Ἡ ἀνόητος καύχησις. Πρωτοπρ. Διονυσίου Τάτση

Ἡ ἀνόητος καύχησις

 Πρωτοπρεσβυτέρου π. Διονυσίου Τάτση 

Συνηθίζουν οἱ ἄνθρωποι νά μιλοῦν γιά τόν ἑαυτό τους καί γιά ὅσα ἔχουν ἀποκτήσει. Βρίσκουν εὐχαρίστηση νά διηγοῦνται τά κατορθώματά τους καί τίς ἐπιτυχίες τους καί νά ἀποσποῦν τό θαυμασμό καί τόν ἔπαινο ὅλων ἐκείνων πού τούς προσέχουν καί τούς ἀκοῦν.
Ἡ καύχησή τους αὐτή δείχνει ὅτι δέν ἔχουν πνευματικότητα καί προπαντός δέν μποροῦν νά ἐλευθερωθοῦν ἀπό τά μάταια καί ἀνωφελῆ καί νά δοῦν τή ζωή διαφορετικά, κάτω ἀπό τό φῶς καί τήν ἐλπίδα τοῦ Εὐαγγελίου.
Πολλοί καυχῶνται χωρίς νά τούς προκαλέσει κάποιος. Θέλουν νά δείξουν ποιοί εἶναι, νά ἀποκαλύψουν τά χαρίσματά τους καί τόν πλοῦτο τους. Ἡ προσπάθειά τους δέν ἔχει ἴχνος ταπείνωσης. Μιλοῦν χωρίς νά κουράζονται καί γιά ἀσήμαντα ἀκόμα πράγματα.
Γιά παράδειγμα, ἐάν ἔχουν χτίσει καινούριο σπίτι, μιλοῦν γιά τήν πέτρα, πού ἔχουν χρησιμοποιήσει, γιά τά ἄλλα ὑλικά, γιά τό οἰκόπεδο, γιά τή θέα καί τίς ἀνέσεις, γιά τά πανάκριβα ἔπιπλα καί γενικά γιά τίς σπουδαῖες ἐπιλογές τους καί τά πολλά χρήματα, πού ξόδεψαν.
Καυχῶνται ἀκόμα γιά τήν τεχνολογία, πού ἔχει, ἀλλά καί γιά τό πολυτελές αὐτοκίνητό τους. Εἶναι «εὐτυχεῖς», γιατί τά ἔχουν ὅλα.
Μέχρι ἐκεῖ φτάνει τό μυαλό τους. Δέν ἀσχολοῦνται μέ τούς ἄλλους οὔτε εἶναι πρόθυμοι νά βοηθήσουν σέ κάτι πού εἶναι ἔξω ἀπό τήν αὐλή τους.
Τούς ἄλλους τούς θέλουν ὡς θαυμαστές τους, γιά νά τούς ἐπαινοῦν καί νά τούς ἀποδέχονται ὡς ἐπιτυχημένους στή ζωή τους. Ἡ καύχηση σέ τελευταία ἀνάλυση εἶναι ἀνοησία καί πρέπει νά τήν καταπολεμεῖ ὁ χριστιανός.
Ἐδῶ πρέπει νά διευκρινίσω ὅτι δέν καυχᾶται μόνο ὁ πλούσιος καί χαρισματικός, ἀλλά καί ὁ φτωχός καί συνηθισμένος ἄνθρωπος. Παράδειγμα ἕνας κτηνοτρόφος μπορεῖ νά ἔχει μεγάλη ἰδέα γιά τά πρόβατά του, τίς ἀποδόσεις τους, τή μεγάλη φροντίδα, πού δείχνει σ᾽ αὐτά, ἀλλά καί γιά τήν γκλίτσα του, πού φιλοτέχνησε μέ τά ἴδια του τά χέρια καί δέν εἶναι εὔκολο νά τή μιμηθεῖ κάποιος ἄλλος.
Ἔχει ἰδέες, πού περιστρέφονται γύρω ἀπό τόν ἑαυτό του καί εἶναι σχεδόν ἀδύνατο νά ταπεινωθεῖ. Γιά νά καταπολεμήσει κανείς τήν ἀνόητη καύχηση χρειάζεται πολλή δουλειά.
Πρέπει νά πεισθεῖ ὅτι τό νά μιλάει γιά τόν ἑαυτό του καί νά αὐτοπροβάλλεται δέν εἶναι κάτι σπουδαῖο οὔτε καί τό δέχονται εὐχαρίστως οἱ ἄλλοι. Κανένας δέν δέχεται τίς περιαυτολογίες τῶν συνανθρώπων τους καί ὅταν ἀκόμα ἀνταποκρίνονται στήν πραγματικότητα καί δέν εἶναι φανταστικές καί κατασκευασμένες.
Ὁ Ἅγιος Νικόλαος Βελιμίροβιτς, γιά νά πείσει τόν καυχηματία νά ἀποβάλει τή μεγάλη του ἀδυναμία καί νά δεῖ τή ματαιότητα τῆς καύχησης καί τήν ψυχοφθόρα ἐπίδρασή της, διατυπώνει μερικά ἐρωτήματα καί συμπεραίνει σχετικά. «Μέ τί καυχιέσαι; Μέ τόν χρυσό; Τοῦτο τόν ἴδιο τό χρυσό κρατοῦσε τό βουνό μέσα του καί δέν καυχόταν. Μέ τό ροῦχο; Τοῦτο τό ἴδιο τό μετάξι ἔφερε ὁ μεταξοσκώληκας μέσα του καί δέν καυχόταν. Μέ τήν ὑγεία; Ἀκόμα καλύτερη ὑγεία ἔχει ὁ λύκος στό βουνό, ὅμως δέν καυχιέται. Μέ τήν ὄρεξη; Ὁ μυρμηγκοφάγος μέ ὄρεξη τρώει τά μυρμήγκια ἕως θανάτου, ἀλλά τά μυρμήγκια ὕστερα τόν τρῶνε… Μέ τά ἄλογα; Πῶς μπορεῖς νά σκέφτεσαι μεγαλειωδῶς γιά τά ἄλογά σου, ὅταν αὐτά δέν σκέφτονται μεγαλειωδῶς οὔτε γιά τόν ἑαυτό τους, οὔτε γιά σένα;».
Μακάριος εἶναι ἐκεῖνος, πού ἐπαινεῖ μόνο τούς ἀδελφούς του, ἐνῶ τόν ἑαυτό του τόν θεωρεῖ ἀνάξιο καί καλλιεργεῖ σέ βάθος τήν ταπείνωση. Αὐτός εἶναι ἐπίγειος ἄγγελος.

 Ὀρθόδοξος Τύπος ἀρ. φύλ. 2001 6 Δεκεμβρίου 2013

http://anavaseis.blogspot.gr/2013/12/blog-post_4351.html

Σταθεροί καί ἀποφασιστικοί. Πρωτοπρ.Διονύσιος Τάτσης

 Σταθεροί καί ἀποφασιστικοί

 Πρεσβ. Διονύσιος Τάτσης

Πολλοί χριστιανοί διαπιστώνουν ὅτι παρά τίς καλές τους προθέσεις καί τόν ἀγώνα τους δέν ἔχουν πνευματική πρόοδο στή ζωή τους. Μένουν πάντα ἴδιοι καί ἀμετάβλητοι.
Δέν ἐγκαταλείπουν τίς «ἀθῶες» συνήθειες καί δέν ἀποκτοῦν ἀρετές.
Κατά τά ἄλλα εἶναι οἱ τακτικοί καί σταθεροί ἄνθρωποι, πού δέν παραλείπουν τόν ἐκκλησιασμό τους, πού ἀρέσκονται νά ἀκοῦν κηρύγματα καί ὁμιλίες καί θέλουν νά ἐπικοινωνοῦν μέ ἀδελφούς, οἱ ὁποῖοι ἔχουν χριστιανικά ἐνδιαφέροντα καί εἶναι «δικοί τους».
Ἐνδεχομένως νά ἔχουν καί τόν ἴδιο πνευματικό.
Γιατί ὅμως δέν ἔχουν πρόοδο; Γιατί δέν ἀλλάζει τίποτε στή ζωή τους; Δέν εἶναι εὔκολη ἡ ἀπάντηση, οὔτε καί μπορεῖ νά εἶναι γιά ὅλους ἡ ἴδια. Ὁ καθένας ἔχει τίς δικές του προτιμήσεις καί ἐπιλογές καί φυσικά τίς δικές τους μικρές ἤ μεγάλες ἁμαρτίες. Ἐξωτερικά φαίνονται ἴδιοι, ἀλλά ἐσωτερικά ὑπάρχουν διαφορές.
Ὑπάρχει ὡστόσο ἡ κοινή ἀδυναμία τους: δέν εἶναι ἀποφασιστικοί σέ θέματα, πού ἔχουν σχέση μέ τίς ἐντολές τοῦ Θεοῦ καί εἰδικότερα δέν ἀπαρνοῦνται τό κοσμικό φρόνημα, τή φιλοχρηματία, τήν καλοπέραση, τήν τάση πρός τήν ἀριστοκρατία καί ἄλλα «ἀθῶα».
Ὅταν ἡ σκέψη τους εἶναι κοσμική, ὅταν οἱ ἐπιθυμίες τους εἶναι ἐπίσης κοσμικές, δέν εἶναι δυνατό νά δεχτοῦμε ὅτι οἱ ἄνθρωποι αὐτοί εἶναι συνειδητοί χριστιανοί, μέ ἐγρήγορση, ἱερό ζῆλο καί ταπείνωση. Ἁπλά βρίσκουν στό χῶρο τῆς Ἐκκλησίας τό κατάλληλο περιβάλλον, ὅπου μποροῦν νά προστατευθοῦν ἀπό διάφορους κινδύνους, πολλοί ἀπό τούς ὁποίους εἶναι φανταστικοί.
 Οἱ ἄνθρωποι αὐτοί χρειάζονται οὐσιαστικότερη πνευματική καθοδήγηση, γιά νά καταπολεμήσουν τή ραθυμία καί τό συμβιβασμό μέ τόν κόσμο καί νά ἀνοιχτοῦν σέ νέο τρόπο ζωῆς, φωτεινότερο, πνευματικότερο καί ριζοσπαστικότερο. Μόνο τότε θά γευθοῦν εὐώδεις καρπούς καί θά διαπιστώσουν ὅτι ἡ γλυκύτητα τῆς πνευματικῆς ζωῆς δέν ἔχει καμία σχέση μέ τή γλυκόπικρη ἐμπειρία τῆς συμβιβασμένης τους ζωῆς.
Ὁ ἅγιος Νικόλαος Βελιμίροβιτς ἔλεγε γιά τό θέμα τῆς μή προόδου πολλῶν χριστιανῶν, τά ἑξῆς ἐνδιαφέροντα: «Ἐάν τήν ἡμέρα ὑφαίνεις, ἐνῶ τή νύχτα ξηλώνεις, ποτέ δέν θά τελειώσεις τήν ὕφανση. Ἐάν τήν ἡμέρα χτίζεις, ἐνῶ τή νύχτα γκρεμίζεις, ποτέ δέν θά τελειώσεις τό χτίσιμο.
Ἐάν, λοιπόν, προσεύχεσαι στόν Θεό, ἐνῶ πράττεις ἐκεῖνο πού εἶναι κακό ἀπέναντι στόν Θεό, ποτέ δέν θά μπορέσει ἡ ψυχή σου νά τελειώσει οὔτε τήν ὕφανση οὔτε τό χτίσιμο».
 Στή χριστιανική ζωή δέν πρέπει νά εἴμαστε χαλαροί καί νά ἐπιδιώκουμε καί τά πνευματικά καί τά σαρκικά. Τά δεύτερα πρέπει νά τά ἀπαρνηθοῦμε, κάνοντας σκληρό ἀγώνα. Δέν εἶναι κάτι τό εὔκολο. Οἱ πτώσεις θά εἶναι στήν ἀρχή πολλές. Δέν πρέπει ὅμως νά ξεχνᾶμε ὅτι ἡ μετάνοια ἀνορθώνει καί ἰσχυροποιεῖ τόν ἄνθρωπο. Δηλαδή δέν ὑπάρχει ἀνυπέρβλητη ἀδυναμία.
Ἡ ἀποφασιστικότητα λείπει.

Ὀρθόδοξος Τύπος ἀρ. φυλ. 1996, 1 Νοεμβρίου 2013 

http://anavaseis.blogspot.gr/2013/11/blog-post_2334.html

Διατί ὑποφέρουν οἱ ἐνάρετοι; Πρωτοπρ.Διονύσιος Τάτσης

Διατί ὑποφέρουν οἱ ἐνάρετοι;

Πρεσβ. Διονύσιος Τάτσης

Δέν εἶναι λίγοι ἐκεῖνοι πού διερωτῶνται, γιατί ὑποφέρουν οἱ δίκαιοι καί ἐνάρετοι; Ἀφοῦ ὅλα στή ζωή τά ρυθμίζει ὁ Θεός, γιατί ἐπιτρέπει τά δυσάρεστα στούς ἀνθρώπους, πού τηροῦν τίς ἐντολές του καί ἔχουν πνευματικό ἀγώνα; Ποῦ εἶναι ἡ πρόνοιά του, γιατί ἐπιτρέπει νά ἀφαιρεῖται ἀπό τή ζωή τῶν δικῶν του ἀνθρώπων ἡ χαρά καί ἡ μακαριότητα;
Στά ἐρωτήματα αὐτά οἱ Γέροντες ἔδιναν διάφορες ἀπαντήσεις, προσπαθώντας νά δείξουν τή μεγάλη ἀγάπη τοῦ Θεοῦ πρός τούς ἀνθρώπους. Εἶναι ἐνδιαφέρον νά σημειώσω ἐπιγραμματικά μερικές. Ὁ πόνος καί οἱ θλίψεις, ὅταν ἀντιμετωπίζονται μέ πίστη καί ὑπομονή ἔχουν θετικά ἀποτελέσματα στήν πνευματική ζωή.
Ὁ Γέροντας Ἐπιφάνιος ἔλεγε ὅτι καθαρίζουν καί τά ἐλάχιστα ἴχνη τῶν παθῶν μας καί μᾶς ἑτοιμάζουν μεγαλύτερο στεφάνι στόν οὐρανό. Μᾶς καθιστοῦν καθαρούς, μᾶς φέρνουν πιό κοντά στό Θεό καί νιώθουμε τήν ἀδυναμία μας.

