ΑΠΟΚΛΕΙΣΤΙΚΟ Μητροπολίτης Γόρτυνος Ιερεμίας:O οικουμενισμός πιο επικίνδυνος από τον Χιλιασμό!!

Πριν λίγες μέρες είχαμε τη χαρά και την ευλογία να έχουμε τηλεφωνική επικοινωνία με τον Σεβασμιώτατο Μητροπολίτη Γόρτυνος και Μεγαλοπόλεως κ.κ. Ιερεμία,ο οποίος υπήρξε και καθηγητής μας στο Πανεπιστήμιο Αθηνών,στο τμήμα Κοινωνικής Θεολογίας.Αφορμή υπήρξε η επιθυμία να του εκφράσουμε τα συγχαρητήριά μας για το ύφος των επιστολών του προς τον Παπικό Αρχιεπίσκοπο Κυκλάδων Νικόλαο.Τον προτρέψαμε να συνεχίσει στο ίδιο ύφος,μιμούμενος τους Αγίους Πατέρες.Μας ευχαρίστησε και μας ζήτησε να τον έχουμε στην προσευχή μας.Τόνισε ότι ο φιλοπαπισμός και ο οικουμενισμός είναι εντός των τειχών και είναι πολύ επικίνδυνος,πολύ πιο επικίνδυνος από τους Ιεχωβάδες,όπως τόνισε,γιατί προσπαθεί να αλλοιώσει την ορθόδοξη πίστη μας.Τόνισε επίσης ότι χρειάζεται οι σύγχρονοι Ορθόδοξοι να διαθέτουμε ομολογιακό φρόνημα και να μην φοβόμαστε κανέναν.Όσον αφορά τον πνευματικό μας π.Σαράντη Σαράντο,τον χαρακτήρισε "πατριάρχη των ιερέων,αυτό να του πείτε!Είναι πατριάρχης των ιερέων!!"

Ευχόμαστε ο Κύριος να δίνει υγεία και δύναμη στον Σεβασμιώτατο και το νέο έτος 2014 να δώσει και άλλους ομολογιακούς αγώνες και να ξέρει ότι οι προσευχές μας τον συνοδεύουν!

ΑΝΑΚΟΙΝΩΣΗ ΠΕΡΙ ΤΩΝ ΔΗΜΟΣΙΕΥΘΕΝΤΩΝ ΦΩΤΟΓΡΑΦΙΩΝ ΣΤΟ ΔΙΑΔΥΚΤΙΟ ΣΧΕΤΙΚΩΝ ΜΕ ΤΟΝ ΙΕΡΟΔΙΑΚΟΝΟ ΔΙΟΝΥΣΙΟ

Μεγαλόπολη 3 Δεκεμβρίου 2013

ΑΝΑΚΟΙΝΩΣΗ ΠΕΡΙ ΤΩΝ ΔΗΜΟΣΙΕΥΘΕΝΤΩΝ ΦΩΤΟΓΡΑΦΙΩΝ

ΣΤΟ ΔΙΑΔΥΚΤΙΟ ΣΧΕΤΙΚΩΝ ΜΕ ΤΟΝ ΙΕΡΟΔΙΑΚΟΝΟ ΔΙΟΝΥΣΙΟ

Σᾶς γνωστοποιοῦμε ὅτι ὁ διάκονος Διονύσιος Γιαννακάκης δέν

εἶναι χειροτονία τοῦ Σεβασμιωτάτου μας Μητροπολίτου κ. ΙΕΡΕΜΙΟΥ,

ἀλλά ἀναζητώντας Ἱερά Μονή μετανοίας προσῆλθε πρό ὀκταμήνου στήν

Μητρόπολή μας.

Ὁ Σεβασμιώτατος λαμβάνοντας ὑπ’ ὄψιν καλές συστάσεις

ἀξιοπίστων προσώπων δέχθηκε νά τοποθετηθεῖ ὁ ἐν λόγῳ διάκονος στήν

Ἱερά Μονή Ἰσιώματος Καρυῶν, προκειμένου νά ἐξετασθεῖ προιόντος τοῦ

χρόνου ὁ χαρακτήρας του. Γι’ αὐτό καί δέν τόν χειροτόνησε ἱερέα, ἄν καί

παρῆλθε ἱκανός χρόνος ἀπό τήν πρόσληψή του.

Ὅλοι οἱ κάτοικοι τῶν γύρω χωρίων ἦταν ἐνθουσιασμένοι ἀπό τόν

χαρακτήρα του καί τήν ἐργατικότητά του, ἀλλά τά δημοσιεύματα πού

ἔλαβαν χώρα στό διαδύκτιο τίς τελευταῖες ἡμέρες μᾶς ἐξέπληξαν. Περί

τῶν φωτογραφιῶν ὁ ἴδιος ἀπολογήθηκε ὅτι αὐτά εἶχαν συμβεῖ πρίν ἕξι

χρόνια σέ κάποια ἀποκριάτικη ἐκδήλωση. Ἤθελε εἶπε νά βάλει στή ζωή

του μία καινούργια ἀρχή ἀποτάσσοντας κάποιες λανθασμένες ἐπιλογές

τοῦ παρελθόντος, τίς ὁποῖες ὅμως δέν μᾶς εἶχε ἀναφέρει ὅταν προσῆλθε

στήν Μητρόπολη.

Ὁ Σεβασμιώτατος ἔλαβε ἀμέσως μέριμνα περί τοῦ θέματος, ὅπως

ὁρίζει ἡ ἐκκλησιαστική νομοθεσία. Ἀπηγόρευσε δηλαδή ἀμέσως στόν

διάκονο νά ἱεροπράττει καί γενικότερα νά ἀσκεῖ ὁποιοδήποτε ποιμαντικό

ἔργο. Ἀνέθεσε δέ στόν Πρωτοσύγκελλο τῆς Ἱερᾶς Μητροπόλεως Ἀρχιμ.

π. Ἰάκωβον Κανάκην τήν διεξαγωγήν κατεπείγουσας ἀνακρίσεως καί

καταθέσεως τοῦ πορίσματος αὐτῆς ἐντός τῶν προσεχῶν ἡμερῶν διά τά

περαιτέρω.

Ἄς γνωρίζουν λοιπόν οἱ ἀδελφοί χριστιανοί ὅτι δέν φανήκαμε

ἀδιάφοροι περί τοῦ ἀκουσθέντος σκανδάλου, ἀλλά ἐνεργήσαμε ἀμέσως

τά δέοντα διότι δέν θέλουμε νά ὑπάρχουν στήν Μητρόπολή μας ἱερεῖς

πού δημιουργοῦν σκάνδαλα.

Ἐκ τῆς Ἱερᾶς Μητροπόλεως 

 

http://www.imgortmeg.gr/docs/anakoinosi_dia_pdionysio_giannakaki.pdf

Ὀρθόδοξη Ἐκκλησία καί Παπισμός. Μητροπολίτου Γόρτυνος καί Μεγαλοπόλεως Ἰερεμίου

Ὀρθόδοξη Ἐκκλησία καί Παπισμός (Εἰσαγωγικό)

Οἱ «ἑνωτικοί» καί ἡ «θεωρία τῶν κλάδων»

Μητροπολίτης Γόρτυνος Ἰερεμίας

1. Λόγω τῆς σοβαρότητος τοῦ θέματος, ἀδελφοί μου χριστιανοί, τά κυριακάτικα κηρύγματά μας θά ἀναφέρονται στό ἑξῆς, γιά ἕνα μακρύ διάστημα, στήν πίστη μας, τήν ὀρθόδοξη πίστη μας, σέ διαφορά πρός τήν πλάνη καί αἵρεση τῶν Παπικῶν. Παρακαλῶ νά τά προσέχετε ἰδιαίτερα.
Τό σοβαρώτερο ἀπό ὅλα εἶναι ἡ πίστη μας καί γι᾽ αὐτήν ἀξίζει καί τήν ζωή μας νά δώσουμε, καί τό αἷμα μας, ἄν μᾶς ἀξιώσει ὁ Χριστός, νά χύσουμε. – Ἀνήκουμε, ἀγαπητοί ἀδελφοί, στήν Ὀρθόδοξη Ἐκκλησία, σ᾽ Αὐτήν πού ἵδρυσε ὁ Ἰησοῦς Χριστός ἐδῶ κάτω στήν γῆ πού ἦρθε. Αὐτή εἶναι ἡ ΜΙΑ, ΑΓΙΑ, ΚΑΘΟΛΙΚΗ καί ΑΠΟΣΤΟΛΙΚΗ ΕΚΚΛΗΣΙΑ.
Οἱ ἔξω ἀπό τήν Ἐκκλησία αὐτή ὀνομάζονται «αἱρετικοί». Τό περίεργο ὅμως εἶναι ὅτι αὐτοί, ἄν καί κόπηκαν ἀπό τήν μία καί ἀληθινή Ἐκκλησία, λέγουν καί ὑποστηρίζουν ὅτι καί αὐτοί ἀποτελοῦν Ἐκκλησία.
 Ἔτσι ἀκοῦμε τίς ἐκφράσεις: «Καθολική Ἐκκλησία», «Προτεσταντική Ἐκκλησία», κ.ἄ.
Στήν σειρά τῶν κηρυγμάτων μας ἐδῶ θά ἀποδείξουμε καί θά τό καταλάβετε, ἀδελφοί μου, ὅτι, ὄχι!, αὐτοί, οἱ ἔξω ἀπό τήν Ὀρθόδοξη Ἐκκλησία εὑρισκόμενοι, ἄν καί δέχονται τόν ἐρχομό τοῦ Ἰησοῦ Χριστοῦ στόν κόσμο καί πιστεύουν σ᾽ Αὐτόν, καί γι᾽ αὐτό λέγονται καί αὐτοί «χριστιανοί», ὅμως αὐτοί δέν ἀποτελοῦν Ἐκκλησία. – Ἀλλά ἄλλο εἶναι τό θέμα στό σημερινό μας κήρυγμα. Τό θέμα μας εἶναι, ποιά πρέπει νά εἶναι ἡ σχέση μας μέ τούς αἱρετικούς, μ᾽ αὐτούς πού εἶναι ἔξω ἀπό τήν Ἐκκλησία μας; Μ᾽ αὐτούς, ἀγαπητοί μου, δέν πρέπει νά ἔχουμε κοινωνία στά ἱερά Μυστήρια καί μάλιστα στό κύριο Μυστήριο, τήν Θεία Εὐχαριστία. Μᾶς τό ἀπαγορεύουν αὐτό οἱ Κανόνες τῶν ἁγίων Πατέρων τῆς Ἐκκλησίας μας.1 Δέν ἐπιτρέπεται δηλαδή ἐμεῖς οἱ Ὀρθόδοξοι νά συλλειτουργοῦμε καί νά συμπροσευχόμαστε μαζί τους. Ὅποιος τό κάνει αὐτό κοινωνεῖ μέ τήν αἵρεση τῶν αἱρετικῶν καί θεωρεῖται καί αὐτός αἱρετικός.

2. Ὅμως, καί σήμερα, ὅπως καί παλαιότερα, ἀκούονται φωνές. Οἱ φωνές αὐτές λέγουν νά ἑνωθοῦμε μέ τούς αἱρετικούς καί ἰδιαίτερα μέ τούς Καθολικούς καί νά συλλειτουργοῦμε καί νά συμπροσευχόμαστε μαζί τους. Αὐτούς, πού λέγουν αὐτά, τούς ὀνομάζουμε μέ μία λέξη «ἑνωτικούς». Οἱ «ἑνωτικοί» ὡς βάση τῶν λόγων τους καί τῶν συνθημάτων τους ἔχουν τρία πράγματα.
Σᾶς τά λέγω: Πρῶτον, λέγουν ὅτι καμμιά «ἐκκλησία» δέν ἔχει τήν πλήρη ἀλήθεια, ἀλλά οἱ ἀκουόμενες ὡς «ἐκκλησίες» (Ὀρθόδοξη, Καθολική, Προτεσταντική κ.ἄ.) ἔχουν μέρος μόνον τῆς ἀλήθειας. Γι᾽ αὐτό, λέγουν, καί πρέπει νά γίνει ἕνωση ὅλων τῶν ἐπί μέρους «ἐκκλησιῶν», γιά νά ἔχουμε τήν μεγαλύτερη καί ὅσο τό δυνατόν πλήρη ἀλήθεια. Δεύτερον, οἱ «ἑνωτικοί» λέγουν ὅτι δέν ὑπάρχουν οὐσιώδεις διαφορές μεταξύ τῶν ἐπί μέρους χριστιανικῶν «ἐκκλησιῶν», ἀλλά καί ἄν ὑπάρχουν, οἱ διαφορές δέν εἶναι τέτοιες, ὥστε νά ἀποκλείουν τήν ἕνωση μεταξύ τους.
Καί, τρίτον, οἱ «ἑνωτικοί» λέγουν ὅτι τά μυστήρια τῶν ἑτεροδόξων εἶναι καί αὐτά ἔγκυρα. Στό σημερινό μου κήρυγμα, πού εἶναι γενικό στήν νέα σειρά τῶν κηρυγμάτων μας, θά ἀπαντήσω γενικά καί σύντομα στό πρῶτο ἀπό αὐτά τά τρία.

