ΤΟ ΦΙΛΟΤΙΜΟ ΤΩΝ ΕΛΛΗΝΩΝ

Υπάρχει μία λέξη στὸ λεξιλόγιο τῶν Ἑλλήνων, τὸ φιλότιμο, ποὺ δὲν ἔχει ἀντίστοιχη λέξη σὲ καμμία ἄλλη γλώσσα, καὶ ποὺ σὰν λέξη καὶ σὰν ἀρετὴ εἶναι ἑλληνικὴ ἀποκλειστικότητα. Ὅσο καὶ ἂν προσπαθήσει κανεὶς νὰ ἐξηγήσει σ̓ ἕναν ἀλλοεθνῆ τί σημαίνει φιλότιμο, δὲν μπορεῖ αὐτὸς νὰ τὸ καταλάβει. Τι εἶναι ὅμως φιλότιμο; Κατὰ τὸν γέροντα Παΐσιο τὸ φιλότιμο εἶναι ἡ καθαρή, «λαμπικαρισμένη ἀγάπη ποὺ προσφέρεται χωρὶς ἀντάλλαγμα». Εἶναι θυσία ἀνιδιοτελής πέρα ἀπὸ σκοπιμότητες, ἀπὸ καθήκοντα καὶ ὑποχρεώσεις χωρὶς νὰ μᾶς τὴ ζητήσουν. Ὁ Ἕλληνας μπορεῖ νὰ εἶναι φτωχὸς, ἀλλὰ τὸν φιλοξενούμενό του θὰ τὸν βάλει στὸ καλύτερο δωμάτιο τοῦ σπιτιοῦ του καὶ ὁ ἴδιος θὰ κοιμηθεῖ στὸ πάτωμα. Θὰ βρεῖ τὸ καλύτερο φαγητὸ γιὰ τὸν ξένο καὶ αὐτὸς θὰ μείνει νηστικός. Ὅταν θὰ βγεῖ μὲ φίλο ἢ ξένο ἔξω γιὰ φαγητό, τὸ φιλότιμό του δὲν τοῦ ἐπιτρέπει νὰ μὴν πληρώσει αὐτὸς ὅλα τὰ ἔξοδα. Τὸ θεωρεῖ ὕβρη. Ὁ Ἕλληνας, ἂν βρεῖ στὸν δρόμο ἄνθρωπο ποὺ ἔχει ὑποστεῖ κάποιο ἀτύχημα, θ̓ ἀφήσει τὴ δουλειά του καὶ θὰ τὸν πάει στὸ Νοσοκομεῖο. Ἐκεῖ πρῶτα θὰ τὸν βοηθήσουν οἱ γιατροὶ καὶ μετὰ οἱ ὑπεύθυνοι θὰ ρωτήσουν ἂν ἔχει ἀσφάλεια. Σὲ πολιτισμένες χῶρες τῆς Εὐρώπης καὶ τῆς Ἀμερικῆς, σὲ ἀνάλογη περίπτωση, πρῶτα θὰ ρωτήσουν ἂν ἔχει νὰ πληρώσει, ἂν ἔχει ἀσφάλεια, καὶ μετὰ θὰ τὸν θεραπεύσουν. Ἂν δὲν ἔχει, δὲν τὸν δέχονται καὶ δὲν τοὺς ἐνδιαφέρει ἂν πεθάνει ὁ ἀσθενής. Ἂν ὁ Ἕλληνας δεῖ ἕνα αὐτοκίνητο κολλημένο στὰ χιόνια, θὰ σταματήσει χωρὶς νὰ τοῦ τὸ ζητήσουν γιὰ νὰ σπρώξει. Ἂν τοῦ ζητήσει κάποιος νὰ τοῦ δείξει ἕνα δρόμο ἢ νὰ βρεῖ κάποιο κτήριο ἢ ἕνα σπίτι, θὰ πάει μαζί του. Οἱ Ἀνατολίτες, «φύσει καρδαλέοι», ἂν τοὺς ρωτήσεις ποῦ εἶναι τὸ τάδε μνημεῖο, θὰ σοῦ ποῦν καὶ ἀμέσως θ̓ ἁπλώσουν τὸ χέρι τους ζητώντας «μπαχτσίς». Αὐτὴ ἡ ἀρετή, τὸ φιλότιμό τοῦ Ἕλληνα, ποὺ ἀκόμη εὐτυχῶς ὑπάρχει, ἀνέδειξε τοὺς πολλοὺς ἐθνικοὺς εὐεργέτες καὶ τὶς στρατιὲς τῶν ἡρώων τῆς πίστεώς μας (μάρτυρες), τῶν ἡρώων τῆς πατρίδος καὶ τῶν ἀφανῶν ἡρώων τῆς καθημερινῆς ζωῆς. Ὁ Ἕλληνας μπορεῖ νὰ εἶναι βολεμένος στὰ ξένα μὲ οἰκογένεια, ἐργασία, ἄνεση, καὶ νὰ κατέχει ὑψηλὲς θέσεις, ὅταν ὅμως μάθει ὅτι ἡ πατρίδα του κινδυνεύει, τ̓ ἀφήνει ὅλα καὶ τρέχει αὐτόκλητος ἐθελοντὴς γιὰ νὰ θυσιασθεῖ γιὰ τὴ γλυκειά του πατρίδα. Δυστυχῶς δὲν ἀξιοποιήθηκε αὐτὴ ἡ ἀρετὴ τοῦ λαοῦ μας, ποὺ ἔχει μέσα της μεγάλη δύναμη, ἀπὸ τοὺς κυβερνῆτες μας. Προσπαθοῦν μὲ νομοθετικὰ μέτρα ποὺ δὲν τηροῦν οἱ ἴδιοι, καὶ πιέσεις νὰ λύσουν τὸ οἰκονομικὸ πρόβλημα ποὺ ταλανίζει τὴ χώρα μας. Ὁ Ἕλληνας φύσει πολυμήχανος καὶ ἐλεύθερος δὲν ἀνταποκρίνεται σ̓ αὐτά. Ἐνῶ, ἂν ἔβλεπε συνέπεια καὶ εἰλικρινῆ φιλο

πατρία στοὺς πολιτικούς, ἀπὸ τὸ φιλότιμό του θὰ πουλοῦσε καὶ τὰ ροῦχα

του γιὰ τὴν πατρίδα. Πόσο συγκίνησε τὴν κοινὴ γνώμη ἡ φιλότιμη προσπάθεια τοῦ συνταξιούχου ἱερέως ἀπὸ τὸν Πύργο Ἠλειας, ποὺ προσέ-

φερε 70.000 εὐρώ, περίπου ὅλες τὶς οἰκονομίες του γιὰ τὴν πατρίδα! Ἂν στὸν ξένο πληρώσεις τὰ ἔξοδα ἀπὸ ἕνα τραπέζι, θὰ ἀπορήσει. Πηγαίνουν ξένοι στὸ Ἅγιον Ὅρος, φιλοξενοῦνται καί, ὅταν φεύγουν, πηγαίνουν νὰ πληρώσουν. Καὶ ὅταν τοὺς πεῖ ὁ Ἀρχοντάρης ὅτι ἡ φιλοξενία εἶναι δωρεάν, ἀποροῦν καὶ φεύγουν μὲ ἐρωτηματικά. Ἂν καλλιεργοῦμε ὡς λαὸς τὸ φιλότιμο καὶ βρουμε ἄξιους κυβερνῆτες νὰ ἐμπνέουν τὴν ἐμπιστοσύνη, θὰ κάνουμε θαύματα ἐμεῖς οἱ Ἕλληνες, θὰ λύσουμε ὅλα τὰ συσσωρευμένα μας προβλήματα ἀλλὰ καὶ θὰ βοηθήσουμε καὶ πολλοὺς ἄλλους λαούς. Πρέπει δὲ νὰ σημειώσουμε ὅτι τὰ τελευταῖα χρόνια  παρατηρεῖται μία σημαντικὴ ἐξασθένηση τοῦ φιλότιμου αὐτοῦ. Κινδυνεύουμε νὰ χάσουμε μία πολὺ σημαντικὴ πλευρὰ τῆς ἰδιοσυστασίας

μας, ποὺ μᾶς συντροφεύει ἐδῶ καὶ χιλιάδες χρόνια. Ἂς προσέξουμε!

Ἕνας ἀνώνυμος

ΠΕΡΙΟΔΙΚΟ ‘Ἐρῶ’ , Δ΄ ΤΕΥΧΟΣ, ΟΚΤ.-ΔΕΚ. 2010

http://www.enromiosini.gr/arthrografia/%CF%84%CE%BF-%CF%86%CE%B9%CE%BB%CE%BF%CF%84%CE%B9%CE%BC%CE%BF-%CF%84%CF%89%CE%BD-%CE%B5%CE%BB%CE%BB%CE%B7%CE%BD%CF%89%CE%BD-2/

Η ΣΥΝΕΧΕΙΑ ΤΗΣ ΕΛΛΗΝΙΚΗΣ ΙΣΤΟΡΙΑΣ

Η ΣΥΝΕΧΕΙΑ ΤΗΣ ΕΛΛΗΝΙΚΗΣ ΙΣΤΟΡΙΑΣ

Σέρ Στή­βεν Ράν­σι­μαν

Οἱ λό­γιοι τῆς Δύ­σης ὑ­πο­στη­ρί­ζουν με­ρι­κὲς φο­ρὲς πώς ἡ συ­νέ­χεια τῆς ἑλ­λη­νι­κῆς ἱ­στο­ρί­ας εἶ­χε δι­α­κο­πεῖ στὴ διά­ρκεια τῆς Βυ­ζαν­τι­νῆς πε­ρι­ό­δου. Ἐ­πι­ση­μαί­νουν ὅ­τι οἱ Βυ­ζαν­τι­νοὶ εἶ­χαν μει­κτὴ φυ­λε­τι­κὴ προ­έ­λευ­ση, ὅ­τι, ὀ­νο­μά­ζον­ταν Ρω­μαῖ­οι, χρη­σι­μο­ποι­ών­τας τὴ λέ­ξη «Ἕλ­λην» γιὰ τοὺς εἰ­δω­λο­λά­τρες, ὅ­τι τὰ Ἑλ­λη­νι­κὰ πού μι­λοῦ­σαν ἦ­ταν μί­α ὑ­πο­βαθ­μι­σμέ­νη γλῶσ­σα μὲ πολ­λὰ ξε­νό­φερ­τα στοι­χεῖ­α, καὶ πώς ἡ θρη­σκεί­α καὶ ἡ νο­ο­τρο­πί­α τους εἶ­χαν ἀ­πο­μα­κρυν­θεῖ πο­λὺ ἀ­πὸ αὐ­τὴ τῶν Ἑλ­λή­νων τῆς κλα­σσι­κῆς ἐ­πο­χῆς.
Ὑ­πάρ­χει κά­ποι­α δό­ση ἀ­λή­θειας σὲ ὅ­λες αὐ­τὲς τὶς κρι­τι­κὲς οἱ λό­γιοι ὅ­μως πού τὶς ἀ­σκοῦν ξε­χνοῦν πώς κα­νέ­να ἀ­νε­πτυγ­μέ­νο ἔθνος δὲν μπο­ρεῖ νὰ ἰ­σχυ­ρι­στεῖ τέ­λεια φυ­λε­τι­κὴ κα­θα­ρό­τη­τα καὶ πώς ὁ­ποι­α­δή­πο­τε γλῶσ­σα δι­α­μέ­σου τῶν αἰ­ώ­νων ἀλ­λά­ζει καὶ ἀ­φο­μοι­ώ­νει ξέ­νες λέ­ξεις καὶ συ­νή­θως χρη­σι­μο­ποι­εῖ μί­α πιὸ ἁ­πλου­στευ­μέ­νη γραμ­μα­τι­κή. Ξε­χνοῦν ἐ­πί­σης πώς οἱ πρῶ­τοι Χρι­στια­νοὶ Πα­τέ­ρες ἦ­ταν ἄν­θρω­ποι βα­θιὰ ρι­ζω­μέ­νοι στὴν κλα­σσι­κὴ σκέ­ψη καὶ τὸ ἐ­πί­τευγ­μά τους ἦ­ταν ἡ ἑρ­μη­νεί­α τῆς Χρι­στι­α­νι­κῆς δι­δα­σκα­λί­ας μὲ ὅ­ρους τῆς πα­λαι­ό­τε­ρης Ἑλ­λη­νι­κῆς φι­λο­σο­φί­ας.
Ἐ­πὶ πλέ­ον οἱ Βυ­ζαν­τι­νοί, ἂν καὶ ἀ­πέ­φευ­γαν τὴ λέ­ξη «Ἕλ­λην», θε­ω­ροῦ­σαν τὸν ἑ­αυ­τὸ τους κλη­ρο­νό­μο τοῦ κλα­σσι­κοῦ Ἑλ­λη­νι­κοῦ πα­ρελ­θόν­τος. Ἡ ἐκ­παί­δευ­σή τους εἶ­χε τὶς βά­σεις της πά­νω σὲ αὐ­τὸ μά­θαι­ναν, ὅ­πως ἔ­λε­γαν οἱ ἴ­διοι, νὰ «ἑλ­λη­νί­ζουν» τὴ γλῶσ­σα τους. Τὸ ἀ­γα­πη­τό τους ἀ­νά­γνω­σμα, ἐ­κτὸς ἀ­πὸ τὴν Ἁ­γί­α Γρα­φὴ καὶ τοὺς Βί­ους τῶν Ἁ­γί­ων, ἦ­ταν τὰ ἔρ­γα τοῦ Ὁ­μή­ρου.
Ἂν εἶ­ναι ἀ­ναγ­καί­α μί­α ἀ­πό­δει­ξη γιὰ τὴ συ­νέ­χεια τῆς Ἑλ­λη­νι­κῆς Ἱ­στο­ρί­ας, αὐ­τὴ πα­ρέ­χε­ται ἀ­πὸ τὴν κα­τὰ και­ροὺς ἀ­να­βί­ω­ση τοῦ ἐν­δι­α­φέ­ρον­τος γιὰ τοὺς κλα­σσι­κοὺς συγ­γρα­φεῖς, ποὺ ἐ­πα­να­λαμ­βά­νε­ται σὲ ὅ­λη τὴ διά­ρκεια τῆς Βυ­ζαν­τι­νῆς ἱ­στο­ρί­ας. Κα­μμί­α ἀ­πὸ αὐ­τὲς τὶς ἀ­να­βι­ώ­σεις δὲν εἶ­ναι, τό­σο ἐκ­πλη­κτι­κή, ὅ­σο αὐ­τὴ ποὺ ὀ­νό­μα­σα Τε­λευ­ταία Βυ­ζαν­τι­νὴ Ἀ­να­γέν­νη­ση. Συ­νέ­βη τὴν ἐ­πο­χὴ πού ἡ Αὐ­το­κρα­το­ρί­α φθει­ρό­ταν πο­λι­τι­κὰ καὶ ἦ­ταν γρα­φτό της νὰ ἐ­ξα­φα­νι­στεῖ σύν­το­μα. Πο­τὲ ἄλ­λο­τε ὅ­μως δὲν ὑ­πῆρ­χαν τό­σοι λό­γιοι πού νὰ ἦ­ταν ἀ­φι­ε­ρω­μέ­νοι στὴν ἑρ­μη­νεί­α καὶ τὴν ἀ­να­νέ­ω­ση τῆς ἀρ­χαί­ας ἑλ­λη­νι­κῆς σκέ­ψης καὶ στὴ δι­α­φύ­λα­ξη τῆς ἑλ­λη­νι­κῆς πα­ρά­δο­σης. Ἀ­κό­μη καὶ ἡ λέ­ξη «Ἕλ­λην» ἀ­νέ­κτη­σε τὸ ἀρ­χαῖ­ο της νό­η­μα. Καί, εὐ­τυ­χῶς γιὰ τὸν πο­λι­τι­σμὸ ὅ­λης τῆς Εὐ­ρώ­πης, αὐ­τὴ ἡ τε­λευ­ταῖα βυ­ζαν­τι­νὴ ἀ­να­γέν­νη­ση ἐμ­φα­νί­στη­κε σὲ μί­α στιγ­μὴ τῆς ἱ­στο­ρί­ας πού οἱ Δυ­τι­κοὶ λό­γιοι ἦ­ταν προ­ε­τοι­μα­σμέ­νοι νὰ ἀ­να­κα­λύ­ψουν καὶ νὰ ἐ­κτι­μή­σουν τὸ μορ­φω­τι­κὸ κό­σμο πού κρα­τοῦ­σαν ζων­τα­νὸ οἱ λό­γιοι τοῦ Βυ­ζαν­τί­ου.

 http://www.enromiosini.gr/arthrografia/%CE%B7-%CF%83%CF%85%CE%BD%CE%B5%CF%87%CE%B5%CE%B9%CE%B1-%CF%84%CE%B7%CF%83-%CE%B5%CE%BB%CE%BB%CE%B7%CE%BD%CE%B9%CE%BA%CE%B7%CF%83-%CE%B9%CF%83%CF%84%CE%BF%CF%81%CE%B9%CE%B1%CF%83/