Αὐτό ἔχει ὡς ἀποτέλεσμα νά αὐξάνεται ἡ προσευχή μας. Δέν πρέπει δέ καθόλου νά γογγύζουμε, ἀντίθετα πρέπει νά θυμόμαστε ὅτι ὁ Κύριός μας πέθανε πάνω στό σταυρό. Ἄν ἐκεῖνος πού ἦταν ἀναμάρτητος ὑπέφερε τόσα πολλά, τί νά ποῦμε γιά τόν ἑαυτό μας πού εἶναι βυθισμένος στήν ἁμαρτία;
Ὀ Γέροντας Παΐσιος ἔλεγε ὅτι τά χτυπήματα εἶναι ἀπαραίτητα γιά τή σωτηρία τῆς ψυχῆς μας, γιατί αὐτά λαμπικάρουν τήν ψυχή. Χρησιμοποιοῦσε καί δύο παραδείγματα: «Ὅσο χτυπάει κανείς τά ροῦχα καί τά τρίβει, τόσο καλύτερα καθαρίζουν. Ὅπως καί τό χταπόδι καί ἡ σουπιά μέ τό πολύ χτύπημα μαλακώνουν καλύτερα καί καθαρίζουν οἱ μελάνες».
Γιά τόν πνευματικό σκοπό τῶν θλίψεων, ὁ Γέροντας τῆς Καλαμάτας Ἰωήλ ἔλεγε: «Ἡ δοκιμασία διά τῶν θλίψεων, τίς ὁποῖες ἐπιτρέπει ὁ Θεός στόν ἄνθρωπο, ἔχει ὡς σκοπό τόν καταρτισμό τῶν δικαίων ἐπί τῆς γῆς καί τήν ἀμοιβή τους στήν ἄλλη ζωή. Καί στήν παροῦσα ζωή εἶναι ὁλοφάνερος ὁ καταρτισμός τοῦ ἀνθρώπου διά τῶν θλίψεων.
Εἶναι ἀδύνατο νά καταρτιστεῖ ὁ ἄνθρωπος χωρίς θλίψη. Ἡ θλίψη εἶναι ἐκείνη, ἡ ὁποία ταπεινώνει τόν ἄνθρωπο, τόν ἀποσπᾶ ἀπό τά ἐγκόσμια, φανερώνει τόν χαρακτήρα του, καθαρίζει τίς ἰδέες του καί τοῦ δίνει μεγαλεῖο ἐφ᾽ ὅσον τήν ὑπομένει.
Ὅταν ὁ δίκαιος ἀσθενήσει, πετάει εὐκολότερα στόν οὐρανό, ὅταν συκοφαντηθεῖ ἀποσπᾶται εὐκολότερα ἀπό τούς ἀνθρώπους καί ζητάει τόν λυτρωτή του Χριστό, ὅταν ἔλθει σέ οἰκονομική ἀνάγκη γίνεται ταπεινότερος καί προσεύχεται θερμότερα στό Θεό.
Ὁ ἄνθρωπος μοιάζει μέ ὄμορφο μάρμαρο, τό ὁποῖο γιά νά γίνει ἄγαλμα, ἔχει ἀνάγκη ἀπό τή σμίλη τοῦ γλύπτη, δηλαδή ὁ ἄνθρωπος ἔχει ἀνάγκη ἀπό τή σμίλη τῶν θλίψεων τοῦ Θεοῦ».
Κατά τήν περίοδο τῶν θλίψεων οἱ ἄνθρωποι ξεχνοῦν ὅτι ὁ Θεός ποτέ δέν ἐπιτρέπει νά ἀντιμετωπίσουν κάτι πού ξεπερνάει τίς δυνάμεις τους. Δέν θέλει νά τούς συντρίψει. Ἐπιτρέπει νά δοκιμαστοῦν, γιά νά τούς ἀναδείξει.
Ὁ Γέροντας Εὐσέβιος γιά τό θέμα αὐτό ἔλεγε: «Πρέπει νά γνωρίζει ὁ ἄνθρωπος ὅτι ὁ Θεός δέν ἐπιτρέπει μεγαλύτερες θλίψεις ἀπό ὅ,τι μπορεῖ νά ὑποφέρει καί αὐτό θά τοῦ δίνει μεγάλο θάρρος. Ἡ γνώση αὐτή τόν καθιστᾶ ἀνδρεῖο, καρτερικό καί μεγαλόψυχο, διότι ἐμβάλλει στήν ψυχή του τήν πεποίθηση ὅτι ὁ Θεός, ὁ ὁποῖος ἀπό ἀγάπη ἐπιτρέπει τίς θλίψεις, ἐξάπαντος θά τόν βοηθήσει, γιά νά ἀπαλλαγεῖ ἀπό αὐτές, ἀποκομίζοντας μεγάλη ὠφέλεια».
 Καί συμπλήρωνε: «Σέ ἐκείνους πού θέλουν νά εὐαρεστήσουν τό Θεό τά πάντα, καί οἱ πειρασμοί καί οἱ θλίψεις καί οἱ στεναχώριες καί οἱ ἀσθένειες καί ἡ φτώχεια, συντελοῦν στόν ἀνακαινισμό καί τήν τελειοποίησή τους».

Ὀρθόδοξος Τύπος ἀρ. φυλ. 1995, 25 Ὀκτωβρίου 2013

http://anavaseis.blogspot.gr/2013/10/blog-post_188.html

Ἀξία καὶ ἀξιώματα. Πρωτοπρ.Διονύσιος Τάτσης

Ἀξία καὶ ἀξιώματα

Πρεσβ. Διονύσιος Τάτσης

Στην ἐποχή μας εἶναι πολύ δύσκολο νά βρεῖς ἀνθρώπους μέ ἠθικές ἀρχές, καλό χαρακτήρα, εὐγένεια, ἐργατικότητα καί προπαντός μέ ταπείνωση. Νά συνομιλήσεις καί νά συνεργαστεῖς μέ ἁγνούς καί πρόθυμους γιά ἀγαθοεργία ἀδελφούς, πού νά ἔχουν πνεῦμα προσφορᾶς καί αὐτοθυσίας. Ἀντίθετα, ὅπου καί νά πᾶς, συναντᾶς ἀνθρώπους, πού δέν ἔχουν ἀρχές καί δύσκολα μπορεῖς νά ἐπικοινωνήσεις μαζί τους.
Εἶναι δοῦλοι τῶν ἁμαρτωλῶν τους παθῶν, τούς διακρίνει ἡ θρασύτητα καί ἡ σκληρότητα ἀπέναντι στούς ἄλλους καί εἶναι ἀδίστακτοι συμφεροντολόγοι. Χτυπητά παραδείγματα εἶναι οἱ συνδικαλιστές, οἱ διάφοροι διευθυντές, οἱ πολιτικοί, οἱ στρατιωτικοί, οἱ ἀστυνομικοί καί πολλές ἄλλες κατηγορίες ἀξιωματούχων.
Ὁ Γέροντας Ἰωήλ τῆς Καλαμάτας ἔλεγε σχετικά τά ἑξῆς: «Στόν κόσμο ἔχουμε ἀνθρώπους μέ ἀξία καί ἀνθρώπους χωρίς ἀξία. Ἐκεῖνοι πού ἔχουν, ὅπου καί ἄν τύχουν, ὅπου καί ἄν βρεθοῦν γίνονται σεβαστοί καί ἀγαπητοί.

Ἡ ἀξία τους θέλοντας καί μή τούς φέρνει στήν ἐπιφάνεια, στό προσκήνιο. Βγαίνουν στήν ἐπιφάνεια μέ τήν ἀξία τους. Ἀντίθετα ἐκεῖνοι πού δέν ἔχουν ἀξία βουλιάζουν μέσα στό νερό τῆς κοινωνίας σάν βαρίδι καί πᾶνε στό πάτο.
Αὐτοί μή ἔχοντας ἀξία γιά νά βγοῦν στήν ἐπιφάνεια ἀπό μόνοι τους, ζητοῦν μέ μανία τά ἀξιώματα. Τό ἀξίωμα γι᾽ αὐτούς εἶναι ἕνας φελλός, πού ὅσο πιό μεγάλος εἶναι, τόσο πιό πολύ ὑπάρχει ἐλπίδα ὅτι θά μπορέσει νά βγάλει στήν ἐπιφάνεια τό βαρίδι, πού ἀπό μόνο του μόνο στόν πάτο μπορεῖ νά βρίσκε- ται.
Καί ἐδῶ βρίσκεται ἡ αἰτία τῆς μανιακῆς ἀπό μερικούς ἀναζήτησης μεγάλων ἀξιωμάτων.Ἄλλο ἀξία καί ἄλλο ἀξίωμα». Ἡ ἀξία ἀνυψώνει τόν ἄνθρωπο καί τόν κάνει ἀξιοσέβαστο. Ἐκτιμᾶται ἀπό τούς πολλούς καί ἐμπνέει ἐμπιστοσύνη.
Ἡ προβολή του δέν εἶναι ἀποτέλεσμα κάποιου ἀξιώματος, τό ὁποῖο συνήθως ἀποφεύγει. Ἐνῶ ἐπιλέγει τόν ἀθόρυβο τρόπο ζωῆς καί στό ἐπάγγελμά του εἶναι συνεπής καί ἀποδοτικός, ὁ λαός τοῦ ἀναγνωρίζει ἀνωτερότητα καί ἀξιοπρέπεια.
Δέν συμβαίνει ὅμως τό ἴδιο καί μέ ἐκεῖνον πού δέν ἔχει ἀξία. Οἱ ἄνθρωποι εἶναι ἐπιφυλακτικοί ἀπέναντί του. Δέν τόν προσέχουν καί δέν τοῦ ἀναγνωρίζουν τήν παραμικρή ἱκανότητα. Στή συνείδησή τους εἶναι ὑποβαθμισμένος.
Τό γεγονός αὐτό τόν πληγώνει, γι᾽ αὐτό θέλει νά ἀποκτήσει κάποιο ἀξίωμα, προκειμένου νά διαλύσει τίς εἰς βάρος του ἀρνητικές ἐντυπώσεις, καί φορώντας τό ἔνδυμα τῆς ὑποκρισίας θέλει νά ἐπιβληθεῖ καί ν᾽ ἀπολαύσει τήν κοσμική δόξα, συγχρόνως δέ νά ἐξυπηρετήσει καί τά συμφέροντά του. Γιά νά εἴμαστε δίκαιοι κάτι παρόμοιο συμβαίνει καί στό χῶρο τῆς Ἐκκλησίας.
Δέν πρέπει νά ἐλέγχουμε τήν κοινωνία καί νά ἐξιδανικεύουμε τά ἀρνητικά τῶν ἐκκλησιαστικῶν προσώπων.Ὅλοι γνωρίζουμε τόν τρόπο ἀνάδειξης τῶν ἐπισκόπων καί τά πρόσωπα, πού πασχίζουν νά δεχτοῦν στούς ἀσθενικούς ὤμους τους τό βαρύτατοφορτίο τῆς ἀρχιερωσύνης.
Στίς περισσότερες περιπτώσεις ἡ κατάσταση εἶναι ἀποκαρδιωτική. Καί γίνεται ἀφόρητη, γιατί δέν ὑπάρχει ἐλπίδα βελτίωσης.

Ὀρθόδοξος Τύπος ἀρ. φυλ. 1994, 18 Ὀκτωβρίου 2013

http://anavaseis.blogspot.gr/2013/10/blog-post_4597.html

Ὁ πνευματικὸς ἀγὼν. Πρωτοπρ.Διονύσιος Τάτσης

Ὁ πνευματικὸς ἀγὼν
 

 Πρεσβ. Διονύσιος Τάτσης

Οἱ  περισσότεροι χριστιανοί δέν γνωρίζουν τί θά πεῖ πνευματικός ἀγώνας. Νομίζουν ὅτι ὅλα ἀρχίζουν καί τελειώνουν μέ τήν τήρηση μερικῶν ἐντολῶν τοῦ Εὐαγγελίου, συνήθως προσαρμοσμένες στίς δικές τους προσωπικές ἐπιλογές.
 Μέ ἐπιπολαιότητα ἀμβλύνουν τό περιεχόμενό τους σύμφωνα μέ τίς ἀπαιτήσεις τῆς σύγχρονης ἐποχῆς, ἡ ὁποία ὅπως ὅλοι γνωρίζουμε, δέν ἔχει χριστιανικά χαρακτηριστικά. Πρόκειται προφανῶς γιά κατ᾽ ὄνομα χριστιανούς, πού ποτέ δέν θέλησαν νά τηρήσουν μέ συνέπεια τίς ἐντολές τοῦ Θεοῦ, ἀρνούμενοι κάθε συμβιβασμό μέ τόν ἁμαρτωλό κόσμο.
Καί ἐδῶ βρίσκεται τό μεγάλο ποιμαντικό πρόβλημα, τό ὁποῖο πρέπει νά ἀπασχολεῖ τούς κληρικούς. Κανένας, βέβαια, δέν μπορεῖ νά ἰσχυριστεῖ ὅτι ἡ ἐπιτυχία εἶναι εὔκολη καί γρήγορη ὑπόθεση.
Οἱ κληρικοί πρέπει νά διδάσκουν καί νά παραδειγματίζουν τούς ἀνθρώπους καί ἀπό ἐκεῖ καί πέρα χρειάζεται ἡ δική τους ἀποδοχή καί ἐπιθυμία νά ἀκολουθήσουν τόν δρόμο τοῦ Θεοῦ. Ἀλλά ὑπάρχει καί ἕνα εὔλογο ἐρώτημα, στό ὁποῖο πρέπει νά ἀπαντήσουμε.
Ἐπιτελοῦν ἆραγε τό ἔργο τους ὅλοι οἱ κληρικοί; Διδάσκουν τόν καθαρό λόγο τοῦ Θεοῦ; Δίνουν τό παράδειγμα στούς ἀνθρώπους; Ἡ πραγματικότητα μᾶς ἀναγκάζει νά ποῦμε «ὄχι». Χωρίς νά λείπουν οἱ φωτεινές ἐξαιρέσεις, οἱ κληρικοί εἶναι κακοί ἐπαγγελματίες καί ἀγωνίζονται νά βγάλουν τό ψωμί τους. Δέν τούς ἐνδιαφέρει πολύ, ἐάν τά λόγια καί οἱ πράξεις τους σκανδαλίζουν καί ἀπομακρύνουν τούς ἀνθρώπους ἀπό τήν Ἐκκλησία!
 Εἶναι ἀπαιτητικοί ὑπάλληλοι, πού συνεχῶς μιλοῦν γιά δικαιώματα καί ἔχουν ξεχάσει ὁριστικά τίς ὑποχρεώσεις καί τά καθήκοντά τους. Συμβαίνει ἀκριβῶς τό ἀντίθετο ἀπό ἐκεῖνο, πού ἔλεγε ὁ Γέροντας Παΐσιος, ὅτι οἱ ἄνθρωποι τοῦ Θεοῦ δέν ἔχουν δικαιώματα, ἀλλά μόνο ὑποχρεώσεις πρός τούς ἀδελφούς τους.
Ὁ Γέροντας Πορφύριος παρομοίαζε τόν πνευματικό ἀγώνα μέ τήν καλλιέργεια ἑνός κήπου. Εἶναι ἀξιοπρόσεκτα τά λόγια του: «Τί εἶναι ὁ πνευματικός ἀγώνας; Νά, ἡ ψυχή εἶναι ἕνας κῆπος, χωρισμένος σέ δύο μέρη.
Στόν μισό φυτρώνουν ἀγκάθια καί στόν ἄλλο μισό λουλούδια. Καί ἔχουμε μιά δεξαμενή μέ νερό, μέ δύο βρύσες καί δύο αὐλάκια. Ἡ μιά κατευθύνει νερό στά ἀγκάθια καί ἡ ἄλλη στά λουλούδια. Κάθε φορά μία βρύση μπορῶ ν᾽ ἀνοίξω. Ἀφήνω ἀπότιστα τά ἀγκάθια καί μαραίνονται, ποτίζω τά λουλούδια καί ἀνθίζουν».
Μακάρι κάποτε οἱ χριστιανοί νά ἐκτιμήσουν τήν ἀναγκαιότητα τοῦ πνευματικοῦ ἀγώνα καί νά ἀποδεχτοῦν ὅτι ἡ σωτηρία τους εἶναι ἀποτέλεσμα αὐτοῦ τοῦ ἀγώνα.Ὁ μή ἀγωνιζόμενος δέν πρόκειται νά ἀξιωθεῖ τῆς εἰσόδου στόν Παράδεισο.
Ἀλλά καί στήν παροῦσα ζωή θά ἀντιμετωπίζει ποικίλες δυσκολίες καί δέν θά εἶναι σέ θέση νά τίς ξεπερνάει χωρίς νά τόν βυθίζουν στήν ἀπογοήτευση καί δυστυχία.

