Εμφάνιση αναρτήσεων με ετικέτα Πνευματικός Αγώνας. Εμφάνιση όλων των αναρτήσεων
Εμφάνιση αναρτήσεων με ετικέτα Πνευματικός Αγώνας. Εμφάνιση όλων των αναρτήσεων

Σάββατο 12 Οκτωβρίου 2013

Ὁ πνευματικὸς ἀγὼν. Πρωτοπρ.Διονύσιος Τάτσης

Ὁ πνευματικὸς ἀγὼν
 
 Πρεσβ. Διονύσιος Τάτσης

Οἱ  περισσότεροι χριστιανοί δέν γνωρίζουν τί θά πεῖ πνευματικός ἀγώνας. Νομίζουν ὅτι ὅλα ἀρχίζουν καί τελειώνουν μέ τήν τήρηση μερικῶν ἐντολῶν τοῦ Εὐαγγελίου, συνήθως προσαρμοσμένες στίς δικές τους προσωπικές ἐπιλογές.
 Μέ ἐπιπολαιότητα ἀμβλύνουν τό περιεχόμενό τους σύμφωνα μέ τίς ἀπαιτήσεις τῆς σύγχρονης ἐποχῆς, ἡ ὁποία ὅπως ὅλοι γνωρίζουμε, δέν ἔχει χριστιανικά χαρακτηριστικά. Πρόκειται προφανῶς γιά κατ᾽ ὄνομα χριστιανούς, πού ποτέ δέν θέλησαν νά τηρήσουν μέ συνέπεια τίς ἐντολές τοῦ Θεοῦ, ἀρνούμενοι κάθε συμβιβασμό μέ τόν ἁμαρτωλό κόσμο.
Καί ἐδῶ βρίσκεται τό μεγάλο ποιμαντικό πρόβλημα, τό ὁποῖο πρέπει νά ἀπασχολεῖ τούς κληρικούς. Κανένας, βέβαια, δέν μπορεῖ νά ἰσχυριστεῖ ὅτι ἡ ἐπιτυχία εἶναι εὔκολη καί γρήγορη ὑπόθεση.
Οἱ κληρικοί πρέπει νά διδάσκουν καί νά παραδειγματίζουν τούς ἀνθρώπους καί ἀπό ἐκεῖ καί πέρα χρειάζεται ἡ δική τους ἀποδοχή καί ἐπιθυμία νά ἀκολουθήσουν τόν δρόμο τοῦ Θεοῦ. Ἀλλά ὑπάρχει καί ἕνα εὔλογο ἐρώτημα, στό ὁποῖο πρέπει νά ἀπαντήσουμε.
Ἐπιτελοῦν ἆραγε τό ἔργο τους ὅλοι οἱ κληρικοί; Διδάσκουν τόν καθαρό λόγο τοῦ Θεοῦ; Δίνουν τό παράδειγμα στούς ἀνθρώπους; Ἡ πραγματικότητα μᾶς ἀναγκάζει νά ποῦμε «ὄχι». Χωρίς νά λείπουν οἱ φωτεινές ἐξαιρέσεις, οἱ κληρικοί εἶναι κακοί ἐπαγγελματίες καί ἀγωνίζονται νά βγάλουν τό ψωμί τους. Δέν τούς ἐνδιαφέρει πολύ, ἐάν τά λόγια καί οἱ πράξεις τους σκανδαλίζουν καί ἀπομακρύνουν τούς ἀνθρώπους ἀπό τήν Ἐκκλησία!
 Εἶναι ἀπαιτητικοί ὑπάλληλοι, πού συνεχῶς μιλοῦν γιά δικαιώματα καί ἔχουν ξεχάσει ὁριστικά τίς ὑποχρεώσεις καί τά καθήκοντά τους. Συμβαίνει ἀκριβῶς τό ἀντίθετο ἀπό ἐκεῖνο, πού ἔλεγε ὁ Γέροντας Παΐσιος, ὅτι οἱ ἄνθρωποι τοῦ Θεοῦ δέν ἔχουν δικαιώματα, ἀλλά μόνο ὑποχρεώσεις πρός τούς ἀδελφούς τους.
Ὁ Γέροντας Πορφύριος παρομοίαζε τόν πνευματικό ἀγώνα μέ τήν καλλιέργεια ἑνός κήπου. Εἶναι ἀξιοπρόσεκτα τά λόγια του: «Τί εἶναι ὁ πνευματικός ἀγώνας; Νά, ἡ ψυχή εἶναι ἕνας κῆπος, χωρισμένος σέ δύο μέρη.
Στόν μισό φυτρώνουν ἀγκάθια καί στόν ἄλλο μισό λουλούδια. Καί ἔχουμε μιά δεξαμενή μέ νερό, μέ δύο βρύσες καί δύο αὐλάκια. Ἡ μιά κατευθύνει νερό στά ἀγκάθια καί ἡ ἄλλη στά λουλούδια. Κάθε φορά μία βρύση μπορῶ ν᾽ ἀνοίξω. Ἀφήνω ἀπότιστα τά ἀγκάθια καί μαραίνονται, ποτίζω τά λουλούδια καί ἀνθίζουν».
Μακάρι κάποτε οἱ χριστιανοί νά ἐκτιμήσουν τήν ἀναγκαιότητα τοῦ πνευματικοῦ ἀγώνα καί νά ἀποδεχτοῦν ὅτι ἡ σωτηρία τους εἶναι ἀποτέλεσμα αὐτοῦ τοῦ ἀγώνα.Ὁ μή ἀγωνιζόμενος δέν πρόκειται νά ἀξιωθεῖ τῆς εἰσόδου στόν Παράδεισο.
Ἀλλά καί στήν παροῦσα ζωή θά ἀντιμετωπίζει ποικίλες δυσκολίες καί δέν θά εἶναι σέ θέση νά τίς ξεπερνάει χωρίς νά τόν βυθίζουν στήν ἀπογοήτευση καί δυστυχία.