Η ΠΑΝΑΓΙΑ ΣΟΥΜΕΛΑ ΣΤΗ ΓΕΡΜΑΝΙΑ

Ἀ­ρι­στο­τέ­λη Κων­σταν­τι­νί­δη

Χέρ­σο Κιλ­κὶς

SUMELOCENNA – CIVITAS SUMELOCENNESIS – Sumelocenna

Ἀ­πὸ τὴν ἀρ­χὴ ποὺ τὸ δι­ά­βα­σα, μοῦ ἄ­ρε­σε πο­λύ. Τὸ βλέ­πω μὲ τὰ ἑλ­λη­νι­κά μου μα­το­γυά­λια, σὲ ἱ­στο­ρι­κοὺς χάρ­τες μὲ κε­φα­λαί­α γραμ­μέ­νο καὶ δὲν θέ­λω καὶ δὲν μπο­ρῶ νὰ τὸ ξε­χά­σω ἢ νὰ τὸ πα­ρα­βλέ­ψω. Μὲ ὑ­πο­μο­νὴ καὶ ἀ­μεί­ω­το ἐν­δι­α­φέ­ρον καὶ πά­νω ἀ­πὸ μί­α πεν­τα­ε­τί­α συγ­κέν­τρω­σα ὅ­λη τὴν βι­βλι­ο­γρα­φί­α ποὺ ὑ­πάρ­χει γιὰ τὴν ἱ­στο­ρί­α τῆς πό­λης Rottenburg – καὶ τοῦ ἄλ­λου ὀ­νό­μα­τός της, ὡς SUMELOCENNA, SUMELOCENNESIS.
Τὸ κα­λο­καί­ρι τοῦ 2005 πῆ­ρα τὸ δρό­μο γιὰ τὸ Ρότ­τεν­μπουργκ, ἦ­ταν ἡ πρώ­τη κί­νη­ση, ὑ­πό­κλι­ση πρὸς αὐ­τήν, με­τὰ ἀ­πὸ πλη­ρο­φο­ρί­α καὶ εὐ­και­ρί­α ποὺ δὲν τὴν ἄ­φη­σα νὰ χα­θεῖ. Ἦρ­θε φί­λος ἀ­πὸ Θεσ­σα­λο­νί­κη, κα­τα­γω­γὴ Τα­ρο­βέ­τες, ὁ Ρα­πτό­που­λος Θε­ό­δω­ρος. Με­τὰ, καὶ στὴ συ­νέ­χεια ποὺ τὰ λέ­γα­με φτά­σα­με καὶ σὲ τοῦ­το τὸ θέ­μα: Νὰ, καὶ ἡ ἀ­πάν­τη­ση ποὺ ἔ­λα­βα ἀ­πὸ τὸν κα­λὸ φί­λο: «Ἐ­γὼ ὅ­ταν πρω­το­ῆρ­θα στὴ Γερ­μα­νί­α, ἦρ­θα σὲ τού­τη τὴν πό­λη, τὸ Ρότ­τεν­μπουργκ καὶ ξέ­ρω μί­α Ἐκ­κλη­σί­α μέ­σα στὸ δά­σος».
Στὸ λε­πτὸ, ἤ­μα­σταν ἤ­δη στὴν ἀ­ρι­στε­ρὴ πλευ­ρὰ τοῦ πο­τα­μοῦ Νέ­καρ μὲ κα­τεύ­θυν­ση τὸ ζη­τού­με­νο. Μέ­σα στὴν πό­λη τοῦ Tubingen πε­ρά­σα­με τὸ πο­τά­μι καὶ πή­γα­με στὴ δε­ξιὰ πλευ­ρά του καὶ χω­ρὶς χρο­νο­τρι­βή εἴ­μα­στε στὴ πόρ­τα της. Με­τὰ τὴ φω­το­γρά­φη­ση τοῦ ἱ­ε­ροῦ, ἐ­πι­σκε­φθή­κα­με τό ἀρ­χαι­ο­λο­γι­κὸ Μου­σεῖ­ο τῆς πό­λης, ὅ­που καὶ προ­μη­θευ­τή­κα­με νέ­α βι­βλί­α τῆς Σου­με­λο­γέν­νας.
Ἀ­πὸ τὸ κα­λο­καί­ρι αὐ­τὸ τοῦ 2005 ἄρ­χι­σα νὰ τὸ γνω­στο­ποι­ῶ καὶ συ­νε­χί­ζω ἀ­δι­ά­κο­πα καὶ ἀ­στα­μά­τη­τα. Ἔ­χω στὸ ἀρ­χεῖ­ο μου τὴν ἐ­ξέ­λι­ξη ποὺ γί­νε­ται στὴν πο­ρεί­α τοῦ χρό­νου, θε­τι­κὴ ἢ μή. Ἀρ­χαι­ο­λο­γι­κὴ Ὑ­πη­ρε­σί­α, Ὑ­πουρ­γεῖο­ Πο­λι­τι­σμοῦ, Πα­νε­πι­στή­μια, Ἐκ­κλη­σί­ες, Κα­θο­λι­κὴ καὶ Εὐ­αγ­γε­λι­κή, κα­θη­γη­τὲς καὶ Δό­κτο­ρες Ἱστο­ρί­ας καὶ Θε­ο­λο­γί­ας.
Στὴν ἴ­δια χώ­ρα ἐ­δῶ, ἦρ­θαν οἱ δύ­ο ἀ­δερ­φοὶ Θεσ­σα­λο­νι­κεῖς, οἱ Ἀ­πό­στο­λοι τῶν Σλά­βων, Κύ­ριλ­λος καὶ Με­θό­διος, στὸ Ἔλλ-βάγ­κεν καὶ στὸ Ρα­ϊ­χε­νά­ου ἀν­τί­στοι­χα, τὰ ἔ­τη 859-60.
Στὴν πό­λη τῆς Νυ­ρεμ­βέρ­γης ἀ­πὸ τὸ 2003 καὶ δῶ­θε ἑ­ορ­τά­ζε­ται μὲ κά­θε ἐ­πι­ση­μό­τη­τα ὁ Τρα­πε­ζούν­τιος Καρ­δι­νά­λιος Βα­σίλει­ος Βησ­σα­ρί­ω­νας. Ὁ κα­θη­γη­τὴς τῆς Θε­ο­λο­γί­ας τοῦ Πα­νε­πι­στη­μί­ου τοῦ Wurzburg, ἀ­ξι­ό­τι­μος κος Εὐ­άγ­γε­λος Κων­σταν­τί­νου, εἶ­ναι ὁ δη­μι­ουρ­γὸς τῶν ἄ­θλων αὐ­τῶν. Αὐ­τὸν τὸν ὑ­πέρ­μα­χο πρω­τα­γω­νι­στή τοῦ Ἑλ­λη­νο­χρι­στι­α­νι­κοῦ πνεύ­μα­τος πρέ­πει ὅ­λοι νὰ τὸν γνω­ρί­σου­με ἀ­πὸ κον­τά, νὰ δοῦ­με ποι­ὸς εἶ­ναι καὶ τί κά­νει.
Ἡ Πα­να­γί­α εἶ­ναι ὅ­λων μας καὶ πρέ­πει νὰ τὴν προ­σέ­ξου­με κα­λά, νὰ δοῦ­με τί κρύ­βε­ται πί­σω καὶ μέ­σα στὸ ὄ­νο­μα τῆς Σου­με­λο­γέν­νας. Ἡ βι­βλι­ο­γρα­φί­α γιὰ τὸ Ἅ­γιο ὄ­νο­μα, ποὺ ἔ­χω συλ­λέ­ξει καὶ με­λε­τή­σει μὲ ἐ­πι­στα­σί­α, εἶ­ναι ἀρ­κε­τὴ καὶ εἶ­ναι σὰν νὰ μὴν ὑ­πάρ­χει ἢ σὰν νὰ μὴν μᾶς λέ­ει καὶ τί­πο­τα. Γί­νε­ται μί­α σύγ­χυ­ση, ἕ­να ἀ­να­κά­τω­μα τῶν ξέ­νων λέ­ξε­ων μέ­σα στὸ χρό­νο. Τὸ κα­λὸ ἀ­πὸ αὐ­τὲς τὶς προ­σφο­ρὲς εἶ­ναι συγ­χρό­νως καὶ εὐ­γε­νι­κό, ὅ­τι ὁ κα­θεὶς με­τὰ τὴν ἀ­να­φο­ρὰ καὶ τὴν πα­ρου­σί­α­σή του λέ­ει: «Δὲν εἶ­μαι σί­γου­ρος». Ἀ­πὸ τὴ μί­α ἀ­να­φέ­ρουν πολ­λὲς λέ­ξεις, κέλ­τι­κες, ἑλ­βε­τι­κές, γαλ­λι­κές, λα­τι­νι­κές, μέ­χρι καὶ ἰρ­λαν­δι­κές, ἀ­πὸ τὴν ἄλ­λη φτά­νουν μέ­χρι τὸν 2^ο μ.Χ. αἰ­ῶ­να. Στὴν ἔν­δει­ξη ποὺ ὑ­πάρ­χει στὸ πρό­σω­πό της γρά­φει:
-Κα­το­πι­νὴ ἐκ­κλη­σί­α τῆς Μα­ρί­ας χτί­στη­κε τὸ 1268.
-Ὁ Μ. Ἀλ­μπέρ­τος τὴν με­τέ­τρε­ψε σὲ Μπα­ρὸκ τὸ 1688.
Τοῦ­το τὸ χρο­νι­κὸ δι­ά­στη­μα τῶν 420 χρό­νων καὶ ἐ­πὶ πλέ­ον ὑ­πο­θέ­τω, μέ­χρι καὶ τὰ το­πι­κὰ θρη­σκευ­τι­κὰ τε­κτε­νό­με­να, σὺν τὴ δι­ευ­θέ­τη­ση τῶν τσι­φλι­κι­ῶν, ἡ πό­λη ὀ­νο­μά­ζε­το ἀ­πὸ αὐ­τὴ τὴ γέ­ννε­ση τῆς Μα­ρί­ας, κα­τὰ νό­μο καὶ κα­τὰ γράμ­μα τῆς Θρη­σκεί­ας μας.
Ἀ­κο­λου­θεῖ τὸ «πε­ρα­σμέ­να-ξε­χα­σμέ­να» καὶ συ­νε­χί­ζε­ται. Δὲν τοὺς ἐν­δι­α­φέ­ρει, οὔ­τε ποὺ γυ­ρί­ζουν νὰ δοῦν τὴ Με­γα­λό­χα­ρη. Αὐ­τὴ ὅ­μως εἶ­ναι μί­α πραγ­μα­τι­κό­τη­τα ἀ­πὸ τὴ γέ­ννε­σή της μέ­χρι σή­με­ρα, ὁ­λό­κλη­ρη ὕ­παρ­ξη μὲ ὅ­λο τὸ ἀ­νά­στη­μά της, τὸ πρό­σω­πο καὶ τὴν καρ­τε­ρι­κό­τη­τά της.
Ἡ πό­λη τοῦ Ρότ­τεν­μπουργκ βρί­σκε­ται νο­τι­ο­α­να­το­λι­κά τῆς Στουτ­τγκάρ­δης καὶ μό­λις 12 χι­λι­ό­μα­τρα ἀ­πὸ τὴν πό­λη τοῦ Τύ­πιγ­κεν, Τυ­βίγ­κη. Ὅ­λες μὲ τὴ σει­ρὰ εἶ­ναι στὸ ροῦ τοῦ πο­τα­μοῦ Νέ­καρ.
Ἱ­στο­ρί­α: Rottenburg πό­λη Ρω­μα­ϊ­κή, ἐμ­πο­ρι­κὸς σταθ­μὸς καὶ στρα­τι­ω­τι­κὴ βά­ση, ἀ­πὸ τὴν Ἁ­γί­α Ρώ­μη ἔ­φε­ραν ἐ­δῶ τούς 12 θε­οὺς κον­τὰ στοὺς το­πι­κούς, Ἐ­πό­να κ.ἄ. Κα­τό­πιν ἔ­φε­ραν ἀ­πὸ τὸν Πόν­το τὸ Θε­ὸς Μί­θρα, ἀ­φοῦ τὸν σπού­δα­σαν ἀ­πὸ Πόν­τιους θε­ο­λό­γους 28 ὁ­λό­κλη­ρα χρό­νια.
Σταύ­ρω­ση τοῦ Χρι­στοῦ 33, ἡ ἀ­να­γνώ­ρι­ση τοῦ Χρι­στι­α­νι­σμοῦ 313 μ.Χ.
Ἀ­νέ­γερ­ση τῆς Σου­με­λᾶ καὶ τῆς Βαρ­βά­ρας Μο­νὲς στὸν Πόν­το τὸ 394 μ.Χ.
Ἀ­πό­στα­ση τοῦ Μι­θραί­ου Τρα­πε­ζοῦν­τας ἀ­πὸ τὶς Μο­νὲς τοῦ Με­λᾶ 48 χι­λι­ό­με­τρα.
Κα­τά­λη­ψη τῆς Κων­σταν­τι­νού­πο­λης ἀ­πὸ τοὺς Φράγ­κους τὸ 1204.
Στὴ γλῶσ­σα τῆς Θρη­σκεί­ας μας, ὅ­ταν ἕ­να ἱ­ε­ρὸ δη­μι­ουρ­γεῖ ἕ­να ἄλ­λο, τὴν κα­τα­σκευ­ή, αὐ­τὴ τὴν αὔ­ξη­ση, τὸ ἔρ­γο, τὴν πρά­ξη τὴν λέ­με καὶ τὴν ὀ­νο­μά­ζου­με γέν­νη­ση ἀ­πὸ τὸ ρῆ­μα γεν­νῶ. Ὅ­ταν λοι­πὸν ἡ Μα­ρί­α τοῦ Με­λᾶ (ὅρος) ἔ­κα­νε μί­α γέν­να τὸ ἔ­τος 1268, ἐ­δῶ στὴ πό­λη τοῦ Rottenburg, πα­ρέ­α μὲ τὶς Ἁ­γί­ες Βαρ­βά­ρα καὶ Κα­τε­ρί­να, ἦρ­θαν ἐ­δῶ, ἔ­λαμ­ψαν καὶ φώ­τι­σαν τὸν τό­πο καὶ τοὺς νε­ο­πι­στούς. Ἡ Θε­ο­πί­στη πά­λι εἶ­ναι ποι­κί­λη καὶ πλού­σια, μὲ ἁ­γνές, κα­θα­ρὲς ἰ­δέ­ες καὶ δρό­μους φω­τει­νούς. Ἡ Πί­στη μας ταυ­τί­ζε­ται μὲ τὴν ἀ­γά­πη τὴν πραγ­μα­τι­κή, ἠ­θι­κὴ καὶ πνευ­μα­τι­κὴ τῶν πι­στῶν μὲ τὴν ἁ­γι­ό­τη­τα, ὡς ἐκ τού­του εἶ­ναι ἀ­θά­να­τοι καὶ ζη­λευ­τοὶ οἱ Ἅ­γιοι καὶ τὰ Ἱ­ε­ρά μας. Ἡ Ἑλ­λη­νι­κὴ Ἱ­ε­ρὰ Πα­ρά­δο­ση τῶν προ­γό­νων μας εἶ­ναι ἀ­λη­θι­νὴ πραγ­μα­τι­κό­τη­τα, ἡ ἐ­ξί­σω­ση τοῦ τό­τε μὲ τὸ σή­με­ρα καὶ μὲ κά­θε σι­γου­ριὰ ἡ συ­νέ­χεια. Ὅ­λοι οἱ Ἕλ­λη­νες ἔ­χουν μι­κρὰ καὶ με­γά­λα ὀ­νό­μα­τα, ἐ­πώ­νυ­μα καὶ πα­ρω­νύ­μια, ὅ­λα ζων­τα­νὰ καὶ πραγ­μα­τι­κὰ ἀ­πὸ τὴν μα­κρι­νὴ ἀρ­χαι­ό­τη­τα μέ­χρι σή­με­ρα.
Μὲ τὸ ἴ­διο νό­η­μα, μὲ πλῆ­ρες ἱ­στο­ρι­κὸ πε­ρι­ε­χό­με­νο καὶ πάν­τα μὲ αὐ­τὴ τὴν ἀρ­χι­κὴ νο­η­μα­τι­κή τους δι­α­τύ­πω­ση καὶ ἀ­πο­τύ­πω­ση. Ὁ κα­θέ­νας μας ἔ­χει τὴν ὀ­νο­μα­στι­κή του ἑ­ορ­τή, τὸ ὄ­νο­μά του προ­έρ­χε­ται ἀ­πὸ ἕ­να ἱ­ε­ρὸ πρό­σω­πο. Μπο­ρεῖ ὅ­μως καὶ τὰ δύ­ο του ὀ­νό­μα­τα νὰ προ­έρ­χον­ται ἀ­πὸ τὴν Ἐκ­κλη­σί­α μας, ἀλ­λὰ νὰ εἶ­ναι καὶ συ­νώ­νυ­μα, π.χ. Κων­σταν­τῖ­νος Κων­σταν­τι­νί­δης. Ἂς θυ­μη­θοῦ­με καὶ τὰ ἄλ­λα, τὰ προ­χρι­στι­α­νι­κὰ ἑλ­λη­νι­κὰ, εἶ­ναι ἀ­κρι­βῶς τὰ ἴ­δια. Μὴν πᾶ­με καὶ πο­λὺ μα­κριὰ καὶ ἂς εἶ­ναι καὶ συ­νώ­νυ­μα τὸ μι­κρὸ καὶ τὸ με­γά­λο π.χ. Ἀ­λέ­ξαν­δρος Ἀ­λε­ξαν­δρί­δης.
Εἶ­ναι πραγ­μα­τι­κό­τη­τα, εἶ­ναι ἀ­λη­θι­νὸ ποὺ ὁ κά­θε Ἕλ­λη­νας μὲ τὸ ὄ­νο­μά του γί­νε­ται αὐ­τό­μα­τα φο­ρέ­ας τῆς ἑλ­λη­νι­κῆς Πα­ρά­δο­σης, τῆς ἑλ­λη­νι­κῆς Ἱ­στο­ρί­ας καὶ τῆς νο­ο­τρο­πί­ας.
Ἡ Ἀ­θη­νά, ἡ κό­ρη τοῦ Δί­α, ἡ θε­ὰ τῶν γραμ­μά­των καὶ τῆς ἀν­δρεί­ας, ἔ­φε­ρε καὶ ἄλ­λο ὄ­νο­μα, τῆς Παρ­θέ­νας, τὰ δὲ ἱ­ε­ρά της ὀ­νο­μά­ζον­ταν Παρ­θε­νών. Ἡ Μη­τέ­ρα Μα­ρί­α σύμ­φω­να μὲ τὰ ἑλ­λη­νι­κὰ τε­κται­νό­με­να λέ­γε­ται καὶ ὀ­νο­μά­ζε­ται μὲ τὸ ἴ­διο ἱ­ε­ρὸ ὄ­νο­μα. Ἀλ­λὰ δὲν στα­μα­τά­ει ἐ­δῶ, μὲ τὶς Χά­ρι­τες καὶ τοὺς ὑ­μνο­λό­γους ἡ ἑλ­λη­νι­κὴ προ­σω­νυ­μί­α εἶ­ναι πάν­τα πα­ροῦ­σα μὲ και­νούρ­γιες προ­σφο­ρές. Μα­ρί­α, Παρ­θέ­να, Δέ­σποι­να, Πα­να­γι­ώ­τα, Χι­ό­νι­σα, Σου­με­λᾶ, ὅ­λα αὐ­τὰ εἶ­ναι δι­κά της καὶ τῶν πι­στῶν της. Ἀ­κο­λου­θοῦν τὸ ὄ­νο­μά της τὰ το­πω­νύ­μια τῶν ἱ­ε­ρῶν της, γιὰ νὰ ξε­κα­θα­ρί­ζει ποι­ὸ ἀ­πὸ ὅ­λα εἶ­ναι τὸ ἱ­ε­ρό, τώ­ρα ποὺ μι­λᾶ­με. Ἡ Πα­να­γιὰ τῆς νή­σου Τή­νου, τοῦ Παγ­γαί­ου ὄρους, τοῦ Με­λᾶ 393 ὄ­ρος Μαῦ­ρο, τοῦ Με­λᾶ, τοῦ Ρότ­τεν­μπουργκ, 1260 πό­λη τῆς Γερ­μα­νί­ας, τοῦ Βερ­μί­ου ὄ­ρους 1951. Ἐ­μεῖς ζοῦ­με καὶ συ­νυ­πάρ­χου­με μὲ τὴν πί­στη μας, ἡ ὁ­ποί­α εἶ­ναι ἡ ζω­ή μας ἡ ἴ­δια καὶ τὴν ὁ­ποί­α μᾶς τὴν δώ­σα­νε καὶ κά­που τὴν ὀ­φεί­λου­με καὶ πρέ­πει νὰ τὴν πα­ρα­δώ­σου­με, ὅ­πως τὴν πή­ρα­με.
Πό­σα καὶ πό­σα λέ­γον­ται καὶ ἀ­κού­γον­ται, ἄλ­λα φαί­νον­ται καὶ ἄλ­λα ὄ­χι. Ὅ­πως καὶ νὰ ἔ­χει σή­με­ρα στὴ ζω­ὴ καὶ στὸ κά­θε θέ­μα μας πρέ­πει νὰ ὑ­πάρ­χει σε­βα­σμὸς καὶ σκέ­ψη στὰ ὅ­σια καὶ τὰ ἱε­ρά μας.