 Ὀρθόδοξος Τύπος ἀρ. φυλ. 1993, 11 Ὀκτωβρίου 2013


http://anavaseis.blogspot.gr/2013/10/blog-post_3285.html

Ὁ σκορπισμός τοῦ νοός κατὰ τὴν ὥραν τῆς προσευχῆς. Πρωτοπρ. Διονύσιος Τάτσης

Ὁ σκορπισμός τοῦ νοός κατὰ τὴν ὥραν τῆς προσευχῆς
Τοῦ Πρωτοπρεσβυτέρου Διονυσίου Τάτση

Οἱ πνευματικοί ἀγωνιστές συχνά παραπονοῦνται ὅτι κατά τήν ὥρα τῆς προσευχῆς ὁ νοῦς τους δέν συγκεντρώνεται, ἀλλά σκορπίζεται ἐδῶ καί ἐκεῖ, μέ ἀποτέλεσμα νά θεωροῦν ὅτι ἡ προσευχή τους εἶναι μάταια.
Βλέπουν ὅτι ἡ πράξη τῆς προσευχῆς εἶναι δύσκολη, γι᾽ αὐτό καί ζητοῦν ἀπό τούς πνευματικούς σχετικές συμβουλές.
Τό πρῶτο, πού πρέπει νά προσέξουν οἱ ἀδελφοί εἶναι ἡ προσπάθεια στήν προσευχή νά μή διακοπεῖ.
Νά προσεύχονται κι ἄς τρέχει ὁ νοῦς στά περιττά καί μάταια. Νά ἐλπίζουν ὅτι κάτι καλύτερο θά πετύχουν αὔριο.
Ὁ ἀγώνας τους πρέπει νά εἶναι στραμμένος κυρίως στήν ἐγρήγορση, στόν περιορισμό τῶν βιοτικῶν μεριμνῶν καί στό ἔλεγχο τῶν αἰσθήσεων. Γιά νά εἶναι προσηλωμένος ὁ νοῦς στόν Ἰησοῦ, δέν πρέπει νά ἀσχολεῖται μέ περιττά καί ἄχρηστα πράγματα, τά ὁποῖα ἐκτός τῆς ραθυμίας προκαλοῦν καί λύπη.

 Ὁ πολυάσχολος καί πολυμέριμνος δέν πρόκειται νά συγκεντρώσει τό νοῦ του στήν προσευχή.Μοιάζει μέ ναυτικό, πού ταξιδεύει σέ τρικυμισμένη θάλασσα.
Ἐπίσης ὁ ἔλεγχος τῶν αἰσθήσεων εἶναι ἀναγκαῖος, γιά νά μή ἐντυπώνονται εἰκόνες καί νά μή δημιουργοῦνται ἐντυπώσεις, πού ἀπομακρύνουν τό νοῦ ἀπό τό ἱερό ἔργο τῆς προσευχῆς. Ὁ πολύπειρος Γέροντας Ἰωσήφ ὁ ἡσυχαστής, ἀναφερόμενος στήν τήρηση τοῦ νοῦ, ἔλεγε: «Προσευχή χωρίς προσοχή καί νήψη εἶναι ἀπώλεια χρόνου, εἶναι κόπος χωρίς πληρωμή.
Πρέπει νά στήσουμε ἄγρυπνο φύλακα σέ ὅλες τίς αἰσθήσεις, μέσα καί ἔξω, τήν προσοχή. Γιατί χωρίς αὐτή ὁ νοῦς καί οἱ δυνάμεις τῆς ψυχῆς διαχέονται στά μάταια καί συνήθη, ὅπως τό ἄχρηστο νερό, πού τρέχει στούς δρόμους.
Κανένας δέν μπορεῖ νά ἀνεβεῖ ψηλά, ἄν δέν καταφρονήσει τά κάτω. Πολλές φορές προσευχόμαστε καί ὁ νοῦς μας περιδιαβάζει ἐδῶ καί ἐκεῖ, ὅπου τοῦ ἀρέσει καί σέ ὅσα ἀπό συνήθεια ἕλκεται. Γι᾽ αὐτό χρειάζεται βία, γιά νά τόν συμμαζέψουμε καί νά προσέξει τούς λόγους τῆς εὐχῆς».
Οἱ Πατέρες τῆς Ἐκκλησίας θέτουν ὡς προϋπόθεση γιά τή συγκέντρωση τοῦ νοῦ στήν προσευχή τή μελέτη πνευματικῶν βιβλίων.
Καί στήν περίπτωση αὐτή ὅμως χρειάζεται προσοχή καί ἀφοσίωση στό κείμενο καί ὄχι βιαστική καί ἐπιπόλαιη ἀνάγνωση. ὉΓέροντας Παΐσιος ἔλεγε: «Ἐάν δέν ἔχουμε τό νοῦ μας κατά τήν ὥρα τῆς πνευματικῆς μελέτης, δέν ὠφελούμαστε καθόλου, μόνο πού χασομεροῦμε καί κουραζόμαστε ἄσκοπα, γιατί τίποτε δέν μποροῦμε νά θυμηθοῦμε, ὅπως ὁ τυπογράφος, ὅταν δέν ἔχει τό νοῦ του στή δουλειά, δέν βάζει μελάνη στά στοιχεῖα καί οἱ μηχανές δουλεύουν στόν ἀέρα καί δέν τυπώνεται τίποτε».
 Ὁ νοῦς εἶναι ὁ τροφοδότης τῆς ψυχῆς «καί ὅ,τι καλό ἤ πονηρό δεῖ ἤ ἀκούσει, τό κατεβάζει στήν καρδιά, ὅπου εἶναι τό κέντρο τῆς πνευματικῆς καί σωματικῆς δύναμης τοῦ ἀνθρώπου».
Ὁ πνευματικός ἀγωνιστής πρέπει νά τό γνωρίζει αὐτό καί νά προσέχει τί βλέπει, τί ἀκούει καί τί σκέφτεται, δηλαδή νά ἐπιλέγει τά καλά καί θεάρεστα καί νά ἀποφεύγει καθετί πού εἶναι ἁμαρτωλό καί σκορπίζει τό νοῦ στή ματαιότητα τῆς κοσμικῆς ζωῆς.

  Ὀρθόδοξος Τύπος ἀρ. φυλ. 1991  27 Σεπτεμβρίου 2013

http://anavaseis.blogspot.gr/2013/09/blog-post_1391.html

Ἀπέναντι εἰς τό κοινό πρόβλημα. (Πῶς πρέπει νά ἀντιμετωπίζουμε τούς ἀνθρώπους, πού μᾶς ἐνοχλοῦν καί μέ ποικίλους τρόπους μᾶς βλάπτουν καί μᾶς ἀδικοῦν;) Πρωτοπρ. Διονυσίου Τάτση

Ἀπέναντι εἰς τό κοινό πρόβλημα. (Πῶς πρέπει νά ἀντιμετωπίζουμε τούς ἀνθρώπους, πού μᾶς ἐνοχλοῦν καί μέ ποικίλους τρόπους μᾶς βλάπτουν καί μᾶς ἀδικοῦν;)

Πρωτοπρεσβυτέρου Διονυσίου Τάτση

Πῶς πρέπει νά ἀντιμετωπίζουμε τούς ἀνθρώπους, πού μᾶς ἐνοχλοῦν καί μέ ποικίλους τρόπους μᾶς βλάπτουν καί μᾶς ἀδικοῦν; Πῶς μποροῦμε νά ἠρεμήσουμε; Ἡ προσφυγή στά κοσμικά δικαστήρια ἐνδείκνυται; Πρέπε «νά βροῦμε τό δίκιο μας»; Πρέπει νά τιμωρηθοῦν αὐτοί πού μᾶς βλάπτουν;

Πρόκειται γιά ἕνα κοινό πρόβλημα. Ὅλοι γενικά τό ἀντιμετωπίζουν. Ὅλοι γίνονται θύματα. Ἀλλά καί οἱ θύτες γίνονται θύματα ἀπό ἄλλους! Δέν ἔχει τελειωμό αὐτή ἡ ἱστορία. Ἐνῶ λύνουμε τό πρόβλημα, πού ἔχουμε μέ κάποιους, ἀμέσως μᾶς δημιουργεῖτε τό ἴδιο πρόβλημα μέ κάποιους ἄλλους, χωρίς νά μποροῦμε νά βροῦμε τήν αἰτία. Συχνά ὁδηγούμαστε καί σέ ἀδιέξοδο. Ὅποιος κατορθώσει νά μείνει ἀνεπηρέαστος ἀπό αὐτό τό πρόβλημα, εἶναι μακάριος. Ὅποιος ἀντιμετωπίζει τούς ἀνθρώπους, πού τόν κατηγοροῦν καί τόν διώκουν μέ ἀγάπη καί καλή ἀδιαφορία, εἶναι ἐπίγειος ἄγγελος.
Ὁ Γέροντας Πορφύριος, πού συνομιλοῦσε μέ πολλούς ἀνθρώπους τό θέμα αὐτό, ἔλεγε: «Κάθε ἄνθρωπος, πού μᾶς προσβάλλει, πού μᾶς βλάπτει, πού μᾶς συκοφαντεῖ, πού μᾶς ἀδικεῖ μέ ὁποιοδήποτε τρόπο, εἶναι ἕνας ἀδελφός μας, πού ἔπεσε στά χέρια τοῦ κακοποιοῦ διαβόλου. Ὅταν ἀντικρίσουμε αὐτόν τόν ἀδελφό, πρέπει νά τόν λυπηθοῦμε πολύ, νά τόν συμπονέσουμε καί νά παρακαλέσουμε θερμά καί σιωπηλά τό Θεό νά στηρίξει ἐμᾶς στή δύσκολη ὥρα τῆς δοκιμασίας μας καί νά ἐλεήσει καί τό ἀδελφό μας, πού ἔπεσε θῦμα τοῦ διαβόλου. Καί ὁ Θεός θά βοηθήσει καί μᾶς καί τόν ἀδελφό μας».

Ἔχοντας τή συνείδησή μας ἥσυχη, λυπούμαστε τόν ἀδελφό, πού ἔγινε ὄργανο τοῦ διαβόλου, συμπάσχουμε καί προσευχόμαστε, γιά νά λυθεῖ τό πρόβλημα, πού μᾶς δημιουργεῖ. Ὅταν ἔχεις μπροστά σου τόν ἄνθρωπο, πού σέ κατηγορεῖ καί οἱ διαθέσεις του εἶναι ἐχθρικές ἀπέναντί σου, εἶναι φυσικό νά δέχεσαι κάποια ἀλλοίωση ἐσωτερικά καί νά χάνεις τήν ἠρεμία. Θυμᾶσαι πολλά δυσάρεστα, πού σοῦ ἔχει προκαλέσει καί προσπαθεῖς μάταια νά τά ἐξηγήσεις. Τελικά βρίσκεσαι μπροστά σέ ἀδιέξοδο.

Ὁ Γέροντας Ἰωσήφ ἔλεγε σχετικά: «Ὅταν εἶναι παρόν κάποιο πρόσωπο, πού ξέρεις ὅτι σέ κατηγορεῖ καί σέ διασύρει, εἶναι σχεδόν ἀδύνατο νά μή σοῦ προκαλέσει ἀλλοίωση, ὅσο καί ἄν προσπαθήσεις νά μή μεταβληθεῖς. Μετά τήν ἄφεση ὅμως καί τήν ὑπέρ αὐτοῦ προσευχή, ἰσορροπεῖς ἀπό τό τραῦμα τῆς λύπης».
Ἡ προσευχή γιά τόν ἀδελφό πού μᾶς ἐνοχλεῖ προϋποθέτει τή συγχώρηση καί ἀνεξικακία ἐκ μέρους μας. Μόνο μέ αὐτό τόν τρόπο θά μπορέσουμε νά ἀπαλλαγοῦμε ἀπό τή δυσάρεστη αὐτή κατάσταση. Ὅ,τι ἄλλο κάνουμε δέν θά μᾶς δώσει καμιά λύση στό πρόβλημα. Οἱ δυναμικές ἐνέργειες καί οἱ δημόσιες ἀντιπαραθέσεις συντηροῦν τό δυσάρεστο κλῖμα καί τόν ἐσωτερικό ἀναβρασμό. Γι᾽ αὐτό πρέπει νά ἀποφεύγονται.

Ὀρθόδοξος Τύπος άρ. φύλ. 1990  20 Σεπτεμβρίου 2013

http://anavaseis.blogspot.gr/2013/09/blog-post_4222.html

Ὁ Θεός καί οἱ «Θεοί». Πρωτοπρ. Διονυσίου Τάτση

  Ὁ Θεός καί οἱ  «Θεοί»

Πρωτοπρεσβυτέρου π. Διονυσίου Τάτση 

ΠΟΛΛΟΙ εἶναι οἱ ἄνθρωποι, ποὺ δηλώνουν δημοσίως ὅτι δὲν πιστεύουν στὸν Θεό. Ἀρνοῦνται νὰ δεχτοῦν τὶς ἐντολές του καὶ ἐπιλέγουν τοὺς «θεοποιημένους» συνανθρώπους τους.
Παρατηρεῖται ἕνας παραλογισμὸς στὶς προτιμήσεις τους. Πίστη στὸ Θεό, ὄχι. Πίστη στὰ χαρίσματα τῶν «θεοποιημένων» ἀνθρώπων, ναί.
Οἱ ἄπιστοι δέχονται μὲ ἐμπιστοσύνη τοὺς ἀνθρώπους, ποὺ τοὺς ταιριάζουν, ἐνῶ τοὺς ἀνθρώπους τοῦ Θεοῦ τοὺς ἀποστρέφονται. Τοὺς ἐμπαθεῖς καὶ ἁμαρτωλοὺς τοὺς ἔχουν ὡς παραδείγματα ζωῆς. Τοὺς καλοὺς καὶ ταπεινοὺς ὡς παραδείγματα πρὸς ἀποφυγήν.
Ἔχουν ὡς Θεοὺς πολιτικούς, ἀξιωματικούς, ἠθοποιούς, τραγουδιστές, λοιποὺς καλλιτέχνες, ἀθλητές, ποδοσφαιριστές κ.ἄ. Γι᾽ αὐτοὺς μιλοῦν, αὐτοὺς θαυμάζουν, αὐτοὺς μιμοῦνται, τέτοιοι θέλουν νὰ γίνουν καὶ αὐτοί, ἀλλὰ καί τὰ παιδιά τους!
Εἶναι δυστυχῶς αἰχμάλωτοι τῆς ὕλης καὶ τῆς γῆς, χωρὶς καμιὰ πνευματικὴ ἀναζήτηση, χωρὶς καταφυγὴ στὸ Θεὸ καὶ χωρὶς νόημα στὴ ζωή τους. Αὐτοὶ οἱ ἄνθρωποι πεθαίνουν ἀμετανόητοι. Καὶ ἀποτελοῦν, ἀλίμονο, τὰ μεγάλα στρώματα τῆς κοινωνίας, γεγονὸς ποὺ πικραίνει τοὺς κληρικοὺς καὶ τοὺς συνειδητοὺς χριστιανούς.

Στὴν ὑπηρεσία αὐτῶν τῶν ὑποβαθμισμένων πνευματικὰ ἀνθρώπων ἔχουν ταχθεῖ ὅλα τὰ μέσα ἐνημέρωσης (τηλεόραση, ραδιόφωνο, ἐφημερίδες, περιοδικά, βιβλία κ.λπ.), τὰ ὁποῖα προβάλλουν διαρκῶς τὶς δραστηριότητές τους, ἐνῶ ἀποφεύγουν ἐπιμελῶς κάθε ἀναφορὰ σὲ ἀνθρώπους τῆς Ἐκκλησίας.
Ὁ Γέροντας Πορφύριος ἔβλεπε τοὺς ἀνθρώπους νὰ προχωροῦν στὰ τυφλὰ καὶ νὰ σκοντάφτουν σὲ κάθε βῆμα τῆς ζωῆς τους, γι᾽ αὐτὸ καὶ ἔλεγε: «Ὁἄνθρωπος ἔχει φτιάξει πολλοὺς θεούς. Ἀκόμα καὶ αὐτοὶ οἱ ἄσωτοι καὶ οἱ ἄθεοι πιστεύουν στὸ Θεό, ὄχι φυσικὰ στὸν ἀληθινό, ἀλλὰ στὴ σάρκα, στὰ πάθη, στὴν ὕλη.
Ὅλοι κάτι λατρεύουνε. Αὐτὸ ποὺ λατρεύει κανείς, σ᾽ αὐτὸ δουλεύει. Δηλαδὴ εἶσαι πόρνος, εἶσαι ἄνθρωπος τῆς σάρκας, δουλεύεις γιὰ τὴ σάρκα, γιὰ τὴν ὕλη». Καὶ διευκρίνιζε: «Ἡ ἀλήθεια εἶναι στὴν Ὀρθοδοξία. Ὑπάρχουν πολλὰ φῶτα, ποὺ βλέπει κανεὶς καὶ ἐντυπωσιάζεται, μὰ ἕνα εἶναι τὸ φῶς τὸ ἀληθινό, ὁ ἀληθινὸς Θεός, δηλαδὴ ὁ Κύριος ἡμῶν Ἰησοῦς Χριστός. Οἱ ἀλήθειες τοῦ Θεοῦ, ὅπως τὶς ἔχει πεῖ, ἀπὸ τὴν ἀρχή, αὐτὲς εἶναι. Δὲν ὑπάρχουν ἄλλες ἀλήθειες, νέες, ἐπειδὴ ὁ κόσμος προόδεψε καὶ οἱ ἄνθρωποι πήγανε στ᾽ ἄστρα!».
Στὴ σύγχρονη κοινωνία, ποὺ οἱ ἄθεοι εἶναι πολλοί, οἱ χριστιανοὶ πρέπει νὰ ἀποτελοῦν τὸ φῶς καὶ τὸ ἁλάτι. Νὰ εἶναι συνεπεῖς στὴ διδασκαλία τοῦ Χριστοῦ, νὰ ἔχουν αὐξανόμενο ἱερὸ ζῆλο καὶ νὰ δείχνουν πρὸς ὅλους τὴν ἔμπρακτη ἀγάπη τους.
Μόνο ἔτσι θὰ μειώνεται τὸ ὀλέθριο ἔργο τῶν ἀθέων καὶ θὰ προβάλλεται τὸ πνευματικὸ καὶ σωτηριῶδες ἔργο τῆς Ἐκκλησίας. Τὸ μεγάλο αὐτὸ πρόβλημα δὲν θὰ λυθεῖ μὲ τὸ κήρυγμα μόνο, γιατὶ δὲν πείθει πάντα.
Ἐξάλλου οἱ ἄνθρωποι, ποὺ δὲν πιστεύουν, βρίσκονται ἐκτὸς Ἐκκλησίας καὶ δὲν τὸ παρακο- λουθοῦν. Ἐνῶ τὸ φωτεινὸ παράδειγμα τῶν χριστιανῶν τὸ βλέπουν, τὸ ἀποδέχονται καὶ οἱ καλοπροαίρετοι ἐπηρεάζονται θετικά.

