Διάλεξη του Ραββίνου Γκάμπριελ Ναγκρίν στη Θεολογική Σχολή ΕΚΠΑ

Ο ΟΙΚΟΥΜΕΝΙΣΜΟΣ ΜΠΑΙΝΕΙ ΠΛΕΟΝ ΣΤΗ ΘΕΟΛΟΓΙΚΗ ΣΧΟΛΗ ΑΘΗΝΩΝ!

Ἱδοῦ καί ἡ πρόσκληση τής ἑκδήλωσης!!

http://www.theol.uoa.gr/proboli-ekdhlosewn/apo-ton-nao-ths-ieroysalim-sthn-synagwgi-kai-apo-ton-ierea-ston-rabbino-h-e3eli3h-dyo-basikon-ioydaikon-8esmon.html

http://deantheol.uoa.gr/proboli-ekdilwshs/apo-ton-nao-ths-ieroysalim-sthn-synagwgi-kai-apo-ton-ierea-ston-rabbino-h-e3eli3h-dyo-basikon-ioydaikon-8esmon.html

Διοργανωτής ὁ γνωστός κ.Μάριος Μπέγζος!!

ῖδἸδο

ι

ΑΠΟΚΛΕΙΣΤΙΚΟ Μητροπολίτης Γόρτυνος Ιερεμίας:O οικουμενισμός πιο επικίνδυνος από τον Χιλιασμό!!

Πριν λίγες μέρες είχαμε τη χαρά και την ευλογία να έχουμε τηλεφωνική επικοινωνία με τον Σεβασμιώτατο Μητροπολίτη Γόρτυνος και Μεγαλοπόλεως κ.κ. Ιερεμία,ο οποίος υπήρξε και καθηγητής μας στο Πανεπιστήμιο Αθηνών,στο τμήμα Κοινωνικής Θεολογίας.Αφορμή υπήρξε η επιθυμία να του εκφράσουμε τα συγχαρητήριά μας για το ύφος των επιστολών του προς τον Παπικό Αρχιεπίσκοπο Κυκλάδων Νικόλαο.Τον προτρέψαμε να συνεχίσει στο ίδιο ύφος,μιμούμενος τους Αγίους Πατέρες.Μας ευχαρίστησε και μας ζήτησε να τον έχουμε στην προσευχή μας.Τόνισε ότι ο φιλοπαπισμός και ο οικουμενισμός είναι εντός των τειχών και είναι πολύ επικίνδυνος,πολύ πιο επικίνδυνος από τους Ιεχωβάδες,όπως τόνισε,γιατί προσπαθεί να αλλοιώσει την ορθόδοξη πίστη μας.Τόνισε επίσης ότι χρειάζεται οι σύγχρονοι Ορθόδοξοι να διαθέτουμε ομολογιακό φρόνημα και να μην φοβόμαστε κανέναν.Όσον αφορά τον πνευματικό μας π.Σαράντη Σαράντο,τον χαρακτήρισε "πατριάρχη των ιερέων,αυτό να του πείτε!Είναι πατριάρχης των ιερέων!!"

Ευχόμαστε ο Κύριος να δίνει υγεία και δύναμη στον Σεβασμιώτατο και το νέο έτος 2014 να δώσει και άλλους ομολογιακούς αγώνες και να ξέρει ότι οι προσευχές μας τον συνοδεύουν!

Ο γέροντας Ιάκωβος Τσαλίκης για τις συμπροσευχές και το Βάπτισμα των ετεροδόξων

Ο γέροντας Ιάκωβος Τσαλίκης για τις συμπροσευχές και το Βάπτισμα των ετεροδόξων

Διηγείται ο Γέροντας Ιάκωβος Τσαλίκης: «Κάποτε επισκέφθηκε το Μοναστήρι μας ένας Προτεστάντης πάστορας. Όταν με ενημέρωσαν ότι αυτός ο κύριος είναι ιερέας των Προτεσταντών, τον πλησιάσαμε και τον ξεναγήσαμε στο Μοναστήρι μας. Μετά, είπα να ετοιμάσουν για τον άνθρωπο φαγητό. Εγώ δεν κάθησα μαζί του στο τραπέζι, αλλά αποσύρθηκα στο κελί μου. Διότι αυτό απαιτεί η τάξις. Οι Πατέρες απαγορεύουν τη συμπροσευχή που προηγείται της κοινής τραπέζης».
Σε άλλη περίπτωση επισκέφθηκαν το Μοναστήρι δύο αγιορείτες ιερομόναχοι και μια ηλικιωμένη κυρία Καθολική, ρωσικής καταγωγής, που είχε αποφασίσει να γίνει Ορθόδοξη.
Όταν στο Γέροντα αναφέρθηκε ότι, κατόπιν αποφάσεως της Ιεράς Συνόδου, στα άτομα αυτά είναι αρκετό το μυστήριο του Χρίσματος, χωρίς το Βάπτισμα, ο Γέροντας είπε:
-Δεν γνωρίζω τι αποφάσισε η Ιερά Σύνοδος. Εκείνο που γνωρίζω είναι ότι το Ευαγγέλιο λέει: «ο πιστεύσας και βαπτισθείς σωθήσεται». Γι’ αυτό πρέπει να γίνεται κανονικά το μυστήριο του Βαπτίσματος και του Χρίσματος.
Και σε ένα τρίτο περιστατικό ενός Καθολικού, που θέλησε να βαπτισθεί, αφού ο Γέροντας τον προέτρεψε να επισκεφθεί τον επίσκοπο της περιοχής του, απ’ όπου
επέστρεψε με τη σύσταση ότι δεν χρειάζεται βάπτισμα άλλα μόνο χρίσμα, χωρίς να σχολιάσει την παραπάνω αντιμετώπιση, έφερε μία μεγάλη κολυμβήθρα στο Μοναστήρι και, βοηθούμενος από ένα αρχιμανδρίτη, πνευματικό του τέκνο, βάπτισε κανονικά τον εν λόγω άνθρωπο στο παρεκκλήσι του Αγίου Χαραλάμπη.

Απόσπασμα από το νέο βιβλίο του Αρχιμ. Ιωάννη Κωστώφ «ΑΝΤΙΑΙΡΕΤΙΚΑ ΕΦΟΔΙΑ, όχι να εκτρέφουμε, αλλά να εκτρέπουμε την αίρεσι», σελ. 55-56

http://anavaseis.blogspot.gr/2013/12/blog-post_6206.html

ΟΜΙΛΙΑ Π.ΓΕΩΡΓΙΟΥ ΜΕΤΑΛΛΗΝΟΥ "ΤΙ ΕΙΝΑΙ Η ΡΩΜΙΟΣΥΝΗ-ΟΙΚΟΥΜΕΝΙΣΜΟΣ:EΛΠΙΔΑ Ή ΑΠΕΙΛΗ ΓΙΑ ΤΗΝ ΟΡΘΟΔΟΞΙΑ;"

Το Πανελλήνιο Προοδευτικό Κίνημα,στα πλαίσια του επιμορφωτικού προγράμματος "Ρωμαίικη παιδεία",διοργανώνει την Τετάρτη 8/1/2014 και ώρα 18:00 ομιλία με ομιλητή τον π.Γεώργιο Μεταλληνό,καθηγητή του Πανεπιστημίου Αθηνών με θέμα "Τι είναι η Ρωμιοσύνη-Οικουμενισμός:Ελπίδα ή απειλή για την Ορθοδοξία;" στην αίθουσα του Ορθόδοξου Τύπου,Κάνιγγος 10,1ος όροφος.Θα ακολουθήσει διάλογος με τον ομιλητή.Ξεκινάμε τη νέα χρονιά με την ευλογία της Εκκλησίας!

Ἡ ἀσκητική μέθοδος στήν Ὀρθοδοξία καὶ οἱ οἰκουμενικοί διάλογοι Μέρος Γ΄. π. Ἄγγελος Ἀγγελακόπουλος

Ἡ ἀσκητική μέθοδος στήν Ὀρθοδοξία καὶ οἱ οἰκουμενικοί διάλογοι. Μέρος Γ΄.*

Πρωτοπρ. π. Ἄγγελος Ἀγγελακόπουλος ἐφημ. Ἱ. Ν. Ἁγίας Παρασκευῆς Νέας Καλλιπόλεως Πειραιῶς

Ἐν Πειραιεῖ 20-11-2013
Ἡ ἄσκηση δέν περιφρονεῖ τό σῶμα. 

«Ἡ ἀληθινή ἄσκηση καμμία σχέση δέν ἔχει πρός τήν πλατωνική ἤ μανιχαϊκή περιφρόνηση τῆς ὕλης ἤ τοῦ σώματος. Οἱ Χριστιανοί ἀσκητές ἀσκοῦνται, ὄχι διότι περιφρονοῦν τό σῶμα, ἀλλά διότι θέλουν νά τό καταστήσουν πειθήνιο ὄργανο τῆς ψυχῆς. Κατά τόν μζ' (47^ο) Ἱερό Κανόνα τοῦ Μεγάλου Βασιλείου, οἱ βδελυσσόμενοι (ὅσοι περιφρονοῦν μέ μίσος) τόν γάμο, ἀποστρεφόμενοι τόν οἶνο καί τήν κτίση τοῦ Θεοῦ, μεμιασμένη (μολυσμένη) εἶναι λέγοντες, δέν μπορούν νά γίνουν ἀποδεκτοί στήν Ἐκκλησία χωρίς νά βαπτισθοῦν. Ἄς μήν ἰσχυρίζονται δέ ὅτι ἔχουν βαπτισθεῖ στό ὄνομα τοῦ Πατρός καί τοῦ Υἱοῦ καί τοῦ Ἁγίου Πνεύματος, ἐφ' ὅσον θεωροῦν τόν Θεό ποιητή τοῦ κακοῦ καί καθίστανται ἐφάμιλλοι πρός τόν Μαρκίωνα καί τούς λοιπούς αἱρετικούς[1]…».

Ἡ ἄσκηση ἔχει ἐσχατολογικό χαρακτήρα.

«Ἡ Ὀρθόδοξος Ἐκκλησία μας εἶναι δυνατόν νά χαρακτηρισθεῖ ἐκτός τῶν ἄλλων καί ὡς Ἐκκλησία ἀσκήσεως. Αὐτό μαρτυροῦν οἱ πολλές καί μακρές περίοδοι νηστείας, οἱ μακρές ἀκολουθίες καί ἡ κατ’ αὐτές ὀρθοστασία (τά παλαιά στασίδια δέν ἔδιναν, ὡς γνωστόν, τήν δυνατότητα ἀναπαυτικοῦ καθίσματος), τά αὐστηρά ἐπιτίμια πρός τούς ἁμαρτάνοντας, ὁ σεβασμός τῶν κοσμικῶν πρός τούς αὐστηρούς μοναχούς καί ἀσκητές, οἱ ἀγρυπνίες, οἱ μέ ταλαιπωρία ὁδοιπορίες καί ταξίδια πρός ἱερούς τόπους (προσκυνήματα) κ.τ.ὅ.

Εἶναι ἀδιανόητο γιά ἕνα δυτικό Χριστιανό νά νηστεύσει ἤ νά μείνει στήν Ἐκκλησία τρεῖς ἤ πέντε ὧρες, ὅπως μένουμε οἱ Ὀρθόδοξοι κατά τίς μακρές ἀκολουθίες καί ἰδίως τῆς Μεγάλης Ἑβδομάδος. Εἶναι ἀντιθέτως σύνηθες στούς αἱρετικούς Διαμαρτυρομένους (προτεστάντες) νά κοινωνοῦν, ἀφοῦ προηγουμένως ἔχουν φάει τό πλούσιο πρωϊνό τους. Οἱ αἱρετικοί παπικοί κατήργησαν τελευταίως στήν Ἀμερική καί αὐτή τήν σκιώδη νηστεία τῆς Παρασκευῆς.

Τό θαυμαστό σ’αὐτά εἶναι ὅτι τό ἀσκητικό πνεῦμα τῆς Ἐκκλησίας μας συνδυάζεται μέ τό ἐσχατολογικό πνεῦμα τῆς προγεύσεως τῆς χαρᾶς τῆς Βασιλείας τοῦ Θεοῦ, τῆς Ἀναστάσεως καί τῆς ἀγάπης. Ἡ ἄσκηση τῶν Ὀρθοδόξων εἶναι χαροποιός ἄσκηση, ὅπως καί τό πένθος μᾶς εἶναι χαροποιό πένθος[2]…».

Εἶναι δυνατός ὁ συγχρονισμός τῆς ἀσκήσεως;

«Πράγματι ὁ ἀσκητισμός εἶναι κάτι τό ἀκατανόητο γιά τόν σύγχρονο ἄνθρωπο, τοῦ ὁποίου ἡ συνείδηση ἔχει ἐκκοσμικευθεῖ ἀπό τήν ἐπίδραση τῆς ἀθέου κουλτούρας, μέσα στήν ὁποία ζεῖ. Τά ἰδεώδη της κουλτούρας αὐτῆς εἶναι ἡ ἐπιτυχία, ἡ εὐημερία, ἡ ἀπόλαυση, τό σέξ, ἡ αὐτάρκεια. Ἡ συναίσθηση τῆς ἁμαρτίας ἔχει ἐπίσης σχεδόν χαθεῖ. Ἁμαρτία δέν εἶναι πλέον ἡ παράβαση τοῦ ἠθικοῦ νόμου, ἀλλά ἡ μή παράβασή του, ὅταν ἐμποδίζεται ἀπ’ αὐτόν ὁ ἄνθρωπος νά ἱκανοποιήσει τίς μή ἰκανοποιηθεῖσες ἀπωθημένες ὀρέξεις του. Αὐτό διδάσκει ὁ Φρόϋντ καί ἐπί τῆς ἀρχῆς αὐτῆς θεμελιώνεται ἡ φροϋδικῆ ψυχανάλυση καί τό στύλ τῆς ζωῆς, πού διαμορφώνεται ἀπό αὐτήν…

 Μέσα σ’ ἕνα στό σύνολό του παράλογο καί μηδενιστικό κόσμο τί νόημα μπορεῖ νά ἔχει ἡ ἄσκηση; Πολλοί θεολόγοι στό ἐξωτερικό ἀπάντησαν ὅτι ἡ Ἐκκλησία ὀφείλει νά κενωθεῖ, νά χάσει τόν ἑαυτό της, γιά νά κερδίσει τόν κόσμο. Ἔτσι, κήρυξαν ὅτι ὁ Θεός πέθανε («θεολογία τοῦ θανάτου τοῦ Θεοῦ»), ἡ Ἀνάσταση τοῦ Χριστοῦ δέν εἶναι ἱστορικό γεγονός καί ὅτι τό Εὐαγγέλιο δέν ἔχει σταθερές ἠθικές ἀπαιτήσεις (περιπτωσιακή ἠθική). Ἀλλά, αὐτό δέν εἶναι κένωση, εἶναι πτώση καί μεταβολή τῆς Ἐκκλησίας σέ κόσμο. Εἶναι συσχηματισμός μέ τόν κόσμο. Ἐάν ἡ Ἐκκλησία ἔπαυε νά εἶναι ἀσκητική, θά πρόδιδε τόν Κύριό της, ὁ Ὁποῖος ἔτσι τήν θέλησε, θά πρόδιδε ἐπίσης τόν ἄνθρωπο, διότι χωρίς τήν ἄσκηση εἶναι ἀδύνατη ἡ θέωσή του...». Ἑπομένως, δέν πρέπει νά παρουσιάζουμε ἕνα εὔκολο χριστιανισμό, ἀποστερημένο τοῦ ἀσκητικοῦ χαρακτήρα, γιά νά κερδίσουμε τούς συγχρόνους ἀνθρώπους καί μάλιστα τούς νέους.