Ρω­μαι­κρα­τί­α καὶ Φραγ­κο­κρα­τί­α, ἡ γέν­να σου μά­ννα Μα­ρί­α, Σου­με­λο­γέν­να μα­μὰ μί­α.

 http://www.enromiosini.gr/%CE%B7-%CF%80%CE%B1%CE%BD%CE%B1%CE%B3%CE%B9%CE%B1-%CF%83%CE%BF%CF%85%CE%BC%CE%B5%CE%BB%CE%B1-%CF%83%CF%84%CE%B7-%CE%B3%CE%B5%CF%81%CE%BC%CE%B1%CE%BD%CE%B9%CE%B1/

ΕΛΛΗΝΙΣΜΟΣ ΚΑΙ ΟΡΘΟΔΟΞΙΑ

Ἀναστασίου Παρούτογλου

            Πρωτοπρεσβυτέρου

           Δύο  εἶναι οἱ  βάσεις  πάνω  στὶς  ὁποῖες  ἔχει  στηριχθεῖ ὁ ἑλληνικὸς πολιτισμὸς διὰ  μέσου   τῶν  αἰώνων. Ἡ  μία  εἶναι  ἡ ἀρχαία ἑλληνικὴ σκέψη καὶ γραμματεία καὶ ἡ ἄλλη εἶναι ἡ ὀρθόδοξη χριστιανικὴ πίστη, παράδοση καὶ θεολογία. Ἡ σχέση ἀνάμεσα σὲ αὐτοὺς τοὺς δύο τρόπους σκέψης καὶ ζωῆς, τὸν ἑλληνικὸ καὶ τὸν χριστιανικό, ξεκίνησε ἀπὸ τὴν πρώτη στιγμή, ποὺ τὸ εὐαγγελικὸ κήρυγμα τῶν Ἀποστόλων βγῆκε ἀπὸ τὰ ἀρχικὰ ἰουδαϊκά του ὅρια, γιὰ νὰ ἐξαπλωθεῖ σὲ ὁλόκληρο τὸν ρωμαϊκὸ κόσμο. Ἡ ἑλληνιστικὴ κοινὴ ἦταν ἡ γλώσσα, ποὺ ἔγινε τὸ ἀναντικατάστατο ὄχημα γιὰ τὴν  πρώτη  αὐτὴ μετάδοση καὶ ἐξάπλωση τοῦ χριστιανισμοῦ.
            Ἀπὸ τότε μέχρι σήμερα οἱ δύο αὐτοί, ἀρχικὰ ξένοι καὶ ἀντιφατικοὶ μεταξύ τους τρόποι σκέψης καὶ ζωῆς, βρῆκαν πολὺ περισσότερα κοινὰ σημεῖα ἀπὸ ὅσα φαίνονταν στὴν ἀρχή. Ἔχουν συνδεθεῖ τόσο ἄρρηκτα μεταξύ τους, ὥστε μέχρι μόλις πρὶν ἀπὸ λίγες δεκαετίες, ἐθεωρεῖτο ἀδιανόητο νὰ ἀποκαλεῖται κάποιος Ἕλληνας ἢ νὰ χαρακτηριστεῖ ἑλληνικὴ μία πολιτιστικὴ δημιουργία, ἕνα κείμενο ἢ μία εἰκόνα, ἐὰν δὲν εἶχε ἄμεση σχέση, ἀναφορὰ καὶ προέλευση ἀπὸ τὸν ἑλληνορθόδοξο τρόπο σκέψης, ἀπὸ τὴν ἑλληνορθόδοξη παράδοση.
            Τὸ ἑλληνικὸ σύνταγμα ἀναγνωρίζει τὴ θρησκεία τῆς Ἀνατολικῆς Ὀρθόδοξης Χριστιανικῆς Ἐκκλησίας ὡς τὴν ἐπίσημη καὶ ἐπικρατοῦσα θρησκεία στὴ χώρα μας. Στὴν Ἑλλάδα δηλαδὴ ὑπάρχει μὲν ἀνεξιθρησκία, ἀλλὰ ὑπάρχει καὶ ἐπίσημα ἀναγνωρισμένη ἐπικρατοῦσα θρησκεία, τὴν ὁποία τὸ κράτος ἔχει δεσμευθεῖ νὰ προστατεύει ὡς παράδοση τοῦ ἔθνους, ὡς ἀναπόσπαστο συστατικὸ στοιχεῖο τοῦ ἔθνους. Αὐτὸ δὲν εἶναι ἁπλῶς ἕνα νομικὰ κατοχυρωμένο καθεστώς, οὔτε βασίζεται ἀποκλειστικὰ στὸ ποσοστὸ τοῦ ὀρθόδοξου χριστιανικοῦ θρησκεύματος στὸν ἑλληνικὸ πληθυσμό. Ἀλλὰ εἶναι ἀποτέλεσμα πολλῶν αἰώνων ἱστορίας τοῦ ἑλληνισμοῦ καὶ τοῦ πολιτισμοῦ του καὶ ἡ ἑλληνορθοδοξία ἔχει ἐμπεδωθεῖ στὸ διάβα τῶν αἰώνων ὡς ἀδιάσπαστη ὑπαρξιακὴ ὀντότητα. Ὁ Ἕλληνας ξέρει νὰ ἀγαπᾶ τὴν ὀρθόδοξη πατρίδα του, νὰ τὴν ὑπερασπίζεται καὶ νὰ δίνει ἀκόμη καὶ τὴ ζωή του γι’  αὐτήν.
            Ἡ ἔννοια τῆς πατρίδας εἶναι συνυφασμένη μὲ τὴν ἔννοια τῆς θρησκείας, διότι σ’ αὐτὴν ὑπάρχουν τὰ ἱερὰ καὶ ὅσια τῆς πίστεώς μας. Ἀκόμη καὶ οἱ ἀρχαῖοι πρόγονοί μας ἔδιναν μία ἱερότητα στὴν ἔννοια τῆς πατρίδος καὶ αὐτὸ τὸ τονίζει ὁ σοφὸς Σωκράτης: «Μητρός τε καὶ πατρὸς καὶ τῶν ἄλλων προγόνων ἁπάντων τιμιώτερον ἐστὶν ἡ πατρὶς καὶ σεμνότερον καὶ ἁγιώτερον…» (Καὶ ἀπὸ τὴ μητέρα καὶ ἀπὸ τὸν πατέρα κι ὅλους γενικά τους ἄλλους προγόνους πιὸ πολύτιμο ἀγαθὸ εἶναι ἡ πατρίδα καὶ πιὸ σεβαστὸ καὶ πιὸ ἱερό…). Ὁ δὲ στρατηγὸς Μακρυγιάννης στὰ ἀπομνημονεύματά του ἔγραφε: « Γλυκύτερον πράγμα δὲν εἶναι ἄλλο ἀπὸ τὴν πατρίδα καὶ τὴν θρησκεία». Καὶ ὁ Κωστὴς Παλαμᾶς γράφει μὲ τόλμη: «Δὲν ζεῖ χωρὶς πατρίδα ἡ ἀνθρώπινη ψυχή».
            Εἶναι γεγονὸς ἀναμφισβήτητο ὅτι στὴν πατρίδα ἐμπιστευόμαστε τὴ ζωή μας, τὴ ζωὴ τῶν παιδιῶν μας, τὴν τιμή μας, τὰ ἱερὰ καὶ τὰ ὅσιά μας. Γι’ αὐτὸ εἶναι ἀνάγκη νὰ ἀγαπᾶμε τὴν πατρίδα μας καὶ νὰ ἔχουμε ἐθνικὴ συνείδηση. Διότι ἡ ἐθνικὴ συνείδηση δηλώνει κοινοὺς ἀγῶνες, κοινὴ γλώσσα καὶ θρησκεία καὶ κοινὲς παραδόσεις.
            Ἡ ἐθνικὴ καὶ ἡ θρησκευτικὴ συνείδηση πρέπει νὰ πορεύονται μαζί, ὅπως ἡ ἑνότητα ἑνὸς ἔθνους καὶ ἡ πίστη στὸ Θεό, ἡ ἀρετὴ καὶ τὸ θεῖο. Καὶ οἱ δύο μαζὶ ὁδηγοῦν στὴν ὁμόνοια ἑνὸς ἔθνους. Τὸ παρελθὸν τῆς Ἑλλάδος εἶναι λαμπρὸ μὲ τὶς ἡρωικὲς μορφές της, ποὺ τὴν διέκριναν ἀπὸ ὅλα τὰ ἔθνη τοῦ κόσμου. Οἱ ἱερὲς παραδόσεις ἐξυψώνουν τὴν ἐθνικὴ συνείδηση γιὰ νέους ἀγῶνες καὶ θυσίες.
            Ἡ πίστη στὰ ὑψηλὰ ἰδανικὰ ἐμπνέει τὸ πνεῦμα τῆς ἅμιλλας, τῆς ἑνότητας καὶ συνεργασίας ποὺ ξυπνᾶ τὸν Ἕλληνα ἀπὸ τὸν λήθαργο τῆς ἀδιαφορίας καὶ τῆς ἀτομικῆς εὐμάρειας. Ἂς ξεχάσουμε τοὺς φανατισμούς μας, τὶς μισαλλοδοξίες, τὶς ἀδικίες καὶ τὰ μίση ποὺ διασποῦν τὴν ἑνότητά μας, διότι ἡ ἑλληνικὴ ἱστορία μᾶς ἔχει διδάξει ὅτι τίποτε καλὸ δὲν ἔχουμε ἐπιτύχει μὲ τὶς διχόνοιες. Ὅπως προέτρεπε ὁ Θεόδωρος Κολοκοτρώνης τοὺς Ἕλληνες, «νά’ στε μονιασμένοι».
            Ἀλλὰ καὶ ἡ Ὀρθοδοξία ἦταν πάντοτε παράγοντας ἑνότητας, εἰρήνης καὶ συμφιλιώσεως τῶν Ἑλλήνων, διότι κηρύττει τὴν ἐλευθερία καὶ τὴν ἀγάπη μεταξὺ τῶν ἀνθρώπων. Βλέπει τὸ ἀνθρώπινο πρόσωπο ὡς εἰκόνα τοῦ Θεοῦ καὶ τὸ σέβεται προσφέροντάς του τὰ ὑψηλὰ ἰδανικὰ καὶ τὶς θεανθρώπινες ἀξίες τοῦ Χριστιανισμοῦ. Ἡ Ὀρθοδοξία στοχεύει νὰ δημιουργήσει ὥριμους καὶ ὑπεύθυνους ἀνθρώπους μὲ ὑψηλοὺς σκοπούς, ὥστε νὰ συμβάλλουν γιὰ μία καλύτερη κοινωνία, ἡ ὁποία νὰ ἐμφορεῖται ἀπὸ τὶς ἀξίες τῆς δικαιοσύνης, τῆς ἐλευθερίας καὶ τῆς ἀγάπης.
            Ὡς ὀρθόδοξοι χριστιανοὶ ἔχουμε τὴν προσωπικὴ εὐθύνη γιὰ ὀρθόδοξο καὶ ἑλληνικὸ ἦθος. Καὶ τὰ δύο μαζὶ νὰ συμπορεύονται καὶ νὰ κατευθύνουν τὴν ψυχὴ τοῦ Ἕλληνα σὲ νέους ἀγῶνες καὶ θυσίες. Εἶναι ἀλήθεια ὅτι οἱ ἀρχαῖοι Ἕλληνες εἶχαν ἀναπτύξει σὲ μεγάλο βαθμὸ τὴ μεγάλη ἀξία τῆς θρησκείας καὶ τῆς πατρίδος.
                        Μπορεῖ νὰ αἰσθανόμαστε ἀδύναμοι μπροστὰ στὶς δυνάμεις τῶν μεγάλων ἐθνῶν, στὶς ὑπεράριθμες στρατιὲς ἄλλων χωρῶν, ἀλλὰ ἂς μὴν ξεχνᾶμε ὅτι 12.000 στρατιῶτες ποὺ εἶχαν μείνει στὰ τείχη τῆς Κωνσταντινούπολης μὲ τὸν πατριάρχη Σέργιο καὶ τὸ στρατηγὸ Βῶνο πολέμησαν τὶς μυριάδες τῶν Περσῶν καὶ τῶν Ἀβάρων, ποὺ κτυποῦσαν ἀλύπητα τὰ φρούρια τῆς Κωνσταντινούπολης ἀπὸ ξηρὰ καὶ θάλασσα. Ἡ νίκη τῶν βαρβάρων ἦταν σίγουρη, ἀλλὰ δὲν εἶχαν ὑπολογίσει τὴν πίστη τῶν ὀλιγάριθμων Χριστιανῶν. Ἡ Παναγία ἔκανε  τὸ θαῦμα Της καὶ ὡς Στρατηγὸς διηύθυνε τὸ στράτευμα, προσθέτοντας τὴ δύναμη τοῦ Θεοῦ καὶ κατατροπώνοντας τὶς ἐχθρικὲς δυνάμεις τῶν Περσῶν καὶ τῶν Ἀβάρων. Ἡ δύναμή μας εἶναι ἡ πίστη μας στὸν Θεὸ καὶ τὴν Ὑπεραγία Θεοτόκο, ἡ ὁποία ὡς Ὑπέρμαχος Στρατηγὸς θὰ ὁδηγήσει τὴν Ὀρθοδοξία καὶ τὴ μικρὴ Ἑλλάδα καὶ σὲ ἄλλα θαύματα, ἀρκεῖ ἐμεῖς νὰ εἴμαστε σταθεροὶ στὴν πίστη καὶ στὰ ἰδανικά μας.
            Ἡ Ὀρθοδοξία καὶ ὁ Ἑλληνισμὸς πορευόμενοι μαζὶ δίνουν μήνυμα καὶ πρόσκληση στὸν σύγχρονο κόσμο, προσφέροντας τὶς παραδόσεις καὶ τὴν πνευματικὴ κληρονομιά της. Πάντοτε ἡ Ὀρθοδοξία καὶ ὁ Ἑλληνισμὸς ὑπῆρξαν ἑνωμένοι καὶ αὐτὸ δηλώνεται μὲ τὴν σφραγίδα τοῦ ἑλληνοχριστιανικοῦ πολιτισμοῦ.
            Ἡ Ὀρθοδοξία καὶ ὁ Ἑλληνισμὸς δίνουν πάντοτε τὴ δική τους μαρτυρία σὲ ὅλον τὸν κόσμο, προβάλλοντας τὶς πνευματικές τους ἀξίες στὸ δυτικὸ τρόπο ζωῆς, ὁ ὁποῖος ἀποχαυνώνει τὸ ἀνθρώπινο πρόσωπο καὶ προξενεῖ μία νέα ἀπαξία, τοῦ μηδενισμοῦ καὶ τῆς στείρας λογικῆς. Ἡ μὲν Ὀρθοδοξία ἐκτὸς ἀπὸ μία μυστηριακὴ ἐκκλησιολογικὴ ἑνότητα, δημιουργεῖ ἕνα συγκροτημένο ἄνθρωπο μὲ ὀρθόδοξο ἦθος. Ὁ δὲ Ἑλληνισμὸς μὲ τὸν πολιτισμὸ τοῦ προσφέρει ἕνα κοινωνικὸ γίγνεσθαι στὸ σημερινὸ ἄνθρωπο, γιὰ νὰ ξεφύγει ἀπὸ τὸ λαβύρινθο τῶν ἀδιεξόδων ποὺ μαστίζουν τὴν κοινωνία. Ἡ Ὀρθοδοξία προβάλλει τὸν ἐσταυρωμένο Ἰησοῦ Χριστό, ὁ Ἑλληνισμὸς τὴν ἀκρόπολη τῶν ἀξιῶν, τὴ Δημοκρατία μὲ ὅλα τὰ ὑγιῆ στοιχεῖα της. Ἡ Ὀρθοδοξία μὲ τὴν λατρεία της ἑνώνει τὸν πιστὸ μὲ τὸν Θεό, γιὰ νὰ νικήσει τὶς δυνάμεις τῆς ἁμαρτίας καὶ νὰ τὸν ὁδηγήσει πλέον στὴ θεία ζωὴ τοῦ καινοῦ κόσμου τοῦ Θεοῦ. Ὁ Ἑλληνισμὸς προβάλλει τὴν ἀρετὴ τοῦ Σωκράτη, τὴν ἠθική του Πλάτωνα, τὴν ἀνδρεία τοῦ Μεγάλου Ἀλεξάνδρου καὶ τὰ ὑψηλὰ ἰδανικὰ σοφῶν ἀνδρῶν.
            Καὶ σήμερα ὑπάρχουν πολλοὶ ποὺ ἐπιβουλεύονται τὴν ἀκεραιότητα τῆς Ἑλλάδος, προσβάλλοντας τὴν ἐθνικὴ συνείδησή μας μὲ τὸ νὰ ἀλλοιώνουν τὴν ἑλληνικὴ ἱστορία. Ἐπίσης ἐσωτερικοὶ ἐχθροὶ ποὺ προσβάλλουν τὸ ὀρθόδοξο φρόνημα τοῦ ἑλληνικοῦ λαοῦ, προβάλλοντας ξενόφερτα πρότυπα ζωῆς, ἰδέες καὶ δοξασίες ἄλλων χωρῶν. Προσπαθοῦν μὲ ὅλα αὐτὰ νὰ μειώσουν τὴ δύναμη τῆς Ἑλλάδος καὶ νὰ δεσμεύσουν τὴν ἐλευθερία τῆς πίστεως τοῦ λαοῦ. Στὴν Ἑλλάδα γεννήθηκαν ὁ λόγος καὶ ἡ ἐλευθερία καὶ ἡ Ἑλλάδα μεγαλούργησε, γιατί πίστευε σὲ ὑψηλὰ ἰδανικὰ καὶ ἀξίες ποὺ τὴν διέκριναν ἀπὸ τὶς ἄλλες χῶρες τοῦ κόσμου. Καὶ σήμερα, ἂν ἀγαπᾶμε τὴν πατρίδα καὶ τὴν Ὀρθοδοξία μας, εἶναι ἀνάγκη νὰ ὑψώσουμε τὴ φωνή μας τόσο σὲ ξένους ἐπιβουλεῖς ὅσο καὶ σ’ ἐκείνους, ποὺ ζητοῦν νὰ σκλαβώσουν τὴ θρησκευτικὴ πίστη μας εἴτε σὲ μία ταυτότητα ἢ σὲ ξενόφερτες παραθρησκεῖες καὶ αἱρέσεις, ποὺ ἀλλοιώνουν τὴν ὀρθόδοξη ἑλληνικὴ παράδοση.
            Γιατί, εἶναι ἀλήθεια, πὼς ἡ Ὀρθοδοξία καὶ ὁ Ἑλληνισμὸς δέχονται ἀπίστευτο πόλεμο καὶ ἀμφισβήτηση στὴν πατρίδα μας, γεγονὸς ποὺ συνιστᾶ φαινόμενο σαφοῦς παρακμιακοῦ σκοταδισμοῦ. Οἱ ἐκφραστές του προφανῶς δὲν ἔλαβαν ὑπ’ὄψιν τὶς ἐπισημάνσεις ἑνὸς ἐκ τῶν μεγαλυτέρων Ρώσων Θεολόγων τοῦ 20οῦ αἰώνα, τοῦ π. Γεωργίου Φλορόφσκι, ὁ ὁποῖος διεκήρυττε ὅτι «Ἡ Ὀρθόδοξος Ἐκκλησία ὑπῆρξεν ὁ θεματοφύλαξ τοῦ Χριστιανικοῦ Ἑλληνισμοῦ καὶ αὐτὸ τὸ δημιουργικὸν πνεῦμα τοῦ Χριστιανικοῦ Ἑλληνισμοῦ πρέπει νὰ ἀναζητῶμεν. Ἂς γίνωμεν περισσότερον Ἕλληνες, διὰ νὰ ἀποβῶμεν Ὀρθόδοξοι Χριστιανοί».
            Τὶς σωτήριες συνέπειες γιὰ τὸν Ἑλληνισμὸ ἀπὸ τὴν ἐπικράτηση τοῦ Χριστιανισμοῦ καὶ τῆς Ὀρθοδοξίας στὸν ἑλληνικὸ χῶρο ἐπισημαίνει ξεκάθαρα ὁ ἀείμνηστος  πολιτικὸς καὶ ἱστορικὸς Παναγιώτης Κανελλόπουλος: «Τὸ θαῦμα ποὺ σήμανε ἡ ἐπικράτηση τοῦ Χριστιανισμοῦ ἔσωσε καὶ τὸ ἑλληνικὸ πνεῦμα. Χωρὶς τὸ πνεῦμα τῆς Ἑλλάδος δὲν θὰ μποροῦσε νὰ διαμορφωθεῖ ὁ κόσμος, ὅπως τὸν ξέρουμε, ἂς ποῦμε ὁ δυτικὸς κόσμος. Ἀλλὰ καὶ χωρὶς τὸν Χριστιανισμὸ τὸ ἑλληνικὸ πνεῦμα θὰ εἶχε ταφεῖ καὶ χαθεῖ κάτω ἀπὸ τὰ ἐρείπια τοῦ ρωμαϊκοῦ κόσμου».
            Σὲ μιὰ ἐποχή, λοιπόν, ποὺ ὁ Νέος Ἑλληνισμὸς ἀντιμετωπίζει  κρίση ταυτότητας, πέρα ἀπὸ τὰ τεχνικά, αἱρετικὰ καὶ κτιστὰ διλήμματα, ἀξίζει νὰ θυμηθοῦμε ὅτι ὁ Ἑλληνισμὸς σώθηκε μέσα στὸν Χριστιανισμὸ καὶ ὁ Χριστιανισμὸς μίλησε ἑλληνικά.
            Μόνο ἔτσι ὡς Ἕλληνες Χριστιανοὶ θὰ ἀντιμετωπίσουμε δημιουργικὰ τὴν ψευδῆ διδασκαλία τοῦ νεοπαγανισμοῦ καὶ τῆς «ἀρχαιολατρείας», ἡ ὁποία ἐπιδιώκει νὰ γκρεμίσει τὴν πίστη τῶν Πατέρων μας καὶ τὸ πολιτισμικό μας ὑπόβαθρο καὶ νὰ ἐπιβάλει τὸ δικό της ἰσοπεδωτικὸ «πολιτισμὸ» καὶ βέβαια τὴ νέα πανθρησκεία τῆς σύγχρονης Βαβέλ, στὴν ὁποία δὲν θὰ ὑπάρχει θέση γιὰ τὸν Ἑλληνισμὸ καὶ τὴν Ὀρθοδοξία, γιὰ τὸν ἄνθρωπο, τὴ ζωὴ καὶ τὴν ἐλευθερία του.

ΒΙΒΛΙΟΓΡΑΦΙΑ
-Μητροπολίτου Περγάμου Ἰωάννου (Ζηζιούλα), Εὐρωπαϊκὸ πνεῦμα καὶ ἑλληνικὴ Ὀρθοδοξία, περιοδ. Εὐθύνη, τ. 167/1985.
-Ἀρχιμ. Δαμιανοῦ Ζαφείρη, Ἑπτὰ Λόγοι στοὺς Χαιρετισμούς, ἐκδ. Ἀποστολικὴ Διακονία, Ἀθήνα, 1998.
 -Ὀρθοδοξία καὶ Ἑλληνισμός. Ἐκδόσεις Ἱ.Μ. Κουτλουμουσίου, Ἅγιον Ὄρος.
-«Ὀρθόδοξος Παρατηρητής», Περιοδικὸ Ἀρχιεπισκοπῆς Βορείου καὶ Νοτίου Ἀμερικῆς, Ἰανουάριος, 1957.
-Ἰωάννου Δανδουλάκη, Ἑλληνισμὸς καὶ Ὀρθοδοξία.
-Παναγιώτου Κανελλοπούλου, Ὁ Χριστιανισμὸς καὶ ἡ ἐποχή μας.

