ΟΜΙΛΙΑ Π.ΓΕΩΡΓΙΟΥ ΜΕΤΑΛΛΗΝΟΥ "ΤΙ ΕΙΝΑΙ Η ΡΩΜΙΟΣΥΝΗ-ΟΙΚΟΥΜΕΝΙΣΜΟΣ:EΛΠΙΔΑ Ή ΑΠΕΙΛΗ ΓΙΑ ΤΗΝ ΟΡΘΟΔΟΞΙΑ;"

Το Πανελλήνιο Προοδευτικό Κίνημα,στα πλαίσια του επιμορφωτικού προγράμματος "Ρωμαίικη παιδεία",διοργανώνει την Τετάρτη 8/1/2014 και ώρα 18:00 ομιλία με ομιλητή τον π.Γεώργιο Μεταλληνό,καθηγητή του Πανεπιστημίου Αθηνών με θέμα "Τι είναι η Ρωμιοσύνη-Οικουμενισμός:Ελπίδα ή απειλή για την Ορθοδοξία;" στην αίθουσα του Ορθόδοξου Τύπου,Κάνιγγος 10,1ος όροφος.Θα ακολουθήσει διάλογος με τον ομιλητή.Ξεκινάμε τη νέα χρονιά με την ευλογία της Εκκλησίας!

"ΡΩΜΑΙΪΚΗ ΠΑΙΔΕΙΑ"-ΠΡΟΓΡΑΜΜΑ ΕΛΛΗΝΟΡΘΟΔΟΞΗΣ ΕΚΠΑΙΔΕΥΣΗΣ ΤΟΥ ΠΑΝΕΛΛΗΝΙΟΥ ΠΡΟΟΔΕΥΤΙΚΟΥ ΚΙΝΗΜΑΤΟΣ

ΔΕΛΤΙΟ ΤΥΠΟΥ 

To Πανελλήνιο Προοδευτικό Κίνημα,επειδή πιστεύει ότι η πραγματική αντίσταση και ανάσταση του έθνους μας θα έρθει μόνο μέσα από την Ελληνορθόδοξη γνώση και παιδεία,ξεκινάει ένα πρόγραμμα ελληνορθόδοξης παιδείας με τον γενικό τίτλο "Ρωμαίϊκη παιδεία" που περιλαμβάνει μαθήματα αρχαίας και βυζαντινής ιστορίας,βυζαντινής μουσικής,παραδοσιακών χορών και παραδοσιακών οργάνων,στα οποία θα υπάρχει μια μικρή,συμβολική οικονομική συμβολή κάθε μήνα για να καλυφθούν τα τεράστια έξοδα του κινήματός μας.Όσοι είναι άνεργοι θα συμμετέχουν ΔΩΡΕΑΝ με την επίδειξη της κάρτας ανεργίας τους.

 Ήδη έχουν στελεχωθεί με εθελοντές διδάσκοντες τα τμήματα βυζαντινής και παραδοσιακής μουσικής και παραδοσιακών χορών.Για το τμήμα εκμάθησης αρχαίας και βυζαντινής ιστορίας αναζητούμε εθελοντές καθηγητές να προσφέρουν τις υπηρεσίες τους.Γιατί δεν αρκούν οι δηλώσεις περί ορθοδόξου και ελληνικού (ρωμαίϊκου) φρονήματος,αλλά πρέπει αυτό να αποδεικνύεται εμπράκτως.

Τηλ.επικοινωνίας:697-840.1800 

ΓΙΑ ΤΟ ΠΑΝΕΛΛΗΝΙΟ ΠΡΟΟΔΕΥΤΙΚΟ ΚΙΝΗΜΑ

ΔΗΜΗΤΡΗΣ ΑΝΑΣΤΑΣΙΑΔΗΣ

ΤΟΜΕΑΡΧΗΣ ΕΘΝΙΚΗΣ ΠΑΙΔΕΙΑΣ ΚΑΙ ΘΡΗΣΚΕΥΜΑΤΩΝ

ΕΓΩ ΡΩΜΗΟΣ ΓΕΝΝΗΘΗΚΑ, ΡΩΜΗΟΣ ΘΕ ΝΑ ΠΕΘΑΝΩ… Η ΑΡΧΗ ΜΙΑΣ ΕΠΑΝΑΣΤΑΣΗΣ

Αθηνάς Κακούρη 

Πότε λοιπόν, και πώς πραγματικά, δημιουργήθηκε το κράτος όπου ζούμε τώρα;
Το νεώτερο ελληνικό κράτος κήρυξε την πολιτική του ύπαρξη και ανεξαρτησία στα 1822, ένα χρόνο μετά την έναρξη μιας Επανάστασης που κράτησε συνολικά οκτώμισι χρόνια. Τότε πια αναγκάστηκαν και τα άλλα ευρωπαϊκά κράτη να το αναγνωρίσουν.
Επανάσταση σημαίνει πως πολλοί άνθρωποι σηκώνουν μαζί τα όπλα εναντίον κάποιου και ζητούν κάτι. Στην περίπτωση του 1821 οι προπάπποι των προπάππων σου σήκωσαν μαζί τα όπλα εναντίον των Τούρκων και ζήτησαν την ελευθερία να ξαναδημιουργήσουν το κράτος που είχαν κάποτε.
Εκείνο το κράτος τους ήταν το Ανατολικό Ρωμαϊκό, η Ρωμανία, μια Αυτοκρατορία την οποία σχετικά πρόσφατα Ευρωπαίοι μελετητές ονομάτισαν Βυζάντιο. Το Βυζάντιο αποτελούσε το ανατολικό μισό της τεράστιας Ρωμαϊκής Αυτοκρατορίας. Ο Μέγας Κωνσταντίνος το έκαμε χριστιανικό, ακολούθως δε έγινε και ελληνόφωνο. Μια Αυτοκρατορία Ελληνική; Θα σε ενδιέφερε ίσως κάποια στιγμή να εξετάσεις τα επιχειρήματα που προβάλλουν οι ειδικοί επιστήμονες και να κρίνεις μόνος σου.
Για πολλούς αιώνες το Ανατολικό Ρωμαϊκό Κράτος πολεμούσε εναντίον κάθε λογής αλλόδοξων κυρίως λαών που το έζωναν απ’ όλες τις κατευθύνσεις. Είχε ήδη αδυνατίσει πολύ όταν στα 1204 μια Σταυροφορία, με αρχηγό τον Βενετό δόγη Δάνδολο, λοξοδρόμησε και –ξεχνώντας τους Αγίους Τόπους– ρίχτηκε στην Κωνσταντινούπολη, την κατέλαβε και τη λεηλάτησε. Ήταν μια πολύ πλούσια πόλη και τα λάφυρα ήταν πολλά. Οι Δυτικοί άρπαξαν ό,τι μπορούσαν, πάνω στη βιασύνη τους κατέστρεψαν πολλά έργα τέχνης, ενώ μερικά τα έστειλαν να στολίσουν τη Βενετία.
Το διασημότερο απ’ αυτά είναι ένα σύμπλεγμα τεσσάρων αλόγων. Είναι χάλκινα επιχρυσωμένα και θεωρούνται έργα του Λυσίππου ο Νέρων τα είχε εγκαταστήσει στην Αψίδα του Θριάμβου στη Ρώμη κι από εκεί ο Μέγας Κωνσταντίνος τα είχε μεταφέρει στην καινούργια του πρωτεύουσα, την Κωνσταντινούπολη. Τα άλογα αυτά, που φυλάσσονται πια στο Μουσείο της Βενετίας, στόλισαν για πολλούς αιώνες τον Άγιο Μάρκο της Γαληνοτάτης Δημοκρατίας της Βενετίας. Έκαμαν όμως και ένα ταξίδι στο Παρίσι, όπου τα έστειλε ο Ναπολέων όταν κατέλαβε τη Βενετία, και απ’ όπου επεστράφησαν μετά την πτώση του, στα 1815.
Οι Βυζαντινοί δεν ξέχασαν ποτέ το 1204 και τη δυτική αρπακτικότητα. Μετά από πενήντα περίπου χρόνια μπόρεσαν να ανακτήσουν την πρωτεύουσά τους και η ανεξάρτητη ύπαρξή τους συνεχίστηκε υπό τη δυναστεία των Παλαιολόγων, για περίπου διακόσια χρόνια ακόμη, φθίνοντας όμως διαρκώς, μέχρι που δεν τους είχε μείνει πια παρά η Βασιλεύουσα, η Πόλη δηλαδή…
Ο εχθρός που τελικά κατέλυσε τη Βυζαντινή Αυτοκρατορία ήταν οι Τούρκοι, ένας νομαδικός λαός που είχε κατεβεί από τα ασιατικά υψίπεδα γύρω στον 11ο αιώνα, είχε σταδιακά απλωθεί σε πολλές περιοχές της Μικρασίας, είχε εγκατασταθεί και στη Θράκη και τέλος πολιόρκησε στενά την Κωνσταντινούπολη και την κατέλαβε στα 1453.
Στα χίλια περίπου χρόνια που είχε κρατήσει το Ανατολικό Ρωμαϊκό Κράτος (το Βυζάντιο) πολλοί και διαφορετικοί λαοί είχαν ζήσει μέσα σ’ αυτό έχοντας επί κεφαλής έναν Αυτοκράτορα, που η καταγωγή του δεν ήταν αποκλειστικά ελληνική, μία γλώσσα της διοικήσεως, την ελληνική, και μία θρησκεία, την Ορθόδοξη. Απ’ όλους τους διάφορους λαούς που είχαν κάποτε αποτελέσει το Ανατολικό Ρωμαϊκό Κράτος, ένας –οι ελληνόφωνοι ορθόδοξοι ανεξαρτήτως φυλετικής καταγωγής (μπορούμε να τους λέμε εδώ Έλληνες, Ρωμηούς ή Γραικούς, όλα είναι καλά για τις ανάγκες αυτής εδώ της αφήγησης)–, αυτοί, οι Έλληνες, Ρωμηοί ή Γραικοί λοιπόν, θεώρησαν το πάρσιμο της Πόλης δική τους απώλεια και δεν έπαψαν να θρηνούν το κράτος που έχασαν και να μνημονεύουν την Πόλη και τους παλαιούς τους Αυτοκράτορες, με τραγούδια, παραμύθια, απεικονίσεις σε ξυλόγλυπτα, σε κεντήματα, σε υφαντά.
Ο Σουλεϊμάν ο Α΄, ο Μεγαλοπρεπείς
Οι Οθωμανοί Τούρκοι είχαν κι αυτοί έναν αρχηγό του κράτους, τον Σουλτάνο, είχαν και τη δική τους γλώσσα, ένα μείγμα από τουρκικά, αραβικά και περσικά, στην οποίαν γράφηκαν πολλά ωραία πράγματα. Είχαν επίσης μία θρησκεία, την πίστη στον προφήτη Μωάμεθ, το Ισλάμ.
Με την επικράτησή τους, η γλώσσα της διοίκησης έγινε μία, ο Σουλτάνος ο αφέντης όλων και ο μουσουλμανισμός η θρησκεία του κράτους.
Θεωρητικά ο Σουλτάνος θα μπορούσε να εξαφανίσει κάθε κατάλοιπο του Βυζαντίου, αφομοιώνοντας με καταναγκασμό τους λαούς. Εδώ όμως συναντούσε το μεγάλο εμπόδιο της θρησκείας του, που του απαγόρευε να εξισλαμίσει διά της βίας – αλλά επίσης του απαγόρευε και να φορολογεί βαριά τους μουσουλμάνους.
Επομένως αν όλοι οι κατακτημένοι αλλαξοπιστούσαν, τότε ο Σουλτάνος δεν θα είχε ποιον να φορολογήσει. Κι αν πάλι έκοβε όλα τα κεφάλια όλων των κατακτημένων που δεν είχαν αλλαξοπιστήσει, πάλι δεν θα είχε ποιον να φορολογήσει.
Αυτό μάλιστα ακριβώς υπέδειξε στον Σελήμ Β΄ (16ος αι.) ο Μεγάλος Βεζίρης του, ο Μεχμέτ Σοκόλλης, όταν εκείνος ο Σουλτάνος θέλησε κάποια στιγμή να κάμει όλους τους υπηκόους του μωαμεθανούς.
«Ό,τι διατάξεις, αφέντη», του είπε ο Σοκόλλης, «μόνο να μου πεις μετά από πού θα βρω να γεμίσω τα ταμεία».
Υπήρχε κι ένας πρόσθετος λόγος: οι Σουλτάνοι, που γύρευαν αντιστάθμισμα για να μην είναι υποχείριοι ούτε των Ουλεμάδων, δηλαδή των θρησκευτικών ηγετών, ούτε του στρατού τους, έβλεπαν χρησιμότατη την ύπαρξη των ραγιάδων, της δεξαμενής δηλαδή απ’ όπου αντλούσαν τους γενίτσαρους, μια τρίτη ισχυρή τάξη εξαρτημένη απ’ ευθείας από τον θρόνο τους.
Γι’ αυτούς λοιπόν –και για μερικούς άλλους λόγους– οι Οθωμανοί έδωσαν σε όσους κατακτημένους πίστευαν στη Βίβλο (δηλαδή στους Χριστιανούς και στους Εβραίους) το δικαίωμα να κρατήσουν τη θρησκεία τους, εξαγοράζοντας την άδεια να κρατήσουν και το κεφάλι τους με την πληρωμή ενός φόρου, του κεφαλικού.
Στην αρχή η τουρκική διοίκηση ήταν δίκαιη και αποτελεσματική – πιο δίκαιη μάλιστα και πιο αποτελεσματική απ’ ό,τι των Βυζαντινών στην εποχή της παρακμής τους. Οι Οθωμανοί είχαν αρχικά ένα αγριότατο σύστημα επιλογής του Σουλτάνου: αυτός που γινόταν Σουλτάνος έσφαζε αμέσως όλα του τα πολυάριθμα αδέρφια, είτε ετεροθαλή ήταν είτε από την ίδια μητέρα. Επίσης, την πρώτη αυτή περίοδο οι Οθωμανοί είχαν την τύχη να διοικηθούν διαδοχικά από δέκα λαμπρά άτομα, Σουλτάνους που ο ένας μετά τον άλλον είχαν όλοι τους ξεχωριστές ικανότητες.
Κατόπιν το σύστημα της διαδοχής έγινε πιο ήπιο κι ανθρωπινό: ο Σουλτάνος δεν έσφαζε τ’ αδέρφια του, τα περιόριζε σε μικρά παλάτια, όπου ζούσαν για να γλεντούν με τα χαρέμια τους, αλλά χωρίς φίλους και χωρίς καθήκοντα. Έτσι όταν ο Σουλτάνος πέθαινε, αυτός που τον διαδεχόταν ήταν ένα πρόσωπο όχι μόνον γερασμένο αλλά και αποκομμένο από την πραγματικότητα γύρω του.
Τότε (τον 17ο αι.) άρχισαν οι ευνούχοι των χαρεμιών να παίρνουν δύναμη στα χέρια τους. Καθώς περνούσαν οι αιώνες η οθωμανική διοίκηση χαλάρωνε, στρεβλωνόταν, γινόταν ολοένα πιο σπάταλη και αναποτελεσματική, δίπλα στους παλαιούς φόρους έμπαιναν νέοι και ολοένα περισσότερα δοσίματα, ενώ ολόκληρο το σύστημα διαφθειρόταν και παρέλυε.
Μάνα μ’, σου λέω δεν μπορώ…
Στο τέλος, οι χριστιανοί αγρότες, όσο κι αν δούλευαν, άλλο δεν κατάφερναν παρά να φτωχαίνουν, μέχρι που αρκετοί απαυδούσαν. Μάνα μ’, σου λέω δεν μπορώ τους Τούρκους να δουλεύω, όπως λέει και το τραγούδι. Έτσι λοιπόν, έβγαιναν στο κλαρί. Κλαρί λένε, σε ορισμένες περιοχές μας, τα δέντρα. Αυτοί που έβγαιναν στο κλαρί, κατέφευγαν στα κλαριά, στα δάση, δηλαδή πάνω στα βουνά, και εκεί ζούσαν με κλεψιές.
Τέτοιες ομάδες δεν θα μπορούσαν να σταθούν στη Μικρασία, γιατί οι τουρκικοί πληθυσμοί εκεί ήταν συμπαγείς. Μπορούσαν όμως να ζήσουν, και μάλιστα ευδοκιμούσαν, πάνω στα δύσβατα όρη της Βαλκανικής χερσονήσου όπου ο ντόπιος πληθυσμός τούς ήταν φιλικός.
Για να συμμαζεύει κάπως αυτούς τους κλέφτες που παρεμπόδιζαν το εμπόριο, τις επικοινωνίες με την Πόλη και –το χειρότερο απ’ όλα– την κανονική εισροή των φόρων, η τουρκική διοίκηση δημιουργούσε ομάδες ανδρών, στους οποίους έδινε την άδεια να φέρουν όπλα και τους ανέθετε να αστυνομεύουν την ύπαιθρο. Ήταν κι αυτοί Ρωμηοί και ονομάζονταν αρματολοί, από τα άρματα που αυτοί είχαν το δικαίωμα να φέρουν, ενώ σ’ όλους τους άλλους απαγορευόταν.
Οι αρματολοί δεν ανήκαν στον τακτικό τουρκικό στρατό, όπου μόνον μωαμεθανοί επιτρεπόταν να υπηρετήσουν. Τους χρειαζόταν η Διοίκηση μόνο και μόνο για να κρατούν την τάξη στα βουνά, πράγμα που μπορούσαν να κάμουν καλύτερα ντόπιοι, επειδή είχαν ολόγυρά τους συγγενολόι, φίλους, κουμπάρους – ένα μεγάλο δίχτυ γνωριμιών για να το δραστηριοποιούν και να τους στηρίζει.
Πολύ συχνά κλέφτες, που είχαν αποδειχθεί γενναίοι και καλοί γνώστες του τόπου τους, δελεάζονταν για να γίνουν αρματολοί, κι αντίστροφα, αρματολοί ξεσηκώνονταν και γίνονταν κλέφτες.
Ο Θεόδωρος Κολοκοτρώνης, που είχε κάμει και κλέφτης και αρματολός όπως ακριβώς και ο πατέρας του πριν απ’ αυτόν, μεταχειρίζεται τους δυο όρους αδιακρίτως, και λέει πως οι κλέφτες είχαν τάξεις Α, Β, Γ και Δ ανάλογα με την αξιότητά τους:

Οι κλέφτες και αρματολοί, μας λέει στη Διήγηση συμβάντων της ελληνικής φυλής από τα 1770 έως τα 1836, ήταν χωρισμένοι σε τρεις τάξεις, ανάλογα με το πόσο άξιοι ήταν, και υπήρχε και μια τέταρτη τάξη που περιλάμβανε τους ψυχογιούς. Το αξίωμά τους το κέρδιζαν με την ανδρεία τους ή με τη φρόνησή τους. Όταν ήταν αρματολοί, έπαιρναν μισθό. Όταν ήταν κλέφτες, είχαν μερίδιο στα λάφυρα. Όταν έσφαλλαν, τους έκοβαν τα μαλλιά ή τους ξαρμάτωναν. Τις γυναίκες τις σέβονταν, όποιος βίαζε γυναίκα διωχνόταν. Η διασκέδασή τους ήταν χοροί, ηρωικά τραγούδια, ταμπουράδες, συναγωνισμός στο πήδημα και στις αμάδες. Τα τραγούδια τα συνέθεταν οι χωριάτες, οι τυφλοί με τις λύρες, και υμνούσαν στρατιωτικά κατορθώματα. Τα άρματά τους ήταν πιστόλες, ζωστά σπαθιά, ζάβες στα ποδάρια και τσαπράζια στο στήθος. Το καπετανάτο το έπαιρνε ο γιος, όχι ο πρωτότοκος αλλά ο πιο άξιος. Τα μοναστήρια τούς βοηθούσαν. Οι γεωργοί και οι βοσκοί τούς έδιναν πληροφορίες, ζωοτροφές και πολεμοφόδια.
Όταν στον πόλεμο λαβωνόταν κανένας βαριά και δεν μπορούσαν να τον πάρουν, τον φιλούσαν κι έπειτα του έκοβαν το κεφάλι. Το είχαν για ατιμία να πάρουν οι Τούρκοι το κεφάλι του.
Γιατί δεν αλλαξοπίστησαν όμως;
Γιατί παρέμεναν Ρωμηοί; Το να είσαι Ρωμηός σήμαινε πως είσαι υποδεέστερος, ένα πράγμα δεύτερο, κάτι περίπου σαν τους μαύρους που πουλιούνταν δούλοι στην Αμερική. Όσο σπουδαίος κι αν γινόσουν, η κατηγορία στην οποίαν ανήκες ήταν πάντα αυτή: η κατώτερη, του άπιστου. Ως τέτοιοι έζησαν επί αιώνες οι Ρωμηοί μέσα στην αχανή Αυτοκρατορία των Οθωμανών.
Το παρόν αποτελεί απόσπασμα του βιβλίου «1821, η αρχή που δεν ολοκληρώθηκε. Πότε και πώς δημιουργήθηκε το κράτος όπου ζούμε σήμερα» της Αθηνάς Κακούρη. Κυκλοφορεί από τις εκδόσεις Πατάκη, ISBN: 978-960-16-4606-0, ημ. έκδοσης: 2013, σελίδες 376.
Ο καθένας τους εν τούτοις θα μπορούσε να μεταπηδήσει εύκολα και να απολαύσει τα πολλά πλεονεκτήματα του Οθωμανού: αρκούσε να αλλάξει την πίστη του.
Μερικοί το έκαναν πράγματι. Πάρα πολλοί όμως δεν το έκαναν. Γιατί δεν τούρκεψε ολόκληρη η Μικρασία; Γιατί ούτε τα Ιόνια Νησιά δεν φράγκεψαν; Γιατί άραγε; Γιατί, αντιθέτως, έχουμε στα μεγάλα αστικά κέντρα όλους αυτούς τους νεομάρτυρες, άτομα δηλαδή που ξαφνικά, ακόμη κι από κάποιο τυχαίο γεγονός, καλούνται να τουρκέψουν και προτιμούν να παραδοθούν στα βασανιστήρια αλλά να πεθάνουν χριστιανοί ορθόδοξοι;

http://www.filistor.net/2013/04/224


http://www.enromiosini.gr/arthrografia/17325-%CE%B5%CE%B3%CF%89-%CF%81%CF%89%CE%BC%CE%B7%CE%BF%CF%83-%CE%B3%CE%B5%CE%BD%CE%BD%CE%B7%CE%B8%CE%B7%CE%BA%CE%B1-%CF%81%CF%89%CE%BC%CE%B7%CE%BF%CF%83-%CE%B8%CE%B5-%CE%BD%CE%B1-%CF%80%CE%B5%CE%B8%CE%B1/

ΕΛΛΗΝΙΚΟΣ ΧΡΙΣΤΙΑΝΙΣΜΟΣ

π. Γεωργίου Φλωρόφσκυ

πρωτοπρεσβυτέρου, καθηγητοῦ Θεολογίας

Δέν θά ἦταν σωστό νά ποῦμε ὅτι ἡ ρωσσική θεολογία, στή δημιουργική της ἀνάπτυξη, εἶχε καταλάβει καί ἀφομοιώσει πλήρως ἤ ἀρκετά σέ βάθος τούς Πατέρες καί τό Βυζάντιο. Αὐτό, πρέπει ἀκόμα νά τό κάνη. Πρέπει νά περάση μέσα ἀπό τό αὐστηρό σχολεῖο τοῦ χριστιανικοῦ Ἑλληνισμοῦ. Ὁ Ἑλληνισμός, οὕτως εἰπεῖν, προσέλαβε αἰώνιο χαρακτήρα στήν Ἐκκλησία- ἔχει ἐνσωματωθῆ σ’ αὐτήν τή δομή τῆς Ἐκκλησίας ὡς ἡ αἰώνια κατηγορία τῆς χριστιανικῆς ὑπάρξεως. Φυσικά ἐδῶ δέν ἐννοεῖται ὁ ἐθνικός Ἑλληνισμός τῆς συγχρόνου Ἑλλάδος ἤ τῆς Ἀνατολῆς οὔτε ὁ ἑλληνικός φυλετισμός, πού εἶναι ἀπηρχαιωμένος καί χωρίς δικαίωση. Ἀσχολούμεθα μέ τή χριστιανική ἀρχαιότητα, μέ τόν Ἑλληνισμό τοῦ δόγματος, τῆς λειτουργίας, τῆς εἰκόνος. Στή λειτουργία, τό ἑλληνικό style τῆς «εὐσέβειας τῶν μυστηρίων» μπῆκε μέσα στόν ρυθμό τῆς λειτουργικῆς μυσταγωγίας, χωρίς νά ὑποστῆ κάποιο εἶδος μυστικοῦ «ἐπανεξελληνισμοῦ». Θά μποροῦσε κανείς, πού εἶναι μέσα στήν Ἐκκλησία, νά εἶναι τόσο ἀνόητος, ὥστε αὐθαίρετα νά «ἀφελληνίση» τίς λειτουργίες καί νά τίς μεταφέρη σ’ ἕνα πιό «μοντέρνο» style; Ἐπί πλέον, ὁ Ἑλληνισμός εἶναι κάτι περισσότερο ἀπό ἕναν προσωρινό σταθμό στήν Ἐκκλησία. Ὅταν ὁ θεολόγος ἀρχίση νά σκέπτεται ὅτι οἱ «ἑλληνικές κατηγορίες» εἶναι ἀπηρχαιωμένες, αὐτό ἁπλῶς σημαίνει ὅτι αὐτός ἔχει βγῆ ἔξω ἀπ’ τόν ρυθμό τῆς Ἐκκλησίας. Ἡ θεολογία δέν μπορεῖ ἴσως νά εἶναι καθολική, παρά μόνο μέσα στόν Ἑλληνισμό. Βέβαια, ὁ Ἑλληνισμός ἔχει διπλή σημασία. Ἕνα ἀντιχριστιανικό στοιχεῖο κυριαρχοῦσε στό ἀρχαῖο πνεῦμα. Μέχρι τώρα ὑπῆρξαν πολλοί πού κατέφυγαν στόν Ἑλληνισμό μέ ὁλοφάνερο σκοπό νά σηκωθοῦν καί νά πολεμήσουν τόν Χριστιανισμό (ἁπλῶς θυμηθῆτε τόν Νίτσε!).
Ἀλλά ὁ Ἑλληνισμός ὁλοκληρώθηκε μέσα στήν Ἐκκλησία· τέτοια εἶναι ἡ ἱστορική σημασία τῆς πατερικῆς θεολογίας. Αὐτή ἡ «ὁλοκλήρωση τοῦ Ἑλληνισμοῦ» συνεπήγετο μία ἀνελέητη διάσπαση, τό κριτήριο τῆς ὁποίας ὑπῆρξε τό κήρυγμα τοῦ Εὐαγγελίου, ἡ ἱστορική φανέρωση τοῦ σαρκωθέντος Λόγου. Ὁ χριστιανικός Ἑλληνισμός, μεταμορφωμένος καθώς ἦταν, εἶναι τελείως ἱστορικός. Ἡ πατερική θεολογία εἶναι πάντα «θεολογία γεγονότων»· μᾶς φέρνει ἀντιμέτωπους μέ γεγονότα, τά γεγονότα τῆς ἱερᾶς ἱστορίας. Ὅλα τά σφάλματα καί οἱ πειρασμοί ἑνός ἐξελληνισμοῦ πού ἐπιδιώχθηκε ἀπερίσκεπτα -συνέβησαν ἐπανειλημμένα στόν ροῦ τῆς ἱστορίας- δέν μποροῦν ἴσως νά μειώσουν τή σπουδαιότητα αὐτοῦ τοῦ θεμελιώδους γεγονότος: τό «Εὐαγγέλιο» καί ἡ χριστιανική θεολογία, ἅπαξ διά παντός, διατυπώθηκαν ἐξ ἀρχῆς μέ ἑλληνικές κατηγορίες. Πατερικότητα καί καθολικότητα, ἱστορικότητα καί Ἑλληνισμός εἶναι διάφορες ἀπόψεις ἑνός μοναδικοῦ καί ἀδιαιρέτου δεδομένου.

Πηγή: Γεωργίου Φλωρόφσκυ, Θέματα ἐκκλησιαστικῆς ἱστορίας, ἔκδ. Πουρνάρα, Θεσσαλονίκη 1979, σ.226-228.

*ΠΕΡΙΟΔΙΚΟ ‘Ἐρῶ’ , Δ΄ ΤΕΥΧΟΣ, ΟΚΤ.-ΔΕΚ. 2010

http://www.enromiosini.gr/arthrografia/15954-%CE%B5%CE%BB%CE%BB%CE%B7%CE%BD%CE%B9%CE%BA%CE%BF%CF%83-%CF%87%CF%81%CE%B9%CF%83%CF%84%CE%B9%CE%B1%CE%BD%CE%B9%CF%83%CE%BC%CE%BF%CF%83/