«Ἀλλά, ὑπάρχει, καί τό δεύτερο ἐρώτημα :

Εἶναι ἐπιτρεπτός ὁ συγχρονισμός καί ἡ προσαρμογή τῆς ἀσκήσεως στίς ἀνάγκες καί τήν ψυχοσωματική κατάσταση καί ἀντοχή τοῦ συγχρόνου ἀνθρώπου;

Εἶναι γνωστό ὅτι ἡ ἀνθεκτικότητα τοῦ ἀνθρώπου στόν πόνο, τίς στερήσεις, τίς σκληραγωγίες ἔχει σήμερα αἰσθητῶς μειωθεῖ παρά ἤ ἴσως καί λόγω τῆς ὑπό τῆς ἰατρικῆς παρατάσεως τῆς ζωῆς. Οἱ συνθῆκες διαβιώσεως (ὁ θόρυβος τῶν μεγαλουπόλεων, οἱ ταχύτητες τῶν συγκοινωνιακῶν μέσων, ὁ ταχύς ρυθμός τῆς ζωῆς, ἡ ἀνασφάλεια καί ὁ φόβος) κάνουν τόν ἄνθρωπο ὑπερευαίσθητο, νευρικό, ἑτοιμόρροπο. Λόγοι ποιμαντικῆς διακρίσεως καί φιλανθρωπίας ἐπιτρέπουν καί ἴσως ἐπιβάλλουν κάποια προσαρμογή τῆς ἀσκήσεως, ὑπό τόν ὄρο ὅτι ἡ ἄσκηση δέν θά καταντήσει ἕνα εἶδος καταπραϋντικοῦ, ἀλλά θά διατηρήσει τόν χαρακτήρα τῆς στερήσεως, τοῦ ἀγῶνος, τῆς ἀποταγῆς τοῦ ἰδίου θελήματος καί τῆς θυσίας…».

Ἡ ἀγωγή τῆς ἀσκήσεως

«Ὑπάρχει τέλος τό ἐρώτημα τῆς ἀγωγῆς τῆς ἀσκήσεως. Πῶς δηλ. ὁ πιστός θά μάθει νά ἀσκεῖται.

Ἡ καλύτερη ἀγωγή ἀσκήσεως εἶναι ἡ ἔνταξη τοῦ πιστοῦ στήν ζωή καί τήν λατρεία τῆς Ὀρθοδόξου Ἐκκλησίας. Ἡ Ἐκκλησία παιδαγωγεῖ τά τέκνα της μέ σοφία καί στοργή στήν ἄσκηση. Οἱ ἐντός τοῦ λειτουργικοῦ ἔτους σοφῶς κατανεμημένες νηστεῖες, οἱ κατανυκτικές ἀκολουθίες, ὅπως τά Μεγάλα Ἀπόδειπνα, οἱ Χαιρετισμοί, οἱ ἐνδιαμέσως τῶν νηστειῶν πανευφρόσυνες ἑορτές (τῆς Ὀρθοδοξίας, τῆς Σταυροπροσκυνήσεως, τοῦ Εὐαγγελισμοῦ κ.λπ.), ἐμπνέουν, διευκολύνουν καί στηρίζουν τόν ἀσκούμενο Χριστιανό.

Τό πρόβλημα εἶναι πῶς ὅλα αὐτά θά διοχετευθοῦν ποιμαντικῶς στόν λαό. Παλαιότερα, σχολεῖο τῆς ἀσκήσεως ἦταν ἡ ὀρθόδοξη χριστιανική οἰκογένεια. Ἐκεῖ μάθαινε τό παιδί τήν νηστεία, τήν ἐγκράτεια, τίς καλές καί ἅγιες παραδόσεις τῆς Ἐκκλησίας καί γι' αὐτό μποροῦσε, ὅταν ἔφθανε ἡ ἡλικία τῆς ἐξάψεως τῶν παθῶν, νά συγκροτεῖται καί νά ἐγκρατεύεται.

Σήμερα πού ἡ οἰκογένεια ἐν πολλοῖς δέν εἶναι χριστιανική, πρέπει νά διδάσκουμε συστηματικῶς τίς ἅγιες αὐτές παραδόσεις τῆς Ἐκκλησίας στά Κατηχητικά Σχολεῖα, στά κηρύγματα καί σέ κάθε ποιμαντική εὐκαιρία.

Στήν ἐποχή αὐτή τῆς ἀποστασίας, τοῦ θρησκευτικοῦ συγκρητισμοῦ καί τῆς συγχύσεως, ἐμεῖς ἄς κηρύξουμε μέ ταπεινοφροσύνη καί πίστη τό κήρυγμα τῆς ἐν μετάνοια, ἐγκρατεία καί ἀσκήσει ἐπιστροφῆς στόν Πατέρα καί Πλάστη μας.

Ἡ ἀναβίωση στήν Ἐκκλησία τοῦ ἀσκητικοῦ ἰδεώδους θά ἀποτελέσει τό σπουδαιότερο μέσο, ἀλλά καί καρπό τῆς ἐν Ἁγίω Πνεύματι ἀνακαινίσεώς της. Θά δώσει, ἐπίσης, νέα ὤθηση καί δραστηριοποίηση στό ποιμαντικό καί Ἱεραποστολικό της ἔργο, τό ὁποῖο μποροῦν νά ἀναλάβουν μόνο ἄνθρωποι αὐταπαρνήσεως καί θυσίας.

Εἶναι χαρακτηριστικό τό κατανυκτικό στιχηρό τοῦ ἑσπερινοῦ της Κυριακῆς της Τυρινῆς, τό ὁποῖο συνοψίζει τήν ὀρθόδοξη θεολογία τῆς ἀσκήσεως : «Τόν τῆς Νηστείας καιρόν, φαιδρῶς ἀπαρξώμεθα, πρός ἀγώνας πνευματικούς ἑαυτούς ὑποβάλλοντες· ἀγνίσωμεν τήν ψυχήν, τήν σάρκα καθάρωμεν˙ νηστεύσωμεν ὥσπερ ἐν ταῖς βρώμασιν ἐκ παντός πάθους, τάς ἀρετᾶς τρυφῶντες τοῦ πνεύματος· ἐν αἶς διατελοῦντες πόθω, ἀξιωθείημεν πάντες, κατιδεῖν τό πάνσεπτον Πάθος Χριστοῦ τοῦ Θεοῦ, καί τό Ἅγιον Πάσχα, πνευματικῶς ἐναγαλλιώμενοι». 
Δηλ. ἄς ἀρχίσουμε μέ εὐχαρίστηση καί πνευματική χαρά τόν καιρό τῆς νηστείας τῆς ἁγίας Τεσσαρακοστῆς πρίν ἀπό τό Πάσχα, ἀφοῦ ὑποβάλλουμε τούς ἑαυτούς μας σέ πνευματικούς ἀγῶνες. Ἄς ἀγνίσουμε ἀπό τούς ρύπους τῆς ἁμαρτίας τήν ψυχή μας ὁ καθένας καί ἄς καθαρίσουμε, ἐπίσης, καί τό σῶμα μας. Ἄς νηστεύσουμε ἀπό κάθε πάθος, ὅπως νηστεύουμε ἀπό τά ὑλικά φαγητά καί ποτά, ἀφοῦ εὐχαρίστως μετέχουμε καθαρτικά στίς ἀρετές τοῦ Ἁγίου Πνεύματος. Μέσα σ’ αὐτές τίς ἀρετές, ἀφοῦ διατελέσουμε καί ἐντρυφήσουμε μέ θεῖο πόθο καί ἔρωτα θεϊκό, μακάρι νά ἀξιωθοῦμε ὅλοι νά δοῦμε, νά φθάσουμε, νά μετάσχουμε στό πάνσεπτο Πάθος Χριστοῦ τοῦ Θεοῦ καί στό Ἅγιο Πάσχα, ἔχοντας χαρά καί ἀγαλλίαση καί εὐφροσύνη πνευματικῶς».

Σκοπός συγγραφῆς

Ζητοῦμε συγγνώμη, διότι δέν πρωτοτυποῦμε στό θεολογικό αὐτό δοκίμιο, δέν γράφουμε κάτι τό ἐντυπωσιακό, φαινομενικό, γιά νά κολακεύσουμε ἐγωιστικά τούς ἀναγνῶστες μας. Σκοπός μας εἶναι, πρῶτον, νά ξυπνήσουμε πνευματικῶς πρῶτα ἐμεῖς, πού γράφουμε ὄλ’αὐτά, καί νά ἀκολουθοῦμε ταπεινῶς, υἱϊκῶς καί εὐσεβάστως τήν Ἁγία Γραφή, τήν Ὀρθόδοξη Παράδοση, τούς ἁγίους Προφῆτες, Ἀποστόλους, Μάρτυρες, Δικαίους, Μοναχούς, Ὁμολογητές, ὅλους δηλ. τούς ἁγίους Πατέρες καί τίς Τοπικές καί τίς ἐννέα Ἅγιες καί Οἰκουμενικές Συνόδους τῆς Ὀρθοδόξου Ἐκκλησίας μας.

Δεύτερον, γράφουμε ὄλ’αὐτά, γιά νά εὐαγγελισθοῦμε τήν εἰρήνη, τήν ἀλήθεια, τήν ἀγάπη καί τήν ἐλευθερία τοῦ Ἁγίου Τριαδικοῦ Θεοῦ σέ ὅσους καλοπροαιρέτως ποθοῦν καί ἀναζητοῦν τήν πραγματική ἀλήθεια καί ἑνότητα ἐν Χριστῷ καί ἐν τή Ἐκκλησία.

---

[1] νγ΄ Ἁγίων Ἀποστόλων καί ιγ΄ ΣΤ΄

[2] ΟΣΙΟΣ ΙΩΑΝΝΗΣ ΣΙΝΑÏΤΗΣ, Κλίμαξ, Λόγος ζ΄ (7^ος), ἔκδ. Ἱ. Μ. Παρακλήτου, Ὠρωπός Ἀττικῆς 1999, σσ. 140-156.

* Τὸ Μέρος Α΄ ἐδῶ

* Τὸ Μέρος Β΄ ἐδῶ

* Τὸ Μέρος Δ΄ ἐδῶ

http://anavaseis.blogspot.gr/2013/11/blog-post_2412.html

Θλιβερὲς διαπιστώσεις Μητροπόλεως Πειραιῶς γιά τό φλέγον θέμα τῆς παναιρέσεως τοῦ Οἰκουμενισμοῦ, Διαχριστιανικοῦ καὶ Διαθρησκειακοῦ

Ἐν Πειραιεῖ τῇ 7ῃ Ὀκτωβρίου 2013

ΑΝΑΚΟΙΝΩΘΕΝ

Θλιβερὲς διαπιστώσεις

Δύο ἱστορικῆς σημασίας ἐπιστολές, κατὰ τὴν ἐκτίμηση πολλῶν, ἔγραψε καὶἀπέστειλε ὁ Σεβασμιώτατος Μητροπολίτης μας κ. Σεραφεὶμ στὸ πρόσφατο παρελθόν. Ἐπιστολὲς, ποὺ προκάλεσαν πανελλήνια αἴσθηση καὶ εὐρύτατο σχολιασμὸ ἀπὸ πολλούς, κληρικοὺς καὶ λαϊκούς. 
Ἡ πρώτη ἐγράφη τὸν παρελθόντα Μάϊο πρὸς τὸν ἀρχιεπίσκοπο Ἀθηνῶν καὶ πάσης Ἑλλάδος κ. Ἱερώνυμο Β΄καὶ τὴν Ἱεραρχία τῆς Ἐκκλησίας τῆς Ἑλλάδος μὲ θέμα τὴν παναίρεση τοῦ Οἰκουμενισμοῦ, στὴν ὁποία ὁ Σεβασμιώτατος ἐπισημαίνει τὴν ἐπείγουσα ἀναγκαιότητα συγκλήσεως τοπικῆς Συνόδου γιὰ τὴν ἄμεση καταδίκη της καθὼς καὶὅσων τὴν προωθοῦν: «Διὰ τὸν λόγον αὐτόν, ἐκφράζοντες τὴν ἀγωνία μας, ἀπευθυνόμεθα πρός Σας,…ἰκετευτικῶς καὶ ταπεινῶς παροτρύνοντας καὶ προτείνοντας, ὅπως ἐμεῖς,…ἀναλάβωμεν τὰς εὐθύνας μας ἔναντι Αὐτοῦ καὶ τοῦ πιστοῦ λαοῦ Του καὶ ἀρθῶμεν στὸ ὕψος τῶν περιστάσεων καὶ συγκαλέσωμε Τοπικὴ Σύνοδο, ἡ   ὁποία καθηκόντως ὀφείλει νὰ προχωρήσει στὴν ἐπίσημο συνοδικὴ καταδίκη της εἰρημένης κακοδοξίας καὶ δεινῆς αἱρέσεως».