ΠΕΡΙΟΔΙΚΟ ‘Ἐρῶ’ , ΙΒ΄ ΤΕΥΧΟΣ, ΟΚΤ.-ΔΕΚ. 2012

http://www.enromiosini.gr/%CE%B5%CE%BB%CE%BB%CE%B7%CE%BD%CE%B9%CF%83%CE%BC%CE%BF%CF%83-%CE%BA%CE%B1%CE%B9-%CE%BF%CF%81%CE%B8%CE%BF%CE%B4%CE%BF%CE%BE%CE%B9%CE%B1/

Ανακοίνωση συνεδρίου: «Αντανακλάσεις Ταυτότητας: Ελληνική Φιλοσοφία και Πολιτισμός από το ‘Βυζάντιο’ μέχρι την Ελλάδα της Κρίσης»

Ανακοίνωση συνεδρίου:

«Αντανακλάσεις Ταυτότητας: Ελληνική Φιλοσοφία και Πολιτισμός από το ‘Βυζάντιο’ μέχρι την Ελλάδα της Κρίσης»

12 Ιουνίου 2013, Βερολίνο Γερμανίας

Το Τμήμα Φιλοσοφίας, Παιδαγωγικής και Ψυχολογίας του Εθνικού και Καποδιστριακού Πανεπιστημίου Αθηνών, ο Σύλλογος Ελλήνων Φοιτητών Βερολίνου και το Ελληνικό Ίδρυμα Πολιτισμού (Παράρτημα Βερολίνου) συνδιοργανώνουν το διεθνές συνέδριο «Αντανακλάσεις Ταυτότητας: Ελληνική Φιλοσοφία και Πολιτισμός από το ‘Βυζάντιο’ μέχρι την Ελλάδα της Κρίσης», το οποίο θα λάβει χώρα την Τετάρτη 12 Ιουνίου 2013 στην κεντρική αίθουσα του παραρτήματος Βερολίνου του Ελληνικού Ιδρύματος Πολιτισμού (Wittenbergplatz 3a, 2ος όροφος, 10789 Βερολίνο Γερμανίας). Επίσημες γλώσσες του Συνεδρίου είναι η αγγλική, η γερμανική και η ελληνική.

Το ζήτημα της ελληνικής ταυτότητας, ιδιαίτερα της νεοελληνικής, παραμένει πάντοτε ανοικτό. Η επικαιρότητα των τελευταίων ετών αναμόχλευσε ακριβώς αυτό το ερώτημα, το ερώτημα για το «τί είναι τελικά ο Νεοέλληνας». Με αυτό το συνέδριο επιχειρείται να αντιμετωπισθεί η επικαιρότητα αυτού του ερωτήματος ως ευκαιρία εγχειρήματος απαντήσεώς του.

Ερευνώντας τις φιλοσοφικές προσεγγίσεις που κατεγράφησαν στην ελληνική γλώσσα από το «Βυζάντιο», τον πολιτισμό της Νέας Ρώμης – Κωνσταντινούπολης, έως σήμερα στο νέο ελληνικό κράτος, αλλά και μέσα από τα ευρύτερα πολιτισμικά «χνάρια» αυτής της περιόδου από την λογοτεχνία μέχρι την πολιτική, το συνέδριο θα επιχειρήσει να συλλαβίσει σχεδίασμα απάντησης σε αυτό το ερώτημα. Ευπρόσδεκτες είναι οι ανακοινώσεις από τους χώρους της φιλοσοφίας, της βυζαντινής και νεοελληνικής λογοτεχνίας, της θεολογίας, της ιστορίας των ιδεών, αρκεί να συνδέονται ευκρινώς με την κυρίως θεματική του συνεδρίου και να συνεισφέρουν σ’ αυτήν, ήτοι την ψηλάφηση ταυτότητας της νεώτερης Ελλάδας.

Στο συνέδριο θα μιλήσουν ως προσκεκλημένοι ομιλητές ο ομ. Καθ. Χρήστος Γιανναράς (Πάντειος, Αθήνα), ο Καθ. Jürgen Pelzer (Oxy, Los Angeles), ο επικ. Καθ. Ηλίας Παπαγιαννόπουλος (Πανεπιστήμιο Πειραιώς), οι επικ. Καθ. Γεώργιος Στείρης και Γεώργιος Αραμπατζής (ΕΚΠΑ) και άλλοι.

Εγγραφή – Κατάθεση προτεινόμενων ανακοινώσεων (Registration – Call for Papers)

Καλούνται οι ενδιαφερόμενοι να καταθέσουν προτάσεις ανακοινώσεων διαρκείας έως είκοσι λεπτών (1.800-2.200 λέξεων) από τους χώρους της φιλοσοφίας, τηςβυζαντινής και νεοελληνικής λογοτεχνίας, της ιστορίας των ιδεών, τηςθεολογίας, αρκεί να αφορούν την ελληνόφωνη πνευματική παραγωγή της περιόδου 330 μ.Χ.-2013 μ.Χ. και να συνδέονται ευκρινώς με την βασική θεματική του συνεδρίου και να συνεισφέρουν σ’ αυτήν, ήτοι την ψηλάφηση ταυτότητας της νεώτερης Ελλάδας, με βάση την κάτωθι διαδικασία:

1. Παρακαλώ καταθέστε μια περίληψη/abstract 200-400 λέξεων μέχρι την Κυριακή 31 Μαρτίου στην αγγλική, γερμανική ή ελληνική γλώσσα στην ηλεκτρονική διεύθυνση gsvberlin {παπάκι} gmail {τελεία} com με αναγραφόμενο θέμα ABSTRACT.

2. Μέχρι την Κυριακή 7 Απριλίου θα έχετε λάβει απάντηση σχετικά με το αν η πρότασή σας έγινε δεκτή για παρουσίαση στο συνέδριο. Στην περίπτωση που γίνει δεκτή, πρέπει εντός μίας εβδομάδος να εγγραφείτε στο συνέδριο καταβάλλοντας 80 Ευρώ σε λογαριασμό που θα σας ανακοινωθεί.

3. Ακολούθως πρέπει να καταθέσετε την ίδια την ανακοίνωσή σας στην αγγλική ή γερμανική και στην ελληνική γλώσσα στην ίδια ηλεκτρονική διεύθυνση μέχρι την Κυριακή 19 Μαΐου 2013.

4. Στην περίπτωση που επιθυμείτε να παρακολουθήσετε το συνέδριο χωρίς δική σας εισήγηση/ανακοίνωση, παρακαλείστε να καταβάλετε το ποσό των 80 Ευρώ για τα οργανωτικά έξοδα του συνεδρίου μέχρι την Κυριακή 12 Μαΐου 2013 σε λογαριασμό που θα σας ανακοινωθεί κατόπιν αιτήματός σας.

Έχει προγραμματιστεί η έκδοση συλλογικού τόμου βασισμένου στο συνέδριο, στην αγγλική και γερμανική γλώσσα στην Γερμανία και στην ελληνική γλώσσα στην Ελλάδα.

Στο κόστος συμμετοχής των 80 Ευρώ συμπεριλαμβάνεται η εγγραφή, η προσφορά καφέ καθ’ όλη τη διάρκεια του συνεδρίου καθώς και το δείπνο του συνεδρίου στο τέλος της ημέρας. Δεν περιλαμβάνεται η στέγαση.

Επιστημονική και Οργανωτική Επιτροπή του Συνεδρίου:

Γεώργιος Αραμπατζής (επικ. καθ. Βυζαντινής Φιλοσοφίας – ΕΚΠΑ)

Γεώργιος Στείρης (επικ. καθ. Μεσαιωνικής Φιλοσοφίας – ΕΚΠΑ)

Σωτήρης Μητραλέξης (υπ. Δρ. Φιλοσοφίας – Freie Universität Berlin)

 http://www.antifono.gr/portal/-topmenu-49/259-o%CE%BC%CE%B9%CE%BB%CE%AF%CE%B5%CF%82-%CE%94%CE%B9%CE%B1%CE%BB%CE%AD%CE%BE%CE%B5%CE%B9%CF%82-%CE%A3%CF%85%CE%B6%CE%B7%CF%84%CE%AE%CF%83%CE%B5%CE%B9%CF%82/4269-%CE%91%CE%BD%CE%B1%CE%BA%CE%BF%CE%AF%CE%BD%CF%89%CF%83%CE%B7-%CF%83%CF%85%CE%BD%CE%B5%CE%B4%CF%81%CE%AF%CE%BF%CF%853a-c2ab%CE%91%CE%BD%CF%84%CE%B1%CE%BD%CE%B1%CE%BA%CE%BB%CE%AC%CF%83%CE%B5%CE%B9%CF%82-%CE%A4%CE%B1%CF%85%CF%84%CF%8C%CF%84%CE%B7%CF%84%CE%B1%CF%823a-%CE%95%CE%BB%CE%BB%CE%B7%CE%BD%CE%B9%CE%BA%CE%AE-%CE%A6%CE%B9%CE%BB%CE%BF%CF%83%CE%BF%CF%86%CE%AF%CE%B1-%CE%BA%CE%B1%CE%B9-%CE%A0%CE%BF%CE%BB%CE%B9%CF%84%CE%B9%CF%83%CE%BC%CF%8C%CF%82-%CE%B1%CF%80%CF%8C-%CF%84%CE%BF-e28098%CE%92%CF%85%CE%B6%CE%AC%CE%BD%CF%84%CE%B9%CE%BFe28099-%CE%BC%CE%AD%CF%87%CF%81%CE%B9-%CF%84%CE%B7%CE%BD-%CE%95%CE%BB%CE%BB%CE%AC%CE%B4%CE%B1-%CF%84%CE%B7%CF%82-%CE%9A%CF%81%CE%AF%CF%83%CE%B7%CF%82c2bb.html

Ανακάλυψαν ελληνικό θησαυρό σε επαρχία της Τουρκίας

Ένα μοναδικής αξίας ψηφιδωτό που απεικονίζει το Θεό Έρωτα να ψαρεύει επάνω σε Ιππόκαμπο ανακαλύφθηκε στη διάρκεια αρχαιολογικών ανασκαφών στα ερείπια αρχαίας επαύλεως στη Yumurtalık, στη νότια επαρχία των Αδάνων, στην Τουρκία. Δείτε στο τέλος του άρθρου το ψηφιδωτό.
Το ψηφιδωτό, το οποίο είναι κατασκευασμένο από μάρμαρο, γυαλί και πέτρα θεωρείται εξέχουσας σημασίας, καθώς είναι η πρώτη φορά παγκοσμίως που βρέθηκε απεικόνιση του Έρωτα να καβαλά τον Ιππόκαμπο της ελληνικής μυθολογίας.

Σύμφωνα με δημοσίευμα της "Χουριέτ", χρονολογείται από την ύστερη ρωμαϊκή ως την πρώιμη βυζαντινή περίοδο. Η ανακάλυψη έχει προκαλέσει το ενδιαφέρον των Αμερικανών και των Τούρκων αρχαιολόγων. Οι Τούρκοι επισημαίνουν μάλιστα ότι η πλαστικότητα των μορφών και η επιμελής απόκρυψη γυμνών στοιχείων δίδει την εντύπωση ότι το ψηφιδωτό κατασκευάσθηκε κατά τη διάρκεια του 3ου αιώνα.

Ο καλλιτέχνης συνδυάζει την ηδύτητα των μορφών με την καθαρότητα των γραμμών, τεχνική που ανταποκρίνεται στην τεχνοτροπία που άρχισε να αναπτύσσεται μετά το θάνατο του αυτοκράτορα Μεγάλου Κωνσταντίνου. Εκτιμάται μάλιστα ότι ο ελληνικής καταγωγής ευγενής που κατείχε αυτήν την αρχαία έπαυλη πιθανώς να ζούσε εκεί κατά την εποχή του αυτοκράτορα Ιουλιανού, του αποκαλούμενου Παραβάτη, όταν σημειώθηκαν μικρές αναλαμπές στην ανάδειξη αρχαίων μύθων, θρύλων και δοξασιών.

Σε τουρκικά ιστολόγια γίνεται λόγος μάλιστα για την αγαλότητα των μορφών και γίνονται συγκρίσεις με την τεχνοτροπία που μοιάζει με την ελληνική σχολή της Πόλης από την οποία δημιουργήθηκαν τα ψηφιδωτά στην Αγία Σοφία της Κωνσταντινούπολης αλλά και στον Άγιο Απολλινάριο της Ραβέννας μετά την ανακατάκτηση της επαρχίας από τον στρατηγό Βελισσάριο, στα μέσα του 6ου αιώνα. 

Ο μοναδικός αυτός θησαυρός εντοπίστηκε στη διάρκεια ανασκαφών του αρχαιολογικού μουσείου των Αδάνων στην περιοχή με σκοπό την αποκάλυψη μίας έπαυλης που φέρεται να ανήκε σε ανώτατο αξιωματούχο του κράτους.

«Βρήκαμε νέους και ενήλικες Έρωτες στην έπαυλη. Οι ειδικοί λένε ότι οι φιγούρες αυτές είναι οι πρώτες και μοναδικές στον κόσμο», δήλωσε ο αντιδήμαρχος του Yumurtalık, κ. Ερντόλ Ερντέν.

Πάντως υπάρχουν ακόμα Τούρκοι που εκτιμούν και αναγνωρίζουν τόσο την παρουσία, όσο και την προσφορά των Ελλήνων στα βάθη των αιώνων, σε περιοχές της σύγχρονης Τουρκίας.

Δείτε στο τέλος του άρθρου το ψηφιδωτό.

Πηγή: newsbomb.gr

Δέν θά προλάβουν. Γιώργος Ζερβός

Δέν θά προλάβουν

Γιώργος Ζερβός

Άνέτειλε τὸ «σωτήριον» κοσμικὸν ἔτος2013. Ἡ κατάστασις εἰς τὸν πλανήτην εἶναι ἐφιαλτική. Αἱ παραδοσιακαὶ οἰκονομικαὶ δυνάμεις καταρρέουν οἰκονομικῶς καὶ κοινωνικῶς καὶ ἀναδεικνύονται νέαι. Τὸ χρῆμα καταστρέφεται καὶ ὁ χρυσὸς συγκεντρώνεται εἰς τὰς χεῖρας ὀλίγων ἀνθρώπων.

Ἡ γενικωτέρα κατάστασις εἶναι χαώδης. Αἱ πολιτικαί, αἱ ὁποῖαι ἀσκοῦνται ἀποϊεροποιοῦν τὸ πρόσωπον τοῦ ἀνθρώπου, τὸ ὁποῖον μεταβάλλουν εἰς ἄτομον, τὸ ὁποῖον παραδίδουν εἰς τὴν ἐκμετάλλευσιν τῶν ὀλιγαρχῶν καὶ τῶν πολυεθνικῶν ἑταιρειῶν.
Οἱ πάντες ὁμιλοῦν διεθνῶς διὰ τὰς ἀγοράς. Αἱ λέξεις ἰδανικά, πίστις, ἱστορία, Ἐκκλησία, ἐλπίς, Θεός,θεσμοὶ εἶναι ἀπαγορευμέναι. Τὸ ἔγκλημα, ἡ πορνεία, αἱ Μαφίαι, τὰ ναρκωτικά, τὸ παράνομον χρῆμα, ἡ ἀνηθικότης, τὸ ἀνώμαλον (τὸ ὁποῖον προβάλλεται ὡς κάτι τὸ φυσιολογικόν), ἡ διασκέδασις ὡς ἀποκλειστικὸς τρόπος ζωῆς, αἱ ἐκτρώσεις καὶ τὰ διαζύγια (μὲ τὸ παραμικρόν) κυριαρχοῦν εἰς τὴν ζωὴν τῶν ἀνθρώπων.
Τὴν ἰδίαν στιγμὴν ἔχομεν τὴν ἀνάπτυξιν τῆς πτωχείας, τὸν ὑποσιτισμὸν λαῶν ἀλλὰ καὶ μικρῶν καὶ μεγάλων κοινω-νιῶν, πολέμους, ἐμφυλίους, θρησκευτικὰς ἀνατροπάς, αἱρέσεις, κατευθυνομένας πολιτικὰς καὶ Ἐθνικὰς ἐξεγέρσεις, διώξεις χριστιανικῶν μειονοτήτων ἀλλὰ καὶ κρατικῶν λειτουργῶν (οἱ ὁποῖοι δηλώνουν τὴν Χριστιανικήν των πίστιν).

Ὁ Χριστὸς ἦλθεν εἰς τὸν κόσμον, διὰ νὰ ἐξαλείψη τὰ φαινόμενα αὐτά,νὰ σώση τὴν ψυχήν τοῦ ἀνθρώπου, νὰ φέρη τὴν ἰσότητα, τὴν δικαιοσύνην καὶ τὴν εἰρήνην. Ἡ κατάστασις εἰς τὸν πλανήτην ὁμοιάζει μὲ ἐκείνην ἡ ὁποία ἐπεκράτει πρὸ Χριστοῦ.
Αἱ ἐλίτ τῶν Ἑβραίων λέγουν ὅτι τὰ Πρωτόκολλα τῶν Σοφῶν τῆς Σιὼν δὲν εἶναι ἀληθῆ καὶ ὅσα περιγράφουν εἶναι ἀποπροσανατολιστικὰ διὰ αὐτάς.
Νὰ ἀποδεχθῶμεν τὸν ἰσχυρισμόν των. Ἀλλὰ ὅσα περιγράφονται εἰς αὐτὰ θυμίζουν τὴν ἐφαρμογὴν ἑνὸς καλο-σχεδιασμένου προγράμματος, τὸ ὁποῖον ἐξελίσσεται μὲ μαθηματικὴν ἀκρίβειαν εἰς τὸν πλανήτην.
Ἡ ἐκτέλεσίς του ὑλοποιεῖται «τέλεια» εἰς τὴν Ἑλλάδα. Τὰ κεφάλαια διὰ τὴν χρεωκοπίαν χριστιανικῶν Κρατῶν, τὴν κρίσιν τῶν τραπεζῶν, τὴν συμπεριφορὰν τῶν δανειστῶν, τὴν σιωπὴν τοῦ κόσμου, τὴν συγκέντρωσιν τοῦ χρυσοῦ κ.λπ., τὴν συμπεριφορὰν τῆς κοινωνίας καὶ τοῦ λαοῦ πρὶν τὴν χρεωκοπίαν, «νομίζεις» ὅτι ἐφαρμόζονται κατὰ τρόπον ἄψογον εἰς ὅτι ἀφορᾶ τὴν ἐκτέλεσίν των.
Δὲν καλλιεργοῦμεν τὸν ἀντιεβραϊσμόν. Ἄλλωστε πιστεύομεν ὅτι ὁ ἑβραϊκὸς λαὸς εἶναι θῦμα τοῦ Διεθνοῦς Σιωνισμοῦ, ὅπως ἄλλωστε θῦμα του εἶναι καὶ ὁ Ἑλληνικὸς λαός.
Ἐκτελεστικά ὄργανα τοῦ Διεθνοῦς Σιωνισμοῦ ἀλλὰ καὶ Διεθνῶν Ὀργανώσεων εἰς τὴν Ἑλλάδα εἶναι οἱ πολιτικοί, οἱ δημοσιογράφοι, τὰ ἠλεκτρονικὰ Μέσα Ἐνημερώσεως, τὰ ἐκδοτικὰ συμφέροντα καὶ ἐπιχειρηματίαι, οἱ ὁποῖοι ὀφείλουν τὴν δύναμίν των εἰς ἰσχυρὰς οἰκονομικὰς δυνάμεις, τὰ συμφέροντα τῶν ὁποίων ὑπηρέτησαν καὶ ὑπηρετοῦν ἀπὸ τὸ 1980 καὶ ἐντεῦθεν.

Οἱ περισσότεροι ἐκ τῶν πολιτικῶν στεροῦνται Ἐθνικῆς συνειδήσεως καὶ δὲν ἔχουν οὐδεμίαν σχέσιν μὲ τὸν Ἑλληνορθόδοξον Χριστιανικὸν Πολιτισμόν, τὴν Ὀρθόδοξον Πίστιν, τὰς παραδόσεις τῆς Ἐκκλησίας καὶ τοῦ λαοῦ. Κατασκευάσματα οἱ περισσότεροι διαφόρων Λεσχῶν, Πολυεθνικῶν ἑταιρειῶν, ἰσχυρῶν δυνάμεων, μεγάλων διεθνῶν πετρελαϊκῶν ἑταιρειῶν(Τὰ ὀνόματά των κυκλοφοροῦν εἰς βιβλία, περιοδικά, ἔντυπα, ἐφημερίδας ἀλλὰ αὐτὰ τὰ «κατασκευάσματα» δὲν διαψεύδουν ὅτι εἶναι μέλη τοιούτων διεθνῶν ὀργανώσεων).
Ὑπακούουν εἰς τὰς ἐντολὰς τῶν δημιουργῶν των περιφρονοῦντες τὸν λαὸν καὶ καταστρέφοντες τὰς ἀξίας του. Ἐπαγγελματίαι πολέμιοι τῆς Ἐκκλησίας καὶ τῶν συμφερόντων τοῦ Ἔθνους. Ὅ,τι Ἑλληνικὸν καὶ ὀρθόδοξον χριστιανικὸν τὸ θέτουν ὑπὸ διωγμόν, τὸ πολεμοῦν, τὸ συκοφαντοῦν, τὸ διαλύουν μὲ τὴν βοήθειαν τῶν ἐκδοτῶν, τῶν περισσοτέρων καὶ ἰσχυρῶν (διαπλεκομένων) καναλαρχῶν.