 Ὀρθόδοξος Τύπος ἀρ. φυλ. 1993, 11 Ὀκτωβρίου 2013


http://anavaseis.blogspot.gr/2013/10/blog-post_3285.html

Σάββατο 28 Σεπτεμβρίου 2013

Ὁ ἄνθρωπος δίδει ἐξετάσεις. Μιχαὴλ Μιχαηλίδη

 Ὁ ἄνθρωπος δίδει ἐξετάσεις
Μιχαὴλ Ε. Μιχαηλίδη, Θεολόγου

"Κόσμος" τοῦ κόσμου ὁ ἄνθρωπος. Τό πιό ὄμορφο καί ἀσύγκριτο στολίδι τῆς δημιουργίας.Ἡ ἀνυπέρβλητη εἰκόνα τοῦ Θεοῦ. Γι' αυτό καί ἡ ἀναφώνηση ἑνός ἁγίου: «Εἶδες τόν ἄνθρωπόν σου; Εἶδες τόν Θεόν σου»! Θαυμαστά ὅλα τά χαρίσματά του, σωματικά,ψυχικά,φιλοσοφικά, ἐπιστημονικά, τεχνολογικά... ἀμέτρητα! Οὔτε ἀριθμοῦνται, οὔτε ταξινομοῦνται.
Ἀλλά καί τά λάθη του, τά ἐλαττώματά του καί τ᾽ ἁμαρτήματά του, ὄχι λιγότερα. Πόσο κατάστρεψε τό "κατ᾽ εἰκόνα"! Ὅπως σωρεύει κανείς τήν ἄμμο στή φούχτα του κι ἀδυνατεῖ νά μετρήσει τούς κόκκους, ἔτσι πολλά καί τά πάθη του, τά ψυχικά καί πνευματικά τραύματά του, οἱ λογισμοί του, οἱ πτώσεις του, τ᾽ ἁμαρτήματά του: "ἑκούσια, ἀκούσια, ἐν λόγῳ, ἐν ἔργῳ, κατά νοῦν καί διάνοιαν...". Πάμπολλα. Ἀμέτρητα! Ὅλοι δίνουμε ἐξετάσεις πνευματικές. Κάθε ἄνθρωπος.
Σήμερα, θά ποῦμε λίγα λόγια γιά τά... λόγια μας! Θέμα μας, δηλαδή, ἡ πολυλογία, ἡ φλυαρία, ἡ περιαυτολογία. Αἰώνιος διδάσκαλός μας, ἡ Ἁγία Γραφή: Καί πρῶτο, τό βιβλίο τοῦ Ἰώβ: "Μή πολύς ἐν ρήμασι γίνου" (Ι΄19).
Νά μή λές πολλά λόγια. Νά μή εἶσαι, δηλαδή, πολυλογάς. Νά μή εἶσαι φλύαρος. Καί γιατί λιγότερα λόγια; Ἰδού ἡ ἀπάντηση: «Ἐκ γάρ πολυλογίας οὐκ ἐκφεύξη ἁμαρτίας» (Παροιμ. Ι΄ 19). Μέγας ὁ κίνδυνος. Ἀπ᾽ τά πολλά λόγια πού λές, δέ θ᾽ ἀποφύγεις τήν ἁμαρτία. Θά σοῦ ξεφύγουν καί λόγια πού δέ θά ῾πρεπε νά τά πεῖς. Καί θά προσθέσει ὁ Σολομών σ᾽ ἄλλο κεφάλαιο, ὅτι: «Ὅς φυλάσσει τό ἑαυτοῦ στόμα, τηρεῖ τήν ἑαυτοῦ ψυχήν» (Παροιμ. ΙΓ´ 3).
Ὅποιος προσέχει τά λόγια πού βγαίνουν ἀπ᾽ τό στόμα του, φυλάει τήν ψυχή του. Παραμένει ἀνεπίληπτος, ἀκέραιος, ἀδιάφθορος. Μή ξεχνᾶμε πώς, τά περισσότερα καί πιό πρόχειρα ἁμαρτήματα στούς ἀνθρώπους, γίνονται μέ τή γλώσσα.