Ἕνα θέμα καυτὸ, ἐπίκαιρο, φλέγον, πρώτης προτεραιότητος, τοῦ ὁποίου ἡ ἐπίλυση καὶ ἡ συνοδικὴ ἀντιμετώπιση, χρονίζει δυστυχῶς ἐδῶ καὶ ἑκατὸ χρόνια. Ἕνα θέμα μεγίστης ἐπισκοπικῆς εὐθύνης, τὸ ὁποῖο θὰ ἔπρεπε νὰ εἶχε ἀπασχολήσει πρὸ πολλοῦ τούς ἱεράρχες μας, ἀφοῦ ἡ παναίρεση αὐτὴ ὁλοένα καὶ περισσότερο ἑξαπλοῦται ἐν εἴδει ἐπιδημικῆς νόσου, προξενοῦσα μεγίστη διάβρωση καὶ φθορὰ στὸ σῶμα τῆς Ἐκκλησίας. 
Ἕνα θέμα γιὰ τὸ ὁποῖο Πανορθόδοξα Συνέδρια καὶ Ἡμερίδες ἔχουν διοργανωθῆ, βιβλία καὶ φυλλάδια ἔχουν γραφῆ, ὅπως τὸ ἱστορικὸ κείμενο τῆς Συνάξεως Κληρικῶν καὶ Μοναχῶν «Ὁμολογία πίστεως κατὰ τοῦ Οἰκουμενισμοῦ», ἀποτειχίσεις μέρους τοῦ πιστοῦ λαοῦ τοῦ Θεοῦ ἔχουν σημειωθῆ. Ἕνα θέμα τὸ ὁποῖο, χάρις στὴν ἐπιστολὴ τοῦ Σεβασμιωτάτου, τίθεται πλέον ἐπισήμως σὲ ἐπίπεδο Ἱεραρχίας. 
Ὡστόσο ἡ Ἱεραρχία μας, ὅπως ἦταν δυστυχῶς ἀναμενόμενο, σὲ πεῖσμα ὅλων των ἀνωτέρω, ἐξακολουθεῖ τὴν ἐκκωφαντικὴ σιωπή Της. Οὔτε καὶ αὐτὴ ἀκόμη ἡ συγκλονιστικὴ στὸ περιεχόμενό της ἐπιστολὴ τοῦ Σεβασμιωτάτου Μητροπολίτου μας ἴσχυσε δυστυχῶς νὰ ἐπιδράση στὸ νοῦ καὶ τὶς καρδιὲς τῆς πλειονότητος τῶν ἱεραρχῶν μας, προκειμένου νὰ πράξουν τὸ αὐτονόητο καθῆκον των. Ἔχουν ἤδη παρέλθει ἕξι μῆνες ἀπὸ τῆς ἐκδόσεως τῆς ἐπιστολῆς καὶ ὁ ἅγιος Πειραιῶς οὐδεμία ἐπίσημη συνοδικὴ ἀπάντηση ἔλαβε μέχρι σήμερα. 
Τὸ δὲ τραγικότερο εἶναι, ὅτι ἐλάχιστοι ἱεράρχες μέχρι σήμερα ἔσπευσαν νὰ ἐπιδοκιμάσουν δημοσίως καὶ νὰ ἐκφράσουν ἐπισήμως τὴν σύμφωνη γνώμη τους γιὰ τὴν ἀναγκαιότητα συγκλήσεως συνόδου. Μὲ θλίψη καὶ ἀπογοήτευση πληροφορηθήκαμε, ὅτι τὸ θέμα αὐτὸ δὲν πρόκειται νὰ ἀπασχολήσει τὴν Ἱεραρχία κατὰ τὴν ἐτήσια τακτική της συνεδρία τοῦὈκτωβρίου. Παραμερίζεται λοιπὸν τὸ καυτὸ καὶ φλέγον, τὸ κολοσσιαίων διαστάσεων, «τὸ ἐκρηκτικό, τὸ διαιρετικὸ τοῦ ποιμνίου, τὸ διαβρωτικό της Ὀρθοδόξου πίστεως καὶ ζωῆς» θέμα τῆς παναιρέσεως τοῦ Οἰκουμενισμοῦ, Διαχριστιανικοῦ καὶ Διαθρησκειακοῦ, τὴν ὁποία αἵρεση σύγχρονοι Πατέρες καὶ ἅγιοι Γέροντες, ὅπως ὁἅγιος Ἰουστίνος ὁ Πόποβιτς χαρακτήρισαν ὡς τὴν χειρότερη ἐκκλησιολογικὴ αἵρεση ὅλων των αἰώνων. 
Ἄφατη θλίψη καὶ ὀδύνη, ἀλλὰ καὶ δικαία ὀργὴ καὶ ἀγανάκτηση συνέχουν τὶς καρδιὲς τοῦ πιστοῦ λαοῦ τοῦ Θεοῦ. Τί ἀπολογία θὰ δώσωμε στὸν Θεὸ ἐν ἡμέρα κρίσεως ἐνώπιον τοῦ φοβεροῦ βήματός Του γιὰ τὴν ἀδιαφορία, τὴν ἐγκληματική μας ἀμέλεια; Γιὰ τὸν βαρύτατο σκανδαλισμὸ τῶν πιστῶν; Γιὰ τὴν καταπάτηση τῶν Ἱερῶν Κανόνων, ὅπως τοῦ 37ου Ἀποστολικοῦ, ὁ ὁποῖος ὁρίζει: «Δεύτερον τοῦ ἔτους Σύνοδος γινέσθω τῶν ἐπισκόπων καὶ ἀνακρινέτωσαν ἀλλήλως τὰ δόγματα τῆς εὐσεβείας καὶ τὰς ἐμπιπτούσας ἐκκλησιαστικάς ἀντιλογίας διαλυέτωσαν…» .  Τί ἀπολογία θὰ δώσωμε γιὰ τὴν ἔνοχη σιωπή μας, τὴν ὁποία μάλιστα ὁ ἅγιος Γρηγόριος ὁ Παλαμᾶς χαρακτηρίζει ὡς τρίτο εἶδος ἀθεΐας; «τρίτον δὲ ἐστὶν εἶδος οὗ πόρρω τῆς ἀνωτέρω πονηρᾶς ξυνωρίδος, τὸ παραιτεῖσθαι τί λέγειν τῶν δεδογμένων περὶ Θεοῦ» .

***

    Καὶ ἐρχόμεθα στὴν δεύτερη ἐπιστολὴ τοῦ Σεβασμιωτάτου πρὸς τὸν Παναγιώτατον Οἰκουμενικὸ Πατριάρχη κ. Βαρθολομαῖο. Μιὰ βαρυσήμαντη ἐκτενέστατη ἐπιστολὴἀντι-οἰκουμενιστικοὺ χαρακτῆρος, στὴν ὁποία τὰ θιγόμενα θέματα, βαθείαν ἐσωτερικὴν σχέσιν ἔχοντα μεταξύ των, παραπέμπουν ὅλα σὲ ἕνα κοινὸ παρονομαστή, τὴν παναίρεση τοῦ Οἰκουμενισμοῦ. 
Στὴν ἐπιστολὴ αὐτὴ ὁ Σεβασμιώτατος, σὲ καιροὺς πνευματικῆς ἀφασίας καὶ ἐπισκοπικῆς ἀδρανείας, πρώτον μὲν ἐπισημαίνει «ἀδήριτη τὴν ἀνάγκη συγκλήσεως Πανορθοδόξου Συνόδου μὲ τὴν συμμετοχὴἁπάντων των Ὀρθοδόξων Πατριαρχῶν, Ἀρχιεπισκόπων, Μητροπολιτῶν καὶ Ἐπισκόπων καὶ λαϊκῶν θεολόγων, ἡὁποία θὰ ἔχει μέγα χρέος καὶ πρώτιστο καθῆκον νὰ καταδικάσει τὴν παναίρεση τοῦ Οἰκουμενισμοῦ, ὑπὸ τὸ φῶς τῆς Ἁγιογραφικῆς, Ἁγιοπατερικῆς καὶ Ἱεροκανονικὴς διδαχῆς καὶ παραδόσεως…». 
Στὴ συνέχεια, σχολιάζων τὰ πραχθέντα καὶ λεχθέντα τοῦ Παναγιωτάτου στὸ Μιλάνο καὶ στὴν Κωνσταντινούπολη μὲ ἀφορμὴ τὸν ἑορτασμὸ τῶν 1700 ἐτῶν ἀπὸ τὴν ὑπογραφὴ τοῦ«Διατάγματος τῶν Μεδιολάνων», καθὼς καὶ τὴν ἐπακολουθήσασα ἐπίσκεψή του στὴν Τσεχία καὶ Σλοβακία, ἀφ’ ἑνὸς μὲν θέτει ὁρισμένα καυτὰ ἐρωτήματα πρὸς Αὐτόν, καὶ ἀφ’ ἑτέρου καταλογίζει σ’ Αὐτὸν εὐθύνες γιὰ λόγους καὶ πράξεις του.

Παραθέτουμε ὁρισμένα χαρακτηριστικὰ ἀποσπάσματα τῆς ἐπιστολῆς: «Εἶναι πασιφανές, ὅπως προκύπτει ἀπὸ τὶς ὁμιλίες, ποῦἐκφώνησε ἡ Ὑμετέρα Παναγιότης στὸ Μιλάνο, ὅτι διδάσκετε καινοφανῆ, πρωτοφανῆ καὶ οἰκουμενιστικὴἐκκλησιολογία, ἡὁποία, βεβαίως, τυγχάνει ἀλλοτρία καὶ ξένη πρὸς τὴν Ὀρθόδοξη Ἐκκλησιολογία.  Ἀποδέχεσθε τὶς κακόδοξες οἰκουμενιστικὲς θεωρίες περὶ “ἀδελφῶν Ἐκκλησιῶν” καὶ “δύο πνευμόνων”. Ἀναγνωρίζετε τὶς αἱρετικὲς παρασυναγωγὲς τοῦ Παπισμοῦ καὶ τοῦ Προτεσταντισμοῦ (Λουθηρανοί, Μεταρρυθμισμένοι) ὡς “Ἐκκλησίες” ἰσότιμες καὶ ἰσάξιες της Ὀρθοδόξου Ἐκκλησίας. Ἀναγνωρίζετε τὸν αἱρεσιάρχη Πάπα, τοὺς Καρδιναλίους, τοὺς Πάστορες σὰν νὰ ἔχουν ἔγκυρη ἱερωσύνη, μυστήρια καὶἀποστολικὴ διαδοχή. Χρησιμοποιεῖτε ὁμοειδῆ θεολογία καὶ γιὰ τοὺς ἀλλοθρήσκους (Μουσουλμάνους, Ραββίνους). 
Γιά Σάς, Παναγιώτατε, ὅλες οἱ παραπάνω αἱρέσεις μαζὶ μὲ τὴν Ὀρθόδοξη Ἐκκλησία ἀποτελοῦν ἤδη τὴ “Μία Ἐκκλησία”, ἡ ὁποία ὅμως, στὸν παρόντα καιρὸ εἶναι διηρημένη καὶ προχωρᾶ πρὸς τὴν ἑνότητά της». «…Ἐπὶ τῶν ἀνωτέρω ἀπαραδέκτων ἐξ ἐπόψεως θεολογικῆς, δογματικῆς καὶ ἐκκλησιολογικὴς δηλώσεων Ὑμῶν, Παναγιώτατε Δέσποτα, ἐπισημαίνομεν ὅτι σφάλλετε». 
«…Μετὰ ταῦτα, ἐρωτοῦμεν Ὑμᾶς, Παναγιώτατε Δέσποτα: Πῶς χρησιμοποιεῖτε τὸν ὄρο “ἀδελφὲς ἐκκλησίες”, ὅταν αὐτὸς εἶναι ἁγιοπατερικῶς ἀμάρτυρος καὶ μάλιστα πανορθοδόξως ἔχει ἀπορριφθεῖ καὶ ἀκυρωθεῖ; Διατὶ κάνετε ἐπιλεκτικὴ χρήση τῶν πανορθοδόξων ἀποφάσεων;». «Ἀναγνωρίζετε, Παναγιώτατε Δέσποτα, τὸν Παπισμὸ ὡς “Ἐκκλησία;” Εἶναι, ὅμως, “ἐκκλησία” ἢ αἵρεσις; Πλῆθος Ὀρθοδόξων Συνόδων ἔχουν καταδικάσει τὸν Παπισμὸ ὡς αἵρεση…». «Ἀναγνωρίζετε, Παναγιώτατε Δέσποτα καὶ τὸν Προτεσταντισμὸ ὡς “Ἐκκλησία”. «Ὡς φυσικὸς ἀπότοκος τῆς ἀναγνωρίσεως τῶν αἱρέσεων ὡς “Ἐκκλησιῶν” ἐκ μέρους Ὑμῶν, Παναγιώτατε Δέσποτα, ἀκολουθεῖ ἡ ἀναγνώριση  ἐγκυρότητος τοῦ βαπτίσματος, τῆς ἱερωσύνης καὶ τῶν μυστηρίων τους». 
«Εἶναι φανερὸ πλέον, Παναγιώτατε Δέσποτα, ὅτι διαχέετε τὸ πνεῦμα τοῦ συγχρόνου διαχριστιανικοῦ Οἰκουμενισμοῦ, γι’αὐτὸ καὶ δέχεσθε, ὀνομάζετε καὶ ἀναγνωρίζετε τὶς αἱρέσεις ὡς  “Ἐκκλησίες”, ἐρχόμενος σὲ πλήρη ἀντίθεση καὶἀντίφαση μὲ τὴν διαχρονικὴ παράδοση τῆς Ὀρθοδόξου Ἐκκλησίας». «Ταπεινῶς ἐρωτῶμεν, Παναγιώτατε Δέσποτα: Διατί, ἐνῶ  ἀποδίδετε τίτλους ἐκκλησιαστικότητος στοὺς πρόδηλα κακοδόξους αἱρετικούς, δὲν προβαίνετε στὴν μαζί τους διαμυστηριακὴ κοινωνία;» «…προσπαθεῖτε νὰ στηρίξετε τὴν παναίρεση τοῦ συγκρητιστικοῦ διαχριστιανικοῦ καὶ διαθρησκειακοὺ Οἰκουμενισμοῦ,βασιζόμενος στὴν ἀνεξιθρησκεία τοῦ Διατάγματος, τὸ ὁποῖο, ὅμως, δὲν ἔχει καμμία σχέση μὲ ὅσα σήμερα τεκταίνονται στὸ χῶρο τοῦ διαθρησκειακοῦ καὶ διαχριστιανικοῦ Οἰκουμενισμοῦ, ὁ ὁποῖος δὲν προβάλλει τὴν μοναδικότητα τοῦ Εὐαγγελίου, δὲν εὐνοεῖ τὸ Χριστιανισμό, ὅπως τὸν εὐνόησε τὸ “Διάταγμα τῶν Μεδιολάνων” καὶ ἡ μετέπειτα ἰσαπόστολη δράση τοῦ Μ. Κωνσταντίνου». «Εἶναι ἡλίου φαεινότερον, Παναγιώτατε Δέσποτα, ὅτι Ὑμεῖς, ἐκφράζετε καὶ υἱοθετεῖτε τὴ θεωρία περὶ “διηρημένης Ἐκκλησίας”, σύμφωνα μὲ τὴν ὁποία, ἡ Ἐκκλησία εἶναι διηρημένη σὲ ἐπὶ μέρους “ἐκκλησίες” (ὄχι τοπικές, ἀλλ’ ὁμολογιακὲς- δογματικές, βλ. τὸ κείμενο τοῦ Porto Alegre) καὶ χρήζει ἑνώσεως. Ἡ τοιαύτη θεώρησις τοῦ θεσμοῦ τῆς Ἐκκλησίας εἶναι πέραν πάσης σοβαρῆς, ἔστω βασικῆς, κατανοήσεως τῆς ὀρθοδόξου ἐκκλησιολογίας».

   
Παρῆλθον ἤδη 4 μῆνες ἀπὸ τῆς δημοσιεύσεως τῆς ἐπιστολῆς καὶ ὁ Σεβασμιώτατος, ὅπως ἦταν ἀναμενόμενον, οὐδεμία ἀπάντηση ἔλαβε ἀπὸ τὸν Παναγιώτατον. Πῶς ὅμως ἐξηγεῖται νὰ μὴν δέχεται διάλογο ὁ Παναγιώτατος μὲ τοὺς ἐντός της Ἐκκλησίας ὁμοδόξους, καθ’ ὃν χρόνον ἐμφανίζεται ὁ κατ’ ἐξοχὴν θιασώτης καὶ ὑπέρμαχος τῶν διαλόγων μὲ τοὺς ἑτεροδόξους, παρὰ τὸ γεγονὸς μάλιστα ὅτι οἱ τελευταῖοι ἔχουν ἀποτελματωθῆ καὶ χρεοκοπήσει; 
Ἀντὶ ἄλλης ἀπαντήσεως περιορίστηκε νὰ κάνη μιὰ σύντομη ἀναφορὰ στὸ θέμα τοῦ Οἰκουμενισμοῦ καὶ τῶν διαλόγων, στὸν χαιρετισμό, τὸν ὁποῖον ἀπηύθυνε πρὸς τὸν Μακαριώτατον Πατριάρχη Βουλγαρίας κ. Νεόφυτον, κατὰ τὴν εἰρηνικὴ ἐπίσκεψή του στὸ Φανάρι στίς 20-9-2013.