Δεῖτε πῶς ἔδρασαν ἀπὸ τὸ 1977 ἕως τὸ 2009καὶ πῶς δροῦν σήμερον. Ἀπὸ τὸ 1977 ἕως τὸ 2009 κατέστρεψαν τὴν γλῶσσαν, τὴν Παιδείαν, «ἐκυνήγησαν» τὴν Ἐκκλησίαν, ἐπέβαλον τὰς ἐκτρώσεις εἰς μίαν χώραν, ἡ ὁποία θνήσκει δημογραφικῶς, ἐπεχείρησαν τὴν πλαστογράφησιν τῆς ἱστορίας, δὲν ἀναγνωρίζουν τὴν προσφορὰν τῆς Ἐκκλησίας εἰς τοὺς ἐθνικοαπελευθερωτικοὺς ἀγῶνας,τὴν συκοφαντοῦν μὲ δῆθεν σκάνδαλα (πάσης μορφῆς), καθιέρωσαν τὴν πολιτικὴν κηδείαν, τὰ συμβόλαια ἐλευθέρας συμβιώσεως (τὰ ὁποῖα ἐπεχείρησαν νὰ ἐπιβάλλουν ἀνεπιτυχῶς καὶ διὰ τὴν νομιμοποίησιν τῆς ὁμοφυλοφιλίας), τὴν πολιτικὴν κηδείαν, τὰς ἀπαλλαγὰς ἀπὸ τὴν κράτησιν ὅπλου εἰς τὸ Στρατὸν τῶν Ἰεχωβάδων καὶ πολλῶν ἄλλων αἱρετικῶν, ἐκτύπησαν τὰ θρησκευτικὰ καὶ ἐθνικὰ σύμβολα ἀλλὰ καὶ τὸ ὁμολογιακὸν μάθημα τῶν Θρησκευτικῶν εἰς τὸ ὄνομα τῆς πολυφελετικῆς Ἑλλάδος, ἐξοβέλισαν τὴν ἐξομολόγησιν ἀπὸ τὰ σχολεῖα(σήμερον περισσότερον ἀπαραίτητος ἀπὸ κάθε ἄλλην φοράν), πολεμοῦν τὸν ἐκκλησιασμὸν τῶν μαθητῶν καὶ τὴν πρωϊνὴν προσευχὴν εἰς τὰ σχολεῖα ὡς καὶ τὴν παρουσίαν τῶν ἱερῶν εἰκόνων εἰς τὰ σχολεῖα,εἰς τὰ δικαστήρια, εἰς τὰ Ἀστυνομικὰ τμήματα καὶ τὰς Ἐνόπλους Δυνάμεις.

Ἔβαλον εἰς τὸ στόχαστρον ἀκόμη καὶ τὴν καμπάναν, περιορίζοντες τὸν ἦχον της. Ἀπὸ τὸ 2009 ὁπότε εἰσήλθομεν εἰς τὴν χρεωκο-πίαν τῆς χώρας, μίαν χρεωκοπίαν τὴν ὁποία τεχνηέντως ἀπὸ τὰ ἐκτε-λεστικὰ πολιτικὰ ὄργανα τῶν διεθνῶν ἀντιχριστιανικῶν καὶ διεθνῶν ὀργανώσεων (Λέσχη Μπίλντεμπεργκ, ἵδρυμα Ροκφέλερ [διαθέτει πολλὰς ὀργανώσεις], ἀλλὰ καὶ ἀπὸ τοὺς ἡγέτας τῆς Προτεσταντικῆς Γερμανίας, οἱ ὁποῖοι ἀναβιώνουν τὸν παγγερμανισμὸν τοῦ πολεμίου τῆς Ὀρθοδοξίας, Καρλομάγνου, ὡς καὶ ἀπὸ τὰ μεγάλας πολυεθνικὰς ἑταιρείας.

Τὰ πάντα σαρώνονται, κατεδαφίζονται, ἐξαθλιώνονται,ἐξευτελίζονται, παραδίδονται εἰς ξένας δυνάμεις, εἰς διεθνεῖς δανειστὰς —τοκογλύφους ὑπὸ Ἑλλήνων πολιτικῶν, οἱ ὁποῖοι ἀφελληνίζουν τὴν Ἑλλάδα, προκαλοῦντες ταυτοχρόνως μίαν μεγάλην ἀνθρωπιστικὴν κρίσιν. Εἰς αὐτὴν τὴν φάσιν.
1ον) Τὸ κοινοβούλιον ἀντεκατεστάθη ὑπὸ πράξεων Νομοθετικοῦ περιεχομένου. Τὸ «ἀποφασίζομεν καὶ διατάσσομεν» εἰς πλήρη ἐξέλιξιν.
2ον) Ἡ τεκνογονία ἀπὸ Εὐλογία Θεοῦ ἔγινε διὰ πράξεων «νομοθετικοῦ περιεχομένου» κατάρα ὑπὸ τῶν πολιτικῶν. Ἡ οἰκογένεια, ἡ γέννησις καὶ ἡ ἀνατροφὴ παιδιῶν ὑπὸ φορολογικὸν καὶ κάθε ἄλλον διωγμόν. Τὰ παιδιὰ φορολογοῦνται ὡς τὰ ὑπερπολυτελῆ αὐτοκίνητα τῶν πολὺ πολὺ πλουσίων. Προφανῶς τὸ σχέδιον προβλέπει τὴν μελλοντικὴν ἐξαφάνισιν τῶν Ἑλλήνων.
Μὲ δεδομένον ὅτι εἰς μίαν θνήσκουσαν δημογραφικῶς Ἑλλάδα δὲν ἔχει καταργηθῆ ὁ νόμος, ὁ ὁποῖος ἐπιτρέπει τὰς ἐκτρώσεις – ἀμβλώσεις καὶ παραλλήλως δὲν δίδονται κίνητρα διὰ τὴν γέννησιν νέων Ἑλλήνων καὶ Ἑλληνίδων, τοῦτο σημαίνει ὅτι ἡ Ἑλλὰς μετὰ ἀπὸ εἰκοσαετίαν ἢ πεντηκονταετίαν θὰ κατοικῆται ἀπὸ ἀλλοδαπούς, μαύρους, κίτρινους κ.λπ. ἀλλὰ ὄχι ἀπὸ Ἕλληνας.

Ἡ Ἑλλὰς ἀπὸ Ἔθνος ἀνάδελφον μεταβάλλεται εἰς πολυφυλετικόν, πολυπολιτισμικόν, εἰς Ἔθνος ἄνευ κοινῆς γλώσσης, ἄνευ κοινῆς θρησκείας (ὀρθοδόξου χριστιανικῆς) εἰς ἔθνος ἄνευ κοινῶν παραδόσεων (Χριστούγεννα, Πάσχα, Παναγίας, Μεγὰλας καὶ μικρὰς ἑορτάς), μὲ κλειστὰς τὰς Ὀρθοδόξους Ἐκκλησίας (ἀφοῦ δὲν ἐπιτρέπεται ἡ χειροτονία νέων ἱερέων), μὲ μικρὰ ἢ μεγάλα τζαμιά, μὲ ἱστορία, ἡ ὁποία θὰ ἔχη ἐξαφανίσει τὸν ἀντιτουρκισμὸν πρὸς χάριν τῆς ἰσλαμοποιήσεως – τουρκο-ποιήσεως τῆς οἰκονομίας, μὲ κατάργησιν τῆς θητείας εἰς τὰς ἐνόπλους Δυνάμεις (ὡς ἀπαιτοῦν οἱ δανεισταὶ – τοκογλύφοι – κυρίως τῆς Εὐρωπαϊκῆς Ἑνώσεως), μὲ ἑκατομμύρια λαθρομετανάστας ἀπὸ τὴν Ἀφρικήν, τὴν Ἀσίαν, τὰ Βαλκάνια κ.λπ. καὶ μὲ μετανάστας τοὺς Ἕλληνας εἰς τὸ ἐξωτερικόν.

Εἰς τὴν σημερινὴν φάσιν βάλλεται μὲ συκοφαντίας καὶ φορολογικὰ μέτρα ἡ Ἐκκλησία, ἡ ὁποία ἐνέλαβε τὰς κοινωνικὰς ὑποχρεώσεις τοῦ Κράτους ἔναντι τοῦ λαοῦ. Δέχεται ἀπειλάς, συκοφαντίας, πολεμικὰς ἐκστρατείας ἀπὸ τὰ κόμματα καὶ τοὺς πολιτικοὺς τῆς ἀθεΐας καὶ τῶν αἱρέσεων, οἱ ὁποῖοι συνεχίζουν ἔναντί της, τὴν ἰδίαν«γραμμὴν» ὑπονομεύσεώς της, ὡς ἔπραττον καὶ πρὸ τῆς κρίσεως.
Ὀφείλουν νὰ συνειδητοποιήσουν ὅτι πρέπει νὰ ἐγκαταλείψουν τὴν«γραμμὴν» ἀφελληνισμοῦ τῆς Ἑλλάδος, τὴν γραμμὴν ἐξοντώσεως τῆς Ἑλληνικῆς Οἰκογενείας καὶ τὸν πόλεμον ἐναντίον τῆς Ἐκκλησίας.
Ἄλλως τὸ τέλος ὁλοκλήρου τοῦ ἀνθελληνικοῦ καὶ ἀντορθοδόξου πολιτικοῦ συστήματος θὰ εἶναι οἰκτρόν. Ἤδη ὁ λαὸς διαπιστώνει ὅτι δὲν χρεωκόπησε, ἀλλὰ τὸν ὡδήγησαν τεχνηέντως εἰς τὴν χρεωκοπίαν πολιτικοί. Αὐτὸς ὁ λαὸς ἐπέζησεν ἐπὶ 2012 ἔτη μὲ τὴν Πίστιν εἰς τὸν Θεόν, τὴν ἱστορίαν, τὴν ἑλληνικὴν γλῶσσαν, μὲ τὰ ἰδανικά, τὰς ἀξίας, τὴν οἰκογένειαν, τὴν Ὀρθοδοξίαν, τοὺς Πατέρας καὶ τοὺς Ἁγίους τῆς Ἐκκλησίας μας, ἀλλὰ καὶ τοὺς Ἁγίους Νεομάρτυρας τῆς Τουρκοκρατίας.
Αὐτὸς ὁ λαὸς στηριζόμενος εἰς τὰ προαναφερόμενα «κύτταρα»τοῦ γένους θὰ ἐπανεύρη τὸν «δρόμον» του μὲ τὴν βοήθειαν τοῦ Ἁγίου Θεοῦ καὶ τῆς Παναγίας μας.
Οἱ πολιτικοὶ ὅμως, οἱ ὁποῖοι μᾶς ἔφερον εἰς τὸ σημερινὸν κατάντημα δὲν θὰ εὕρουν τόπον διὰ νὰ κρυφθοῦν. Διότι αὐτοὶ εἶναι τὰ ἐκτελεστικὰ ὄργανα τῆς Τρίτης Ἁλώσεως.
Ἡ πρώτη ἦτο ὑπὸ τῶν Φράγκων — Παπικῶν. Ἡ δεύτρη ὑπὸ τῶν Ὀθωμανῶν – Τούρκων.
Καὶ ἡ Τρίτη ὑπ᾽ αὐτῶν. Καὶ αἱ τρεῖς εἶχον ὡς στόχον τὴν Ὀρθόδοξον Ἑλλάδα.
Δὲν θὰ προλάβουν ὅμως. Διότι ἔκαμναν τὰ θανάσιμα λάθη, διὰ τὰ ὁποῖα ὡμίλησεν ὁ Ἅγιος Κοσμᾶς ὁ Αἰτωλός.
Ποῖα εἶναι αὐτά; Ἐφορολόγησαν «τὰ παράθυρα τῶν σπιτιῶν», τὰ «αὐγὰ τῆς κότας», τὸν ἀέρα τὸν ὁποῖον ἀναπνέομεν. Θὰ ἐπιβάλλουν λέγει καὶ βαρεῖαν φορολογίαν. Ἀλλὰ δὲν θὰ προλάβουν…

Ὀρθόδοξος Τύπος ἀρ. φύλ. 1957 Παρασκευή 4 Ἰανουαρίου
http://anavaseis.blogspot.gr/2013/01/blog-post_6688.html

Ἡ οἰκογένεια ὡς πρωταρχικός βασικός πυρήνας τοῦ Ἑλληνισμού. Λάμπρος Σκόντζος. (Κείμενο και βίντεο)

Ἡ οἰκογένεια ὡς πρωταρχικός βασικός πυρήνας τοῦ Ἑλληνισμού

Λάμπρος Κ. Σκόντζος Θε­ο­λό­γος–Κα­θη­γη­τής

Ὁ κό­σμος στὶς μέ­ρες μας βι­ώ­νει μί­α πρω­το­φα­νῆ καὶ θα­να­τη­φό­ρα κρί­ση, ἡ ὁ­ποί­α ὑ­πέ­βο­σκε τὶς τε­λευ­ταῖ­ες δε­κα­ε­τί­ες. Ἁ­πλὰ νοι­ώ­σα­με ἐν­το­νό­τε­ρα τε­λευ­ταῖ­α μί­α ἀ­πὸ τὶς πτυ­χές της: Τὴν Παγ­κό­σμια οἰ­κο­νο­μι­κὴ κα­τάρ­ρευ­ση. Ὅ­σοι ἔ­χου­με τὴ δυ­να­τό­τη­τα νὰ δοῦ­με βα­θύ­τε­ρα τὰ τε­κται­νό­με­να καὶ νὰ ἀ­ξι­ο­λο­γή­σου­με τὴν πο­ρεί­α τῆς ἀν­θρω­πό­τη­τας, δι­α­βλέ­που­με μί­α ἄ­νευ προ­η­γου­μέ­νου με­τάλ­λα­ξη τῶν κοι­νω­νι­κῶν δο­μῶν, μί­α πρω­τό­γνω­ρη κα­τάρ­ρευ­ση ἀ­ξι­ῶν καὶ μί­α πρω­το­φα­νῆ Ἐ­θνι­κὴ ἰ­σο­πέ­δω­ση.

Ἡ «Νέ­α Τά­ξη Πραγ­μά­των», φρι­κι­α­στι­κὸ τέ­κνο τῆς δι­α­βό­η­της «Νέ­ας Ἐ­πο­χῆς», ἐγ­και­νί­α­σε μί­α νέ­α πο­ρεί­α γιὰ τὴν ἀν­θρω­πό­τη­τα, φορ­μα­ρι­σμέ­νη στὶς νε­ο­ε­πο­χί­τι­κες ἀρ­χὲς καὶ ἐ­πι­δι­ώ­ξεις. Προ­αι­ώ­νι­ες καὶ πα­ναν­θρώ­πι­νες ἀ­ξί­ες, οἱ ὁ­ποῖ­ες εἶ­χαν ἐ­πι­ζή­σει στὸ διά­βα τῶν αἰ­ώ­νων καὶ εἶ­χαν δι­α­μορ­φώ­σει τὸν παγ­κό­σμιο πο­λι­τι­σμό, κα­τα­συ­κο­φαν­τή­θη­καν ὡς ἀ­να­χρο­νι­στι­κὰ κα­τά­λοι­πα τοῦ πα­ρελ­θόν­τος καὶ τέ­θη­καν στὸ πε­ρι­θώ­ριο. Ὅ­σοι ἐ­πι­μέ­νου­με νὰ τὶς δε­χό­μα­στε καὶ νὰ ἀν­τι­στε­κό­μα­στε στὶς νε­ο­τα­ξί­τι­κες ἐ­πι­τα­γὲς χα­ρα­κτη­ρι­ζό­μα­στε ὀ­πι­σθο­δρο­μι­κοί, ἀν­τι­δρα­στι­κοὶ καὶ γε­νι­κὰ ἐ­χθροί τῆς προ­ό­δου τῆς ἀν­θρω­πό­τη­τας.
Ἡ παγ­κο­σμι­ο­ποί­η­ση ὡς ὁ­δο­στρω­τή­ρας με­γα­τό­νων τεί­νει νὰ ἰ­σο­πε­δώ­ση κά­θε ἐ­θνι­κὴ ἰ­δι­αι­τε­ρό­τη­τα καὶ νὰ φέ­ρη μί­α πα­γε­ρὴ ὁ­μοι­ο­μορ­φί­α σὲ ὅ­λη τὴν ἀν­θρω­πό­τη­τα, δι­ό­τι οἱ ἐ­θνι­κὲς ἰ­δι­αι­τε­ρό­τη­τες τῶν λα­ῶν λει­τουρ­γοῦν ὡς ἰ­σχυ­ρὲς τρο­χο­πέ­δες στὰ κα­τα­κτη­τι­κὰ σχέ­δια τῶν σκο­τει­νῶν κύ­κλων ποὺ κρύ­βον­ται πί­σω ἀ­πὸ τὴ σύγ­χρο­νης μορ­φῆς ἰμ­πε­ρι­α­λι­στι­κὴ τα­κτι­κή. Χτυ­πών­τας τὴν ἰ­δι­αι­τε­ρό­τη­τα καὶ τοὺς συ­νε­κτι­κοὺς δε­σμοὺς τῶν λα­ῶν, ἐ­πι­τυγ­χά­νουν νὰ ἀμ­βλύ­νουν τὶς ἀν­τι­στά­σεις τους καὶ νὰ τοὺς στοι­βά­ξουν ἔ­τσι στὴν παγ­κο­σμι­ο­ποι­η­μέ­νη ὁ­μοι­ο­μορ­φί­α. Γνω­ρί­ζουν κάλ­λι­στα πὼς μό­νο ὁ­μο­γε­νο­ποι­η­μέ­νοι οἱ λα­οί, ξε­κομ­μέ­νοι ἀ­πὸ τὶς ρί­ζες τους, τὴν ἐ­θνι­κή τους συ­νεί­δη­ση, τὴν ἰ­δι­αί­τε­ρη κουλ­τού­ρα τους, τὸν πο­λι­τι­σμό τους, τὴ γλώσ­σα τους, τὴ θρη­σκευ­τι­κή τους πί­στη, τὶς συ­νή­θει­ές τους, μπο­ροῦν νὰ μποῦν στὰ κα­λού­πια τὰ δι­κά τους, νὰ ὑ­πο­τα­χτοῦν εὔ­κο­λα στὸ νέ­ο παγ­κό­σμιο στά­τους, ποὺ θέ­λουν νὰ δη­μι­ουρ­γή­σουν καὶ νὰ ἑ­δραι­ώ­σουν.

Ἐ­μεῖς οἱ Ἕλ­λη­νες εἴ­μα­στε λα­ὸς ποὺ δύ­σκο­λα σκύ­βου­με τὸ κε­φά­λι καὶ δὲ θὰ πει­θαρ­χή­σου­με εὔ­κο­λα στὶς βλέ­ψεις τῶν «με­γά­λων» γιὰ τὴ δη­μι­ουρ­γί­α τοῦ παγ­κό­σμιου κρά­τους. Αὐ­τὸ ὀ­φεί­λε­ται στοὺς ἰ­σχυ­ρό­τα­τους δε­σμούς μας μὲ τὶς ἀ­ξί­ες ποὺ βι­ώ­νου­με, ὅ­πως εἶ­ναι ἡ Ὀρ­θό­δο­ξη πί­στη μας, ἡ πο­λι­τι­σμι­κή μας κλη­ρο­νο­μι­ά, ἡ γλώσ­σα μας, ἡ ἐ­λευ­θε­ρο­φρο­σύ­νη μας, ἡ παι­δεί­α μας. Γι᾿ αὐ­τὸ πα­σχί­ζουν νὰ ἀ­πο­κο­ποῦ­με ἀ­πὸ τὶς ἀ­ξί­ες αὐ­τὲς ὥ­στε νὰ καμ­φθοῦν οἱ ἀν­τι­στά­σεις μας.