Εἶχε μεγάλη πεῖρα ἀπ᾽ τόν κοινωνικό του περίγυρο ὁ βασιλιάς Δαβίδ, γράφοντας "Παῦσον τήν γλῶσσαν σου ἀπό κακοῦ καί χείλη σου τοῦ μή λαλῆσαι δόλον" (Ψαλμ. 33, 14). Ἐπιτέλους παῦσε νά διαπλέκεις καί νά σκαρώνεις μέ τή γλώσσα σου τό κακό, καί μέ τά χείλη σου νά σχεδιάζεις δόλους καί συκοφαντίες.
 Ὁ ἄνθρωπος δέν εἶναι ὑπεύθυνος ἐάν ἄλλοι, χωρίς λόγο, τόν ἐχθρεύονται ἤ τοῦ στήνουν δολοπλοκίες, γιά νά τοῦ κάνουν κακό. Εἶναι ὅμως ὑπεύθυνος, ἐάν ἑκούσια ἤ ἀκόμα καί ἀκούσια, ἔβλαψε μέ τά λόγια του τόν συνάνθρωπό του.
 Στήν τόσο σύντομη καί ὡραιότατη προσευχή τοῦ ὁσίου Ἐφραίμ τοῦ Σύρου, ἀναφέρεται καί ἡ ἁμαρτία τῆς ἀργολογίας: «Κύριε καί Δέσποτα τῆς ζωῆς μου, πνεῦμα ἀργίας, περιεργείας,φιλαρχίας καί ἀργολογίας μή μοι δῶς....».
Αὐτό, τί σημαίνει; Ὅτι ἡ ἀργολογία, ἡ πολυλογία, ἡ φλυαρία, καί μάλιστα ἡ περιαυτολογία, ἀνήκουν στά σοβαρά ἁμαρτήματα. Τέλειος, λοιπόν, καί ὁλοκληρωμένος χριστιανός, εἶναι ἐκεῖνος πού δέ σφάλλει στή γλώσσα καί τούς λόγους του. Ἰδού στάδιο γιά ἀγώνα.

Ὀρθόδοξος Τύπος ἀρ. φυλ. 1991  27 Σεπτεμβρίου 2013



http://anavaseis.blogspot.gr/2013/09/blog-post_1383.html

Κυριακή 9 Δεκεμβρίου 2012

Η εκρηκτικότητα της απλότητας

Η εκρηκτικότητα της απλότητας

Σηκώθηκε κι εκείνο το πρωί, πλύθηκε και άναψε το μικρό καντηλάκι στο δωμάτιό του. Έκανε μια καρδιακή προσευχή και πήρε την τσάντα του κι έφυγε για το Πανεπιστήμιο. Ο καιρός είχε γλυκάνει. Δεν έβρεχε πια. Έτσι, δεν πήρε το λεωφορείο, αλλά αποφάσισε να περπατήσει μέχρι τη σχολή του.
Έβγαλε το mp3 του και φόρεσε τα ακουστικά. Έβαλε τους χαιρετισμούς της Παναγίας και για 12 περίπου λεπτά, προσευχόταν περπατώντας. Άπειροι άνθρωποι πέρασαν δίπλα του. Δεν τον κατάλαβε κανείς.
Όμως, εκείνος αθόρυβα και μυστικά κυνηγούσε τον Θεό…
Φτάνοντας στη σχολή, πήγε στο κυλικείο για να πιει με την παρέα του τον καθιερωμένο καφέ. Πρόσχαρος καθώς ήταν και χαμογελαστός, πολλές φοιτήτριες και πολλοί φοιτητές τον ήθελαν κοντά τους. Είπαν τα ανέκδοτά τους, μίλησαν για τα χτεσινά νέα και ανέβηκαν για τις παρακολουθήσεις. Οχτώ μέχρι δύο το μεσημέρι. Πήγαν μετά στη λέσχη, έφαγαν και αποχαιρετίστηκαν.