 Ὀρθόδοξος Τύπος ἀρ. φύλ. 1985  26 Ἰουλίου 2013


http://anavaseis.blogspot.gr/2013/07/blog-post_457.html

Ἔλλειψις Ἱερέων. Πρωτοπρ. Διονυσίου Τάτση

Ἔλλειψις  Ἱερέων

Πρωτοπρεσβυτέρου π. Διονυσίου Τάτση

ΟΙ ΜΙΚΡΕΣ παραμεθόριες ἐνορίες τῆς Πατρίδας μας γιὰ ἕξι μῆνες τὸ χρόνο εἶναι ἐρημωμένες, βρίσκονται θὰ ἔλεγα σὲ παρατεταμένη χειμερία νάρκη.
Ἡ κατάσταση αὐτὴ ἀλλάζει τὸν Ἀπρίλιο, ὅταν ἐπιστέφουν μερικοὶ κάτοικοι, οἱ ὁποῖοι βάζουν ἕνα κηπάκο καὶ ἐπιδιορθώνουν τὰ σπίτια τους. Συνήθως οἱ ἄνθρωποι αὐτοὶ εἶναι μεγάλης ἡλικίας καὶ οἱ δυνατότητές τους εἶναι μικρές.
Γιὰ νὰ ξεπεράσουν τὶς δυσκολίες τους πληρώνουν μερικοὺς ἀλλοδαπούς, οἱ ὁποῖοι συνήθως εἶναι μόνιμοι κάτοικοι ἢ ἔρχονται καθημερινὰ ἀπὸ τὶς γειτονικὲς χῶρες.
Ἔτσι παρατηρεῖται μιὰ μικρὴ δραστηριότητα, ἀπὸ τὸν Ἀπρίλιο μέχρι τὸ Φθινόπωρο. Παράλληλα διαπιστώνει κανεὶς τὴν ἔλλειψη ἱερέων στὶς ἐνορίες αὐτές, γεγονὸς ποὺ ἀπογοητεύει τοὺς ἀνθρώπους, ἀφοῦ δὲν μποροῦν νὰ ἐκκλησιαστοῦν.
Ἡ ἀλήθεια εἶναι ὅτι οἱ περισσότεροι ἀπὸ αὐτούς, στὶς πόλεις ποὺ μένουν, δὲν πηγαίνουν στὴν Ἐκκλησία, περιμένουν ὅμως νὰ πᾶνε στὸ χωριό τους, γιὰ νὰ ἐκκλησιαστοῦν. Πρόκειται γιὰ ἕνα πρόβλημα, ποὺ πρέπει νὰ ἀντιμετωπιστεῖ μὲ προσοχὴ καὶ διάκριση.
Δὲν λέω νὰ λυθεῖ, γιατὶ κάτι τέτοιο δὲν εἶναι εὔκολο. Εἶναι σχεδὸν ἀδύνατο. Δὲν ὑπάρχουν πιὰ νέοι ἄνθρωποι στὴν ἐπαρχία, ποὺ νὰ ἔχουν ἱερὸ ζῆλο καὶ νὰ ἐπιθυμοῦν τὴν ἱερωσύνη. Προφανῶς δὲν θέλω νὰ βλέπω νέους ἱερεῖς ἀθεόφοβους καὶ σκανδαλοποιούς.
Δὲν θέλω ἐπαγγελματίες ἱερεῖς, οἱ ὁποῖοι μὲ τὴν παρουσία τους καὶ τὴν ἀπαράδεκτη συμπεριφορά τους διώχνουν τοὺς ἀνθρώπους ἀπὸ τὴν Ἐκκλησία. Εἶναι προτιμότερο νὰ μὴ ὑπάρχουν, παρὰ νὰ ἁλωνίζουν στὰ χωριὰ καὶ νὰ γίνονται πρωταγωνιστὲς σκανδάλων.
Μερικοὶ Μητροπολίτες προκειμένου νὰ καλύψουν τὰ ἐφημεριακὰ κενά, χειροτονοῦν χωρὶς νὰ ἐξετάζουν τοὺς ὑποψήφιους καὶ τοποθετοῦν στὶς ἐνορίες λύκους καὶ ὄχι ποιμένες. Καὶ τότε δὲν ὑπάρχουν λόγια, γιὰ νὰ περιγράψεις τὸ θράσος, τὴν ἀθεοφοβία, τὴν πλεονεξία καὶ τὸ σκανδαλώδη βίο τους.
Αἰσθάνομαι βαθιὰ θλίψη κάθε φορά, ποὺ τοὺς συναντῶ καὶ ἀπογοητεύομαι, γιατὶ καμιὰ ὑπόδειξη δὲν γίνεται δεκτή. Δὲν μιλῶ γιὰ συμβουλές, γιατὶ τότε ἀντιδροῦν μὲ πολλὰ «ἐπιχειρήματα» καὶ διαπιστώνεις ὅτι μάταια κοπιάζεις.
Τοὺς ἀφήνεις στὸ ἔλεος τοῦς Θεοῦ καὶ συμπάσχεις μὲ τοὺς ἐνορίτες τους, οἱ ὁποῖοι βρίσκονται πρὸ ἀδιεξόδου. Ὅμως δὲν εἶναι ὅλα μαῦρα. Ὑπάρχουν ἀκόμα στὶς ἀκριτικὲς καὶ παραμεθόριες περιοχὲς ἄξιοι κληρικοί, ποὺ ἀναλίσκονται, ἐξυπηρετώντας δύο, τρεῖς καὶ τέσσερις ἐνορίες, διανύοντας δεκάδες χιλιόμετρα σὲ δύκολες καὶ ὀρεινὲς τοποθεσίες, ὅπου τὸ χειμώνα ἡ πρόσβαση εἶναι καὶ ἐπικίνδυνη. Οἱ εὐαίσθητοι αὐτοὶ κληρικοὶ ἀνησυχοῦν γιὰ τὶς ὀλιγάνθρωπες ἐνορίες τους καὶ πικραίνονται γιὰ τὴν ἀδυναμία τους νὰ ἐξυπηρετήσουν τοὺς ἀνθρώπους κάπως καλύτερα.
Καὶ νὰ σκεφτεῖ κανείς ὅτι ὅλες οἱ ἐνορίες ἔχουν καὶ ἐξωκκλήσια, ποὺ πρέπει νὰ λειτουργοῦνται τὰ ἐξωκκλήσια τους πρέπει νὰ ἀντιμετωπίζεται μὲ προσοχὴ καὶ διάκριση ἐκ μέρους τῶν κληρικῶν, οἱ ὁποῖοι δὲν πρέπει νὰ ἔχουν οἰκονομικὲς ἀπαιτήσεις, ἀλλὰ μὲ προθυμία νὰ λειτουργοῦν καὶ νὰ χαίρονται τὸ ἱερὸ μυστήριο.
Τὰ ἐξωκκλήσια –ποὺ εἶναι χτισμένα σὲ ὡραῖες καὶ ἐντυπωσιακὲς τοποθεσίες– ἔχουν τὴν ἱστορία τους καὶ τὴ χάρη τους. Ἡ θ. Λειτουργία σὲ αὐτὰ τελεῖται κατανυκτικότερα καὶ αὐτὸ εἶναι σπουδαῖο πράγμα, ποὺ ἂν τὸ ἐκτιμήσουν οἱ ἱερεῖς, θὰ ἀποκομίσουν μεγάλη πνευματικὴ ὠφέλεια.
Κλείνοντας τοῦτο τὸ ἄρθρο, θέλω νὰ διατυπώσω μιὰ εὐχή. Γρήγορα νὰ καλυφθοῦν τὰ ἐφημεριακὰ κενὰ στὶς ἀκριτικὲς ἐνορίες, γιὰ νὰ μὴ κοπεῖ ὁριστικὰ ἡ ἁλυσίδα τῆς ἐκκλησιαστικῆς παράδοσης!

 Ὀρθόδοξος Τύπος ἀρ. φύλ. 1984  19 Ἰουλίου 2013



http://anavaseis.blogspot.gr/2013/07/blog-post_2344.html

Πορεία καταστροφῆς. Πρωτοπρ.Διονύσιος Τάτσης

 Πορεία καταστροφῆς.

Πρεσβ. Διονύσιος Τάτσης

 Η ΣΤΑΣΗ τῶν οἰκουμενιστῶν ἀπέναντι στὸν Πάπα εἶναι προκλητική. Ἀνταποκρίνονται στὶς προσκλήσεις του καὶ συμμετέχουν σὲ κοινὲς προσευχὲς καὶ σὲ διαλόγους μὲ τόση προθυμία, ποὺ προσεγγίζει τὰ ὅρια τῆς ἀφέλειας. Δυστυχῶς, ἔχουν ἐμπιστοσύνη στὸν αἱρετικὸ Πάπα, τὸν μεγάλο πολιτικό, ὁ ὁποῖος ἔχει διαστρεβλώσει τὸ γνήσιο πνεῦμα τοῦ Εὐαγγελίου καὶ δραστηριοποιεῖται ὡς ἀδίστακτος ἄρχοντας τοῦ κόσμου τούτου καὶ πάντα μὲ τὸν ὑποκριτικὸ μανδύα τοῦ μοναδικοῦ ἐκπροσώπου τοῦ Θεοῦ ἐπὶ τῆς γῆς!
 Στὴν ἐνθρόνιση τοῦ νέου Πάπα Φραγκίσκου τοῦ Α´ ἦταν παρὼν καὶ ὁ Οἰκ. Πατριάρχης κ. Βαρθολομαῖος, ὁ ὁποῖος ἀρέσκεται στὴν πρωτοτυπία ἀλλὰ καὶ στὴν περιφρόνηση τῶν Ἱ. Κανόνων καὶ τῆς ἐκκλησιαστικῆς μας παράδοσης. Φαίνεται ὅτι ὁ Παναγιώτατος δὲν ἀνησυχεῖ ἀπὸ τὴ βλαπτικὴ δράση τῶν Οὐνιτῶν καὶ γενικότερα τῶν Παπικῶν, οἱ ὁποῖοι οὐδέποτε μέχρι τώρα δὲν ἔδειξαν τὴν παραμικρὴ μεταμέλεια καὶ προπαντὸς δὲν παραδέχτηκαν τὰ αἱρετικά τους φρονήματα.
Καὶ ὅμως ὁ Οἰκ. Πατριάρχης δὲν θεωρεῖ τοὺς Παπικούς, ὅπως καὶ τοὺς Προτεστάντες, αἱρετικοὺς γι᾽ αὐτὸ καὶ ἐπικοινωνεῖ μαζί τους καὶ ἀναπτύσσει δραστηριότητες, οἱ ὁποῖες συσκοτίζουν τὸ σωτήριο φῶς τῆς Ὀρθοδοξίας.
 Ἡ δραστηριότητά του αὐτὴ προφανῶς καὶ ἀπογοητεύει τοὺς πιστούς, ποὺ αἰσθάνονται προσβεβλημένοι, ἀφοῦ ὅλα βαίνουν καλῶς μὲ τοὺς αἱρετικοὺς καὶ ἄρα προχωροῦμε στὴν ἕνωση τῶν «ἐκκλησιῶν», δηλαδὴ στὴν ἔσχατη πτώση, ποὺ καταλήγει στὰ βαθύτερα τῆς κολάσεως. Θὰ εἶναι μία ἕνωση τῆς Ὀρθοδοξίας μὲ τὴν αἵρεση καὶ θὰ ἀποτελεῖ τὸ μεγαλύτερο κατόρθωμα τοῦ διαβόλου ἀνὰ τοὺς αἰῶνες.
Μὲ τὴν ἕνωση αὐτὴ ἡ αἵρεση θὰ ἀναβαθμιστεῖ. Ἐπιβάλλεται οἱ κληρικοὶ καὶ ὁ πιστὸς λαὸς νὰ βρίσκονται σὲ ἐγρήγορση καὶ νὰ μὴ ἀπογοητεύονται. Ἀπὸ τὴν ἐκκλησιαστικὴ ἱστορία γνωρίζουμε ὅτι τὰ θέματα τῆς πίστεως δὲν τὰ χειρίζονται κατὰ τὶς προσωπικές τους ἐπιλογὲς οἱ μεγαλόσχημοι τῆς Ἐκκλησίας, Πατριάρχης καὶ Ἀρχιεπίσκοποι.
Τὸν κύριο καὶ πρῶτο λόγο ἔχει ὁ πιστὸς λαὸς καὶ οἱ εὐλαβεῖς κληρικοὶ καὶ μοναχοί.Ὅταν αὐτοὶ ποῦν «ὄχι», τὰ ἔργα τῶν οἰκουμενιστῶν δὲν ἔχουν καμία ἀξία. Ὁ Οἰκουμενικὸς Πατριάρχης κάλεσε τὸ νέο Πάπα στὸ Φανάρι, γιὰ νὰ ἐπαναληφθεῖ τὸ θλιβερὸ σκηνικό, ποὺ εἶχε στηθεῖ τὸ 2006, ὅταν ὁ κ. Βαρθολομαῖος ὑποδέχτηκε ἔμπλεως χαρᾶς καὶ ἀγαλλιάσεως τὸν προηγούμενο Πάπα Βενέδικτο τὸν ΙΣΤ´! Ἀπὸ ἐκείνη τὴν ἐπίσκεψη τί θετικὸ προέκυψε; Τίποτα. Ἀπὸ τὴν ἐπικείμενη ἐπίσκεψη τοῦ Πάπα Φραγκίσκου τί θὰ προκύψει;
Καὶ πάλι τίποτα. Γιὰ μᾶς ὅμως τοὺςὈρθοδόξους προκύπτουν πολλὰ ἀρνητικά. Σκανδαλισμὸς ἀπὸ τὶς συμπροσευχές, περιφρόνηση τῶν Ἱερῶν Κανόνων, ἐσφαλμένες ἐντυπώσεις γιὰ τὶς προθέσεις τῶν αἱρετικῶν Παπικῶν καὶ κυρίως ἐμφανίζεται ἡ Ὀρθοδοξία ὄχι ὡς ἡ Μία, Ἁγία, Καθολικὴ καὶ Ἀποστολικὴ Ἐκκλησία, ἀλλὰ ὡς μία ἐκκλησία ὅπως εἶναι καὶ τόσες ἄλλες! Ἔτσι, δυστυχῶς, γράφεται ἡ σύγχρονη ἐκκλησιαστικὴ ἱστορία. Δίχως φόβο Θεοῦ, δίχως ὁμολογία Ὀρθοδόξου πίστεως καὶ προπαντὸς δίχως αἴσθηση ζωῆς αἰωνίου.
 Ἡ Ὀρθοδοξία βαδίζει πρὸς τὸ Βατικανό, γιὰ νὰ ἀποκτήσει κοσμικὴ δύναμη ἀπὸ τὸ μεγάλο ἅγιο Πατέρα, τὸν Πάπα, ὁ ὁποῖος πάντα στοχεύει στὴν ὑποταγὴ τῆς Ὀρθοδοξίας καὶ τὴ δική του ἐπικράτηση στὴν ὑφήλιο, κάτι ποὺ οἱ οἰκουμενιστὲς θέλουν νὰ ἀγνοοῦν. Καὶ ἀπὸ τὴν ἄλλη μεριά, ὅσοι διαφωνοῦν καὶ ἀντιστέκονται δέχονται ἀπειλὲς καὶ χαρακτηρίζονται ὡς φανατικοὶ καὶ μικρᾶς ἀντιλήψεως ἄνθρωποι, ποὺ δὲν μποροῦν νὰ ἐκτιμήσουν τὴν κρισιμότητα τῶν καιρῶν καὶ τὸ μεγάλο μήνυμα τῆς ἑνώσεως τῶν Ἐκκλησιῶν.
 Αὐτοὶ ὅμως οἱ χαρακτηρισμοὶ δὲν μᾶς ἐπηρεάζουν καὶ δὲν πρόκειται νὰ ἀκολουθήσουμε τὸ γρήγορο βηματισμὸ τοῦ Οἰκουμενικοῦ Πατριάρχου πρὸς τὴν ἕνωση τῆς Ὀρθοδοξίας μὲ τὴν αἵρεση.