ΠΩΣ Η ΔΥΣΗ ΜΑΣ ΕΠΕΙΣΕ ΠΩΣ ΤΟ ΡΩΜΑΪΚΟ ΚΡΑΤΟΣ ΔΕΝ ΗΤΑΝ ΕΛΛΗΝΙΚΟ

Ρωμανού  Ξενοφάνουc  Ανδρούτσου*

- O Clifton R. Fox Καθηγητής Ιστορίας στο Tomball College, USA επισημαίνει:
“Οι άνθρωποι που ζούσαν στη ‘Βυζαντινή Αυτοκρατορία’ ποτέ δεν ήξεραν ούτε και χρησιμοποίησαν τη λέξη ‘Βυζαντινός’. Αυτοί ήξεραν για τον εαυτό τους ότι είναι Ρωμαίοι, τίποτα παραπάνω και απολύτως τίποτα λιγότερο. Με τη μεταφορά της πρωτεύουσας της Αυτοκρατορίας από τη Ρώμη του Τίβερη στη Νέα Ρώμη του Βοσπόρου, τη μετέπειτα Κωνσταντινούπολη, ο αυτοκράτορας Κωνσταντίνος ο 1ος μετέφερε την πραγματική ταυτότητα της Ρώμης σε καινούργια τοποθεσία.
Πολύ πριν τον Κωνσταντίνο τον 1ο, η ιδέα της ‘Ρώμης’ είχε αρχίσει να διαχωρίζεται από    την Αιώνια Πόλη του Τίβερη. Έτσι που το Ρωμαίος σήμαινε τον Ρωμαίο πολίτη, όπου κι αν ζούσε. Πριν την Αυτοκρατορική περίοδο (89 π.Χ.), το Ρωμαϊκό Δίκαιο χορήγησε δικαιώματα Ρωμαίου πολίτη σε όλους τους κατοίκους της Ιταλίας. (σ.σ. και άρα και στους υπόλοιπους Έλληνες της Μ. Ελλάδος).
Κατόπιν, το δικαίωμα του Ρωμαίου πολίτη προσφερόταν σε όλο και μεγαλύτερο αριθμό ανθρώπων παντού στην Αυτοκρατορία. Το 212, ο αυτοκράτορας Καρακάλας διακήρυξε ότι όλοι οι ελεύθεροι πολίτες της Αυτοκρατορίας μπορούσαν να γίνουν Ρωμαίοι πολίτες, δίνοντάς τους τη δυνατότητα να αυτοαποκαλούνται Ρωμαίοι, και όχι απλά υποτελείς των Ρωμαίων. Σε μερικές δεκαετίες οι άνθρωποι αναφερόμενοι στην Αυτοκρατορία άρχισαν να χρησιμοποιούν σπανιότερα (το Λατινικό) ‘Imperium Romanorum’ (Κράτος των Ρωμαίων) και συχνότερα το ‘Ρωμανία’ (Χώρα των Ρωμαίων)” (http://www.tc.nhmccd.cc.tx.us/people/crf01/romaion/, «Celator», Τόμος 10, Αριθμός 3: Μάρτιος 1996. Μετάφραση στα Ελληνικά, του ξενόγλωσσου άρθρου, στο: www.romanity.org ).
- Ο Lorenz Gyomorey, λέει:
“Στην ονομασία της ΡΩΜΗΟΣΥΝΗΣ διαψεύστηκε και διαψεύδεται κάθε δυτική προσπάθεια να επικαλείται μια νεφελώδη ‘ελληνορωμαϊκή’ κληρονομιά σαν υψηλή αποστολή της Δύσης. Η ύπαρξη της ΡΩΜΗΟΣΥΝΗΣ αποκαλύπτει την ‘Αγία Ρωμαϊκή Αυτοκρατορία του Γερμανικού Έθνους’ ως φάρσα και αποδείχνει ότι η Αναγέννηση τίποτα άλλο δεν αναγέννησε παρά ένα φάντασμα, που ούτε καν υπήρχε. Έτσι, η ύπαρξη της Ρωμηοσύνης βεβαιώνει ότι κάθε επίκληση της αρχαίας Ελλάδας, της αρχαίας Ρώμης, της Αυτοκρατορίας, του πολιτισμού, δεν ήταν τίποτα άλλο παρά η ιδεολογική συγκάλυψη κατακτητικών, αποικιοκρατικών δυναστικών προσπαθειών” (Lorenz Gyomorey, «Η δύση της Δύσης», εκδ. Παπαζήση).
- Ο ιστορικός Otto Mazal, γράφει:
“Οι ρίζες της αρνητικής τοποθέτησης των Δυτικών, που ήθελαν να βλέπουν τη βυζαντινή περίοδο μόνο ως μια διαρκή πορεία κατάπτωσης μετά την ένδοξη εποχή της ελληνορωμαϊκής αρχαιότητας, βρίσκονται στους χρονογράφους του Μεσαίωνα, για τους οποίους οι δυτικοί αυτοκράτορες ήταν οι νόμιμοι συνεχιστές του Imperium Romanum,ενώ το κατά την αντίληψη της Δύσης, αιρετικό ανατολικό κράτος, είχε χάσει ως ‘βασίλειο των Γραικών’ (Regnum Graecorum) την οικουμενικότητά του και είχε αποκλεισθεί από τη σκηνή της ιστορίας. Για πρώτη φορά η Βυζαντινολογία του παρόντος δείχνει και πάλι με σαφήνεια την μεγάλη κοσμοϊστορική σημασία του Βυζαντίου (σ.σ. διάβαζε: Ρωμανίας) και δίνει ώθηση για μια αναθεώρηση” (“Byzanz und das Abendland”, Wien 1981, s. 8,11).
Στην Εγκυκλοπαίδεια Britannica, διαβάζουμε:
“Η ονομασία της αυτοκρατορίας συνδέεται κατά τη βυζαντινή περίοδο μόνο με την πρωτεύουσά της, που είχε ιδρυθεί στον χώρο της μικρής πόλης Βυζάντιο. Η αυτοκρατορία ονομαζόταν Ρωμαϊκή, οι πολίτες της Ρωμαίοι και ο αυτοκράτορας ήταν imperator Romano rum. Η σύνδεση της ονομασίας Βυζάντιο με την αυτοκρατορία έγινε στους νεώτερους χρόνους, με την έκδοση από τον Ιερώνυμο Wolf έργων των Βυζαντινών ιστορικών (“Corpus Byzantinae Historiae”, 1562) και καθιερώθηκε γενικά, αδιάφορα από τις μερικότερες κατά καιρούς επιλογές (Ελληνική Αυτοκρατορία ή Ανατολικό Ρωμαϊκό Κράτος).
Μερική επίσης, ήταν η χρήση της ονομασίας Γραικού σ’ όλη τη διάρκεια της ζωής της αυτοκρατορίας, παρά το γεγονός ότι από τον 9ο αιώνα στις λατινικές πηγές κυρίως του φραγκικού κράτους γίνεται συστηματική χρήση της για ολόκληρη την αυτοκρατορία, με σκοπό την εξουδετέρωση της ονομασίας Ρωμαίου και Ρωμαϊκή Αυτοκρατορία για το Ανατολικό Ρωμαϊκό Κράτος) (…) και την αποκλειστική οικειοποίησή τους για το φραγκικό κράτος. Η συνέχεια της Ρωμαϊκής Αυτοκρατορίας και η νομιμότητα της συνέχειας αυτής, συνδεόταν άρρηκτα με τις ονομασίες που θεμελίωναν τη νόμιμη χρήση του τίτλου αυτοκράτωρ Ρωμαίων (imperator Romanorum) και εξασφάλιζαν τη μοναδικότητα και την αποκλειστικότητα της νόμιμης αυτοκρατορίας στην Οικουμένη” (Εγκυκλ. Britannica, «Βυζάντιο»).
Λέει ο Κολοκοτρώνης στον Στρατηγό Hamilton:
“Εμείς, καπετάν Άμιλτον, δεν εκάμαμε ποτέ συμβιβασμό με τους Τούρκους. Άλλους έκοψαν, άλλους σκλάβωσαν με το σπαθί και άλλοι, καθώς εμείς, ζήσαμε ελεύθεροι από γενεά σε γενεά. Ο βασιλιάς μας (ο Κωνσταντίνος Παλαιολόγος) εσκοτώθη, δεν έκαμε καμιά συνθήκη με τους Τούρκους. Η φρουρά του είχε παντοτινό πόλεμο με τους Τούρκους και δύο φρούρια ήσαν ανυπόταχτα. Η φρουρά του είναι οι κλέφτες και τα φρούρια η Μάνη, το Σούλι και τα βουνά.” (Θ. Κολοκοτρώνη, «Aπομνημονεύματα», εκδ. Αφών Τολίδη).
 “Στο 16ο Διεθνές Βυζαντινολογικό Συνέδριο της Βιέννης, ο ίδιος ο πρόεδρος της Αυστριακής Δημοκρατίας, Rudolf Kirschlger κατά την επίσημη έναρξη των εργασιών του συνεδρίου, συνεχάρη τον καθηγητή Hunger, πρόεδρο της Αυστριακής Ακαδημίας των Επιστημών, της Διεθνούς Εταιρείας Βυζαντινών Σπουδών, της  Οργανωτικής Επιτροπής του Συνεδρίου και ιδρυτή και οργανωτή της Βυζαντινολογικής Σχολής της Βιέννης, διότι, όπως είπε, απέδειξε ότι ο όρος ‘βυζαντινισμός’ δεν έχει καμμία σχέση με την βυζαντινή πραγματικότητα, αλλά προήλθε από ελλιπή κατανόηση του Βυζαντίου (σ.σ. διάβαζε: Ρωμανίας)  εκ μέρους των ιστοριογράφων της Αναγέννησης. Επανειλημμένα τονίστηκε από τον καθηγητή Hunger, ότι δεν πρέπει να γίνεται πλέον διάκριση μεταξύ ‘Byzantinistik’ και ‘Neogrzistik’, μεταξύ δηλαδή βυζαντινολογίας και νεοελληνικής φιλολογίας, διότι Βυζάντιο (σ.σ διάβαζε: Ρωμανία) και Νέος Ελληνισμός αποτελούν ενότητα”» («Επομένοι τοις θείοις πατράσι, αρχές και κριτήρια της πατερικής “θεολογίας”», εκδ. Βρυέννιος, Θεσ/κη 1997).
“Δεν είναι εκκλησία αυτό που νομίζουμε”.
“Μας πήραν μωρά παιδιά από το μαστό της μάνας μας, της Ορθοδόξου Εκκλησίας. Μας έμαθαν άλλα. Μας έδωσαν να πιούμε γάλα κονσέρβας. Μας έκοψαν από τις ρίζες. Μας χώρισαν από την Παράδοση. Μας απομάκρυναν από το σπίτι μας. Μας έκαμαν αλλοδαπούς στον τόπο μας. Βάλθηκαν να μας ξεμάθουν τη μητρική μας γλώσσα, τη γλώσσα της Ορθοδοξίας, τη μητρική γλώσσα του ανθρώπου. Ποιοί; Όσοι θέλησαν δια της βίας να μας σώσουν: οι διαφωτιστές, προπαγανδιστές, Βαυαροί, μασόνοι… μέχρι σήμερα. Μαζί μ’ αυτούς όλοι όσοι θεωρήσαμε τα φώτα τους φώτα, τον πολιτισμό τους πρόοδο. Και έτσι στα τυφλά, χωρίς διάκριση πνευματική, πήραμε το κάθετί απ’ αυτούς σαν ανώτερο, καλύτερο, πολιτισμένο (σε τέχνη, δίκαιο, διοργάνωση ζωής, αρχιτεκτονική, μουσική…). Και βασανίζεται το ΄είναι΄ μας. Απορρίπτει ο οργανισμός μας ένα ένα τα μεταμοσχευθέντα ξένα μέλη. Και συνέχεια μας μεταμοσχεύουν βιαίως νέα, τα οποία αποβάλλονται και φανερώνεται με την προσωπική συμπεριφορά ποιός είναι ο βαθύτερος χαρακτήρας του λειτουργημένου λαού μας.
Δεν είναι η Εκκλησία αυτή που νομίζουμε. Δεν είναι αυτή που χτυπάμε, αυτή που βαλθήκαμε να καταστρέψωμε. Δεν έχει σχέση η Ορθοδοξία με ‘μεσαιωνισμούς’, ‘μυστικισμούς’, ‘κληρικαλισμούς’, ‘σχολαστικισμούς’ που ακούμε. Τόσοι δυτικοθρεμμένοι νομίζουν, ότι σε Δύση και Ανατολή, όλοι οι όροι έχουν το ίδιο περιεχόμενο. Και προσπαθούν να μας ελευθερώσουν από αρρώστιες που δεν περάσαμε. Και μας αρρωσταίνουν με τις θεραπείες τους. Και μας περιπλέκουν με τις λύσεις τους.
Δεν αρνούμαστε ότι υπήρξαν και υπάρχουν ανθρώπινες αδυναμίες. Υπήρξαν και υπάρχουν αδύνατοι, με πτώσεις και ελαττώματα. Αυτό κάνει ακόμα πιο συμπαθή την ίδια την Ορθοδοξία και αναδεικνύει την ανοχή της αγάπης της και την αλήθεια του μηνύματός της”».

ΓΙΑ ΤΗΝ ΜΑΚΕΔΟΝΙΑ
O Victor Berard ήταν Γάλλος περιηγητής, ιστορικός, Καθηγητής Πανεπιστημίου και πολιτικός, ο οποίος κατά την τελευταία δεκαετία του 19ου αιώνος (δηλαδή έναν ακριβώς αιώνα μετά τον θάνατο του Pήγα Φεραίου στο Βελιγράδι (24-6-1798)) ταξίδεψε στα Βαλκάνια. Τις εντυπώσεις του και τα σχόλιά του για τα τότε ανακινούμενα ζητήματα, όπως το Mακεδονικό, η εμφάνιση αλβανικού έθνους, ο Πανσλαβισμός κ.ά. κατέγραψε σε βιβλίο, το οποίο κυκλοφόρησε το 1987 και στα ελληνικά με τίτλο: “Τουρκία και Ελληνισμός – Οδοιπορικό στη Μακεδονία” (Εκδ. Tροχαλία). Από την σελίδα 211 της ελληνικής εκδόσεως, διαβάζουμε το παρακάτω απόσπασμα, το οποίο μας δείχνει πως οι  ιδέες του Pήγα Φεραίου, δεν ήταν ουτοπία, αλλά ήταν σε μεγάλο βαθμό διαδεδομένες:
         “(…) Mέ την ιδιότητά μας ως Γάλλων, είμαστε στο Mοναστήρι προστατευόμενοι του Έλληνα προξένου. Aπ’ αυτό ίσως να υποφέρει λίγο η εθνική μας φιλοτιμία αλλά ωφελείται η παιδεία μας. Zούμε παρέα με τον Mεγαλέξανδρο και τον Aριστοτέλη, γνήσιους Mακεδόνες. Σήμερα το πρωί  ο πρόξενος μας διάβαζε τον Θούριο του  Pήγα, του μέν  Pήγα του Mακεδόνα (σημ. ο Bernard προφανώς δέχεται την ερμηνεία ότι ο  Pήγας γεννήθηκε στο Bελεστίνο, αλλ’ από γονείς προερχομένους από το χωριό Περιβόλι της Δυτικής Mακεδονίας), του εταιριστή του περασμένου αιώνα, που ήθελε να ξεσηκώσει τις παραδουνάβιες επαρχίες και πέθανε προδομένος από την Aυστρία στον Tούρκο δήμιο” (http://www.perivoli.gr/istoria.html):

Σουλιώτες και Mανιάτες, λιοντάρια ξακουστά…

Mαυροβουνιού καπλάνια, Oλύμπου σταυραετοί…

Kι Aγράφων τα ξεφτέρια, γενήτε μια ψυχή!…

Aνδρείοι, Mακεδόνες, ορμήσατ’ ως θεριά…

Tου Σάβου και Δουνάβου αδέλφια χριστιανοί…

Nα σφάξωμεν τους λύκους, που τόν ζυγόν βαστούν,

καί Έλληνας τολμώσι σκληρά να τυραννούν.

Ήταν ένας καιρός όπου, από τον Kάβο - Mαταπά μέχρι το Δούναβη και από την Aδριατική ως τη Mαύρη Θάλασσα, Xριστιανός και Έλληνας ήταν λέξεις συνώνυμες. Oι σταυραετοί της Mάνης και τα καπλάνια του Mαυροβουνιού, τα ξεφτέρια του Σάβου και οι Mακεδόνες δέχονταν το όνομα Έλληνες πολύ καιρό ακόμη μετά τον θάνατο του Pήγα, του οποίου τους στίχους παραθέσαμε πιό πάνω…”
            Η περιγραφή του Γάλλου (ιστορικού και περιηγητή) που μιλάει για την Oρθόδοξη Kοινοπολιτεία των Βαλκανικών λαών είναι χαρακτηριστική. Αυτή η κατάσταση είχε διαμορφωθεί υπό την εθναρχική και πνευματική καθοδήγηση του Οικουμενικού Πατριαρχείου και στα πλαίσια του Γένους των Ρωμηών (Pούμ μιλλέτ). Αυτή την Ελληνιστική υπερδύναμη ήθελε να αναστήσει και ο Καποδίστριας, αλλα και ο Μακρυγιάννης, ο οποίος έλεγε: “Να αναλάβομεν και να γένομεν και ένα όλοι οι ομόθρησκοι” (Στρατηγού Μακρυγιάννη “Οράματα και Θάματα”, Αθήνα 1983, σελ 177) καθώς και “Θα κάμωμεν το Ρωμαίικο” («Απομνημονεύματα», εκδ Μπάϋρον, σ.174).

ΟΙ ΛΕΞΕΙΣ “ΕΛΛΗΝ” ΚΑΙ “ΕΛΛΑΔΑ”
Οι λέξεις “Ελλην” και “Ελλάδα”, ήταν πλέον περιγραφικές της εθνότητας ΟΛΩΝ των κατοίκων των Βαλκανίων! Όλοι αυτοί οι άνθρωποι, είχαν ελληνιστικό υπόβαθρο, αλλά εμείς, με την εμμονή στον εθνικισμό (λόγω της ηγεμονίας των ξένων, οι οποίοι δεν ήθελαν αναβίωση της Ρωμανίας), αναγκάσαμε τους υπόλοιπους λαούς να αυτονομηθούν, χάνοντας ίσως για πάντα την πολιτισμική ηγεσία των Βαλκανίων. Το όνομα Ελλάδα στην αρχή της επανάστασης του 1821 βεβαίως ουδεμία σχέση είχε με τις φαντασιώσεις των σημερινών “αρχαιόπληκτων”. Ελλάδα σήμαινε τα Βαλκάνια. “Ο Μωρέας, η Ήπειρος, η Θεσσαλία, η Σερβία, η Βουλγαρία, τα νησιά του Αρχιπελάγους, εν ένι λόγω η Ελλάς άπασα έπιασε τα όπλα δια να αποτινάξει τον βαρύν ζυγόν των βαρβάρων”, λέει στην προκήρυξή του στο Ιάσιο (24-2-1821) ο Αλέξανδρος Υψηλάντης.  Οι Σέρβοι και οι Βούλγαροι είναι “Έλληνες”. Το ίδιο λέει κι ο Θ. Νέγρης στο “Ανάπτυξις του νόμου της Επιδαύρου” στα 1824».