Δεν είχε άλλο μάθημα εκείνη τη μέρα και γύρισε στο σπίτι του. Σε όλη τη διαδρομή, το χέρι του μέσα στην τσέπη του παντελονιού. Αν πρόσεχες καλύτερα, θα καταλάβαινες ότι είχε ένα οχταράκι κομποσκοινάκι και έλεγε συνέχεια την ευχή: “Κύριε Ιησού Χριστέ ελέησέ με”. Ζούσε το Χριστό την κάθε στιγμή της μέρας χωρίς να αποκόπτεται απ’τους γύρω του. Αν τον ήξερες λίγο πιο καλά, θα παρατηρούσες τη ματιά του να πετάει και να αρμενίζει σ’άλλους ουρανούς…
Το απόγευμα μου είπε:
Τι λες; Θες να πάμε καμιά βόλτα; Να περάσουμε λίγο και απ’τον Εσπερινό και μετά να πάμε προς το πάρκο; Εννοείται πως δέχτηκα. Ήταν τόσο απλός και τόσο προσηνής άνθρωπος που χαιρόσουν την παρουσία του. Σου μετέδιδε αυτή την χαρά του… (Λένε πως αυτό που έχεις στην καρδιά σου επηρεάζει και τους άλλους…)
Όσο κάναμε βόλτα, βροχή τα τηλεφωνήματα και τα μηνύματα στο κινητό του. Τον παρακαλούσαν: Πότε θα βρεθούμε, πότε θα βγούμε. Άλλους τους έστελνε σημειώσεις, άλλους τους βοηθούσε στις εργασίες. Μάλιστα, θυμάμαι ότι πήγαινε τακτικά και έκανε τα ψώνια για 2 ηλικιωμένα ζευγάρια.
Ήταν ο άνθρωπος-χαμόγελο! Η ζωή του ήταν εκρηκτικά απλή και ταυτόχρονα τόσο ενδιαφέρουσα. Απορούσα πώς μπορούσε ακόμα και στις πιο μεγάλες αδικίες ή προβλήματα να είναι τόσο ειρηνικός. Η αίσθηση του υπερφυσικού που ζούσε βαθιά μέσα του με συγκινούσε και μ’έκανε να αποδέχομαι την ευλογία της παρουσίας του. Το απόλυτου του μηδενισμού που οι επιφανειακοί άνθρωποι γύρω του προπαγάνδιζαν δε μπορούσε να σβήσει αυτή την υπέροχη φλόγα της θεϊκά ερωτευμένης καρδιάς του.
Το βράδυ επέστρεφε σπίτι του για να κάνει τις δουλειές του, να ξαναδιαβάσει λίγο. Και πριν ο ύπνος της νύχτας σφαλίσει τα βλέφαρά του, εκείνος θα έστελνε την προσευχή του, σαν ευωδιαστό θυμίαμα, στο θρόνο του Θεού…
Αυτός ο φίλος μου αποτελεί για μένα σταθμό ζωής. Μέσα στην πολύβουη και αποπνικτική καθημερινότητα, ένα τόσο αόρατο, γλυκό και καταπληκτικό πρότυπο ζωής. Έστω και αν τώρα, αρκετά χρόνια μετά, δε μπορώ να τον βλέπω συνέχεια, αφού είναι μοναχός σε μοναστήρι μακρινό. Τον νιώθω, όμως, να με στηρίζει. Η ομπρέλα της προσευχής του σαν ασπίδα στις δικές μου πρωτόγνωρες δυσκολίες. Ή προτροπή μετάνοιας στην ανατριχίλα της αμαρτίας μου.
Στο τραίνο της ζωής μας πάντα ο Θεός έστελνε και στέλνει ανθρώπους γνήσιους. Ψυχές ανέγγιχτες απ’τον ακαθόριστο ολοκληρωτισμό του υλισμού. Ας προσευχόμαστε μονάχα να τους αναγνωρίζουμε. Γιατί η παρουσία τους είναι τόσο αθόρυβη…

Σεβάχ ο Θαλασσινός
xfd.gr
 http://anavaseis.blogspot.gr/2012/12/blog-post_5.html