 Ὀρθόδοξος Τύπος άρ. φύλ. 1983, 12  Ἰούλιος 2013




http://anavaseis.blogspot.gr/2013/07/blog-post_4734.html

Οἱ ἄξιοι κληρικοὶ. Πρωτοπρ. Διονυσίου Τάτση

Οἱ ἄξιοι κληρικοὶ 

Πρωτοπρεσβυτέρου π. Διονυσίου Τάτση 

Συχνά ἀναφερόμαστε στοὺς ἀνάξιους κληρικούς, οἱ ὁποῖοι προκαλοῦν μὲ τὴ συμπεριφορά τους καὶ δημιουργοῦν διάφορα σκάνδαλα, ἐνῶ ξεχνᾶμε τοὺς κληρικούς, ποὺ ἐργάζονται στὴν Ἐκκλησία μὲ φόβο Θεοῦ καὶ ἱερὸ ζῆλο. Καὶ εἶναι ἀρκετοὶ αὐτοί. Δόξα τῷ Θεῷ!
Οἱ Μητροπολίτες ἔχουν ὑποχρέωση νὰ τοὺς προσέχουν καὶ νὰ τοὺς στηρίζουν, γιατὶ καὶ αὐτοὶ ὡς ἄνθρωποι ἔχουν ποικίλα προβλήματα, τόσο οἰκογενειακὰ ὅσο καὶ ἐνοριακά. Τὸ λέω αὐτό, γιατὶ ἔχουμε περιπτώσεις, ὅπου συμβαίνει τὸ ἀκριβῶς ἀντίθετο. Μητροπολίτες νὰ θέτουν στὸ περιθώριο τοὺς εὐλαβεῖς κληρικούς, γιατὶ φοβοῦνται ὅτι θὰ χάσουν τὴ λάμψη τοῦ ἀρχιερατικοῦ τους ἀξιώματος. Πρόκειται γιὰ κατάσταση, ποὺ μόνο ὡς πνευματικὴ δὲν μπορεῖ νὰ χαρακτηριστεῖ.

Ὅμως ἀξίζει νὰ παρακολουθήσουμε τὴν ἀγωνία, ποὺ ἔχει γιὰ τὸ ποίμνιό του ἕνας εὐαίσθητος ἱερέας. Δείχνει αὐτό, ποὺ οἱ περισσότεροι ἱερεῖς δὲν προσέχουν λόγῳ ραθυμίας. «Κάθε φορά, ποὺ σκέφτομαι πόσο ἀποδοτικὸς εἶμαι στὸ ποιμαντικό μου ἔργο, μὲ πιάνει μελαγχολία. Αἰσθάνομαι ὅτι σχεδὸν τίποτα δὲν κατορθώνω, ὅτι ὅλα παραμένουν ἴδια, ὅπως τὰ εἶχα βρεῖ πρὸ πολλῶν ἐτῶν. Ἴδιοι παραμένουν καὶ οἱ ἄνθρωποι, χωρὶς ἀλλαγὲς στὴ συμπεριφορὰ καὶ τὸν τρόπο ζωῆς γενικότερα».
Πράγματι οἱ ἄνθρωποι δύσκολα μεταβάλλονται, παρὰ τὶς συνεχεῖς προσπάθειες τοῦ ἱερέα τους. Μπορεῖ νὰ σέβονται τὸν ἱερέα τους καὶ νὰ τὸν ἐπαινοῦν, μένουν ὅμως ἀνεπηρέαστοι. Καὶ αὐτὸ προβληματίζει τὸν ποιμένα, ποὺ κοπιάζει γιὰ τὸ ποίμνιό του.

Παρηγορεῖται ὡστόσο, γιατὶ τὸ φαινόμενο εἶναι γενικό. Τὸ βλέπει καὶ στοὺς παραθεριστὲς τοῦ καλοκαιριοῦ, ποὺ κατακλύζουν τὴν ἐνορία του καὶ δὲν εἶναι ἄλλοι ἀπὸ τοὺς ταξιδεμένους ἐνορίτες του. Εἶναι πάντα ἴδιοι. Συνεχίζουν νὰ ζοῦν μὲ τὶς ἁμαρτωλές τους συνήθειες καὶ τὸ ἦθος τους δὲν εἶναι χριστιανικό. Μένουν καὶ αὐτοὶ ἀνεπηρέαστοι ἀπὸ τοὺς ἱερεῖς τους.
Εἶναι βέβαια, σχολαστικὸ καὶ πρόωρο νὰ θέλει ἕνας κληρικὸς νὰ δεῖ τὴν καρποφορία τοῦ ἔργου του.
 Δὲν πρέπει νὰ ἀνησυχεῖ γι᾽ αὐτό. Ἐὰν ἡ συνείδησή του εἶναι ἥσυχη, πρέπει νὰ αἰσθάνεται χαρὰ καὶ νὰ δοξολογεῖ τὸ Θεό, πάντα μὲ ταπεινὸ φρόνημα. Ἀπολογία θὰ δώσει μόνο στὸν Κύριο, ποὺ τοῦ ἔδωσε τὸ χάρισμα τῆς ἱερωσύνης. Οἱ κρίσεις τῶν ἀνθρώπων πρέπει νὰ τὸν ἀφήνουν ἀδιάφορο. Ὁ ἱερός του ζῆλος πρέπει νὰ διατηρεῖται καὶ νὰ αὐξάνεται ἀπὸ τὸν προσωπικό του πνευματικὸ ἀγώνα. Νὰ διατηρεῖ νεανικὸ φρόνημα καὶ νὰ ἐργάζεται μὲ πλήρη ἀφοσίωση καὶ θερμὴ προσευχή.

Στὴν ἐποχή μας ὅλα αὐτά, ποὺ σημειώνω ἐδῶ ἠχοῦν κάπως παράξενα στὴν πλειονότητα τῶν κληρικῶν, ἀλλὰ καὶ σὲ πολλοὺς κοσμικόφρονες Μητροπολίτες. Αὐτοὶ ἔχουν ἄλλη νοοτροπία καὶ ἄλλες προτεραιότητες. Δὲν νοιάζονται γιὰ τὸ ποίμνιο, οὔτε καὶ σκέφτονται τοὺς κινδύνους, ποὺ ἀντιμετωπίζει. Ἐκεῖνο, ποὺ ἰδιαίτερα τοὺς ἀπασχολεῖ εἶναι νὰ ἱκανοποιοῦνται τὰ τρία πάθη: ἡ φιλοχρηματία, ἡ φιλοδοξία καὶ ἡ φιληδονία.
Ἐὰν τὸ πετυχαίνουν αὐτό, ὅλα βαίνουν καλῶς. Δὲν σκέφτονται τίποτα πιὸ πέρα.Ὅλα ἀρχίζουν καὶ τελειώνουν σ᾽ αὐτὰ τὰ φοβερὰ πάθη. Πάντως, πρέπει νὰ ὑπενθυμίσω ὅτι οἱ φιλοχρήματοι, οἱ φιλόδοξοι καὶ οἱ φιλήδονοι κληρικοὶ δὲν θὰ εἰσέλθουν στὴν βασιλεία τοῦ Θεοῦ καὶ ἂς φοροῦν βαρύτιμους σταυροὺς καὶ ἀπαστράπτουσες μίτρες

Ὀρθόδοξος Τύπος ἀρ. φύλ. 1979  14 Ἰουνίου 2013

http://anavaseis.blogspot.gr/2013/06/blog-post_8457.html

Αἱ δυσκολίαι τοῦ ποιμαντικοὺ ἔργου. Πρωτοπρεσβ. Διονυσίου Τάτση

Αἱ δυσκολίαι τοῦ ποιμαντικοὺ ἔργου

Πρωτοπρεσβ. Διονυσίου Τάτση

Οἱ κληρικοί στὴν ἐπαρχία γνωρίζουν πολὺ καλὰ τοὺς ἐνορίτες τους. Ἔρχονται σὲ καθημερινὴ ἐπικοινωνία μαζί τους, ἄλλοτε συμφωνοῦν καὶ ἄλλοτε διαφωνοῦν γιὰ διάφορα θέματα καὶ προπαντὸς ξέρουν, ἐὰν ἐκκλησιάζονται τακτικὰ ἢ ἔχουν περιορίσει τὸν ἐκκλησιασμό τους σὲ δὺο τρεῖς φορὲς τὸ χρόνο.

Ἐπίσης οἱ κληρικοὶ ἔρχονται σὲ ἐπαφὴ καὶ μὲ τοὺς ἀλλόθρησκους ἀλλοδαπούς, ποὺ τὰ τελευταῖα εἴκοσι χρόνια ἔχουν κατακλύσει τὴν Πατρίδα μας, δημιουργώντας μικρὰ καὶ μεγάλα προβλήματα.
Στὶς περισσότερες περιπτώσεις οἱ ἀλλοδαποὶ συνυπάρχουν μὲ τοὺς ντόπιους καὶ ἐργάζονται σκληρά, γιὰ νὰ ζήσουν. Αὐτοὶ προφανῶς δὲν ἀποτελοῦν μέρος τοῦ ὀρθοδόξου ποιμνίου, ὡς φτωχοὶ ὅμως καὶ ταλαιπωρημένοι ἄνθρωποι ἔχουν τὴν ἀνάγκη τῆς ἀγάπης τῶν χριστιανῶν καὶ ὄχι μὲ ποικίλους τρόπους νὰ τοὺς ἐκμεταλλεύονται καὶ νὰ τοὺς ἀπειλοῦν.
Οἱ κληρικοὶ στὶς περιπτώσεις αὐτὲς ἀντιδροῦν καὶ τάσσονται μὲ τὸ μέρος τῶν ἀλλοδαπῶν καὶ ἂς φαίνεται παράξενο αὐτὸ στοὺς ἄδικους καὶ ἐκμεταλλευτὲς χριστιανούς, οἱ ὁποῖοι ἀποδεικνύονται ἀδίστακτοι, ὅταν πρόκειται νὰ ὑποστηρίξουν τὰ συμφέροντά τους. Οἱ κληρικοὶ διαπιστώνουν καθημερινὰ ὅτι οἱ ἐνορίτες τους δὲν ἔχουν συνειδητὴ πίστη οὔτε καὶ ἔμπρακτη σχέση μὲ τὴ ζωὴ τῆς Ἐκκλησίας. Γι᾽ αὐτὸ καὶ δὲν διαφέρουν σὲ πολλὰ μὲ τοὺς ἀλλοδαπούς!
Φαίνονται σὰν νὰ εἶναι ναρκωμένοι. Εἶναι προκλητικὴ ἡ ἀδιαφορία τους καὶ ἀνεξήγητη ἡ συμπεριφορά τους. Ζοῦν μέσα στὴ ραθυμία μιᾶς στείρας παράδοσης. Ὅση καλοσύνη καὶ νὰ τοὺς δείξουν, ὅση ἀγαθὴ προαίρεση καὶ νὰ ἔχουν ἀπέναντί τους, ὅση ἀγάπη καὶ νὰ τοὺς ἐκδηλώνουν, αὐτοὶ παραμένουν πάντα οἱ ἴδιοι. Εὔκολα κανεὶς μπορεῖ νὰ χωρίσει τοὺς σημερινοὺς χριστιανοὺς σὲ τέσσερις ὁμάδες, ποὺ μεταξύ τους φυσικὰ δὲν ἔχουν στεγανά.

Οἱ κληρικοὶ μάλιστα, ποὺ γνωρίζουν πολὺ καλὰ τοὺς ἐνορίτες τους, δέχονται ὅτι ὑπάρχουν τέσσερις ὁμάδες, παρόλο ποὺ καλοῦνται νὰ ἔχουν «γενικὴ ἀγάπη» πρὸς ὅλους.
Στὴν πρώτη ὁμάδα λοιπὸν ἀνήκουν οἱ πιστοί, ποὺ ἔχουν στενὴ σχέση μὲ τὴν Ἐκκλησία καὶ συμμετέχουν στὰ μυστήριά της.
Στὴ δεύτερη ἀνήκουν ἐκεῖνοι, ποὺ ἔχουν χαλαρὴ καὶ τυπικὴ σχέση μὲ τὴν Ἐκκλησία, χωρὶς νὰ ἐπηρεάζονται ἀπὸ τὴ διδασκαλία καὶ εἶναι πλήρως ἐκκοσμικευμένοι.
Στὴν τρίτη ὁμάδα ἀνήκουν οἱ ἀδιάφοροι, δηλαδὴ ἐκεῖνοι ποὺ δὲν ἐνδιαφέρονται γιὰ τὴν ὕπαρξη τῆς Ἐκκλησίας, τὴν ὁποία θεωροῦν ὑπόλειμμα τοῦ παρελθόντος, ἄχρηστο γιὰ τὴν ἐποχή μας.
Τέλος στὴν τέταρτη ὁμάδα ἀνήκουν οἱ ἐκ πεποιθήσεως ἀντίπαλοι τῆς Ἐκκλησίας.
Τὸ μεγάλο πλῆθος τῶν ἀνθρώπων βρίσκεται στὴ δεύτερη καὶ τὴν τρίτη ὁμάδα μὲ γενικὸ χαρακτηριστικὸ γνώρισμα τὸ κοσμικὸ φρόνημα, τὸ ὁποῖο, ὡς τεῖχος, ὀρθώνεται ἀνάμεσα σὲ αὐτοὺς καὶ τὴν Ἐκκλησία.
Θὰ μποροῦσα νὰ τοὺς παρομοιάσω μὲ ἀγρό, ποὺ πρέπει νὰ καλλιεργηθεῖ ἐπιμελῶς, γιὰ νὰ καρποφορήσει πνευματικά. Γιὰ τὸ δύσκολο αὐτὸ ἔργο χρειάζεται νὰ ὑπάρχουν ἄξιοι ἱερεῖς, ποὺ θὰ ἐργάζονται μὲ ἱερὸ ζῆλο καὶ ἀφοσίωση πρὸς δόξαν Θεοῦ καὶ μόνο.