3. Τό πρῶτο πού λέγουν οἱ «ἑνωτικοί» ὅτι καμμιά «ἐκκλησία» δέν ἔχει ὁλόκληρη τήν ἀλήθεια, γι᾽ αὐτό καί πρέπει ὅλες νά ἑνωθοῦν, γιά νά ἐκφράσουν στό σύνολό τους τήν ἀλήθεια, αὐτό, ἀγαπητοί μου, εἶναι μία μεγάλη πλάνη καί αἵρεση. Αὐτό εἶναι ἡ λεγομένη «θεωρία τῶν κλάδων».
Κατά τήν θεωρία αὐτή δέν ἔχουμε ὅλο τό δένδρο τῆς ἀλήθειας, ἀλλά κλάδους μόνο, κομμάτια μόνο, καί ἐμεῖς πρέπει ὅλα αὐτά νά τά συνενώσουμε, γιά νά φτιάξουμε, ἐμεῖς νά φτιάξουμε, τό δένδρο τῆς ἀλήθειας. Τήν θεωρία αὐτή, πού εἶναι ἐφεύρημα τῶν Προτεσταντῶν, τήν εἶπα μεγάλη αἵρεση καί ἐξηγῶ γιατί:
(α) Κατά τήν πίστη ἡμῶν τῶν Ὀρθοδόξων, ἀγαπητοί μου, καί κατά τήν πίστη ὅλων τῶν χριστιανῶν, ὁ Ἰησοῦς Χριστός ἦλθε στήν γῆ καί κήρυξε ὅλη τήν ἀλήθεια καί τήν παρέδωσε στήν Ἐκκλησία Του. Μᾶς εἶπε μάλιστα ὁ Χριστός μας «γνώσεσθε τήν ἀλήθειαν καί ἡ ἀλήθεια ἐλευθερώσει ὑμᾶς» (Ἰω. 8,32).
Ἀλλά ἄν, κατά τήν προτεσταντική «θεωρία τῶν κλάδων», ἡ ἀλήθεια τοῦ Χριστοῦ χάθηκε καί εἶναι σκορπισμένη σέ διάφορες παρατάξεις, τότε, ἄς μᾶς ποῦν οἱ ὀπαδοί τῆς θεωρίας αὐτῆς, ποῦ θά καταφύγει ὁ σημερινός ἄνθρωπος γιά νά μάθει τήν ἀλήθεια τοῦ Χριστοῦ καί νά σωθεῖ; Ὄχι!
Ἡ ἀλήθεια τοῦ Χριστοῦ, ἀδελφοί μου, δέν εἶναι κομματιασμένη σέ διάφορες παρατάξεις, ἀλλά βρίσκεται ὁλόκληρη καί καθαρή στήν Ὀρθόδοξη Ἐκκλησία μας. Γι᾽ αὐτό ἡ Ἐκκλησία μας δέν μπορεῖ νά δεχθεῖ τήν ἕνωση μέ τίς ἄλλες «ἐκκλησίες», πού πιστεύουν τήν «θεωρία τῶν κλάδων», ἀφοῦ μόνοι τους οἱ ὀπαδοί τῆς θεωρίας αὐτῆς ὁμολογοῦν ὅτι δέν ἔχουν τήν ἀλήθεια, τήν πλήρη ἀλήθεια.
(β) Ἡ πλανεμένη «θεωρία τῶν κλάδων» εἶναι ἐνάντια σ᾽ αὐτό πού λέμε «καθολική» Ἐκκλησία. Ξέρετε, ἀδελφοί μου, γιατί ἡ Ἐκκλησία μας λέγεται «καθολική»; Εἶναι πολύ σοβαρό καί ἀναγκαῖο γιά τήν σωτηρία μας νά τό μάθουμε αὐτό. Λέγεται ἡ Ἐκκλησία μας «καθολική», γιατί ἔχει τήν «καθ᾽ ὅλου», τήν ὅλη δηλαδή ἀλήθεια, ἐνῶ οἱ αἱρέσεις δέν τήν ἔχουν. Σᾶς τό ἐξηγῶ καλύτερα αὐτό μέ μιά εἰκόνα: Φανταστεῖτε ὅλη τήν πίστη μας σάν ἕνα ταψί μέ ἐκλεκτό φαγητό.
Αὐτήν τήν τροφή, τήν θεία τροφή τῆς διδασκαλίας τοῦ Χριστοῦ, πρέπει νά τήν δεχθοῦμε ΟΛΗ. Οἱ αἱρετικοί δέχονται κομμάτια μόνο ἀπό αὐτό τό ταψί, αὐτά πού τούς ἀρέσουν. Ἕνα κομμάτι ἀπό δῶ καί ἕνα κομμάτι ἀπό ᾽κεῖ. Δηλαδή, δέν δέχονται ὅλη τήν διδασκαλία τοῦ Χριστοῦ καί τῶν Ἀποστόλων, ἀλλά δέχονται ὅ,τι αὐτοί προτιμοῦν.
Τό ρῆμα «προτιμῶ»  στήν ἀρχαία γλώσσα λέγεται «αἱρέομαι - αἱροῦμαι» (= ἐκλέγω, προτιμῶ). Ἀπό τό ρῆμα αὐτό ἔχουμε τήν λέξη «αἱρετικός», πού δηλώνει ἀκριβῶς ἐκεῖνον πού δέν δέχεται τήν ὅλη ἀλήθεια τῆς Ἐκκλησίας, ἀλλά δέχεται ἐκείνη μόνο, τήν κατά τήν γνώμη του σωστή. Ἡ «θεωρία τῶν κλάδων», γιά τήν ὁποία μιλᾶμε, εἶναι αἵρεση καί οἱ ὀπαδοί της εἶναι αἱρετικοί, γιατί καταργοῦν τήν «καθολικότητα» τῆς Ἐκκλησίας γιατί δέν δέχονται, ὅπως εἴπαμε, ὅτι στήν γῆ ὑπάρχει ἡ μία Ἐκκλησία τοῦ Χριστοῦ, πού ἔχει τήν πλήρη ἀλήθεια, ἀλλά δέχονται ὅτι ἡ ἀλήθεια εἶναι σκορπισμένη σέ διάφορες χριστιανικές ὁμολογίες.
 Φοβερή ἡ αἵρεση αὐτή, χριστιανοί μου, καί θά τό ἐννοήσετε καί μόνοι σας πόσο φοβερή εἶναι, ἄν τό καλοσκεφτεῖτε. Εἶναι ἀνατροπή ὅλου τοῦ θεσμοῦ τῆς Ἐκκλησίας. Εἶναι «ἐκκλησιομαχία», ὅπως μοῦ τήν χαρακτήρισε ἕνας εὐσεβής ὀρθόδοξος ἀδελφός. Οἱ Παπικοί, αὐτούς πού λέμε «Καθολικούς» καί «Ρωμαιοκαθολικούς», δέν δέχονται τήν «θεωρία τῶν κλάδων», γιατί πιστεύουν ὅτι ἡ «ἐκκλησία» τους ἔχει τήν πλήρη ἀλήθεια.
Ὅτι ἡ κοινότητά τους εἶναι ἡ «Μία, Ἁγία, Καθολική καί Ἀποστολική Ἐκκλησία», ὅπως μέ πυγμή τό ἰσχυρίστηκε ὁ «ἀρχιεπίσκοπος» τῶν Καθολικῶν Νάξου καί Τήνου σέ ἐπιστολή του πρός τόν ἰδικόν μας ὁμολογητήν καί ἀγωνιστήν τῆς Ὀρθοδόξου πίστεως Σεβασμιώτατον Μητροπολίτην Πειραιῶς καί Φαλήρου κ. Σεραφείμ. Στήν σειρά τῶν ἐδῶ κηρυγμάτων μας θά ἀποδείξουμε, ἀδελφοί μου, ὅτι οἱ Παπικοί εἶναι ἔξω ἀπό τήν Ἐκκλησία, ὅτι δέν εἶναι Ἐκκλησία καί ὅτι ἔχουν φρικτές αἱρέσεις. Καί θά ἀρχίσουμε νά τό κάνουμε αὐτό ἤδη ἀπό τό ἑπόμενο κήρυγμά μας μέ τήν Εὐχή τοῦ Χριστοῦ καί τῆς Παναγίας μας.

Μέ πολλές εὐχές,

† Ὁ Μητροπολίτης Γόρτυνος καί Μεγαλοπόλεως Ἰερεμίας

1. Γιά παράδειγμα βλ. ΜΕ´, ΜΣΤ´, Ι´, ΞΕ´ Αποστολικοί Κανόνες. ΛΖ´ Κανόνας τῆς Λαοδικείας. Β´ Ἀντιοχείας.

http://anavaseis.blogspot.gr/2013/12/blog-post_3127.html

Ὁ Χρυσόστομος πρὸς Ἰουδαίους (γ). Μητροπολίτου Γόρτυνος καί Μεγαλοπόλεως Ἰερεμίου

Ὁ Χρυσόστομος πρὸς Ἰουδαίους (γ)

 Μητροπολίτης Γόρτυνος Ἰερεμίας

1. Σᾶς παρουσιάζω, ἀδελφοί μου χριστιανοί, μία χριστολογική ὁμιλία τοῦ ἁγίου Ἰωάννου τοῦ Χρυσοστόμου. Μία ὁμιλία δηλαδή τοῦ μεγάλου αὐτοῦ πατέρα τῆς Ἐκκλησίας μας, στήν ὁποία μᾶς παρουσιάζει προφητεῖες τῆς Παλαιᾶς Διαθήκης ἀναφερόμενες στόν Μεσσία.
Τήν ὁμιλία αὐτή ὁ ἅγιος πατέρας τήν ἀφιερώνει στούς Ἰουδαίους καί παρουσιάζει σ᾽ αὐτούς ἀπό τίς Ἅγιες Γραφές – τήν Παλαιά δηλαδή Διαθήκη – ὅτι ὁ Ἰησοῦς Χριστός εἶναι ὁ Μεσσίας· γιατί ὅσα προφήτευσαν οἱ προφῆτες γιά τόν Μεσσία ἐφαρμόζονται ἀπόλυτα, ἀκριβῶς ἀπόλυτα, στό πρόσωπο τοῦ Ἰησοῦ Χριστοῦ.
Στό προηγούμενο κήρυγμα μᾶς εἶπε ὁ ἅγιος Χρυσόστομος τήν προφητεία τοῦ Ἠσαΐου, ὅτι ὁ Μεσσίας θά εἶναι Θεός καί θά γεννηθεῖ ἀπό Παρθένο (Ἠσ. 7,14.15). Ἡ προφητεία αὐτή, ἀγαπητοί μου, ἐκπληρώθηκε στό Πρόσωπο τοῦ Ἰησοῦ Χριστοῦ, ὁ Ὁποῖος γεννήθηκε παρθενικά ἀπό τήν Παρθένο Μαρία, τήν Παναγία μας.
Αλλά παίρνω ἀφορμή ἀπό τόν ἅγιο πατέρα γιά νά πῶ στό σημερινό μου κήρυγμα καί τά παρακάτω: Αὐτό πού κάνει ὁ Χρυσόστομος μέ τήν ὁμιλία του, τήν ὁποία σᾶς ἀναλύω, τό ἔκανε πολύ πρίν ἀπό αὐτόν καί ὁ Εὐαγγελιστής Ματθαῖος. Γιατί θέλοντας ὁ Εὐαγγελιστής τήν σωτηρία τῶν ὁμοεθνῶν του, τῶν Ἰουδαίων δηλαδή, τούς παρουσιάζει ἀπό τήν Παλαιά Διαθήκη τούς λόγους τῶν προφητῶν, οἱ ὁποῖοι πραγματοποιήθηκαν στό Πρόσωπο τοῦ Ἰησοῦ Χριστοῦ.
Στήν ἀρχή τῶν λόγων του παρουσιάζει καί αὐτός τόν λόγο τοῦ Ἠσαΐου γιά τήν ἐκ Παρθένου Γέννηση τοῦ Ἰησοῦ Χριστοῦ. Ὁ Ἰησοῦς Χριστός, ἀγαπητοί μου, γεννήθηκε παρθενικά. Ὅπως γεννήθηκε στόν οὐρανό, πρό πάντων τῶν αἰώνων, ἀπό τόν Θεό Πατέρα χωρίς μητέρα, ἔτσι γεννήθηκε ἐν χρόνῳ στήν γῆ ἀπό τήν Παρθένο Μητέρα, χωρίς πατέρα.
Εἶναι «ἀμήτωρ» κατά τήν πρώτη ἄχρονο γέννησή Του καί εἶναι «ἀπάτωρ» κατά τήν δεύτερη ἐν χρόνῳ γέννησή Του.