Θὰ στα­θοῦ­με ὅ­μως σὲ μί­α ἑλ­λη­νι­κὴ ἀ­ξί­α, ἡ ὁ­ποί­α παί­ζει πρω­τεύ­ον­τα ρό­λο στὴν ἑλ­λη­νι­κὴ κοι­νω­νί­α καὶ ἡ ὁ­ποί­α ἦ­ταν καὶ εἶ­ναι ἀ­πὸ τοὺς σπου­δαι­ό­τε­ρους συν­δε­τι­κοὺς δε­σμούς της καὶ ὁ κύ­ριος πυ­ρή­νας τοῦ Ἔ­θνους μας. Πρό­κει­ται γιὰ τὸν ὑ­πέρ­τα­το θε­σμὸ τῆς οἰ­κο­γέ­νειας, ἡ ὁ­ποί­α βάλ­λε­ται μὲ ἰ­δι­αί­τε­ρη σφο­δρό­τη­τα καὶ ἄρ­χι­σε δυ­στυ­χῶς ἡ κα­τε­δά­φι­σή της ἐ­δῶ καὶ χρό­νια. Δὲν εἶ­ναι κα­θό­λου ὑ­περ­βο­λὴ νὰ ὑ­πο­στη­ρί­ξου­με πὼς ἡ ἑλ­λη­νι­κὴ οἰ­κο­γέ­νεια εἶ­ναι πρό­τυ­πο σὲ ὅ­λο τὸν κό­σμο, δι­ό­τι βι­ώ­νει ἀ­ξί­ες προ­αι­ώ­νι­ες, ἀ­ξί­ες μὲ δι­α­χρο­νι­κὸ κύ­ρος, οἱ ὁ­ποῖ­ες χά­νον­ται στὸ ἀ­πώ­τε­ρο πα­ρελ­θόν.
Πι­στεύ­ου­με ἀ­κρά­δαν­τα ὅ­τι τὸ δι­α­χρο­νι­κὸ ἑλ­λη­νι­κὸ με­γα­λεῖ­ο ὀ­φεί­λε­ται σὲ με­γά­λο βαθ­μὸ στὸ θε­σμὸ τῆς ἑλ­λη­νι­κῆς οἰ­κο­γέ­νειας.
Ἡ ἑλ­λη­νι­κὴ οἰ­κο­γέ­νεια ἔ­χει ἀ­δι­ά­κο­πη συ­νέ­χεια ἀ­πὸ τὸ ἀ­πώ­τε­ρο πα­ρελ­θὸν ὡς τὰ σή­με­ρα καὶ βι­ώ­νει τὶς ἴ­δι­ες ἀ­ξί­ες, φα­νε­ρώ­νον­τας πε­ρί­τρα­να τὸ ἀ­δι­ά­κο­πο τοῦ Ἑλ­λη­νι­σμοῦ, ἀ­πὸ τὴ γέ­νε­σή του ὡς τὶς μέ­ρες μας, στέλ­νον­τας ἕ­να ἠ­χη­ρὸ μή­νυ­μα σὲ ὅ­λους ἐ­κεί­νους ποὺ ἀμ­φι­σβη­τοῦν τὴ δι­α­χρο­νι­κὴ ἑ­νό­τη­τα τοῦ Γέ­νους μας.
Θέ­λου­με νὰ πλη­ρο­φο­ρή­σου­με ὅ­λους τούς κα­κό­βου­λους πα­ρα­χα­ρά­κτες τῆς Ἱστο­ρί­ας, ὅ­τι ὑ­πάρ­χου­με, καὶ μα­ζί μας ὑ­πάρ­χει σύσ­σω­μο τὸ Ἔ­θνος μας, φυ­λά­γον­τας Θερ­μο­πύ­λες.

Οἱ ἐ­πι­στῆ­μες τῆς ἀν­θρω­πο­λο­γί­ας, τῆς ἐ­θνο­λο­γί­ας, τῆς κοι­νω­νι­ο­λο­γί­ας καὶ τῆς ἀρ­χαι­ο­λο­γί­ας μᾶς βε­βαι­ώ­νουν ὅ­τι ὁ θε­σμὸς τῆς οἰ­κο­γέ­νειας εἶ­ναι σύμ­φυ­τος μὲ αὐ­τὴ τὴν ἴ­δια τὴν ὕ­παρ­ξη τοῦ ἀν­θρώ­που, δι­ό­τι αὐ­τὴ ὑ­πῆρ­ξε ἡ μή­τρα, ὅ­που μέ­σα σ᾿ αὐ­τὴ ἔρ­χε­ται στὸν κό­σμο καὶ ὑ­πάρ­χουν οἱ προ­ϋ­πο­θέ­σεις γιὰ τὴν ἐ­πι­βί­ω­σή του.
Μι­κρὴ ση­μα­σί­α ἔ­χει ἂν ἦ­ταν πα­τρι­αρ­χι­κὴ ἢ μη­τρι­αρ­χι­κὴ ἤ προ­ϊ­στο­ρι­κὴ οἰ­κο­γέ­νεια. Ση­μα­σί­α ἔ­χει ὅ­τι οἱ δε­σμοὶ αἵ­μα­τος ἢ ἀγ­χι­στεί­ας, πού ἕ­νω­ναν τὰ μέ­λη τῆς οἰ­κο­γέ­νειας ἦ­ταν ἰ­σχυ­ρὲς καὶ ὅ­τι αὐ­τὴ ἀ­πο­τε­λοῦ­σε τὴν πρω­ταρ­χι­κὴ κοι­νω­νι­κὴ ὁ­μά­δα. Πολ­λὲς οἰ­κο­γέ­νει­ες τοῦ ἰ­δί­ου οἰ­κο­γε­νεια­κοῦ δέν­δρου ἀ­πο­τε­λοῦ­σαν εὑρύ­τε­ρες ὁ­μά­δες, τὶς πα­τρι­ὲς καὶ τὰ γέ­νη.

Ἀρ­χαι­ο­λο­γι­κὲς ἀ­να­κα­λύ­ψεις προ­ϊ­στο­ρι­κῶν οἰ­κι­σμῶν στὸν ἑλ­λη­νι­κὸ χῶ­ρο, ὅ­πως τοῦ Σέ­σκλου, τοῦ Δι­σπη­λιοῦ, τῶν Λι­με­να­ρί­ων, τῆς Πα­λαι­ο­σκά­λας, κ.ἄ. ἀ­πο­δει­κνύ­ουν ξε­κά­θα­ρα τὴν ὕ­παρ­ξη οἰ­κο­γε­νει­ῶν καὶ μά­λι­στα ὀρ­γα­νω­μέ­νων. Ἔ­χουν βρε­θεῖ ἐ­ρεί­πια με­μο­νω­μέ­νων οἰ­κι­ῶν, οἱ ὁ­ποῖ­ες μαρ­τυ­ροῦν τὴν οἴ­κη­ση οἰ­κο­γε­νει­ῶν. Αὐ­τὸ συμ­πε­ραί­νε­ται καὶ ἀ­πὸ τὰ σκεύη­ καὶ τὰ ἄλ­λα εὑ­ρή­μα­τα. Ἐν­δι­α­φέ­ρον ἔ­χει ὅ­τι o­ἱ οἰ­κο­γέ­νει­ες αὐ­τὲς δι­έ­πον­ταν ἀ­πὸ θρη­σκευ­τι­κοὺς κα­νό­νες. Φαί­νε­ται πὼς ἀ­πὸ τὴν προ­ϊ­στο­ρι­κὴ ἐ­πο­χὴ τέ­θη­καν τὰ θε­μέ­λια γιὰ τὴν καλ­λι­έρ­γεια ἀ­ξι­ῶν, σὲ αὐ­τές, οἱ ὁ­ποῖ­ες θὰ αὐ­ξά­νον­ται καὶ θὰ ἀ­να­πτύσ­σον­ται μὲ τὸ πέ­ρα­σμα τοῦ χρό­νου. Ἀ­ψευ­δὴς μάρ­τυ­ρας οἱ μυ­θο­λο­γι­κὲς δι­η­γή­σεις, οἱ ὁ­ποῖ­ες χά­νον­ται στὰ βά­θη τῆς προ­ϊ­στο­ρί­ας.


Ἐνωμένη Ρωμηωσύνη

http://anavaseis.blogspot.gr/2013/01/blog-post_9858.html

Ο Κυπριακός ελληνισμός θα επιβιώσει. Κωνσταντίνος Χολέβας

Ο Κυπριακός ελληνισμός θα επιβιώσει

Κωνσταντίνος Χολέβας- Πολιτικός Επιστήμων

Ο Πρωθυπουργός Αντώνης Σαμαράς έμαθε γράμματα όταν ακόμη διδασκόταν στα σχολεία το κλασικό ρητορικό κείμενο «Λόγος Λυκούργου κατά Λεωκράτους». Εκεί περιείχετο  ο όρκος των Αθηναίων εφήβων, η υπόσχεσή τους να αγωνίζονται για την πατρίδα, τα όσια και τα ιερά.
Μία φράση του όρκου θυμήθηκε ο Πρωθυπουργός κατά την ομιλία του στο μνημόσυνο του Κυπρίου Προέδρου Τάσσου Παπαδόπουλου στις 9 Δεκεμβρίου: «Την πατρίδα ουκ ελάττω παραδώσω» (ελάττω ή ελάσσω όπως έλεγαν θάλασσα ή θάλαττα). Δηλαδή: Την πατρίδα δεν θα την παραδώσω μικρότερη από όση την παρέλαβα. Ήταν ένας φόρος τιμής στον Τάσσο που είπε ΟΧΙ στο ρατσιστικό σχέδιο Ανάν. Και μία επιβεβαίωση των δεσμών αίματος μεταξύ Ελλάδος και Κύπρου.
Αυτούς τους δεσμούς εδραίωσε με τη θυσία του πριν από 100  χρόνια ο Δήμαρχος Λεμεσού Χριστόδουλος Σώζος. Ήλθε ως εθελοντής  και ζήτησε από τον Ελευθέριο Βενιζέλο να αγωνισθεί στην πρώτη γραμμή.
Σκοτώθηκε στις 6.12.1912 στη μάχη της Αετορράχης έξω από τα Ιωάννινα. Ήταν ένας από τους πολλούς Έλληνες της Κύπρου που μετείχαν στους Πανελληνίους εθνικούς αγώνες του 1821, του 1912, του 1940. Ο ενιαίος Ελληνισμός τιμά και ευγνωμονεί τον Σώζο και τον Τάσσο διότι μάς διδάσκουν πρότυπα αγωνιστικότητος σε περίοδο γενικευμένης κρίσης.
Βρέθηκα στην Κύπρο μία ημέρα μετά την ψήφιση των μνημονιακών μέτρων από την Βουλή των Αντιπροσώπων. Βρήκα περίσκεψη και αγωνία, αλλά και συγκρατημένη αισιοδοξία ότι και αυτή η καταιγίδα θα περάσει. Οι Έλληνες της Κύπρου κατόρθωσαν να ορθοποδήσουν οικονομικά και ψυχολογικά μετά την τουρκική εισβολή του 1974. Ξέρουν να επιβιώνουν.
Στην αίθουσα όπου παρουσίασα την ομιλία μου υπήρχε μία ζωγραφιά με τον Μάρκο Δράκο, ήρωα της ΕΟΚΑ, δίπλα στον Αθανάσιο Διάκο. Οι συνομιλητές μου, κυρίως εκπαιδευτικοί, ήσαν ενοχλημένοι από την προσπάθεια της αριστερής διακυβερνήσεως του Δημήτρη Χριστόφια να αφελληνίσει το εκπαιδευτικό σύστημα της Κύπρου.
Δεν το επέτυχε, διότι αντέδρασε ο λαός, η Εκκλησία, οι εκπαιδευτικοί. Ευτυχώς στις Προεδρικές εκλογές του Φεβρουαρίου 2013 ο εκλεκτός του Χριστόφια δεν έχει ελπίδες. Είτε εκλεγεί ο Κεντροδεξιός Νίκος Αναστασιάδης, είτε ο Κεντροαριστερός Γιώργος Λιλλήκας όλοι ελπίζουν ότι θα ανακοπεί η εθνική αποδόμηση που ξεκίνησαν το ΑΚΕΛ και ο Χριστόφιας.
Η ιστορική μνήμη του Ελληνισμού είναι ισχυρότερη από τα Μνημόνια.

Κ.Χ. 12.12.2012 - Εφ. Κυριακάτικη Δημοκρατία  16/12/2012
 http://anavaseis.blogspot.gr/2012/12/blog-post_7666.html

Ευρυδίκη: «Η μουσική έχει σύνορα όταν πρόκειται για την πατρίδα μου»

Στον Γιώργο Στεφάνου
Από τις πιο αυθεντικές pop ερμηνεύτριες στην ελληνική σκηνή, βλέποντάς την έχεις την εντύπωση πως κουβαλά πάνω της όλη την ενέργεια και τη νεανικότητα της μουσικής που υπηρετεί. Στοιχεία που συναντούν τη μουσική παιδεία που έχει αποκτήσει στη διαδρομή της από την Κύπρο ως την Αμερική και αποκαλύπτει στη μουσική παράσταση «Εγώ, η Edith και ο Εlvis… το μπλε ταξίδι». Η Ευρυδίκη ήρθε στο Γυάλινο Μουσικό Θέατρο για ένα μουσικό ταξίδι με σταθμούς τα τραγούδια που σημάδεψαν τη ζωή της.
Τι σημαίνει ο τίτλος της παράστασης και τι αντιπροσωπεύει για σένα το ρεπερτόριο που επέλεξες;
Είναι μια μουσική αναδρομή μέσα από τις αναμνήσεις ενός κοριτσιού. Αναπολώντας τα παιδικά και τα εφηβικά μας χρόνια, αναπόφευκτα συναντάμε αγαπημένα μας τραγούδια, τα οποία πάντα είναι συνδεδεμένα με τις πιο σημαντικές μας στιγμές. Ξεκινά, λοιπόν, η διαδρομή αυτή από το Παρίσι, την Εdith Piaf και τον Jacques Brel και περνάει από Νέα Υόρκη και Νέα Ορλεάνη, με υπέροχα κλασικά τραγούδια από την Billie Holiday και τη Nina Simone, αλλά και δυνατά rock ‘n’ roll του Elvis. Έτσι ολοκληρώνεται το πρώτο μέρος, για να φτάσουμε εκεί που χτυπά δυνατά η καρδιά μας, στην Ελλάδα, και να κάνουμε το «μπλε ταξίδι» με κάποια από τα πιο όμορφα τραγούδια των σπουδαιότερων δημιουργών μας. Όλο το δεύτερο μέρος της παράστασης είναι αφιερωμένο στην Ελλάδα, κυρίως με τραγούδια που αγαπήσαμε μέσα από τον ελληνικό κινηματογράφο. Όλα τα τραγούδια που επέλεξα έχουν ιδιαίτερη σημασία για μένα. Αποτελούν τα παιδικά μου ακούσματα, μου θυμίζουν έντονα τα χρόνια στην ιδιαίτερη πατρίδα μου, τον τρόπο με τον οποίο μεγάλωσα, τα όνειρα που έκανα μέσα από τα συναισθήματα που μου προκαλούσαν τα συγκεκριμένα τραγούδια και κυρίως οι καλλιτέχνες, πολλοί από τους οποίους αποτέλεσαν πηγή έμπνευσης και ήταν πρότυπα για μένα.
Πώς προέκυψε η συνεργασία με τον Κωνσταντίνο Ρήγο;
Η ιδέα για την παράσταση υπήρχε εδώ και καιρό, αλλά μόλις πριν από το καλοκαίρι αποφάσισα ότι ήμουν έτοιμη γι’ αυτό το βήμα. Έτσι, λοιπόν, έχοντας δει πολλές ενδιαφέρουσες δουλειές του Κωνσταντίνου, τον πήρα τηλέφωνο και του πρότεινα να την αναλάβει. Εκείνος, διαβάζοντας κάποια πρώτα κειμενάκια που περιέγραφαν την παράσταση, μπήκε ακόμα πιο βαθιά σε όλο αυτό, γέννησε καινούργιες ιδέες και το προχώρησε ακόμα πιο πέρα.

Ποιος είναι ο ρόλος του στην παράσταση και τι θα δούμε να «πειράζει» στη δική σου εικόνα;
Στην ουσία σκηνοθετεί, φτιάχνει βίντεο, χορογραφεί, δημιουργεί εικόνες και μας ταξιδεύει στο χρόνο. Στην εικόνα μου θα επέμβουμε όσο χρειάζεται για να είμαι μέσα στο κλίμα της εποχής των τραγουδιών.
Θα μπορούσες να σκεφτείς τον εαυτό σου να παρουσιάζει το ίδιο ρεπερτόριο στο Μέγαρο Μουσικής ή στο Ηρώδειο;
Πιστεύω ότι τη διαφορά σε αυτούς τους χώρους την κάνουν το ρεπερτόριο και ο τρόπος που παρουσιάζει κανείς μια παράσταση. Με ανάλογο ρεπερτόριο θα μπορούσα να τραγουδήσω σε οποιοδήποτε θέατρο στον κόσμο – άλλωστε σε πολύ μικρή ηλικία είχα δώσει παραστάσεις στο Αρχαίο Ωδείο Πάτρας και στο Κούριο στην Κύπρο. Παρ’ όλα αυτά, δεν έχω σκεφτεί ποτέ τον εαυτό μου στο Μέγαρο ή στο Ηρώδειο, ίσως γιατί ούτε το ρεπερτόριό μου ούτε το μουσικό προφίλ μου ανταποκρίνονται στις απαιτήσεις αυτών των χώρων. Συνήθως ονειρεύομαι τραγούδια και παραστάσεις, και αφού καταλήξω στο τι θέλω να κάνω, τότε αποφασίζω σε ποιο χώρο ταιριάζει να στηθεί η κάθε παράσταση.
Ετοιμάζεις κάτι καινούργιο δισκογραφικά;
Όχι ακόμα. Θεωρώ ότι το «Ονειρεύομαι ακόμα μαμά» δεν έχει κάνει τον κύκλο του. Θα συνεχίσω να παρουσιάζω τα τελευταία μου τραγούδια, μέχρι να νιώσω την ανάγκη για κάτι καινούργιο και διαφορετικό. Προς το παρόν, η παράσταση που ετοιμάζω με καλύπτει συναισθηματικά και καλλιτεχνικά σε τέτοιο βαθμό, ώστε δεν με ενοχλεί το ότι δεν λέω δικά μου τραγούδια παρά ελάχιστα και πολύ επιλεκτικά, αυτά που θεωρώ ότι ταιριάζουν με το ύφος της παράστασης. Από την άλλη, έτσι όπως είναι η δισκογραφία σήμερα, είναι πολυτέλεια να κάνει κάποιος δίσκο κάθε χρόνο. Οι περισσότεροι παρουσιάζουν ένα τραγούδι σε ψηφιακή μορφή, ενώ οι ολοκληρωμένες δουλειές, ως πολυέξοδες παραγωγές, δεν έχουν καμία τύχη ούτε για τις εταιρείες ούτε για τους καλλιτέχνες. Μόνο κάποιοι ρομαντικοί, στους οποίους περιλαμβάνομαι κι εγώ, επιμένουν σε άλμπουμ, αλλά ειλικρινά, με την κρίση που επηρεάζει τα πάντα, μαζί και τη δισκογραφία, δεν ξέρω πόσο ακόμα θα μπορούμε να επιμένουμε.
Tι ρόλο έχει παίξει το internet στην επικοινωνία της δικής σου δουλειάς;
Σημαντικό ρόλο. Από τότε που άρχισα να ασχολούμαι προσωπικά, βλέπω ότι μπορώ να ενημερώνω άμεσα τους ανθρώπους που με παρακολουθούν για τη δουλειά μου, με αποτέλεσμα ακόμα και χωρίς άλλη διαφήμιση να έχουν επιτυχία οι εμφανίσεις μου και τα τραγούδια μου να γίνονται γνωστά ακόμα κι όταν δεν παίζονται στα ραδιόφωνα. Πέρα όμως από τα καλά, ένα μεγάλο αρνητικό είναι η παράνομη διάθεση των τραγουδιών μας, κάτι το οποίο έπληξε σοβαρά τη δισκογραφία, μαζί με την πειρατεία που προϋπήρχε.
Επίσης χρησιμοποιείς τα κοινωνικά δίκτυα και για να εκφράσεις την άποψή σου...
Ναι, αρκετές φορές, όταν συμβαίνουν πράγματα που με αφορούν, με ενοχλούν, με θυμώνουν ή με πληγώνουν, νιώθω ότι πρέπει να πάρω θέση, όπως όλοι οι πολίτες μιας χώρας.
Το καλοκαίρι μέσω Τwitter εξέφρασες τη δυσαρέσκειά σου για την επιλογή της Άντζελας Δημητρίου να εμφανιστεί σε καζίνο στα Κατεχόμενα, αντικρούοντας το επιχείρημα πως «η μουσική δεν έχει σύνορα». Τι σημαίνουν ενέργειες σαν αυτή για σένα;
Η μουσική έχει σύνορα όταν πρόκειται για μια πατρίδα, τη δική μου πατρίδα, όπου κάθε πρωί ξυπνάμε και βλέπουμε στον Πενταδάκτυλο ζωγραφισμένη μια τεράστια τουρκική σημαία να μας θυμίζει τον πόλεμο, την προδοσία, τις δολοφονίες, τους βιασμούς, τους αγνοούμενους, την κατοχή, η οποία υφίσταται μέχρι και σήμερα, τους βανδαλισμούς, οι οποίοι συνεχίζονται μέχρι και σήμερα, και πολλά ακόμα. Η άγνοια και η αφέλεια σε τέτοιες περιπτώσεις είναι ο μεγαλύτερος εχθρός.
Το γεγονός πως εκατοντάδες Κύπριοι καθημερινά περνούν στα Κατεχόμενα για να παίξουν στο καζίνο δεν σου προκαλεί ανάλογο θυμό;
Μπορώ να καταλάβω τον πόθο του πρόσφυγα να επιστρέψει και να δει το σπίτι του, τον τόπο στον οποίο γεννήθηκε, να ανάψει ένα κερί στην εκκλησία του χωριού του –αν δεν έχει καταστραφεί από τους βανδαλισμούς–, αλλά πιστεύω ότι από αυτούς που πήγαν οι περισσότεροι το μετάνιωσαν, γιατί το να βλέπεις το σπίτι σου με τον Τούρκο μέσα, να σου υπενθυμίζει ότι τώρα είναι δικό του, είναι μεγάλη πληγή. Θυμώνω όμως με τους υπόλοιπους, που πάνε να παίξουν στο καζίνο ή να κάνουν τα ψώνια τους και να επιστρέψουν, που πάνε διήμερα σε ξενοδοχεία, τα δικά μας ξενοδοχεία, που τα άρπαξαν και τα εκμεταλλεύονται οι Τούρκοι. Θυμώνω με το πόσο εύκολα κάποιοι ξεχνούν, με την έλλειψη εθνικής συνείδησης, με το ότι κάποιοι δεν ξέρουν την ιστορία μας και δείχνουν ασέβεια απέναντι σε όλους αυτούς που πολέμησαν και θυσιάστηκαν για μας, για την ελευθερία μας. Όπως θυμώνω και με την πλύση εγκεφάλου που μας κάνουν τα ελληνικά κανάλια προβάλλοντας αδιάκοπα τουρκικές σειρές.
 http://www.citypress.gr/freesunday/index.html?action=article&article=7159

Καθεστώς μεσαίωνα για τους Πόντιους στην Τουρκία

Διαβάστε το μέχρι τέλους, έχει συγκλονιστικές αποκαλύψεις για τους κατεχόμενους πληθυσμούς της Τουρκίας που ακόμα και σήμερα αγωνίζονται για το δικαίωμα τους στην ίδια τους την ύπαρξη.