*Από το υπό έκδοση βιβλίο του:
ΦΡΑΓΚΟCΥΝΗ←«ΜΝΗΜΟΝΙΟ»→ΡΩΜΗΟCΥΝΗ


 http://www.enromiosini.gr/arthrografia/15113-%CF%80%CF%89%CF%83-%CE%B7-%CE%B4%CF%85%CF%83%CE%B7-%CE%BC%CE%B1%CF%83-%CE%B5%CF%80%CE%B5%CE%B9%CF%83%CE%B5-%CF%80%CF%89%CF%83-%CF%84%CE%BF-%CF%81%CF%89%CE%BC%CE%B1%CF%8A%CE%BA%CE%BF-%CE%BA%CF%81%CE%B1/

Πρωτοπρ. Γεώργιος Μεταλληνός, Το ανολοκλήρωτο ’21

ΤΟ ΑΝΟΛΟΚΛΗΡΩΤΟ ᾽21 [1]

Τοῦ πρωτοπρ. π.

 

Γεωργίου Δ. Μεταλληνοῦ,

Ὁμοτ. Καθηγητοῦ Πανεπιστημίου Ἀθηνῶν

ΑΠΟ χρόνια δουλεύω αὐτό τό θέμα καί ἔχει συγκεντρωθεῖ ἕνα τεράστιο ὑλικό, ἀρχειακό, ἀδημοσίευτο ἤ καί δημοσιευμένο. Σκοπός τοῦ κειμένου αὐτοῦ εἶναι νά λειτουργήσειὡς πρόκληση στούς ἀγαπητούς μας ἀναγνῶστες. Εἶναι βέβαιο, ὅτι θά δημιουργηθοῦν ὄχι μόνο εὔλογες ἀπορίες, ἀλλά καί ἀντιδράσεις, διότι τό κείμενο συμβάλλει στην ὑπέρβαση τῆς «σιδερωμένης» ἱστορίας, πού θά ᾽λεγε καί ὁ ἀείμνηστος Μακρυγιάννης, ἡ ὁποία διδάσκεται καί ἀναπαράγεται στή σχολική μας ἐκπαίδευση. Ἀλλ᾽ αὐτό εἶναι φυσική ἀπόληξη τῆς εὐρωπαϊκῆς ἀναγνώσεως τῆς ἱστορίας μας.

Χρειάζεται γι᾽ αὐτό καί ἡ ρωμαίικη-ἑλληνορθόδοξη ἀνάγνωσή της, ἐπί τῇ βάσει τῶν πηγῶν, πού ὄχι μόνο ὑπάρχουν, ἀλλά εἶναι καί πλούσιες. Μιά τέτοια ἀνάγνωση εἶχε πραγματοποιήσει ὁ μακαριστός π. Ἰωάννης Ρωμανίδης († 2001), καί ἀντιμετωπίσθηκε ἀπό κάποιους μέ βιαιότητα καί κακία, διότι ἐτάραξε τά λιμνάζοντα ὕδατα τῆς καθιερωμένης ἱστοριογραφίας, ἀλλά καί τῆς πολιτικῆς ἀκαμψίας. Σήμερα ὅμως ἴσως εἶναι εὐνοϊκότερες οἱ ἐθνικοκοινωνικές συνθῆκες, γιά νά ἐπαναληφθεῖ τό ἐγχείρημα ἐκείνου. Διότι ἡ Εὐρώπη, στήν ὁποία εἴχαμε ἐναποθέσει «τήν πᾶσαν ἐλπίδα» μας, ἀπεκάλυψε (καί στήν ἐποχή μας) τό ἀληθινό πρόσωπό της.

* * *

Ἰσχυρή πρόκληση γιά την Ἑλληνική συνείδηση εἶναι, ἄν πέτυχε ἡ Ἑλληνική ἐπανάσταση τούς σκοπούς της, πού ἦταν σκοποί ὅλου τοῦ Γένους/Ἔθνους. Τό ἐρώτημα αὐτό ἔχει τεθεῖ ἐπανειλημμένα μέχρι σήμερα. Ποιός ἦταν ὁ κύριος στόχος της; Κατά τήν ἐκτίμηση πολλῶν ἱστορικῶν μας τό «1821» εἶχε μεγαλοϊδεατικό-ρωμαίικο καί ὄχι ἀλυτρωτικό-χαρακτήρα. «Νά φτειαχθεῖ τό ρωμαίικο» ἦταν τό βασικότερο κίνητρό του. Ρωμαίικο ὅμως σημαίνει οἰκουμενικά καί ὑπερφυλετικά ἑλληνικό καί ὄχι ἑλλαδικό καί παραπέμπει τό «εὐρύ» καί ὄχι τό «στενό» Γένος. Κατά τον π. Ἰωάννη Ρωμανίδη «οἱ Ρωμηοί (ΓΔΜ: οἱ ἑλληνορθόδοξοι) ἐπαναστάτησαν τό 1821, διά νά ξαναγίνη ἡ Ρωμηοσύνη κράτος μέ τόν ρωμαίικο (ΓΔΜ: ἑλληνορθόδοξο) πολιτισμόν της, πού μέ ὑπερηφάνειαν καί κάθε θυσίαν εἶχαν διαφυλάξει κατά τά σκληρά χρόνια τῆς Τουρκοκρατίας, τῆς Φραγκοκρατίας καί τῆς Ἀραβοκρατίας»2. Πόση ἀλήθεια ἐκφράζει αὐτή ἡ θέση;

Θά παρουσιάσουμε δειγματοληπτικά κάποιες ἄμεσες μαρτυρίες ἀπό την πλούσια βιβλιογραφία.

1. Ἡ ἀνάσταση τῆς Ἑλληνορθόδοξης Ρωμανίας (Βυζαντίου) ἦταν το 1821 ἡ κυριαρχοῦσα στά εὐρύτερα στρώματα τοῦ λαοῦ ἰδεολογία. Ὑπῆρχαν μυστικοί πόθοι τοῦ Γένους. Ἡ λαϊκή ποίηση ὑποσχόταν (στην Παναγία): «Πάλι μέ χρόνους μέ καιρούς, πάλι δικά Σου θἆναι». (Ὅταν τά ἔχει ἡ Παναγία, εἶναι καί δικά ΜΑΣ, ἐνῶ, ὅπως στήν ἐποχή μας, τό ἀντίστροφο δέν εἶναι βέβαιο…). Συνήθεις σ᾽ ὅλη τήν διάρκεια τῆς δουλείας ἦσαν οἱ ἐκφράσεις «πότε θά γίνει ρωμαίικο», «ὅταν θά γίνεται Ρωμανία» (ποντιακό)3.

Ἀκόμη καί οἱ ὑποστηρίζοντες τή στενή-κρατική-ἐθνική ἰδέα (διαφωτιστές κ.λπ) στά τέλη τοῦ 18ου ἤ τίς ἀρχές τοῦ 19ου αἰώνα, δέν θά μποροῦσαν νά φαντασθοῦν «Ἑλληνικό Κράτος» μέ τά σύνορα τοῦ 1828/30, ἀκόμη καί τά σημερινά. Τούς στόχους τῆς Ἑλληνικῆς Ἐπαναστάσεως καθόριζε, ἀπό τῆς πλευρᾶς τῆς Ρωμηοσύνης, ἡ συλλογική μνήμη τοῦ Γένους, πού προσανατολιζόταν στην Ἅγια-Σοφιά, τή Νέα Ρώμη/Κωνσταντινούπολη. Σέ ὅ,τι δηλαδἠ εἶχε χαθεῖ καί τό ὁποῖο ὀνειρευόταν τό Γένος νά ξαναποκτήσει. Ἡ ἀπελευθέρωση ἑνός μικροῦ τμήματος, κατοικημένου ἀπό Ἕλληνες τοῦ ἀρχαίου «θέματος» Ἑλλάς (Στερεά Ἑλλάδα, Πελοπόννησος καί μερικά νησιά) ἀποτελοῦσε τήν φιλοδοξία ἐκείνων, πού εἶχαν ταυτισθεῖ μέ τούς διπλωματικούς στόχους τῶν «Μεγάλων Δυνάμεων», πού προέβλεπαν τή μεταβοή τοῦ παλαιοῦ «ἑλλαδικοῦ θέματος» σέ κράτος τῶν Ἑλλήνων, γιά τήν ἐξυπηρέτηση τῶν σχεδίων τους. Θα φθάσουν, μάλιστα, οἱ ταυτισμένοι μέ τή δυτική πολιτική Ἕλληνες τοῦ μικροῦ ἐλευθέρου Ἑλληνικοῦ κράτους να ἀπαιτοῦν νά ἐγκατασταθοῦν οἱ ἐκτός (ἐλευθέρας) Ἑλλάδος Ἕλληνες σ᾽ αὐτήν, γιά νά «πολιτογραφηθοῦν Ἕλληνες», διαφορετικά ἔμεναν «Ρωμηοί»4.

Οἱ ὑπόδουλοι «Ρωμηοί» ἔλεγαν ὅμως «ὅταν θά κάμωμεν τό ρωμαίικο» ἤ «ὅταν θά ἔλθει τό ρωμαίικο», πολύ πρίν ἀπό τήν ἐξέγερση τοῦ 1821. Κατά τόν μεγάλο ἱστορικό μας ἀείμνηστο Ἀπόστ. Βακαλόπουλο, «ἡ δεύτερη φράση ἐξακολούθησε νά ἐπιζεῖ καί ἀργότερα στίς συνομιλίες τῶν ὑποδουλωμένων ἀκόμη Ἑλλήνων τῆς Θεσσαλίας, Ἠπείρου, Μακεδονίας καί τῶν ἄλλων Ἑλληνικῶν χωρῶν»5. «Να φτειαχθεῖ τό Ρωμαίικο» ἦταν ὁ κοινός πόθος τοῦ Γένους. Ὁ Μεγαλοϊδεατισμός του ἦταν οἰκουμενικός ὅμως, μέ ἐπίκεντρο τήν Πόλη (Κωνσταντινούπολη), τήν παλαιά πρωτεύουσά του. Ἡ ἀνάσταση τῆς αὐτοκρατορίας, τῆς Ρωμανίας/Βυζαντίου, καί ὄχι κάποιας μικρῆς ἐπαρχίας. Αὐτό ὅμως σήμαινε ἀνάσταση ὅλων τῶν Ρωμηῶν, τῶν πολιτῶν δηλαδή τῆς Νέας Ρώμης (Κωνσταντινουπόλεως).

Ρητά παρατηρεῖ ὁ βρεττανός διπλωμάτης καί ἱστορικός τῶν πολιτισμῶν Arnold Toynbee: «Οἱ νεώτεροι Ἕλληνες τρέφουν -ἤ ἔτρεφαν τοὐλάχιστον ἴσαμε τό 1922- τη φιλοδοξία νά νεκραναστήσουν την Ἀνατολική Ρωμαϊκή Αὐτοκρατορία καί νά καταστήσουν τήν Κωνσταντινούπολη πρωτεύουσά τους ξανά»6. Καί παρακάτω: «Τό ἑνιαῖο ὁμοιογενές ἐθνικό κράτος, πού συγκροτήθηκε ἀπό τό 1831 ἕως το 1945, δέν εἶχε ἀληθινά προηγούμενα στά προγενέστερα στάδια τῆς Ἑλληνικῆς ἱστορίας. Οὔτε εἶχε καθόλου ρίζες στή νεοελληνική ζωή»7. Γιά τήν ἀνάσταση τοῦ «Ρωμαίικου» εἶναι σημαντική ἡ ἀκόλουθη δήλωση τοῦ Ληξουριώτη πολιτικοῦ Γεωργίου Τυπάλδου – Ἰακωβάτου (1813-1882) μέσα στην Ἑλληνική Βουλή στίς 23.11.1879: «… Εὔχομαι δέ καί ἡμεῖς νά γίνωμεν Ρωμαῖοι, ὡς εἶμαι Ρωμαῖος και ἐγώ. Θέλω σᾶς ἐξηγήσει παρ᾽ ἐμπρός, ὁποίαν ἔννοιαν προσάπτω εἰς τήν λέξιν Ρωμαῖος. Σεῖς χωρίς νά θέλετε καί νά τό αἰσθάνεσθε, λέγετε “πότε θά κάμωμεν τό Ρωμαίικο”. Ἐγώ θέλω σᾶς ἐξηγήσει το Ρωμαίικο»8.

2. Ἡ αὐτοκρατορική ἰδέα-το «εὐρύ γένος» ἦταν ἡ μόνιμη και ἀμετάτρεπτη ἰδεολογία τῆς Ρωμαίικης Ἐθναρχίας, ἡ ὁποία συνέχιζε τήν «Βυζαντινή» Αὐτοκρατορία. Γι᾽ αὐτό καί ἐξηγοῦνται οἱ ἀρχικοί δισταγμοί της γιά τήν ἐπανάσταση τῶν «Ἑλλήνων» στήν ἑλλαδική ἐπαρχία, διότι τό Φανάρι γνώριζε καλά τά σχέδια τοῦ Ναπολέοντος, ἀλλά καί τῶν εὐρωπαϊκῶν ἀνακτοβουλίων. Ἡ προϊοῦσα κατάπτωση τῆς Ὀθωμανικῆς ἐξουσίας ἦταν αἰσθητή στίς ἀρχές τοῦ 19ου αἰώνα καί ἡ Ἐθναρχία γνώριζε, ὅτι ἡ αὐτοκρατορία περιερχόταν ἀργά, ἀλλά σταθερά, στά χέρια τῶν Ρωμηῶν. Γι᾽ αὐτό ἤδη ἀπό τόν 18^ο αἰώνα εἶχε ἀποκρυσταλλωθεῖ ἡ Φαναριώτικη προοπτική, ὅτι ἡ αὐτοκρατορία θά μεταστοιχειωνόταν σε Ἑλληνική-Ρωμαίικη μέ τήν ἐκ τῶν ἔσω μεταλλαγή της σέ «Ὀθωμανικό Κράτος τῆς ρωμαίικης/ἑλληνικῆς ἐθνότητος». Ἡ ἐθνικιστική ἐπανάσταση τῶν Νεοτούρκων (1908), πού ἔγινε, γιά νά ἀποκλεισθοῦν οἱ ὑπερισχύσαντες στις ἐκλογές Χριστιανοί (Ὀρθόδοξοι καί Ἀρμένιοι) ἀπό τήν διεκδίκηση τῆς ἐξουσίας, βεβαιώνει τόν ρεαλισμό τῆς φαναριώτικης προσδοκίας. Ἀνάλογο μέ τήν Ἐθναρχία ὅραμα ἐνσάρκωναν καί οἱ Κολυβάδες

τοῦ Ἁγίου Ὄρους. Ἦσαν καί αὐτοί φορεῖς τοῦ πνεύματος τῆς Ρωμηοσύνης, τῆς ἀπελευθερώσεως δηλαδή «ὅλων τῶν ὑποδούλων στον Σουλτάνο λαῶν, χωρίς καμμιά (εὐρωπαϊκοῦ τύπου) ἐθνικιστική διάκριση ἤ κατακερματισμό τους σε συμβατικές κρατικοεθνικές ὀντότητες, καί στή οὐσία δυτικά προτεκτοράτα. Γι᾽ αὐτό ὁ προφήτης τῆς ἐλευθερίας μας Πατροκοσμᾶς ὁ Αἰτωλός» († 1779), πού δίκαια ὀνομάσθηκε «ὁ μεγαλύτερος Νεοέλληνας» (Κώνστας), μιλοῦσε γιά την ρωμαίικη ἀνάστασή μας μέ τόν λόγο του: «αὐτό μιά μέρα θά γίνει ρωμαίικο».