Ὀρθόδοξος Τύπος ἀρ. 1987  7 Ἰουνίου 2013

http://anavaseis.blogspot.gr/2013/06/blog-post_3756.html

Ἀκολουθοῦντες τὸν δρόμον τοῦ Θεοῦ. Πρεσβ. Διονύσιος Τάτσης

Ἀκολουθοῦντες τὸν δρόμον τοῦ Θεοῦ

Πρεσβ. Διονύσιος Τάτσης

Ἡ πνευματικὴ ζωὴ εἶναι μιὰ ἀδιάκοπη πορεία στὸ δρόμο τοῦ Θεοῦ. Μιὰ πορεία μὲ ἐμπόδια, δυσκολίες καὶ ἀρκετὸ κόπο. Παράλληλα εἶναι καὶ εὐχάριστη διαδρομή, ἡ ὁποία διαρκεῖ ὅσο καὶ ἡ ἐπίγεια ζωὴ τοῦ πιστοῦ. Τὸ τέρμα εἶναι πάντα μακριά. Ὁ πιστὸς ὅμως διανύει ἀποστάσεις, χωρὶς νὰ ἀποκάμνει, γιατὶ ἔχει τὴν ἐλπίδα τῆς αἰώνιας χαρᾶς. Ὅλα αὐτὰ δὲν φαίνονται οὔτε καὶ ἀποκαλύπτονται. Ὁ κίνδυνος τῆς ὑπερηφάνειας εἶναι μεγάλος καὶ πρέπει νὰ ἀντιμετωπίζεται ἀνάλογα.
Ἐὰν ἤθελα νὰ δώσω ἕνα ὄνομα στὴν πνευματικὴ αὐτὴ πορεία, θὰ ἦταν ταπείνωσης, γιατὶ μόνο μὲ αὐτὸ τὸ σπουδαῖο ἐξοπλισμὸ τῆς ταπείνωσης, μπορεῖ νὰ βαδίσει κανεὶς πρὸς τὸν Θεό, ἔχοντας πάντα τὴ συναίσθηση ὅτι τίποτα δὲν εἶναι δικό του, οὔτε καὶ ὁ βηματισμός του σ᾽ αὐτὸ τὸ δρόμο.
Ἀντίθετα, ὁ ὑπερήφανος ἄνθρωπος δὲν μπορεῖ νὰ ἀκολουθήσει αὐτὴ τὴν πορεία, γιατὶ δὲν ἔχει ὡς σκοπὸ τῆς ζωῆς του τὴν προσέγγιση τοῦ Θεοῦ. Ἡ ἀντικειμενικὴ δυσκολία του εἶναι ὅτι ἀσχολεῖται ἀποκλειστικὰ μὲ τὸν ἑαυτό του καὶ ἀδιαφορεῖ γιὰ κάθε πνευματικὸ καὶ μελλοντικό. Ἡ ἐλπίδα νὰ κάνει μεταστροφὴ εἶναι πολὺ μικρή, γιατὶ τὸ πάθος τῆς ὑπερηφάνειας εἶναι πολυπλόκαμο καὶ δυσθεράπευτο.
 Ὁ Γέροντας Παΐσιος ἔδινε μία σπουδαία συμβουλή: «Γιὰ ὅ,τι εἶσαι, ὅ,τι ἔχεις καὶ ὅ,τι ἐπιτυγχάνεις, νὰ εὐχαριστεῖς τὸν Θεό. Εὐχαριστώντας τὸν Θεό, θὰ συνειδητοποιεῖς ὅτι δὲν εἶναι δικά σου κατορθώματα, ἀλλὰ δῶρα Του, καὶ θὰ ταπεινώνεσαι».
Οἱ κοσμικοὶ ἄνθρωποι δυσκολεύονται νὰ δεχτοῦν αὐτό, ποὺ συμβουλεύει ὁ Γέροντας, γιατὶ πιστεύουν ὅτι ὁ Θεὸς μόνο μιὰ προστασία προσφέρει στὸν κόσμο γενικά, καὶ αὐτὴ κατὰ περιόδους, ἀφοῦ ἐπιτρέπει νὰ γίνονται τόσα δυσάρεστα καὶ ἀνθρωποκτόνα, ὅπως εἶναι οἱ πόλεμοι, οἱ σεισμοί, οἱ τυφῶνες, τὰ ναυάγια κ.λπ. Δὲν θέλουν νὰ ἀποδώσουν στὸν Θεὸ τὴ ζωή τους καὶ τὶς ἐπιτυχίες τους.

Ὑπάρχει μεγάλη ἀπόσταση ἀνάμεσα στὸν κοσμικὸ καὶ τὸν ταπεινό, ἀλλὰ καὶ στὰ συναισθήματα ὑπάρχουν μεγάλες διαφορές. Ὁ πρῶτος ἀγαπάει τὸν ἑαυτό του, ἐπιλέγει τὶς ἡδονές, τὴν εὐμάρεια, τὴν καλοπέραση καὶ γενικὰ τὴν καλὴ ζωή, ὅπως λέει.
Ὁ δεύτερος ἔχει ὡς κύριο σκοπὸ στὴ ζωή του τὴν πιστὴ τήρηση τῶν ἐντολῶν. Παράλληλα διερωτᾶται: Τί θέλει ὁ Θεὸς ἀπὸ μένα; Τί ἔχω παραλείψει; Ποιὲς ἁμαρτίες διέπραξα σήμερα;
Μήπως ἡ πίστη μου ἔγινε ὀλιγοπιστία; Μήπως χάνω πολλὲς φορὲς τὸν προσανατολισμό μου;
Μήπως συμβαδίζω μὲ τοὺς κοσμικούς, βάζοντας νερὸ στὸ κρασί μου;

Μιλώντας γιὰ τὴν πορεία πρὸς τὸν Θεό, δὲν πρέπει νὰ θεωροῦμε ὅτι ὅλοι πρέπει νὰ περάσουμε ἕνα συγκεκριμένο μονόδρομο, ὁ ἕνας πίσω ἀπὸ τὸν ἄλλο, ὅπως οἱ παρατεταγμένοι στρατιῶτες. Κάθε ἄλλο. Ὑπάρχουν πολλὰ μονοπάτια καὶ ὁ καθένας μπορεῖ νὰ ἀκολουθήσει ἐκεῖνο, ποὺ τοῦ ταιριάζει. Ἐδῶ πρέπει νὰ κάνω μιὰ διευκρίνιση.
Μεγάλη εὐθύνη γιὰ τὴν κατὰ Θεὸν πορεία τῶν χριστιανῶν ἔχουν οἱ πνευματικοί, οἱ ὁποῖοι πολλὲς φορὲς δεσμεύουν τὰ πνευματικά τους τέκνα καὶ τοὺς ὑποδεικνύουν τὸ συγκεκριμένο μονοπάτι, ποὺ θεωροῦν οἱ ἴδιοι σωτήριο, χωρὶς νὰ σέβονται τὶς προσωπικές τους ἐπιλογές. Δὲν περιορίζονται μόνο στὶς ὑποδείξεις, ἀλλὰ ἐλέγχουν μὲ σκληρότητα καὶ τοὺς ἐκβιάζουν. Κάποτε μάλιστα συμβουλεύουν τοὺς ἐγγάμους νὰ ἀκολουθοῦν τοὺς μοναχικοὺς κανόνες καὶ στοὺς μοναχοὺς ὑποδεικνύουν κοινωνικὸ ἔργο καὶ κοσμικὲς δραστηριότητες καὶ πολλὰ ἄλλα παράδοξα.

 Οἱ σημερινοὶ χριστιανοὶ εἶναι μαθημένοι μὲ πολλὲς ἀνέσεις καὶ ἄφθονα ὑλικὰ ἀγαθά. Ζοῦν μέσα στὴν εὐμάρεια καὶ δύσκολα ἀρνοῦνται τὶς συνήθειές τους. Ζητοῦν συνεχῶς τὶς εὐκολίες τους. Θέλουν μὲ λίγο κόπο νὰ βγάζουν πολλὰ χρήματα, ὅπως ἐπίσης θέλουν νὰ ἁγιάσουν χωρὶς νὰ κουραστοῦν. Αὐτὸ ὅμως δὲν μπορεῖ νὰ συμβεῖ. Οὔτε στὰ ὑλικὰ οὔτε καὶ στὰ πνευματικὰ ἀγαθά. Ἰδιαίτερα στὰ δεύτερα. Ἡ ἁγιότητα εἶναι ἄθλημα, ποὺ προϋποθέτει ἄρνηση τοῦ κόσμου καὶ ὄχι συμβιβασμό.
Ὅσοι νομίζουν ὅτι μποροῦν νὰ εἰσέλθουν στὸν παράδεισο μετὰ ἀνέσεως, κάνουν λάθος. Οἱ κοσμικὲς συνήθειες καὶ οἱ «ἀθῶες» ἡδονὲς ἀποτελοῦν ἐμπόδια στὴν κατὰ Θεὸν πορεία. Ὑπάρχουν ὅμως οἱ πνευματικὲς ἡδονές, ποὺ εἶναι ἀνώτερες καὶ ἀνοίγουν συνεχῶς νέους ὁρίζοντες. Ὁ ἀγώνας βαίνει αὐξανόμενος, χωρὶς νὰ καταπονεῖ τὸν ἄνθρωπο ὑπερβολικά, ἀφοῦ ἔχει ξεπεράσει τοὺς πολλοὺς πειρασμοὺς καὶ ἀδιαφορεῖ γιὰ τὴν ἱκανοποίηση τῶν παθῶν του.

 Οἱ πνευματικοὶ ἀγωνιστὲς στὶς μέρες μας ἔχουν λιγοστέψει. Καὶ αὐτὸ εἶναι ἕνα πολὺ σοβαρὸ θέμα, τὸ ὁποῖο πρωτίστως πρέπει νὰ μελετήσει ἡ Ἐκκλησία καὶ στὴ συνέχεια νὰ βάλει στοὺς ἀνθρώπους τὴν καλὴ ἀνησυχία, γιὰ νὰ ἐπιλέξουν τὴν κατὰ Χριστὸν ζωή, ἡ ὁποία εἶναι γλυκύτατη καὶ ὡραία.

Ὀρθόδοξος Τύπος άρ. φύλ. 1977  31 Μαΐου 2013

 http://anavaseis.blogspot.gr/2013/05/blog-post_4597.html

Ἁλιεῖς ἀνθρώπων. Πρωτοπρ.Διονύσιος Τάτσης

Ἁλιεῖς ἀνθρώπων

Τοῦ Πρωτοπρεσβυτέρου Διονυσίου Τάτση

Τό ἱεραποστολικό ἔργο τοῦ Ἰησοῦ περιγράφεται ἀπό τούς Εὐαγγελιστές μέ τρόπο ἁπλό καί σύντομο. Γιά παράδειγμα ὁ Ματθαῖος σημειώνει: «Ὁ Ἰησοῦς περιόδευε ὅλη τή Γαλιλαία.
Δίδασκε στίς συναγωγές τους, κήρυττε τό χαρμόσυνο μήνυμα γιά τόν ἐρχομό τῆς Βασιλείας τοῦ Θεοῦ, καί γιάτρευε τούς ἀνθρώπους ἀπό κάθε ἀσθένεια καί κάθε ἀδυναμία» (δ´ 23)
Συνοψίζεται σέ τρεῖς λέξεις: περιοδεία, κήρυγμα, θεραπεία.
Ἀδιάκοπη περιοδεία σέ πόλεις καί χωριά, πάντα ἀκούραστος ὁδοιπόρος. Συνεχές κήρυγμα σέ συναγωγές, πλατεῖες, σπίτια, παραλίες καί βουνά. Θεραπεία πάσης ἀσθενείας, σέ ὅλους γενικά τούς πάσχοντες ἀνθρώπους.
Ἔπρεπε νά φτάσει παντοῦ τό εὐαγγέλιο τῆς Βασιλείας, δηλ. τό χαρμόσυνο ἄγγελμα ὅτι πλησίαζε ὁ χρόνος τῆς πνευματικῆς βασιλείας, πού θά ἔφερνε στούς ἀνθρώπους τήν ἀπολύτρωση καί τήν πνευματική χαρά.
Γιά τή συνέχιση τοῦ ἔργου αὐτοῦ εἶχε προσκαλέσει δώδεκα μαθητές, ἁπλούς καί καλοκάγαθους ἀνθρώπους τοῦ λαοῦ, πολλοί ἀπ᾽ τούς ὁποίους ἦταν ψαράδες.
Ἡ πρόσκληση ἔγινε ἐντελῶς ἁπλά, χωρίς προσυνεννοήσεις καί μεσάζοντες. Ἐκεῖ πού τούς συνάντησε, τούς κάλεσε κιόλας νά τόν ἀκολουθήσουν, γιά νά γίνουν «ἁλιεῖς ἀνθρώπων» (Ματθ. δ´ 19). Κι ἐκεῖνοι ἀνταποκρίθηκαν ἐλεύθερα καί ἀμέσως.
Κανένας δέν τούς πίεσε, κανένας δέν τούς ὑποσχέθηκε ἀνέσεις, δόξα, ἐξουσίες κ.λπ. Ἀκολούθησαν τόν Ἰησοῦ μέ ἐνθουσιασμό, ἐγκαταλείποντας τίς ἐπαγγελματικές τους ἀπασχολήσεις.
Καί ἀργότερα τούς μίλησε μέ σαφήνεια γιά τήν ἀποστολή τους: «Πηγαίνετε λοιπόν καί κάνετε μαθητές μου ὅλα τά ἔθνη, βαφτίζοντάς τους στό ὄνομα τοῦ Πατρός καί τοῦ Υἱοῦ καί τοῦ Ἁγίου Πνεύματος καί διδάξτε τους νά τηροῦν ὅλες τίς ἐντολές, πού σᾶς ἔδωσα. Κι ἐγώ θά εἶμαι μαζί σας πάντα ἕως τή συντέλεια τοῦ κόσμου. Ἀμήν» (Ματθ. κη´ 19-20).
Ὁ Ἰησοῦς περιοδεύοντας σέ πόλεις καί χωριά ἔβλεπε τό λαό καί τόν συμπαθοῦσε, γιατί ἦταν ἀπροστάτευτος καί δέν εἶχε δεχτεῖ τό χαρμόσυνο μήνυμα τῆς βασιλείας του.
Τόν παρομοίαζε μέ ταλαιπωρημένα καί ἐγκαταλειμμένα πρόβατα, πού δέν ἔχουν ποιμένα νά τά προστατέψει καί νά τά ὁδηγήσει σέ πλούσια βοσκοτόπια.
Μιά φορά, βλέποντας τόν ἀποίμαντο λαό, εἶπε στούς μαθητές του, πού τόν συνόδευαν: «Ὁ θερισμός εἶναι πολύς, οἱ ἐργάτες ὅμως λίγοι.
Γι᾽ αὐτό παρακαλέστε τόν κύριο τοῦ χωραφιοῦ νά στείλει ἐργάτες γιά τό θερισμό του» (Ματθ. θ´ 37-38). Ὅλες τίς ἐποχές ὑπῆρχαν ἐλλείψεις θεριστῶν, δηλ. κληρικῶν. Δέν ἦταν ποτέ πολλοί. Ὅμως δέν πρέπει νά ἀναζητοῦμε τούς πολλούς, ἀλλά κυρίως τούς ἄξιους. Κι ἐδῶ βρίσκεται ἡ μεγάλη δυσκολία.
Στίς ἡμέρες μας οἱ περισσότεροι κληρικοί δέν ἔχουν ἱεραποστολικό ζῆλο, δέν περιοδεύουν καί δέν ἐξυπηρετοῦν πρόθυμα τούς ἐνορίτες του.
Περιορίζονται στίς ἐνορίες τους, ἐκτελοῦν ραθύμως τά τυπικά τους καθήκοντα, κοιτάζουν τά συμφέροντά τους, ἀλλά καί τήν καλοπέρασή τους. Τό κήρυγμά τους -ὅσοι τό ὑπηρετοῦν- εἶναι χωρίς ψυχή, δίχως παλμό καί ἐμπειρίες καί δέν ἐνδιαφέρει τόν πολύ κόσμο.
Ἰδιαίτερα ἀνησυχητικό εἶναι τό γεγονός ὅτι οἱ κληρικοί αὐτοί δέν ἔχουν πνευματική ζωή, γιατί δέν ἔτυχε ἤ δέν ἐπεδίωξαν νά συνδεθοῦν μέ ἐνάρετους ἀνθρώπους καί νά δεχτοῦν τήν εὐεργετική τους ἐπίδραση.
Τήν ἱεραποστολή δέν πρέπει νά τήν περιορίζουμε στούς κληρικούς μόνο, ἀλλά νά τήν προεκτείνουμε καί σέ κάθε συνειδητό χριστιανό, ὁ ὁποῖος, ἀκολουθώντας τό παράδειγμα τῶν Ἁγίων, δέν πρέπει νά ἐπιδιώκει μόνο τά δικά του, ἀλλά νά φροντίζει καί γιά τό συμφέρον τοῦ ἄλλου.
Αὐτό σημαίνει ὅτι θά παρακολουθεῖ τούς ἀδελφούς καί θά προσπαθεῖ νά τούς βοηθήσει μέ ὅποιον τρόπο μπορεῖ καί ἀνάλογα μέ τίς δυνατότητές του. Τό καθῆκον τῆς ἱεραποστολῆς προβάλλει ἐπιτακτικότερο ὅσο αὐξάνονται οἱ δυσκολίες καί οἱ πειρασμοί.
Ἡ σωτηρία ἑνός ἀδελφοῦ, ὅταν τόν ἁρπάζεις ἀπό τό στόμα τοῦ διαβόλου, «εἶναι τό μεγαλύτερο ἀπ᾽ ὅλα τά κατορθώματα, εἶναι τό ἀποκορύφωμα ὅλης τῆς ἀρετῆς», ὅπως λέει ὁ ἱερός Χρυσόστομος. Εἶναι καί μιά ἀπόδειξη ὅτι κάποιος ἀγαπάει τό Χριστό. «Εἰ φιλεῖς με, ποίμαινε τά πρόβατά μου» (Ἰωάν. κα´ 16), εἶπε στόν Πέτρο ὁ ἴδιος ὁ Χριστός.
Δέν ἀρκεῖ νά ἐνδιαφέρεται κανείς μόνο γιά τή σωτηρία του, ἀγωνιζόμενος γιά τήν ἀπόκτηση τῶν ἀρετῶν, εἶναι ἀπαραίτητο νά ἔχει καί ἱεραποστολική δράση.
Κάποτε μάλιστα πρέπει νά εἶναι καί ἐπίμονος σέ αὐτή τή δράση, γιά νά ξεπερνάει ἐμπόδια καί νά πετυχαίνει τόν πνευματικό του σκοπό.
Πρέπει νά εἶναι ὁ ἀκούραστος κυνηγός τοῦ καλοῦ, ὁ ἄγρυπνος ἐργάτης τῆς ἀγάπης, ὁ θερμός κήρυκας τοῦ λόγου τοῦ Θεοῦ καί ὁ ταπεινός ὑπηρέτης τῶν πασχόντων. Εἶναι ἀξιοθαύμαστοι οἱ ἄνθρωποι τῆς ἱεραποστολῆς, εἴτε αὐτή εἶναι ἐσωτερική εἴτε ἐξωτερική. Καί μακάρι νά ἔχει πολλούς ἐργάτες γιά τή δόξα τοῦ Θεοῦ καί τή σωτηρία τῶν ἀνθρώπων.