Το δόγμα του Τουρκικού κράτους για περίπου έναν αιώνα βασιζόταν στο τρίπτυχο Τουρκοποίηση, Εκσυγχρονισμός, Δυτικοποίηση! Αργότερα, η θεωρία αυτή αντικαταστάθηκε με το δόγμα Οζάλ, δηλαδή τη λεγόμενη τουρκο-ισλαμική σύνθεση,  όπου με τη λέξη Τούρκος προσπαθούσε να χτιστεί ένα δομικό εθνο-θρησκευτικό χαρακτηριστικό της Τουρκικής πολιτικής οντότητας.

Η τουρκική εθνική ταυτότητα, που οικοδομήθηκε πάνω στις αρχές του κεμαλισμού και του εθνικισμού,  αρνείται συνεπώς τις επιμέρους εθνικές και εθνοτικές ιδιαιτερότητες των πληθυσμών που διαβιούν μέσα στα όρια του τουρκικού κράτους και καλλιεργεί συνθήκες βίαιης ομογενοποίησής τους. Το ζήτημα λοιπόν της εθνικής συνείδησης των σημερινών κατοίκων της Τουρκίας ήταν και είναι στη βάση του πολιτικό ζήτημα, καθώς η βασική κρατική ιδεολογία είναι πως «όποιος ζει στη Τουρκία πρέπει να είναι και Τούρκος».

Ιστορικά πλέον, φαίνεται καθαρά, πως ο εκτουρκισμός των λαών της Μικράς Ασίας είναι μια αργή και αποδεδειγμένα πλειστάκις βίαιη διαδικασία που συνεχίζεται ως τις μέρες μας. Ωστόσο με εξαίρεση την εξόντωση των Αρμενίων, τα δεινά και το ξερίζωμα των Ελλήνων, η διαδικασία εκτουρκισμού δεν προχώρησε στο βαθμό που θα ήθελαν οι Τούρκοι εθνικιστές.

Όπως άλλωστε είναι σήμερα εμφανές, η ισλαμική ταυτότητα, που θεωρούνταν οπισθοδρομική και αντίθετη προς τον εκσυγχρονισμό, επέστρεψε ισχυρότερη και μάλιστα υπερισχύει σήμερα στην πολιτική ζωή της Τουρκίας. Η κουρδική ταυτότητα, που συμβολίζει τον αγώνα των αυτοχθόνων λαών της περιοχής για εθνική ανεξαρτησία, διεκδικεί δυναμικά περισσότερο από ποτέ την αναγνώρισή της, απειλώντας ακόμη και με διάλυση το ίδιο το τουρκικό κράτος.

Σήμερα, στην Τουρκία υπάρχει η ακμάζουσα τάση των πολιτών για την αναζήτηση των ριζών και της ταυτότητας καταγωγής τους. Για να ομαλύνουν τις εσωτερικές τριβές που προκαλεί αυτή η απειλητική επάνοδος των επιμέρους εθνικών ταυτοτήτων, οι Τούρκοι εκσυγχρονιστές «επικαλούνται την έννοια της δημοκρατίας», ως τρόπο αρμονικής συνύπαρξης των διαφορετικών ταυτοτήτων.
Η Τουρκία ταυτόχρονα «κόπτεται και φωνάζει» για τα ανθρώπινα δικαιώματα των Ελλήνων Μουσουλμάνων της ελληνικής Θράκης και για τα δικαιώματα αυτοδιαθέσεως των Τουρκοκυπρίων.

Ο Υπουργός Εξωτερικών της Τουρκίας με το βιβλίο του «Στρατηγικό Βάθος», προκαλεί με τις απαράδεκτες και ιμπεριαλιστικές προκλήσεις του ειδικά έναντι της χώρας μας, αλλά και άλλων χωρών, θυμίζοντας μας έννοιες και τακτικές άλλων καιρών όταν ο Α. Χίτλερ στο μεσοπόλεμο μιλούσε περί «Ζωτικού Χώρου» (“Lebensraum”). Μπροστά σε ανθρώπους όμως, όπως ο Α. Νταβούτογλου, με τις ιμπεριαλιστικές ιδέες που ανοικτά προβάλλει, δεν χωρούν αστεϊσμοί και επιδερμικές ενέργειες όπως «τραπεζώματα» στη Ρόδο και «χαμογελάκια», ενώ από πάνω ίπτανται F-16 με την ημισέλινο.

Το ελληνικό κράτος, ανέκαθεν δυστυχώς, δεν μπορεί να δει και τις δύο όψεις του νομίσματος, αδυνατεί να διακρίνει σε βάθος χρόνου. Συστηματικά «ξεχνά» την ύπαρξη των Μουσουλμάνων Ποντίων, οι οποίοι παρότι δεν ήταν Τούρκοι, το 1922 λόγω θρησκεύματος παρέμειναν στην νεοσύστατη τότε Τουρκία, ζώντας ωστόσο μέχρι σήμερα σε ένα καθεστώς κατοχής και συστηματικού υποχρεωτικού εκτουρκισμού, παρά το γεγονός πως η καταγωγή και η γλώσσα τους είναι η Ποντιακή. Ένα με ενάμισι εκατομμύριο περίπου υπολογίζονται οι Πόντιοι Μουσουλμάνοι που προσμένουν ένα χαμόγελο από την μητέρα Ελλάδα και λίγο ενδιαφέρον επιτέλους, ενώ ο αριθμός των Ελληνόφωνων ομιλούντων την Ποντιακή προσεγγίζει σύμφωνα με εκτιμήσεις ερευνητών τις 300 χιλιάδες ψυχές. Αν δεν ληφθούν σύντομα τα απαραίτητα μέτρα και επεμβάσεις σε διεθνές επίπεδο, ο αριθμός αυτός θα μειωθεί δραστικά λόγω των αφομοιωτικών πολιτικών υποχρεωτικού εκτουρκισμού που εφαρμόζονται διαχρονικά από το Τουρκικό κράτος και παρακράτος, κατά παράβαση κάθε διεθνούς σύμβασης για τα ανθρώπινα δικαιώματα.

Εάν η Ελλάδα θέλει να εφαρμόσει μια ρεαλιστική εξωτερική πολιτική, η οποία μάλιστα θα στοχεύει στην ενδυνάμωση της φιλίας και την προώθηση της ειρήνης μεταξύ των δύο χωρών, είναι επιτακτική η ανάγκη υποστήριξης της πολιτιστικής, γλωσσικής και ιστορικής κληρονομιάς των Πόντιων Ελληνόφωνων Μουσουλμάνων της Τουρκίας, μέσω της υλοποίησης στοχευμένων προγραμμάτων. Η κοινή γλώσσα, το τραγούδι, οι χοροί και η λαϊκή παράδοση είναι τα ισχυρά εφόδια της χώρας μας, απέναντι στα ξένα κέντρα που από το τίποτα διεκδικούν τα πάντα.

Οι κινήσεις της Ελλάδας πρέπει να είναι γρήγορες και συνάμα να διέπονται από σοβαρότητα και σεβασμό στη διαφορετικότητα των Ελληνόφωνων Μουσουλμάνων Ποντίων, οι οποίοι ας μην ξεχνούμε πως διαβιούν καθημερινώς υπό καθεστώς πολιτισμικής, αλλά και σιωπηλώς πραγματικής κατοχής, η οποία σε πολλές περιπτώσεις παίρνει τη μορφή ανοικτών πολιτικών διώξεων και κρατικής καταστολής από επίσημους και ανεπίσημους μηχανισμούς του Τουρκικού κράτους, ειδικά στα εναπομείναντα Ελληνόφωνα χωριά του Πόντου.

Η Τουρκία πολλάκις προσπάθησε να εφαρμόσει πολιτικές αφομοίωσης του ποντιακού στοιχείου της περιοχής, με την ίδρυση και λειτουργία μουσουλμανικών διδασκαλείων στην περιοχή και με την αποστολή δασκάλων στα δημόσια σχολεία, η πλειονότητα των οποίων ήταν και είναι μέλη της εθνικιστικής οργάνωσης «Γκρίζοι Λύκοι». Φυσικά οι μέθοδοι τις περισσότερες φορές φέρουν τη σφραγίδα των γνωστών παρακρατικών Οργανώσεων της γείτονος που «φημίζονται για την ελαστικότητα και ανεκτικότητά τους σε θέματα διαφορετικότητας»!

Είναι πολύ σημαντικό και το θέτουμε υπόψη σας πως χιλιάδες Πόντιοι (1ης, 2ης και 3ης γενιάς) ζουν στα μεγάλα αστικά κέντρα της Τουρκίας και ειδικά στην Κωνσταντινούπολη, όπου μετανάστευσαν για οικονομικούς λόγους και οι οποίοι διατηρούν την Ποντιακή τους συνείδηση. Συνεπώς, τα προαναφερθέντα προγράμματα θα μπορούσαν να υλοποιηθούν και μέσω πολιτιστικών Ποντιακών συλλόγων, όπως άλλωστε συμβαίνει και στην Ελλάδα με αντίστοιχους συλλόγους στην Αθήνα και τη Θεσσαλονίκη. Η διδασκαλία της ελληνικής γλώσσας (Ποντιακής διαλέκτου – Rum κατά τους εκεί Ελληνόφωνους) στα παιδιά θα πρέπει να αποτελεί το βασικό στόχο,  καθώς από μελέτες που έχουν γίνει φαίνεται πως αν και οι Πόντιοι Μουσουλμάνοι  ανέρχονται σε περίπου 1,5 εκατομμύριο ψυχές, οι χρήστες της γλώσσας εκτός από τις διώξεις που υφίστανται, τείνουν να μειώνονται λόγω του ότι είναι άνθρωποι μεγάλης ηλικίας και συνάμα εξ εξαιτίας της εσωτερικής μετανάστευσης.

Η αξιοποίηση των αποτελεσμάτων ενός προγράμματος εκμάθησης του Ποντιακού πολιτισμού, της ιστορίας και της Ποντιακής διαλέκτου θα βελτιώσει παράλληλα και την εικόνα της Τουρκίας, ως ένα διαπολιτισμικό μοντέλο κράτους της νοτιανατολικής Ευρώπης – εγγύς Ανατολής.

Οι μαθητές με την μελέτη των πηγών θα κληθούν να κάνουν τις απαραίτητες συνδέσεις και να θέσουν τις δικές τους προτάσεις ως υπεύθυνοι πολίτες. Περισσότερο από όλα όμως θα κληθούν να κάνουν καθημερινή πράξη τη συνεργασία μεταξύ των λαών, μια συνεργασία η οποία θα πρέπει να βασίζεται και στη χρήση και αξιοποίηση των μέσων της νέας τεχνολογίας.

Οι δυνάμεις της Ελλάδας είναι μεγάλες, οι εφεδρείες της ακόμη μεγαλύτερες. Είναι καιρός ωστόσο να αποφύγουμε τα λάθη του παρελθόντος. Ακόμη περισσότερο για ανθρώπους που έχουν «το όμαιμον και το ομόγλωσσον», έχουν μέσα τους την Ελλάδα και οι οποίοι στο παρελθόν αφέθηκαν στην τύχη τους από το επίσημο «ελλαδικό Κράτος».

Με διακριτικότητα και αποτελεσματικότητα είναι επιτακτική εθνική ανάγκη να βοηθηθούν, έτσι ώστε να μη χάσουν την πολιτισμική τους ταυτότητα και το έθνος μας μία ακόμη πολύτιμη πηγή ανθρώπινου εθνικού πλούτου.  Είναι καιρός να αποκτήσουμε ένα Ελληνικό Κράτος, το οποίο θα προστατεύει και θα αξιοποιεί όλες τις δυνάμεις του Ελληνισμού, εντός και εκτός των συνόρων της Ελλάδας.

Άρθρο του ΝΙΚΟΥ Ι. ΝΙΚΟΛΟΠΟΥΛΟΥ

Πηγή: olympia.gr
 http://www.pontos-news.gr/permalink/5842.html?utm_source=Pontos-News.Gr+Newsletter&utm_campaign=3abe153725-12_4_2012&utm_medium=email

Πόντιοι ή Ρωσοπόντιοι;

Στη Ρωσία τους έλεγαν Πόντιους και στην Ελλάδα Ρωσοπόντιους. Είναι ο όρος σωστός ή αποκαλούνται έτσι από ρατσιστική διάθεση; Ποιά είναι η αλήθεια;
Αν ανατρέξουμε στα ιστορικά γεγονότα από την γενοκτονία μέχρι τις μέρες μας θα βρούμε την απάντηση στο ερώτημα.

Η γενοκτονία των Ποντίων, που θεωρείται η μεγαλύτερη του αιώνα, ξεκίνησε το 1916 κι ο επίλογος της γράφτηκε το 1922 με την μικρασιατική καταστροφή. Τα θύματα ξεπέρασαν τις 353.000 κι όσοι κατάφεραν να γλιτώσουν από το μένος των Τούρκων, πρόσφυγες πλέον ξεριζωμένοι από τον τόπο τους, βρήκαν καταφύγιο στην Ελλάδα.
Υπολογίζεται ότι ήταν περίπου 400.000 αυτοί που έφθασαν στην Ελλάδα, ενώ οι υπόλοιποι κατέφυγαν στην Νότια Ρωσία.
Παρά τις δύσκολες συνθήκες διαβίωσης, κάτω από τις οποίες ζούσαν στην Ρωσία, κατάφεραν να διατηρήσουν τη γλώσσα και την θρησκεία τους. Με την εργατικότητα τους, συνέβαλαν στην οικονομική ανάπτυξη των περιοχών στις οποίες είχαν εγκατασταθεί. Ο πληθυσμός τους αυξήθηκε πολύ γρήγορα, λόγω των πολλών παιδιών που αποκτούσαν κι έτσι αναγκάσθηκαν να επεκταθούν στις περιοχές του Καυκάσου και της Κριμαίας.
Οι απόγονοι αυτών των ανθρώπων σήμερα, μετά από όλα αυτά που πέρασαν οι πρόγονοί τους, αμφισβητούνται σε πολλές περιπτώσεις για την ελληνική τους καταγωγή. Η αλήθεια είναι ότι ακόμη κι οι ίδιοι οι Πόντιοι, για να ξεχωρίσουν αυτούς που ζούσαν στην Γεωργία και την Νότια Ρωσία, τους ονόμαζαν Καυκάσιους. Αυτό όμως δεν αναιρεί την καταγωγή τους.
Από την δεκαετία του ’60, αρχίζουν να έρχονται και να εγκαθίστανται στην Ελλάδα που την θεωρούν πατρίδα τους, γιατί νιώθουν και είναι 'Ελληνες... Δυστυχώς όμως, στην ίδια τους την πατρίδα δέχτηκαν τον μεγαλύτερο ρατσισμό.
Εξ΄αιτίας του μεγάλου προβλήματος που δημιουργήθηκε με κάποιες παράνομες ελληνοποιήσεις, ατόμων από Γεωργία, Αρμενία, Αζερμπαϊτζάν, για τις οποίες ευθύνεται και το Ελληνικό κράτος, έφθασαν στο σημείο να ταλαιπωρούνται από τις Ελληνικές αρχές και οι ίδιοι οι Πόντιοι, μέχρι να αποδείξουν την ελληνική τους καταγωγή.
Κάπως έτσι καθιερώθηκε ο όρος «Ρωσοπόντιος», ο οποίος κατέληξε να είναι ρατσιστικός και υποτιμιτικός. Ακόμη κι αυτοί που εξακολουθούν να ζουν στην Ρωσία δεν μπορούν παρά να χαρακτηρίζονται « Έλληνες του Πόντου». Κανείς δεν χαρακτηρίζει με αντίστοιχους όρους τους Πόντιους που ζουν σε άλλες χώρες του κόσμου π.χ. Αμερικανοπόντιος, Γερμανοπόντιος κλπ. Στην πραγματικότητα αυτοί που θα έπρεπε να χαρακτηρίζονται Ρωσοπόντιοι είναι αυτοί που προέρχονται από γάμο Ρώσων με Πόντιους.

Το ότι γεννιόμαστε και μεγαλώνουμε σε μια χώρα, σίγουρα επηρεάζει τον τρόπο που ζούμε, αλλά δεν μπορεί να αλλάξει την πολιτιστική μας ταυτότητα και τις ρίζες μας. Οι Έλληνες του Πόντου όχι μόνο διατήρησαν την ποντιακή παράδοση, τα ήθη και έθιμα, τη μουσική και τους χορούς τους, αλλά προσπαθούν μέχρι και σήμερα να τα μεταδώσουν και στους άλλους λαούς με τρόπο αξιοζήλευτο.
Το σημαντικότερο όλων είναι ότι διατηρούν την υπερηφάνεια της Ποντιακής καταγωγής τους.
Δυστυχώς η νοοτροπία κάποιων - ελπίζω λίγων, δεν έχει αλλάξει, ίσως και από άγνοια της ίδιας της ιστορίας. Με αποτέλεσμα να υπάρχει αυτή η ρατσιστική διάθεση απέναντι στους Πόντιους, από τους ίδιους τους συμπατριώτες τους.
Όπως λέει κι ο στίχος απ’ το τραγούδι «Πατρίδα μ’ αραεύω σε» που ερμήνευσε ο Στέλιος Καζαντζίδης...

"Σα ξένα είμαι Έλληνας και σην Ελλάδα ξένος".
Γράφει η Ζαμπετάκη Ε. για το Pontos-News.Gr
Σχετικά άρθρα:
Η γενοκτονία των ποντίων
Η έξοδος προς τη Ρωσία
Ο Ποντιακός Ελληνισμός σήμερα
 http://www.pontos-news.gr/permalink/5366.html?utm_source=Pontos-News.Gr+Newsletter&utm_campaign=3abe153725-12_4_2012&utm_medium=email

Βάσω Βουγιούκα. Ἡ ὀδοντίατρος-ξιφομάχος πού ἀπέδειξε ὅτι δέν πουλιέται ἡ ἐθνική συνείδηση μέ τσουβάλια γρόσια τῶν μεμέτηδων

Βάσω Βουγιούκα. Ἡ ὀδοντίατρος-ξιφομάχος πού ἀπέδειξε ὅτι δέν πουλιέται ἡ ἐθνική συνείδηση μέ τσουβάλια γρόσια τῶν μεμέτηδων

(Διαβάστε στό τέλος καί τήν ἡρωική συμμετοχή της στό Λονδίνο μέ σπασμένα δόντια ἀπό τραυματισμό).