3. Ὁ Οἰκουμενικός αὐτός πατριωτισμός ἐνέπνεε καί τόν Ρήγα, ὁ ὁποῖος πιστός στήν αὐτοκρατορική ἰδέα σχεδίαζε στούς χάρτες του ὁλόκληρη τήν αὐτοκρατορία τῆς Νέας Ρώμης, τό «οἰκουμενικό κράτος», ἀπευθυνόμενος σ᾽ ὅλους τούς λαούς της καί ὄχι μόνο στους Ἑλλαδικούς, τούς φυλετικά Ἕλληνες, ἀλλά καί στούς μή χριστιανούς. Χρησιμοποιεῖ τήν «ἐπίσημη» γλώσσα τῆς «αὐτοκρατορίας», τά Ἑλληνικά (τά Ρωμαίικα) καί μιλεῖ ὡς «ρωμηός»9 στούς ἄλλους ρωμηούς, ἀνεξάρτητα ἀπό φυλή, γλώσσα καί θρησκεία. Κατά τον Ἀπόστ. Δασκαλάκη «πρέπει νά θεωρήσωμεν ὡς βέβαιον, ὅτι ἤδη ἀπό τῆς ἐποχῆς αὐτῆς εἶχε συλλάβει (δηλ. ὁ Ρήγας) τό σχέδιον μιᾶς γενικῆς ἐπαναστάσεως τῶν Ἑλλήνων καί τῶν λοιπῶν λαῶν τῆς Βαλκανικῆς μέ τήν βοήθειαν τῶν στρατιῶν τῆς Γαλλικῆς Δημοκρατίας, πρός ἀποτίναξιν τοῦ τουρκικοῦ ζυγοῦ πρός ἵδρυσιν μιᾶς μεγάλης ἑλληνικῆς δημοκρατίας, τῶν ὁρίων περίπου τῆς Βυζαντινῆς αὐτοκρατορίας, ἐντός τῶν κόλπων τῆς ὁποίας θά ἔζων ἐν πλήρει ἐλευθερίᾳ καί ἰσότητι πολιτικῶν καί ἀτομικῶν δικαιωμάτων πάντες οἱ λαοί, ἀνεξαρτήτως ἐθνικότητος, γλώσσης καί θρησκείας»10. Αὐτό, πράγματι, ἦταν τό ρωμαίικο ὄνειρο τοῦ Ρήγα καί ὄχι ἡ μικρή Ἑλλάδα τοῦ 1828/30 ἤ καί ἡ σημερινή, ἀκόμη. Ἡ σχεδιαζόμενη ἀπό αὐτόν «Γραικική (Ἑλληνική) Δημοκρατία» εἶναι οἰκουμενική καί πολυεθνική. Εἶναι «αὐτοκρατορία» μέ αὐτοκράτορα (αὐτεξούσιο) τόν Λαό της. Παρά τίς γαλλικές του ἐπιδράσεις, δηλαδή, ὁ Ρήγας δέν εἶχε ἐγκολπωθεῖ τή στενή ἐθνική ἰδέα, ἀλλά ἔμενε «ρωμηός/βυζαντινός στη συνείδησή του. Ὀρθά παρατηρεῖ ὁ Δασκαλάκης: «Ἡ Βυζαντινή παράδοσις παρέμενε ζῶσα χάρις εἰς την Ὀρθόδοξον Ἐκκλησίαν, ὁ δέ Ρήγας εἶχε ζήσει ἐπί μακρόν εἰς την Κωνσταντινούπολιν, ἕδραν τοῦ Οἰκουμενικοῦ Πατριαρχείου και θεματοφύλακα τῶν Βυζαντινῶν παραδόσεων11. Συνεπῶς, ὁ Ρήγας ἐκινεῖτο μέσα στήν πατριαρχική- φαναριώτικη-ἐθναρχική προοπτική τοῦ οἰκουμενικοῦ ἐθνισμοῦ, μέ βάση τήν ἰδέα τῆς Ρωμανίας/Ρωμηοσύνης, τοῦ ἑλληνορθόδοξου δηλαδή πολιτισμοῦ, μέ κέντρο την δεύτερη ἱστορικά πρωτεύουσα τοῦ Ἑλληνισμοῦ, τήν

Κωνσταντινούπολη-Νέα Ρώμη. Ἡ «Ἑλληνική Νομαρχία» 1806, ἔργο κατά την συνάδελφο κ. Μαρία Μαντουβάλου, τοῦ Ἀδαμ. Κοραῆ, «κατ᾽ οὐσίαν ἀνατρέπει τό σχέδιον τοῦ Ρήγα διά σχεδίου τοῦ Ναπολέοντος, τό ὁποῖον ἀργότερον φέρεται ὡς σχέδιον τοῦ Κοραῆ»12.

Ἀλλά καί ὁ ρουμάνος πολιτικός καί διακεκριμένος ἱστορικός Νικ. Γιόργκα (†1940) δέχεται, ὅτι στο ἴδιο ἰδεολογικό πλαίσιο ἐκινεῖτο και ἡ Φιλική Ἑταιρεία: Ἡ Ἑταιρεία «ἀνώτατον σκοπόν ἔτασσε νά ἀποκαταστήσει τήν Βυζαντινήν αὐτοκρατορίαν, ἔχουσαν πρωτεύουσαν τήν Κων/λιν»13.

4. Ἐφαρμογή τῶν σχεδίων τοῦ Ρήγα προγραμμάτιζε τό «Σχέδιον Γενικόν», πού συντάχθηκε μεταξύ Μαΐου καί Ἰουλίου 1820 καί τό εἶχε ἐγκρίνει ὁ Ἀλέξ. Ὑψηλάντης. Προέβλεπε «τήν ἐξέγερσιν τῆς Βαλκανικῆς». Εἶχε 23 ἄρθρα καί ὅριζε ὅτι ἔπρεπε νά ἐκδηλωθεῖ ὁ ἀγώνας σε πέντε μέτωπα, γιά νά διασπασθοῦν οἱ δυνάμεις τοῦ Κατακτητῆ. Τά μέτωπα αὐτά ἦσαν: 1. Ὁ Μοριάς, 2. Ἡ Ἤπειρος, 3. Ἐπανάσταση στή Σερβία καί ἐνδεχόμενα στό Μαυροβούνιο, 4. Κάψιμο τῆς ἀρμάδας τῶν Ὀθωμανῶν στήν Κωνσταντινούπολη καί 5. Ἀντιπερισπασμός στη Μολδοβλαχία, τόσο ἀπό τίς φρουρές τῶν ἡγεμόνων, ὅσο καί ἡ ἐξέγερση τῆς τοπικῆς ἀγροτιᾶς. Ἄρα ὁ πολυπροβαλλόμενος ἀντιπερισπασμός τῆς ἐξέγερσης στή Μολδοβλαχία ἦταν μόνο ἕνα μέρος τοῦ καταρτισθέντος σχεδίου.

Ὁ ἀείμνηστος διδάσκαλός μας Διον. Ζακυθηνός σχολιάζει τόν τονιζόμενο ἀπό τόν Ἰω. Φιλήμονα ἀντιπερισπασμό ὡς ἑξῆς: «Ἐάν διά τοῦ ὅρου τούτου νοῆται ἡ περιωρισμένη στρατιωτική ἤ πολιτική ἐνέργεια, ἡ ἀποσκοποῦσα εἰς την παραπλάνησιν τοῦ ἀντιπάλου, δυσκόλως ἡ ἐπιχείρησις τῆς Δακίας θα ἠδύνατο νά θεωρηθῆ ὡς ἀντιπερισπασμός. Ὡς πρᾶξις πολιτική και στρατιωτική ὑπῆρξε μέρος τοῦ ὅλου. Καί τό Σχέδιον Γενικόν, ἔστω καί ἄν μονομερῶς ἐφηρμόσθη, ἔδωκεν εἰς τήν Ἐπανάστασιν τον οἰκουμενικόν χαρακτῆρα της. Ἄνευ αὐτοῦ ὁ ἀγών θά ἐκινδύνευεν ἴσως νά ἐξελιχθῆ εἰς χρονίζουσαν τοπικήν σύγκρουσιν»14.

Ἀλλά καί αὐτός ὁ ἡγέτης τῶν Βλάχων (ρουμάνων) ἀγροτῶν Θεόδ. Βλαντιμιρέσκου, σέ ὁμιλία του, ἀνακοίνωσε στούς ὀπαδούς του ὅτι τό «κίνημά του (μαζί μέ τόν Ἀλ.Ὑψηλάντη) ἀνῆκε σέ γενικώτερη ἐπαναστατική κίνηση»15. Καί ὁ Θεόδ. Κολοκοτρώνης γιά νά ἐμψυχώσει τό ἑλλαδικό στοιχεῖο, τόνιζε μεταξύ ἄλλων, ὅτι «ὅλον τό γένος τῶν Χριστιανῶν (αὐτό σημαίνει οἱ Ρωμηοί) καί εἰς τόν Μορέα, Ρούμελη, Σερβία, Βουλγαρία, Καραταγλίδες (Μαυροβούνιο), Βλαχομπογδανία καί σχεδόν εἰς αὐτήν την ἀνατολήν, ἐσηκώθη εἰς τ᾽ ἄρματα, ὁμοίως καί ὅλα τά νησιά τῆς Ἄσπρης Θαλάσσης» (τοῦ Αἰγαίου), προβάλλοντας ἔτσι τήν ρωμαίικη οἰκουμενική ἰδέα. Ἐξεγειρόταν ὁλόκληρο τό Ρωμαίικο Μιλλέτι τῆς Ὀθωμανικῆς Αὐτοκρατορίας.

Μετά τό κίνημα τοῦ Ὑψηλάντη ἀρχίζει ἡ παρέκκλιση τοῦ στόχου τῆς Ἐπαναστάσεως, πού προσέλαβε στενό ἐθνικό (ἐθνικιστικό) χαρακτήρα, ὡς ἐπανάσταση τῶν ἑλλαδιτῶν, μιᾶς ἐπαρχίας δηλαδή τῆς Ρωμαίικης Ἐθναρχίας. Σαφέστατος στό σημεῖο αὐτό εἶναι ὁ καθηγ. Κωνσταντῖνος Τριανταφυλλόπουλος: «Ἐν τοσούτῳ -γράφει- ὅταν τόν Φεβρουάριον τοῦ 1821 ἐξερράγη παρά τά πολωνικά σύνορα τό κίνημα τοῦ Ὑψηλάντη καί διά τούς γνωστούς λόγους ἀπέτυχεν, ἐπηκολούθησε δέ τόν Μάρτιον ἡ ἀποστασία τῆς Πελοποννήσου, δεν πρόκειται πλέον περί ἑνώσεως πλειόνων λαῶν εἰς πολιτείαν φέρουσαν τόν χαρακτῆρα τοῦ ὑπερέχοντος ἑλληνικοῦ στοιχείου, ἀλλά περί ἀποκαταστάσεως τοῦ ἑλληνικοῦ γένους»16. Μετά τό ἐπαναστατικό κίνημα, δηλαδή, τοῦ Ὑψηλάντη, ἀλλάζει ὁ οἰκουμενικός-ρωμαίικος στόχος τοῦ Ρήγα. Συνεχίζει δέ: «Μέ ἄλλους λόγους ἡ ἀρχή τῶν ἐθνικοτήτων, ἥν ἐνσαρκώνει ὁ ἑλληνικός ἀγών, διατελεῖ εἰς ἐσωτερικήν συνοχήν πρός πολίτευμα, οἷος υἱοθετήθη ἀπό τήν ἐν Ἐπιδαύρῳ συνέλευσιν»17. Αὐτό σημαίνει, ὅτι στή διάρκεια τῆς Ἐπανάστασης ἐπεβλήθη ἄνωθεν (καί ἔξωθεν!) ἰδεολογία ἄγνωστη στό Γένος μέχρι τότε. Τό βαυαρικό αὐτοκέφαλο τοῦ 1833 καί ὅλες οἱ πολιτικές ἐξελίξεις μέχρι τή Μικρασιατική καταστροφή (1922) θά ὁλοκληρώσουν τά εὐρωπαϊκά σχέδια.

Ὅπως συνοψίζει ὁ κ. Τριανταφυλλόπουλος «ἡ ἀποτυχία τοῦ κινήματος τῶν Παραδουναβίων ἐπαρχιῶν κατέστρεψε τάς πραγματικάς προϋποθέσεις διά τήν ἄσκησιν οἰκουμενικῆς πολιτικῆς»18. Αὐτό ὑποστήριξε, μέ μεγάλη ἐκφραστική δύναμη καί ὁ Νικ. Γιόργκα: «Ὁ Ἑλληνικός Φοῖνιξ τῆς (Φιλικῆς) Ἑταιρείας ἐν τῇ τολμηρᾷ του ὁρμῇ εἶχε φονεύσει τόν παλαιόν βυζαντινόν ἀετόν»19.

Εἶναι ὅμως σημαντικό, γιά την ἀπόδειξη τῆς συνέχειας αὐτοῦ τοῦ οἰκουμενικοῦ -ρωμαίικου- πνεύματος, πού καμμία ξένη προπαγάνδα δέν εἶχε τήν δύναμη νά καταπνίξει, τό πλαίσιο τῶν ὁραματισμῶν τοῦ μεγάλου ἡγέτη μας Ἰωάννου Καποδίστρια (1776-1831), τοῦ ΜΟΝΟΥ καθ᾽ ὁλοκληρίαν ὀρθοδόξου πολιτικοῦ αὐτοῦ τοῦ τόπου. Ὁ Καποδίστριας ἐκινεῖτο στό ἰδεολογικό κλίμα τοῦ Ρήγα και τοῦ Ἀλ. Ὑψηλάντη. Στό γνωστό Ὑπόμνημά του ἀπό 18 Ἀπριλίου 1819 ἐκφράζεται ἡ βούλησή του να θεμελιωθεῖ ἡ Φιλική Ἑταιρεία «οὐχί ἐπί τῆς

ἐθνότητος, ἀλλ᾽ ἐπί τῆς εὐρείας καί ζώσης ὀρθοδόξου Ἐκκλησίας» , δηλαδή τῆς Ρωμαίικης Ἐθναρχίας20. Ἐξ ἄλλου, τόν Ἀπρίλιο τοῦ 1828, κυβερνήτης ἤδη τῆς Ἑλληνικῆς Ἐπικρατείας, μέ μιά ἐνέργειά του φανερώνει τό ἐνδιαφέρον του γιά ρωμαίικη-οἰκουμενική λύση τοῦ Ἀνατολικοῦ ζητήματος, μέ ὑπόβαθρο τήν ἀνάσταση τῆς Ρωμηοσύνης- Βυζαντίου. Τότε ὑποβάλλει στον Τσάρο Νικόλαο σχέδιό του, πού προέβλεπε τήν ἀναδιοργάνωση τῆς Ὀθωμανικῆς Ρούμελης (τῆς Βαλκανικῆς) σέ ὁμοσπονδία πέντε αὐτονόμων κρατῶν: Ἑλλάδας, Ἠπείρου (ὁλοκλήρου), Μακεδονίας (ὁλοκλήρου), Σερβίας καί Δακίας (τό ὄνομα ROMANIA/ΡΩΜΑΝΙΑ θα τῆς δοθεῖ ἀπό τόν Ἀλ. Κούζα το 1859/60)21.

Ἡ πρόταση τοῦ Καποδίστρια συνιστοῦσε παραλλαγή τοῦ σχεδίου τοῦ Ρήγα, ἀλλά ἀπορρίφθηκε μέ τη συνθήκη τῆς Ἀνδριανουπόλεως (14.9.1829)22. Ὁ Καποδίστριας ἐργαζόταν γιά τήν ἀπελευθέρωση και προοδευτική ἑνοποίηση τῶν εὐρωπαϊκῶν ἐπαρχιῶν τῆς αὐτοκρατορίας τῆς Νέας Ρώμης. Ἔτσι κατανοεῖται καί ἡ μαρτυρία τοῦ Νικ. Σπηλάδη, στενοῦ συνεργάτη τοῦ Καποδίστρια, γιά τήν ἐπιθυμία τοῦ Κυβερνήτου νά ἐπιτύχει τήν ἵδρυση «Νεορωμαϊκῆς Αὐτοκρατορίας», δηλαδή ἀνάσταση τῆς αὐτοκρατορίας τῆς Νέας Ρώμης/Βυζαντίου. Ἔτσι σκέπτονταν ὅλοι οἱ Ρωμηοί, δηλαδή οἰ Ὀρθόδοξοι Ἕλληνες, ὄχι ὅμως καί οἱ Ἕλληνες- Ὀρθόδοξοι, πού χρησιμοποιοῦν τήν Ὀρθοδοξία, ταυτιζόμενοι μέ τά ἑκάστοτε σχέδια τῆς Εὐρωπαϊκῆς Πολιτικῆς.