 Πρεσβ. Διονύσιος Τάτσης


 Ὀρθόδοξος Τύπος ἀρ. φυλ. 1975  17 Μαΐου 2013

http://anavaseis.blogspot.gr/2013/05/blog-post_7551.html

Καταγραφές ημερολογίου. Πρωτοπρ.Διονύσιος Τάτσης

Καταγραφές ημερολογίου

Τοῦ Πρωτοπρεσβυτέρου Διονυσίου Τάτση

 Μακάριοι εἶναι οἱ ἄνθρωποι, πού στόν ἐλεύθερο χρόνο τους ἐπιλέγουν μικρές ἤ μεγάλες πορεῖες σέ ἐρημικά μέρη, ἀνάμεσα σέ πλούσια βλάστηση, σέ δάση, ἀλλά καί σέ γυμνές κορυφές. Ἐννοῶ πάντα ἐκείνους πού ἔχουν πίστη στό Θεό καί μέσα τους δουλεύει ἡ γλυκύτατη προσευχή «Κύριε Ἰησοῦ Χριστέ, ἐλέησόν με», γιατί μόνο αὐτοί μποροῦν νά ἀξιοποιήσουν πνευματικά τήν ἡσυχία καί ὡραιότητα τῶν ἐρημικῶν τόπων.
Συνήθως οἱ κοσμικοί χαίρονται τήν ὡραιότητα τῆς φύσης, ἀλλά φοβοῦνται τήν ἡσυχία. Οἱ ἄνθρωποι τοῦ Θεοῦ ὅμως χαίρονται τά κελαηδήματα τῶν πουλιῶν, παρατηροῦν τήν μετακίνηση τῶν ἄγριων ζώων, τό θρόϊσμα τῶν φύλλων τό ἐκλαμβάνουν ὡς προσευχή τῆς φύσης πρός τόν Δημιουργό καί μαγεύονται ἀπό τίς συνεχῶς μεταβαλόμενες εἰκόνες ἐξαιτίας τῶν ἀκτίνων τοῦ ἥλιου, ἀλλά καί ἀπό τά σύννεφα πού ἀδιάκοπα ταξιδεύουν μεταμορφούμενα καί κάποτε στεφανώνουν τίς κορυφές τῶν βουνῶν.

Τούς ἐντυπωσιάζουν ἡ ὁμίχλη πού πέφτει καί σηκώνεται καί μέ τό ἅπλωμα τῆς ἡμέρας ἀραιώνει καί διαλύεται, χωρίς νά ἀφήνει κανένα ἴχνος πίσω της. Μεταφέρω ἐδῶ δύο ἐμπειρίες ἑνός ἐν Χριστῷ ἀδελφοῦ, οἱ ὁποῖες νομίζω ὅτι παρουσιάζουν γενικότερο ἐνδιαφέρον.
 α´. Ἦταν καθαρό καί διαυγές τό καλοκαιρινό πρωϊνό. Θά ἀνέβαινα στήν κορυφή ἑνός μικροῦ βουνοῦ. Ἡ διαδρομή ἦταν γνωστή. Ὁ ἥλιος εἶχε μισή ὥρα περίπου πού εἶχε ἁπλώσει τίς εὐεργετικές του ἀκτίνες καί τό φῶς ἦταν ἄφθονο καί σέ μερικά σημεῖα ἐκτυφλωτικό.
Στόν ἀσφαλτοστρωμένο καί πλυμένο ἀπό πρόσφατη βροχή δρόμο, περπατοῦσα ἄνετα καί παρατηροῦσα ὅλες τίς κινήσεις, πού ἔκαναν οἱ σαῦρες καί τά μυρμήγκια. Δίπλα στά ἀγριολούλουδα δούλευαν τά ἔντομα καί χόρευαν οἱ πολύχρωμες πεταλοῦδες. Ἡ ἀθόρυβη καί ἀδιάκοπη κίνησή τους μέ ἱκανο ποιοῦσε ἰδιαίτερα. Ἔνιωθα τόν τόπο δικό μου καί τήν καρδιά μου ἐλεύθερη ἀπό φόβους καί βιοτικές μέριμνες.
Ἡ διαδρομή μοῦ ἔδινε πολλές νέες ἐντυπώσεις. Μέ ἐνέπνεε. Ἡ εὐχή «Κύριε Ἰησοῦ Χριστέ, ἐλέησόν με» ἦταν στόν ἴδιο ρυθμό μέ τό βηματισμό μου. Ἔφτασα στήν κορυφή, χωρίς νά τό καταλάβω. Κάθισα στό ξύλινο κιόσκι καί παρατηροῦσα τίς στρωμένες πλάκες.
Τά μυρμήγκια δούλευαν ἀκούραστα. Ἡ σκιά τους ἦταν τρεῖς φορές μεγαλύτερη ἀπό τό μέγεθός τους. Ἡ γρήγορη κίνησή τους μοῦ ἔδινε τήν ἐντύπωση ὅτι ἐκτελοῦσαν κάποια αὐστηρή ἐντολή καί συνάμα μέ διαβεβαίωνε ὅτι ἡ ραθυμία, πού συχνά ἀδρανοποιεῖ τούς ἀνθρώπους, στά μικρά αὐτά ζωάκια τοῦ Θεοῦ ἦταν ἄγνωστη.
Τά μικροεμπόδια καί μικροβαθουλώματα τά προσπερνοῦσαν μέ ἀπότομες στροφές, ἀλλά καί μέ ἐπικίνδυνες ἀναβάσεις καί καταβάσεις.
Ἡ πορεία τους ἦταν δίχως διακοπές. Τήν ὡραία εἰκόνα συμπλήρωσε μιά σαρανταποδαρούσα. Ἦταν στιλπνή, καθαρή, ἐντυπωσιακή. Μέ τή ρυθμική κίνηση τῶν ποδιῶν της μετακινιόταν γρήγορα καί στό παραμικρό ἀνεπιθύμητο ἄγγιγμα σταματοῦσε και μαζευόταν. Καί πάλι ἁπλωνόταν καί συνέχιζε τήν πρωϊνή της βόλτα. Παρατηρώντας τά μυρμήγκια καί τή σαρανταποδαρούσα συνειδητοποίησα ὅτι εἶχε σταματήσει ἡ εὐχή.
Ἔκλεισα τά μάτια καί τή συνέχισα, ἔξω ἀπό τίς εἰκόνες τῆς γῆς, ψάχνοντας τίς εἰκόνες τοῦ οὐρανοῦ. Ἔνιωθα ἐλεύθερος, παρόλο πού οἱ ἁμαρτίες μου συνεχίζονται καί τό βάρος πού πρέπει νά ἀποβάλω ἀπό πάνω μου εἶναι μεγάλο. Μετά ἀπό τρεῖς ὧρες, ἐνισχυμένος πνευματικά, ἐπέστρεψα στά ἴδια.

β´. Καί τήν ἑπόμενη μέρα ἔκανα τήν ἴδια διαδρομή. Ἤμουν βέβαιος ὅτι κάτι καινούριο θά βίωνα. Καί πράγματι ἔτσι ἔγινε. Ὁ οὐρανός ἦταν καταγάλανος καί ἡ γῆ κάτασπρη ἀπό τήν ὁμίχλη. Ὁ ἀέρας, πού ἁπαλά φυσοῦσε, ἔδινε μιά συνεχῆ κίνηση στήν ὁμίχλη καί μιά ἀδιάκοπη ἀλλαγή στή μορφή της. Εὔκολα κάλυπτε τά πάντα, ὅπως ἐπίσης εὔκολα ἀποκάλυπτε καί τά πάντα.
Συνεχῶς ἄλλαζε κατευθύνσεις. Ἀνέβαινε καί γέμιζε τούς χώρους. Ἄλλοτε γινόταν πυκνή καί ἄλλοτε ἀραιή. Ἡ μεταβαλλόμενη ὁμίχλη μοῦ ἔδωσε πολλά ἐρεθίσματα καί μέ βοήθησε νά ἀντιμετωπίζω πιό ψύχραιμα τίς συχνές ψυχικές μου ἐναλλαγές, πού μοῦ ἀφαιροῦν τίς προϋποθέσεις γιά συνέχιση τοῦ πνευματικοῦ ἀγώνα. Ὅταν ὁ ἥλιος εἶχε κυριαρχήσει παντοῦ, ἡ ὁμίχλη χάθηκε καί μόνο στενόμακρα κομμάτια της παρέμειναν στίς κοῖτες τῶν δύο ποταμῶν. Χαρούμενος κατηφόρισα τό δρόμο τῆς ἐπιστροφῆς.

Πρεσβ. Διονύσιος Τάτσης

  Ὀρθόδοξος Τύπος ἀρ. φύλ. 1973, 26 Απριλίου 2013


http://anavaseis.blogspot.gr/2013/04/blog-post_3378.html

Βιβλιοπαρουσίαση: «Ἐπιστροφὴ στὴν Ἐκκλησία»

Κυκλοφόρησε ἀπὸ τὶς ἐκδόσεις «Ὀρθόδοξος Κυψέλη» τὸ βιβλίο τοῦ Πρεσβυτέρου πατρὸς Διονυσίου Τάτση, 

«Ἐπιστροφὴ στὴν Ἐκκλησία».

Στὸν πρόλογο τοῦ βιβλίου ὁ συγγραφέας σημειώνει:

«Στὸ παρὸν τεῦχος στεγάζονται εἴκοσι ἄρθρα ἀπὸ τὴν πρώτη σελίδα τῆς ἐκκλησιαστικῆς ἐφημερίδας «Ὀρθόδοξος Τύπος», ποὺ ἀναφέρονται στὴ σύγχρονη κοινωνία μας.

Εἶναι κοινὴ ἡ διαπίστωση ὅτι οἱ ἄνθρωποι ἔχουν ἀπομακρυνθεῖ ἀπὸ τὸ Θεὸ καὶ εἶναι ἐπείγουσα ἀνάγκη νὰ ἐπιστρέψουν. Τὰ ὅσα καθημερινὰ βλέπουμε καὶ ἀκοῦμε μᾶς πείθουν ὅτι φτάσαμε στὸ ὅριο τῆς ἀνοχῆς τοῦ Θεοῦ. Ἂς εὐχηθοῦμε τὰ πράγματα νὰ ἀλλάξουν, οἱ ἄνθρωποι νὰ ἀποκτήσουν τὴν καλὴ ἀνησυχία καὶ νὰ ἀπαρνηθοῦν τὸν ἁμαρτωλὸ τρόπο ζωῆς.

Εὐχαριστῶ τὸν καλὸ ἐκδότη κ. Στυλιανὸ Κεμεντζετζίδη γιὰ τὴν πρότασή του νὰ κυκλοφορήσει τοῦτο τὸ τεῦχος πρὸς ὠφέλειαν καὶ ἀφύπνισιν τῶν ἐν σκότει εὐρισκομένων ἀδελφῶν».

Μερικοὶ ἀπὸ τοὺς τίτλους τῶν περιεχομένων στὸ τεῦχος ἄρθρων εἶναι:...

Οἶστρος ἀκολασίας

Πολιτικὸς γάμος: τὸ μεγάλο ναυάγιο

Γάμος μετὰ Βαπτίσεως!