1). «Εἶναι πολὺ σημαντικὸ ὅταν φτάνεις στὸ βάθρο νὰ ἀκοῦς τὸν ἐθνικό σου Ὕμνο καὶ νὰ ξέρεις ὅτι οἱ δικοί σου ἄνθρωποι, οἱ Ἕλληνες, σὲ στηρίζουν»
Ὑπάρχουν εὐτυχῶς καὶ ἄνθρωποι ποὺ βάζουν πάνω ἀπὸ τὸ προσωπικὸ-οἰκονομικὸ συμφέρον, τὸ Ἐθνικό!
Τὴν ὥρα ποὺ στὴν Ἑλλάδα ἡ ὁμοσπονδία ξιφασκίας κινδυνεύει νὰ κλείσει, ἡ ἀντίστοιχή της τουρκικὴ κάνει πρόταση στὴν Ἑλληνίδα Πρωταθλήτρια, Βάσω Βουγιούκα, νὰ ἀγωνιστεῖ μὲ τὰ χρώματα τῆς Τουρκίας. Μια πρόταση δελεαστικὴ μὲ ἀκόμα πιὸ ἀκριβὸ τίμημα. Σὲ συνέντευξη ποὺ παραχώρησε ἡ ἀθλήτρια ἀποκάλυψε πὼς οἱ Τοῦρκοι τῆς δίνουν 100.000 εὐρὼ μετρητὰ καὶ γιὰ νὰ λάβει τὴν τουρκικὴ ὑπηκοότητα ὥστε νὰ ἀγωνίζεται μὲ τὰ χρώματα τῆς τουρκιᾶς στοὺς Ὀλυμπιακοὺς καὶ στοὺς ὑπόλοιπους μεγάλους ἀγῶνες καὶ νὰ παίρνει τεράστια μπόνους κάθε φορᾶ ποὺ κερδίζει ἕνα μετάλλιο γιὰ τὴν Τουρκία!

Ἡ Βάσω Βουγιούκα ἀρνήθηκε τὴν πρόταση γιατί ὅπως εἶπε αἰσθάνεται Ἑλληνίδα καὶ ξέρει πόσο ἔχουν ὑποφέρει οἱ Ἕλληνες ἀπὸ τοὺς Τούρκους στὰ 400 χρόνια σκλαβιᾶς. Ἀρνητικοὶ ἦταν καὶ οἱ γονεῖς της σὲ ἕνα τέτοιο ἐνδεχόμενο καὶ μάλιστα τῆς εἶπαν πὼς καλύτερα νὰ πεινάσει, παρὰ νὰ γίνει τουρκάλα καὶ νὰ μὴ μπορεῖ νὰ κυκλοφορήσει με το κεφάλι ψηλά στοὺς δρόμους τῆς Ἑλλάδος.


Ἐνημέρωση ἀπό orthodoxia-ellhnismos.gr

2)Εντονο χτύπημα
«Τώρα καταλαγιάζω, ηρεμώ, μετά την ένταση που υπήρχε στους αγώνες όσο και την περίοδο πριν από αυτούς. Ο τραυματισμός ήταν μια φοβερή στιγμή που συνέβη κατά τη διάρκεια του αγώνα με την Πολωνίδα αθλήτρια. Συγκρούστηκαν τα κράνη με δύναμη, το χτύπημα ήταν πολύ έντονο και από αυτό μου έσπασαν δύο δόντια», λέει στο «Εθνος της Κυριακής» η Βάσω Βουγιούκα και εξιστορεί τις αντιξοότητες της αναμέτρησης με τις αντιπάλους της. «Κάποια στιγμή ζήτησα ιατρό, με είδε και είπε ότι πρέπει να συνεχίσω».
Και έτσι έγινε, η Βάσω συνέχισε τη μονομαχία και εν τέλει κατάφερε να αποκλείσει την αντίπαλό της που έδειχνε έκπληκτη, σαν να μην περίμενε το ενδεχόμενο της ήττας. Για τη Βάσω βέβαια αυτός ο αγώνας ήταν η ρεβάνς, καθώς με την Αλεξάνδρα Σόσα είχαν βρεθεί αντιμέτωπες στο τουρνουά της Κίνας και τότε η Ελληνίδα είχε αποκλειστεί από τον τελικό.
«Εν συνεχεία πήγα στον οδοντίατρο, αλλά δεν υπήρχε χρόνος χαλάρωσης. Στην πορεία δεν μπορούσα να κλείσω το στόμα μου, δυσκολευόμουν να αναπνεύσω και έτσι έλαβα μέρος στον επόμενο αγώνα», λέει η επί πτυχίω φοιτήτρια Οδοντιατρικής του Παν. Αθηνών που έφτασε μέχρι την οκτάδα και βρέθηκε στην περίοπτη 5η θέση.
Τα δόντια της τώρα χρειάζονται θήκες, ενώ η ίδια περιμένει την επιστροφή στην Ελλάδα με το όνειρο των διακοπών και προορισμό τη Μήλο.

Φοβερό συναίσθημα
«Η εμπειρία ήταν τεράστια. Φοβερό συναίσθημα, το οποίο δεν είχα ξαναζήσει καθώς ειναι η πρώτη μου συμμετοχή σε Ολυμπιακούς Αγώνες.

• Ολα συμπυκνώνονται σε λίγες στιγμές, όλη αυτή η προετοιμασία. Ετσι είναι και ο αθλητισμός και η ζωή. Επέλεξα μόνη μου από μικρή ηλικία την ξιφασκία.
  
• Θυμάμαι είχαν έρθει στο σχολείο και μας εκαναν ενημέρωση με σπαθιά και μάσκες. Εντυπωσιάστηκα πολύ και αμέσως δήλωσα στους γονείς μου ότι θα κάνω ξιφομαχία. Τι είναι αυτό παιδί μου, απάντησαν τότε...». Ουδείς βέβαια φανταζόταν τότε ότι θα φτάσει την 4η θέση στην παγκόσμια κατάταξη και την οκτάδα των Αγώνων

Έθνος 5/8/2012
 http://anavaseis.blogspot.gr/2012/12/blog-post_1276.html

ΘΑΝΑΣΣΗΣ ΒΕΓΓΟΣ-ΠΡΟΦΗΤΕΙΕΣ ΓΙΑ ΤΗΝ ΕΛΛΑΔΑ!

http://vimeo.com/54419703

και για ενσωμάτωση:

<iframe src="http://player.vimeo.com/video/54419703?title=0&amp;byline=0&amp;portrait=0&amp;badge=0" width="640" height="480" frameborder="0" webkitAllowFullScreen mozallowfullscreen allowFullScreen></iframe> <p><a href="http://vimeo.com/54419703">ΒΕΓΓΟΣ-ΕΥΧΕΣ ΚΑΙ ΠΡΟΦΗΤΕΙΕΣ ΓΙΑ ΤΗΝ ΕΛΛΑΔΑ!</a> from <a href="http://vimeo.com/user9597562">Lemonkof Athos</a> on <a href="http://vimeo.com">Vimeo</a>.</p>

Χρειαζόμαστε βαθιά επίγνωση της κατάστασης με το Ισλάμ

Χρειαζόμαστε βαθιά επίγνωση της κατάστασης με το Ισλάμ

 Στον απόηχο της γιορτής της Υψώσεως....

Δυστυχώς δεν έχουμε ακόμη συνειδητοποιήσει τον κίνδυνο από την επέκταση και την έξαρση του Ισλάμ στην Ευρώπη.
Ο μουσουλμανισμός, με ανθρώπινο δυναμικό τα εκατομμύρια των μεταναστών, που έχουν από χρόνια εισβάλλει στη Δύση, αποτελεί μια βραδυφλεγή βόμβα μέσα στις χριστιανικές κοινωνίες.
Αυτό που γίνεται σήμερα στις χώρες της Μέσης Ανατολής, Βόρειας Αφρικής και Ασίας, είναι ενδεικτικό για το τι μπορεί να γίνει στην αυλή μας και στη γειτονιά μας πλέον. Ήδη άρχισε η διασπορά του φαινομένου και δυτικότερα.

Κάθε μουσουλμανική μειονότητα, ολιγάνθρωπη ή πολυάνθρωπη, αποτελεί ένα δυναμίτη. Αν βρεθεί ένας καλοκουρδισμένος και λίγο τρομοκρατικά προβληματισμένος ιμάμης, αυτός με τα φανατικά κηρύγματά του μπορεί να ανάψει στις ψυχές των «αδελφών μουσουλμάνων» τέτοια ένταση οργής που δύσκολα μπορεί να σβήσει και ακόμη πιο δύσκολα να προβλεφθούν τα θλιβερά αποτελέσματά της. Το πληροφορούμαστε καθημερινά από τα ΜΜΕ.

Οι τραγικές εικόνες κάνουν το γύρο του κόσμου. Από μια ασήμαντη αφορμή θρησκευτικού περιεχομένου μπορούμε κάλλιστα να δούμε στο δρόμο χιλιάδες πιστούς του Αλλάχ και του Μωάμεθ, να καίνε και να ρημάζουν τα πάντα, πνευματικά ντοπαρισμένους, που να μη μπορούμε να συνεννοηθούμε και να μη κάνουν πίσω με τίποτε. Οι άνθρωποι αυτοί φανατίζονται, ντοπάρονται και δαιμονίζονται σε χρόνο μηδέν!

Από την άλλη μεριά η θρησκεία του Μωάμεθ είναι πιστό αντίγραφο του ιδρυτή της. Ο βίος και η πολιτεία του προφήτη του ισλαμικού κόσμου είναι αποτυπωμένα στο κοράνι. Κυρίαρχα στοιχεία είναι η βία και η σαρκικότητα, η μισαλλοδοξία και η ανελευθερία. Πόσοι άνθρωποι τον τελευταίο καιρό έχουν σφαγιασθεί ή σταυρωθεί, φυλακισθεί και λιθοβοληθεί, γιατί έφυγαν από την θρησκευτική παραδοχή του Ισλάμ και έγιναν χριστιανοί. Η απαίτηση των ισλαμιστών ακόμη και στις χριστιανικές χώρες για ανύψωση των μιναρέδων, εφαρμογή του θρησκευτικού νόμου Σαρία σε γκετοποιημένες αστικές περιοχές, ένδυση με την παραδοσιακή ισλαμική μαντήλα, ξεχωριστά εστιατόρια, αφαίρεση των χριστιανικών συμβόλων από δημόσιους χώρους, ανέγερση τζαμιών και διαφόρων σχολών κλπ, είναι χαρακτηριστικές αποδείξεις του πόσο επιθετική και κατακτητική από γεννησιμιού της είναι η μουσουλμανική θρησκεία. Μάλιστα στις πιέσεις αυτές πολλές δυτικές χώρες στα πλαίσια μιας αφελούς ανεξιθρησκίας και κοινωνικής ανεκτικότητας, έχουν κάνει σημαντικές υποχωρήσεις και παραχωρήσεις στις μουσουλμανικές κοινότητες.

Θεολογική συζήτηση με το Ισλάμ δεν μπορεί να κάνει κάποιος. Πρώτον μεν διότι τα στοιχεία της θρησκευτικότητάς του είναι δανεισμένα από δω κι από κεί και δεύτερον διότι πλέον έχει εξελιχθεί σε μια κρατική ή κοινωνική αδυσώπητη και ασφυκτική παράδοση και νοοτροπία, από την οποία σε πολλές περιπτώσεις δεν μπορεί να ξεφύγει κάποιος. Ευνοεί τη βία, υποτιμά τη γυναίκα και εγκρίνει με βάση τα κείμενά του τον φόνο των απίστων. Έχει απόλυτο χαρακτήρα. Δεν δίνει τίποτε, γιατί δεν έχει να δώσει, και δεν μπορεί να κάνει πίσω σε τίποτε. Όπως και το Βατικανό, έτσι και το Ισλάμ, ασκεί πολιτική πλέον στα κράτη που κυριαρχεί ή έχει κάποια δυναμική παρουσία. Γι΄ αυτό τον λόγο ανώτατος παράγοντας της Τουρκίας είπε σε ανύποπτο χρόνο, ότι «από τους διαθρησκειακούς διαλόγους ωφελημένο βγαίνει μόνο το Ισλάμ». Παρουσιάζεται διαλλακτικό και με κοινωνικό πρόσωπο, τη στιγμή που στερείται αυτών των στοιχείων. Συνεπώς επενδύει απλά στην εντύπωση, ότι είναι κάτι το σύγχρονο, ενώ στην ουσία κυριαρχεί κατά πλειοψηφία στις τριτοκοσμικές και υποβαθμισμένες περιοχές του κόσμου.

Τα χριστιανικά κράτη δεν πρόσεξαν μέσα στην καλοδιάθετη νοοτροπία τους έγκαιρα τον κίνδυνο της μετανάστευσης. Δεν διέκριναν τον κίνδυνο από το μεταναστευτικό ρεύμα έστω κι αν  αυτό ενδεχόμενα να υπήρξε μια αυθόρμητη εκδήλωση ή μια ανάγκη των καιρών και των συνθηκών, μια συντονισμένη ενέργεια ή μια υποκινούμενη διαφυγή προς τη δύση. Το αποτέλεσμα είναι ένα: οι χριστιανικοί λαοί σήμερα βρίσκονται με την πλάτη στον τοίχο και πιέζονται κοινωνικά, ανθρωπιστικά και πολιτισμικά από τους ίδιους τους νόμους τους περί ανεξιθρησκίας και ανθρωπίνων δικαιωμάτων. Ασφαλώς και χρειάζονται αυτοί οι νόμοι σε φυσιολογικές όμως τιμές και συνθήκες. Όταν  έχουμε μια μαζική εισβολή, χρειάζονται με διάκριση να ληφθούν και άλλα μέτρα. Έπρεπε να υπολογισθεί η επεκτατική  δυναμική του Ισλάμ και οι διασυνδέσεις με χώρες που καυχώνται ότι το κράτος τους είναι «ένα απέραντο τζαμί», όπως το λέει η Σαουδική Αραβία και οι οποίες χρηματοδοτούν πολλές μουσουλμανικές προσπάθειες στην Ευρώπη! Το αποτέλεσμα τώρα έχει έρθει πλέον σταδιακά, όπως το είπε ο μακαρίτης ο Οζάλ, κάποτε: «θα κατακτήσουμε την Ευρώπη με τη μετανάστευση, όχι με πόλεμο». Αυτό πού δεν πέτυχαν με πόλεμο οι Οθωμανοί στο Μεσαίωνα, το πετυχαίνουν τώρα με τη μετανάστευση. Το βασικότερο θέμα είναι ότι οι χριστιανικοί λαοί της Δύσης ασφυκτιούν πλέον  θρησκευτικά και οδηγούνται σε έκπτωση από την πνευματική τους παράδοση. Χάριν της πολυπολιτισμικότητας εγκαταλείπουν τις χριστιανικές τους ρίζες.

Στοιχείο επικίνδυνο στην όλη υπόθεση είναι τα στημένα γεγονότα. Η αραβική άνοιξη έφερε στο προσκήνιο έντονα θρησκευόμενους μουσουλμάνους. Οι μέχρι πρότινος κοσμικές εξουσίες πέρασαν στο παρελθόν. Οι ακραιφνώς μουσουλμανικές πλέον ηγεσίες δίνουν εμμέσως πλήν σαφώς στο λαό και στους καθοδηγητές του το ελεύθερο της μισαλλόδοξης και φανατικής δράσης. Αυτό έχει σα συνέπεια τρία πράγματα: πλήττονται στην κυριολεξία οι χριστιανικές μειονότητες στα κράτη αυτά, εξωθείται, αναγκάζεται, η Δύση να επέμβει στρατιωτικά και τέλος αποκτά ασπίδα προστασίας το Ισραήλ στην περιοχή, επεκτείνοντας τα οικονομικά και γεωπολιτικά του συμφέροντα.

Οι αφορμές των πρόσφατων γεγονότων στα εξεγερμένα πλέον μουσουλμανικά κράτη φαίνεται ότι έχουν άλλη αιτία και ότι ήταν προσεκτικά καλοσχεδιασμένες από πρίν και στοχευμένες. Κάτι ανάλογο προσπάθησαν να κάνουν και στη Ρωσία, αλλά δεν τα κατάφεραν. Δεν αποκλείεται πίσω από όλα αυτά να κρύβεται ένας σιωνιστικός δάκτυλος, όπως πολλοί  ισχυρίζονται ότι συνέβη και με την 11η Σεπτεμβρίου.

Ερχόμενοι στα δικά μας, δεν μπορούμε παρά να καταγγείλουμε με προφανή αγανάκτηση τη συνεχή προβολή των τουρκικών σειρών από ελληνικά κανάλια, τα οποία προβάλλουν μια επίπεδη και οριζόντια κοινωνική μουσουλμανική ζωή, μια βιτρίνα, τη στιγμή που ο πληθυσμός στην πλειονοψηφία του είναι σε μαύρα χάλια, από κάθε άποψη, και κυρίως, δεν μπορούμε να μη καταγγείλουμε την προβολή της σειράς «Σουλεϊμάν ο Μεγαλοπρεπής», όπου μέσα εκεί ανεχόμαστε ως Έλληνες και Ορθόδοξοι, μια νοοτροπία και μια κουλτούρα που τη ζήσαμε τετρακόσια χρόνια και μάτωσε η καρδιά μας. Δεν μπορεί σήμερα να ανεχόμαστε τον ηθοποιό, έστω και για την οικονομία του σεναρίου, να χαρακτηρίζει «άπιστους» τους χριστιανικούς λαούς. (Και σήμερα «άπιστους» μας λένε, επειδή δεν πιστεύουμε στον Μωάμεθ). Ούτε πάλι μας ενδιαφέρουν τα χαρέμια τους και οι δυσώδεις έρωτές τους. Τι θέλουν επιτέλους να μας δείξουν με όλα αυτά; Πόσο καλοί είναι οι γείτονες μας και αξίζει να συζήσουμε; Μα τους ξέρουμε απέξω κι ανακατωτά κι αν είχαμε πραγματικό και υπεύθυνο κράτος που σέβεται την ιστορία και τον πολιτισμό του θάπρεπε να βγάζαμε κι μείς το τι τραβήξαμε τόσα χρόνια και στην ηπειρωτική και στη νησιώτικη Ελλάδα, με φόρους, χαρέμια και σκλαβοπάζαρα, παιδομαζώματα, σφαγές και βιασμούς, νεομάρτυρες και εθνομάρτυρες, με τις γενοκτονίες και τους εκτοπισμούς στη Μ. Ασία, Πόντο, Κων/λη και στην Κύπρο.

Καλείται το κράτος και θεσμικά πλέον να επέμβει. Δεν μπορεί μέσα σε μια τέτοια ατμόσφαιρα να βγαίνουν ταινίες και μάλιστα επιδοτούμενες, εναντίον της ιστορίας μας και δή των εθνομαρτύρων που μαρτύρησαν «για του Χριστού την πίστη την αγία και της Πατρίδος την  Ελευθερία», όπως είναι ο Αθανάσιος Διάκος. Ούτε επιτρέπεται να αλωνίζουν στη Θράκη οι Τούρκοι πράκτορες και να μη αντιμετωπίζεται επαρκώς και συμβολικώς το φαινόμενο. Ούτε τέλος είναι θεμιτό να εισβάλλουν από την Τουρκία και να στοιβάζονται εκατομμύρια μουσουλμάνοι σε μια ορθόδοξη χώρα και να  μη ιδρώνει το αυτί κανενός. Εδώ είναι η χώρα του Χριστού και του Σταυρού. Ούτε το σφυροδρέπανο έχει θέση ούτε η σιωνιστική πεντάλφα ούτε το μισοφέγγαρο.

Ισχύει λοιπόν και σήμερα ο λόγος από τον Θούριο του Ρήγα Φερραίου:

«…Ελάτε με έναν ζήλον,
σε τούτον τον καιρόν,
να κάμωμεν τον όρκον,
επάνω στον σταυρόν.
Στεργιάς και του πελάγου,
να λάμψει ο σταυρός,
και στην δικαιοσύνην,
να σκύψει ο εχθρός…»

Χριστιανική Εστία Λαμίας 
 http://anavaseis.blogspot.gr/2012/10/blog-post_24.html