5. Ἀλλά καί ἡ Ὑψηλή Πύλη γνώριζε τήν προσδοκία τῆς Ἐθναρχίας γιά τήν ἀνάσταση τῆς Ρωμανίας καί ἔτσι κατενόησε καί τόν ἀγώνα τοῦ ᾽21. Δέν εἶναι ἄρα ἀνεξήγητο, ὅτι ἀντέδρασε μέ τόν ἀπαγχονισμό τοῦ Γενάρχη τῶν Ρούμ/Ρωμηῶν (10.4.1821). Ὁ Οἰκουμενικός Πατριάρχης ἦταν γιά τόν Σουλτάνο ὁ ἀρχηγός τοῦ Μιλλετίου τῶν «Ρούμ» καί ὄχι μόνο τῶν «Γιουνανλάρ». Ὁ ἅγιος Πατριάρχης και ὅλοι οἱ λοιποί συναθλητές του, κληρικοί καί ἐπίσημοι λαϊκοί, ἔπαθαν ὑπέρ ὅλου τοῦ Γένους τῶν Ρωμαίων καί ὄχι μόνο «ὑπέρ Δημητσάνης», ὅπως ἔγραφε τό 1831 ὁ ἱερομόναχος καθηγητής τῆς Ἰονίου Ἀκαδημίας Κων/νος Τυπάλδος- Ἰακωβάτος (†1867). Τά θύματα τῆς ὀθωμανικῆς θηριωδίας τόν Ἀπρίλιο τοῦ 1821, ὅπως καί ὁ Ρήγας Βελεστινλῆς, ἐκτελέσθηκαν ἀπό την Πύλη γιά τήν αὐτοκρατορική ἰδέα, γιά τήν ἀνάσταση τῆς Ρωμανίας/Βυζαντίου. Ἕνα ἐρώτημα για τό κατά πόσον αὐτό θά ἦταν δυνατό τότε δέν εἶναι παρά ρητορικό. Ὁ ρεαλισμός τοῦ μεγάλου διπλωμάτη Καποδίστρια ἀποδεικνύει τήν ἀντιιστορικότητα χρήσεως συλλογισμῶν β᾽ εἴδους («φῶς εἰ μή εἴχομεν, ὅμοιοι τυφλοῖς ἄν ἦμεν»), ἀλλά μόνο συλλογισμῶν τοῦ πρα γματικοῦ (εἴ εἰσί βωμοί, εἰσί καί θεοί), ὅπως πράττει ἡ αὐθεντική ἱστοριογραφία καί ἡ πατερική Ὀρθοδοξία.

6.Οἱ Μεγάλες Δυτικές Δυνάμεις (Ἀγγλία-Γαλλία) ἤθελαν μέν την διάλυση τῆς Ὀθωμανικῆς Αὐτοκρατορίας, ἀλλά καί τήν ἀντικατάστασή της μέ μικρά κράτη, προτεκτοράτα τους ὑπό μόνιμη κατοχή (αὐτό γίνεται αἰσθητό σήμερα). Ἕνα παρόμοιο σχέδιο ὅμως ἐπέβαλλε τήν διάλυση τῆς Ρωμηοσύνης (Ἐθναρχίας τῶν Ρωμηῶν). Κατά τήν εὔστοχη ἐπισήμανση τοῦ π. Ἰ. Ρωμανίδη, οἱ βασιλεῖς καί εὐγενεῖς τῆς Εὐρώπης «ἐφοβοῦντο το ἐνδεχόμενον γενικῆς ἐξεγέρσεως τῆς Ρωμαιοσύνης εἰς τήν Δύσιν και τήν Ἀνατολήν. Αὐτός δέ, εἶναι ὁ λόγος, διά τόν ὁποῖον ἐτέθησαν εὐνοϊκῶς ἔναντι τῆς λεγομένης “Ἑλληνικῆς” Ἐπαναστάσεως, και τοῦτο μόνον ὅτε ἐξησφάλισαν το ἀρχαιοελληνικόν προσανατολισμόν της καί τήν ἀντίθεσίν της εἰς τήν Ρωμαιοσύνην καί τήν πρωτεύουσαν αὐτῆς Κωνσταντινούπολιν»23.

Καί ἡ Ρωσία ὅμως δέχθηκε τελικά τήν γραμμή τῶν Εὐρωπαίων για τό Πατριαρχεῖο, ὅτι δηλαδή ὡς Ἐθναρχικό Κέντρο ἔπρεπε νά διαλυθεῖ (αὐτοκέφαλα). Οἱ Εὐρωπαϊκές Μεγάλες Δυνάμεις ἤξεραν, ἄλλωστε, καλά ὅτι ἕνα «Ἑλληνικόν Σχέδιον» τοῦ 1781 προέβλεπε ἀνασύσταση τῆς «Βυζαντινῆς Αὐτοκρατορίας»24. Εἶναι ὅμως γνωστό, ὅτι «οἱ Ρῶσοι καί οἱ Εὐρωπαῖοι οὐδέ κἄν ἐδέχθησαν ποτέ τήν σκέψιν, ὅτι θά ἠδύναντο νά ἐπιτρέψουν νά γίνη ξανά ἡ Κωνσταντινούπολις-Νέα Ρώμη πρωτεύουσα τῆς Ρωμηοσύνης. Ὁσάκις οἱ Ρῶσοι μετά τόν Μέγαν Πέτρον ἐσκέφθησαν τήν ἐκδίωξιν τῶν Τούρκων ἀπό τήν Πόλιν, ἐξέλαβον τήν Πόλιν ὡς ρωσικήν κτῆσιν καί ὄχι ὡς ρωμαίικην»25.

Εἶναι εὐνόητο, μετά τά παραπάνω, γιατί «ἔπρεπε» νά συντριβεῖ ἡ ρωμαίικη ἐπανάσταση ἐν τῇ γενέσει της. Ἔτσι ἐξουδετερώθηκε ὁ Ρήγας, ἔχοντας ἀντικατασταθεῖ στό ἐπιτελεῖο τοῦ Ναπολέοντος με τόν Κοραῆ, πού μιλοῦσε γιά ἐπανάσταση τῶν «ἀρχαίων» Ἑλλήνων, ὄχι μόνο κατά τῶν Τούρκων, ἀλλά καί τῶν «Ρωμαίων» (τῆς Ἐθναρχίας) τῆς Ὀθωμανικῆς Αὐτοκρατορίας. Ὁ Κοραῆς, δηλαδή, ἀντίθετα μέ τόν Ρήγα, ἐκινεῖτο στό πνεῦμα τῆς στενῆς ἐθνικῆς ἰδέας. Νά μη λησμονεῖται, ἄλλωστε, ὅτι τό ἔργο του «Ἑλληνική Νομαρχία» δείχνει ὑπόβαθρο ὄχι μόνο «ἐθνικιστικό», ἀλλά καί καθαρά ρατσιστικό, λέγοντας ὅτι «οἱ ἄνθρωποι εἶναι κατά φύσιν ἀνόμοιοι», ἄνισοι δηλαδή· διαφέρουσι ἀναμεταξύ των κατά φυσικόν νόμον, σ᾽ ἀντίθεση μέ τον ἀντιφυλετικό χαρακτήρα τῆς Ρωμανίας στηριζόμενο στά μυστήρια τοῦ βαπτίσματος καί τοῦ χρίσματος. Ὁ Κοραῆς ἔγινε ἀρχηγέτης ὄχι μόνο τῶν ἐν Ἑλλάδι εὐσεβιστῶν, μέ τό προτεσταντινοκαλβινιστικό ὑπόβαθρό του, ἀλλά και τῶν «Ἑλλήνων Ὀρθοδόξων», ὅπως ἐλέχθη παραπάνω. Σ᾽ αὐτό καταντᾶ ὅμως, ὅποιος ὑποτιμᾶ και ἀπορρίπτει τήν ἡσυχαστική παράδοση, τήν ραχοκοκκαλιά τῆς Ὀρθοδοξίας.

Τεκμηριώνεται, συνεπῶς, ἀβίαστα καί χωρίς κανένα κενό, ἡ θέση τοῦ μεγάλου «Ὀρθοδόξου Ἕλληνος», δηλαδή Πατερικοῦ, π. Ἰω. Ρωμανίδου, ὅτι ἡ Ἑλληνική Ἐπανάσταση ἐπετράπη τότε μόνον, ὅταν ἐξασφαλίσθηκε ὁ ἀρχαιοελληνικός καί ἀντιρωμαίικος προσανατολισμός της.

Συμπερασματικά: Ἡ Ἐπανάσταση τοῦ 1821 ὑπῆρξε τό μεγάλο αἴνιγμα τῶν Εὐρωπαίων. Ἡ Ρωμηοσύνη, ὁ Ὀρθόδοξος Ἑλληνισμός στήν ὑπερφυλετική οἰκουμενικότητά του, εἶναι πολύ ἐνοχλητική για τήν φράγκικη Εὐρώπη. Εἶναι τό μόνιμο σκάνδαλό της. Τό «Βυζάντιο», τό ὀρθόδοξο Βυζάντιο, ἔπρεπε να θαφτεῖ μιά γιά πάντα, καί πολιτικά, ἀλλά καί πνευματικά (αὐτό ἔχει ἀναλάβει ὁ θρησκευτικός οἰκουμενισμός). Οὔτε ὅμως τό «1204», οὔτε ἡ ὀθωμανική λύση (ἅλωση τῆς Πόλης τό 1453) μπόρεσαν νά θάψουν τήν Ἑλληνορθόδοξη Ρωμηοσύνη, καί αὐτό τό ἀνέλαβε τό δυτικά δομημένο, δυτικοκυριαρχούμενο καί δυτικοκατευθυνόμενο (καί ἡ Σοβιετική Ἕνωση δύση εἶναι) Κράτος. Τό σχέδιο αὐτό ἐξελίσσεται σταθερά μέχρι σήμερα (εἴμαστε στήν ὁλοκλήρωσή του;). Ἡ Ἐπανάσταση, συνεπῶς, τοῦ 1821 ἀπό πλευρᾶς τῆς Ρωμηοσύνης σημαίνει ἧττα τῆς Ρωμαίικης ἰδέας τοῦ Γένους καί θρίαμβο τῆς φραγκικῆς πολιτικῆς γι᾽ αὐτό. Βέβαια, ἕνας ὀρθόδοξος Ἕλλην (Ρωμηός) εὐλογεῖ τόν Θεό καί γιά τήν δημιουργία «ἐλευθέρου» Ἑλληνικοῦ Κράτους καί τήν μερική ἐπιτυχία τῆς Ἐπανάστασής μας. Διότι τό πρόβλημα δεν εἶναι αὐτό. Ἀληθινή ἧττα τῆς Ἑλληνορθόδοξης Ρωμηοσύνης εἶναι ἡ πνευματική ἅλωση καί ἀλλοτρίωσή μας, πού ὁλοκληρώνεται σήμερα, στά 192 χρόνια τοῦ «ἐλευθέρου» ἐθνικοῦ μας βίου. Ἀλλά «ἔχει ὁ καιρός γυρίσματα», ἀφοῦ, κι ἄν εἴμαστε ἐμεῖς μικροί, εἶναι Μεγάλος ὁ Θεός μας!

Ὑποσημειώσεις:

1. Μία πρώτη ἀναφορά στό θέμα βλ. στό π. Γεώργιος Δ. Μεταλληνός, Παράδοση καί Ἀλλοτρίωση, Ἀθήνα 1986, σ. 191 ἑ.ἑ.

2. π. Ἰω. Σ. Ρωμανίδου, Ἡ Ρωμηοσύνη τοῦ 1821 καί αἱ Μεγάλαι Δυνάμεις, στήν ἐφημ. Ὀρθόδοξος Τύπος» ἀρ. 309/ 25.3.1978 (ἔκτακτη ἔκδοση).

3. Βλ. Ἀπ. Ε. Βακαλοπούλου, Ἱστορία τοῦ Νέου Ἑλληνισμοῦ, τόμ. Γ´, Θεσσαλονίκη 1968, σ. 100-102.

4. Γιά τά προβλήματα αὐτά βλ. π. Ἰω. Σ. Ρωμανίδου, Ρωμαιοσύνη-Ρωμανία-Ρούμελη, Θεσσαλονίκη 19812, σσ. 17 ἑπ., 190 ἑπ., 251 ἑπ.

5. Ἀπ. Ε. Βακαλοπούλου, Ἱστορία…, τόμ. Ε´, Θεσσαλονίκη 1980, σ. 31.

6. Arnold Toynbee, Οἱ Ἕλληνες και οἱ κληρονομιές τους (μετάφρ. Νίκος Γιαννουδάκης), Ἀθήνα 1992, σ. 20.

7. Στό ἴδιο, σ. 331.

8. Γεωργίου Ἰακωβάτου, Ἀγορεύσεις ἐν τῇ Β´ ἐν Ἀθήναις Ἐθνοσυνελεύσει καί ἐν ταῖς Βουλαῖς, Ἐν Ἀθήναις 1902, σ. 212.

9. Πολίτης τῆς Ἐθναρχεύουσας Νέας Ρώμης.

10. Ἀπ. Δασκαλάκη, Τό πολίτευμα τοῦ Ρήγα Βελεστινλῆ, Ἀθήνα 1976, σ. 29.

11. Στό ἴδιο, σ. 60.

12. π. Ἰω. Σ. Ρωμανίδου, Τό προπατορικόν ἁμάρτημα, Ἀθήνα 19892, σ. ιστ´.

13. N. Jorga, Histoire des Etats balcaniques jusqu’ a’ 1924, Paris 1925.

14. Διον. Ζακυθηνός στό τόμο: «Το Εἰκοσιένα», ἐπιμέλεια Π. Χάρη, Ἀθῆναι 1977, σ. 850-851.

15. Βλ. Ἱστορία τοῦ Ἑλληνικοῦ Ἔθνους (ἐκδόση «Ἐκδοτικῆς Ἀθηνῶν»), τ. ΙΒ/´1975, σ. 28.

16. Κων. Τριανταφυλλοπούλου, Ὁ Ἀγών τῆς Ἑλληνικῆς Ἀνεξαρτησίας καί ἡ ἀρχή τῶν Ἐθνικοτήτων, στό «Το Εἰκοσιένα», ἐπιμ. Π. Χάρη, Ἀθῆναι 1977, σ. 290-320 (ἐδῶ: σ. 296/7).

17. Στό ἴδιο, σ. 308.

18. Στό ἴδιο.

19. N. Jorga, Etudes Byzantines, τόμ. Β´ Βουκουρέστι 1940, σ. 276.

20. Χρυσ. Παπαδοπούλου, Ἡ Ἐκκλησία Κων/πόλεως καί ἡ Μεγάλη Ἐπανάστασις τοῦ 1821, ΘΕΟΛΟΓΙΑ ΚΑ´ (1950), σ. 316.

21.M.S. Anderson, The Eastern Question, London 1966, σ. 71.

22. Ἦταν τό τέλος τοῦ Ρωσοτουρκικοῦ πολέμου.

23. π. Ἰω. Σ. Ρωμανίδου, Τό προπατορικόν ἁμάρτημα…, ὅπ. π. σ. κβ/

24. E. Driaylt, La Question d’ Orient, Paris 19146, σ. 65 ἑπ.

25. π. Ἱω. Σ. Ρωμανίδου, Ἡ Ρωμηοσύνη τοῦ 1821…, ὅπ. π.

Ορθόδοξος Τύπος, 22/3/2013

 http://ipaideia.gr/protopr-georgios-metalinos-to-anolokliroto.b079e1ac33590a12fcdcc557bf1c6b83.htm

Σχόλιο διαχειριστή:Όλη η αλήθεια για τη Ρωμιοσύνη από έναν πραγματικό Ρωμιό κληρικό.Διαδώστε το!!!

Μόνο έτσι εξηγείται γιατί μερικοί νομίζουν ότι πράττουν το “πατριωτικό τους καθήκον”…

O μέγας π. Ιωάννης Ρωμανίδης εξηγεί σε λίγες αράδες, πως και γιατί, μερικοί νομίζουν ότι πράττουν το “πατριωτικό τους καθήκον”. Πάρτε για παράδειγμα τους πολιτικούς μας….
Για να γίνει αντιληπτός ο λόγος του, πρέπει να έχεις κάποιο υπόβαθρο.
(…) Δια κάθε Άγγλον φιλέλληνα π
.χ. υπάρχουν 5 Άγγλοι φιλότουρκοι, 5 Άγγλοι φιλοβούλγαροι, 5 Άγγλοι φιλογιουγκοσλαύοι, 5 Άγγλοι φιλοαλβανοί και 15 Άγγλοι φιλοϊταλοί, ακριδώς το ίδιον ισχύει με τους Αμερικανούς, Ρώσους, Φραντσέζους, κ,τ.λ. Φαίνεται κάποιος είπεν εις τους Νεογραικύλους ότι την διπλωματίαν κάμνουν μόνον οι υπάλληλοι των πρεσβειών και προξενείων και το επίστευσαν.