2. Ἡ Παναγία μας γέννησε παρθενικά τόν Ἰησοῦ Χριστό, ὅπως ὅλοι ἔτσι τό πιστεύουμε. Ἀλλά τότε, ἐρωτοῦν μερικοί, γιατί ἡ Παναγία μνηστεύθηκε τόν Ἰωσήφ; Αὐτό, ἀγαπητοί μου, εἶναι ἕνα μυστήριο τοῦ Θεοῦ.
Πραγματικά, ἡ μνηστεία τῆς Παρθένου εἶναι ἕνα σοφό τέχνασμα τοῦ Θεοῦ. Μέ τό θέμα αὐτό ἀσχολήθηκαν οἱ ἅγιοι πατέρες πολύ πρίν ἀπό τόν Χρυσόστομο. Ὁ ἅγιος Ἰγνάτιος ὁ θεοφόρος δίνει πρῶτος τήν ὀρθή ἑρμηνεία στό θέμα αὐτό καί ἀπό αὐτόν τήν παραλαμβάνουν οἱ μετά ἀπό αὐτόν ἅγιοι πατέρες.
Ἀκοῦστε τήν ἀπάντηση τοῦ ἁγίου Ἰγνατίου τοῦ θεοφόρου, πού σᾶς τήν λέγω ἀνεπτυγμένη, γιά νά σᾶς γίνει καταληπτή. Ὅπως μᾶς εἶπε ὁ προφήτης Ἠσαΐας στό προηγούμενο κήρυγμα, καί ἐπαναλάβαμε καί στό σημερινό μας κήρυγμα, ὁ Μεσσίας θά γεννηθεῖ ἀπό Παρθένο.
Τήν προφητεία αὐτή τοῦ Ἠσαΐου τήν ἄκουσαν ὅλοι, ἀλλά τήν ἄκουσε καί ὁ Διάβολος. Ὁ δέ Διάβολος δέν εἶχε συμφέρον νά γεννηθεῖ ὁ Μεσσίας, γιατί «θά τοῦ ᾽σπαγε τό κεφάλι»! Ἔτσι τοῦ εἶπε ὁ Θεός, ὅταν τόν καταδίκασε γιά τήν ἀπάτη πού ἔκανε στούς πρωτοπλάστους.
Εἶπε ὅτι ἀπό τήν γυναίκα θά γεννηθεῖ Ἕνας, ὁ Ὁποῖος, ἔχοντας θεϊκή δύναμη, θά συντρίψει τό κεφάλι τοῦ φιδιοῦ (Γεν. 3,15). Εἶναι τό περίφημο «Πρωτοευαγγέλιο»! Αὐτήν τήν προφητεία τήν φοβόταν πολύ ὁ Διάβολος, γιατί θά τοῦ ἔφερε τήν καταδίκη του. Ἀργότερα δέ ἄκουσε καί ἀπό τόν προφήτη Ἠσαΐα ὅτι αὐτός πού θά τόν συντρίψει, δηλαδή ὁ Μεσσίας, θά γεννηθεῖ ἀπό Παρθένο Μητέρα. Γι᾽ αὐτό καί ὁ καταραμένος, μή ἔχοντας καθόλου συμφέρον νά γεννηθεῖ ὁ Μεσσίας, «βάλθηκε», πού λέμε, νά μήν ὑπάρχει παρθένα γυναίκα.
Εἶχε συμφέρον αὐτός νά παντρεύονται ὅλες οἱ γυναῖκες, ὥστε νά μήν ὑπάρχει παρθένα, πού θά γεννήσει τόν Μεσσία, κατά τήν προφητεία τοῦ Ἠσαΐου. Ἔτσι, γιά νά «ἀπατηθεῖ» ὁ Διάβολος, ὅπως λέγουν οἱ Πατέρες, κατά τό σοφό σχέδιο τοῦ Θεοῦ, ἐμνηστεύθη καί ἡ Παρθένος τῆς Ναζαρέτ, ἡ ΜΑΡΙΑ.
Βλέποντας ὁ Διάβολος τήν μνηστεία αὐτῆς τῆς Κόρης ἡσύχασε ὅτι οὔτε καί αὐτή θά γεννήσει τόν Μεσσία, ἀφοῦ καί αὐτή μνηστεύεται. Τήν ἔπαθε! Ἀπατήθηκε ὁ ἀπατεώνας!!! Ἡ μνηστεία λοιπόν τῆς Παρθένου, κατά τήν ὡραία αὐτή ἑρμηνεία τοῦ ἁγίου Ἰγνατίου, ἔγινε κατά σοφό θεϊκό σχέδιο, γιά νά ξεφύγει τήν προσοχή τοῦ Διαβόλου ἡ παρθενία τῆς Παναγίας. Λέγει ἐπί λέξει ὁ ἅγιος Πατέρας: «Ἔλαθον (= διέφυγαν τήν προσοχή) τόν ἄρχοντα τοῦ αἰῶνος τούτου ἡ παρθενία Μαρίας καί ὁ τοκετός αὐτῆς... μυστήρια κραυγῆς, ἅτινα ἐν ἡσυχίᾳ Θεοῦ ἐπράχθη».

3. Συνεχίζει ὁ ἅγιος Ἰωάννης ὁ Χρυσόστομος τήν ὁμιλία του στούς Ἰουδαίους καί λέγει σ᾽ αὐτούς τώρα ἄλλον προφητικό λόγο γιά τόν Μεσσία. Τούς λέγει ἄλλο λόγο τοῦ προφήτου Ἠσαΐου, ὅτι ὁ Μεσσίας, ὄχι μόνο θά γεννηθεῖ ἀπό Παρθένο, ἀλλά καί θά κατάγεται ἀπό τήν γενεά τοῦ Δαυίδ. Λέγει ἡ προφητεία: «Ἐξελεύσεται ράβδος ἐκ τῆς ρίζης Ἰεσσαί, καί ἄνθος ἐκ τῆς ρίζης ἀναβήσεται» (Ἠσ. 11,1). Μέ τήν προφητεία αὐτή ὁ Ἠσαΐας προφητεύει ὅτι ἀπό τήν «ρίζα» Ἰεσσαί, ἀπό τόν γενεαλογικό δηλαδή κορμό τοῦ Ἰεσσαί, θά φυτρώσει μία «ράβδος», ἕνας κλῶνος, καί θά βλαστήσει ἕνα «ἄνθος». Ἡ «ράβδος» αὐτή καί τό «ἄνθος» αὐτό, πού θά προέλθουν ἀπό τόν κορμό τοῦ Ἰεσσαί, εἶναι ὁ Μεσσίας. Μέ τήν ἔκφραση «ράβδος» παριστάνεται τό σκῆπτρο τῆς βασιλικῆς ἐξουσίας τοῦ Μεσσίου καί μέ τήν εἰκόνα τοῦ «ἄνθους» ἐκφράζεται ἡ ποθητή καί εὐχάριστη παρουσία τοῦ Χριστοῦ μεταξύ τῶν ἀνθρώπων.
Πραγματικά, χριστιανοί μου! Μέ τήν παναγία ζωή τοῦ Χριστοῦ καί μέ τήν θεϊκή Του διδασκαλία χύθηκε πνευματική εὐωδία στόν κόσμο, πού μέχρι τότε ζοῦσε στήν δυσωδία τῆς ἁμαρτίας. Αὐτός, ὁ Ἰησοῦς Χριστός, εἶναι τό «ἄνθος τοῦ πεδίου» καί τό «κρίνον τῶν κοιλάδων», πού λέγει τό Ἆσμα τῶν Ἀσμάτων (Ἆσμ. 2,1).
Στόν Χριστό λοιπόν ἀναφέρεται ἡ προφητεία αὐτή τοῦ Ἠσαΐου. Ἀλλά ἡ «ράβδος» αὐτή καί τό «ἄνθος» αὐτό μᾶς εἶπε ὁ προφήτης ὅτι θά προέλθουν ἀπό τήν «ρίζα» τοῦ Ἰεσσαί. Ποιός εἶναι ὁ Ἰεσσαί; Εἶναι ὁ πατέρας τοῦ Δαυίδ. «Ὁ γάρ Ἰεσσαί οὗτος πατήρ τοῦ Δαυίδ ἦν», λέγει ὁ Χρυσόστομος.
Ἄρα ὁ Μεσσίας θά προέρχεται ἀπό τήν πατριά τοῦ Δαυίδ. Ὁ Ἰησοῦς, ὁ Υἱός τῆς Παρθένου Μαρίας, ὡς πραγματικός Μεσσίας, κατάγεται πραγματικά ἀπό τήν γενεά τοῦ Δαυίδ. Ἄν δέ κανείς θέλει τώρα νά τό ἐξετάσει διεξοδικά αὐτό, γιά νά πειστεῖ ὅτι ὁ Ἰησοῦς κατάγεται ἀπό τήν γενεά αὐτή, τοῦ συνιστῶ νά διαβάσει προσεκτικά τό πρῶτο κεφάλαιο τοῦ κατά Ματθαῖον Εὐαγγελίου, πού ἀκοῦμε τήν Κυριακή πρίν ἀπό τήν ἑορτή τῆς Γεννήσεως τοῦ Ἰησοῦ Χριστοῦ.
Σ᾽ αὐτό τό κεφάλαιο τοῦ Εὐαγγελίου του ὁ Ματθαῖος, ἀπό γενεαλογικούς καταλόγους, πού φυλάσσονταν στό Ἰουδαϊκό ἔθνος μέ πολλή ἐπιμέλεια, ἀποδεικνύει μέ ἀκρίβεια τήν ἀπό τοῦ οἴκου Δαυίδ καταγωγή τοῦ Ἰησοῦ Χριστοῦ. Βέβαια, στόν κατάλογό του αὐτόν ὁ Ματθαῖος γενεαλογεῖ τόν μνή- στορα Ἰωσήφ καί ὄχι τήν Παναγία. Ἀλλά ὁ νόμος ἔλεγε ὅτι ὁ ἄνδρας ἔπρεπε νά λάβει τήν νύμφη του ἀπό τήν ἰδία φυλή.
Ἀφοῦ λοιπόν ὁ μνήστωρ Ἰωσήφ, κατά τήν γενεα- λογία τοῦ Ματθαίου, κατήγετο ἐξ οἴκου Δαυίδ, ἄρα καί ἀπό τήν ἰδία φυλή κατήγετο καί ἡ Παναγία μας. Δέν χωρεῖ ἀμφιβολία ὅτι ὁ Ἰωσήφ ἐτήρησε τόν Νόμο, γιατί ὁ εὐαγγελιστής Ματθαῖος στήν γενεαλογία του αὐτή τόν ὀνομάζει «δίκαιο» (1,19), ἀκριβῆ δηλαδή τηρητή τοῦ Νόμου. Καί ἡ Παναγία λοιπόν κατάγεται ἐξ οἴκου Δαυίδ καί ὁ Υἱός Της ἄρα, ὁ Ἰησοῦς Χριστός, εἶναι ἀπό τήν γενεά Δαυίδ.
Ἔτσι τό προεφήτευσε ὁ προφήτης Ἠσαΐας μέ τήν προφητεία του «ἐξελεύσεται ράβδος ἐκ τῆς ρίζης Ἰεσσαί, καί ἄνθος ἐκ τῆς ρίζης ἀναβήσεται» (Ἠσ. 11,1). Θά συνεχίσουμε, χριστιανοί μου, μέ τήν Χάρη τοῦ Θεοῦ στό ἑπόμενο κήρυγμά μας.

 Μέ πολλές εὐχές, 

† Ὁ Μητροπολίτης Γόρτυνος καί Μεγαλοπόλεως Ἰερεμίας

http://anavaseis.blogspot.gr/2013/11/blog-post_1712.html

Ὁ Χρυσόστομος πρὸς Ἰουδαίους (β). Μητροπολίτου Γόρτυνος καί Μεγαλοπόλεως Ἰερεμίου

Ὁ Χρυσόστομος πρὸς Ἰουδαίους (β)

 Μητροπολίτης Γόρτυνος Ἰερεμίας

1. Ἄρχισα, ἀγαπητοί μου χριστιανοί, νά σᾶς παρουσιάζω μία μεγάλη ὁμιλία τοῦ ἱεροῦ Χρυσοστόμου. Σ᾽ αὐτήν τήν ὁμιλία ὁ ἅγιος πατέρας ἀποδεικνύει ἀπό τήν Παλαιά Διαθήκη ὅτι ὁ Ἰησοῦς Χριστός εἶναι ὁ πραγματικός Μεσσίας, γιατί σ᾽ αὐτόν ἐφαρμόζονται ὅσα προεφήτευσαν οἱ προφῆτες γιά τόν ἐρχόμενο Μεσσία.
Στό προηγούμενο κήρυγμά μας εἴδαμε μία σύντομη προφητεία τοῦ προ- φήτου Ἰερεμία, ὅτι ὁ Θεός θά γίνει ἄνθρωπος καί θά συναναστραφεῖ μέ τούς ἀνθρώπους (βλ. Βαρούχ 3,36-38). Αὐτός εἶναι ὁ Ἰησοῦς Χριστός!