Στὶς δηλώσεις του προσπαθεῖ νὰ ἀπορρίψει, ἀνεπιτυχῶς βέβαια, τὴν κατηγορία, ὅτι κατέχεται ἀπὸ οἰκουμενιστικὲς ἀντιλήψεις. Λέγει ἐπὶ λέξει: «…Διὰ τῆς τακτικῆς ταύτης δὲν προδίδομεν τὴν Ὀρθοδοξίαν, ὡς κατηγορούμεθα, οὔτε ὑποστηρίζομεν οἰκουμενιστικάς ἀντιλήψεις, ἀλλὰ κηρύσσομεν πρὸς τοὺς ἑτεροδόξους καὶ πρὸς πάντας τὴν Ὀρθόδοξον ἀλήθειαν». 
Ὡστόσο ἡ διπλωματικοῦ χαρακτῆρος αὐτὴ ἀόριστη δήλωση κανέναν δὲν πείθει πλέον. Ἀκριβῶς τὸἀντίθετο συμβαίνει. Ὑπάρχει ἕνα μπαρὰζ λόγων καὶ πράξεων στὴν ἐπὶ 22 χρόνια πατριαρχική Του πρωθιεραρχία, ποὺ ἐπιβεβαιώνει τὴν ἀλήθεια αὐτή. 
Εἰλικρινὰ θὰ θέλαμε πολύ, νὰ πιστεύσωμε στὴ διακήρυξή Του αὐτή. Ἀναγνωρίζοντας ἐκκλησιαστικὴ ὑπόσταση καὶ ἀποστολικὴ διαδοχὴ στὶς αἱρετικὲς προτεσταντικὲς καὶ παπικὲς κοινότητες, ἀποκαλώντας αὐτὲς «ἀδελφὲς ἐκκλησίες», κηρύσσει «πρὸς πάντας τὴν Ὀρθόδοξον ἀλήθειαν;». 
Ὅταν συμπροσεύχεται μὲ αἱρετικούς, ἀλλοθρήσκους, μάγους καὶ εἰδωλολάτρες μπροστά σε ὁμοίωμά της ... «θεᾶς» Γαίας στὴ Γροιλανδία, κηρύσσει «πρὸς πάντας τὴν Ὀρθόδοξον ἀλήθειαν;». 
Ὅταν προσφέρει τὸ Κοράνιο, τὸ ὁποῖο μάλιστα χαρακτηρίζει ὡς «ἅγιο», ὡς δῶρο στὸν πρόεδρο τῆς Κόκα Κόλα κ. Μουχτάρ, ἀντὶ Ἁγίας Γραφῆς, κηρύσσει  «πρὸς πάντας τὴν Ὀρθόδοξον ἀλήθειαν;». Ὅταν χαρακτηρίζει τοὺς ἁγίους Πατέρες ὡς «κληροδοτήσαντες εἰς ἠμᾶς τὴν διάσπασιν» καὶ ὡς «θύματα τοῦ ἀρχεκάκου ὄφεως» κηρύσσει «πρὸς πάντας τὴν Ὀρθόδοξον ἀλήθειαν;». 
Ὅταν ὑποδέχεται τὸν αἱρεσιάρχη τῆς Ρώμης Πάπα Βενέδικτο τὸν 16ο στὸ Φανάρι τὸ 2006 μὲ κωδωνοκρουσίες, θυμιατίσματα, ἀσπασμούς, λειτουργικὲς δεήσεις καὶ αἰτήσεις ὑπὲρ αὐτοῦ, «εὐλογημένος ὁ ἐρχόμενος», πολυχρόνια, κοινὴ εὐλογία, δῶρα, ἀπαγγελία τοῦ «Πιστεύω» καὶ τοῦ «Πάτερ ἠμῶν», κηρύσσει «πρὸς πάντας τὴν Ὀρθόδοξον ἀλήθειαν;». 
Ὅταν ἰσχυρίζεται, ὅτι «ἡ Ὀρθόδοξος Ἐκκλησία δὲν ἐπιδιώκει νὰ πείση τοὺς ἄλλους περὶ συγκεκριμένης τινὸς ἀντιλήψεως τῆς ἀληθείας ἢ τῆς ἀποκαλύψεως, οὔτε ἐπιδιώκει νὰ τοὺς μεταστρέψει εἰς συγκεκριμένον τινὰ τρόπον σκέψεως», κηρύσσει «πρὸς πάντας τὴν Ὀρθόδοξον ἀλήθειαν;». Ὅταν διακηρύσσει, ὅτι «…Ρωμαιοκαθολικοὶ καὶ Ὀρθόδοξοι, Προτεστάντες καὶ Ἑβραῖοι, Μουσουλμάνοι καὶἸ νδοί, Βουδιστὲς καὶ Κομφουκιανοί, ἦλθε ὁ καιρὸς ὄχι ἁπλῶς γιὰ προσέγγιση, ἀλλὰ γιὰ μιὰ συμμαχία καὶ συλλογικὴ προσπάθεια πρὸς τὸν σκοπὸν τῆς καθοδηγήσεως τοῦ κόσμου, μακράν των ψευδοπροφητῶν τοῦ ἐξτρεμισμοῦ καὶ τῆς μισαλλοδοξίας», κηρύσσει «πρὸς πάντας τὴν Ὀρθόδοξον ἀλήθειαν;». 

Δὲν εἶναι δυνατὸν βέβαια νὰ ἀπαριθμηθοῦν ὅλα αὐτὰ (λόγοι καὶ ἔργα) ἕνα πρὸς ἕνα, στὰ πλαίσια ἑνὸς ἄρθρου, τὰ ὁποῖα ὡστόσο κατὰ καιροὺς ἔχουν ἐπισημανθῆ καὶ δημοσιευθῆ μὲ ἄρθρα καὶ μελέτες στὸν ἔντυπο καὶ ἠλεκτρονικὸ τύπο. Τέτοιου εἴδους διπλωματικοὶ ἑλιγμοὶ δὲν ὀφελοῦν, διότι ὁ πιστὸς λαὸς τοῦ Θεοῦ ἔχει πρὸ πολλοῦ ἀφυπνιστῆ καὶ εὐαισθητοποιηθῆ ἀπέναντι στὴν φοβερὴ αὐτὴ αἵρεση.

Ματαίως ἐπίσης προσπαθεῖ νὰ πείσει τὸν πιστὸ λαὸ τοῦ Θεοῦ, ὅτι οἱ Διαχριστιανικοὶ Διάλογοι δῆθεν «δὲν ἀποσκοποῦν, ὡς ἐγράφη καὶ ἐν Βουλγαρία καὶ ἀλλαχοῦ, εἰς τὴν δημιουργίαν ἑνὸς κοινῶς ἀποδεκτοῦ “συνονθυλεύματος” δοξασιῶν. Δηλαδή, δὲν ἐπιδιώκεται διὰ τῆς λεγομένης οἰκουμενικῆς κινήσεως ἡἀποδοχὴ μιᾶς “χριστιανικῆς συγκρητιστικῆς ὁμολογίας”, ἀλλὰ ἡ ἐμβάθυνσις εἰς τὴν Χριστιανικὴν Ὀρθόδοξον πίστιν καὶ εἰς τὴν κοινωνικὴν συνεργασίαν τῶν ἐπικαλουμένων τὸ ὄνομα τοῦ Χριστοῦ». Τὰ συμφωνηθέντα στὸ Balamand τοῦ Λιβάνου τὸ 1993 καὶ στὸ Πόρτο Ἀλέγκρε της Βραζιλίας τὸ 2006, γιὰ νὰ περιοριστούμε μόνον σ’ αὐτά, ἐπιβεβαιώνουν τὸν ἰσχυρισμὸ Του αὐτὸν ἢ μαρτυροῦν τὸἀντίθετο;

    
 Στὴν προσπάθειά Του νὰ δικαιώσει τοὺς Διαλόγους ὁ Παναγιώτατος ἐπιχειρεῖ νὰ τοὺς θεμελιώσει πατερικῶς, ἐπικαλούμενος τοὺς ἁγίους Ἰωάννην τῆς Κλίμακος καὶ Ἰωάννην τὸν Χρυσόστομον. Λέγει ὁ πρῶτος ἐξ’ αὐτῶν: «Ἐν τοῖς μὲν κακοθελῶς ἠμὶν μαχομένοις ἀπίστοις, ἢ κακοπίστοις, μετὰ πρώτην καὶ δευτέραν νουθεσίαν παυσώμεθα. Ἐν δὲ τοῖς τὴν ἀλήθειαν μαθεῖν βουλομένοις, τὸ καλὸν ποιοῦντες, ἕως αἰῶνος μὴ ἐκκακῶμεν. Πλήν, καὶ πρὸς στηριγμὸν ἠμῶν τῆς καρδίας ἐν ἀμφοτέροις χρησώμεθα» (Κλίμαξ, Λόγος ΚΣΤ΄, περὶ διακρίσεως, 2,11). 
Ἐδῶ ὁ ἅγιος οὐδόλως δογματίζει ἀτέρμονες διαλόγους μὲ τοὺς αἱρετικούς. Ἀπεναντίας σαφέστατα διευκρινίζει τοὺς ὅρους καὶ τὶς προϋποθέσεις τοῦ διαλόγου, ἐρχόμενος σὲ πλήρη συμφωνία μὲ τὴν παραγγελία τοῦ Ἀποστόλου Παύλου στὴν πρὸς Τίτον ἐπιστολὴ του (Τίτ.3,10). 
Ὅταν εὐρισκόμεθα πρὸ αἱρετικῶν καὶ ἀθέων («ἀπίστοις ἢ κακοπίστοις»), οἱὁποῖοι δὲν ἔχουν τὴν καλὴ διάθεση καὶ θέληση («κακοθελῶς»), νὰ γνωρίσουν τὴν ἀλήθεια τῆς Ὀρθοδοξίας, ἀλλὰ ἀντίθετα μάλιστα ἐναντιώνονται μὲ πεῖσμα («μαχομένοις ἠμὶν») καὶἐπιμένουν στὴν πλάνη τους, τότε ὀφείλομε μετὰἀπὸ μία πρώτην καὶ δευτέραν νουθεσίαν, νὰ σταματήσωμε τὸν διάλογο («μετὰ πρώτην καὶ δευτέραν νουθεσίαν παυσώμεθα»). Μόνον ὅταν διαπιστώνουμε διάθεση μαθητείας («τοῖς τὴν ἀλήθειαν μαθεῖν βουλομένοις»), ἃς εἴμαστε ἀκούραστοι στὸ νὰ κάνουμε τὸ καλὸ ἀκατάπαυστα («το καλὸν ποιοῦντες, ἕως αἰῶνος μὴἐκκακῶμεν»). 
Τί συμβαίνει λοιπὸν μὲ τοὺς «κακοπίστους» καὶ αἱρετικοὺς Παπικοὺς καὶ Προτεστάντες; Ἔδειξαν μέχρι τώρα κάποια διάθεση μαθητείας καὶ ἀποδοχῆς τῆς ἀλήθειας τῆς Ὀρθοδόξου πίστεως, στοὺς μέχρι τώρα γενομένους διαλόγους; Καμμία ἀπολύτως.Ὄχι μόνο σημάδια ἐπιστροφῆς καὶ προσεγγίσεως πρὸς τὴν Ὀρθοδοξία δὲν διαπιστώθηκαν, ἀλλὰ τὸ ἀκριβῶς ἀντίθετο. Μὲ κάθε τρόπο καὶ μέσον, θεμιτὸ καὶ ἀθέμιτο, μὲ τὴν διπλωματία, μὲ τὸν προσηλυτισμὸ καὶ τὴν Οὐνία, μὲ τὸ πρόσχημα τῆς ἀγάπης (διάλογος τῆς ἀγάπης), μὲ τὴν βία (σταυροφορίες, φραγκοκρατία, γενοκτονία τῶν Σέρβων τὸ 1941, βομβαρδισμοὶ στὴ Σερβία τὸ 1999 κ.λ.π.), καὶ μὲ τοὺς ἐπὶ αἰῶνες μέχρι τώρα γενομένους θεολογικοὺς  διαλόγους, προσπάθησαν  νὰ προσελκύσουν στὶς πλάνες τους τοὺς Ὀρθοδόξους μὲ σκοπὸ νὰἐξαφανίσουν, ἢ δυνατόν, τὴν Ὀρθοδοξία. Παραθέτει ἐπίσης ὁ Παναγιώτατος μία φράση τοῦ ἁγίου Ἰωάννου τοῦ Χρυσοστόμου: «Ὁ Θεὸς ἀεὶ μεθ’ ἠμῶν διαλέγεται». Δὲν διευκρινίζει ὅμως, ποῦ ὁ ἅγιος εἶπε αὐτὴ τὴν φράση, ὥστε ἀπὸ τὰ συμφραζόμενα νὰ προσδιορίσουμε τὸ πραγματικὸ νόημά της.

    Περαίνοντες, υἱϊκῶς παρακαλοῦμεν τὸν Παναγιώτατον γιὰ ἀλλαγὴ πορείας πλεύσεως μὲ ἀμετάκλητη στροφὴ πρὸς τὴν ἁγιοπατερικὴ μας παράδοση, ἡ ὁποία θὰ ἐπισφραγισθῆ μὲ τὴν σύγκληση Πανορθοδόξου Συνόδου, ἡ ὁποία θὰ καταδικάσει τὴν αἵρεση τοῦ Οἰκουμενισμοῦ. Πράγμα τὸ ὁποῖον εὐχόμεθα ἀπὸ καρδίας!

Ἐκ τοῦ Γραφείου Αἱρέσεων καὶ Παραθρησκειῶν.

Ὁ ὑπεύθυνος

Ἀρχ. Παῦλος Δημητρακόπουλος.

Ὁ Γραμματέας

κ. Λάμπρος Σκόντζος, Θεολόγος

Διαβάστε σχετικά:

Απειλεί ο Πατριάρχης Βαρθολομαίος όσους πολεμούν την παναίρεση του Οικουμενισμού. Ιωάννη Τάτση θεολόγου

 

http://anavaseis.blogspot.gr/2013/10/blog-post_1063.html

Τί εἶναι ὁ οἰκουμενισμός. Αἱ διάφοροι μορφαί του καὶ ἡ ἐπικινδυνότης αὐτοῦ. Mακαριστοῦ μοναχοῦ Κωνσταντίνου Καβαρνοῦ, Καθηγητοῦ Πανεπιστημίου

Τί εἶναι ὁ οἰκουμενισμός. Αἱ διάφοροι μορφαί του καὶ ἡ ἐπικινδυνότης αὐτοῦ 

Mακαριστοῦ μοναχοῦ Κωνσταντίνου Καβαρνοῦ, Καθηγητοῦ Πανεπιστημίου

Ὠρισμένοι εὐσεβεῖς χριστιανοί, οἱ ὁποῖοι δέν ἔχουν ἐντρυφήσει εἰς τό θέμα τῶν χριστιανικῶν αἱρέσεων (Παπισμός, Προτεσταντισμός κ.λπ) ἀδυνατοῦν νά κατανοήσουν τά ὅσα γράφομεν εἰς τόν «Ο.Τ.» περί τῆς ἐπικινδυνότητος τῆς παναιρέσεως τοῦ οἰκουμενισμοῦ. Διά τήν κατανόησιν τοῦ ὅρου καί τῆς ἐπικινδυνότητος τοῦ Οἰκουμενισμοῦ, παραθέτομεν κατωτέρω ἕν κεφάλαιον ἀπό τό βιβλίον «Μελέτη περί τοῦ Οἰκουμενισμοῦ» τοῦ μακαριστοῦ Καθηγητοῦ Κωνσταντίνου Καβαρνοῦ, τό ὁποῖον ἐξεδόθη ὑπό τοῦ «Ὀρθοδόξου Τύπου» ἐν ἔτει 1997. Τό κεφάλαιον αὐτό ἔχει ὡς ἀκολούθως:

«Πρός ἕνα ὁρισμόν τοῦ Οἰκουμενισμοῦ

᾿Επέστησα τὴν προσοχήν σας εἰς τὸ γραπτὸν ὑλικὸν περὶ τοῦ Οἰκουμενισμοῦ ποὺ ἔχω ἤδη θέσει εἰς τὴν διάθεσιν τοῦ γενικοῦ ἀναγνωστικοῦ κοινοῦ. Τώρα θὰ ἐκθέσω τὰς σκέψεις μου ἐπὶ τοῦ σπουδαίου αὐτοῦ θέματος εἰς νέαν, ἀναδιοργανωμένην μορφήν. ᾿Αρχίζω μὲ μίαν προσπάθειαν νὰ διασαφηνίσω τὸν ὅρον “Οἰκουμενισμός”. ῾Η λέξις αὐτὴ προέρχεται ἐκ τῆς λέξεως “οἰκουμένη”. ῾Η ρίζα τῆς λέξεως αὐτῆς εἶναι ὁ “οἶκος”. “Οἰκουμένη” σημαίνει ὁλόκληρον τὴν κατωκημένην γῆν. Τεκμήρια αὐτῆς τῆς κατοικήσεως εἶναι οἱ “οἶκοι”. Αὐταὶ αἱ λέξεις· “Οἶκος” καὶ “οἰκουμένη” εὑρίσκονται εἰς τὸ Εὐαγγέλιον, εἰς τὰς Πράξεις τῶν ᾿Αποστόλων, εἰς τὰς ᾿Επιστολὰς τοῦ ᾿Αποστόλου Παύλου, καὶ εἰς τὸ βιβλίον τῆς ᾿Αποκαλύψεως.
Οὕτως, εἰς τὸ κατὰ Ματθαῖον Εὐαγγέλιον ὁ Χριστὸς λέγει εἰς τοὺς μαθητάς Του· “Καὶ κηρυχθήσεται τοῦτο τὸ Εὐαγγέλιον τῆς Βασιλείας ἐν ὅλῃ τῇ οἰκουμένῃ, εἰς μαρτυρίαν πᾶσι τοῖς ἔθνεσι, καὶ τότε ἥξει τὸ τέλος” (κδ´, 14).

Ὀκτώ μορφαί

Οἱ σύγχρονοι “Οἰκουμενισταί” θεωροῦν τὴν κίνησίν των ὡς ἀπευθυνομένην πρὸς τὴν Οἰκουμένην, πρὸς ὅλα τὰ ἔθνη. ᾿Αλλὰ τὸ Εὐαγγέλιον, τὸ ὁποῖον ζητοῦν νὰ διαδώσουν δὲν εἶναι τὸ αὐθεντικὸν Εὐαγγέλιον τοῦ Χριστοῦ. Τοῦτο εἶναι φανερὸν ἀπὸ τὸ γεγονὸς ὅτι δὲν ὑπάρχει ἕνα εἶδος Οἰκουμενισμοῦ, ἀλλὰ διάφορα εἴδη.
 Εἰς τὸ βιβλίον του “Οἰκουμενισμός· Μία Δογματικὴ θεώρησις”, ὁ πατὴρ Γεώργιος Φλωρόφσκυ διακρίνει τὰ ἀκόλουθα εἴδη Οἰκουμενισμοῦ· (1) Πολιτικὸν Οἰκουμενισμόν· (2) ᾿Αντικομμουνιστικὸν Οἰκουμενισμόν· (3) Οἰκουμενισμὸν διὰ τὴν ἐπίτευξιν μιᾶς θρησκευτικῶς ἐπικυρωμένης εἰρήνης· (4) Οἰκουμενισμὸν διὰ τὴν ἐπίτευξιν συμφωνίας ἐπὶ κοινωνικῶν θεμάτων· (5) Προτεσταντικὸν Οἰκουμενισμόν· (6) Ρωμαιοκαθολικὸν Οἰκουμενισμόν· καὶ (7) ᾿Ορθόδοξον Οἰκουμενισμόν. Εἰς τὸν κατάλογον αὐτὸν πρέπει τώρα νὰ προσθέσωμεν καὶ τὸν “Οἰκολογικὸν Οἰκουμενισμόν”, δεῖγμα τοῦ ὁποίου ἐδόθη κατὰ τὸ παρελθὸν φθινόπωρον εἰς τὴν νῆσον Πάτμον, πρωτοστατοῦντος τοῦ Πατριάρχου Κωνσταντινουπόλεως κ. Βαρθολομαίου. ῾
Ο Φλωρόφσκυ δὲν ἐπιχειρεῖ νὰ ἐξηγήσῃ ποία ἀκριβῶς εἶναι ἡ οὐσία ἑκάστου εἴδους Οἰκουμενισμοῦ. Καὶ τοῦτο, διότι δὲν εἶναι σαφῆ φαινόμενα. Τὰ ἀναφέρω, διὰ νὰ δείξω ὅτι ὁ Οἰκουμενισμὸς εἶναι ἕνα πολὺ περίπλοκον καὶ συγκεχυμένον φαινόμενον. Εἶναι ἕνα φαινόμενον ἢ μᾶλλον ὁμάδες φαινομένων, τὸν τελικὸν σκοπόν τῶν ὁποίων οἱ Οἰκουμενισταὶ δὲν ἔχουν ἐπιχειρήσει νὰ ἐξηγήσουν μὲ σαφήνειαν καὶ ἀκρίβειαν.

Αἱ τρεῖς ἐπικινδυνότητες

᾿Εν σχέσει πρὸς τρεῖς ἀπὸ τὰς μορφὰς τοῦ Οἰκουμενισμοῦ ποὺ μόλις ἀνέφερα· Τοῦ Προτεσταντικοῦ, τοῦ Ρωμαιοκαθολικοῦ, καὶ τοῦ ᾿Ορθοδόξου, εἶναι καταφανὲς ἀπὸ τὰς ἐκδηλώσεις των, ὅτι δὲν ὑπάρχει ἕνας καὶ ὁ αὐτὸς σκοπὸς τὸν ὁποῖον ἐπιδιώκουν. Οὕτως, ὁ Προτεσταντικὸς Οἰκουμενισμὸς ἐπιζητεῖ συμφωνίαν ἐπὶ κοινωνικῶν θεμάτων, ὥστε νὰ δυνηθῆ νὰ ἐργασθῆ ἀποτελεσματικῶς μαζὶ μὲ ἄλλας οἰκουμενιστικὰς ὁμάδας διὰ τὴν λύσιν κοινωνικῶν προβλημάτων. ῾Η κατεύθυνσίς του αὐτὴ ὀφείλεται εἰς τὸ γεγονὸς ὅτι ὁ Προτεσταντισμὸς στερεῖται δογματικῆς ἑνότητος.
῾Ο Ρωμαιοκαθολικὸς Οἰκουμενισμὸς κατευθύνεται πρὸς ἕνωσιν ὅλων τῶν Χριστιανῶν ὑπὸ τὴν ἐξουσίαν τοῦ Πάπα, ὡς κεφαλῆς ὅλων τῶν Χριστιανῶν. ῾Ο ᾿Ορθόδοξος Οἰκουμενισμός, ὅπως συνελήφθη ὑπὸ τῶν ᾿Ορθοδόξων θεολόγων Φλωρόφσκυ, Παναγιώτου Μπρατσιώτου, καὶ ᾿Ιωάννου Καρμίρη, στόχον εἶχε τὴν μεταστροφὴν τῶν ἑτεροδόξων —τῶν Προτεσταντῶν καὶ τῶν Ρωμαιοκαθολικῶν— εἰς τὴν ᾿Ορθόδοξον ᾿Εκκλησίαν.
᾿Εθεώρει τὴν συμμετοχὴν τῶν ἐκπροσώπων τῆς τὸ᾿Ορθοδόξου ᾿Εκκλησίας εἰς τὴν Οἰκουμενιστικὴν Κίνησιν ὡς ἱεραποστολικὴν προσπάθειαν. ῞Οταν ὁ Φλωρόφσκυ καὶ ἕτεροι ᾿Ορθόδοξοι θεολόγοι, ὅπως αὐτοὶ ποὺ ἀνέφερα, εἶδαν τὴν αὐξανομένην ἀδιαφορίαν καὶ μάλιστα τὴν ἀποδοκιμασίαν αὐτῆς τῆς δογματικῆς προσεγγίσεως μεταξὺ τῶν ἑτεροδόξων, καὶ ἰδιαιτέρως τοῦ ᾿Αθηναγόρου, ἀπεσύρθησαν ἀπ᾿ αὐτὴν τὴν κίνησιν.
  

 Τά δόγματα εἰς τήν… ἀποθήκην

Τὴν ἡγεσίαν τοῦ ᾿Ορθοδόξου Οἰκουμενισμοῦ τὴν ἀνέλαβε γύρω εἰς τὸ ἔτος 1963 ὁ Πατριάρχης Κωνσταντινουπόλεως ᾿Αθηναγόρας, ὁ ὁποῖος ἀπεφάνθη· “Νὰ βάλωμε τὰ δόγματα εἰς τὴν ἀποθήκην!”. Διατυπώνων τὴν ἰδίαν προκήρυξιν κατ᾿ ἕνα ἄλλον τρόπον, ποὺ ὁμοίως παραμερίζει τὴν ᾿Αλήθειαν, ἔλεγε· “Θεολογία ἴσον ἀγάπη!”.
 ῾Ο ᾿Αθηναγόρας ἀντικατέστησε τὴν δογματικὴν προσέγγισιν τοῦ ᾿Ορθοδόξου Οἰκουμενισμοῦ ὑπὸ μιᾶς πολιτικῆς. Τοῦτο φαίνεται ὅτι ἔπραξε, διότι ἐνόμιζεν ὅτι ἡ θέσις τοῦ Πατριαρχείου Κωνσταντινουπόλεως τοιουτοτρόπως θὰ ἐνισχύετο. ᾿Επὶ αἰῶνας τὸ Πατριαρχεῖον καταπιέζεται ἀπὸ τὴν Τουρκίαν. Πολλοὶ διερωτῶνται ἀπὸ καιρὸν τώρα πόσον θὰ δυνηθῆ νὰ ἐπιβιώσῃ. ῾Ο ᾿Αθηναγόρας φαίνεται ὅτι εἶχε πιστεύσει πὼς ἀποφεύγων συζητήσεις ἐπὶ δογματικῶν διαφορῶν, ποὺ χωρίζουν τὴν ᾿Ορθοδοξίαν ἀπὸ τὰ ἑτερόδοξα χριστιανικὰ σώματα, ἢ ὡς ὁ ἴδιος ἔλεγε, διὰ τῆς “τοποθετήσεως τῶν δογμάτων εἰς τὴν ἀποθήκην” —τὸ Πατριαρχεῖον Κωνσταντινουπόλεως θὰ ἐκέρδιζε τὴν ὑποστήριξιν τῶν ἑτεροδόξων. Τοῦτοι θὰ ἐπίεζαν τὴν Τουρκικὴν κυβέρνησιν νὰ ἀφήνῃ τὸ Πατριαρχεῖον νὰ ἐκτελῇ τὰς θρησκευτικάς του λειτουργίας ἀνενόχλητον.

῾Ο πολιτικὸς αὐτὸς Οἰκουμενισμός, υἱοθετηθεὶς καὶ συνεχισθεὶς ὑπὸ τῶν διαδόχων του, ἔχει γίνει κατάδηλος ἀπὸ τὰς συχνὰς ἐπισκέψεις εἰς τὸ Πατριαρχεῖον Κωνσταντινουπόλεως κορυφαίων Οἰκουμενιστῶν, ἰδιαιτέρως ἐκπροσώπων τοῦ Βατικανοῦ, συμπεριλαμβανομένου τοῦ Πάπα, καὶ ἀπὸ ἐπισκέψεις τοῦ Πατριάρχου εἰς τὴν Ρώμην. Τὰ ἀποτελέσματα ὑπῆρξαν ἀρνητικά. Φαίνεται ὅτι αὐτὸ τὸ εἶδος Οἰκουμενισμοῦ ἐρεθίζει τοὺς Τούρκους, ἐξωθῶν αὐτοὺς νὰ ἐπιδιώκουν νὰ τὸ καταστρέψουν. Προφανῶς οἱ Τοῦρκοι ἑρμηνεύουν αὐτὰς τὰς ἐπισκέψεις ὡς ἕνα εἶδος συνωμοσίας ἐναντίον των.  

Ἀπέτυχεν ὁ πολιτικός οἰκουμενισμός τοῦ Φαναρίου

῾Η θέσις τοῦ πατρὸς Φλωρόφσκυ πρὸς τὰς ἀδογματίστους μορφὰς Οἰκουμενισμοῦ, ὅπως αὐτὰς ποὺ ἀνέφερα, ἦτο μία ἔντονος δυσπιστία. ῾Η δυσπιστία του ἐδικαιώθη πλήρως ἀπὸ τὰ γεγονότα. ῾Η ἀποτυχία τοῦ πολιτικοῦ Οἰκουμενισμοῦ τοῦ Πατριάρχου ᾿Αθηναγόρου καὶ τῶν διαδόχων του ἀποτελεῖ ἕνα παράδειγμα, τὸ ὁποῖον ἀποδεικνύει τοῦτο. ᾿Εὰν ὁ πολιτικὸς Οἰκουμενισμὸς ἠμποροῦσε νὰ σώσῃ τὸ Πατριαρχεῖον, ἀλλ᾿ ἡ ἀπαιτουμένη τιμὴ θὰ ἦτο νὰ ὑποταγῆ εἰς τὴν Ρώμην, γινόμενον ἔτσι ἕνα Οὐνιτικόν, μὴ ᾿Ορθόδοξον πλέον Πατριαρχεῖον ἤ, ἐναλλακτικῶς, ἐὰν ἡ ἀπαιτουμένη τιμὴ θὰ ἦτο ἡ ἀπάρνησις τῆς δογματικῆς του ταυτότητος, διὰ ὑποστήριξιν ἀπὸ κάποιο Προτεσταντικὸν κύκλωμα, ποῖον θὰ ἦτο τὸ κέρδος διὰ τὴν ᾿Ορθοδοξίαν; Τοιούτου εἴδους “σωτηρία” τοῦ Πατριαρχείου θὰ ἦτο χειροτέρα ἀπὸ τὴν ἐξαφάνισίν του.

῞Οσον ἀφορᾶ τὸν “Οἰκουμενισμὸν διὰ τὴν ἐπίτευξιν Παγκοσμίου Εἰρήνης”, διὰ μέσου “ὀργανωσιακῶν μηχανισμῶν”, δύναται κάποιος νὰ ἐρωτήσῃ· “Ποίαν ἐπιτυχίαν εἶχαν αὐτοὶ οἱ μηχανισμοί εἴτε εἰς τὸ παρελθόν εἴτε εἰς τὸ παρόν; ῎Εχομεν ἰδῆ τὴν ἀποτυχίαν τοῦ Συνδέσμου τῶν ᾿Εθνῶν” (League of Nations), καὶ παρακολουθοῦμεν τὰς ἀποτυχίας τῶν “῾Ηνωμένων ᾿Εθνῶν” καὶ τοῦ “Παγκοσμίου Συμβουλίου τῶν ᾿Εκκλησιῶν”. Ποῦ εἶναι ἡ Εἰρήνη καὶ ἡ ῾Ενότης ποὺ ἐπετεύχθησαν ἀπ᾿ αὐτοὺς τοὺς μηχανισμούς; ῞Οσον ἀφορᾶ τὸν “᾿Αντικομμουνιστικὸν Οἰκουμενισμόν”, ἐρωτῶμεν, τί ἐπέτυχεν; Αὐτὸς ἐπέφερε τὴν κατάρρευσιν τοῦ Κομμουνισμοῦ εἰς τὴν Ρωσσίαν καὶ εἰς τὰ Βαλκάνια; ῎Οχι. ῾Η κατάρρευσις τοῦ Κομμουνισμοῦ ἦτο ἀποτέλεσμα ἰδικῶν του συμφυῶν ἐλαττωμάτων, ὡς ἕνα κοινωνικο– οικονομικο-πολιτικὸν καὶ φιλοσοφικὸν σύστημα.

Ὁ συνεορτασμός μετά τῶν Ὀρθοδόξων

῎Εκαμα ἀναφορὰν εἰς τὴν καινοτομίαν τοῦ ᾿Ορθοδόξου Οἰκουμενισμοῦ, τὴν ὁποίαν ἐγκαινίασεν ὁ Πατριάρχης ᾿Αθηναγόρας κατὰ τὸ ἔτος 1963. Τούτη εἶχε προηγούμενον ἐπὶ Πατριάρχου Μελετίου Μεταξάκη, κατὰ τὸ ἔτος 1924. Τότε, ὁ Πατριάρχης αὐτὸς Κωνσταντινουπόλεως εἰσήγαγε τὸ Γρηγοριανόν, Παπικόν ἢ Νέον ῾Ημερολόγιον εἰς τὴν ᾿Εκκλησίαν τῆς Κωνσταντινουπόλεως. Καὶ διὰ τῶν ἰδικῶν του τεχνασμάτων ἐπέτυχε τὴν εἰσαγωγήν του εἰς τὴν ᾿Εκκλησίαν τῆς ῾Ελλάδος. ῾Η καινοτομία αὐτὴ ἔγινεν ἀπὸ ἐλατήρια πολιτικὰ ἢ κοσμικά.
 Εἰσήχθη τὸ νέον ἡμερολόγιον, ὥστε νὰ δύνανται οἱ ᾿Ορθόδοξοι Χριστιανοὶ νὰ ἑορτάζουν τὰ Χριστούγεννα καὶ ἄλλας ᾿Εκκλησιαστικὰς ἑορτὰς ταυτοχρόνως μὲ τοὺς ἑτεροδόξους. Αὐτὸς ὁ νεωτερισμὸς συνελήφθη καὶ εἰσήχθη, ὡς τὸ πρῶτον βῆμα πρὸς ἐπιτυχίαν μιᾶς βιαίας, ψευδοῦς ἑνώσεως τῆς ᾿Ορθοδόξου ᾿Εκκλησίας μετὰ τῶν μὴ ᾿Ορθοδόξων. Τὰ συγκεκριμένα ὀφέλη ποὺ θὰ προήρχοντο ἀπὸ μίαν ἕνωσιν αὐτοῦ τοῦ εἴδους δὲν ἐξηγήθησαν. ᾿Οφέλη πνευματικῆς φύσεως δὲν ἀνεφέρθησαν. Τὰ προβλεπόμενα ὀφέλη ἦσαν ἀναμφιβόλως οἰκονομικῆς καὶ πολιτικῆς φύσεως, ὅμοια μὲ ἐκεῖνα τῶν πολιτικῶν συμμαχιῶν.

Οἱ ἑτερόδοξοι τῆς Δύσεως ἦσαν πλούσιοι, οἱ ᾿Ορθόδοξοι τῆς ᾿Ανατολῆς πτωχοί. Οἱ ἑτερόδοξοι τῆς Δύσεως ἦσαν δυνατοί, οἱ ᾿Ορθόδοξοι ἦσαν πολιτικῶς ἀδύνατοι. Δύο ἔτη πρὸ τῆς ῾Ημερολογιακῆς Καινοτομίας ἡ ῾Ελλὰς ὑπέστη μεγάλην καταστροφὴν εἰς τὴν Μικρὰν ᾿Ασίαν. ῾Ολόκληρος ὁ ῾Ελληνικὸς πληθυσμὸς ἐκεῖ —ἑνάμισυ ἑκατομμύριον— ὅλοι ᾿Ορθόδοξοι Χριστιανοί, εἴτε κατεσφάγησαν, εἴτε ἐξεδιώχθησαν ἐκ τῆς Μικρᾶς ᾿Ασίας ἀπὸ τὰ μαινόμενα Τουρκικὰ στρατεύματα.

Ὀρθόδοξος Τύπος ἀρ. φύλ. 1990  20 Σεπτεμβρίου 2013

 http://anavaseis.blogspot.gr/2013/09/m_20.html

Ἀπὸ τὴν αἵρεσιν τοῦ Γνωστικισμοῦ, τὴν ὁποίαν ἐπολέμησεν ὁ ἐκκλησιαστικὸς ἀνὴρ Ἠγήσιππος, εἰς τὴν παναίρεσιν τοῦ Οἰκουμενισμοῦ

Ἀπὸ τὴν αἵρεσιν τοῦ Γνωστικισμοῦ, τὴν ὁποίαν ἐπολέμησεν ὁ ἐκκλησιαστικὸς ἀνὴρ Ἠγήσιππος, εἰς τὴν παναίρεσιν τοῦ Οἰκουμενισμοῦ 

Νέαν ἐπίθεσιν ἐναντίον τῶν Οἰκουμενιστικῶν κύκλων τῆς Ἐκκλησίας ἐξαπέλυσεν ὁ Σεβ. Μητροπολίτης Γόρτυνος καὶ Μεγαλοπόλεως κ. Ἰερεμίας εἰς γραπτόν κήρυγμά του διὰ τὸν διδάσκαλον τῆς Ἐκκλησίας μας, Ἡγήσιππον. Εἰς τὴν ἐποχήν του ἀνεπτύχθη ἡ αἵρεσις τοῦ Γνωστικισμοῦ, τὴν ὁποίαν ἐπολέμησε.
 Ἡ αἵρεσις τοῦ Γνωστικισμοῦ ἦτο φοβερὰ αἵρεσις. Σήμερον ἡ Ἐκκλησίας εὑρίσκεται ἀντιμέτωπος ἐκτὸς ἀπὸ τὴν αἵρεσιν τοῦ Παπισμοῦ, μὲ τὴν παναίρεσιν τοῦ οἰκουμενισμοῦ, οἱ ὀπαδοὶ τοῦ ὁποίου ὑβρίζουν καὶ περιφρονοῦν ὅλους ὅσους ἀκολουθοῦν τὴν πίστιν τῶν Ἁγίων Πατέρων μας. Ἔφθασαν ἕως τοῦ σημείου ὡρισμένοι ὀρθόδοξοι Ἀρχιερεῖς νὰ μὴ ὁμιλοῦν περὶ αἱρέσεων, ἀλλὰ περὶ ἐκκλησιῶν. Ζητεῖ ἀπὸ τὸν πιστὸν λαὸν νὰ εὑρίσκεται εἰς ἐπαγρύπνησιν καὶ νὰ τηρῆ τὰς παραδόσεις τῶν Πατέρων μας.
Τὸ πλῆρες κείμενον ἔχει ὡς ἀκολούθως:

«1. Τὰ κηρύγματά μας, ἀδελφοί μου χριστιανοί, ὅπως σᾶς εἶναι γνωστό, ἀναφέρονται στοὺς Ἁγίους Πατέρες. Παίρνουμε κατὰ χρονολογικὴ σειρά, ἕνα-ἕνα Πατέρα ἢ Ἐκκλησιαστικὸ συγγραφέα καὶ λέμε λίγα λόγια γιὰ τὸν βίο του καὶ τὴν διδασκαλία του.
Ἴσως σὲ πολλοὺς νὰ φαίνονται ἀνιαρὰ τὰ κηρύγματα αὐτά, ἀλλὰ μὴ ξεχνᾶτε, χριστιανοί μου, ὅτι τὸ κήρυγμα εἶναι μάθημα, εἶναι διδασκαλία, μὲ τὴν ὁποία μορφώνονται οἱ χριστιανοί. Καὶ μορφωνόμαστε θεολογικὰ καὶ μαθαίνουμε τὸ βάθος τῆς πίστης μας μὲ τὴν διδασκαλία τῶν Ἁγίων Πατέρων μας.
2. Μὲ τὴν χρονολογικὴ σειρά, ποὺ ἀκολουθοῦμε, σήμερα θὰ σᾶς μιλήσω γιὰ ἕνα ἄλλο διδάσκαλο τῆς Ἐκκλησίας μας, τὸν Ἡγήσιππο. Εἶναι σπουδαῖος ἐκκλησιαστικὸς ἄνδρας ὁἩγήσιππος. Καὶ ἡ προσφορά του στὴν Ἐκκλησία, στὴν ἐποχὴ μάλιστα ποὺ ἔζησε, ἦταν πολὺ–πολὺ μεγάλη. Γιὰ νὰ καταλάβετε τὴν προσφορὰ τοῦ Ἡγησίππου, θὰ σᾶς περιγράψω, ἀδελφοί μου, μὲ λίγα λόγια τὴν ἐποχή, ποὺ ἔζησε.
Ἦταν ἡ ἐποχὴ μετὰ τὰ μέσα τοῦ 2ου αἰ. Μιὰ ἐποχὴ μὲ σύγχυση στὴν πνευματικὴ ζωὴ τῶν χριστιανῶν, γιατί εἶχε γίνει κάποιο μπέρδεμα. Ἂν καὶ ἦταν μία ἐποχὴ κοντὰ σχεδὸν στοὺς Ἀποστόλους, ὅμως εἶχαν ἐμφανιστεῖ αἱρέσεις. Καὶ ἀπὸ ὅλες τὶς αἱρέσεις ἡ πιὸ μεγάλη ἦταν ἡ αἵρεση τοῦ Γνωστικισμοῦ. Ὅσοι μάλιστα ἀνῆκαν στὸν Γνωστικισμὸ ἔλεγαν γιὰ τοὺς ἑαυτούς τους ὅτι “εἶναι ὀπαδοὶ τοῦ ἀνωτέρου χριστιανισμοῦ”! Βέβαια, μὲ ἐκεῖνα τὰ ὡραῖα, ποὺ ἔγραψε ὁ Ἅγιος Ἰγνάτιος ὁ θεοφόρος, ποὺ εἴδαμε, γιὰ τὴν ἀπόλαυση τοῦ Χριστοῦ στὴν θεία Λειτουργία μὲ τὴν Θεία Κοινωνία καὶ μὲ τὸν θερμὸ ἔρωτα σ᾽ Αὐτόν, ξεπερνιόνταν ὅλες οἱ αἱρέσεις.
Ἀλλὰ εἶχε μεσολαβήσει καὶ ἡ ἐποχὴ τῶν Ἀπολογητῶν, περὶ τῶν ὁποίων μιλήσαμε. Μὲ τοὺς Ἀπολογητὲς ξεχάσαμε κάπως τὴν θεολογία καὶ τὴν ἀτμόσφαιρα τοῦ Ἁγίου Ἰγνατίου. Μὴ παρεξηγηθῶ γι᾽ αὐτὸ ποὺ γράφω, γιατί οἱ Ἀπολογητὲς πρόσφεραν μεγάλο ἔργο στὴν Ἐκκλησία, ὅπως τὸ εἴδαμε σὲ προηγούμενα κηρύγματα. Ἀλλὰ τὰ κηρύγματά τους ἦταν μὲ λογικὰ ἐπιχειρήματα, γιατί ἔτσι ἔπρεπε νὰ κάνουν, ἀφοῦ ἀπευθύνονταν σὲ εἰδωλολάτρες ἀναγνῶστες. Δὲν μιλοῦσαν ὅμως οἱ Ἀπολογητὲς γιὰ τὸ σκίρτημα τῶν χριστιανῶν στὴν λειτουργικὴ ζωὴ τῆς Ἐκκλησίας μας καὶ γιὰ τὸν γλυκασμὸ τῆς θείας Κοινωνίας.
 Τέλος πάντων! Ἡ ἐποχή, γιὰ τὴν ὁποία μιλοῦμε, ἦταν συγκεχυμένη ἀπὸ αἱρέσεις καὶ σὲ μεγάλη κλίμακα οἱ πιστοὶ φαίνονταν ὅτι χάνουν τὸ βάθος τῆς πίστης μας καὶ τῆς Παράδοσής μας.

3. Σ᾽ αὐτὴν τὴν ἐποχή, ἀγαπητοί μου, ἔζησε ὁ Ἡγήσιππος. Αὐτὸς δὲν συμμορφώθηκε μὲ τὸ κλῖμα τῆς ἐποχῆς του, δὲν ἀναπαύθηκε σ᾽ αὐτό, ἀλλὰ ἀναζήτησε ἐκεῖνο τὸ γλυκὸ καὶ καθαρὸ τῆς πρώτης καὶ γνήσιας Παράδοσης, τῆς Παράδοσης τοῦ Ἁγίου Ἰγνατίου τοῦ θεοφόρου. Ἀπὸ τὸν μεγάλο του πόθο, γιὰ νὰ βρεῖ αὐτὴν τὴν λησμονημένη κάπως Παράδοση σκέφτηκε ὅτι πρέπει νὰ ἐπισκεφτεῖ τὶς Ἐκκλησίες ἐκεῖνες, ποὺ εἶχαν Παράδοση ἀπὸ μεγάλους Γεροντάδες. Ἔτσι δὲν λυπήθηκε τὸν κόπο νὰ πάει στὴν Κόρινθο καὶ στὴν Ρώμη καὶ προπαντὸς στὰ Ἱεροσόλυμα. Γιατί προπαντὸς στὰ Ἱεροσόλυμα; Γιατί ἐκεῖ ἦταν ἡ Παράδοση τοῦ Ἁγίου Ἰακώβου τοῦ ἀδελφοθέου. Καὶ αὐτὴν τὴν Παράδοση ἤθελε νὰ δεῖ καὶ νὰ παραλάβει. Μετὰ ἀπὸ τὰ ἐπίπονα ταξίδια του, τὴν τότε ἐποχὴ μάλιστα, κατέγραψε σὲ πέντε βιβλία ὅσα εἶδε, ὅσα ἄκουσε καὶ ὅσα ἔζησε στὶς ἱερές του αὐτὲς περιοδεῖες. Τὰ βιβλία αὐτὰ τὰ ὀνόμασε «Ὑπομνήματα».
 Εἶναι δυστύχημα, χριστιανοί μου, τὸ ὅτι τὸ πεντάτομο αὐτὸ ἔργο τοῦ Ἡγησίππου χάθηκε στὸ πέρασμα τοῦ χρόνου. Ὅσα ξέρουμε ἀπ᾽ αὐτὰ τὰ ξέρουμε ἀπὸ τὸν ἱστορικὸ Εὐσέβιο, ὁ ὁποῖος ὅμως μᾶς διέσωσε μικρὰ μόνο ἀποσπάσματα ἀπὸ τὸ περίφημο αὐτὸ ἔργο.

4. Καὶ τώρα, ἀγαπητοί μου, προσέξτε ἰδιαίτερα αὐτό, ποὺ θὰ πῶ: Ἂν φύγουμε ἀπὸ τὴν ἐποχὴ ἐκείνη τοῦ Ἡγησίππου καὶ ἔλθουμε στὰ σημερινά μας χρόνια, θὰ δοῦμε, ἂν ἐξετάσουμε καλὰ τὰ πράγματα, ὅτι δὲν διαφέρει ἡ ἐποχή μας ἀπὸ τὴν δική του. Μάλιστα ἡ ἐποχή μας εἶναι πολὺ – πολὺ χειρότερη ἀπὸ τὴν δική του. Καὶ σήμερα ἔχουμε φοβερὴ σύγχυση στὴν πίστη.
Γύρω μας εἶναι ὄχι μία καὶ δυό, ἀλλὰ πολλὲς αἱρέσεις. Τὸ δὲ μεγάλο καὶ ἀνησυχητικὸ κακὸ εἶναι ὅτι καὶ ἱερωμένοι ἀκόμη, καὶ «θεολόγοι» ἀκόμη, δὲν λέγουν τὶς αἱρέσεις ὡς αἱρέσεις, ἀλλὰ τὶς θεωροῦν ὡς μία ἄλλη θρησκευτικὴ ἰδεολογία καὶ συνιστοῦν μάλιστα νὰ ἔχουμε ἀγάπη καὶ συναναστροφὴ καὶ συμπροσευχὴ μὲ τοὺς ὀπαδοὺς τῶν αἱρέσεων αὐτῶν. Γιὰ νὰ ἀφήσουμε τὴν μεγάλη αἵρεση τοῦ Παπισμοῦ, ἐρχόμαστε στὴν παναίρεση τοῦ Οἰκουμενισμοῦ.
Ναί! Ὅπως στὴν ἐποχὴ τοῦ Ἡγησίππου εἶχαν τὴν μεγαλύτερη αἵρεση, τὸν Γνωστικισμό, τὸν ὁποῖο θεωροῦσαν ὡς “ἀνώτερο χριστιανισμό”, ἔτσι ἀκριβῶς καὶ σήμερα ἔχουμε τὸν Οἰκουμενισμό. Καὶ μάλιστα ὅσοι εἶναι Οἰκουμενιστὲς πιστεύουν τοὺς ἑαυτούς τους γιὰ ἀνωτέρους, γιὰ προοδευμένους καὶ ὑψηλοῦ ἐπιπέδου ἀνθρώπους (!...) καὶ περιφρονοῦν καὶ ὑβρίζουν ἐμᾶς, ποὺ θέλουμε καὶ ἀγωνιζόμαστε νὰ ἀκολουθοῦμε τὴν πίστη τῶν Ἁγίων Πατέρων μας. Ὅπως δηλαδὴ στὴν ἐποχὴ τοῦ Ἡγησίππου εἶχαν τὸν Γνωστικισμὸ καὶ τὸν ἔλεγαν “ἀνώτερο χριστιανισμό”, ἔτσι συμβαίνει σήμερα μὲ τὸν Οἰκουμενισμό.

 Τί εἶναι ὁ Οἰκουμενισμός, χριστιανοί μου; Οἰκουμενισμὸς σημαίνει ὅλα τὰ θρησκεύματα ὅλων τῶν λαῶν, καὶ ἡ δική μας βέβαια πίστη, ἡ Ὀρθόδοξη, νὰ ἑνωθοῦν ὅλα καὶ νὰ συμπροσευχόμαστε ὅλοι μαζί, ὁ καθένας στὸν θεό του. Καὶ ὅλες αὐτὲς οἱ προσευχές, ἀπὸ κοινοῦ λεγόμενες (“συμπροσευχή”), ἑνώνονται καὶ κατευθύνονται ὅλες στὸν ἕνα κοινὸ θεό.
Δηλαδή, μὲ τὸν Οἰκουμενισμὸ δὲν φαίνεται ἡ Ὀρθόδοξη πίστη ἡ μόνη ἀληθινή, ἀλλὰ ὡς μία σὰν τὶς ἄλλες θρησκεῖες. Οἰκουμενισμός, ὅπως τὸν χαρακτήρισε ὁ Γέροντας τῆς Φλώρινας πατὴρ Αὐγουστῖνος, εἶναι “ἕνα παπούτσι, γιὰ ὅλα τὰ πόδια”! Στὴν ἐποχή μας ὁ Οἰκουμενισμὸς ἔχει “πιάσει” πολύ, γιατί κηρύττεται μὲ τὸ ὡραῖο σύνθημα τῆς ἀγάπης καὶ τῆς συναδελφώσεως τῶν λαῶν. Καὶ βέβαια πρέπει νὰ εὐχόμαστε “ὑπὲρ τῆς τῶν πάντων ἑνώσεως” καὶ πρέπει νὰ ἀγαποῦμε ὅλους τοὺς λαούς, ὄχι ὅμως να συμπροσευχόμαστε μαζί τους καὶ νὰ ἀναμείξουμε τὴν Ὀρθόδοξη ἀλήθειά μας μὲ τὸ δικό τους ψέμα. Αὐτὸ ΠΟΤΕ!

 5. Τί νὰ κάνουμε, χριστιανοί μου, γιὰ νὰ ῾"σταθοῦμε στὰ πόδια μας” καὶ νὰ κρατήσουμε καθαρὴ τὴν Ὀρθόδοξη Παράδοσή μας; Νὰ κάνουμε αὐτό, ποὺ ἔκανε ὁ Ἡγήσιππος, γιὰ τὸν ὁποῖο μιλᾶμε. Ὁ Ἡγήσιππος πῆγε σὲ κέντρα, ποὺ φυλασσόταν ἡ Παράδοση, γιὰ νὰ τὴν ζήσει καὶ γιὰ νὰ τὴν δώσει καὶ στοὺς ἄλλους χριστιανούς, ποὺ φαινόταν ὅτι τὴν εἶχαν λησμονήσει. Τὸ ἴδιο καὶ ἐμεῖς. Νὰ ἐπισκεπτόμαστε τέτοια κέντρα. Ἕνα τέτοιο κέντρο, ποὺ κρατᾶ τὴν Παράδοση, κάστρο τῆς Ὀρθόδοξης Παράδοσης, εἶναι τὸ Ἅγιον Ὄρος!
Μὲ μεγάλη μας χαρὰ μαθαίνουμε καὶ βλέπουμε ὅτι πολλοὶ ἄνδρες χριστιανοὶ καὶ μάλιστα νέοι στὴν ἡλικία, ἐπισκέπτονται συχνὰ τὸ Ἅγιον Ὄρος καὶ βρίσκουν σ᾽ αὐτὸ ἅγιους πνευματικοὺς Πατέρες, στοὺς ὁποίους ἐξομολογοῦνται καὶ ἀπὸ τοὺς ὁποίους κατευθύνονται πνευματικά. Στὶς γυναῖκες καὶ σὲ ὅσους δὲν ἔχουν τὴν δυνατότητα νὰ ἐπισκεφθοῦν τὸ Ἅγιον Ὄρος, τοὺς συνιστοῦμε, στὸν κόσμο ποὺ εἶναι, νὰ ψάξουν καὶ νὰ βροῦν ἁγίους Παπούληδες, μὲ ἀσκητικότητα καὶ μὲ ἀγωνιστικότητα γιὰ τὴν Ὀρθόδοξη πίστη μας.

 Χριστιανοί μου, τὴν πίστη μας καὶ τὴν ἅγια Παράδοσή μας! Αὐτὴ ποὺ μᾶς παρέδωσε ὁ Χριστός μας καὶ οἱ Ἅγιοι Ἀπόστολοι καὶ δίδαξαν καὶ ἑρμήνευσαν οἱ Ἅγιοι Πατέρες μας! Καὶ ἂν ἔρθουν χρόνια μαρτυρίου, ἂς μᾶς δώσει τὴν Χάρη Του ὁ Χριστός, διὰ τῶν Εὐχῶν τῆς Παναγίας μας, νὰ μὴ ἀρνηθοῦμε τὴν Πίστη μας, ἀλλὰ νὰ δώσουμε καὶ μὲ τὸ αἷμα μας τὴν μαρτυρία μας γιὰ τὴν ἀγάπη τοῦ Χριστοῦ, ὅπως τὸ ἔκαναν οἱ Ἅγιοι Μάρτυρες, ποὺ προσκυνᾶμε τὰ Ἅγια Λείψανά τους».

Ὀρθόδοξος Τύπος ἀρ φύλ. 1984 19 Ἰουλίου 2013

http://anavaseis.blogspot.gr/2013/07/blog-post_22.html

ΑΦΕΛΗ, ΠΑΝΘΡΗΣΚΕΥΤΙΚΑ ΕΡΩΤΗΜΑΤΑ.

Ζήση Μαριάννας

Ιωάννης Χρυσόστομος: ΄΄Υπόκρισις εστί έτερον έχειν και έτερον ποιείν΄΄.

Είναι γνωστό ότι στη Συρία σφαγιάζεται ο Ορθόδοξος χριστιανισμός. Ολόκληρα χριστιανικά χωριά ξεκληρίζονται. Παράλληλα κυκλοφορούν στο διαδίκτυο φρικιαστικά αλλά δυστυχώς ρεαλιστικά βίντεο στα οποία παρουσιάζεται βήμα προς βήμα ο αποκεφαλισμός Χριστιανού ιερωμένου αλλά και πολλών άλλων ανώνυμων χριστιανών.

Σε αντίθεση με την παραπάνω σκληρή πραγματικότητα βρέθηκε στα χέρια μου η έκδοση της συνάξεως Ορθοδόξων Ρωμηών «Φώτης Κόντογλου». Η έκδοση αυτή, δύο χρόνια περίπου πριν, τα Χριστούγεννα του 2011,  είχε αφιέρωμα στην αναίρεση της επιχειρηματολογίας του Οικουμενισμού. Δεν θα αναφερθώ στα κείμενα αλλά στο φωτογραφικό υλικό και στα ερωτήματα, που αυτό μου δημιούργησε.

 Μέσα στις πολλές φωτογραφίες υπήρχαν και αρκετές από τη Διαθρησκευτική συνάντηση – συμπροσευχή στην Ασίζη, υπό την Αιγίδα του Βατικανού, 27 Οκτωβρίου 2011. Εκεί παρέστη και ο Οικουμενικός Πατριάρχης Βαρθολομαίος, ο οποίος φωτογραφήθηκε να συμπροσεύχεται μαζί με τους ετερόδοξους και αλλόθρησκους.

  Το πρώτο αφελές ερώτημα που καταθέτω είναι: Προς ποιόν Θεό απευθύνονται οι συμπροσευχές;

Μία πιθανή απάντηση είναι στον “Θεό της Αγάπης”, που πολλοί θα έλεγαν ότι είναι ένας και κοινός. Μου θυμίζει την εικόνα, που μου έλεγε η μητέρα μου όταν ήμουν μικρή, όλα τα παιδιά της γης πιασμένα χέρι, χέρι. 

  Όμως είναι πραγματικά έτσι; τόσο ρομαντικό όσο ακούγεται; Εκ του αποτελέσματος μάλλον όχι.

  Το δεύτερο ερώτημα είναι το ακόλουθο: Ποιός ήταν ο καρπός αυτής της συμπροσευχής; Άραγε υπήρχε; Ή για μια ακόμη φορά όλα για το” Φαίνεσθαι”  και για τα μάτια του κόσμου. Όλα για την ειρήνη και την αγάπη του μάταιου τούτου κόσμου.

  Σαράντα χρόνια πριν ένα κείμενο γραμμένο από το Φώτη Κόντογλου, επίκαιρο όσο ποτέ ίσως δίνει την απάντηση. Ο διάβολος, άμα θελήσει να κάνει το πιο πονηρό παιχνίδι του, μιλά ο αλητήριος για αγάπη. Ό,τι είπε ο Χριστός, το λέγει ο κι αυτός κάλπικα, για να ξεγελάσει.

  Τα τελευταία ανεπαίσχυντα προκλητικότατα γεγονότα εκ μέρους των Ισλαμιστών επιβεβαιώνουν ότι όχι μόνο οι συμπροσευχές δεν εισακούστηκαν αλλά δυστυχώς στάθηκαν και ανθρωπίνως ανίκανες να αποτρέψουν τους μεν Ισλαμιστές από τα εκατοντάδες φρικιαστικά  εγκλήματα τους δε Χριστιανούς  απλά να προστατέψουν.

  Έχω στα μάτια μου από τη μια φωτογραφίες σε πολυτελή ξενοδοχεία με χειραψίες, εναγκαλισμούς και ατέρμονες συζητήσεις να επισφραγίζονται με τις συμπροσευχές των αλλόθρησκων και από την άλλη Ισλαμιστές να αποκεφαλίζουν Χριστιανούς. Τώρα, σήμερα, χθες και μάλλον και αύριο.

Και όλα αυτά ενώ τηρείται για μια ακόμη φορά σιγή ιχθύος!

Τελικά κλείνοντας θα αναφερθώ στα σοφά λόγια του Κυρίου Ιησού Χριστού όταν στους μοναδικούς που είπε το “ΟΥΑΙ” ήταν στους υποκριτές.

http://www.enromiosini.gr/%CE%B1%CF%86%CE%B5%CE%BB%CE%B7-%CF%80%CE%B1%CE%BD%CE%B8%CF%81%CE%B7%CF%83%CE%BA%CE%B5%CF%85%CF%84%CE%B9%CE%BA%CE%B1-%CE%B5%CF%81%CF%89%CF%84%CE%B7%CE%BC%CE%B1%CF%84%CE%B1/

Πορεία καταστροφῆς. Πρωτοπρ.Διονύσιος Τάτσης

 Πορεία καταστροφῆς.

Πρεσβ. Διονύσιος Τάτσης

 Η ΣΤΑΣΗ τῶν οἰκουμενιστῶν ἀπέναντι στὸν Πάπα εἶναι προκλητική. Ἀνταποκρίνονται στὶς προσκλήσεις του καὶ συμμετέχουν σὲ κοινὲς προσευχὲς καὶ σὲ διαλόγους μὲ τόση προθυμία, ποὺ προσεγγίζει τὰ ὅρια τῆς ἀφέλειας. Δυστυχῶς, ἔχουν ἐμπιστοσύνη στὸν αἱρετικὸ Πάπα, τὸν μεγάλο πολιτικό, ὁ ὁποῖος ἔχει διαστρεβλώσει τὸ γνήσιο πνεῦμα τοῦ Εὐαγγελίου καὶ δραστηριοποιεῖται ὡς ἀδίστακτος ἄρχοντας τοῦ κόσμου τούτου καὶ πάντα μὲ τὸν ὑποκριτικὸ μανδύα τοῦ μοναδικοῦ ἐκπροσώπου τοῦ Θεοῦ ἐπὶ τῆς γῆς!
 Στὴν ἐνθρόνιση τοῦ νέου Πάπα Φραγκίσκου τοῦ Α´ ἦταν παρὼν καὶ ὁ Οἰκ. Πατριάρχης κ. Βαρθολομαῖος, ὁ ὁποῖος ἀρέσκεται στὴν πρωτοτυπία ἀλλὰ καὶ στὴν περιφρόνηση τῶν Ἱ. Κανόνων καὶ τῆς ἐκκλησιαστικῆς μας παράδοσης. Φαίνεται ὅτι ὁ Παναγιώτατος δὲν ἀνησυχεῖ ἀπὸ τὴ βλαπτικὴ δράση τῶν Οὐνιτῶν καὶ γενικότερα τῶν Παπικῶν, οἱ ὁποῖοι οὐδέποτε μέχρι τώρα δὲν ἔδειξαν τὴν παραμικρὴ μεταμέλεια καὶ προπαντὸς δὲν παραδέχτηκαν τὰ αἱρετικά τους φρονήματα.
Καὶ ὅμως ὁ Οἰκ. Πατριάρχης δὲν θεωρεῖ τοὺς Παπικούς, ὅπως καὶ τοὺς Προτεστάντες, αἱρετικοὺς γι᾽ αὐτὸ καὶ ἐπικοινωνεῖ μαζί τους καὶ ἀναπτύσσει δραστηριότητες, οἱ ὁποῖες συσκοτίζουν τὸ σωτήριο φῶς τῆς Ὀρθοδοξίας.
 Ἡ δραστηριότητά του αὐτὴ προφανῶς καὶ ἀπογοητεύει τοὺς πιστούς, ποὺ αἰσθάνονται προσβεβλημένοι, ἀφοῦ ὅλα βαίνουν καλῶς μὲ τοὺς αἱρετικοὺς καὶ ἄρα προχωροῦμε στὴν ἕνωση τῶν «ἐκκλησιῶν», δηλαδὴ στὴν ἔσχατη πτώση, ποὺ καταλήγει στὰ βαθύτερα τῆς κολάσεως. Θὰ εἶναι μία ἕνωση τῆς Ὀρθοδοξίας μὲ τὴν αἵρεση καὶ θὰ ἀποτελεῖ τὸ μεγαλύτερο κατόρθωμα τοῦ διαβόλου ἀνὰ τοὺς αἰῶνες.
Μὲ τὴν ἕνωση αὐτὴ ἡ αἵρεση θὰ ἀναβαθμιστεῖ. Ἐπιβάλλεται οἱ κληρικοὶ καὶ ὁ πιστὸς λαὸς νὰ βρίσκονται σὲ ἐγρήγορση καὶ νὰ μὴ ἀπογοητεύονται. Ἀπὸ τὴν ἐκκλησιαστικὴ ἱστορία γνωρίζουμε ὅτι τὰ θέματα τῆς πίστεως δὲν τὰ χειρίζονται κατὰ τὶς προσωπικές τους ἐπιλογὲς οἱ μεγαλόσχημοι τῆς Ἐκκλησίας, Πατριάρχης καὶ Ἀρχιεπίσκοποι.
Τὸν κύριο καὶ πρῶτο λόγο ἔχει ὁ πιστὸς λαὸς καὶ οἱ εὐλαβεῖς κληρικοὶ καὶ μοναχοί.Ὅταν αὐτοὶ ποῦν «ὄχι», τὰ ἔργα τῶν οἰκουμενιστῶν δὲν ἔχουν καμία ἀξία. Ὁ Οἰκουμενικὸς Πατριάρχης κάλεσε τὸ νέο Πάπα στὸ Φανάρι, γιὰ νὰ ἐπαναληφθεῖ τὸ θλιβερὸ σκηνικό, ποὺ εἶχε στηθεῖ τὸ 2006, ὅταν ὁ κ. Βαρθολομαῖος ὑποδέχτηκε ἔμπλεως χαρᾶς καὶ ἀγαλλιάσεως τὸν προηγούμενο Πάπα Βενέδικτο τὸν ΙΣΤ´! Ἀπὸ ἐκείνη τὴν ἐπίσκεψη τί θετικὸ προέκυψε; Τίποτα. Ἀπὸ τὴν ἐπικείμενη ἐπίσκεψη τοῦ Πάπα Φραγκίσκου τί θὰ προκύψει;
Καὶ πάλι τίποτα. Γιὰ μᾶς ὅμως τοὺςὈρθοδόξους προκύπτουν πολλὰ ἀρνητικά. Σκανδαλισμὸς ἀπὸ τὶς συμπροσευχές, περιφρόνηση τῶν Ἱερῶν Κανόνων, ἐσφαλμένες ἐντυπώσεις γιὰ τὶς προθέσεις τῶν αἱρετικῶν Παπικῶν καὶ κυρίως ἐμφανίζεται ἡ Ὀρθοδοξία ὄχι ὡς ἡ Μία, Ἁγία, Καθολικὴ καὶ Ἀποστολικὴ Ἐκκλησία, ἀλλὰ ὡς μία ἐκκλησία ὅπως εἶναι καὶ τόσες ἄλλες! Ἔτσι, δυστυχῶς, γράφεται ἡ σύγχρονη ἐκκλησιαστικὴ ἱστορία. Δίχως φόβο Θεοῦ, δίχως ὁμολογία Ὀρθοδόξου πίστεως καὶ προπαντὸς δίχως αἴσθηση ζωῆς αἰωνίου.
 Ἡ Ὀρθοδοξία βαδίζει πρὸς τὸ Βατικανό, γιὰ νὰ ἀποκτήσει κοσμικὴ δύναμη ἀπὸ τὸ μεγάλο ἅγιο Πατέρα, τὸν Πάπα, ὁ ὁποῖος πάντα στοχεύει στὴν ὑποταγὴ τῆς Ὀρθοδοξίας καὶ τὴ δική του ἐπικράτηση στὴν ὑφήλιο, κάτι ποὺ οἱ οἰκουμενιστὲς θέλουν νὰ ἀγνοοῦν. Καὶ ἀπὸ τὴν ἄλλη μεριά, ὅσοι διαφωνοῦν καὶ ἀντιστέκονται δέχονται ἀπειλὲς καὶ χαρακτηρίζονται ὡς φανατικοὶ καὶ μικρᾶς ἀντιλήψεως ἄνθρωποι, ποὺ δὲν μποροῦν νὰ ἐκτιμήσουν τὴν κρισιμότητα τῶν καιρῶν καὶ τὸ μεγάλο μήνυμα τῆς ἑνώσεως τῶν Ἐκκλησιῶν.
 Αὐτοὶ ὅμως οἱ χαρακτηρισμοὶ δὲν μᾶς ἐπηρεάζουν καὶ δὲν πρόκειται νὰ ἀκολουθήσουμε τὸ γρήγορο βηματισμὸ τοῦ Οἰκουμενικοῦ Πατριάρχου πρὸς τὴν ἕνωση τῆς Ὀρθοδοξίας μὲ τὴν αἵρεση.


 Ὀρθόδοξος Τύπος άρ. φύλ. 1983, 12  Ἰούλιος 2013




http://anavaseis.blogspot.gr/2013/07/blog-post_4734.html

Συνέδριο της Ακαδημίας Θεολογικών Σπουδών για τις Βιβλικές Σπουδές στη Φλωρεντία

Δελτίο Τύπου

Συνέδριο της Ακαδημίας Θεολογικών Σπουδών
για τις Βιβλικές Σπουδές στη Φλωρεντία

Η Ακαδημία Θεολογικών Σπουδών Βόλου σε συνεργασία με την Ρωμαιοκαθολική Θεολογική Σχολή της Φλωρεντίας διοργανώνει στις 6-7 Ιουνίου στην πόλη της Φλωρεντίας, Διεθνές Συνέδριο με θέμα: «Το παρόν και το μέλλον των Βιβλικών σπουδών στην Ορθόδοξη και την Ρωμαιοκαθολική Εκκλησία». Ομιλητές στο Συνέδριο θα είναι οι: Καθ. Ιωάννης Φωτόπουλος (Saint Mary’s College, Notre Dame, ΗΠΑ), Το παρόν και το μέλλον των βιβλικών σπουδών στην Ορθόδοξη Εκκλησία, Καθ. L. Mazzinghi (Καθολική Θεολογική Σχολή Φλωρεντίας και Ποντιφικό Βιβλικό Ινστιτούτο, Ρώμη), Η θέση των Βιβλικών σπουδών στην Ρωμαιοκαθολική Εκκλησία μετά την Διάταξη Dei Verbum της Β΄ Βατικανής Συνόδου, Καθ. Χρήστος Καρακόλης (Θεολογική Σχολή Πανεπιστημίου Αθηνών), Πατερική παράδοση, Ορθόδοξη θεολογία και η σημασία της Αγίας Γραφής στην Ορθόδοξη Εκκλησία, Καθ. Roberto Filippini (Theological Studium, Camaiore), Αγία Γραφή και Παράδοση στο Ρωμαιοκαολικισμό, Καθ. Μιλτιάδης Κωνσταντίνου (Θεολογική Σχολή Α.Π.Θ.), Η θεοπνευστία της Βίβλου στην Ορθόδοξη Εκκλησία, Δρ. Alessandro Biancalani (Θεολογική Σχολή Φλωρεντίας), Η διδασκαλία της Ρωμαιοκαθολικής Εκκλησίας περί θεοπνευστίας, Καθ. Κωνσταντίνος Ζάρρας (Θεολογική Σχολή Πανεπιστημίου Αθηνών), Ιουδαίοι, Ιουδαϊκές σπουδές και ιουδαιοφοβία στη σύγχρονη Ελλάδα, Καθ. Stefano Tarocchi (Θεολογική Σχολή Φλωρεντίας), Ο Κανόνας της Καινής Διαθήκης στη Ρωμαιοκαθολική παράδοση, Λέκτωρ Αικατερίνη Τσαλαμπούνη (Θεολογική Σχολή Α.Π.Θ.), Ο κανόνας της Καινής Διαθήκης στην Ορθόδοξη παράδοση, Καθ. Gérard Rossé (Πανεπιστημιακό Ινστιτούτο Sophia, Loppiano), Οι ερμηνευτικές μέθοδοι της βιβλικής εξήγησης στο Ρωμαιοκαθολικισμό, και Καθ. Πέτρος Βασιλειάδης (Θεολογική Σχολή Α.Π.Θ.), Η λειτουργική χρήση των σύγχρονων μεταφράσεων στη σύγχρονη ελληνόφωνη Ορθοδοξία.
Στο συνέδριο θα απευθύνουν χαιρετισμό ο Καρδινάλιος Giuseppe Betori, Ρωμαιοκαθολικός Αρχιεπίσκοπος Φλωρεντίας, ο Κοσμήτωρ της Θεολογικής Σχολής της Φλωρεντίας Καθηγητής Stefano Tarocchi και ο Διευθυντής της Ακαδημίας Θεολογικών Σπουδών Δρ. Παντελής Καλαϊτζίδης, ενώ τον Σεβ. Μητροπολίτη Δημητριάδος κ. Ιγνάτιο θα εκπροσωπήσει και θα απευθύνει εκ μέρους του χαιρετισμό στο συνέδριο ο π. Χρίστος Χαχαμίδης, Δρ. Θεολογίας, κληρικός της Ι. Μητροπόλεως Δημητριάδος, μέλος του Δ.Σ. της Ακαδημίας Θεολογικών Σπουδών.

Press Release

International Conference of the Volos Academy
on Biblical Studies in Florence

The Volos Academy for Theological Studies, in collaboration with the Catholic Theological Faculty of Central Italy organizes on June 6-7, in Florence, the International Conference on the subject: “The Present and Future of Biblical Studies in the Orthodox and Roman Catholic Churches”. Speakers at the Conference will be: Prof. John Fotopoulos (St Mary's College, Notre Dame, USA), The Present and Future of Biblical Studies in the Orthodox Church, Prof. L. Mazzinghi (Faculty of Theology, Florence, and Pontifical Biblical Institute, Rome), The Place of Biblical Studies in the Catholic Church after the Dogmatic Constitution Dei Verbum of the Second Vatican Council, Prof. Christos Karakolis (School of Theology, University of Athens), Patristic Tradition, Orthodox Theology, and the Importance of the Bible in the Orthodox Church, Prof. Roberto Filippini (Theological Studium, Camaiore), Holy Scripture and Tradition in Roman Catholicism, Prof. Miltiadis Konstantinou (School of Theology, Aristotle University of Thessaloniki), The Divine Inspiration of the Bible in the Orthodox Church, Dr Alessandro Biancalani (Faculty of Theology, Florence), The Roman Catholic Doctrine on Biblical Inspiration, Prof. Konstantinos Zarras (School of Theology, University of Athens) Jews, Jewish Studies and Judeophobia in Modern Greece, Prof. Stefano Tarocchi (Faculty of Theology, Florence), The Canon of the New Testament in Roman Catholic Tradition, Aikaterini Tsalampouni (Lecturer, School of Theology, Aristotle University of Thessaloniki), The Canon of the New Testament in Orthodox Tradition, Prof. Gérard Rossé (Sophia University Institute, Loppiano), Hermeneutical Methods of Biblical Exegesis in Roman Catholicism, Prof. Petros Vassiliadis (School of Theology, Aristotle University of Thessaloniki), The Liturgical Use of Modern Translations in Contemporary Greek-speaking Orthodoxy.
His Eminence Cardinal Giuseppe Betori, Roman Catholic Archbishop of Florence, Professor Stefano Tarocchi, Dean of the Theological Faculty in Florence, and Dr. Pantelis Kalaitzidis, Director of the Volos Academy for Theological Studies, will address the conference, while Rev. Dr. Christos Chachamidis, priest of the Holy Metropolis of Demetrias, and member of the Board of Directors of the Volos Academy will greet the conference on behalf of His Eminence, Metropolitan Ignatius of Demetrias.

Σχόλιο ΕΛΛΗΝΟΡΘΟΔΟΞΙΑΣ:
Ο Οικουμενισμος σε ολο του το μεγαλειο.Επιβεβαιωνονται οσοι υποστηριζουν οτι η ενωση εχει γινει ηδη κρυφα.Ο,τι κ να κανετε ομως,θα φατε τα μουτρα σας.Μονοι θα μεινετε στο τελος.Ηδη ο πιστος λαος σας εχει βαλει στη μαυρη λιστα.