Τοῦ π. Ἰωάννη Ρωμανίδη

Τὸ ρωμαΐικον φιλότιμον μετετράπη εἰς γραικυλιστικὴν ἀφέλειαν ἐξ αἰτίας τῆς ἐσφαλμένης ὑψηλῆς ἐκτιμήσεως καὶ τῆς ἀβασίμου ἐμπιστοσύνης τοῦ Γραικοῦ εἰς τὸν δυτικὸν πολιτισμόν. Ὁ νεοέλληνας μὲ τὴν ἐμπιστοσύνην τοῦ εἰς τὸ ἀνύπαρκτον φιλότιμον τῶν ξένων ἔχει τὴν πνευματικὴ δομὴ τοῦ προδότου. Ἀρκεῖ νὰ τοῦ δοθῆ ἡ εὐκαιρία νὰ συνάψη φιλίαν μὲ «φιλότιμον φιλέλληνα». Ἀπὸ πατριωτικὸν ἐνθουσιασμὸν θὰ θελήση νὰ ὠφελήση καὶ νὰ σώση τὴν Ἑλλαδίτσα του καὶ νὰ ἐξασφαλίση τὴν ὑποστήριξιν τοῦ φιλέλληνος τούτου, τοῦ τὰ λέγει ὅλα. Ἀλλὰ ἀντὶ νὰ ἀποκτήση ὄργανον, γίνεται ὄργανον. Δὲν ἀρκεῖ τούτου, ἀλλὰ καὶ πιστεύει ἀκραδάντως ὅτι ἡ προδοσία τοῦ αὐτὴ εἶναι ὁ ὑψιστὸς πατριωτισμὸς. Οἱ ἔχοντες σχέσεις μὲ τοὺς Γραικύλους Εὐρωπαῖοι καὶ Ἀμερικάνοι βλέπουν σαφῶς τὸ φιλότιμον, ἀλλὰ δυστυχῶς στὴ δουλοπρεπῆ του μορφή, καὶ τὸ ἐκλαμβάνουν ὀρθῶς ὡς δουλοπρέπεια ἀδυνάτου καὶ ὡς μορφὴν φαινομενικῆς μεγαλοψυχίας. Εἰς τὴν οὐσίαν ὁ Γραικὸς καὶ ὁ Ρωμηὸς ἔχουν τὸν ἴδιον φιλότιμον καὶ ἑπομένως τὸν ἴδιον ἡρωισμὸν καὶ τὴν ἴδιαν ἀνδρείαν. Ἡ διαφορὰ μεταξὺ τῶν εἶναι ὅτι….

ὁ Γραικὸς ἔχει αἰσθήματα κατωτερότητος ἔναντι  τῶν Εὐρωπαίων καὶ Ἀμερικάνων, διότι ὑπεδουλώθη πολιτιστικῶς δεχόμενος τὸν Γραικισμόν, ἐνῶ ὁ Ρωμηὸς τουναντίον γνωρίζει τὴν ἀνωτερότητα τῆς Ρωμηοσύνης του καὶ οὐδέποτε ἐδέχθη νὰ γίνη ὁ Γραικύλος ξένου πολιτισμοῦ.

Ἀπὸ τὸ βιβλίο τοῦ π Ἰωάννη Ρωμανίδη “Ρωμηοσύνη”

Το απόσπασμά το είδαμε ΕΔΩ!!!

http://olympia.gr/2012/11/22/%CE%BC%CF%8C%CE%BD%CE%BF-%CE%AD%CF%84%CF%83%CE%B9-%CE%B5%CE%BE%CE%B7%CE%B3%CE%B5%CE%AF%CF%84%CE%B1%CE%B9-%CE%B3%CE%B9%CE%B1%CF%84%CE%AF-%CE%BC%CE%B5%CF%81%CE%B9%CE%BA%CE%BF%CE%AF-%CE%BD%CE%BF%CE%BC/

ΔΙΑΦΩΤΙΣΜΟΣ»… ΚΑΙ… ΜΑΣΟΝΙΑ – ΦΡΑΓΚΟCΥΝΗ←«ΜΝΗΜΟΝΙΟ»→ΡΩΜΗΟCΥΝΗ

2
Όσοι έτυχε να διαβάσετε για την διαχρονική Δυτική αποστασία και την εμπάθεια κατά της Ρωμιοσύνης και περί της Αντιρατσιστικής και Παντελεήμονος Ορθοδοξίας , πιθανόν να σας δημιουργήθηκαν κάποιες απορίες.
.

… Άραγε, ο εξιδανικευμένος Δυτικός Πολιτισμός να ήταν τόσο άθρησκος, κοσμικός και ανθρωπιστικός όσο λανσάρεται;;;

.

 

… Άραγε, ποια κοινή “μυστική” θρησκεία να ασπάζονταν οι επικυρίαρχοι της
Οικουμένης;;;

 

… Άραγε, τα δύο κυρίαρχα πολιτικοκοινωνικά ρεύματα των περασμένων δύο αιώνων, ο φιλελευθεριστικός Καπιταλισμός και ο προλεταριακός Σοσιαλκομμουνισμός, να ήταν γεννήματα της αυτής “θρησκευτικής” μήτρας;;;

 

… Άραγε, τί κοινό “μυστικό”… συνέδεε τους Ευρωπαίους, τους Ρώσους και τους Αμερικανούς οικονομικούς μεγιστάνες και τους πολιτικούς κολοσσούς των περασμένων αιώνων;;; Τους Ρώσους μπολσεβίκους αξιωματικούς των φρικτών γκούλαγκς και τους αξιωματικούς του αμερικανικού εμφυλίου;;; Τους μεγάλους και τρανούς διανοητές, με τους επαναστάτες της Λατινικής Αμερικής και της ιταλικής… ΜΑFIA;;;

 

ΓΙΑΤΙ ΗΡΘΕ Η ΩΡΑ ΕΛΛΗΝΕΣ ΝΑ ΑΝΑΚΑΛΥΨΕΤΕ ΤΗΝ ΣΥΝΟΜΩΣΙΑ ΚΑΤΑ ΤΗΣ ΑΝΘΡΩΠΟΤΗΤΑΣ, όχι μέσα από κάποιες νέες συνομωσιολογικές θεωρίες, ΑΛΛΑ ΔΙΑ ΤΗΣ ΑΔΙΑΜΦΙΣΒΗΤΗΤΗΣ “ΠΕΙΘΟΥΣ ΤΗΣ ΕΙΚΟΝΑΣ”!!!

 

ΕΜΠΡΟΣ… ΠΡΟΣΔΕΘΕΙΤΕ ΛΟΙΠΟΝ… ΓΙΑΤΙ ΤΑ ΝΤΟΚΟΥΜΕΝΤΑ ΔΕΝ ΣΤΑΜΑΤΟΥΝ ΕΔΩ…

Η συνέχεια ΠΑΤΩΝΤΑΣ ΕΔΩ για υποψιασμένους και όχι μόνον!!! Άρθρο του Ρωμανού  Ξενοφάνουc  Ανδρούτσου

 

αφού ακούσουμε ένα τραγούδι, που έχει βαθιά σχέση με τα γραφόμενα…

 http://www.youtube.com/watch?feature=player_embedded&v=yU1D9_rdCWY

 http://olympia.gr/2012/11/12/%CE%B4%CE%B9%CE%B1%CF%86%CF%89%CF%84%CE%B9%CF%83%CE%BC%CE%BF%CF%83-%CE%BA%CE%B1%CE%B9-%CE%BC%CE%B1%CF%83%CE%BF%CE%BD%CE%B9%CE%B1-%CF%86%CF%81%CE%B1%CE%B3%CE%BA%CE%BFc/#comment-959530

Ἀκατάλυτη ἑλληνική φύτρα! Ὁ Φ.Κόντογλου γιά τήν Ἑλλάδα μας !

Ἀκατάλυτη ἑλληνική φύτρα!

Ποτές δέ θά ξεραθεῖς, ποτές δέ θά πεθάνεις!
Ἀπό τό γέρικο καί τιμιώτατο κορμί σου πετιοῦνται ὁλοένα καινούργια βλαστάρια, ποῦ γεύοντάς τα καί τ' ἀγρίμια ἡμερεύουνε!  Σέ κάθε καινούργια γέννα σου χαίρεται ὁ κόσμος,  μά οἱ ὀχτροί σου τά κράζουνε στερνοπαίδια, ώσπου δέν ἀργεῖς νά φέρεις ἄλλον δράκο στόν κόσμο, κι ἀποσβολώνουνται!

Ἄς παρατήσουνε πιά τούς παλαιούς Ἕλληνες, κι ἄς ἀκούσουνε τόν καινούργιο Πίνδαρο, ποῦ κράζει ἀπό τήν Κύπρο:
Ἡ Ρωμιοσύνη εἶν' φυλή συνόκαιρη τοῦ κόσμου. Κανένας δέν εὑρέθηκε γιά νά τήν ἐξαλείψει, κανένας, γιατί σκέπει τήν  'πό τά ὕψη ὁ Θεός μου.
Ἡ Ρωμιοσύνη θά χαθεῖ ὄντας ὁ κόσμος λείψει.

(Μέγα  Γεροντικό –Μοναχοῦ Μωϋσέως  Ἁγιορείτου - ἐκδ. Μυγδονία)
http://anavaseis.blogspot.gr/2012/10/blog-post_2536.html

Ο Όλυμπος της Μικράς Ασίας επιστρέφει στην Ελληνορθόδοξη πηγή του. Νίκος Χειλαδάκης

Ο Όλυμπος της Μικράς Ασίας επιστρέφει στην Ελληνορθόδοξη πηγή του 

Νίκος Χειλαδάκης -Δημοσιογράφος-Συγγραφέας-Τουρκολόγος

Ο Όλυμπος της Βιθυνίας, το άγιον Όρος της Μκράς Ασίας,  1400 χρόνια μετά την «άνθησή» του και μετά από μια μακρά περίοδο «ύπνωσης», επιστρέφει ξανά στην επιφάνεια σύμφωνα με ένα αποκαλυπτικό δημοσίευμα της τουρκικής εφημερίδας, Ράντικαλ.
Σύμφωνα με την τουρκική εφημερίδα, οι εργασίες ανακάλυψης και αναστύλωσης πολλών ιστορικών μονών του Ολύμπου της Βιθυνίας, του γνωστού  στην Τουρκία Keşiş dağ, δηλαδή το «Όρος των Μοναχών»,   βρίσκονται σε πολύ προσχωμένο στάδιο και πολύ γρήγορα οι επισκέπτες θα μπορούν να ξαναέρθουν σε επαφή με εκείνες τις ιερές πλαγιές όπου κάποτε η Ορθοδοξία φώτιζε σαν φάρος την ελληνορθόδοξη ανατολή.
Τις σχετικές ανακοινώσεις στην τουρκική εφημερίδα έκανε ο Τούρκος  καθηγητής αρχαιολογίας, Yelda Olcay Uçkan, ο οποίος έκανε γνωστό ότι οι αρχαιολογικές εργασίες είχαν αρχίσει εδώ και 12 χρόνια. Τα αποτελέσματα, σύμφωνα με τον Τούρκο καθηγητή, είναι καταπληκτικά, καθώς έχουν βρεθεί και αναστυλωθεί τα εναπομείναντα κτίσματα πολλών ιερών μονών ενώ έχουν ανακαλυφθεί ιερές πηγές, τα γνωστά αγιάσματα, όπου σύμφωνα με τους ίδιους του Τούρκους έχουν καταπληκτικές ιαματικές ιδιότητες…

Ο Uçkan έκανε γνωστό  ότι πρωταρχική δουλειά του συνεργείου που δουλεύει στον Όλυμπο, ήταν ο καθαρισμός πολλών περιοχών όπου βρίσκονταν θαμμένες, συχνά κάτω από πυκνή βλάστηση, κτίσματα μοναστηριών και κελιά μοναχών και στη συνέχεια η προσεκτική αναστύλωση όσων ακόμα μπορούσαν να αναστυλωθούν για να προβληθεί το βασικό κτίσμα της μονής. Ο Uçkan πρόσθεσε πως τα αποτελέσματα των ερευνών συχνά άφηναν άναυδους τους Τούρκους, γιατί ανακάλυπταν ένα κρυμμένο αρχαιολογικό και θρησκευτικό θησαυρό που επί πολλά χρόνια περίμενε κάποιον να τον ανακαλύψει και να τον ξαναφέρει στην επιφάνεια.
Οι προσδοκίες των Τούρκων, όπως γράφει η τουρκική εφημερίδα, είναι η εκ νέου ανάδειξη του ιστορικού βυζαντινού χαρακτήρα του Ολύμπου με τα αμέτρητα μοναστήρια και η προσέλκυση προσκυνητών. Οι Τούρκοι θεωρούν και όχι άδικα, ότι το μέρος είναι ένα εξαιρετικό μνημείο πρωτοχριστιανικής και ελληνορθόδοξης βυζαντινής κληρονομιάς, μια κληρονομιά  την οποία τα τελευταία χρόνια κατά παράδοξο συχνά τρόπο έχουν αρχίσει  να την αναδύουν σε όλη την Μικρά Ασία.
Το όρος Όλυμπος της Βιθυνίας, με τα μοναστήρια του, τις σκήτες, τις καλύβες και μια σειρά αγίων  υπήρξε  επί αιώνες το άγιον Όρος της  Μικράς Ασίας,  το άγιον Όρος της περιοχής της Προύσας, το Όρος των Μοναχών, το  Keşiş Dağ, όπως το ονόμασαν οι ίδιοι οι Τούρκοι κάτοικοι της περιοχής, μέχρι η ονομασία αυτή να απαγορευτεί για ευνόητους λόγους από το τουρκικό εθνικιστικό καθεστώς.
Το πρώτο αυτό άγιον Όρος άνθισε κυρίως τον όγδοο κα ένατο αιώνα για να πέσει σταδιακά σε παρακμή εξ αιτίας της ισλαμικής επέλασης στην Μικρά Ασία. Όταν έπεσε η Κωνσταντινούπολη στους Τούρκους,  το 1453, ο ίδιος ο πορθητής, σουλτάνος Μεχμέτ ο δεύτερος, είχε βγάλει ένα φιρμάνι που αναφέρονταν στο Όρος των Μοναχών της Προύσας, το όρος Όλυμπος.
Στο φιρμάνι αυτό ανέφερε ότι το όρος αυτό έχει καθιερωθεί ανά τους αιώνες σαν τόπος προσκυνήματος, σαν ιερό όρος, ενώ  αποδίδονταν η δικαιοδοσία του στο Πατριαρχείο της Κωνσταντινούπολης που θα είχε και την διοίκηση των εναπομεινάντων εκεί μοναστηριών. Μετά από ένα περίπου αιώνα, συγκεκριμένα το 1522, ο γνωστός Οθωμανός περιηγητής της Οθωμανικής αυτοκρατορίας, Ελβιγιά Τσελεμπή, περνώντας από εκεί έγραφε για το όρος των μοναχών που ανέδιδε μια ιερότητα στην όψη του ενώ το χαρακτήρισε σα «όρος της ψυχής» και της πνευματικής ανάτασης.

Πέρασαν και άλλοι αιώνες και το όρος παρά του ότι είχε πλέον εγκαταλειφθεί από τους χριστιανούς, έγινε ξανά τόπος ενδιαφέροντος αυτή την φορά από Ευρωπαίους περιηγητές.  Έτσι το 1840 ο εκπρόσωπος της αγγλικανικής εκκλησίας, ηγούμενος Robert Walsh,  επισκέφτηκε την περιοχή της Προύσας. Ο αγγλικανός ιερέας έμεινε έκθαμβος καθώς ανακάλυπτε έναν ιερό τόπο με πολλά μοναστήρια που τώρα ήταν έρημα, προσκυνητάρια, προσευχητάρια, ασκητήρια και άλλα ιερά μέρη τα οποία συχνά γίνονταν τόπος προσκυνήματος των… μουσουλμάνων κατοίκων της περιοχής.
Το 1880 πήγε στην Προύσα η Γαλλίδα ευγενικής καταγωγής, Marie de Launay και επισκεπτόμενη τον γνωστό τεκέ του  Αμπντάλ Μουράτ,  έκπληκτη βρήκε εκεί μέσα πολύτιμα χριστιανικά κειμήλια που προέρχονταν από τον Όλυμπο. Ένας άλλος Τουρκολόγος, ο Charles Texier, που περιηγήθηκε την Ανατολία την περίοδο 1834-1837, όταν έφτασε στην Προύσα έκπληκτος έγραφε ότι στο μέρος αυτό υπάρχει ένα άλλο άγιον Όρος όπως αυτό που βρίσκεται στην Ελλάδα.
Ο Βρετανός περιηγητής ανέφερε στα γραπτά του ότι ανακάλυψε έναν τόπο γεμάτο κρυφές εκκλησίες και τόπους ασκήσεως των μοναχών, που ακόμα μπορεί κανείς να αισθανθεί την αδιόρατη παρουσία τους στο περιβάλλον, ενώ η περιοχή βρίθει από μύθους για μεγάλα θαύματα αυτών των μοναχών που μόνασαν επί αιώνες στο Όρος των Μοναχών.
Μέχρι το 1925, τρία χρόνια δηλαδή μετά την πικρή Μικρασιατική Καταστροφή και την αναχώρηση των χριστιανών από την Μικρά Ασία,  ο  Όλυμπος της Βιθυνίας ακόμα ονομάζονταν από τους Τούρκους με την χαρακτηριστική ονομασία, Keşiş Dağı, δηλαδή το Όρος των Μοναχών. Όλη η περιοχή ανάδιδε την από αιώνων μυστικιστική ατμόσφαιρα που είχαν δημιουργήσει οι ελληνορθόδοξοι καλόγεροι.
Η ονομασία αυτή όμως είχε ήδη αρχίσει να ενοχλεί το νέο τουρκικό εθνικιστικό καθεστώς του Κεμάλ Ατατούρκ.  Το καλοκαίρι του 1925, ο Φεβζί Τσακμάκ, τότε αρχηγός του τουρκικού Γενικού Επιτελείου, με μια  ρητή διαταγή που εξέδωσε κατήργησε την χριστιανική αυτή ονομασία και καθιέρωσε από τότε σαν επίσημη ονομασία του όρους των μοναχών το τουρκικό, Ulu dağ.  Δεν  μπορούσε όμως μια αλλαγή της ονομασίας να σβήσει την ιστορία και το κυριότερο να εξαφανίσει δια μαγείας όλο αυτό το μυστικιστικό χριστιανικό πνεύμα που εξακολουθούσε να αιωρείται αόρατο αλλά αισθητό και στους σημερινούς κατοίκους της περιοχής.
Έτσι για πολλούς μουσουλμάνους κατοίκους της περιοχής παρέμεινε το Keşiş Dağı για πολλά χρόνια. Και φτάνουμε στις αρχές του εικοστού πρώτου αιώνα, όταν άρχισε να συντελείται μια πραγματικά εκπληκτική επανάσταση στον επαναπροσδιορισμό της ταυτότητας των σημερινών κατοίκων της σύγχρονης Τουρκίας. Το Ulu dağ όχι μόνο ξαναγίνονταν Keşiş Dağ, αλλά με απροσδόκητο τρόπο αυτός ο μεγάλος φάρος της ελληνοορθοδοξίας σε όλη την ρωμαίικη ανατολή ξαναζωντανεύει τώρα από τους ίδιους τους Τούρκους ερευνητές.
Νίκος Χειλαδάκης για την Ενωμένη Ρωμηοσύνη
 http://anavaseis.blogspot.gr/2012/10/blog-post_11.html

Η ΟΡΘΟΔΟΞΙΑ ΣΤΙΣ ΒΡΕΤΑΝΙΚΕΣ ΝΗΣΟΥΣ… και ο Ρομπέν των δασών!

Ρωμανού Ξ. Ανδρούτσου

HOΡΘΟΔΟΞΙΑ ΥΠΗΡΞΕ ΣΤΗΝ ΟΥΑΛΛΙΑ,

ΣΤΗΝ ΑΓΓΛΙΑ, ΣΤΗΝ ΣΚΩΤΙΑ, ΣΤΗΝ ΚΟΡΝΟΥΑΛΗ,

          ΣΤΗΝ ΒΡΕΤΑΝΗ ΚΑΙ ΣΤΗΝ ΙΡΛΑΝΔΙΑ

ΑΠΟ ΤΟ 37 μ.Χ. ΜΕΧΡΙ ΤΟ «ΜΕΓΑ ΣΧΙΣΜΑ» ΤΟΥ 1054 μ.Χ.

Και κάποιοι εκ των ορθοδόξων Αγίων και Ηρώων τους…

(Ελεύθερη μετάφραση)

Κατά την Παράδοση της Εκκλησίας, ο Χριστιανισμός προήλθε από την Έφεσο και εγκαθιδρύθηκε στις Βρετανικές Νήσους κατά το έτος 45 μ.Χ. Ο Άγιος Αριστόβουλος, ένας εκ των Εβδομήντα Αποστόλων που αναφέρονται στο κατά Λουκάν Ευαγγέλιο (10:1), ο οποίος κοιμήθηκε περίπου το 90 μ.Χ., ήταν, ως Επίσκοπος Βρετανίας, ένας από τους πρώιμους οργανωτές του Χριστιανισμού στους Κέλτες, στην Βρετάνη και στην Βρετανία, σύμφωνα με τον Δωρόθεο Τύρου. Η Ορθόδοξη Εκκλησία τον θεωρεί «Απόστολο της Βρετανίας». Σε αυτόν (και σε άλλους, μαζί του) οφείλουμε τις αρχές της Εκκλησίας στις Βρετανικές Νήσους, γύρω στο 37-45 μ.Χ.

Είναι αλήθεια, ότι η Εκκλησία στις Βρετανικές Νήσους κράτησε την γνήσια Λειτουργική του Αγίου Ιωάννου του Χρυσοστόμου, ο οποίος, ως γνωστόν, έζησε   στην Έφεσο στα κατοπινά χρόνια. Ο Άγιος Γκίλντας  ο Σοφός (ένας Ουαλλός μοναχός, μαθητής του Αγίου Ίλλτυντ (†512) περιέγραψε στην Ιστορία του, ότι ο Χριστιανισμός ήλθε στην Βρετανία την τελευταία χρονιά της αυτοκρατορίας του αυτοκράτορα Τιβερίου Καίσαρα περίπου το 37 μ.Χ.
Ο Άγιος Αθανάσιος δηλώνει, ότι η Βρετανική Εκκλησία αποδέχτηκε τις αποφάσεις της Πρώτης Οικουμενικής Συνόδου της Νίκαιας  το 325 μ.Χ.
Και πάλι, το 359 μ.Χ., Βρετανοί Επίσκοποι παραβρέθηκαν στην Σύνοδο του Ρίμινι.
Κοντολογής, η Εκκλησία δεν ήταν μόνον άρτια εγκαθιδρυμένη σε μεγάλη έκταση των Βρετανικών Νήσων εκείνα τα χρόνια, αλλά επιπλέον, έχουμε και τον Άγιο Ιωάννη τον Χρυσόστομο να μας λέει, ότι ήταν αμιγώς Ορθόδοξη (Chrysostomi Orat.’O Qeos Cristos).
Πολύ σύντομα ο Μοναχισμός έκανε την εμφάνισή του και πολύ γρήγορα έγινε εξαιρετικά δημοφιλής. Στην πραγματικότητα η Βρετανική Εκκλησία από τον 5^ο αιώνα και μετά, οργανώθηκε βάση των μοναχικών γραμμών. Εκατοντάδες μοναστήρια και ασκηταριά, μεγάλα και μικρά, εξαπλώθηκαν κατά μήκος των Βρετανικών Νήσων.
Γνωρίζετε ορθόδοξους μάρτυρες που μαρτύρησαν στις Βρετανικές νήσους; (Σχολιάστε παρακάτω)
Photos sources: http://www.oodegr.com/oode/ierapostoli/xwres/aglia/ixni_kelt_orthod_1.htm

«Ρομπέν των Δασών»

Ένας Ορθόδοξος Μάρτυρας;

Photo source: http://www.johnsanidopoulos.com/2010/05/fr-john-romanides-on-robin-hood-and.html
Ο Ελληνοαμερικανός Ορθόδοξος, πατέρας Ιωάννης Ρωμανίδης (†2001) που ήταν απόφοιτος του Πανεπιστημίου Γέηλ και αργότερα καθηγητής στα Πανεπιστήμια Χάρβαρντ, Αθηνών και Θεσσαλονίκης, αποκαλύπτει, ότι ο Ρόμπεν του Λόκσλεϋ ή «Ρομπέν των Δασών», ήταν ένας Ορθόδοξος επαναστάτης o oποίος μαζί με τον αδελφικό του φίλο «Μικρό Ιωάννη» πολέμησαν κατά των Φραγκονορμανδών εισβολέων στην Mάχη του Χέιστινγκς το 1066 μ.Χ.
Στην διάρκεια εκείνης της εποχής, κάποιοι Ιρλανδοί Σάξωνες πιάστηκαν σκλάβοι, μερικοί πήγαν στην μητέρα Κωνσταντινούπολη για να ενταχθούν στο τάγμα των Βαράγγων του «Βυζαντινού» Έλληνα αυτοκράτορα και κάποιοι άλλοι σαν τον Ρομπέν, παρέμειναν στην πατρίδα τους να παλέψουν εναντίον του βάρβαρου εισβολέα.
Οι Άγγλοι στρατιώτες που πήγαν στην Κωνσταντινούπολη ήταν πολλοί περισσότεροι από τους Σκανδιναβούς Βάραγγους στρατιώτες του Έλληνα αυτοκράτορα, των οποίων στρατηγός τους, ήταν ο Νορβηγός Χάραλντ Χαντράδα Γ΄. Κάτι που σημαίνει ότι εκείνη την εποχή, η Νορβηγία ήταν ακόμη Ορθόδοξη!
Μετά τους πανηγυρικούς εορτασμούς των επαναστατών προς τιμήν της νίκης τους το 1089 μ.Χ. εναντίον των εισβολέων, ο Ρομπέν τραυματίστηκε σε μια μάχη, πήγε σε ένα κοντινό μοναστήρι, ζήτησε βοήθεια από μια Νορμανδή μοναχή αλλά εκείνη τον άφησε να πεθάνει από αιμορραγία, επειδή αυτή, μόλις είχε αρνηθεί την Ορθοδοξία προς χάριν του Παπισμού! Η αγγλική ιστορία που αναφέρει ότι ο Ρομπέν πάλεψε εναντίον του «κακού Βασιλέα Ιωάννη» και υπέρ του «καλού Βασιλέα Ριχάρδου του Λεοντόκαρδου», είναι ένας έξυπνος μύθος! Από τότε και στο εξής και μετά την οριστική ήττα των Ορθοδόξων επαναστατών, ο απλός Ορθόδοξος λαός τοποθετήθηκε από τους κατακτητές σε μικρά χωριά και οι άνθρωποι μακριά ένας από τον άλλον. Tότε ο σκλαβωμένος λαός εξαναγκάστηκε να ζει με 40.000 κάστρα από στρατιώτες να τον παρακολουθούν από το πρωί έως το βράδυ! Nα πώς και γιατί οι Ορθόδοξοι, τότε, Ιρλανδοβρετανοί σκλάβοι, εξαναγκάστηκαν να χάσουν την Ορθόδοξη Πίστη τους, ενώ παράλληλα και οι Επίσκοποί τους δολοφονήθηκαν από τους κατακτητές.

To μοναστήρι του “Kirklees Priory” στο οποίο ο Ρομπέν αφέθηκε στον θάνατο το 1089 μ. Χ, ήταν ένα Κιστερκιανό γυναικείο μοναστήρι που σήμερα βρίσκεται στο “Kirklees Park” του Clifton κοντά στο Brighouse, στο Yorkshire της Αγγλίας
Photo source: http://en.wikipedia.org/wiki/Kirklees_Priory

Ο τάφος του Ρομπέν όπως είναι σήμερα στο Kirklees Park

   Photo source: http://nijurbex.blogspot.com/2010/11/robin-hoods-grave.html

Το παρόν αποτελεί απάνθισμα από τις κάτωθι πηγές:
Πρωτοπρεσβυτέρου Ιωάννου Ρωμανίδου, «Ρωμηοσύνη Ρωμανία Ρούμελη», εκδ. Πουρνάρα, Θεσσαλονίκη 2002, σελ. 47-48, 328-329.
http://www.oodegr.com/english/brit_celt_orthodoxy/brit_celt_orthodoxy.htm
http://www.orthodoxresurgence.com/petroc/index.htm#A%20BRIEF                                                          Από: http://www.oodegr.com/oode/ierapostoli/xwres/aglia/istoria_ws_sxisma_1.htm
http://www.johnsanidopoulos.com/2010/05/fr-john-romanides-on-robin-hood-and.html                         Από: http://www.romanity.org/htm/rom.02.en.the_cure_of_the_neurobiological_sickness_of_rel.03.htm#s25
http://en.wikipedia.org/wiki/Kirklees_Priory
http://www.oodegr.com/english/istorika/britain/British_saints.htm
http://oodegr.com/oode/synaxaristis/agioi_dysi/agioi_dysi-skandinavia.htm
Πολλές ευχαριστίες στον κ. Θωμά Δρίτσα και στους πνευματικούς του αδελφούς που μας παρείχαν πολλές από αυτές τις θαυμάσιες πληροφορίες.
http://www.romnios.gr/category/%CE%BF%CE%BC%CE%BF%CE%B3%CE%B5%CE%BD%CE%B5%CE%B9%CE%B1/
About these ads

http://olympia.gr/2012/10/06/%CE%B7-%CE%BF%CF%81%CE%B8%CE%BF%CE%B4%CE%BF%CE%BE%CE%B9%CE%B1-%CF%83%CF%84%CE%B9%CF%83-%CE%B2%CF%81%CE%B5%CF%84%CE%B1%CE%BD%CE%B9%CE%BA%CE%B5%CF%83-%CE%BD%CE%B7%CF%83%CE%BF%CF%85%CF%83-%CE%BA%CE%B1/#comment-912242

Παρακολουθήστε την εκπομπή "Λόγος Ρωμαϊικος" καλεσμένος της εκπομπής ο π. Μελέτιος Βαδραχάνης - Αρχιμανδρίτης.

Sunday, 22 July 2012 12:12

Παρακολουθήστε την εκπομπή "Λόγος Ρωμαϊικος" καλεσμένος της εκπομπής ο π. Μελέτιος Βαδραχάνης - Αρχιμανδρίτης. Θέμα συζήτησης ' Νίκη και Ήττα".
 http://www.axeloostv.gr/nea/index.php?option=com_content&view=article&id=5687:---q-q--------&catid=52:2011-08-21-01-30-59&Itemid=69

Ο πρώτος εορτασμός ανάμνσης της πτώσης της Κωνπόλεως από Ορθόδοξους Έλληνες στον Λίβανο (2012-Βίντεο - υπότιλοι)

Η πρώτη αναμνηστική λειτουργία πραγματοποιήθηκε στη Ανατολή από την νεολαία των Ελλήνων Ορθόδοξων του Λίβανου, για να εορταστεί η μνήμη της πτώσης της βασίλισσας των πόλεων Κωνσταντινούπολης.

Σε αυτό το βίντεο μπορείτε να δείτε την άφιξη της συνοδείας, μέρη από την λειτουργία, και τις ομιλίες που δίνονται για την περίσταση.

Στη διάρκεια της συνοδείας και της λειτουργίας, οι Έλληνες Ορθόδοξοι Χριστιανοί του Λιβάνου προσευχήθηκαν για όλους τους Ορθοδόξους Χριστιανομάρτυρες, για να εκφράσουν την ενότητα τους με το Οικουμενικό Πατριαρχείο της Κωνσταντινούπολης, και να καλέσουν  για το τέλος της τουρκικής κατοχής στην Άγια Εκκλησία της Αγίας Σοφιάς.

Υ.Γ. Για να επιλέξετε μεταξύ Ελληνικούς και Αγγλικούς υπότιτλους παρακαλούμε κλικάρετε στο κόκκινο κουμπί  «CC».