2. Συνεχίζει τώρα τόν λόγο του ὁ ἅγιος πατέρας καί λέγει: Ἄλλος πάλι προφήτης, περισσότερο αὐτός, δέν λέγει μόνο ὅτι ὁ Θεός θά γίνει ἄνθρωπος, ἀλλά λέγει ὅτι θά γεννηθεῖ καί ἀπό παρθένο μητέρα. Ὁ προφήτης αὐτός, ἀγαπητοί μου, εἶναι ὁ Ἠσαΐας.
Στά χρόνια τοῦ προφήτου Ἠσαΐου ὁ βασιλιάς τῆς Ἰουδαίας Ἄχαζ ἦταν περίτρομος γιατί πολιόρκησαν τήν χώρα του, τήν Ἰουδαία, δύο ἑνωμένοι στρατοί. Ὁ στρατός τοῦ Ἰσραήλ (ἤ «Ἐφραίμ», ὅπως λεγόταν πρῶτα) καί ὁ στρατός τῶν Συρίων.
Ἦταν ὁ περίφημος Συροεφραιμικός πόλεμος, τό 732 π.Χ. Μπροστά στόν κίνδυνο αὐτό ὁ βασιλιάς Ἄχαζ ἀπεφάσισε νά καλέσει γιά συμμαχία τούς ἰσχυρούς Ἀσσυρίους, γιά νά ἀντιμετωπίσει τούς δύο ἑνωμένους ἐχθρικούς στρατούς.
Ἀλλά οἱ Ἀσσύριοι ἦταν εἰδωλολάτρες καί ἄν ἔρχονταν ὡς σύμμαχοι στήν Ἰουδαία, κατά τούς τότε νόμους, θά ὑποχρεωνόταν ὁ βασιλιάς Ἄχαζ νά πληρώνει φόρο ὑποτελείας στόν Ἀσσύριο ἡγεμόνα καί, τό ἀκόμη χειρότερο, οἱ Ἰουδαῖοι θά ἔπρεπε νά δεχθοῦν τούς θεούς τῶν Ἀσσυρίων γιά θεούς τους.
Αὐτό ὅμως γιά τούς Ἰουδαίους ἐσήμαινε ἄρνηση τοῦ ἀληθινοῦ Θεοῦ τους, τοῦ Γιαχβέ. Στήν ἐπικίνδυνη αὐτή θέση πού κινδυνεύει ἡ πίστη τοῦ Ἰουδαϊκοῦ λαοῦ ἐπεμβαίνει ὁ προφήτης Ἠσαΐας, γιά νά ἀποτρέψει τόν Ἄχαζ ἀπό τό σχέδιό του αὐτό.
Τοῦ λέγει λοιπόν νά ἐμπιστευθεῖ ἀπόλυτα στόν Παντοδύναμο Θεό, στόν Γιαχβέ, καί τότε δέν θά ἔχει ἀνάγκη ἀπό τήν ἀνθρώπινη βοήθεια τῶν Ἀσσυρίων. Αὐτοί, ἄν ἔρθουν ὡς σύμμαχοι, θά κάνουν ζημιά στό θεοκρατικό ἔθνος τους.

3. Στήν δύσκολη αὐτή περίσταση γιά τό ἔθνος ὁ προφήτης Ἠσαΐας ζητοῦσε νά δυναμώσει τήν πίστη τοῦ βασιλιᾶ καί τοῦ λαοῦ στόν παντοδύναμο Θεό καί νά μή φοβοῦνται λοιπόν καμμία ἐχθρική εἰσβολή. «Πιστεύσατε γιά νά σωθεῖτε», αὐτό ἦταν τό κήρυγμα τοῦ Ἠσαΐου σ᾽ αὐτούς (7,9β).
Ἐπειδή δέ ξέρει καί καταλαβαίνει ὁ προφήτης ὅτι ὁ βασιλεύς καί οἱ ὑπήκοοί του θέλουν φανερά σημεῖα, θέλουν θαύματα γιά νά πειστοῦν, γι᾽ αὐτό καί καταφεύγει σέ θαῦμα, γιά νά δείξει στόν βασιλέα τήν Παντοδυναμία τοῦ Θεοῦ.
Λέγει λοιπόν στόν βασιλέα Ἄζαζ ὁ προφήτης νά ζητήσει ἀπό τόν Θεό ὁποιοδήποτε «σημεῖο», ὁποιοδήποτε θαῦμα θέλει. Ἔτσι, ἀπό τήν πραγματοποίηση τοῦ θαύματος αὐτοῦ, θά πειθόταν ὁ βασιλιάς ὅτι ὁ Θεός τους ἔχει τήν δύναμη νά κάνει καί τό ἄλλο θαῦμα, πού τόν ἐνδιέφερε, νά ἀποτρέψει δηλαδή καί τόν παρόντα κίνδυνο τοῦ ἔθνους.
 Ἀλλά ὁ βασιλιάς, προσποιούμενος μάλιστα εὐσέβεια, ὅτι τάχα δέν θέλει νά ἐκπειράσει τόν Θεό, ἀρνεῖται τήν πρόταση τοῦ Ἠσαΐου καί δέν ζητάει ἀπό τόν Θεό θαῦμα. Μέ τήν ἄρνηση αὐτή τοῦ ἀσεβοῦς Ἄχαζ ὁ προφήτης ἀναγγέλλει σ᾽ αὐτόν καί σ᾽ ὅλη τήν ἀνθρωπότητα τό μεγαλύτερο θαῦμα τῆς ἱστορίας.
Καί τό θαῦμα αὐτό θά εἶναι ὅτι μιά Παρθένος θά γεννήσει Υἱόν ἄνευ ἀνδρός. Ὁ Υἱός δέ αὐτός θά εἶναι Θεός· γι᾽ αὐτό καί τό ὄνομά Του θά εἶναι «Ἐμμανουήλ», ὀνομασία πού σημαίνει «μεθ᾽ ἡμῶν ὁ Θεός», «μαζί μας εἶναι ὁ Θεός».
Ἀναφέρω, χριστιανοί μου, ἐπί λέξει τήν προφητεία, ὅπως τήν εἶπε ὁ προφήτης Ἠσαΐας: «Ἰδού ἡ Παρθένος ἐν γαστρί ἕξει καί τέξεται Υἱόν καί καλέσουσι τό ὄνομα αὐτοῦ Ἐμμανουήλ· τοῦτο δέ ἐστι μεθερμηνευόμενον “μεθ᾽ ἡμῶν ὁ Θεός”» (Ἠσ. 7,14. Ματθ. 1,23).

4. Αὐτός ὁ Ἐμμανουήλ, πού πρόκειται νά γεννηθεῖ ἀπό τήν Παρθένο, θά εἶναι Θεός, ὅπως τό φανερώνει τό ὄνομά Του, ἀλλά καί ἡ θαυμαστή Του γέννηση πρῶτα, θά εἶναι ὅμως καί ἄνθρωπος. Θά εἶναι Θεάνθρωπος.
Καί ὅτι πραγματικά ἔτσι θά εἶναι φαίνεται ἀπό τά παρακάτω πού λέγει ὁ προφήτης γι᾽ Αὐτόν. Λέγει ὅτι, προτοῦ τό Παιδίον πού θά γεννηθεῖ μάθει νά διακρίνει τό καλό καί τό κακό, θά ἀπομακρύνεται ἀπό τό κακό καί θά ἀκολουθεῖ τό καλό. Λέγει ἐπί λέξει: «Πρίν ἤ γνῶναι τό παιδίον ἀγαθόν ἤ κακόν ἀπειθεῖ πονηρίᾳ τοῦ ἐκλέξασθαι τό ἀγαθόν» (7,16).
Ὁ λόγος αὐτός τοῦ προφήτου δηλώνει πραγματικά καί τήν θεία ἀλλά καί τήν ἀνθρώπινη φύση τοῦ μέλλοντος νά γεννηθεῖ Παιδίου. Τό ὅτι τό Παιδίο σέ νηπιακή ἀκόμη ἡλικία θά ἐκλέξει τό καλό, αὐτό δηλώνει τήν θεότητά Του.
Τό ὅτι ὅμως λέγεται γιά ἐκλογή τοῦ καλοῦ, ἤ, ὅπως τό λέγει ἄλλη γραφή, τήν ὁποία φαίνεται νά ἔχει ὑπ᾽ ὄψιν ὁ Χρυσόστομος, τό ὅτι δηλαδή ὁ Μεσσίας θά ὀνομάζει πατέρα καί μητέρα, αὐτό δηλώνει τήν ἀνθρώπινη φύση τοῦ Μεσσία.
Ἀλλά, σᾶς λέγω, χριστιανοί μου, γιά ἐξήγηση τῶν παραπάνω, ὅτι τήν ἴδια ἔννοια περί τοῦ Θεανθρώπου Μεσσίου τήν ἐκφρά- ζει καί ὁ ἄλλος λόγος τοῦ προφήτου Ἠσαΐου, πού λέγει στήν παραπάνω περί- πτωση γι᾽ Αὐτόν. Λέγει ὅτι τό Παιδίον πού θά γεννηθεῖ «βούτυρον καί μέλι φάγεται» (7,15).
Τό ὅτι θά τρώγει, ὅπως λέγει ὁ λόγος αὐτός, σημαίνει ὅτι θά εἶναι ἄνθρωπος. Μέ τό ὅτι ὅμως λέγεται ὅτι ἡ τροφή του θά εἶναι βούτυρο καί μέλι σημαίνει ὅτι εἶναι Θεός. Γιατί τό βούτυρο καί μέλι θεωροῦνταν τότε ὡς ἱερά τροφή τῶν θεῶν, τήν ὁποία οἱ εἰδωλολάτρες πρόσφεραν στά ἀγάλματά τους. Ὁ προφήτης Ἠσαΐας, θέλοντας νά ἐκφράσει τήν θεότητα τοῦ Μεσσίου, τό παρέστησε αὐτό ἄφοβα μέ ἔκφραση πού ἐχρησιμοποιεῖτο τήν τότε ἐποχή· ὅτι δηλαδή ἡ τροφή τοῦ μέλλοντος νά γεννηθεῖ ἀπό τήν Παρθένο Παιδίου θά εἶναι βούτυρο καί μέλι.
Ἀλλά θά συνεχίσουμε στό ἑπόμενο κήρυγμά μας μέ ἄλλες μαρτυρίες, πού φέρει ὁ ἅγιος Χρυσόστομος ἀπό τούς προφῆτες τῆς Παλαιᾶς Διαθήκης, μιλώντας στούς Ἰουδαίους καί ἀποδεικνύοντας σ᾽ αὐτούς ὅτι ὁ Ἰησοῦς Χριστός εἶναι ὁ πραγματικός Μεσσίας καί Θεός.

 Μέ πολλές εὐχές, 

† Ὁ Μητροπολίτης Γόρτυνος καί Μεγαλοπόλεως Ἰερεμίας

Μέρος Α' ἐδῶ  

 

 http://anavaseis.blogspot.gr/2013/11/blog-post_7136.html

Συμπόσιον τῶν δέκα παρθένων ἤ περί Ἁγνείας τοῦ Μεθοδίου Ὀλύμπου (4) Γ´ Λόγος. Ὁμιλεῖ ἡ παρθένος Θάλεια. Μητροπολίτου Γόρτυνος καί Μεγαλοπόλεως Ἰερεμίου

Ἱερά Μητρόπολις
Γόρτυνος καί Μεγαλοπόλεως                                           Πατερικά κηρύγματα
Δημητσάνα Μεγαλόπολις

Δημητσάνα - Μεγαλόπολη, Κυριακή 24 Νοεμβρίου 2013

Κυριακάτικο ἐγκύκλιο κήρυγμα Μητροπολίτου

Συμπόσιον τῶν δέκα παρθένων ἤ περί Ἁγνείας

τοῦ Μεθοδίου Ὀλύμπου (4)

Γ´ Λόγος. Ὁμιλεῖ ἡ παρθένος Θάλεια

Μητροπολίτης Γόρτυνος Ἰερεμίας

1. Συνεχίζουμε, ἀδελφοί μου χριστιανοί, τήν μελέτη μας στό ἔργο τοῦ ἁγίου Μεθοδίου Ἐπισκόπου Ὀλύμπου «Συμπόσιον τῶν δέκα παρθένων». Στό σημερινό μου κήρυγμα θά σᾶς παρουσιάσω μέ λίγα λόγια τήν ὁμιλία τῆς τρίτης παρθένου, τῆς Θάλειας.
Στήν προηγούμενη ὁμιλία ἀκούσαμε τήν παρθένο Θεοφίλα, ἡ ὁποία μίλησε γιά τόν γάμο.
Μᾶς εἶπε ὅτι ναί μέν ἡ παρθενία εἶναι ὑψηλή καί ὕψιστη, ἀλλά δέν πρέπει νά περιφρονοῦμε καί τόν γάμο.
Ἡ τρίτη παρθένος, ἡ Θάλεια, θά μᾶς πεῖ σήμερα ὅτι στήν Ἐκκλησία τοῦ Χριστοῦ ὑπάρχει καί ἕνας ἄλλος γάμος, ὁ πνευματικός γάμος, στόν ὁποῖο οἱ χριστιανοί νυμφεύονται μέ τόν Ἰησοῦ Χριστό καί οἱ καρποί τοῦ γάμου αὐτοῦ εἶναι πνευματικοί. Ἡ Θάλεια θά μᾶς μιλήσει γιά τήν ἕνωση τοῦ Νυμφίου Χριστοῦ μέ τήν Νύμφη Ἐκκλησία.

2. Ἡ προηγούμενη ὁμιλήτρια, ἡ Θεοφίλα, ἑρμήνευσε κατά γράμμα τήν περικοπή τοῦ βιβλίου τῆς Γενέσεως, πού μιλάει γιά τήν σύζευξη τοῦ ἄνδρα Ἀδάμ καί τῆς γυναίκας Εὔας, καί μᾶς μίλησε γιά τόν γάμο.
Ὑπάρχει ὅμως γιά τό θέμα μας καί ἡ πνευματικώτερη ἑρμηνεία τῆς Ἁγίας Γραφῆς, τήν ὁποίαν εἰσηγεῖται ὁ ἀπόστολος Παῦλος. Ἡ δέ πνευματικώτερη ἑρμηνεία, ἡ ἀλληγορική ἑρμηνεία, εἶναι ὅτι ἡ ἕνωση τοῦ Ἀδάμ καί τῆς Εὔας ἀναφέρεται στήν ἕνωση τοῦ Χριστοῦ καί τῆς Ἐκκλησίας. Γι᾽ αὐτό καί ἡ Θάλεια λέγει ὅτι ὁ ἀπόστολος Παῦλος «εἰς Χριστόν καί τήν Ἐκκλησίαν ἀναφέρων ἀλληγορεῖ τά κατά τήν Εὔαν καί τόν Ἀδάμ».
Τό «μέγα μυστήριο», γιά τό ὁποῖο μιλάει ὁ ἀπόστολος Παῦλος στήν πρός Ἐφεσίους ἐπιστολή του (5,32), δέν εἶναι ὁ φυσικός γάμος τοῦ ἄνδρα καί τῆς γυναίκας, ἀλλά εἶναι ὁ πνευματικός γάμος, ὁ δεσμός τοῦ Χριστοῦ μέ τήν Ἐκκλησία καί μέ ἕνα ἕκαστον πιστό. Τό λέγει καθαρά ὁ Ἀπόστολος. «Τό μυστήριον τοῦτο – λέγει – μέγα ἐστί ἐγώ δέ λέγω», δηλαδή ἐγώ τό ἀναφέρω, ἐγώ τό ἀναγάγω «εἰς Χριστόν καί εἰς τήν Ἐκκλησίαν».
Καί πρέπει, ἀγαπητοί μου, νά δίνουμε αὐτήν τήν σωστή πνευματική ἑρμηνεία τοῦ θέματος, γιατί διαφορετικά, ὅπως λέγει ἡ Θάλεια στήν ὁμιλία της, οἱ ἄνθρωποι θά ἐκτρέπονται σέ «παρατριβάς σωμάτων», σέ ἀκολασίες δηλαδή, μέ πρόφαση μάλιστα τήν τεκνογονία («προφάσει τεκνογονίας»).

3. Ἡ ὁμιλία τῆς Θάλειας, ἀγαπητοί μου, ἔχει ἀνθρωπολογία, χριστολογία καί ἐκκλησιολογία, γι᾽ αὐτό καί εἶναι ἐξόχως θεολογική. Σᾶς λέγω μερικά ἀπό τήν ὁμιλία της: Ὁ ἄνθρωπος ἔγινε γιά τόν Θεό, γιά νά τόν ὑμνεῖ καί γιά νά τόν δοξάζει, ὅπως τόν δοξάζουν τά τάγματα τῶν ἀγγέλων. Δέν δημιουργήθηκε ὅμως ὁ ἄνθρωπος ἄφθαρτος, ἀλλά δημιουργήθηκε μεταξύ φθορᾶς καί ἀφθαρσίας. Τό τί θά γινόταν στό μέλλον αὐτό θά ἐξηρτᾶτο ἀπό τήν δική του προτίμηση. Ἦταν στά ὅρια καί τῶν δύο καταστάσεων.
Ἦταν «μεθόριος», μεταξύ φθορᾶς καί ἀφθαρσίας. Ὅμως, παραβαίνοντας τήν ἐντολή τοῦ Θεοῦ, προτίμησε τήν φθορά. Καθ᾽ ὅν χρόνον ἀκόμη, λέγει ἡ παρθένος Θάλεια, πλαθόταν ὁ ἄνθρωπος σάν τόν πηλό καί δέν εἶχε προφθάσει νά στερεωθεῖ στήν ἀφθαρσία καί νά πετρωθεῖ σάν ὄστρακο, ἀλλά ἀκόμη ἦταν εὔκολος νά διαλυθεῖ, ἦλθε ἡ ἁμαρτία καί πραγματικά τόν διέλυσε, σάν νά τοῦ ἔρριξε πολύ νερό ἐπάνω του. Ὁ Θεός ὅμως, συνεχίζει νά λέει ἡ Θάλεια, κάνει γιά τόν ἄνθρωπο Ἀδάμ νέα δημιουργία. Δέν τόν ἀφήνει νά συνεχίζει τήν ζωή του ἔτσι φθαρτός ὅπως ἔγινε, γιατί ὑπῆρχε κίνδυνος πάλι νά πέσει στά ρεύματα τῆς φθορᾶς καί νά διαλυθεῖ ἐντελῶς.
Γι᾽ αὐτό ὁ Υἱός τοῦ Θεοῦ, ὁ Ἰησοῦς Χριστός μας, σαρκώθηκε στήν παρθενική μήτρα τῆς Παναγίας μας καί ἐκεῖ μέσα θεραπεύτηκε ἡ ἀνθρώπινη φύση, παγιώθηκε καί στερεώθηκε, δυναμωμένη τώρα νά πράττει τό καλό καί νά πετύχει τήν ἀφθαρσία. Ἔτσι συμπληρώθηκε ὁ ἀριθμός τῶν προβάτων τῆς λογικῆς ποίμνης τοῦ Χριστοῦ, ὅπως τό λέγει ἡ παραβολή. Τά ἐνενήντα ἐννέα πρόβατα τῆς παραβολῆς ἦταν οἱ ἄγγελοι καί τό ἀπολωλός πρόβατο ἦταν ἡ ἀνθρωπότητα ὁλόκληρη. Μέ τήν ἐνανθρώπησή Του καί ὅλο τό οἰκονομικό Του σχέδιο ὁ Ἰησοῦς Χριστός ἐπανέφερε τόν ἄνθρωπο στήν ποίμνη τοῦ Θεοῦ.

4. Ὅπως ὁ παλαιός Ἀδάμ στόν παράδεισο, ἔτσι καί ὁ νέος Ἀδάμ, ὁ Ἰησοῦς Χριστός, ὕπνωσε στόν Σταυρό. Καί ἀπό τήν πλευρά του διαπλάστηκε ἡ Ἐκκλησία. Ἔχουμε τώρα ἕνα ἄλλο «ζεῦγος», τόν Χριστό καί τήν Ἐκκλησία, καί ἀπό αὐτό τό «ζεῦγος» γεννηθήκαμε οἱ χριστιανοί. Σ᾽ αὐτήν τήν πνευματική καρποφορία τῆς Ἐκκλησίας ἔχει κυρίως ἐφαρμογή τό «αὐξάνεσθε καί πληθύνεσθε», πού λέγει ἡ Γένεση (1,28). Κάθε χριστιανός στήν Ἐκκλησία πρέπει νά προσφέρεται στόν Χριστό γι᾽ αὐτήν τήν ἱερή γέννα, στό νά αὐξάνεται δηλαδή ἡ Ἐκκλησία τοῦ Χριστοῦ.
Ἀρχικά γεννᾶται κανείς  στήν Ἐκκλησία μέ τό βάπτισμα. Ἔπειτα ὅμως, ἀφοῦ αὐξηθεῖ πνευματικά, πρέπει νά ὑπηρετεῖ γιά τήν γέννηση καί τήν τελείωση ἄλλων ψυχῶν. Σ᾽ αὐτήν τήν μυστηριακή πνευματική γέννηση πρέπει κατά πρῶτον λόγο νά ὑπηρετεῖ ἡ παρθένος μέ τήν προσευχή της καί τόν θεολογικό της λόγο γι᾽ αὐτό καί καλεῖται «νύμφη Χριστοῦ»!

5. Τέλος ἡ Θάλεια καταφεύγει στόν ἀπόστολο Παῦλο, στό 7ο κεφάλαιο τῆς Α´ πρός Κορινθίους ἐπιστολῆς (στίχ. 1-7), γιά νά ἐξάρει τήν παρθενία ἔναντι τοῦ γάμου. Ἐκεῖ ὁ ἀπόστολος Παῦλος, σχετικά μέ τό θέμα τοῦ γάμου γιά τό ὁποῖο τόν ρώτησαν γραπτῶς («περί ὧν ἐγράψατέ μοι», στίχ. 1), λέγει, ἐκφραζόμενος ἀπόλυτα: «Καλόν ἀνθρώπῳ γυναικός μή ἅπτεσθαι» νά μήν ἔρχεται δηλαδή ὁ ἄνθρωπος σέ κοινωνία γάμου. Ὅμως, παρακάτω, λέγει ὁ Ἀπόστολος: «Ἕκαστος τήν ἑαυτοῦ γυναῖκα ἐχέτω» δηλαδή νά συνάπτει ὁ ἄνθρωπος γάμο.
Αὐτό ὅμως τό δεύτερο τό λέει κατά παραχώρηση, κατά συγκατάβαση, γιά τόν κίνδυνο τῆς ἁμαρτίας, καί δέν τό λέγει κατ᾽ ἐπιταγήν, ὅπως εἶπε τό προηγούμενο (τό «γυναικός μή ἅπτεσθαι») γιά τήν παρθενία. Λέγει ἐπί λέξει ἡ Θάλεια: «Τήν μέν ἐπιταγήν ἐπί τῆς σωφροσύνης καί τοῦ “γυναικός μή ἅπτεσθαι” παραλαμβάνει τήν δέ συγγνώμην ἐπί τῶν μή δυναμένων κολάζειν τήν ἐπιθυμίαν».
Ἀπό αὐτό δέ πού λέει στήν συνέχεια ὁ Ἀπόστολος (στίχ. 32.33) ὅτι «ὁ ἄγαμος μεριμνᾶ τά τοῦ Κυρίου, ἐνῶ ὁ ἔγγαμος μεριμνᾶ τά τοῦ κόσμου», φαίνεται καθαρά ἡ ὑπεροχή τῆς παρθενίας ἔναντι τοῦ γάμου. Ἀλλά, σᾶς λέγω τέλος, ἀδελφοί μου, αὐτό πού λέγει ὁ ἀπόστολος Παῦλος στήν σχετική περικοπή τῆς ἐπιστολῆς του: «Ἕκαστος ἴδιον χάρισμα ἔχει ἐκ Θεοῦ, ὅς μέν οὕτως, ὅς δέ οὕτως» (στίχ. 7).

Μέ πολλές εὐχές,

† Ὁ Μητροπολίτης Γόρτυνος καί Μεγαλοπόλεως Ἰερεμίας

http://anavaseis.blogspot.gr/2013/11/4_23.html

Συμπόσιον τῶν δέκα παρθένων ἤ περί Ἁγνείας τοῦ Μεθοδίου Ὀλύμπου (3). Μητροπολίτου Γόρτυνος καί Μεγαλοπόλεως Ἰερεμίου

Ἱερά Μητρόπολις
Γόρτυνος καί Μεγαλοπόλεως                                           Πατερικά κηρύγματα
Δημητσάνα Μεγαλόπολις

Δημητσάνα - Μεγαλόπολη, Κυριακή 17 Νοεμβρίου 2013

 Κυριακάτικο ἐγκύκλιο κήρυγμα Μητροπολίτου

Συμπόσιον τῶν δέκα παρθένων ἤ περί Ἁγνείας

τοῦ Μεθοδίου Ὀλύμπου (3)

Β´ Λόγος. Ὁμιλεῖ ἡ παρθένος Θεοφίλα

Μητροπολίτης Γόρτυνος Ἰερεμίας

1. Σέ σειρά κηρυγμάτων ἀναλύουμε, ἀγαπητοί μου, τό πατερικό ἔργο τοῦ ἁγίου Μεθοδίου, ἐπισκόπου Ὀλύμπου, πού ἐπιγράφεται «Συμπόσιον τῶν δέκα Παρθένων». Τό θέμα τοῦ Συμποσίου εἶναι ἡ παρθενία, ἡ ἁγνότητα. Στό προηγούμενο κήρυγμα ἀκούσαμε τά ὅσα ὡραῖα μᾶς εἶπε ἡ πρώτη ὁμιλήτρια, ἡ Μάρκελλα.
Ὁ Μεθόδιος τά λέει, ἀλλά μέ τό στόμα τῶν ὁμιλητριῶν στό ἔργο πού συνθέτει. Στό κήρυγμά μου αὐτό θά σᾶς παρουσιάσω μέ λίγα λόγια τά ὅσα εἶπε ἡ δεύτερη ὁμιλήτρια, ἡ Θεοφίλα.
Ἡ πρώτη ὁμιλία, ἡ ὁμιλία τῆς Μάρκελλας, παρουσίασε τήν παρθενία ὡς τήν μόνη ἀρετή, ἡ ὁποία ἁρμόζει στήν νέα ἐν Χριστῷ ζωή.
Αὐτό ὅμως μπορεῖ νά παρεξηγηθεῖ ἀπό κάποιους καί νά φανεῖ ὅτι ὁ Χριστός ὑποτιμάει τόν γάμο καί τήν τεκνογονία καί ὅτι σώζονται μόνο οἱ παρθενεύοντες.
 Γι᾽ αὐτό τώρα ἡ δεύτερη ὁμιλήτρια, ἡ Θεοφίλα, προσπαθεῖ νά προλάβει κάποια παρεξήγηση γιά ὑποτίμηση τοῦ γάμου καί λέει καθαρά: «Τό ὅτι ἦλθε ἡ παρθενία αὐτό δέν σημαίνει ὅτι ὁ Θεός δέν εὐαρεστεῖται πιά στόν γάμο. Ὅπως δέν καταργεῖται ἕνα ἀστέρι, ἐπειδή ὑπάρχει ἄλλο φωτεινότερο ἀπό αὐτό ἀστέρι».
Τόν λόγο της αὐτό, ὅτι δηλαδή ὁ Θεός δέν ἀπορρίπτει τόν γάμο, τόν βασίζει στό ἑξῆς ἐπιχείρημα: Ὁ Ἴδιος ὁ Θεός μέ τά ἀμίαντά του χέρια πλάθει τόν ἄνθρωπο στήν μήτρα τῆς γυναίκας. Στόν προφήτη Ἰερεμία, ὅταν τόν καλοῦσε ὁ Θεός γιά τό προφητικό του ἔργο, τοῦ εἶπε: «Σέ γνωρίζω προτοῦ ἀκόμη σέ πλάσω στήν κοιλία τῆς μητέρας σου» (Ἰερ. 1,5).
 Καί στό βιβλίο τοῦ Ἰώβ (38,14) λέγει ὁ Θεός: «Μήπως ἐσύ πῆρες πηλό καί ἔπλασες ζωντανή ὕπαρξη καί τήν ἔκανες νά ὁμιλεῖ στήν γῆ;». Ἀλλά καί ὁ Ἰώβ λέγει στόν Θεό: «Αἱ χεῖρές Σου ἐποίησάν με καί ἔπλασάν με»! Ὁ Κύριός μας Ἰησοῦς Χριστός εἶπε ὅτι στά ἔσχατα χρόνια θά ὑπάρξουν καί τότε ἐκλεκτοί καί μάρτυρες, οἱ ὁποῖοι θά ἀντιταχθοῦν στόν Διάβολο (Ματθ. 24,22).
Ἄν ὅμως ὁ γάμος εἶναι κάτι τό ἁμαρτωλό, ἄρα καί ὁ καρπός τοῦ γάμου, ἡ τεκνογονία εἶναι καί αὐτή ἁμαρτωλή. Πῶς λοιπόν θά εἶναι καλοί καί ἐκλεκτοί οἱ δοῦλοι τοῦ Κυρίου τῶν ἐσχάτων καιρῶν, ἀφοῦ θά προέρχονται ἀπό τήν τεκνογονία;

2. Τήν παραπάνω ἰδέα, ὅτι ὁ Θεός πλάθει τόν ἄνθρωπο στήν κοιλία τῆς μητέρας του, τήν στηρίζει ἡ Μάρκελλα στήν ἑξῆς σκέψη: Δέν εἶναι δυνατόν νά νοήσουμε ὅτι γίνεται ἔτσι φυσικά, χωρίς τήν θεία ἐπέμβαση, ἡ πλάση καί ἡ στερέωση τῆς ρευστῆς οὐσίας μέσα στήν κοιλιά τῆς μητέρας.
 Πρόκειται περί ἑνός θαύματος, τό ὁποῖο τελεῖ ἡ δημιουργική ἐνέργεια τοῦ Θεοῦ.
Ἐκεῖνος ὁ πρῶτος λόγος τοῦ Θεοῦ «αὐξάνεσθε καί πληθύνεσθε» ἔδωσε δύναμη στόν ἄνθρωπο νά κάνει ἄνθρωπο! Ἡ παρθένος Θεοφίλα στήν ὁμιλία της τά λέει πολύ ρεαλιστικά: Ἡ πήξη σέ ὀστᾶ τοῦ καταβαλλομένου σπέρματος, ἡ συναρμολόγηση τῶν νεύρων καί τῶν ἀρθρώσεων, ἡ πρόνοια τοῦ Θεοῦ γιά νά μήν πνιγεῖ τό ἔμβρυο μέσα στά ὑγρά καί γιά νά τροφοδοτεῖται καλῶς ἀπό τά ἀγγεῖα τῆς μητέρας, ἀκόμη καί ἡ μετά ἀπό τόν τοκετό αὔξηση τοῦ βρέφους σέ μέγεθος καί κάλλος, φανερώνουν ὅτι ὁ Ἴδιος ὁ ἀριστοτέχνης Θεός πλάθει τήν λογική καί ἔμψυχο εἰκόνα Του, τόν ἄνθρωπο, «ἐξ ὑγρῶν καί βραχυτάτων σπερμάτων ἐν μήτρᾳ».1

3. Μέ τήν σωματική αὐτή διάπλαση τοῦ βρέφους στήν κοιλιά τῆς μάνας του εἶναι σάν ὁ Θεός νά πλάθει μυστικά καί ἀόρατα τό ἔνδυμα τῆς ψυχῆς του. Ἀλλά ἡ ψυχή τοῦ ἀνθρώπου πῶς ἔρχεται σ᾽ αὐτόν; Αὐτό, ἀγαπητοί μου, εἶναι ἕνα μεγάλο θέμα. Δογματικό κυρίως θέμα, γιά τό ὁποῖο θά πρέπει κάποτε νά ἀσχοληθοῦμε ἰδιαίτερα. Πῶς κατά τήν γέννηση ἔρχεται ἡ ψυχή στόν ἄνθρωπο; Γιά τό σῶμα μᾶς τό εἶπε προηγουμένως ἡ Θεοφίλα.
Εἶναι πράγματι ἕνα θαῦμα Θεοῦ ἡ διάπλαση τοῦ σώματος τοῦ βρέφους στήν κοιλιά τῆς μάνας. Καί αὐτό ἀποδεικνύει ὅτι ὁ Θεός δέν βδελύσσεται τόν γάμο καί τήν τεκνογονία. Αὐτό θέλει νά ἀποδείξει ἡ Θεοφίλα καί τό ἀπέδειξε. Ἀλλά ἡ ψυχή τοῦ ἀνθρώπου, ξαναρωτᾶμε, πῶς ἔρχεται σ᾽ αὐτό τό διαπλασθέν σῶμα τοῦ βρέφους; Ἡ Θεοφίλα λέγει μία περίεργη καί παρεξηγήσιμη φράση στήν ὁμιλία της.
Λέγει τήν φράση «ἡ ἀπό τῶν οὐρανῶν εἰς τά σώματα κατάβασις καί καταπομπή τῶν ψυχῶν». Τήν φράση αὐτή τήν εἴπαμε παρεξηγήσιμη, γιατί πραγματικά μπορεῖ νά δηλώνει ὅτι ὁ Μεθόδιος μαζί μέ τόν Ὠριγένη πιστεύει στήν προΰπαρξη τῶν ψυχῶν. Καί ὅταν λοιπόν διαπλάθεται τό σῶμα κατέρχεται ἀπό τόν οὐρανό ἡ ψυχή.
Αὐτήν τήν ἰδέα ἡ θεολογία μας δέν τήν δέχεται καί τήν ἀπορρίπτει. Οὔτε καί ὁ Μεθόδιος δέχεται αὐτήν τήν ἰδέα, γιατί στό ἔργο πού μελετᾶμε διατυπώνει ἀντίθετη ἄποψη πρός τήν προΰπαρξη τῶν ψυχῶν. Γενικά, χριστιανοί μου, γιά τήν ψυχή στόν ἄνθρωπο πρέπει νά δεχόμαστε ὅτι μία νέα γέννηση εἶναι σάν τήν δημιουργία τῆς Εὔας ἀπό τήν πλευρά τοῦ Ἀδάμ. Ὅπως ὁ Θεός ἔπλασε ἀπό τήν πλευρά τοῦ Ἀδάμ τήν Εὔα καί ἡ πλασθεῖσα Εὔα εἶχε καί σῶμα καί ψυχή, ἔτσι ἀπό τούς γονεῖς γεννᾶται μία νέα ὕπαρξη μέ σῶμα καί ψυχή.
Αὐτό τό γενικό ἄς γνωρίζουμε καί ἄς μή ζητᾶμε λεπτομερέστερη ἐξήγηση, γιατί τό θέμα ἀποτελεῖ μυστήριο. Ἀλλά κάποτε, ξαναλέγω, θά ἐξετάσουμε σέ εἰδικό κήρυγμά μας τό θέμα αὐτό τῆς δημιουργίας τῆς ψυχῆς στό βρέφος.

4. Ἐπανέρχεται ἡ Θεοφίλα πάλι στό θέμα της τῆς σχέσης γάμου καί παρθενίας. Ὁ γάμος καί ἡ παρθενία δέν πρέπει νά περιφρονοῦνται, λέγει. Δέχεται ὅμως καί αὐτή ὅτι ἡ παρθενία εἶναι ἀνωτέρα, χωρίς αὐτό νά σημαίνει περιφρόνηση στό γάμο.
Τό μέλι εἶναι γλυκύτερο ἀπό ἄλλα κατασκευάσματα, αὐτό ὅμως δέν σημαίνει ὅτι τά ἄλλα εἶναι πικρά. Ἡ παρθενία, λέγει καί ἡ Θεοφίλα, εἶναι κάτι τό πολύ ὑψηλό, ἀγγελοποιεῖ πραγματικά τόν ἄνθρωπο, ἀλλά καλοῦνται νά τήν ἀσκήσουν μόνο οἱ δυνάμενοι. Τήν Ἐκκλησία παρομοιάζει ἡ Θεοφίλα σάν ἕνα περιβόλι μέ ποικίλα ἄνθη. Τό περιβόλι αὐτό δέν διακοσμεῖται μόνο μέ ἄνθη παρθενίας, ἀλλά καί μέ ἄνθη τεκνογονίας καί ἐγκρατείας.
Πρέπει νά μᾶς κάνει ἐντύπωση ὅτι γιά νά παρουσιάσει ὁ Μεθόδιος τήν ὀρθότητα τῶν σκέψεων τῆς Θεοφίλας, ὅτι δηλαδή δέν πρέπει νά περιφρονεῖται ὁ γάμος, ἐπειδή ἡ παρθενία εἶναι ἀνωτέρα, παρουσιάζει τίς παρθένες νά χειροκροτοῦν τόν λόγο τῆς Θεοφίλας. Ἄς γνωρίζουμε, ἀδελφοί μου χριστιανοί, ὅτι κατά τούς ἁγίους Κανόνες τῆς Ἐκκλησίας μας δέν γίνεται δεκτή ἡ παρθενία κάποιου, ἄν αὐτός προτιμᾶ αὐτόν τόν τρόπο τῆς ζωῆς, ἐπειδή βδελύσσεται τόν γάμο (βλ. θ´ Κανόνα τῆς ἐν Γάγγρᾳ Συνόδου). Καθένας ἄς μείνει ἐκεῖ πού τόν κάλεσε ὁ Θεός καί θά σωθεῖ μέ τήν σταθερότητά του στήν ὀρθόδοξη πίστη, μέ τήν θερμή προσευχή του στόν Χριστό καί τήν Παναγία μας, μέ ταπείνωση καί ἀγάπη στόν πλησίον.

Μέ πολλές εὐχές,

† Ὁ Μητροπολίτης Γόρτυνος καί Μεγαλοπόλεως Ἰερεμίας

1. Ἡ προηγούμενη ὁμιλήτρια, ἡ Μάρκελλα ὑπέβαλε μία ἀντίρρηση στήν Θεοφίλα: Ἐάν ὁ Θεός διαμορφώνει τόν νέο ἄνθρωπο στήν κοιλία τῆς μητέρας του, τότε ἀναγκαστικά πρέπει νά δεχθοῦμε ὅτι καί τά ἀπό τήν μοιχεία γεννώμενα πλάθονται καί αὐτά ἀπό τόν Θεό. Ἡ Θεοφίλα μέ παραστατικό παράδειγμα λέγει ὅτι ναί, καί τά νόθα τέκνα τά πλάθει ὁ Θεός! Γιατί δέν εὐθύνεται τό ὑλικό πού σπείρεται στήν ξένη γῆ, ἀλλά ὁ κλεψίγαμος, ὁ ὁποῖος καί θά τιμωρηθεῖ γιά τήν πράξη του. Ἡ Ἐκκλησία δέν ἀποστρέφεται καί τά κλεψίγαμα τέκνα, ἀλλά τά παραλαμβάνει στήν ἁγία Της κολυμβήθρα καί τά κάνει τέκνα Θεοῦ.


http://anavaseis.blogspot.gr/2013/11/3_16.html

Κήρυγμα Μητροπολίτου Γόρτυνος καί Μεγαλοπόλεως Ἰερεμίου

Κήρυγμα  Μητροπολίτου Γόρτυνος καί Μεγαλοπόλεως Ἰερεμίου

 Μητροπολίτης Γόρτυνος Ἰερεμίας

 

Ἀγαπητοί μου,

1. Καθένας ἀπό μᾶς ἀνήκει στήν οἰκογένειά του. Ἀλλά ὅλοι μαζί, ὅλοι οἱ βαπτισμένοι ὀρθόδοξοι χριστιανοί, ἀνήκουμε στήν μεγάλη οἰκογένεια τῶν παιδιῶν τοῦ Θεοῦ. Ἡ οἰκογένεια αὐτή λέγεται Ἐκκλησία.
Στήν οἰκογένειά μας αὐτή δέν ἀνήκουμε μόνο ἐμεῖς οἱ βαπτισμένοι ὀρθόδοξοι, ἀλλά, κατά πρῶτο λόγο, στήν Ἐκκλησία εἶναι ὁ Χριστός καί ἡ Παναγία μας καί ὅλοι οἱ ἅγιοι. Ἄρα, ἀδελφέ μου, δέν εἶσαι μόνος καί μήν παραπονιέσαι λοιπόν γιά μοναξιά.
Ἄν νιώθεις πραγματικά ὅτι εἶσαι παιδί τοῦ Θεοῦ καί ὅτι σάν βαπτισμένος εἶσαι γραμμένος στήν οἰκογένειά Του, τότε δέν εἶσαι μόνος. Ἔχεις συντροφιά, βοήθεια καί προστασία τήν Παναγία. Ναί! Ὅποιος ἀγαπάει τήν Παναγία καί προσεύχεται σ᾽ Αὐτήν, δέν ἔχει ποτέ μοναξιά! 

2. Ὅλοι οἱ βαπτισμένοι λεγόμαστε «χριστιανοί». Λεγόμαστε ἔτσι ἀπό τόν Χριστό, στό ὄνομα τοῦ Ὁποίου βαπτιστήκαμε καί στόν Ὁποῖο ἀνήκουμε. Ἀλλά λεγόμαστε «χριστιανοί» καί ἀπό τό «χριστοί». Εἴμαστε δηλαδή χρισμένοι μέ τό ἱερό χρίσμα, τότε στό βάπτισμά μας, ὅταν πήραμε τήν Χάρη τοῦ Ἁγίου Πνεύματος.
Ἔτσι πρέπει νά βλέπουμε τόν ἑαυτό μας καί ἔτσι πρέπει νά βλέπουμε καί τόν ἄλλο χριστιανό, γιά νά τόν σεβόμαστε. Νά τόν βλέπουμε σάν βαπτισμένο καί μυρωμένο ἀδελφό μας, σάν ἱερό χαριτωμένο πρόσωπο, γιατί μέ τό χρίσμα πού ἔλαβε δέχτηκε τά Χαρίσματα τοῦ Ἁγίου Πνεύματος.
Αὐτήν τήν Χάρη καί τήν χαρά μόνο οἱ ὀρθόδοξοι χριστιανοί τήν ἔχουμε, γιατί μόνο τά Μυστήρια πού γίνονται στήν Ὀρθόδοξη Ἐκκλησία εἶναι τά σωστά καί τά κανονικά.
Οἱ αἱρετικοί δέν ἔχουν Μυστήρια. Καί ὅταν λέγω αἱρετικούς ἐννοῶ καί τούς Παπικούς, γιατί αὐτοί οἱ Παπικοί πιστεύουν ἄλλη Ἁγία Τριάδα (λένε γιά «φιλιόκβε»), πιστεύουν ἄλλη Παναγία (τήν πιστεύουν ὄχι ὡς κανονικό ἄνθρωπο) καί κάνουν διαφορετικά τόν σταυρό τους (μέ τέσσερα δάκτυλα).
Πέστε μου, εἶναι ἤ δέν εἶναι αἱρετικοί αὐτοί πού χάλασαν αὐτά τά τρία βασικά δόγματα τῆς πίστης μας;

3. Λάβαμε λοιπόν ἐμεῖς οἱ βαπτισμένοι τήν Χάρη τοῦ Ἁγίου Πνεύματος. Αὐτήν ὅμως τήν Χάρη πού λάβαμε πρέπει νά τήν τιμᾶμε καί πρέπει νά προσέχουμε, πολύ νά προσέχουμε, νά μήν τήν χάσουμε. Ναί! Ἀφοῦ εἴμαστε χρισμένοι μέ τήν Χάρη τοῦ Ἁγίου Πνεύματος, πρέπει τά ἔργα μας καί τά λόγια μας καί ὅλη ἡ συμπεριφορά μας νά μοσχοβολᾶνε ἀπό τήν Χάρη Αὐτή.
Ὅμως, χριστιανοί μου, μέ αὐτά πού λέμε, καί ὄχι μόνο λέμε ἀλλά καί κάνουμε, λερώσαμε τήν ψυχή μας καί χάσαμε τήν Χάρη τοῦ Ἁγίου Πνεύματος. Καί ὄχι μόνο τήν ψυχή μας, ἀλλά καί τό σῶμα μας λερώσαμε μέ σαρκικά ἁμαρτήματα.
Σκέψου, χριστιανέ, ὅτι τό σῶμα σου, μέ τό ὁποῖο ἁμαρτάνεις, αὐτό τό σῶμα εἶναι βαπτισμένο στήν ἅγια Κολυμβήθρα, εἶναι χρισμένο μέ τό ἅγιο Μύρο. Ποῦ τό ρίχνεις καί ποῦ τό πετᾶς τό βαπτισμένο ἅγιο σῶμα σου;

4. Ὅλοι μας ἔχουμε λερωθεῖ, ὅλοι μας εἴμαστε ἁμαρτωλοί. Ὅλοι μας μέ τά ἁμαρτήματα πού κάνουμε ἔχουμε ἀποξενωθεῖ ἀπό τόν Θεό. Αὐτό πού μᾶς ἁρμόζει τώρα νά κάνουμε, γιά νά τά ξαναφτιάξουμε μέ τόν Θεό, εἶναι νά κάνουμε ἀγώνα γιά νά ξαναπάρουμε τήν Χάρη τοῦ Ἁγίου Πνεύματος.
Αὐτόν τόν ἀγώνα τόν λέμε ΜΕΤΑΝΟΙΑ.
Αὐτό εἶναι ὅλο κι ὅλο ἡ ζωή τοῦ χριστιανοῦ, ἀδελφοί μου. Παίρνουμε τήν Χάρη τοῦ Ἁγίου Πνεύματος μέ τό Βάπτισμα καί μέ τά ἄλλα Μυστήρια τῆς Ἐκκλησίας μας, τήν χάνουμε λίγο ἤ πολύ μέ τά ἁμαρτήματα πού κάνουμε, καί ἀγωνιζόμαστε μέ ἔργα μετανοίας νά ἀποκτήσουμε πάλι αὐτό πού εἴχαμε καί χάσαμε.
Αὐτό εἶναι, ξαναλέγω, ἡ ζωή μετανοίας τοῦ χριστιανοῦ. Καί ὁ καλός Θεός μας ἀπό ψηλά, πού βλέπει τόν ἀγώνα μας, μᾶς δίνει περισσότερο ἀπό αὐτό πού θέ- λουμε καί ἀπό αὐτό πού Τοῦ ζητᾶμε.

5. Ἔργα μετανοίας, πού πρέπει νά κάνουμε γιά νά εὐαρεστήσουμε τόν Θεό καί νά καθαρθεῖ ἡ ψυχή μας, εἶναι ἡ ΠΡΟΣΕΥΧΗ, πρῶτα, ἡ ΝΗΣΤΕΙΑ, δεύτερον, καί ἡ ΜΕΛΕΤΗ τῶν ἱερῶν βιβλίων τῆς Ἐκκλησίας μας, τρίτον.
(α) Νά προσευχόμαστε, χριστιανοί μου, στόν Χριστό καί στήν Παναγιά μας καί σέ ὅλους τούς Ἁγίους, πού εὐαρέστησαν τόν Θεό.
Στά σπίτια μας νά ἔχουμε ἱερά εἰκονίσματα καί ἕνα προσευχητάριο, πού ἔχει τίς προσευχές τῆς Ἐκκλησίας μας.
(β) Νά νηστεύουμε, χριστιανοί μου, τίς Τετάρτες καί τίς Παρασκευές καί ὅλες τίς Τεσσαρακοστές.
Γιατί νά τρῶμε τό κρέας τήν Παρασκευή καί τήν Πέμπτη τά φασόλια; Τό κρέας νά τό φᾶμε τήν Πέμπτη καί τήν Παρασκευή νά φᾶμε νηστήσιμο φαγητό. Καί
(γ) νά βάλουμε ὅλοι ἀρχή νά μελετᾶμε τόν λόγο τοῦ Θεοῦ, πού εἶναι στήν Ἁγία Γραφή, στά ἅγια βιβλία τῶν Πατέρων μας καί στούς βίους τῶν Ἁγίων τῆς Ἐκκλησίας μας.

6. Μέ μιά τέτοια καλή ἀρχή θά κάνουμε εὐτυχισμένο τόν ἑαυτό μας καί θά ἀποκτήσει νόημα ἡ ζωή μας, γιατί θά ἔχουμε τήν εὐλογία τοῦ Θεοῦ. Τότε καί ἡ πατρίδα μας, γιά τήν ὁποία κάποτε τραγουδάγαμε «Ἡ Ἑλλάδα ποτέ δέν πεθαίνει» – ἀλλά τώρα πεθαίνει – τότε ἡ πατρίδα μας, λέγω, θά βγεῖ ἀπό τό χάος πού τήν ἔρριξαν κάποιοι ἀσυνείδητοι κυβερνῆτες καί τότε θά δοῦμε καλύτερες ἡμέρες.

 Μέ πολλές εὐχές, 

† Ὁ Μητροπολίτης Γόρτυνος καί Μεγαλοπόλεως Ἰερεμίας

 http://anavaseis.blogspot.gr/2013/11/blog-post_1995.html

Συμπόσιον τῶν δέκα παρθένων ἤ περί Ἁγνείας τοῦ Μεθοδίου Ὀλύμπου (2). Μητροπολίτου Γόρτυνος καί Μεγαλοπόλεως Ἰερεμίου

    Ἱερά Μητρόπολις

Γόρτυνος καί Μεγαλοπόλεως                                           Πατερικά κηρύγματα

Δημητσάνα Μεγαλόπολις

 Δημητσάνα - Μεγαλόπολη, Κυριακή 10 Νοεμβρίου 2013

 Κυριακάτικο ἐγκύκλιο κήρυγμα Μητροπολίτου

Συμπόσιον τῶν δέκα παρθένων ἤ περί Ἁγνείας τοῦ Μεθοδίου Ὀλύμπου (2)

Μητροπολίτης Γόρτυνος Ἰερεμίας

Α´ Λόγος. Ὁμιλεῖ ἡ παρθένος Μάρκελλα

1. Στήν μελέτη τῶν ἁγίων Πατέρων, ἀδελφοί χριστιανοί, βρισκόμαστε στόν ἅγιο Μεθόδιο, τόν Ἐπίσκοπο Ὀλύμπου τῆς Λυκίας. Στό προηγούμενο κήρυγμά μας εἴπαμε ὅτι ὁ πατέρας αὐτός, κατά ἀπομίμηση τοῦ Συμποσίου τοῦ Πλάτωνα, ἔγραψε ἕνα ὡραῖο σύγγραμμα, τό ὁποῖο ἐπιγράφει «Συμπόσιον τῶν δέκα παρθένων ἤ περί Ἁγνείας».
Τό ἔργο παρουσιάζει ἕνα διάλογο δέκα παρθένων, ὁ ὁποῖος ἔγινε στόν ὡραῖο καί εὐώδη κῆπο τῆς οἰκοδέσποινας Ἀρετῆς κάτω ἀπό τό δένδρο ἄγνος, λυγαριά, ὅπως τό λέμε ἐμεῖς. Τίς ἀγορεύσεις τῶν παρθένων στόν κῆπο αὐτόν ἡ  Θεοπάτρα, πού συμμετεῖχε στό Συμπόσιο, τίς διηγήθηκε στήν παρθένο Γοργονία, καί αὐτή πάλι τίς εἶπε σέ μία ἄλλη παρθένο, τήν Εὐβουλία.

2. Ἀλλά μᾶς κάνει μεγάλη ἐντύπωση, ἀγαπητοί μου, τό ὅτι τά ὀνόματα αὐτά στό κείμενό του ὁ Μεθόδιος δέν τά προφέρει σέ θηλυκό ἄρθρο καί θηλυκή κατάληξη, σάν γυναῖκες πού εἶναι, ἀλλά τά λέγει στό οὐδέτερο γένος. Τά λέγει  «τό Γοργόνιον» καί «τό Εὐβούλιον». «Εὐκαιρότατα ἐπέστης, ὦ Γοργόνιον», λέγει ἡ Εὐβουλία καλωσορίζοντας τήν Γοργονία. Γιατί αὐτό; Αὐτό θέλει νά ἐκφράσει τήν ὑψηλή θεολογική ἰδέα ὅτι ὁ μοναχός καί ἡ μοναχή, οἱ παρθένοι γενικά, δέν πρέπει νά βλέπονται σάν ἕνας ἄνδρας καί σάν μία γυναίκα, ἀλλά σάν ἄγγελοι Θεοῦ.
Καί οἱ ἄγγελοι δέν εἶναι ἀρσενικοῦ ἤ θηλυκοῦ φύλου. Ἀνήκουν σέ οὐδέτερο γένος. Ἔτσι λοιπόν καί οἱ δύο παρθένες ἐκφωνοῦνται ὡς τό Γοργόνιον καί τό Εὐβούλιον, σέ οὐδέτερο γένος. Ὑπάρχει, ἀγαπητοί μου, ἕνα παλαιό λόγιο τοῦ Χριστοῦ, τό ὁποῖο ἀνήκει στά «ἄγραφα» δέν γράφτηκε δηλαδή στά Εὐαγγέλια. Κατά τό λόγιο αὐτό ὁ Κύριος ρωτήθηκε πότε θά ἔρθει ἡ Δεύτερη Παρουσία Του.
Καί ὁ Κύριος ἀπάντησε μέ αὐτόν τόν ὡραῖο καί δυσερμήνευτο λόγο: «Ὅταν ἔσται τά δύο ἕν, καί τό ἔξω ὡς τό ἔσω, καί τό ἄρσεν μετά τῆς θηλείας, οὔτε ἄρσεν οὔτε θῆλυ». Ἀλλά ἑρμηνεύει στήν συνέχεια ὁ Κύριος τόν λόγον Του αὐτόν. Ὁ λόγος σημαίνει ὅτι ἡ Δευτέρα Παρουσία τοῦ Χριστοῦ θά γίνει τότε πού θά ὑπάρχει τόσο μεγάλη ἀρετή, ὥστε «ἀδελφός ἰδών ἀδελφήν οὐδέν φρονεῖ περί αὐτῆς θηλυκόν, μηδέ ἀδελφή ἰδοῦσα ἀδελφόν φρονεῖ τι περί αὐτοῦ ἀρσενικόν».1
Ἐνῶ δηλαδή ἀπό τά ἅγια Εὐαγγέλια γνωρίζουμε ὅτι ὁ Ἰησοῦς Χριστός θά ἔλθει ὡς Κριτής τότε πού οἱ ἄνθρωποι θά ζοῦν σέ μεγάλη ἀσέβεια καί ἀνηθικότητα (βλ. Ματθ. 24,37.38. Λουκ. 17,26 ἑξ.), ἀπό τόν ἄγραφο αὐτόν λόγο τοῦ Κυρίου μας μαθαίνουμε τώρα ὅτι τόν καιρό τῆς ἐλεύσεώς Του θά ὑπάρχουν καί πιστοί χριστιανοί, οἱ ὁποῖοι θά ζοῦν μέ καθαρή ἁγνότητα, ὡς ἄγγελοι Θεοῦ. Γι᾽ αὐτό λοιπόν στό κείμενό μας ἐδῶ, στό περί Ἁγνείας ἔργο τοῦ Μεθοδίου Ὀλύμπου, πού ἀναλύουμε, προσφωνοῦνται οἱ παρθένες σέ οὐδέτερο γένος.

3. Στό Συμπόσιο τοῦ Μεθοδίου πρώτη παίρνει τόν λόγο, γιά νά ὑμνήσει τήν παρθενία, ἡ Μάρκελλα, ἐπειδή αὐτή, ὅπως λέγει τό κείμενο, «πρώτη ἀνάκειται καί ἔστιν ἅμα πρεσβυτέρα». Αὐτή λέγει ὅτι ἡ παρθενία εἶναι «μεγάλη ὑπερφυῶς καί θαυμαστή καί ἔνδοξος».
Εἶναι τό «οὖθαρ τῆς Ἐκκλησίας», δηλαδή ὁ μαστός της. Πραγματικά, ἀδελφοί, ἡ ᾽Εκκλησία μας τρέφεται ἀπό τήν παρθενία, ἀπό τόν Μοναχισμό, σάν ἀπό μαστό, γιατί αὐτός δίνει τό καθαρό γάλα τῆς ἱερῆς παράδοσης. Ὅλα τά ὡραῖα πού ἔχει ἡ Ἐκκλησία μας καί τά ἀπολαμβάνουμε στήν θεία λατρεία Της, εἶναι μοναχικά δημιουργήματα. Ναί, ὁ Μοναχισμός εἶναι τό «οὖθαρ» τῆς Ἐκκλησίας! Ὅλα τά ὡραῖα ἀπ᾽ αὐτόν!

4. Ἡ παρθενία, ἐξακολουθεῖ νά λέγει ἡ Μάρκελλα, «δεῖται ἐρρωμένων καί γενναίων φύσεων». Ἀπαιτεῖ, δηλαδή, αὐτοί πού τήν ἀκολουθοῦν νά εἶναι δυνατοί στήν ψυχή, ὥστε νά μπορέσουν τό «ρεῦμα τῆς ἡδυπαθείας», πού ἕλκει τήν ψυχή πρός τά κάτω, αὐτοί, μέ μία σβέλτα καί ἐπιτυχῆ πνευματική κίνηση («ὀξυτάτῳ διανοίας τάχει»!), νά τό ἀναγάγουν πρός τά ἄνω καί νά πετοῦν μέ τήν ψυχή τους, σάν σέ ὄχημα, πάνω ἀπό τόν κόσμο, κατευθυνόμενοι στόν οὐρανό.
Ἀπό ἐκεῖ, ἀπό τόν Θεό, τόν κατοικοῦντα ἐν οὐρανοῖς, προέρχεται ἡ παρθενία. Ὅπως γνωρίζουμε, ὁ παρθένος Πατήρ ἐγέννησε παρθενικά τόν Υἱό Του πρό πάντων τῶν αἰώνων, ὁ Ὁποῖος ἐγεννήθη ἐν χρόνῳ, παρθενικά πάλιν, ἐκ παρθένου Μαρίας! Ἡ παρθενία εἶναι ποτό πού πηγάζει ὄχι ἀπό τήν γῆ, ἀλλά ἀπό τόν οὐρανό. «Τοῦτο τό πόμα γεννᾶν οὐκ ἐχώρησε ἡ γῆ μόνος αὐτό πηγάζειν οἶδεν ὁ οὐρανός»! Ἡ παρθενία βιώνεται μέν στήν γῆ, ἀλλά ἐγγίζει τά ἄστρα, τόν οὐρανό. «Παρθενία βαίνειν μέν ἐπί γῆς, ἐπιψαύειν δέ τῶν οὐρανῶν ἡγητέον», λέγει ἐπί λέξει ἡ Μάρκελλα.

5. Ἀκόμη λέγει ἡ Μάρκελλα ὅτι ἡ παρθενία δέν ἀρκεῖται στήν καθαρότητα τοῦ σώματος, ἀλλά σκοπεύει τήν ἀπάθεια τῆς ψυχῆς. Ἡ ψυχή καί τό σῶμα ἔχουν μεταξύ τους σχέση, ὅποια σχέση ἔχει ὁ ναός μέ τό ἄγαλμα, πού εἶναι σ᾽ αὐτόν. Δέν νοεῖται νά φροντίζουμε γιά τήν καθαρότητα τοῦ ναοῦ καί νά ἀφήνουμε ἀκάθαρτο τό ἄγαλμα.
Ἔτσι καί δέν ἀρκεῖ μόνο νά εἶναι τό σῶμα καθαρό ἀπό ἁμαρτήματα, ἀλλά πρέπει νά καθαρεύει καί ἡ ψυχή, νά καθαρεύει ὁ νοῦς ἀπό κακούς λογισμούς. Γιά τήν ἐπιτυχία αὐτῶν χρειάζεται γνώση. Ἡ γνώση ἀποκτᾶται ἀπό τήν μαθητεία στήν διδασκαλία τῶν Ἁγίων Γραφῶν καί στήν ἀκρόαση τῶν θείων λόγων.
Γι᾽ αὐτό καί ἡ παρθένος ὀφείλει νά καταφεύγει στούς διδασκάλους τῆς θεολογίας καί νά διδάσκεται ἀπό αὐτούς τά μαθήματα περί τῆς παρθενίας γιά νά αὐξάνεται περισσότερο ἡ ἐπιθυμία της γιά τήν σωφροσύνη. Ἡ θεολογική γνώση εἶναι ἀναγκαία στήν παρθενική ζωή.
 Ἡ παρθενία εἶναι μία θυσία ὁλοκαυτώσεως στόν Θεό. Ἀλλά ὁ Θεός στήν Παλαιά Διαθήκη διέταξε τά πρός θυσία σφάγια τοῦ ὁλοκαυτώματος νά εἶναι ἁλατισμένα (Λευϊτ. 2,13). «Ἅλας» στήν θυσία τῆς πνευματικῆς ζωῆς εἶναι ἡ θεολογική γνώση, γιά νά εἶναι προσφορά μέ ἐπίγνωση. «Ἅλας ἡμῖν τό δηκτικόν καί πρός ὠφέλειαν ἀποστῦφον ἡ πνευματική πᾶσα τῶν Γραφῶν ἐδόθη μελέτη, ἧς δή χωρίς ἀδύνατον τῷ παντοκράτορι διά τοῦ λόγου προσενεχθῆναι ψυχήν»!

6. Ἡ παρθενία, συνεχίζει νά λέγει ἡ Μάρκελλα, δέν ἀποκαλύφθηκε στίς πρῶτες γενεές τῶν ἀνθρώπων. Οἱ ἄνθρωποι ἦταν ἀτελεῖς καί δέν θά μποροῦσαν νά ἀντέξουν ἕνα τέτοιο ὑψηλό μάθημα. Ἔπειτα οἱ ἄνθρωποι τότε ἦταν ὀλίγοι καί ὁ Θεός ἤθελε νά ἀποκαλύψει σέ πολλούς τό ὑψηλό χάρισμα τῆς παρθενίας.
Ἡ παρθενία ἀποκαλύπτεται στήν ἀνθρωπότητα, κατά τό σχέδιο τοῦ Θεοῦ, σταδιακά. Στήν ἀρχή ὁ Θεός ἐπιτρέπει τούς γάμους καί μεταξύ τῶν ἀδελφῶν. Στήν συνέχεια ὅμως ἀπαγορεύει τήν ἀδελφομιξία, ἀλλά ἐπιτρέπει τήν πολυγαμία. Ἀπό τήν πολυγαμία τώρα πηγαίνουμε στήν μονογαμία καί ἀπό αὐτήν στήν ἐγκράτεια στόν γάμο.
Μετά ἀπό αὐτήν τήν προπαρασκευή καί τήν προετοιμασία καί μετά ἀπό τήν πλήρωση τῆς γῆς ἀπό ἀνθρώπους παρέδωσε ὁ Θεός στήν ἀνθρωπότητα τό ὑψηλό μάθημα τῆς παρθενίας. Ἀνάλογα, λοιπόν, μέ τό ἠθικό ποιόν τῶν ἀνθρώπων, ἔχουμε μία ἀνοδική πορεία ἀπό τήν ἀδελφομιξία μέχρι τήν ἐγκράτεια στόν γάμο καί ἀπό αὐτήν στήν παρθενία.
 Παρόμοια μέθοδο μέ αὐτή πού ἐφήρμοσε ὁ Θεός, λέγει ἡ Μάρκελλα, ἐφαρμόζουν καί οἱ ἄνθρωποι πατέρες στά παιδιά τους. Στήν ἀρχή, στήν προσχολική ἡλικία, ἐπιτρέπουν στά παιδιά τους νά χαίρονται τά παιχνίδια τους, ἀλλά μετά τά στέλνουν σέ δασκάλους.
 Ἐκεῖ τά παιδιά μαθαίνουν νά ἀποβάλλουν τόν νηπιώδη τρόπο τους καί γίνονται ἱκανά γιά νά παρακολουθήσουν ὑψηλά μαθήματα καί ἀργότερα παρακολουθοῦν ἄλλα ὑψηλότερα ἀκόμη μαθήματα. Ἔτσι λοιπόν καί ὁ Θεός δέν ἀποκάλυψε ἀπό τήν ἀρχή τό μάθημα τῆς παρθενίας στήν ἀνθρωπότητα, γιατί  οἱ ἄνθρωποι ἦταν σέ χαμηλό ἠθικό ἐπίπεδο καί δέν θά τό ἄντεχαν. Ἡ παρθενία εἶναι τῶν τελείων καί τελειότητα δέν ὑπῆρχε παλαιά.
Ἔλλειπε τό ἀρχέτυπο πρός τό ὁποῖο θά προσέβλεπαν οἱ ἄνθρωποι γιά νά συμμορφώσουν τόν ἑαυτόν τους. Ἡ διδασκαλία τοῦ ὑψηλοῦ μαθήματος τῆς παρθενίας ἀφέθηκε στόν Ἰησοῦ Χριστό, τόν Ὁποῖο ἡ Μάρκελλα καλεῖ «Ἀρχιπάρθενον»! Ὁ Ἰησοῦς Χριστός ὅπως εἶναι «ἀρχιποιμήν» καί «ἀρχιπροφήτης», ἔτσι εἶναι καί «ἀρχιπάρθενος»! Οἱ παρθενεύοντες ἔχουν Αὐτόν ὡς Ἀρχηγόν στήν πορεία τους.

6. Τό χαρακτηριστικό τῆς ζωῆς τοῦ Χριστοῦ ἦταν ἡ παρθενία. Ἄν λοιπόν ὁ ἄνθρωπος θέλει νά ἐπιτύχει τό «καθ᾽ ὁμοίωσιν» πρός τόν Θεό σέ τέλειο βαθμό, ὀφείλει νά ἀκολουθήσει τήν παρθενία. Στήν Ἀποκάλυψη ὁ Ἰωάννης παρουσιάζει, μέ τήν εἰκόνα τοῦ Ἀρνίου, τόν Κύριο Ἰησοῦ Χριστό ὡς Ἀρχιπάρθενο, ὡς προεξάρχοντα τοῦ χοροῦ τῶν παρθένων, ὡς περιστοιχιζόμενον ἀπό τίς 144.000 πιστῶν, «οἵ μετά γυναικός οὐκ ἐμολύνθησαν παρθένοι γάρ εἰσιν» (Ἀποκ. 14,1). Τό ὅτι τό ἀξίωμα τῆς παρθενίας εἶναι «μέγιστον παρά τῷ Θεῷ», φαίνεται, ὅπως παρατηρεῖ ἡ Μάρκελλα, ἀπό τούς λόγους τῆς Ἀποκαλύψεως περί αὐτῶν τῶν παρθένων στήν συνέχεια: «Οὗτοι ἠγοράσθησαν ἀπό τῶν ἀνθρώπων ἀπαρχή τῷ Θεῷ καί τῷ ἀρνίῳ.
Καί ἐν τῷ στόματι αὐτῶν οὐχ εὑρέθη ψεῦδος ἄμωμοι εἰσίν. Ἀκολουθοῦσι τῷ Ἀρνίῳ ὅπου ἄν ὑπάγῃ» (Ἀποκ. 14,4-5).
Ἀπό τό σημερινό κήρυγμα κρατῆστε, ