Ιερά Μονή Αποστόλου Ανδρέα ακρωτήρι στην κατεχόμενη Καρπασία

Το Απολυτίκιο του Αποστόλου Ανδρέα, Ήχος δ’
«Ως των Αποστόλων Πρωτόκλητος και του Κορυφαίου αυτάδελφος, τον Δεσπότην των όλων, Ανδρέα, ικέτευε, ειρήνην τη οικουμένη δωρήσασθαι, και ταις ψυχαίς ημών το μέγα έλεος.»
******************************************************
Η  Ιερά Μονή  Αποστόλου  Ανδρέου διοικείται υπό Διαχειριστικής  Επιτροπῆς, βάσει του  Αρθρου 92 του Καταστατικού της  Εκκλησίας της Κυπρου, δι’ ειδικών Κανονισμών, συγκροτούντων ίδιον Καταστατικόν, τεθέν εν επισήμω λειτουργία το έτος 1927. Το Καταστατικόν διασφαλίζει την εύρυθμον διοίκησιν της  Ιερᾶς Μονής  Αποστόλου  Ανδρέου και την μετά του οικείου  Επισκόπου νομοκανονικήν σχέσιν αυτής.
Παραμένει η μοναδική υπό τουρκικήν κατοχήν εν ενεργεία Μονή. Πανηγυρίζει κατά την 30ην Νοεμβρίου και την 15ην Αυγούστου, ημέραν των εγκαινίων αυτής.
Εφημέριος· Οικον. Ζαχαρίας Γεωργίου. Ψαλται· Ζαχαρίας Ν. Παπαζαχαρία και Σαββας Λιασής. Προσωπικόν· Δεσποινα Παντελή, Μαρούλλα Παπαζαχαρία, Τακης Χριστοφή, Λευτέρης Κοτσιεκκά και  Αχιλλέας  Αχιλλέως.
Διαχειριστική  Επιτροπή  Ιεράς Μονής  Αποστόλου  Ανδρέου· Οικον. Ζαχαρίας Γεωργίου, Πρόεδρος. Γεώργιος Χριστοδούλου,  Αν. Πρόεδρος. Παντελής Πιτρακος, Γραμματεύς.  Ιωάννης Μανώλη, Ταμίας.  Ιωάννης Τανή,  Ιωάννης  Αρχοντοῦς και  Αχιλλέας  Αχιλλέως, Μελη. Ζαχαρίας Κουλίας, Νομικός Συμβουλος.
Η Διαχειριστική  Επιτροπή της  Ιεράς Μονής  Αποστόλου  Ανδρέου, εντός των πλαισίων του ειδικού  Ερευνητικού – Μελετητικού Προγράμματος αποκαταστάσεως και αναδείξεως της  Ιερᾶς Μονής  Αποστόλου  Ανδρέου, ανέθεσεν εις κλιμάκιον ειδικών  Αρχιτεκτόνων, του Τμήματος  Αρχιτεκτόνων και Μηχανικών του Πανεπιστημίου Πατρών, την εκπόνησιν σχεδίων αποτυπώσεως και αποκαταστάσεως της  Ιεράς Μονής, βάσει της διεθνούς δεοντολογίας προστασίας και αποκαταστάσεως μνημείων.
Το κλιμάκιον τούτο των ειδικών  Αρχιτεκτόνων και  Αναστηλωτῶν αποτελούν οι κάτωθι· Δρ Νίκος Πολυδωρίδης, Πρόεδρος Τμήματος  Αρχιτεκτόνων Μηχανικών Πανεπιστημίου Πατρών, Μ.ε.Ρ., Ρ . ι., Harvard, ίώΑ, Δρ Πετρος Κουφόπουλος,  Επίκουρος Καθηγητής, Μ.Α., Διπλ.  Αρχ. Μηχαν. ( Υπεύθυνος έργων αναστηλώσεως  Ιερᾶς Μονής  Αγίας Αικατερίνης Σινά, Μονών  Αγίου  Ορους, κλπ.), Δρ Σταύρος Μαμαλούκος, Διπλ.  Αρχ. Μηχαν., Μ.Α., Δρ  Αρχ. Μηχαν. (αναστήλωσις  Ιερῶν Μονών  Αγίου  Ορους· Βατοπαιδίου κ.α.), Χρήστος Παυλάτος, Καθηγητής Γεωτεχνικής (επικεφαλής κλιμακίου εργασιών στηρίξεως  Ιεροῦ Βράχου Μνημείων  Ακροπόλεως  Αθηνῶν) και Διομήδης Μυριανθεύς,  Αναστηλωτής -  Αρχιτέκτων.
Πανηγυρίζει κατά την 30ην Νοεμβρίου και την 15ην Αυγούστου, ημέραν των εγκαινίων αυτής.
****************************************************
 Το ιστορικό της Μονής
Για την ίδρυση του φημισμένου Μοναστηριού του Αποστόλου Ανδρέα, που βρίσκεται στο ομώνυμο ακρωτήρι στην κατεχόμενη Καρπασία,  ελάχιστα είναι γνωστά. Η παράδοση φέρει τον Απόστολο Ανδρέα να έχει περάσει από το μέρος εκείνο, τον 1ο αιώνα μ.Χ., όταν το καράβι με το οποίο ταξίδευε έμεινε αγκυροβολημένο για τρεις ημέρες σε παρακείμενο λιμανάκι λόγω νηνεμίας. Εκεί ο Απόστολος δημιούργησε μια πηγή στο βράχο από όπου άρχισε να αναβλύζει άφθονο νερό, «που τρέχει από τότε στον λάκκο της Παλαιάς Εκκλησίας και από εκεί βγαίνει σαν Αγίασμα από βρύση κοντά στη θάλασσα» (Ι. Τσικνοπούλλου «Ο Απόστολος Ανδρέας», 1967, σ. 21). Αυτό θεράπευσε και το τυφλό παιδί του καπετάνιου του καραβιού, ο οποίος, σύμφωνα με την παράδοση, έκτισε στην ίδια τοποθεσία ναό αφιερωμένο στον πρωτόκλητο μαθητή του Χριστού.
Το 1103 μ.Χ. υπάρχει μια πρώτη μαρτυρία για την ονομασία του λιμενίσκου που βρίσκεται κοντά στο μοναστήρι, από τον Αγγλοσάξονα προσκυνητή Seawolf, ο οποίος το αποκαλεί «λιμανάκι του Αποστόλου Ανδρέα». Η μαρτυρία θεωρείται σημαντική, αφού συνδέει το όνομα του Αποστόλου με το ακρωτήρι της Καρπασίας από τα βυζαντινά χρόνια, ένδειξη ότι η παράδοση για τον Απόστολο Ανδρέα υπήρχε από τότε.
Μια άλλη σημαντική μαρτυρία με σαφή αναφορά, αυτή τη φορά, σε ύπαρξη μοναστηριού στην περιοχή, γίνεται το 1191 μ.Χ. από τον Άγγλο ιερωμένο Benedict of Peterborough, ο οποίος αναφέρει ότι ο τότε διοικητής της Κύπρου Ισαάκιος Κομνηνός (1185-1191) συνελήφθη από το Ριχάρδο το Λεοντόκαρδο σε πολύ καλά οχυρωμένο μοναστήρι, που ονομαζόταν «Ακρωτήριον του Αποστόλου Ανδρέα».
Επίσης, το ακρωτήρι αναφέρεται σε παλαιούς χάρτες της Κύπρου, ήδη από το 1465, ως ακρωτήρι του Αγίου Ανδρέα (“Capo de Sando Andrea”). Σε παλαιούς χάρτες σημειώνεται και η ύπαρξη εκκλησίας στη θέση του σημερινού μοναστηριού, με την ονομασία Άγιος Ανδρέας (“Sando Andrea”).
Παρόμοιες αναφορές γίνονται και από πολλούς περιηγητές που επισκέφθηκαν την Κύπρο, τόσο κατά την περίοδο της λατινοκρατίας (1191-1571) όσο και κατά την περίοδο της τουρκοκρατίας (1571-1878). Ο Άγγλος περιηγητής Richard Pococke, που επισκέφθηκε το νησί το 1738, γράφει, «φθάσαμε στο ανατολικότερο σημείο του νησιού, που ονομαζόταν από τους παλαιούς Βοός Ουρά. Σήμερα ονομάζεται ακρωτήρι του Αποστόλου Ανδρέα εξαιτίας μοναστηριού σε βράχο στο όνομα του Αποστόλου Ανδρέα, στο οποίο κατοικούν 2-3 μοναχοί». (Ν. Γ. Κυριαζή «Τα Μοναστήρια εν Κύπρω», 1950, σ. 18).
Η ιστορία του μοναστηριού γίνεται ουσιαστικά γνωστή περίπου από το 1855 όταν ο παπά Ιωάννης Νικόλα Διάκου από το Ριζοκάρπασο άρχισε την οικοδόμηση του καινούργιου ναού, που εγκαινιάστηκε στις 15 Αυγούστου 1867 επί Αρχιεπισκόπου Σωφρονίου. Ο παπά Ιωάννης θεωρείται ο κτήτορας του σημερινού μοναστηριού.




Ο παλαιός και ο καινούργιος ναός της Μονής

Από τα κτίσματα του πρώτου ναού δεν διασώζονται καθόλου ίχνη. Στη θέση τους ανεγέρθηκε αρκετά χρόνια αργότερα – κατά την περίοδο της Φραγκοκρατίας τον 15ο αιώνα – ναός, που υπάρχει μέχρι σήμερα, όχι όμως και τα κτήρια που το περιέβαλλαν.
«Η Παλαιά Εκκλησία, με τον οικοδομικό της ρυθμό, με τα γραφικώτατα σταυροθόλια της, χτισμένη μάλιστα επάνω στην πηγούλα που φανέρωσε ο ονομαστός Απόστολος, πιστοποιεί, μακρυά από κάθε αμφιβολία, ότι είναι κτίσμα του δεκάτου πέμπτου αιώνος. Εύκολα εμείς συμπληρώνουμε την αλάνθαστη αυτή πιστοποίησι, χωρίς να μπορή κανείς να μας διαψεύση. Γύρω στα 1430, εποχή Φραγκοκρατίας, βρήκαμε οι κάτοικοι της περιοχής οικονομική άνεσι τόση – ας μη πούμε ευρωστία – που μας επέτρεψε να μεγαλώσουμε και να κάνουμε ομορφότερο το Εκκλησάκι του αγαπητού μας Ψαρά Αποστόλου Ανδρέα και αναθέσαμε το μεγάλωμα αυτό το καλλιτεχνικό σε τεχνίτη καλό, που καλά ήξερε τα μυστικά της εκκλησιαστικής οικοδομίας.» (Τσικνοπούλλου, σ. 22)
Ο παλαιός αυτός ναός, που είναι γοτθικού ρυθμού, βρίσκεται τριάμισι μέτρα χαμηλότερα από το ιερό του καινούργιου (σημερινού) ναού και οι εισόδοί του είναι δυο πετρόκτιστες σκάλες. Το σχήμα του είναι τετράγωνο και η πύλη του, που βρίσκεται στη νότια πλευρά, είναι πετρόκτιστη και αψιδόσχημη.
Ο καινούργιος ναός του μοναστηριού χρονολογείται στον 19ο αιώνα, με βάση επιγραφή όπου αναγράφεται η ημέρα των εγκαινίων του, 15 Αυγούστου 1867. Ο ναός είναι μονόκλιτος με καμαρόσχημη οροφή ενισχυμένη με έξι κτιστές ζώνες. Η μεγάλη θύρα του ναού βρίσκεται στο νότιο τοίχο, ενώ στο βόρειο τοίχο υπάρχει δεύτερη θύρα με την επιγραφή της ημέρας των εγκαινίων του.
Για τον καινούργιο ναό, και γενικότερα για το Μοναστήρι του Αποστόλου Ανδρέα, γράφει ο ιστορικός Σακελλαρίου: «Νοτιώτερον ολίγον των Κλείδων κείται παρά την ακτήν το Μοναστήριον του Αγίου Ανδρέου. Προ τριακονταετίας ενταύθα δεν υπήρχεν η μικρός παλαιός Ναός του Αποστόλου Ανδρέου· έκτοτε όμως, χάρις εις την ενεργητικότητα και τιμιότητα του τότε διορισθέντος Ιερέως της μικράς Εκκλησίας, νυν δε Οικονόμου της Μονής, εκτίσθη μέγας και ωραίος Ναός και πολλά κάλλιστα πέριξ δωμάτια, και ούτως ενταύθα κατηρτίσθη, προϊόντος του χρόνου, μία των ωραιοτέρων εν τη Νήσω Μονών». (Τσικνοπούλλου, σ. 25)
Το εικονοστάσιο, που καλύπτει ολόκληρο το πλάτος και ύψος του καινούργιου ναού, είναι ξυλόγλυπτο και επίχρυσο, όμως άγνωστης χρονολογίας κατασκευής και άγνωστου τεχνίτη. Ξυλόγλυπτοι είναι επίσης ο άμβωνας, ο θρόνος, καθώς και το κεντρικό προσκυνητάρι. Στα δεξιά του τέμπλου υπάρχει επίσης ξυλόγλυπτο, επίχρυσο και καταστόλιστο προσκυνητάρι, στο οποίο βρίσκεται η προσκυνηματική εικόνα του Αποστόλου Ανδρέα. Στο ναό φυλάγονται, μεταξύ άλλων, μερικές σχετικά παλαιές εικόνες του 19ου αιώνα, καθώς και μερικά κειμήλια της ίδιας εποχής.












 Ο Κτήτορας του νέου ναού: Παπά Ιωάννης Νικόλα Διάκου (1827 – 1909)

Ο παπά Ιωάννης Νικόλα Διάκου από το Ριζοκάρπασο θεωρείται ο ιδρυτής και πρώτος οικονόμος του σημερινού Μοναστηριού. Ο παπά Ιωάννης άρχισε την ανέγερση του νέου ναού το 1855, αφού κατάφερε να συγκεντρώσει οικονομική βοήθεια από τους πιστούς με εράνους στην Κύπρο και στο εξωτερικό, «φέρων μαζί του μια βαρύτιμη παλαιά Εικόνα του Αγίου». (Τσικνοπούλλου, σ. 25) Ο τότε Αρχιεπίσκοπος Μακάριος Α’ (1854-1865) είχε θέσει το όλο έργο της ανέγερσης του ναού κάτω από την πνευματική του καθοδήγηση.
Ο παπά Ιωάννης εργάστηκε με αφοσίωση για το φημισμένο Μοναστήρι και όταν πέθανε στις 4 Ιουλίου 1909, σε ηλικία 82 χρόνων, οι συμπατριώτες του τον έθαψαν κοντά στην παλαιά Εκκλησία, όπου αργότερα στήθηκε και η μαρμάρινη προτομή του.
Για το χαρακτήρα και το έργο του παπά Ιωάννη γράφει ο ιστορικός Φραγκούδης τα ακόλουθα: «Ο την Μονήν διευθύνων Οικονόμος είναι σπάνιος τύπος ιερέως. Μόνος επιστατεί εις την καλλιέργειαν των κτημάτων, εις την είσπραξιν των εισοδημάτων, αυτός ενήργησε συνδρομάς δια την ανέγερσιν της Μονής, τα εισοδήματα της οποίας χρησιμοποιεί εις διατήρησιν Σχολείου αρρένων και θηλέων εν Ριζοκαρπάσω, εις φιλοξενίαν και εις διάφορα άλλα καλά δια την επαρχίαν, ης είναι ο δικαστής, ο αγαθός άγγελος. Τοιούτων ιερέων χρήζουσιν αληθώς όλα τα χωριά». (Τσικνοπούλλου, σ. 26)
Άλλοι γνωστοί μοναχοί εκτός από τον παπά Ιωάννη ήταν ο οικονόμος Χριστόφορος Κυκκώτης που υπηρέτησε μεταξύ 1910 και 1915, ο οικονόμος Ιωσήφ (1916-1926), ο οικονόμος Παγκράτιος (1926-1927), ο οικονόμος Κλεόπας από τη Μόρφου (περί το 1931), ο οικονόμος Φώτιος Μαχαιριώτης από το Φλαμούδι (1931-1934), ο ιερομόναχος Χρύσανθος Μακρυγιάννης (1935-1937), ο ιερομόναχος Νικόλας Σανταμάς (1942-1947), ο οικονόμος Λεόντιος Ιακωβίδης (1948-1962) και ο οικονόμος Κλεόπας Κουρουζίδης (1962).
Μεγάλος ευεργέτης της Μονής υπήρξε ο Αριστόδημος Γιαννακού Παπαπέτρος (1897-1967), ο οποίος στη διαθήκη του κληροδότησε στο Μοναστήρι του Αποστόλου Ανδρέα όλη την περιουσία του, αξίας 50 χιλιάδων λιρών (το 1967), για την ανέγερση ξενώνων. Η σωρός του τάφηκε στο χώρο της Μονής.
  