Τὸ σύμφωνό της ἁμαρτίας

Τὸ θράσος τῶν ἀντίχριστων καὶ ἡ δειλία τῶν φιλοχριστων

Ὅταν τὸ σκότος θεωρεῖται φῶς

Ἡ ἐκκοσμίκευση τοῦ ἀσκητικοῦ λόγου

Πνευματικὴ καὶ κοσμικὴ ζωὴ

Ἀγωνιστές, ὄχι θαυμαστὲς

Δεῖτε ὅλα τὰ βιβλία τοῦ Πρεσβ. Διονυσίου Τάτση στὸ ἰστολόγιο:

dtatsis.blogspot.gr

http://www.orthodoxia-ellhnismos.gr/2013/04/blog-post_2394.html

Ὁ καλός Θεός μᾶς ἀνέχεται. Πρωτοπρ. Διονυσίου Τάτση

Ὁ καλός Θεός μᾶς ἀνέχεται

Πρωτοπρεσβυτέρου π. Διονυσίου Τάτση

Μεγάλη ἀγωνία βιώνουν οἱ συνειδητοί χριστιανοί καθώς βλέπουν τήν ἀποστασία τῶν ἀνθρώπων ἀπό τό θέλημα τοῦ Θεοῦ καί διερωτῶνται: Ποῦ θά μᾶς ὁδηγήσει ἡ περιφρόνηση τῶν θείων ἐντολῶν; Πόσο θά ἐξαχρειωθοῦν ἀκόμα οἱ ἄνθρωποι; Ἆραγε θά ξεσπάσει ἡ ὀργή τοῦ Θεοῦ; Θά ὑπάρξει περιορισμός τοῦ κακοῦ;
Δέν θά βρεθοῦν ἐκεῖνοι πού θά ἀνακόψουν τήν καταστροφική πορεία; Ποιός θά διαλύσει τή μαυρίλα, πού ὑπάρχει στήν κοινωνία; Ποιός θά ἀνάψει φῶς στό σκοτάδι; Ποιοί θά ὑποδείξουν διεξόδους καί θά πείσουν τούς ἀνθρώπους νά ἐπιστρέψουν στόν Θεό; Τά καθημερινά γεγονότα, τά ὄργια, ἡ περιφρόνηση τοῦ Θεοῦ, ὁ οἶστρος ἀκολασίας, ἡ φιληδονία καί πολλά ἄλλα ἁμαρτωλά ὁδηγοῦν σέ ἀπογοητευτικά συμπεράσματα.
Πολλοί εἶναι ἐκεῖνοι, πού δέν ἐλπίζουν ὅτι οἱ ἄνθρωποι θά μετανοήσουν καί θά ἀναζητήσουν τήν κιβωτό τῆς σωτηρίας, δηλ. τήνἘκκλησία.Ἔτσι θά πηγαίνει τό ἀνθρώπινο γένος μέχρι τό τέλος, ὑποστηρίζουν. Γι᾽ αὐτούς ἡ στροφή πρός τό Θεό εἶναι ἀδύνατη.
Οἱ ἴδιοι ὅμως εἶναι ἁπλοί παρατηρητές καί δέν κουνοῦν τό δαχτυλάκι τους γιά τό παραμικρό. Ὑπάρχουν, ὡστόσο, καί ἄλλοι, λίγοι στόν ἀριθμό, πού βλέπουν τά πράγματα μέ αἰσιοδοξία. Ἀναφέρονται στό Θεό καί ζητοῦν τή βοήθειά του.
Διατυπώνουν καί τό αἴτημα νά μή ἐπιτρέψει τήν ὁλοκληρωτική καταστροφή, ἀλλά νά προστατέψει τούς ἀνθρώπους μέ ὅποιον τρόπο Ἐκεῖνος θά κρίνει. Ὁ Γέροντας Παΐσιος πάντα εἶχε τήν ἐλπίδα ὅτι δέν θά φτάσουμε στήν ὁλοκληρωτική καταστροφή.

Ἔλεγε: «Μπορεῖ νά ξεράθηκε ἡ ἐλιά, ἀλλά θά πετάξει νέα βλαστάρια.Ὑπάρχει μία μερίδα χριστιανῶν, στούς ὁποίους ἀναπαύεται ὁΘεός.Ὑπάρχουν ἀκόμη οἱ ἄνθρωποι τοῦ Θεοῦ, οἱ ἄνθρωποι τῆς προσευχῆς, καί ὁ καλός Θεός μᾶς ἀνέχεται, καί πάλι θά οἰκονομήσει πράγματα. Αὐτοί οἱ ἄνθρωποι τῆς προσευχῆς μᾶς δίνουν ἐλπίδα.Μή φοβᾶσθε».
Ὁἴδιος ὁ Γέροντας σέ ὅλη του τή ζωή αὐτό τό ἔργο τῆς σωτηρίας ὑπηρέτησε μέ ἀξιοθαύμαστη ἀντοχή. Χιλιάδες ἄνθρωποι πέρασαν ἀπό τό κελί του καί δέχτηκαν τό ἀφυπνιστικό μήνυμά του. Κινούμενος ἀπό ἀγάπη, ἔβαζε στούς προσκυνητές τήν καλή ἀνησυχία καί τούς διαβεβαίωνε ὅτι ὁ καλός Θεός ἀνέχεται τούς ἁμαρτωλούς καί περιμένει τήν ἐπιστροφή τους.
Ἀναβάλλει συνεχῶς τήν ἐκδήλωση τῆς ὀργῆς του, δίνοντας στούς ἀνθρώπους τό περιθώριο νά μετανοήσουν. Τό παράδειγμα τοῦ μεγάλου Γέροντα πρέπει νά ἐμπνεύσει ὅλους τούς συνειδητούς χριστιανούς, γιά νά ἀκολουθήσουν τά βήματά του καί νά προκύψει πνευματική καρποφορία στούς ἐν ἀγνοίᾳ εὑρισκομένους ἀδελφούς.

  Ὀρθόδοξος Τύπος ἀρ. φύλ. 1971, 12 Απριλίου 2013
 http://anavaseis.blogspot.gr/2013/04/blog-post_2918.html

Η ἀπουσία τοῦ Θεοῦ. Πρωτοπρ.Διονύσιος Τάτσης

Η ἀπουσία τοῦ Θεοῦ

Τοῦ Πρωτοπρεσβυτέρου Διονυσίου Τάτση

ΟΙ ΠΛΟΥΣΙΟΙ εἶναι εὐτυχέστεροι ἀπό τούς φτωχούς; Ποιοί χαίρονται περισσότερο τή ζωή τους; Τά ἄφθονα ὑλικά ἀγαθά χαρίζουν τήν εὐτυχία; Οἱ φτωχοί εἶναι καταδικασμένοι στή μιζέρια καί τή δυστυχία; Σέ ὅλα αὐτά τά ἐρωτήματα ἀπαντῶ ὄχι. Τά πράγματα δέν εἶναι ὅπως φαίνοται.
Ἡ ἐξωτερική λάμψη δέν ἀνταποκρίνεται στήν ψυχική τους πραγματικότητα. Ἡ ὡραία ἐνδυμασία, οἱ κοινωνικές σχέσεις, τά πολυτελῆ καί ἀρχοντικά σπίτια, τά ἀποστράπτοντα αὐτοκίνητα, ἡ εὐμάρεια κ.λπ εἶναι τά ὑποκριτικά ἐνδύματα τῆς δυστυχίας, θά ἔλεγα.
Καί αὐτό συμβαίνει, γιατί ἀπό τή ζωή τῶν εὐκατάστατων ἀνθρώπων ἀπουσιάζει ὁ Θεός. Ἀπό παππού, πατέρα καί παιδιά ἦταν καί εἶναι ἀδιάφοροι γιά τή θρησκεία.
Γι᾽ αὐτό καί ὑποφέρουν, χωρίς νά μποροῦν οἱ ἴδιοι νά ἐξηγήσουν τήν αἰτία. Αἰσθάνονται κενό, ἀνασφάλεια καί φόβο. Διερωτῶνται γιατί ὑποφέρουν, ἀφοῦ τά ἔχουν ὅλα; Τό μυαλό τους δέν πηγαίνει στό Θεό, ὁ ὁποῖος γαληνεύει τούς ἀνθρώπους καί δίνει νόημα στή ζωή τους.
Ὁ Γέροντας Παΐσιος ἔλεγε: «Ὅταν δοῦμε ἄνθρωπο μέ μεγάλο ἄγχος, στενοχώρια καί λύπη, ἐνῶ τά ἔχει ὅλα, πρέπει νά γνωρίζουμε ὅτι τούς λείπει ὁ Θεός. Τελικά, οἱ ἄνθρωποι βασανίζονται καί ἀπό τόν πλοῦτο, γιατί τά ὑλικά ἀγαθά δέν τούς γεμίζουν καί εἶναι διπλό βάσανο».
Στή διαπίστωση αὐτή εἶχε καταλήξει ὁ Γέροντας ἀπό τίς ἐπισκέψεις πολλῶν πλούσιων ἀνθρώπων στό κελί του, οἱ ὁποῖοι βίωναν τή δυστυχία μέσα στά ὑλικά τους ἀγαθά. Ἐκεῖνος προσπαθοῦσε μέ τό δικό του τρόπο καί τήν κατά Θεόν σοφία του νά τούς ἐξηγήσει ὅτι πρέπει νά ἐπιστρέψουν στό Θεό καί νά τηρήσουν τίς ἐντολές του.
Δέν συμβαίνει ὅμως τό ἴδιο καί μέ τούς ἀνθρώπους, πού ἔχουν λίγα ὑλικά, ἀλλά διατηροῦν τήν πίστη τους στό Θεό καί ἐμπιστεύονται τή ζωή τους στήν πρόνοιά Του.
Εἶναι ἤρεμοι, δέν καταπονοῦνται ἀπό τό ἄγχος καί ὅλα τά προβλήματά τους, μικρά καί μεγάλα, τά ἀναθέτουν στό Θεό, μέσῳ τῆς προσευχῆς καί ταπεινά ζητοῦν τό ἔλεός Του. Ἔχουν τήν αἴσθηση ὅτι ὁ Θεός εἶναι δίπλα τους, συμμετέχει στή ζωή τους καί δέν ἔχουν τήν ἀγωνία ὅτι εἶναι μόνοι καί ἐγκαταλειμμένοι.
Αὐτό εἶναι πολύ σημαντικό καί δέν τό ἔχουν ἐκτιμήσει οἱ περισσότεροι ἄνθρωποι.
Ἐδῶ πρέπει νά ὑπενθυμίσω ὅτι ἡ παρουσία τοῦ Θεοῦ γίνεται αἰσθητή μέ πολλούς τρόπους καί κυρίως μέ τή θεάρεστη δράση τῶν πιστῶν ἀνθρώπων. Οἱ καλοπροαίρετοι βλέπουν ὅτι τό χέρι τοῦ Θεοῦ τούς προστατεύει καί τούς κατευθύνει στή ζωή τους, ξεπερνώντας τά διάφορα προβλήματα, πού δημιουργοῦνται καθημερινά.

 Ὀρθόδοξος Τύπος ἀρ. φύλ. 1970, 5 Απριλίου 2013
http://anavaseis.blogspot.gr/2013/04/blog-post_3759.html

Ἠθικά κεφάλαια ἀπό τήν Α΄πρός Κορ. ἐπιστολήν τοῦ Ἀποστόλου Παύλου. Πρεσβ. Διονύσιος Τάτσης

Ἠθικά κεφάλαια ἀπό τήν Α΄πρός Κορ. ἐπιστολήν τοῦ Ἀποστόλου Παύλου

Πρεσβ. Διονύσιος Τάτσης

 (3ον) 6. Ἡ μωρία πού ὁδηγεῖ στήν πραγματική σοφία Στήν Ἐκκλησία ὑπάρχουν οἱ κατά κόσμον σοφοί, ἀλλά καί οἱ κατά Θεόν σοφοί. Οἱ πρῶτοι συνήθως περιφρονοῦν τούς δεύτερους, γιατί ἔχουν περί πολλοῦ τίς ἐπιστημονικές γνώσεις καί τήν ἀξία τῶν πτυχίων, αὐτά δηλαδή πού στεροῦνται οἱ κατά Θεόν σοφοί.
Δημιουργοῦν τήν αἴσθηση στούς πολλούς ὅτι ἡ σωτηρία εἶναι θέμα γνώσεως, τήν ὁποία οἱ ἴδιοι ἔχουν ἀφοῦ μελετοῦν εἰς βάθος καί πλάτος τή θεολογία καί τό θέλημα τοῦ Θεοῦ. Ἔχουν μέ ἁπλά λόγια τό εἰσιτήριο γιά τόν παράδεισο στά χέρια τους.
Αὐτό εἶναι ψευδαίσθηση, Ἀπό τήν ἄλλη μεριά, οἱ ταπεινοί ἄνθρωποι τοῦ Θεοῦ ἐργάζονται μέ ἄσκηση καί τηροῦν μέ συνέπεια τίς ἐντολές, ἀδιαφορώντας γιά τίς ἀντιδράσεις τῶν κοσμικῶν σοφῶν. Ὁ ἀπόστολος Παῦλος, ἀναφερόμενος στή ματαιότητα τῆς σοφίας τοῦ κόσμου, ἀλλά καί στήν ὑπέρτατη ἀξία τῆς κατά Θεόν σοφίας, σημειώνει: «Κανένας ἄς μή ξεγελάει τόν ἑαυτό του.
Ὅποιος ἀπό σᾶς νομίζει πώς εἶναι σοφός μέ τά μέτρα αὐτοῦ ἐδῶ τοῦ αἰώνα, ἄς γίνει μωρός, γιά νά γίνει ἔτσι πραγματικά σοφός. Ἐπειδή ὅ,τι ὁ κόσμος αὐτός θεωρεῖ σοφία, στά μάτια τοῦ Θεοῦ εἶναι μωρία» (γ´ 18-19)

 * * *

7. Ὁ Ἀποστολικός ζῆλος Οἱ Ἀπόστολοι ἀντιμετώπισαν πολλές δυσκολίες στό ἔργο τους καί πάντα ἦταν ὑπό διωγμόν ἀπό τούς κρατοῦντες. Ἐργάστηκαν μέ ἱερό ζῆλο καί τά ἀποτελέσματα ἦταν θαυμαστά. Ἐκεῖνοι λίγοι πέτυχαν πολλά, ἐνῶ σήμερα οἱ πολλοί κληρικοί καί μοναχοί πετυχαίνουν λίγα.
Ὁ ἀπόστολος Παῦλος ἀναφέρεται στίς δυσκολίες τῶν Ἀποστόλων, ἀλλά καί στό κλίμα, πού ἐπικρατοῦσε ἐκείνη τήν ἐποχή. Ἡ κατάσταση, θά λέγαμε, ἦταν φρικτή καί ὅμως οἱ Ἀπόστολοι ἄντεξαν καί ὑπερπήδησαν τά μεγάλα ἐμπόδια.
Γράφει ὁ Ἀπ. Παῦλος: «Μοῦ φαίνεται πώς ὁ Θεός σ᾽ ἐμᾶς τούς Ἀποστόλους ἔδωσε τήν ἐλεεινότερη θέση, σάν νά εἴμαστε καταδικασμένοι νά πεθάνουμε στό στάδιο. Γιατί γίναμε θέαμα γιά τόν κόσμο, γιά ἀγγέλους καί γι᾽ ἀνθρώπους, Ἐμεῖς παρουσιαζόμαστε μωροί γιά χάρη τοῦ Χριστοῦ, ἐνῶ ἐσεῖς εἶστε σοφοί χάρη στό Χριστό· ἐμεῖς εἴμαστε ἀδύναμοι, ἐνῶ ἐσεῖς εἶστε δυνατοί· ἐμεῖς εἴμαστε περιφρονημένοι, ἐνῶ ἐσεῖς εἶστε τιμημένοι! Ὡς αὐτή τήν ὥρα πεινᾶμε, διψᾶμε, γυρνᾶμε μέ κουρέλια, ξυλοδαρμένοι, ἀπό τόπο σέ τόπο χωρίς σπίτι, καί μοχθοῦμε νά ζήσουμε δουλεύοντας μέ τά ἴδια μας τά χέρια.
Στούς ἐμπαιγμούς ἀπαντᾶμε μέ καλά λόγια, στούς διωγμούς μέ ὑπομονή, στίς συκοφαντίες μέ λόγια φιλικά. Καταντήσαμε σάν τά σκουπίδια ὅλου τοῦ κόσμου, ὡς αὐτή τήν ὥρα θεωρούμαστε τά ἀποβράσματα τῆς κοινωνίας» (δ´ 9-13).
Ἡ σημερινή εἰκόνα τῶν διαδόχων τῶν Ἀποστόλων εἶναι ἐντελῶς διαφορετική. Οἱ κληρικοί καλλιεργοῦν τή φήμη τους καί φιλοτεχνοῦν τήν πνευματικότητά τους, ὑπερασπίζοντας τόν ἑαυτόν τους, καταφεύγουν στά κοσμικά δικαστήρια, προβάλλουν τό ἔργον τους, ὑποκρίνονται, εἶναι συμβιβασμένοι μέ τόν ἁμαρτωλό κόσμο, ἔχουν ἐλευθερία καί πολλές δυνατότητες, τούς λείπει ὅμως ὁ ἀποστολικός ζῆλος καί ἔχουν μετατρέψει τό ὑψηλό τους ἀξίωμα σέ κοσμική ἐξουσία.
Ὅλα αὐτά εἶναι ἀρνητικά καί ἀποδυναμώνουν τό ἔργο τῆς Ἐκκλησίας, πού δέν εἶναι ἄλλο ἀπό τή σωτηρία τῶν ἀνθρώπων.

Ὀρθόδοξος Τύπος ἀρ. φύλ. 1962,   8 Φεβρουαρίου 2013
 http://anavaseis.blogspot.gr/2013/02/blog-post_6299.html