Προσκύνημα στον Απόστολο Ανδρέα
Το Μοναστήρι του Αποστόλου Ανδρέα γιορτάζει κανονικά στις 30 Νοεμβρίου, όμως επειδή κατά την ημερομηνία αυτή ο καιρός είναι συνήθως χειμωνιάτικος και οι προσκυνητές ταλαιπωρούνταν σε μεγάλο βαθμό, και αφού σε παλαιότερες εποχές το προσκύνημα στο μοναστήρι απαιτούσε ταξίδι πολλών ημερών, καθιερώθηκε η 15η Αυγούστου – ημέρα που εγκαινιάστηκε ο νέος ναός το 1867 – ως ημέρα γιορτής για το μοναστήρι.
«Εις την μονήν του αποστόλου Ανδρέου δις του έτους γίνεται πολυπληθής πανήγυρις. Η πολυπληθέστερα πανήγυρις τελείται την 15ην Αυγούστου, ημέραν των εγκαινίων της μονής, ότε ο καιρός είναι ωραίος. Η ετέρα πανήγυρις τελείται την 30ην Νοεμβρίου, ημέραν εορτής του αγίου, ότε όμως δια τον βροχερόν καιρόν δεν δύναται να μεταβούν πολλοί προσκυνηταί». (Χ. Ταουσιάνη «Αι εκκλησίαι του Ριζοκαρπάσου», 1983, σ. 143)
Όπως γράφει ο Γιάννης Σταυρινός Οικονομίδης στην ‘Ιστορία του Αποστόλου Ανδρέα του Ριζοκαρπάσου’, «ήταν θαυμαστό το θέαμα να βλέπεις πλήθος άμαξες συρόμενες από βόδια, μούλες, άλογα, σκεπασμένες με πολύχρωμες τέντες, καβαλάρηδες, πεζούς, να διασχίζουν τους χωματένιους δρόμους του Καρπασιού επί τρία μερόνυχτα για να φτάσουν στο μοναστήρι την 15η Αυγούστου με τα αφιερώματά τους: τις τεράστιες λαμπάδες, τα ζωντανά που άλλα τα πρόσφεραν ενώ άλλα τα έσφαζαν εκεί για να φάνε. Το μοναστήρι τους προσέφερε πλήρη φιλοξενία κι άφθονο κρασί. Στο πανηγύρι έρχονταν πολλοί δια θαλάσσης, ενώ η καμπάνα του Αγίου τους υποδεχόταν με συνεχές χαρούμενο χτύπημα». (Μ. Στυλιανού «Μια περιδιάβαση στα κατεχόμενα χωριά και τις πόλεις μας», 2001 σ. 346)
Όταν το αυτοκίνητο άρχισε να χρησιμοποιείται εκτεταμένα στην Κύπρο, οι προσκυνητές έφθαναν στο μοναστήρι με λεωφορεία, μα και πάλι το ταξίδι ήταν μεγάλο και διαρκούσε δύο-τρεις ημέρες. Στο μοναστήρι μετέβαιναν πολύ τακτικά, μέχρι και το 1974, και πολλοί πιστοί για βαφτίσεις παιδιών.
Μεταξύ των χιλιάδων επισκεπτών του μοναστηριού συγκαταλέγονταν και πολλοί Τουρκοκύπριοι, οι οποίοι σέβονταν τον Άγιο και έφθαναν εκεί από πολλά μέρη της Κύπρου φέρνοντας μαζί τους τα τάματά τους.
Μετά την τουρκική εισβολή του 1974 επιτράπηκε για πρώτη φορά στους εγκλωβισμένους της Καρπασίας να μεταβούν στο μοναστήρι και να παρακολουθήσουν τη λειτουργία, με την ευκαιρία της γιορτής του Αγίου, στις 30 Νοεμβρίου 1978.
Ο Ηγούμενος Κύκκου και ο τότε Οικονόμος της Μονής Κλεόπας Κουρουζίδης επισκέφθηκαν το μοναστήρι για πρώτη φορά μετά την εισβολή στις 30 Νοεμβρίου 1994, ενώ ακριβώς ένα χρόνο αργότερα ηγήθηκαν προσκυνήματος από 40 Καρπασίτες που ταξίδεψαν στον Απόστολο Ανδρέα από τις ελεύθερες περιοχές με λεωφορείο. Εξάλλου, η πρώτη μαζική επίσκεψη στο μοναστήρι, από 600 Ελληνοκύπριους, πραγματοποιήθηκε στις 15 Αυγούστου 1997, μετά από επίμονες ενέργειες της Διαχειριστικής Επιτροπείας της Ιεράς Μονής του Απ. Ανδρέα προς τα Ηνωμένα Έθνη και τις κυβερνήσεις των ΗΠΑ και της Μεγάλης Βρετανίας.
Μετά τη μερική άρση των περιορισμών στη διακίνηση από και προς τα κατεχόμενα από το τουρκικό κατοχικό καθεστώς, τον Απρίλιο 2003, χιλιάδες πιστοί συναθροίζονται στο κατεχόμενο μοναστήρι για να εκφράσουν την πίστη τους στον Άγιο. Ενδεικτικά αναφέρεται ότι σε καταμέτρηση που έγινε την 1η Μαΐου 2003, από τους 25,800 Ε/Κ που είχαν μεταβεί στα κατεχόμενα οι 24,000 είχαν για προορισμό τους τη Μονή του Αποστόλου Ανδρέα. Επίσης, τρεις ημέρες μετά τη μερική άρση των περιορισμών στη διακίνηση, στις 26 Απριλίου 2003 που ήταν και Μεγάλο Σάββατο, έγινε στο μοναστήρι λειτουργία Αναστάσεως, την οποία κάλυψαν διεθνή τηλεοπτικά δίκτυα…

ΜΟΝΑΣΤΗΡΙ ΑΠΟΣΤΟΛΟΥ ΑΝΔΡΕΑ

«Ώς των Αποστόλων Πρωτόκλητος και του Κορυφαίου αυτάδελφος, τον Δεσπότην των όλων, Ανδρέα, ικέτευε, ειρήνην τη οικουμένη δωρήσασθαι, και ταις ψυχαίς ημών το μέγα έλεος.» (Το Απολυτίκιον του Αποστόλου Ανδρέα, Ήχος δ’)

Ιστορικό Μοναστηριού
Για την ίδρυση του φημισμένου Μοναστηριού του Αποστόλου Ανδρέα, που βρίσκεται στο ομώνυμο ακρωτήρι στην κατεχόμενη Καρπασία,  ελάχιστα είναι γνωστά.  Η παράδοση φέρει τον Απόστολο Ανδρέα να έχει περάσει από το μέρος εκείνο, τον 1^ο αιώνα μ.Χ., όταν το καράβι με το οποίο ταξίδευε έμεινε αγκυροβολημένο για τρεις ημέρες σε παρακείμενο λιμανάκι λόγω νηνεμίας.  Εκεί ο Απόστολος δημιούργησε μια πηγή στο βράχο από όπου άρχισε να αναβλύζει άφθονο νερό, «που τρέχει από τότε στον λάκκο της Παλαιάς Εκκλησίας και από εκεί βγαίνει σαν Αγίασμα από βρύση κοντά στη θάλασσα» (Ι. Τσικνοπούλλου «Ο Απόστολος Ανδρέας», 1967, σ. 21).  Αυτό θεράπευσε και το τυφλό παιδί του καπετάνιου του καραβιού, ο οποίος, σύμφωνα με την παράδοση, έκτισε στην ίδια τοποθεσία ναό αφιερωμένο στον πρωτόκλητο μαθητή του Χριστού.
Το 1103 μ.Χ. υπάρχει μια πρώτη μαρτυρία για την ονομασία του λιμενίσκου που βρίσκεται κοντά στο μοναστήρι, από τον Αγγλοσάξονα προσκυνητή Seawolf, ο οποίος το αποκαλεί «λιμανάκι του Αποστόλου Ανδρέα».  Η μαρτυρία θεωρείται σημαντική, αφού συνδέει το όνομα του Αποστόλου με το ακρωτήρι της Καρπασίας από τα βυζαντινά χρόνια, ένδειξη ότι η παράδοση για τον Απόστολο Ανδρέα υπήρχε από τότε.
Μια άλλη σημαντική μαρτυρία με σαφή αναφορά, αυτή τη φορά, σε ύπαρξη μοναστηριού στην περιοχή, γίνεται το 1191 μ.Χ. από τον Άγγλο ιερωμένο Benedict of Peterborough, ο οποίος αναφέρει ότι ο τότε διοικητής της Κύπρου Ισαάκιος Κομνηνός (1185-1191) συνελήφθη από το Ριχάρδο το Λεοντόκαρδο σε πολύ καλά οχυρωμένο μοναστήρι, που ονομαζόταν «Ακρωτήριον του Αποστόλου Ανδρέα».
Επίσης, το ακρωτήρι αναφέρεται σε παλαιούς χάρτες της Κύπρου, ήδη από το 1465, ως ακρωτήρι του Αγίου Ανδρέα (“Capo de Sando Andrea”).  Σε παλαιούς χάρτες σημειώνεται και η ύπαρξη εκκλησίας στη θέση του σημερινού μοναστηριού, με την ονομασία Άγιος Ανδρέας (“Sando Andrea”).
Παρόμοιες αναφορές γίνονται και από πολλούς περιηγητές που επισκέφθηκαν την Κύπρο, τόσο κατά την περίοδο της λατινοκρατίας (1191-1571) όσο και κατά την περίοδο της τουρκοκρατίας (1571-1878).  Ο Άγγλος περιηγητής Richard Pococke, που επισκέφθηκε το νησί το 1738, γράφει, «φθάσαμε στο ανατολικότερο σημείο του νησιού, που ονομαζόταν από τους παλαιούς Βοός Ουρά.  Σήμερα ονομάζεται ακρωτήρι του Αποστόλου Ανδρέα εξαιτίας μοναστηριού σε βράχο στο όνομα του Αποστόλου Ανδρέα, στο οποίο κατοικούν 2-3 μοναχοί». (Ν. Γ. Κυριαζή «Τα Μοναστήρια εν Κύπρω», 1950, σ. 18)
Η ιστορία του μοναστηριού γίνεται ουσιαστικά γνωστή περίπου από το 1855 όταν ο παπά Ιωάννης Νικόλα Διάκου από το Ριζοκάρπασο άρχισε την οικοδόμηση του καινούργιου ναού, που εγκαινιάστηκε στις 15 Αυγούστου 1867 επί Αρχιεπισκόπου Σωφρονίου. Ο παπά Ιωάννης θεωρείται ο κτήτορας του σημερινού μοναστηριού.
Ο παλαιός και ο καινούργιος ναός της Μονής
Από τα κτίσματα του πρώτου ναού δεν διασώζονται καθόλου ίχνη.  Στη θέση τους ανεγέρθηκε αρκετά χρόνια αργότερα – κατά την περίοδο της Φραγκοκρατίας τον 15^ο αιώνα – ναός, που υπάρχει μέχρι σήμερα, όχι όμως και τα κτήρια που το περιέβαλλαν.
«Η Παλαιά Εκκλησία, με τον οικοδομικό της ρυθμό, με τα γραφικώτατα σταυροθόλια της, χτισμένη μάλιστα επάνω στην πηγούλα που φανέρωσε ο ονομαστός Απόστολος, πιστοποιεί, μακρυά από κάθε αμφιβολία, ότι είναι κτίσμα του δεκάτου πέμπτου αιώνος.  Εύκολα εμείς συμπληρώνουμε την αλάνθαστη αυτή πιστοποίησι, χωρίς να μπορή κανείς να μας διαψεύση.  Γύρω στα 1430, εποχή Φραγκοκρατίας, βρήκαμε οι κάτοικοι της περιοχής οικονομική άνεσι τόση – ας μη πούμε ευρωστία – που μας επέτρεψε να μεγαλώσουμε και να κάνουμε ομορφότερο το Εκκλησάκι του αγαπητού μας Ψαρά Αποστόλου Ανδρέα και αναθέσαμε το μεγάλωμα αυτό το καλλιτεχνικό σε τεχνίτη καλό, που καλά ήξερε τα μυστικά της εκκλησιαστικής οικοδομίας.» (Τσικνοπούλλου, σ. 22)
Ο παλαιός αυτός ναός, που είναι γοτθικού ρυθμού, βρίσκεται τριάμισι μέτρα χαμηλότερα από το ιερό του καινούργιου (σημερινού) ναού και οι εισόδοί του είναι δυο πετρόκτιστες σκάλες.  Το σχήμα του είναι τετράγωνο και η πύλη του, που βρίσκεται στη νότια πλευρά, είναι πετρόκτιστη και αψιδόσχημη.
Ο καινούργιος ναός του μοναστηριού χρονολογείται στον 19^ο αιώνα, με βάση επιγραφή όπου αναγράφεται η ημέρα των εγκαινίων του, 15 Αυγούστου 1867. Ο ναός είναι μονόκλιτος με καμαρόσχημη οροφή ενισχυμένη με έξι κτιστές ζώνες.  Η μεγάλη θύρα του ναού βρίσκεται στο νότιο τοίχο, ενώ στο βόρειο τοίχο υπάρχει δεύτερη θύρα με την επιγραφή της ημέρας των εγκαινίων του.
Για τον καινούργιο ναό, και γενικότερα για το Μοναστήρι του Αποστόλου Ανδρέα, γράφει ο ιστορικός Σακελλαρίου: «Νοτιώτερον ολίγον των Κλείδων κείται παρά την ακτήν το Μοναστήριον του Αγίου Ανδρέου.  Πρό τριακονταετίας ενταύθα δεν υπήρχεν ή μικρός παλαιός Ναός του Αποστόλου Ανδρέου· έκτοτε όμως, χάρις εις την ενεργητικότητα και τιμιότητα του τότε διορισθέντος Ιερέως της μικράς Εκκλησίας, νύν δε Οικονόμου της Μονής, εκτίσθη μέγας και ωραίος Ναός και πολλά κάλλιστα πέριξ δωμάτια, και ούτως ενταύθα κατηρτίσθη, προϊόντος του χρόνου, μία των ωραιοτέρων εν τη Νήσω Μονών». (Τσικνοπούλλου, σ. 25)
Το εικονοστάσιο, που καλύπτει ολόκληρο το πλάτος και ύψος του καινούργιου ναού, είναι ξυλόγλυπτο και επίχρυσο, όμως άγνωστης χρονολογίας κατασκευής και άγνωστου τεχνίτη.  Ξυλόγλυπτοι είναι επίσης ο άμβωνας, ο θρόνος, καθώς και το κεντρικό προσκυνητάρι.  Στα δεξιά του τέμπλου υπάρχει επίσης ξυλόγλυπτο, επίχρυσο και καταστόλιστο προσκυνητάρι, στο οποίο βρίσκεται η προσκυνηματική εικόνα του Αποστόλου Ανδρέα.  Στο ναό φυλάγονται, μεταξύ άλλων, μερικές σχετικά παλαιές εικόνες του 19^ου αιώνα, καθώς και μερικά κειμήλια της ίδιας εποχής.
Ο Κτήτορας του νέου ναού: Παπά Ιωάννης Νικόλα Διάκου (1827 – 1909)
Ο παπά Ιωάννης Νικόλα Διάκου από το Ριζοκάρπασο θεωρείται ο ιδρυτής και πρώτος οικονόμος του σημερινού Μοναστηριού.  Ο παπά Ιωάννης άρχισε την ανέγερση του νέου ναού το 1855, αφού κατάφερε να συγκεντρώσει οικονομική βοήθεια από τους πιστούς με εράνους στην Κύπρο και στο εξωτερικό, «φέρων μαζί του μια βαρύτιμη παλαιά Εικόνα του Αγίου». (Τσικνοπούλλου, σ. 25) Ο τότε Αρχιεπίσκοπος Μακάριος Α’ (1854-1865) είχε θέσει το όλο έργο της ανέγερσης του ναού κάτω από την πνευματική του καθοδήγηση.
Ο παπά Ιωάννης εργάστηκε με αφοσίωση για το φημισμένο Μοναστήρι και όταν πέθανε στις 4 Ιουλίου 1909, σε ηλικία 82 χρόνων, οι συμπατριώτες του τον έθαψαν κοντά στην παλαιά Εκκλησία, όπου αργότερα στήθηκε και η μαρμάρινη προτομή του.
Για το χαρακτήρα και το έργο του παπά Ιωάννη γράφει ο ιστορικός Φραγκούδης τα ακόλουθα: «Ο την Μονήν διευθύνων Οικονόμος είναι σπάνιος τύπος ιερέως.  Μόνος επιστατεί εις την καλλιέργειαν των κτημάτων, εις την είσπραξιν των εισοδημάτων, αυτός ενήργησε συνδρομάς διά την ανέγερσιν της Μονής, τα εισοδήματα της οποίας χρησιμοποιεί εις διατήρησιν Σχολείου αρρένων και θηλέων εν Ριζοκαρπάσω, εις φιλοξενίαν και εις διάφορα άλλα καλά διά την επαρχίαν, ής είναι ο δικαστής, ο αγαθός άγγελος.  Τοιούτων ιερέων χρήζουσιν αληθώς όλα τα χωριά». (Τσικνοπούλλου, σ. 26)
Άλλοι γνωστοί μοναχοί εκτός από τον παπά Ιωάννη ήταν ο οικονόμος Χριστόφορος Κυκκώτης που υπηρέτησε μεταξύ 1910 και 1915, ο οικονόμος Ιωσήφ (1916-1926), ο οικονόμος Παγκράτιος (1926-1927), ο οικονόμος Κλεόπας από τη Μόρφου (περί το 1931), ο οικονόμος Φώτιος Μαχαιριώτης από το Φλαμούδι (1931-1934), ο ιερομόναχος Χρύσανθος Μακρυγιάννης (1935-1937), ο ιερομόναχος Νικόλας Σανταμάς (1942-1947), ο οικονόμος Λεόντιος Ιακωβίδης (1948-1962) και ο οικονόμος Κλεόπας Κουρουζίδης (1962).
Μεγάλος ευεργέτης της Μονής υπήρξε ο Αριστόδημος Γιαννακού Παπαπέτρος (1897-1967), ο οποίος στη διαθήκη του κληροδότησε στο Μοναστήρι του Αποστόλου Ανδρέα όλη την περιουσία του, αξίας 50 χιλιάδων λιρών (το 1967), για την ανέγερση ξενώνων.  Η σωρός του τάφηκε στο χώρο της Μονής.

Προσκύνημα στον Απόστολο Ανδρέα
Το Μοναστήρι του Αποστόλου Ανδρέα γιορτάζει κανονικά στις 30 Νοεμβρίου, όμως επειδή κατά την ημερομηνία αυτή ο καιρός είναι συνήθως χειμωνιάτικος και οι προσκυνητές ταλαιπωρούνταν σε μεγάλο βαθμό, και αφού σε παλαιότερες εποχές το προσκύνημα στο μοναστήρι απαιτούσε ταξίδι πολλών ημερών, καθιερώθηκε η 15^η Αυγούστου – ημέρα που εγκαινιάστηκε ο νέος ναός το 1867 – ως ημέρα γιορτής για το μοναστήρι.
«Εις την μονήν του αποστόλου Ανδρέου δίς του έτους γίνεται πολυπληθής πανήγυρις.  Η πολυπληθέστερα πανήγυρις τελείται την 15^ην Αυγούστου, ημέραν των εγκαινίων της μονής, ότε ο καιρός είναι ωραίος.  Η ετέρα πανήγυρις τελείται την 30^ην Νοεμβρίου, ημέραν εορτής του αγίου, ότε όμως διά τον βροχερόν καιρόν δεν δύναται να μεταβούν πολλοί προσκυνηταί». (Χ. Ταουσιάνη «Αι εκκλησίαι του Ριζοκαρπάσου», 1983, σ. 143)
Όπως γράφει ο Γιάννης Σταυρινός Οικονομίδης στην ‘Ιστορία του Αποστόλου Ανδρέα του Ριζοκαρπάσου’, «ήταν θαυμαστό το θέαμα να βλέπεις πλήθος άμαξες συρόμενες από βόδια, μούλες, άλογα, σκεπασμένες με πολύχρωμες τέντες, καβαλάρηδες, πεζούς, να διασχίζουν τους χωματένιους δρόμους του Καρπασιού επί τρία μερόνυχτα για να φτάσουν στο μοναστήρι την 15^η Αυγούστου με τα αφιερώματά τους: τις τεράστιες λαμπάδες, τα ζωντανά που άλλα τα πρόσφεραν ενώ άλλα τα έσφαζαν εκεί για να φάνε.  Το μοναστήρι τους προσέφερε πλήρη φιλοξενία κι άφθονο κρασί.  Στο πανηγύρι έρχονταν πολλοί δια θαλάσσης, ενώ η καμπάνα του Αγίου τους υποδεχόταν με συνεχές χαρούμενο χτύπημα». (Μ. Στυλιανού «Μια περιδιάβαση στα κατεχόμενα χωριά και τις πόλεις μας», 2001 σ. 346)
Όταν το αυτοκίνητο άρχισε να χρησιμοποιείται εκτεταμένα στην Κύπρο, οι προσκυνητές έφθαναν στο μοναστήρι με λεωφορεία, μα και πάλι το ταξίδι ήταν μεγάλο και διαρκούσε δύο-τρεις ημέρες.  Στο μοναστήρι μετέβαιναν πολύ τακτικά, μέχρι και το 1974, και πολλοί πιστοί για βαφτίσεις παιδιών.
Μεταξύ των χιλιάδων επισκεπτών του μοναστηριού συγκαταλέγονταν και πολλοί Τουρκοκύπριοι, οι οποίοι σέβονταν τον Άγιο και έφθαναν εκεί από πολλά μέρη της Κύπρου φέρνοντας μαζί τους τα τάματά τους.
Μετά την τουρκική εισβολή του 1974 επιτράπηκε για πρώτη φορά στους εγκλωβισμένους της Καρπασίας να μεταβούν στο μοναστήρι και να παρακολουθήσουν τη λειτουργία, με την ευκαιρία της γιορτής του Αγίου, στις 30 Νοεμβρίου 1978.
Ο Ηγούμενος Κύκκου και ο τότε Οικονόμος της Μονής Κλεόπας Κουρουζίδης επισκέφθηκαν το μοναστήρι για πρώτη φορά μετά την εισβολή στις 30 Νοεμβρίου 1994, ενώ ακριβώς ένα χρόνο αργότερα ηγήθηκαν προσκυνήματος από 40 Καρπασίτες που ταξίδεψαν στον Απόστολο Ανδρέα από τις ελεύθερες περιοχές με λεωφορείο.  Εξάλλου, η πρώτη μαζική επίσκεψη στο μοναστήρι, από 600 Ελληνοκύπριους, πραγματοποιήθηκε στις 15 Αυγούστου 1997, μετά από επίμονες ενέργειες της Διαχειριστικής Επιτροπείας της Ιεράς Μονής του Απ. Ανδρέα προς τα Ηνωμένα Έθνη και τις κυβερνήσεις των ΗΠΑ και της Μεγάλης Βρετανίας.
Μετά τη μερική άρση των περιορισμών στη διακίνηση από και προς τα κατεχόμενα από το τουρκικό κατοχικό καθεστώς, τον Απρίλιο 2003, χιλιάδες πιστοί συναθροίζονται στο κατεχόμενο μοναστήρι για να εκφράσουν την πίστη τους στον Άγιο.  Ενδεικτικά αναφέρεται ότι σε καταμέτρηση που έγινε την 1^η Μαΐου 2003, από τους 25,800 Ε/Κ που είχαν μεταβεί στα κατεχόμενα οι 24,000 είχαν για προορισμό τους τη Μονή του Αποστόλου Ανδρέα.  Επίσης, τρεις ημέρες μετά τη μερική άρση των περιορισμών στη διακίνηση, στις 26 Απριλίου 2003 που ήταν και Μεγάλο Σάββατο, έγινε στο μοναστήρι λειτουργία Αναστάσεως, την οποία κάλυψαν διεθνή τηλεοπτικά δίκτυα.
Κατά τη φετινή γιορτή του Αγίου, στις 30 Νοεμβρίου 2004, η Διαχειριστική Επιτροπεία της Μονής μαζί με όλες τις οργανώσεις της κατεχόμενης Καρπασίας διοργανώνουν, για πρώτη φορά από το 1974, Παγκαρπασικό και Παγκύπριο προσκύνημα στον Απόστολο Ανδρέα, με επικεφαλής τον Επίσκοπο Κύκκου κ. Νικηφόρο.

Άφιξη Τίμιας Κάρας Απ. Ανδρέα στην Κύπρο – 7 Οκτωβρίου 1967

Η Τίμια Κάρα του Αποστόλου Ανδρέα μεταφέρθηκε στην Κύπρο από την Πάτρα, στις 7 Οκτωβρίου 1967, με την ευκαιρία της εκατονταετηρίδας της ομώνυμης εκκλησίας και εκτέθηκε για μια βδομάδα σε λαϊκό προσκύνημα.  Την Κάρα, που συνόδευαν οι Μητροπολίτες Πατρών κ. Κωνσταντίνος, Νίκαιας κ. Γιώργος και Ύδρας κ. Ιερόθεος, παρέλαβε στο λιμάνι Αμμοχώστου ο τότε Πρόεδρος της Κυπριακής Δημοκρατίας Αρχιεπίσκοπος Μακάριος, μέσα σε ατμόσφαιρα θρησκευτικής κατάνυξης και υπό τους ψαλμούς της χορωδίας του Πανελλήνιου συλλόγου Ιεροψαλτών και τους ήχους της Φιλαρμονικής του Δήμου Αμμοχώστου.
Σε ομιλία του κατά την τελετή υποδοχής της Τίμιας Κάρας, ο Αρχιεπίσκοπος Μακάριος είπε μεταξύ άλλων τα εξής:
«Εις τον χώρον τούτον παρά την αρχαίαν Σαλαμίνα, όπου εγεννήθη και εμαρτύρησεν ο Απόστολος Βαρνάβας, καταγράφεται την στιγμήν αυτήν υπό της Ιστορίας μέγα γεγονός.  Ο ιδρυτής της Εκκλησίας της Κύπρου υποδέχεται τον ιδρυτήν της Εκκλησίας του Βυζαντίου.  Ο εις την Σαλαμίνα δια λιθοβολισμού μαρτυρήσας Απόστολος υπαντά τον εις Πάτρας δια σταυρού μαρτυρήσαντα Συναπόστολον.  Ο εκ των Εβδομήκοντα Πρώτος, ο Απόστολος Βαρνάβας, υποδέχεται εις την ιδιαιτέραν Αυτού πατρίδα τον εκ των Δώδεκα Πρωτόκλητον, τον Απόστολον Ανδρέα». (Ανακοινωθέν Γ.Τ.Π. 7/10/1967)
Η αυτοκινητοπομπή που συνόδευε την Κάρα μέχρι τη Μονή του Αποστόλου Ανδρέα ακολούθησε συγκεκριμένη διαδρομή διερχόμενη από πολλές κωμοπόλεις και χωριά της Καρπασίας, στα οποία οργανώθηκε παλλαϊκή υποδοχή.
Με την άφιξη της Κάρας στη Μονή στις 8 Οκτωβρίου 1967 τελέστηκε, ενώπιον πολλών χιλιάδων πιστών που κατέφθασαν εκεί από όλη την Κύπρο, Αρχιερατικό Συλλείτουργο, του οποίου προέστη ο Αρχιεπίσκοπος Μακάριος, συμπαραστατούμενος από τα υπόλοιπα μέλη της Ιεράς Συνόδου της Κύπρου και των Μητροπολιτών Πατρών, Νίκαιας και Ύδρας.

Διαχειριστική Επιτροπεία Ιεράς Μονής Απ. Ανδρέα

Τη διαχείριση της Μονής έχει εξαμελής επιτροπή που εκλέγεται κάθε τρία χρόνια από τους κατοίκους του Ριζοκαρπάσου και υπόκειται στην έγκριση του Αρχιεπισκόπου Κύπρου, στη δικαιοδοσία του οποίου βρίσκεται το μοναστήρι.  Ωστόσο, η νυν επιτροπή είναι οκταμελής λόγω του ότι δύο από τα μέλη της, συμπεριλαμβανομένου και του Προέδρου, είναι εγκλωβισμένοι.
Η σύσταση της σημερινής Διαχειριστικής Επιτροπείας έχει ως ακολούθως:

Πρόεδρος:                             Οικονόμος Παπαζαχαρίας Γεωργίου
Αναπληρωτής Πρόεδρος:   Δρ. Γεώργιος Χριστοδούλου
Μέλη:                                      Ανδρέας Λ. Φαλάς
Ιωάννης Μανώλη
Ζαχαρίας Τουλούρας
Παντελής Πίτρακκος
Ιωάννης Αρχοντούς
Αχιλλέας Κ. Αχιλλέως


Για το πιο πάνω κείμενο χρησιμοποιήθηκαν οι ακόλουθες πηγές:

-       Καππαής Δ.Χ., «Τα Μοναστήρια της Κύπρου», Λευκωσία 1994
-       Κληρίδης Ν., «Μοναστήρια στην Κύπρο», Λευκωσία 1952
-       Κοκκινóφτας Κ., «Το Μοναστήρι του Αποστόλου Ανδρέα και η Ιερά Μονή Κύκκου», Κυκκώτικα Μελετήματα Α’, Κέντρο Μελετών Ιεράς Μονής Κύκκου, Λευκωσία 1997
-       Κυριαζής Ν.Γ., «Τα Μοναστήρια εν Κύπρω», Τυπογραφείο Π. Χειμωνίδη, Λάρνακα, Δεκ. 1950
-       Παυλίδης Α., «Ανδρέα Αποστόλου μοναστήρι», Μεγάλη Κυπριακή Εγκυκλοπαίδεια τόμος Β’, Φιλόκυπρος, Λευκωσία 1985
-       ΠΟΛΙΤΗΣ Εφημερίδα, «Χρονικό», 1 Δεκεμβρίου 2002
-       ΠΟΛΙΤΗΣ Εφημερίδα, «Χρονικό», 14 Φεβρουαρίου 1999
-       Στυλιανού Μ. Θ., «Κατεχόμενα – Μια περιδιάβαση στα κατεχόμενα χωριά και τις πόλεις μας», Λευκωσία 2001
-       Ταουσιάνης Χ.Ν., «Αι εκκλησίαι του Ριζοκαρπάσου», Λευκωσία 1983
-       Τσικνόπουλλος Ι.Π., «Ο Απόστολος Ανδρέας», τυπογραφείο «Αναγέννησις» της Ιεράς Αρχιεπισκοπής Κύπρου, Λευκωσία 1967
-       Μαρτυρία κ. Νίκου Φαλά, Προέδρου Συντονιστικής Επιτροπής Καρπασίας
-       Ανακοινωθέντα Γραφείου Τύπου και Πληροφοριών (7,8/10/1967)




 http://www.diakonima.gr/2013/11/29/%CE%B9%CE%B5%CF%81%CE%AC-%CE%BC%CE%BF%CE%BD%CE%AE-%CE%B1%CF%80%CE%BF%CF%83%CF%84%CF%8C%CE%BB%CE%BF%CF%85-%CE%B1%CE%BD%CE%B4%CF%81%CE%AD%CE%B1-%CE%B1%CE%BA%CF%81%CF%89%CF%84%CE%AE%CF%81%CE%B9-%CF%83/

Άγιος και Όσιος Θεοφόρος Πατέρας Νεόφυτος ο Έγκλειστος. (28 Σεπτεμβρίου ανακομιδή λειψάνων)

Άγιος και Όσιος Θεοφόρος Πατέρας Νεόφυτος ο Έγκλειστος 

Επιμέλεια:  π. Παναγιώτης Θεοδώρου - Θεολόγος

Ο βίος του Αγίου και η Εγκλείστρα του στην Πάφο

Εξέχουσα θέση στη χορεία των αγίων της Εκκλησίας µας έχει ο αναχωρητής Άγιος Νεόφυτος ο Έγκλειστος. Μια μορφή που αγιάζει την Πάφο και τους προσκυνητές του ασκητηρίου του, που το επισκέπτονται από όλη την Κύπρο.

Ο Άγιος Νεόφυτος γεννήθηκε το 1134 στα Λεύκαρα. Σε ηλικία 18 ετών εγκατέλειψε τους γονείς του και το γάμο που του ετοίμαζαν και αναχώρησε για τη Μονή του Αγίου Ιωάννου του Χρυσοστόμου στους  πρόποδες του Πενταδάκτυλου, µε σκοπό να γίνει μοναχός γιατί έβλεπε το μάταιο του κόσμου τούτου, όπως ο ίδιος αφηγείται.

Στη Μονή του Αγίου Ιωάννου του Χρυσοστόμου, έμαθε τα πρώτα γράµµατα, γιατί όταν πήγε εκεί ήταν εντελώς αναλφάβητος, και αποστήθισε ολόκληρο το Ιερό Ψαλτήριο.

Στο Μοναστήρι του ανέθεσαν το διακόνηµα του εκκλησιάρχη και έτσι ερχόταν σε επαφή µε πολύ κόσμο, πράγμα που το δυσαρεστούσε. Έτσι μετά από επτά χρόνια παραμονής του εκεί, αποφάσισε να φύγει για πιο ήσυχο τόπο. Διάλεξε τους Αγίους Τόπους, τους οποίους και επισκέφθηκε, προσκύνησε τον Παν άγιο Τάφο και µη βρίσκοντας κατάλληλο τόπο για άσκηση, επέστρεψε στην Κύπρο, µε σκοπό να πάει στο όρος Λάτρους στη Μικρά Ασία.
Στο λιμάνι της Πάφου οι τότε κρατικοί υπάλληλοι τον ταλαιπώρησαν γι' αυτό και άλλαξε γνώμη και αποφάσισε να μείνει στην Κύπρο. Επισκέφθηκε τον Μελισσόβουνο που βρίσκεται βορειοδυτικά της πόλης της Πάφου, βρήκε ένα μικρό σπήλαιο και έμεινε εκεί τέσσερις μήνες, για να βεβαιωθεί ότι ο τόπος είναι ήσυχος. Αφού βεβαιώθηκε για το απόμερο του τόπου, εγκαταστάθηκε οριστικά στο σπήλαιο το οποίο ονόμασε Εγκλείστρα και το αφιέρωσε στον Τίμιο Σταυρό. Αργότερα μεγάλωσε την Εγκλείστρα και τη χώρισε σε Ναό, Τράπεζα και άλλα βοηθητικά μέρη και τα αγιογράφησε.

Η φήμη της αγιότητας του Νεοφύτου έφθασε σε όλα τα μέρη της Κύπρου και η Εγκλείστρα έγινε προσκύνημα για πολλούς πιστούς. Ο άγιος ποτέ δεν έφυγε από την Εγκλείστρα του, μάλιστα όταν οι επισκέπτες άρχισαν να πληθαίνουν, ανέβηκε πιο ψηλά σε άλλο σπήλαιο και συμβούλευε από εκεί. Παρά το γεγονός όμως ότι δεν έφυγε ποτέ από το ασκητήριό του, είχε πλήρη εικόνα των γεγονότων της εποχής του, τα οποία και κατέγραψε.
Οι πληροφορίες του είναι και ακριβείς και σημαντικές για τα γεγονότα της εποχής εκείνης και τον καθιστούν ένα από τους σημαντικότερους ιστορικούς των χρόνων του. Ανάμεσα σ' άλλα µας πληροφορεί για την πτώση της Ιερουσαλήμµ από το στρατό του Σαλαδίνου το 1187, θρηνεί για την πτώση της Κωνσταντινούπολης από τους Φράγκους το 1204, ζει και υποφέρει από τα δεινά που έπληξαν την Κύπρο µε τον αποστάτη τύραννο Ισαάκιο Κοµνηνό και την παράδοση της Κύπρου στο Ριχάρδο το Λεοντόκαρδο, το 119-1, την πώληση της μετά από λίγο στους Ναίτες και τους Λουζινιανούς και την αρχή της Φραγκοκρατίας στην Κύπρο.

Πραγματικός αναχωρητής και ασκητής, πρότυπο για όλους τους μοναχούς ο Άγιος Νεόφυτος έζησε για 60 ολόκληρα χρόνια στο ασκητήριό του, συνέγραψε πάρα πολλά έργα, ερμηνευτικά στην Αγία Γραφή, τυπικές διατάξεις για τη σωστή λειτουργία των Μονών, ιστορικά, λόγους για διάφορες µνήµες Αγίων στις οποίες διασώζει και βιογραφικά πολλών γνωστών και αγνώστων Αγίων της Κύπρου, ακολουθίες για µνήµες Αγίων και άλλα πολλά.

Ο Άγιος άφησε την πρόσκαιρη ζωή και αναχώρησε για την αιωνιότητα σε μεγάλη ηλικία, στις 12 Απριλίου 1219. Πριν την κοίμηση του οργάνωσε την Εγκλείστρα και θεμελίωσε το Ναό που υπάρχει μέχρι σήμερα στη Μονή και είναι αφιερωμένος στην Κοίµηση της Παναγίας.

Στις 28 Σεπτεμβρίου 1750 βρέθηκε ο τάφος του Αγίου που είχε ξεχασθεί µε την πάροδο του χρόνου και έγινε ανακομιδή των λειψάνων του. Αυτή τη µέρα, στις 28 Σεπτεμβρίου δηλαδή, γίνεται και μεγάλη πανήγυρις στη Μονή του που είναι σήμερα µια από τις τέσσερις Σταυροπηγιακές Μονές της Κύπρου.
Μεγάλη συγκέντρωση προς τιμή του Αγίου Νεοφύτου γίνεται και στις 24 Ιανουαρίου κάθε χρόνο, σε ανάμνηση της θαυμαστής διάσωσής του το 1198, όταν έπεσε από τον κρημνό ενώ λάξευε την «Ανωτέραν Εγκλείστραν». Μάλιστα την ημέρα αυτή τη γιόρταζε ο ίδιος ο Άγιος που έγραψε και σχετική ακολουθία προς τούτο.

Η Μονή του Αγίου Νεοφύτου πρόσφερε ανεκτίμητες υπηρεσίες στον Κυπριακό Ελληνισμό. Στα δύσκολα χρόνια της ξένης κατοχής στήριξε και εμψύχωσε τον Παφιακό λαό. Μεγάλη ήταν και η συνεισφορά της στον απελευθερωτικό µας αγώνα. Πέρα από την ενεργό συµµετοχή των πατέρων στον αγώνα, η Μονή φιλοξένησε και προστάτεψε πολλούς αγωνιστές και τροφοδοτούσε µε τα απαραίτητα τις ομάδες των αγωνιστών που δρούσαν στη γύρω περιοχή.

Από τη Μονή του Αγίου Νεοφύτου προέρχεται και ο σημερινός Αρχιεπίσκοπος Κύπρου Χρυσόστοµος ο Β', που υπηρέτησε εκεί ως δόκιμος (1953 - 63), ως διάκονος (1963 - 72) και ως ηγούμενος (1972 - 78).

Για την Κύπρο ο Άγιος Νεόφυτος ο Έγκλειστος αποτελεί ένα από τα σημαντικότερα στοιχεία της Ελληνικής και χριστιανικής ταυτότητάς της. Είναι ένας κρίκος που συνδέει τους μεταγενέστερους µε την ένδοξη Ελληνική Βυζαντινή αυτοκρατορία µας και διαλαλεί πως η δική µας παρουσία στα αγιασμένα χώματα της Κύπρου είναι µια αδιάκοπη συνέχεια των Ελλήνων και Ορθόδοξων προγόνων µας (Πηγή: http://www.impaphou.org/agios_neofitos.aspx ).


ΑΠΟΛΥΤΙΚΙΟΝ
Ήχος α΄. Της ερήµου πολίτης. Των Λευκάρων το κλέος και Κυπρίων το καύχηµα, µονής Εγκλείστρας πολιούχε, θεοφόρε πατήρ ηµών Νεόφυτε. Νηστεία, αγρυπνία, προσευχή, και έγκλειστος εν άντρω καρτερών, θείαν χάριν εκοµίσω, ην πιστοίς, νυν παρέχει θήκη λειψάνων σου. Δόξα τω ταύτην βραβεύσαντι ηµίν, δόξα τω σε δοξάσαντι, δόξα τω χορηγούντι διά σου πάσιν ιάµατα.


Η έκδοση των έργων του από την Ιερά Μονή Αγίου Νεοφύτου

Σπουδαίο γεγονός για την Εκκλησία θεωρείται η έκδoση της κριτικής έκδοσης των διασωθέντων συγγραμμάτων του Αγίου Νεοφύτου, που περιλαμβάνει έξι τόμους. Το Α' Διεθνές Συνέδριο «Άγιος Νεόφυτος ο Έγκλειστος, Ιστορία - Θεολογία - Πολιτισμός», που πραγματοποιήθηκε τον Απρίλιο του 2009 στην Πάφο αποτέλεσε το επισφράγισμα της συλλογικής και πολυετούς προσπάθειας για την έκδοση των συγγραμμάτων του Αγίου. Στα επόμενα 3-4 χρόνια η Μονή θα προχωρήσει στην έκδοση των έργων αυτών σε νεοελληνική μετάφραση. Η μετάφραση θα είναι εμπλουτισμένη με ιστορικά, θεολογικά, κοινωνικά, φιλολογικά και άλλα σχόλια, προκειμένου να γίνουν τα έργα του Αγίου Νεοφύτου προσιτά στον κάθε αναγνώστη. Αναμένεται ότι θα εκδοθούν δώδεκα τόμοι, οι οποίοι θα μεταφραστούν τόσο στην Αγγλική, όσο και στην Ρωσική γλώσσα.

Μεταγενέστερος στόχος είναι η μετάφραση των έργων και σε ξένες γλώσσες, κυρίως στα αγγλικά και στα ρωσικά, καθιστώντας το έργο του Αγίου προσιτό και στην παγκόσμια επιστημονική έρευνα. Στο μέλλον δε η Μονή έχει σκοπό να προωθήσει τη συγγραφή ειδικών κειμένων από επιστήμονες που επιθυμούν να εργαστούν επί των έργων του Αγίου Νεοφύτου.

Για το εν λόγω έργο της η Ιερά Βασιλική και Σταυροπηγιακή Μονή του Αγίου Νεοφύτου του Εγκλείστου, τιμήθηκε, στο πρόσωπο του καθηγουμένου της, Χωρεπισκόπου Χύτρων κ. Λεοντίου, στις 29 Δεκεμβρίου 2009, από την Ακαδημία Αθηνών. Στα πλαίσια της καθιερωμένης ετήσιας πανηγυρικής της συνεδρίας για το τέλος του έτους, το Ανώτατο πνευματικό καθίδρυμα του Ελληνισμού, μέσα σε μια συγκινητική ατμόσφαιρα, βράβευσε τους συντελεστές της εξάτομης έκδοσης με τίτλο «Αγίου Νεοφύτου του Εγκλείστου, Συγγράμματα» με το βραβείο της Ακαδημίας στην Τάξη των Ηθικών και Πολιτικών Επιστημών.

Η Ακαδημία Αθηνών με την βράβευση, «άνευ αντιστοίχου προκηρύξεως», του ηγουμενοσυμβουλίου της Μονής του Αγίου Νεοφύτου και των συντελεστών της εξάτομης έκδοσης των Συγγραμμάτων  του Αγίου Νεοφύτου του Εγκλείστου, κατέδειξε για άλλη μια φορά την σημαντικότητα της κριτικής εκδόσεως των διασωθέντων Συγγραμμάτων του Αγίου Νεοφύτου και επιβράβευσε την επιμονή, την αφοσίωση και την ακαταπόνητη έρευνα όλων των συντελεστών, οι οποίοι έφεραν εις πέρας την έκδοση των έργων του Αγίου.

Περισσότερες πληροφορίες για την Ιερά Μονή
Τμήμα Αρχαιοτήτων Κύπρου
Επισκεφθείτε την ιστοσελίδα της Ιεράς Μονής

http://www.churchofcyprus.org.cy/print.php?type=article&id=1383

Χαρτογραφείται το πολιτισμικό έγκλημα της αρχαιοκαπηλίας. Μαρίνας Σχίζα

Σε αναζήτηση ενός μοντέλου διεκδίκησης κλεμμένων θησαυρών στο Συνέδριο “Παράνομο Εμπόριο Τέχνης και Επαναπατρισμός” στο Διεθνές Δικαστήριο της Χάγης

Μαρίνας Σχίζα

Η παράνομη διακίνηση πολιτιστικής κληρονομιάς είναι ένα διεθνές «αναίμακτο» έγκλημα από το οποίο υποφέρουν πάρα πολλές χώρες μεταξύ των οποίων και η Κύπρος κυρίως μετά την εισβολή του 1974. Πρόκειται για μια μάστιγα που πλήττει τόσο τις χώρες προέλευσης, όσο και τις χώρες διέλευσης και τελικού προορισμού των κλεμμένων έργων.

Σύμφωνα με στατιστικά στοιχεία, η μαύρη αγορά έργων τέχνης αποτελεί μία από τις τέσσερις πιο προσοδοφόρες παράνομες δραστηριότητες εμπορίου με τζίρο 6 δις ευρώ.
Μόνο και μόνο να απαριθμήσει κανείς τις χώρες των οποίων η πολιτιστική κληρονομιά γίνεται λεία των αρχαιοκάπηλων τα τελευταία χρόνια, θα διαπιστώσει το μέγεθος του εγκλήματος: Γιουγκοσλαβία, Συρία, Αίγυπτος, Αφγανιστάν, Κύπρος…

Μέχρι τον 19ο αιώνα το ενδιαφέρον των αρχαιοκάπηλων ήταν περιορισμένο σε χειρόγραφα κυρίως, για να επεκταθεί σιγά σιγά  στις βυζαντινές εικόνες και αρχαιότητες, ενώ τελευταία τα μουσεία σύγχρονης τέχνης γίνονται εύκολη λεία στους επίδοξους εμπόρους τέχνης. Μια γρήγορη ματιά στους καταλόγους των μεγάλων οίκων δημοπρασίας από τη δεκαετία του ‘50 και μετά θα συνειδητοποιήσει ότι η βυζαντινή τέχνη και οι αρχαιότητες της Μεσογείου αποτετεί το κύριο ενδιαφέρον των συλλεκτών και κατ’ επέκταση των λαθρέμπορων.

Συνήθως τα αντικείμενα καταλήγουν σε ιδιωτικές συλλογές σε όλο τον κόσμο. Είναι χαρακτηριστικό να αναφερθεί ότι από τη λεηλασία της Κύπρου το 1974 έργα βυζαντινής τέχνης εντοπίστηκαν στην Ιαπωνία (Βημόθυρα στο Πανεπιστήμιο Κιναζάουα).

Αν αναλογιστούμε για μια στιγμή τις συλλογές των μεγαλύτερων μουσείων του κόσμου ή απλά να ξεφυλλίσουμε τους καταλόγους τους, θα διαπιστώσουμε ότι αυτά είναι γεμάτα από έργα τέχνης άλλων χωρών (Βρετανικό Μουσείο, Μητροπολιτικό Μουσείο Νέας Υόρκης, Λούβρο…).

Κυκλώματα λαθρεμπόρων

Το παράνομο λαθρεμπόριο τέχνης διαθέτει ένα πολύπλοκο σύστημα διακίνησης των κλεμμένων έργων. Η περίπτωση του Τούρκου αρχαιοκάπηλου Αιντίν Ντικμέν στο διαμέρισμα του οποίου στο Μόναχο ανευρέθηκαν το 1997 5000 αντικείμενα από όλο τον κόσμο, μεταξύ των οποίων και της Κύπρου (Υπόθεση Μονάχου) είναι μια από τις μεγαλύτερες περιπτώσεις παγκόσμια. Το εμπόριο αρχαιοτήτων περιλαμβάνει τους κλέφτες σε τοπικό επίπεδο, τους αρχαιοκάπηλους μεγάλης κλίμακας και τις διεθνείς συνδέσεις με οίκους δημοπρασίας, γκαλερί, μουσεία, ντίλερ και συλλέκτες. Όταν πρόκειται για χώρες πολεμικής σύρραξης τότε η πολιτιστική κληρονομιά είναι τελείως ανυπεράσπιστη και σε αυτήν εμπλέκονται άπαντες (δείτε τα βιβλία Hot Art, Cold Cash, Michael Van Rijn, Amazon και The Illicit Trade in Art and AntiquitiesInternational Recovery and Criminal and Civil Liability Janet Ulph and Ian Smith, Hart Publishing).

Νομοθεσία-Οργανισμοί

Από τη μια είναι δεδομένο ότι ελάχιστα κλεμμένα έργα επαναπατρίζονται και από την άλλη είναι σχεδόν αδύνατο να εκλείψει το παράνομο εμπόριο έργων τέχνης καθώς αυτό που το ενισχύει είναι η ολοένα αυξανόμενη ζήτηση έργων τέχνης που δεν μπορεί να βρει κανείς σε μια νόμιμη αγορά. Πώς αλλιώς θα αποκτούσε κανείς για παράδειγμα, μοναδικά ψηφιδωτά του 12ου αιώνα (Κανακαριά) ή ένα περίφημο γλυπτό της αρχαίας Αιγύπτου;

Τέτοια έργα τέχνης όμως δεν ανήκουν μόνο στη χώρα προέλευσης τους αλλά ολόκληρης της ανθρωπότητας. Είναι οι ψηφίδες του μωσαϊκού της ανθρωπότητας, της ιστορίας των λαών και πολιτισμών. Είναι όμως εύκολη η προστασία τους ή η επανάκτηση τους σε περίπτωση κλοπής; Η αυξανόμενα παράνομη διακίνησης πολιτιστικών αγαθών ενεργοποίησε τη διεθνή κοινότητα κατά την μεταπολεμική περίοδο κατά την οποία το πρόβλημα της λεηλασίας πολιτιστικών αγαθών άρχισε να παίρνει τεράστιες διαστάσεις. Η καταστροφή των πολιτιστικών αγαθών των λαών της Ευρώπης κατά τη διάρκεια του Β΄ Παγκοσµίου Πολέµου υπήρξε το έναυσµα για την κινητοποίηση της διεθνούς Κοινότητας ως προς τη θέσπιση νοµικού πλαισίου για την προστασία του πολιτιστικού πλούτου των λαών σε καιρό πολέµου. Η Σύμβαση της UNESCO που υπογράφηκε στη Χάγη το 1954 σκοπό έχει  την προστασία των πολιτιστικών αγαθών σε περίπτωση ένοπλης σύρραξης.  Αργότερα η Διεθνής Σύμβαση UNESCO (Παρίσι,1970) έβαλε φραγμό στο ανεξέλεγκτο εμπόριο λεηλατημένων αρχαιοτήτων απαγορεύοντας και παρεμποδίζοντας οποιαδήποτε παράνομη εισαγωγή, εξαγωγή και μεταβίβαση κυριότητας πολιτιστικών αγαθών αμφισβητούμενης ή άγνωστης προέλευσης. Έπειτα, στους Δελφούς στην Ελλάδα υπεγράφη η Ευρωπαϊκή Σύμβαση για τα Αδικήματα σχετικά με τα Πολιτιστικά Αγαθά (23-06-1985). Επίσης η Σύμβαση UNIDROIT (Ρώμη, 24-6-1995) ικανοποιούνται αιτήματα απόδοσης κλαπέντων πολιτιστικών αγαθών και επιστροφής πολιτιστικών αγαθών που απομακρύνθηκαν από το έδαφος Συμβαλλόμενου Κράτους, κατά παράβαση του δικαίου του που ρυθμίζει την εξαγωγή των πολιτιστικών αγαθών.

Προβλήματα

Η ύπαρξη όλων αυτών των συμβάσεων, προτροπών, διεθνών οργανισμών έχει λύσει το πρόβλημα της διεκδίκησης κλεμμένων θησαυρών; Η απάντηση είναι γνωστή. Όχι, δεν έχει λυθεί το προβλήμα, αντίθετα αυξάνεται και λόγοι είναι πολλοί. Πρώτον, ενόσω υπάρχει ζήτηση θα υπάρχει και το παράνομο κύκλωμα που θα διακινεί τα αγαθά. Δεύτερο, όσο προστατευτικά μέτρα να λαμβάνονται από χώρες και διεθνείς οργανισμούς «οι λαθρέμποροι είναι πάντα πιο μπροστά βρίσκοντας νέους τρόπους να ελίσσονται». Τρίτο, πλείστα από αυτά τα αγαθά δεν τεκμηριώνονται (έλλειψη αρχείου, ντοκουμέντων, φωτογραφικού υλικού) με αποτέλεσμα η όποια νομική διεκδίκηση να είναι αδύνατη (η Υπόθεση του Μονάχου είναι χαρακτηριστική περίπτωση καθώς πολλά αντικείμενα δεν μπορεί να τεκμηριωθεί ότι η προέλευση τους είναι κυπριακή).
Τέταρτο και σημαντικότερο, από τη μια για να ισχύουν οι διεθνείς συμβάσεις πρέπει να ενσωματωθούν στο νομικό πλαίσιο του κράτους. Η υπόθεση Λανς που αφορά τις τέσσερις εικόνες του Αντιφωνητή από την κατεχόμενη Καλογραία είναι χαρακτηριστικό παράδειγμα. Η υπόθεση Λανς είναι η πρώτη παγκόσμια που δικαιώνει την Κύπρο μετά την εναρμόνισης σε νομοθεσία κράτους της Ευρωπαϊκής Ένωσης των προνοιών της Σύμβασης της Χάγης του 1954 σχετικά με την επιστροφή έργων πολιτιστικής κληρονομιάς που αποκτήθηκαν κατά τη διάρκεια πολέμου. Με την αλλαγή της νομοθεσίας της Ολλανδίας το 2007 έγινε κατορθωτή η επιστροφή τους στην Κύπρο.

Ένα πέμπτο σημείο πολύ σημαντικό για τη διεκδίκηση των κλεμμένων θησαυρών είναι η έλλειψη από πολλές χώρες (πχ η Κύπρος) ενός μηχανισμούς διεκδίκησης που να συντονίζει τις προσπάθειες όλων των φορέων, κράτους, εκκλησίας, ιδιωτών, νομικών κλπ στην προσπάθεια επανάκτησης των κλεμμένων. Η περίπτωση της Κύπρου είναι και πάλιν χαρακτηριστική καθώς αν εντρυφήσει κανείς στις βασικότερες υποθέσεις (Λανς, Μόναχο) θα διαπιστώσει την ανυπαρξία ενός τέτοιου μηχανισμού που δεν κατάφερε η Κυπριακή Δημοκρατία να δημιουργήσει μετά τη λεηλασία του 1974. Χαρακτηριστική από την άλλη είναι η περίπτωση του Αφγανιστάν, το οποίο σήμερα προσπαθώντας να μαζέψει τα κομμάτια της καταστροφής προχωρεί στη δημιουργία Αστυνομίας (Art Police) δίνοντας μεγάλο στους ιδιώτες να συμβάλουν σε αυτή την προσπάθεια.

Το Συνέδριο στο Peace Palace

Δεδομένο είναι το γεγονός ότι υπάρχει πολλής δρόμος ακόμα για να βρεθεί το σωστό μοντέλο αντιμετώπισης της λεηλασίας και κλοπής της πολιτιστικής κληρονομιάς. Η ενωμένη Ευρώπη βρίσκεται μπροστά σε μια νέα πρόκληση καθώς το πρόβλημα αυξάνεται. Ανατομία του προβλήματος αλλά και τρόποι αντιμετώπισης του συζητήθηκαν σε ένα ιδιαίτερα ενδιαφέρον, καίριο και ψηλού επιπέδου συνέδριο που έγινε στο Διεθνές Δικαστήριο της Χάγης κατά τη διάρκεια του Συνεδρίου «Παράνομο εμπόριο τέχνης και επαναπατρισμός» (Art Trafficking and restitution” που οργάνωσε ο  μη κερδοσκοπικός οργανισμός Walk of Thuth.
Συμμετείχαν πάνω από 50 ειδικοί, νομικοί, ακαδημαϊκοί, προσωπικότητες διεθνών οργανισμών, αξιωματούχοι της Europol και Interpol και συζητήθηκαν περιπτώσεις και παραδείγματα παράνομου εμπορίου τέχνης από τη Αφγανιστάν και την Κύπρο.

Στο Συνέδριο αναλύθηκαν από πλευράς Κύπρου οι υποθέσεις Λανς και Μονάχου από τους δικηγόρους Robert Polak και Τhomas Kline αντίστοιχα.  Μίλησαν επίσης, η  ιδρύτρια του Walk of Truth Τασούλα Χατζητοφή η οποία πρωτοστάτησε στην επιτυχία μερικών από τις σημαντικότερες υποθέσεις που αφορούν περιπτώσεις λεηλασίας της πολιτιστικής κληρονομιάς της Κύπρου, o δρ. Willy Bruggeman, πρώην διευθυντής της Europol και πρόεδρος του Belgian Federal Police Council, Steven van Hoogstraten, διευθυντής του Carnegie Foundation (Peace Palace), Bruce Clark  δημοσιογράφος του Economist  και συγγραφέας, Dr. Norman Palmer Καθηγητής νομικής στο Kings College, Omar Said Sultan, σύμβουλος του υπουργείου Πολιτισμού του Αφγανιστάν, Martin Finkelnberg επικεφαλής  του Art and Antigue Crime Unit της Ολλανδίας, Anna Kedziorek της Ευρωπαϊκής Επιτροπής, Piter Kitschler, πρώην διευθυντής της Αστυνομίας της Βαυαρίας (επικεφαλής της επιχείρησης του Μονάχου το 1997), δρ. Wouter Veraart καθηγητής της Φιλοσοφίας της
Νομικής στο πανεπιστήμιο του Άμστερνταμ κ.α.

Κατά τη διάρκεια του Συνεδρίου η κα Χατζητοφή ανακοίνωσε την απόφαση της Ολλανδίας να επιστρέψει στην Κύπρο τις τέσσερις εικόνες του Αντιφωνητή (Υπόθεση Λανς) η πρώτη παγκόσμια που δικαιώνει την Κύπρο μετά την ενσωμάτωση σε νομοθεσία κράτους της Ευρωπαϊκής Ένωσης των προνοιών της Σύμβασης της Χάγης του 1954 σχετικά με την επιστροφή έργων πολιτιστικής κληρονομιάς που αποκτήθηκαν κατά τη διάρκεια πολέμου.
Τα πορίσματα του Συνεδρίου θα εξεταστούν από ομάδα εμπειρογνωμόνων του Walk of Truth καθώς αυτά θα χρησιμοποιηθούν ως βάση για χαρτογράφηση πρώτα του τοπίου που αφορά τη λεηλασία της πολιτιστικής κληρονομιάς και το παράνομο εμπόριο τέχνης με στόχο της σύνταξη ενός γενικού μοντέλου στρατηγικής αντιμετώπισης του θέματος σε πολιτικό επίπεδο.

Η Τασούλα Χατζητοφή κάλεσε την ομάδα εμπειρογνωμόνων στο Συνέδριο «Παράνομο εμπόριο τέχνης και επαναπατρισμός» να βοηθήσουν στον εντοπισμό κλεμμένων από τα κατεχόμενα έργων τέχνης μεταξύ των οποίων το  ψηφιδωτό του Αποστόλου Ανδρέα από την εκκλησία της Κανακαριάς (φωτο). Υπάρχουν ενδείξεις ότι βρίσκεται κάπου στη Γερμανία.

Μέχρι να γίνει κάτι τέτοιο εφικτό, έργα τέχνης που γίνονται αντικείμενο παράνομου εμπορίου θα συνεχίσουν να είναι πρόσφυγες μέχρι να διευθετηθεί η επιστροφή τους. Μια σημαντική πρόταση της οργανώτριας του Συνεδρίου Τασούλας Χατζητοφή η οποία έχει γίνει ένθερμα αποδεκτή από την Ολλανδία, τη χώρα που πρωτοστατεί στην επίλυση του παράνομου εμπορίου τέχνης, αφορά τη δημιουργία ενός  Μουσείου (Museum of Disputed Art)  το οποίο θα στεγάζει όλα εκείνα τα έργα τέχνης δεν έχουν στέγη. Εν αναμονή κατάληξης νομικών υποθέσεων για επαναπατρισμό τους αυτά είναι κλειδωμένα σε αποθήκες, εκτεθειμένα στη φθορά του χρόνου, όπως συμβαίνει με τα έργα τέχνης από την κατεχόμενη Κύπρο που βρίσκονται για 16χρόνια στις αποθήκες της αστυνομίας του Μονάχου.
Αυτά τα έργα, εξηγεί η Χατζητοφή, εκτεθειμένα σε ένα Μουσείο θα τυγχάνουν φροντίδας των συντηρητών και παράλληλα θα λένε της ιστορία τους στον κόσμο. «Ως πρόσφυγας από την Αμμόχωστο, που βρήκα  ένα ασφαλές σπίτι στην Ολλανδία, θα ήθελα να δούμε ένα τέτοιο σπίτι για έργα τέχνης που αναμένουν να επιστρέψουν στην πατρίδα τους, στην πόλη της Δικαιοσύνης και της Ειρήνης.»

http://www.churchofcyprus.org.cy/article.php?articleID=3594

Εκκλησία Κύπρου κατά νεοκυπριακής συνειδήσεως. Κωνσταντίνου Χολέβα

Εκκλησία Κύπρου κατά νεοκυπριακής συνειδήσεως 

Κωνσταντίνος Χολέβας- Πολιτικός Επιστήμων 

Με εγκύκλιό της, η οποία διαβάσθηκε σε όλους τους Ναούς στις 15 Σεπτεμβρίου, η Ορθόδοξη Εκκλησία της  μαρτυρικής Κύπρου κατακεραυνώνει τους αποδομητές της Παιδείας και της ελληνορθόδοξης ταυτότητας των Κυπρίων. Η κριτική της Εκκλησίας και του Αρχιεπισκόπου Χρυσοστόμου Β΄ στρέφεται ιδιαιτέρως κατά των μεταρρυθμίσεων που επιχείρησε να επιβάλει το κομμουνιστικό κόμμα ΑΚΕΛ στην εκπαίδευση κατά τη θλιβερή πενταετία του Προέδρου Δημήτρη Χριστόφια.
Η αριστερή διακυβέρνηση στην Κύπρο φέρει τεράστια ευθύνη για το πολύνεκρο δυστύχημα στη ναυτική βάση στο Μαρί. Φέρει εξίσου μεγάλη ευθύνη για την απόπειρα αφελληνισμού και αποχριστιανοποιήσεως της παιδείας. Βίοι παράλληλοι, όπως βλέπουμε, μεταξύ Ελλάδος και Κύπρου. Οι εγκέφαλοι του ΑΚΕΛ προσπάθησαν να μετατρέψουν το μάθημα των Θρησκευτικών από Ορθόδοξο Χριστιανικό σε θρησκειολογικό, αλλά προσέκρουσαν σε ισχυρότατη αντίδραση.
Επιχείρησαν να αφελληνίσουν την Ιστορία με το επιχείρημα ότι έτσι θα προσεγγισθούν καλύτερα οι Τουρκοκύπριοι. Αποπειράθηκαν να υποβαθμίσουν και να αμφισβητήσουν τον απελευθερωτικό αγώνα του 1955-59, στον οποίο το ΑΚΕΛ έλαμψε δια της απουσίας του. Και το χειρότερο όλων: Μεθόδευσαν τη διδασκαλία της τοπικής Κυπριακής διαλέκτου ως κύριας γλώσσας στα σχολεία και εις βάρος της κοινής νεοελληνικής.
Η Εκκλησία της Κύπρου έχει κατανοήσει ότι οι αριστεροί διανοούμενοι υπό την επήρεια των μαρξιστικών διεθνιστικών ιδεοληψιών τους ήθελαν να κατασκευάσουν μία νέα εθνική ταυτότητα, την κυπριακή, ως ανεξάρτητη και αποκομμένη από την ελληνική. Η εγκύκλιος ζητεί την αναθεώρηση των σχολικών προγραμμάτων της προηγουμένης κυβερνήσεως και καλεί την κυβέρνηση του Προέδρου Νίκου Αναστασιάδη να διασφαλίσει «την ελληνική, χριστιανική και δημοκρατική παιδεία του λαού μας».
Εθνική ταυτότητα και δημοκρατία είναι έννοιες στενά συνδεδεμένες. Η κατασκευή τεχνητών εθνών είναι άθλημα στο οποίο επεδόθησαν τα ολοκληρωτικά καθεστώτα. Ο Χίτλερ για να υπονομεύσει τη Γαλλία διακήρυττε ότι σε ορισμένες γαλλικές επαρχίες κατοικούν ξεχωριστές εθνότητες. Ο Μουσσολίνι προσπάθησε ανεπιτυχώς να πείσει τους Βλαχοφώνους Έλληνες  ότι είναι Ιταλοί και απόγονοι της αρχαίας Ρώμης. Ο Στάλιν κατασκεύασε έθνος Λευκορώσων, αν και παραδεχόταν δημοσίως ότι ήταν ανύπαρκτο. Ο κομμουνιστής δικτάτορας της Γιουγκοσλαβίας Τίτο κατασκεύασε το τεχνητό «μακεδονικό έθνος», το οποίο μας ταλαιπωρεί μέχρι σήμερα.
Προσυπογράφω τη διαπίστωση της Εκκλησίας της Κύπρου: «Λαοί που χάνουν την πολιτιστική τους φυσιογνωμία μοιραία οδηγούνται στην εξαφάνιση»!

Κ.Χ. 18.9.2013 - Κυριακάτικη Δημοκρατία 22 Σεπτεμβρίου 2013

http://anavaseis.blogspot.gr/2013/09/blog-post_3404.html

Τιμές στους πεσόντες της εισβολής

ΑΠΟ την επιμνημόσυνη δέηση υπέρ των πεσόντων αξιωματικών και οπλιτών κατά την τουρκική εισβολή του 1974, που τελέστηκε χθες το πρωί στο στρατιωτικό κοιμητήριο στον Τύμβο Μακεδονίτισσας.

Ο κυπριακός Ελληνισμός καταδίκασε τη συνεχιζόμενη κατοχή
Με αφορμή την 39η επέτειο από την τουρκική εισβολή οργανώθηκαν εκδηλώσεις μνήμης για τους πεσόντες και δεήσεις για τους αγνοουμένους

Ο ΠΡΟΕΔΡΟΣ της Δημοκρατίας έστειλε μήνυμα ενότητας και αισιοδοξίας

Ο κυπριακός Ελληνισμός τίμησε χθες τους πεσόντες της βάρβαρης τουρκικής εισβολής και καταδίκασε τη συνεχιζόμενη κατοχή του ενός τρίτου της Κύπρου, διατρανώνοντας γι' άλλη μια φορά την αποφασιστικότητά του να αγωνιστεί για την απελευθέρωση και την επανένωση του νησιού. Με αφορμή την 39η επέτειο από την τουρκική εισβολή οργανώθηκαν εκδηλώσεις μνήμης για τους πεσόντες και δεήσεις για τους αγνοουμένους. Στις 5.30 το πρωί, ώρα που άρχισε η εισβολή του Αττίλα, ήχησαν οι σειρήνες στις ελεύθερες περιοχές.
Στις οκτώ το πρωί τελέστηκε στο στρατιωτικό κοιμητήριο στον Τύμβο της Μακεδονίτισσας επιμνημόσυνη δέηση υπέρ των πεσόντων αξιωματικών και οπλιτών κατά την τουρκική εισβολή του 1974, στην παρουσία του Προέδρου της Δημοκρατίας Νίκου Αναστασιάδη, του Αντιπροέδρου της Βουλής των Ελλήνων Ιωάννη Δριβελέγκα, και πολλών άλλων επισήμων. Στις δέκα, εψάλη από τον ιερό ναό Παναγίας Φανερωμένης, προϊσταμένου του Αρχιεπισκόπου Κύπρου, στην παρουσία του Προέδρου της Δημοκρατίας και άλλων επισήμων, παράκληση για την απελευθέρωση της νήσου από τον Τούρκο εισβολέα, την επιστροφή όλων των προσφύγων στις πατρογονικές τους εστίες και τη διακρίβωση της τύχης όλων των αγνοουμένων. Επίσης, τελέστηκε επίσημο μνημόσυνο για όλους όσοι έπεσαν κατά την τουρκική εισβολή.

Μήνυμα ενότητας
Μήνυμα ενότητας και αισιοδοξίας έστειλε ο Πρόεδρος της Δημοκρατίας Νίκος Αναστασιάδης, μετά το επίσημο μνημόσυνο για τους αγωνιστές και πεσόντες κατά την εισβολή του Αττίλα το 1974, το οποίο τελέστηκε στον ιερό ναό Παναγίας Φανερωμένης στη Λευκωσία. «Τιμούμε σήμερα όλους όσοι έδωσαν τη ζωή τους ή ακόμα αγνοείται η ζωή τους για να κρατηθεί η πατρίδα μας και η Κυπριακή Δημοκρατία ζωντανή, για να μπορεί να διεκδικήσει την απελευθέρωση», είπε ο Πρόεδρος Αναστασιάδης.
Ο Πρόεδρος της Δημοκρατίας ανέφερε ότι «οι μέρες διδάσκουν ότι αυτές οι επέτειοι πρέπει να αξιοποιούνται, ώστε να διασφαλίζεται η μεγίστη δυνατή ενότητα, η οποία είναι το μόνο που μπορεί να βοηθήσει στην αποκατάσταση της αδικίας και της άρσης της κατοχής». Σε παρατήρηση, ότι με ενότητα θα ξεπεραστούν και τα άλλα προβλήματα που σήμερα απασχολούν την Κύπρο, ο Πρόεδρος Αναστασιάδης είπε ότι «βαδίζουμε προς τη σωστή κατεύθυνση, θέλω να το τονίσω, και είμαι βέβαιος ότι μέσα από συγκροτημένες πολιτικές και συνολική δράση, αλλά και τη στήριξη της κοινωνίας των πολιτών θα ξεπεράσουμε τα προβλήματα».
Επανατοποθέτηση του Κυπριακού
Ο Πρόεδρος της Βουλής Γιαννάκης Ομήρου υπέδειξε ότι η επέτειος της τουρκικής εισβολής προσφέρεται για μια βαθιά ενδοσκόπηση, για να δούμε, 39 χρόνια μετά, πώς φτάσαμε στο πραξικόπημα και την τουρκική εισβολή. «Είναι η ώρα μιας καινούργιας εθνικής στρατηγικής, μιας ουσιαστικής επανατοποθέτησης του κυπριακού προβλήματος στη βάση της εισβολής και της κατοχής, της απόσυρσης των απαράδεκτων υποχωρήσεων που υπήρξαν τα τελευταία πέντε χρόνια και ενός επαναπροσδιορισμού των στόχων μας μέσα στο νέο διεθνές περιβάλλον, μέσα στο περιβάλλον στην ευρύτερη περιοχή της Ανατολικής Μεσογείου και, βεβαίως, με την έντονη και διεκδικητική αξιοποίηση της συμμετοχής μας στην Ε.Ε.», υπογράμμισε.

Η Ελλάδα υποκλίνεται
«Η Ελλάδα αποδίδει φόρο τιμής και υποκλίνεται στη μνήμη των Κυπρίων και Ελλαδιτών υπερασπιστών της Κύπρου, που με ηρωισμό και αυτοθυσία αντιμετώπισαν τον εισβολέα το καλοκαίρι του 1974», σημειώνει σε γραπτό μήνυμά του για την συμπλήρωση 39 χρόνων από την τουρκική εισβολή ο Αντιπρόεδρος της ελληνικής κυβέρνησης και Υπουργός Εξωτερικών Ευάγγελος Βενιζέλος.

http://www.sigmalive.com/simerini/politics/reportaz/569425

ΑΝΤΙΚΑΤΟΧΙΚΕΣ ΕΚΔΗΛΩΣΕΙΣ

ΤΟ ΕΘΝΙΚΟ ΚΑΙ ΚΑΠΟΔΙΣΤΡΙΑΚΟ

ΠΑΝΕΠΙΣΤΗΜΙΟ ΑΘΗΝΩΝ

(ΕΠΙΤΡΟΠΗ ΓΙΑ ΤΗΝ ΚΥΠΡΟ)

 σε συνεργασία με

το Πανεπιστήμιο Κύπρου,

την Κυπριακή Πρεσβεία-Σπίτι της Κύπρου

και Τοπικούς Φορείς

 οργανώνει

ΑΝΤΙΚΑΤΟΧΙΚΕΣ

ΕΚΔΗΛΩΣΕΙΣ ΓΙΑ ΤΗΝ ΚΥΠΡΟ

 από τις 12 μέχρι και τις 22 Ιουλίου 2013,

στη Μεσσηνία,

στην Αττική και στoν Σχίνο,

με τη συμμετοχή

του Χορευτικού Ομίλου

του Πανεπιστημίου Κύπρου

 αφιερωμένες στα θύματα

της Τουρκικής εισβολής

στην Κύπρο

 με τη στήριξη

του Ιδρύματος Α. Γ. Λεβέντη

και του Κέντρου Ελληνισμού

Ιδρύματος Δαμιανού

 

Π Ρ Ο Γ Ρ Α Μ Μ Α

ΜΕΡΟΣ Α΄: ΜΕΣΣΗΝΙΑ,

12-15 Ιουλίου 2013

……………………

ΜΕΡΟΣ Β΄: ΑΤΤΙΚΗ ‒ ΚΟΡΙΝΘΙΑ,

17-22 Ιουλίου 2013

Τετάρτη 17 Ιουλίου, ώρα 20.30

Ζωγράφου: Πλατεία Γαρδένιας,

σε συνεργασία με την Ένωση Κυπρίων Ελλάδος,

την Ομοσπονδία Κυπριακών Οργανώσεων Ελλάδος

και τον Δήμο Ζωγράφου, με τη συμμετοχή και του

Χορευτικού Συγκροτήματος του Ν.Π.Δ.Δ.

Πολιτισμού και Αθλητισμού του Δήμου Ζωγράφου

 Πέμπτη 18 Ιουλίου, ώρα 20.30

ΠΕΡΙΣΤΕΡΙ: Νέο Άλσος Περιστερίου (Αγίου Βασιλείου),

σε συνεργασία με τον Δήμο Περιστερίου

Παρασκευή 19 Ιουλίου, ώρα 20.30

ΛΑΥΡΙΟ: Α.Κ.Ε. Λαυρίου (κοντά στο Κέντρο Υγείας),

σε συνεργασία με τον Δήμο Λαυρεωτικής

(στα πλαίσια των εκδηλώσεων «ΘΟΡΙΚΙΑ», 2013)

και τον Σύλλογο Ποντίων Λαυρίου «Μιθριδάτης»,

με τη συμμετοχή του Χορευτικού Συγκροτήματος

του Συλλόγου Ποντίων Λαυρίου «Μιθριδάτης»

και του Κώστα Χατζηχριστοδούλου

 Σάββατο 20 Ιουλίου, ώρα 20.30

ΣΧΙΝΟΣ ΚΟΡΙΝΘΙΑΣ, Υπαίθριο Θέατρο

του Κέντρου Ελληνισμού Ιδρύματος Δαμιανού,

σε συνεργασία με το Κέντρο Τεχνών,

Πολιτισμού και Περιβάλλοντος Μαρία Δαμίρη.

 Δευτέρα 22 Ιουλίου, ώρα 20.30

ΚΕΡΑΤΕΑ: Β΄ Δημοτικό Σχολείο,

σε συνεργασία με τον Δήμο Λαυρεωτικής

(στα πλαίσια των εκδηλώσεων «ΘΟΡΙΚΙΑ», 2013)

και τον Σύλλογο Ποντίων Λαυρίου «Μιθριδάτης»,

με τη συμμετοχή του Χορευτικού Συγκροτήματος

του Συλλόγου Ποντίων Λαυρίου «Μιθριδάτης»

και του Κώστα Χατζηχριστοδούλου.

 

http://vimasaronikou.wordpress.com/2013/07/15/%CE%B1%CE%BD%CF%84%CE%B9%CE%BA%CE%B1%CF%84%CE%BF%CF%87%CE%B9%CE%BA%CE%B5%CF%83-%CE%B5%CE%BA%CE%B4%CE%B7%CE%BB%CF%89%CF%83%CE%B5%CE%B9%CF%83/

Ηλεκτρονική Διακυβέρνηση στην Κύπρο. Ηλεκτρονική ταυτότητα. Σκέψεις και αντιρήσεις για προβληματισμό

Κύπρος: "Στην εποχή της ηλεκτρονικής διακυβέρνησης μπαίνει από το Νοέμβριο η Κύπρος". Αυτή ήταν πρόσφατα μια σύντομη είδηση που ακούσαμε από τα ΜΜΕ, που για τους κυβερνώντες αποτελεί και άμεση προτεραιότητα. Τι πραγματικά σημαίνει όμως αυτός ο όρος; Σύμφωνα με την ανακοίνωση έπεται "ηλεκτρονική ταυτότητα" αυξάνωντας, λέει, τις δυνατότητες εξυπηρέτησης του πολίτη.

Σε αυτό το άρθρο η ιστοσελίδα eleftheros.com δημοσιεύει δύο σχετικά βίντεο για να μας δώσει μια πρώτη γεύση από τον ανάλογο προβληματισμό που αναπτύχθηκε πρόσφατα στην Ελλάδα για τη λεγόμενη "κάρτα του πολίτη".
Μήπως τελικά το δόλωμα της εξυπηρέτησης, της πάταξης της κρατικής γραφειοκρατίας και της μείωσης του ανάλογου κόστους από πλευράς της κυβέρνησης αποτελεί φθηνή δικαιολογία για ένα "πονηρό φακέλωμα χωρίς επιστροφή";;; 

http://anavaseis.blogspot.gr/2013/07/blog-post_1375.html

Κύπρος: Μάθημα επιβίωσης του ελληνισμού Κωνσταντίνος Χολέβας

Κύπρος: Μάθημα επιβίωσης του ελληνισμού 

Κωνσταντίνος Χολέβας - Πολιτικός Επιστήμων 

Στις 9 Ιουλίου ο Κυπριακός Ελληνισμός και το Έθνος ολόκληρο τιμά τη μνήμη του Αρχιεπισκόπου Κυπριανού, των τριών Επισκόπων και των 486 κληρικών και λαϊκών που εκτελέσθηκαν από τους Τούρκους την 9η Ιουλίου 1821. Ο Εθνομάρτυς Κυπριανός έμεινε στην Ιστορία με τη θρυλική απάντησή του στο Οθωμανό διοικητή Κιουτσούκ Μεχμέτ, την οποία κατέγραψε γλαφυρότατα ο Κύπριος ποιητής Βασίλης Μιχαηλίδης σε σχετικό ποίημά του:  «Η Ρωμηοσύνη εν να χαθή όντας ο κόσμος λείψη»!
Δηλαδή το Ελληνορθόδοξο Γένος θα εξαφανισθεί μόνον όταν έλθει η συντέλεια του κόσμου. Μήνυμα ελπίδας και επιβίωσης, το οποίο εκφράζει τη δύναμη του Ελληνισμού, το αναστάσιμο μήνυμα της Ορθοδοξίας, το αντιστασιακό φρόνημα του Έθνους μας και την πίστη στη διαχρονική ιστορική πορεία μας.
Κάθε Ιούλιο η Κύπρος με πληγώνει καθώς θυμούμαι το πραξικόπημα και την εισβολή του Αττίλα.
Ταυτόχρονα, όμως, η Κύπρος μας εμπνέει και μας διδάσκει. Εκεί βλέπουμε πώς μία φούχτα Ελλήνων διατηρεί την εθνική της ταυτότητα και επιβιώνει φυσικά κι πολιτιστικά παρά τις δεκάδες κατακτήσεις, επιδρομές, επιβουλές και περιπέτειες.

Από τότε που οι Αχαιοί κατέβηκαν στα χαμογελαστά ακρογιάλια αυτού του χρυσοπράσινου φύλλου μέχρι σήμερα ο Ελληνισμός επιβιώνει και αγωνίζεται μέσα στο στόμα του λύκου, λίγα μίλια από τις ακτές της Μικράς Ασίας και της Μέσης Ανατολής. Αναβαπτισμένος στα νάματα του Θεανθρώπου και ευλογημένος από τους Αποστόλους Παύλο και Βαρνάβα ο Κυπριακός Ελληνισμός δίνει με επιτυχία επί αιώνες τις μάχες του και νικά. Έστω και αν κατακτάται σωματικά, στη ψυχή και στο πνεύμα παραμένει αδούλωτος.
Επί 4 περίπου αιώνες κυριάρχησαν στη Μεγαλόνησο οι Δυτικοί επιδρομείς, Σταυροφόροι, Ναΐτες, Φράγκοι Λουζινιάν και Βενετοί έμποροι. Καταπίεσαν την Ορθόδοξη Εκκλησία, κατακρεούργησαν μοναχούς, πολέμησαν την ελληνική γλώσσα. Κι όμως η ελληνορθόδοξη αυτοσυνειδησία των Κυπρίων νίκησε. Το μυστικό της επιβίωσης καταγράφουν το Χρονικό του Λεοντίου Μαχαιρά, η περίφημη «Διήγησις της γλυκείας χώρας Κύπρου» καθώς και τα έργα του Αγίου Νεοφύτου του Εγκλείστου.
Όταν εσύ θέλεις να διατηρήσεις τη θρησκεία σου, τη γλώσσα σου και τον εθνισμό σου, κανείς δεν μπορεί να σε βλάψει. Οι κατακτήσεις είναι περαστικές, η ελληνικότητα μένει.
Ορθοδοξία, ελληνική γλώσσα και διαχρονική ιστορική συνείδηση ήσαν τα όπλα που κράτησαν όρθιους τους Κυπρίους και κατά τη διάρκεια της Τουρκοκρατίας που άρχισε το 1571.
Τα ίδια πνευματικά όπλα έδωσαν φτερά στους αγωνιστές του 1931 και του 1955 κατά της Βρετανικής αποικιοκρατίας. Με αυτήν την πανοπλία ήθους και λεβεντιάς διαμορφώθηκε το ΟΧΙ στο σχέδιο Ανάν το 2004. Αυτά τα εφόδια είναι η μόνη ελπίδα και για το μέλλον του Κυπριακού Ελληνισμού.
Όπως και στον ελλαδικό χώρο έτσι και στην Κύπρο τα πνευματικά  όπλα υπονομεύονται έσωθεν και έξωθεν.
Στο όνομα του ψευδοπροοδευτισμού, του μαρξισμού, της παγκοσμιοποιήσεως και άλλων αποτυχημένων ιδεολογημάτων διάφορες δυνάμεις προσπάθησαν και προσπαθούν να αλλοιώσουν την ελληνική παιδεία και τη συνείδηση των Κυπρίων. Μέχρι τώρα απέτυχαν.
Σήμερα χρειάζεται προσοχή, διότι η οικονομική κρίση μπορεί να κάμψει μέχρις ενός βαθμού τις αντιστάσεις ή να στρέψει αλλού τα ενδιαφέροντα. Οι ηγέτες και ο λαός της Κύπρου δεν πρέπει να ξεχάσουν τα διδάγματα της Ιστορίας. Είναι αναγκαία τα οικονομικά μέτρα και είναι καλό να αξιοποιούν το επιχειρηματικό τους τάλαντο. Όμως τα θεμέλια του Κυπριακού θαύματος εδώ και αιώνες είναι πνευματικά. Είναι η πεποίθηση του Εθνομάρτυρος Κυπριανού ότι  «Η Ρωμηοσύνη εν φυλή συνότζαιρη του κόσμου», δηλαδή το Ελληνορθόδοξο Γένος είναι συνομήλικο με τον κόσμο.
 Είναι το ΟΧΙ του Γρηγόρη Αυξεντίου, υπαρχηγού της ΕΟΚΑ, που φονεύθηκε το 1957 αγωνιζόμενος μόνος έναντι εκατοντάδων Βρετανών.
Ελλάς και Κύπρος θα ξεπεράσουμε την κρίση. Αρκεί να μην αποκοπούμε από τις ρίζες μας.

Κ.Χ. 7.7.2013  Εφ. Δημοκρατία 9-7-13


http://anavaseis.blogspot.gr/2013/07/blog-post_7448.html

Η πολυπολιτισμική Ευρώπη υπέρ του Αττίλα. Κωνσταντίνου Χολέβα

Η πολυπολιτισμική Ευρώπη υπέρ του Αττίλα 

Κωνσταντίνος Χολέβας- Πολιτικός Επιστήμων

Ως άνθρωπος που εργάζομαι επί χρόνια στον χώρο της ενημέρωσης θλίβομαι για το κλείσιμο της ΕΡΤ και για την απόλυση των εργαζομένων σε όλες τις υπηρεσίες της. Είναι φανερό ότι ο Αντώνης Σαμαράς επέλεξε να γιορτάσει την πρώτη επέτειο από τις εκλογές, που τον έφεραν στην εξουσία, με μία επίδειξη πυγμής προς φίλους και αντιπάλους. Εύχομαι στη νέα δημόσια τηλεόραση, που υποσχέθηκε ο κ. Κεδίκογλου, να βρουν πράγματι θέση όσοι άξιοι και ικανοί επαγγελματίες υπήρχαν στην ΕΡΤ. Μακάρι να βρεθεί τρόπος να έχουμε μία σοβαρή δημόσια ραδιοτηλεόραση με λιγότερο κόστος και μεγαλύτερη ακροαματικότητα/τηλεθέαση.
Υπάρχουν, όμως, κάποιες ειδήσεις που δεν προβάλλονται όσο θα έπρεπε ούτε σχολιάζονται από τους αυτοαποκαλούμενους «προοδευτικούς». Πρόκειται για ένα φαινόμενο λογοκρισίας από υπηρεσία της Ευρωπαϊκής Ενώσεως εις βάρος Ελληνοκυπρίου ποιητή, ο οποίος έστειλε ποίημα  σχετικό με την εισβολή του τουρκικού στρατού, τον γνωστό Αττίλα του Ιουλίου 1974.
Συγκεκριμένα ο λογοτέχνης και εκπαιδευτικός Γιώργος Μοράρης επελέγη από το Υπουργείο Παιδείας και Πολιτισμού της Κύπρου να εκπροσωπήσει τη χώρα του στον διαγωνισμό ποίησης, τον οποίο οργάνωσε η Ένωση Ινστιτούτων Πολιτισμού της Ευρ. Ένωσης, η EUNIC.
Το φετινό θέμα είναι «η δέσμευση, η προσήλωση» και  τα ποιήματα των συμμετεχόντων θα αναρτηθούν στο μετρό των Βρυξελλών. Η EUNIC απέκλεισε το κυπριακό ποίημα με τίτλο «Νιόβη 1974», με τη δικαιολογία ότι θα θιγούν οι Τούρκοι μετανάστες, οι οποίοι συγκροτούν μία πολυάριθμη κοινότητα στο Βέλγιο.
Τρία χρήσιμα συμπεράσματα: Α) Αν δεν παρέμβουν κάποιοι όντως υπεύθυνοι τότε θα φανεί ότι η Ευρωπαϊκή Ένωση κόπτεται για τα Ανθρώπινα Δικαιώματα π.χ. των ομοφυλοφίλων ή των αντιρρησιών συνείδησης, αλλά αδιαφορεί για το συνεχιζόμενο έγκλημα εισβολής και κατοχής στην Κύπρο. Οποία υποκρισία!
Β) Η μετανάστευση και η πολυπολιτισμικότητα αλλοιώνουν επικινδύνως τον κώδικα αξιών της Ευρώπης. Για να μην θιγούν οι Τούρκοι μετανάστες ένας ευρωπαϊκός θεσμός προστατεύει τους εισβολείς! Τέτοιες ενέργειες δικαιώνουν τον Αντώνη Σαμαρά που προειδοποιεί ότι η ενθάρρυνση της λαθρομετανάστευσης ρίχνει νερό στο μύλο των ακραίων.
Γ) Έχουμε και εμείς ευθύνη ως Ελλάδα και Κύπρος, διότι δεν προβάλλουμε τον πραγματικό χαρακτήρα του Κυπριακού προβλήματος: Την παράνομη και απάνθρωπη κατοχή της Βορείου Κύπρου  από Τούρκους στρατιώτες και εποίκους.

Κ.Χ.  12.6.2013 - Εφ. Δημοκρατία 16-6-2013

http://anavaseis.blogspot.gr/2013/06/blog-post_7469.html

Η Κύπρος ζητά επίσημα την αναγνώριση της Γενοκτονιάς των Ποντίων

Η Κύπρος ζητά με ψήφισμα την αναγνώριση της Γενοκτονιάς των Ποντίων από όλες τις χώρες και τους διεθνείς οργανισμούς.

Με αφορμή της τέλεσης του μνημόσυνου της Γενοκτονίας του Ποντιακού Ελληνισμού στην Πάφο,  η Οργανωτική Επιτροπή Ποντίων Πάφου με σχετική ανακοίνωση της , αναφέρεται σε ψήφισμα που θα επιδώσουν τα Ποντιακά Σωματεία της Κύπρου  για την επέτειο μνήμης θυμάτων γενοκτονίας του ποντιακού ελληνισμού 1916- 1923.

Σύμφωνα με το ψήφισμα τα ποντιακά σωματεία της Κύπρου, εκ μέρους των Ελλήνων Ποντίων που ζουν και εργάζονται στην Κύπρο, εκφράζουν για άλλη μια φορά τον αποτροπιασμό τους για το ειδεχθές έγκλημα που διέπραξαν οι Νεότουρκοι υπό την ηγεσία του Μουσταφά Κεμάλ, του Τοπάλ Οσμάν και άλλων Τούρκων ηγετών του κράτους ή των συμμοριών από το 1916 μέχρι το 1923.

353.000 Πόντιοι προστίθεται στην ανακοίνωση, κάθε ηλικίας σε πόλεις και χωριά, βρήκαν φρικτό θάνατο στα σπίτια τους, στους δρόμους , στις φυλακές και στις εξορίες με μεθόδους που επανέλαβε αργότερα η ναζιστική Γερμανία.

Το έγκλημα αναγνωρίστηκε από την Ελλάδα και την Κύπρο και καθιερώθηκε ως μέρα μνήμης της Γενοκτονίας του Ποντιακού Ελληνισμού η 19η Μαΐου. Τα ποντιακά σωματεία της Κύπρου ζητούν να αναγνωρισθεί η  Γενοκτονία των Ποντίων από όλες τις χώρες και τους διεθνείς οργανισμούς.

Στην ανακοίνωση διαβεβαιώνεται επίσης ότι πρόθεση των Ελλήνων Ποντίων που ζουν κι εργάζονται στην Κύπρο δεν είναι να καλλιεργήσουν το μίσος ανάμεσα στους λαούς και ότι το αίτημα τους δεν συνιστά πράξη εθνικής εκδίκησης.

Απλά προσθέτουν στην ανακοίνωση τους ,  επιθυμία τους είναι να πληροφορηθούν οι σύγχρονοι το έγκλημα της Γενοκτονίας των Ποντίων, για να μην επαναληφθεί ποτέ ξανά, – όπως ανέφεραν -  να μην θρηνήσουμε ποτά πια θύματα, ξεριζωμούς και προσφυγιά και να μην έχουμε άλλες αλησμόνητες πατρίδες.

Μέσω του ψηφίσματος τους  τα ποντικά σωματεία της Κύπρου – οι Έλληνες Πόντιοι που ζουν και εργάζονται στην Κύπρο – καλούν τέλος την πολιτισμένη ανθρωπότητα να απαιτήσει από την Τουρκία να αναγνωρίσει την Γενοκτονία που διεπράχθη σε βάρος των Ποντίων, οι οποίοι για τρεις χιλιάδες χρόνια συμβιώνουν ειρηνικά με όλους τους λαούς της περιοχής.

Το ετήσιο μνημόσυνο της Γενοκτονίας του Ποντιακού Ελληνισμού διοργανώνουν η Ιερά Μητρόπολη Πάφου και οι Σύνδεσμοι Ελληνοποντίων Πάφου την ερχόμενη Κυριακή 19 Μαΐου, στον ιερό ναό Αγίων Αναργύρων στην Κάτω Πάφο .Του μνημόσυνου θα προστεί ο Επίσκοπος Αρσινόης κ Νεκτάριος, ενώ επιμνημόσυνο λόγο θα εκφωνήσει ο πρόεδρος της Βουλής των αντιπροσώπων Γιαννάκης Ομήρου.

Τμήμα σύνταξης
Pontos-News.Gr

 http://www.pontos-news.gr/permalink/11664.html

«Αποσύνθεση» των Ορθοδόξων Εκκλησιών στα κατεχόμενα της Κύπρου

«Αποσύνθεση» των ορθοδόξων εκκλησιών στα κατεχόμενα του νησιού, αποκαλύπτει βιβλίο του Δανού συγγραφέα Χένρικ Κλάουσεν

Εξαθλίωση, που υφίστανται οι ορθόδοξες εκκλησίες στα κατεχόμενα εδάφη της Κύπρου, μετά την τουρκική εισβολή, αποκαλύπτει ο Δανός συγγραφέας και φωτογράφος, Χένρικ Κλάουσεν, σε βιβλίο του, που παρουσιάζει σε σημερινό ρεπορτάζ η εφημερίδα «Αλήθεια».
Σύμφωνα με τον Δανό συγγραφέα, η κατάσταση των εκκλησιών στα κατεχόμενα «μόνο θλίψη μπορεί να μας φέρει. Κατεστραμμένες εκκλησίες, κατεστραμμένα κοιμητήρια, εκκλησίες που μετατράπηκαν σε τζαμιά, είναι η σημερινή κατάσταση στο κατεχόμενο βόρειο μέρος της Κύπρου».

Στο βιβλίο αναφέρεται πως μετά την εισβολή των Τούρκων το 1974, ήρθαν στην κατοχή τους περίπου 500 εκκλησίες ή άλλα χριστιανικά μνημεία, πολλά εκ των οποίων μεγάλης ιστορικής και πολιτιστικής αξίας.  Επιπλέον σημειώνει πως μετά την εισβολή, δεν υπήρχε για πολλά χρόνια πρόσβαση στις εκκλησίες στα κατεχόμενα, κάτι που είχε ως αποτέλεσμα τη σημερινή τους κατάσταση, καθώς δεν μπορούσαν να γίνουν εργασίες συντήρησής τους ή να προστατευθούν από λεηλασίες και κλοπές.
Τονίζεται πως αυτά τα προβλήματα είναι τεκμηριωμένα από το Ευρωπαϊκό Δικαστήριο Ανθρωπίνων Δικαιωμάτων και άλλα διεθνή Ινστιτούτα, «αλλά η διεθνής κοινότητα έκανε μικρή προσπάθεια για να καταστήσει την Τουρκία υπεύθυνη για τα προβλήματα αυτά».

Στο βιβλίο, σύμφωνα με το ρεπορτάζ του δημοσιογράφου Χαράλαμπου Δημητρίου, επιχειρείται σύγκριση για το πώς διατηρούνται στις ελεύθερες περιοχές τα τζαμιά.
Αναφέρει ο συγγραφέας: «Μετά που είδαμε πώς αντιμετωπίζονται οι εκκλησίες στο βόρειο τμήμα της Κύπρου, κάποιος θα αναρωτηθεί δικαίως, αν οι Κύπριοι, στο ελεύθερο τμήμα του νησιού, συμπεριφέρονται στα τζαμιά με ανάλογο τρόπο, δηλαδή αφήνοντάς τα να αποσυντεθούν, προχωρώντας σε βανδαλισμούς ή κλοπές. Η απάντηση είναι “όχι”.

Υπάρχουν 17 αρχαία τζαμιά στο νότιο τμήμα της Κύπρου, τα οποία είναι όλα προστατευόμενα από την κυβέρνηση και συντηρούνται από το κράτος. Έντεκα από αυτά αρχικά κτίστηκαν ως εκκλησίες και στη συνέχεια μετατράπηκαν σε τζαμιά, κάτω από την οθωμανική κυριαρχία. Η κυβέρνηση της Κύπρου δεν έχει μετατρέψει τα τζαμιά ξανά σε εκκλησίες και διευκολύνει ενεργά τη χρήση τους από τους μουσουλμάνους».

Άλλο κεφάλαιο του βιβλίου, αναφέρεται στις κλοπές από τις εκκλησίες στα κατεχόμενα. Όπως επισημαίνεται, εκτιμάται πως έχουν κλαπεί από 15 έως 20 χιλιάδες εικόνες, χιλιάδες βιβλία, καθώς τοιχογραφίες και ψηφιδωτά. Ο Χένρικ Κλάουσεν αναφέρει πως υψηλά ιστάμενοι Τούρκοι αξιωματούχοι (σσ. όχι Τουρκοκύπριοι), όχι μόνο έδειξαν ανοχή σε αυτές τις κλοπές, αλλά τις ενθάρρυναν ανοιχτά με σκοπό να «διώξουν» τη χριστιανική τέχνη από το κατεχόμενο μέρος του νησιού. Αυτά που έχουν κλαπεί, έχουν πωληθεί στη μαύρη αγορά και για τον λόγο αυτό, σημειώνει, οι τιμές της ελληνικής / βυζαντινής τέχνης σε γενικές γραμμές έχουν κατρακυλήσει αισθητά.

Στο εισαγωγικό σημείωμα του βιβλίου του ο Χένρικ Κλάουσεν γράφει: «Η Κύπρος δεν είναι απλά ένα νησί στη Μεσόγειο με ευχάριστο κλίμα, όμορφες παραλίες και συναρπαστικές εκκλησίες. Το νησί περιλαμβάνει επίσης μία από τις πιο περίπλοκες και ανεπίλυτες συγκρούσεις στην Ευρώπη. Είναι ένα πεδίο έντασης μεταξύ Ανατολής και Δύσης, και έχει ζήσει μερικές από τις χειρότερες παραβιάσεις των ανθρωπίνων δικαιωμάτων στην πρόσφατη ευρωπαϊκή ιστορία.
Αυτό το βιβλίο περιγράφει την ιστορία της Κύπρου, δίνοντας έμφαση στην μεταπολεμική εποχή μετά τον β΄ παγκόσμιο πόλεμο έως και την τουρκική εισβολή.

Πολλές από τις φωτογραφίες τεκμηριώνουν την έντονη αντίθεση μεταξύ του χριστιανικού νότου και του πολιτισμικά λεηλατημένου βόρειου μέρος, όπου 500 εκκλησίες είναι άδειες και εγκαταλελειμμένες, οι περισσότερες εκ των οποίων σε φάση αποσύνθεσης.

Το βιβλίο παρέχει, επίσης, μία επισκόπηση των προβλημάτων από τη σκοπιά του διεθνούς δικαίου. Εκτός από τις εκτενείς φωτογραφικές αποδείξεις, παραθέτει επίσης μία ευρεία επιλογή από πρωτότυπες πηγές, συμπεριλαμβανομένης της μυστικής έκθεσης του Συμβουλίου της Ευρώπης από το 1976, σχετικά με τις παραβιάσεις των ανθρωπίνων δικαιωμάτων».

Ενημέρωση από Εκκλησία Κύπρου 

http://anavaseis.blogspot.gr/2013/05/blog-post_7788.html

Από το έπος της Ε.Ο.Κ.Α στο σύγχρονο δράμα. Παπαδημητρίου Απόστολος

Από το έπος της Ε.Ο.Κ.Α στο σύγχρονο δράμα

Παπαδημητρίου Απόστολος

Η Κύπρος μας (δίνω έμφαση στο μας) αντιμετωπίζει  με τη σειρά της την άγρια επίθεση  κατά της ευημερίας της.
Μετά από  μισό αιώνα και ενώ  δέχθηκε  το ισχυρό πλήγμα με την  εισβολή  στο νησί των  τουρκικών στρατευμάτων, τα οποία  κατεύθυναν οι «σύμμαχοί» μας  και «εταίροι» μας, η Κύπρος πρόβαλλε ως χώρα ευημερούσα οικονομικά και μάλιστα με άριστες  προοπτικές εν όψει και  της  στο  εγγύς  μέλλον έναρξης  άντλησης των  σημαντικών υποθαλασσίων κοιτασμάτων  υδρογονανθράκων.
Πώς  συνέβη η ανατροπή και η  οικονομία  της  βρέθηκε στα  πρόθυρα  της  κατάρρευσης; Ας ξετυλίξουμε  κάποιες  από τις  πτυχές του  δράματος.
Η Κύπρος πουλήθηκε από τους Οθωμανούς  στους Άγγλους σε ευτελή τιμή ως ένδειξη ευγνωμοσύνης για τις  υπηρεσίες που προσέφεραν οι κυρίαρχοι  του πλανήτη τότε, ώστε να περισώσει  ό,τι ήταν δυνατόν η οθωμανική αυτοκρατορία από τις απώλειες εδαφών με βάση τη συνθήκη του Αγίου Στεφάνου (1878). Και αυτό επετεύχθη με αγαστή συνεργασία όλων των ισχυρών χωρών της Δυτικής Ευρώπης κατά της Ρωσίας.
Βέβαια από τη συνθήκη του Βερολίνου, με την οποία ανετράπη η προαναφερθείσα ευνοήθηκε και το ελληνικό βασίλειο, γι’ αυτό και ελάχιστη σημασία δώσαμε έκτοτε στην αλλαγή πορείας των Κυπρίων αδελφών μας.
Άλλωστε οι πλείστοι από μας ίσως διερωτηθούν: Γιατί κακό προκάλεσε στους Κυπρίους η αλλαγή δυνάστη; Απαλλάχτηκαν από τον βάρβαρο και υποτάχθηκαν σε πολιτισμένο λαό! Αυτό είναι το πρώτο σφάλμα των φραγκεμένων Ελλήνων απανταχού γης.
Τον πολιτισμό τους οι Άγγλοι τον έδειξαν, όταν ο κυπριακός λαός επαναστάτησε για να αποκτήσει την ελευθερία του (1955). Τότε που χρησιμοποίησαν ναζιστικές μεθόδους βασανιστηρίων των αγωνιστών που συλλαμβάνονταν και στη συνέχεια έστησαν αγχόνες, για να εκτελέσουν τους κατ’ εκείνους τρομοκράτες.

Το  έπος της Ε.Ο.Κ.Α. υπήρξε το τελευταίο  για τον ελληνισμό. Για να αντιπαλέψουν την  ελληνική ψυχή οι αποικιοκράτες  δεν αρκέστηκαν στο να στρέψουν τους Τούρκους, ορθότερα εξισλαμισμένους  Έλληνες, του νησιού κατά των χριστιανών Ελλήνων, αλλά σχεδίασαν την επίθεση του εξαγριωμένου όχλου της Κωνσταντινούπολης, με τις ευλογίες ασφαλώς της τουρκικής κυβέρνησης, κατά των Ρωμηών της Κωνσταντινούπολης!
Η Ε.Ο.Κ.Α. είχε συγγενή αδυναμία. Ο ηγέτης της, ο Διγενής, είχε διαδραματίσει ρόλο στην ετοιμασία του εμφυλίου πολέμου στην Ελλάδα εκ μέρους των Άγγλων. Η Αριστερά στην Κύπρο δεν τον εμπιστευόταν. Το άκρως θλιβερό είναι ότι αργότερα επιχείρησε να αμαυρώσει τον αγώνα ως δήθεν εθνικιστικό, δίνοντας ελαφρυντικά στους αποικιοκράτες. Κι αυτό επειδή απείχε απ’ αυτόν μη εμπιστευόμενη ούτε και τους νεαρούς μαχητές, που έσπευσαν να στρατευτούν στο πλευρό του αρχηγού, επειδή οι πλείστοι προέρχονταν από τις νεανικές ομάδες της Εκκλησίας!
Ναι οι πλείστοι ήταν πιστοί και το έδειξαν τόσο στις φυλακές, όσο και στα γράμματα που απηύθυναν από εκεί στους συγγενείς τους.
Ο πρωτοήρωας του αγώνα, ο Γρηγόρης Αυξεντίου είχε ως καταφύγιο και ορμητήριο τη μονή του Μαχαιρά, όπου τον συνάντησαν οι Άγγλοι διώκτες, πλην όμως δεν τον αναγνώρισαν! Και κοντά στη μονή μέσα σε μικρή σπηλιά έγινε ολοκαύτωμα, ύστερα από προδοσία. Τον προδότη φυγάδευσαν οι κατακτητές στην Αγγλία, εκεί, όπου φυγάδευσαν αργότερα και πολλοί Κύπριοι τα χρήματά τους ή έστησαν τις επιχειρήσεις τους.
Είναι πικρό, αλλά πρέπει να γραφεί: Αρκετοί Κύπριοι, με την πάροδο του χρόνου, ταυτίστηκαν κατά τη νοοτροπία με τους αποικιοκράτες τους! Δεν τους κακίζω, απλά τον πόνο μου γι’ αυτό εκφράζω. Τον ίδιο πόνο εκφράζω για τους πολλούς Ελλαδίτες Έλληνες, που προτιμούν να αυτοαποκαλούνται Ευρωπαίοι!

Η λεκάνη της ανατολικής Μεσογείου  έκρυβε τεράστια κοιτάσματα υδρογονανθράκων. Εμείς το μάθαμε πρόσφατα. Κάποιοι  που τόλμησαν να ασχοληθούν με το θέμα, πριν γνωστοποιηθεί επισήμως η ύπαρξή τους, χαρακτηρίστηκαν «φαιδροί».
Άραγε  να μη γνώριζαν την ύπαρξή τους, πριν ακόμη  η  Κύπρος καταστεί ανεξάρτητο Κράτος, και  οι ισχυροί  του πετρελαίου, που δεν είναι άλλοι από  τους ισχυρούς των τραπεζών, που  δεν είναι άλλοι από αυτούς που ελέγχουν τον πλανήτη μας  σήμερα και τον ήλεγχαν και τότε που η Βρετανία φάνταζε κραταιά αυτοκρατορία;
Οι συνθήκες Ζυρίχης –Λονδίνου συντάχτηκαν με σχέδιο να επικρατήσει στο νησί αναταραχή μεταξύ των δύο κοινοτήτων, ώστε να παρεμβαίνουν οι πρώην αποικιοκράτες προς επίλυση των διαφορών. Και ασφαλώς κατά καιρούς είδαμε την αμεροληψία που τους διακρίνει από την στάση τους κατά την εισβολή ώς την πρόταση αποδοχής εκ μέρους των Ελληνοκυπρίων του σχεδίου Ανάν!
Βέβαια τα σχέδιά τους δεν θα ήταν εύκολο να τα επιβάλουν, αν δεν υπήρχαν τόσο στην Κύπρο, όσο και στην Ελλάδα πρόσωπα πρόθυμα να υπηρετήσουν τους εχθρούς του έθνους με αντάλλαγμα αξιώματα και, γιατί όχι, οικονομικά οφέλη.
Η Κύπρος αλώθηκε το 1974 με προδοσία! Οι Έλληνες από την εποχή του ελληνικού εμφυλίου πολέμου είμαστε βαθειά διχασμένοι, πλην όμως και οι μεν και οι δε «ανήκομεν» ιδεολογικά εις την Δύσιν και τα σχέδιά της υπηρετούμε! Πάσχουμε φοβερά από ηγετική λειψανδρία! Ένας Τάσος Παπαδόπουλος τόλμησε να αντιταχθεί στο σχέδιο διάλυσης της Κύπρου και ο λαός αμέσως έδειξε τη θέλησή του να παλέψει μ’ εκείνο το εντυπωσιακό 75% υπέρ του ΟΧΙ στο σχέδιο Ανάν, παρά την τρομοκρατία των υπερμάχων του ναι, πολιτικών και δημοσιογράφων.

Η καλύτερη μέθοδος για διάλυση  των κοινωνιών είναι η ευμάρεια! Οι Κύριοι ευημερούσαν περισσότερο  από μας. Το τραπεζικό σύστημα  εξασφάλιζε υψηλό εθνικό προϊόν με την προσέλκυση κεφαλαίων από  άλλες χώρες. Ρώσοι, που είχαν  καταληστεύσει τη χώρα τους κατά τη μεταβατική περίοδο, μετά την  κατάρρευση του  κομμουνιστικού καθεστώτος, αλλά και  άλλοι, μεταξύ των  οποίων και  εμείς, όταν οι φήμες για  πιθανή πτώχευση της  χώρας μας εξαπλώνονταν, συμβάλαμε  στην ισχυροποίηση της  κυπριακής  οικονομίας. Η  είσοδος  στην Ευρωπαϊκή  Ένωση  χαιρετίστηκε με ενθουσιασμό, αν  και βλέπαμε ότι  οι εταίροι  μας  ουδεμία  διάθεση είχαν  να επιλύσουν το χρονίζον κυπριακό ζήτημα! Έτσι στήθηκε και εκεί η ίδια παγίδα, που ακούσει στο όνομα «είσοδος στην ευρωζώνη»!
Η πέρα από  κάθε αμφισβήτηση  πλέον  ύπαρξη των  τεραστίων κοιτασμάτων, από τα οποία η Κύπρος κατέχει  μερίδα λέοντος, είναι η αρχή των  οδύνων. Στο Ιράκ έκαναν πόλεμο για να τα αρπάξουν από το καθεστώς του Σαντάμ, ο οποίος από τα κέρδη κάτι έδινε και στον λαό του. Το ίδιο έπραξαν και στη Λιβύη. Στην Κύπρο επέλεξαν άλλη μέθοδο: Να προκαλέσουν τεχνητή οικονομική κρίση!
Βέβαια βγαίνουν οι επαΐοντες και επισημαίνουν τα σοβαρά σφάλματα των διοικησάντων τις τράπεζες. Αλλά ας θέσουμε το απλό ερώτημα: Ποιοι τους προώθησαν στις θέσεις αυτές και από ποιους ελάμβαναν εντολές; Δεν υπάρχει μεγαλύτερος μύθος από το να δεχόμαστε ότι οι πολιτικοί και οι οικονομολόγοι μας είναι άσχετοι. Αυτό θέλει το σύστημα, το οποίο κάποιους από αυτούς ρίχνει στη συνέχεια βορά στον «εξαγριωμένο όχλο»!

Η Κύπρος σύρθηκε στο ΔΝΤ, ενώ στην εξουσία βρίσκονταν αστικοποιημένοι κομμουνιστές, η άνοδος των οποίων στην εξουσία ουδόλως θορύβησε το σύστημα. Αυτοί μάλιστα συνήψαν συμφωνίες με το Ισραήλ, για την από κοινού εκμετάλλευση των κοιτασμάτων, σε συνεργασία με αμερικανικές εταιρίες (τίνων είναι τα κεφάλαια δεν μας απασχολεί!), προκειμένου να αντιμετωπιστούν τυχόν αντιδράσεις της Τουρκίας.
Προβλήθηκε τότε η πολιτική αυτή ως συνετή και ρεαλιστική! Αλλά είναι ηλίου φαεινότερο ότι οι ισχυροί του κεφαλαίου τα θέλουν όλα δικά τους! Όχι, που θα αφήσουν την Κύπρο να ισχυροποιηθεί και άλλο οικονομικά. Όχι μόνο την καταρρακώνουν, αλλά θέτουν και διαβολές κατά της Ελλάδος, που δεν έσπευσε να παράσχει χείρα βοηθείας! Τι βοήθεια να παράσχουμε εμείς, που είμαστε σε δεινότερη θέση απ’ εκείνη της Κύπρου; Και μήπως δεν εποφθαλμιούν και τα δικά μας κοιτάσματα του Αιγαίου και της Κρήτης.
Η Ρωσία, στην προσπάθειά της να ισορροπήσει στη γεωστρατηγική σκηνή, αποφεύγει να ενοχλήσει πολύ τους κυρίαρχους. Η Τουρκία αναμένει τη στιγμή που θα τη χρειαστούν και στην Κύπρο ο λαός εξέλεξε τον κορυφαίο υπέρμαχο του σχεδίου Ανάν.
Ο ελληνισμός περνά τη μεγαλύτερη ίσως κρίση στη μακρόχρονη ιστορία του και ο λαός έχει πλήρως αποκοιμηθεί από τα παραμύθια των ασκούντων την εξουσία.
Ενωμένη Ρωμηοσύνη
 http://anavaseis.blogspot.gr/2013/04/blog-post_9929.html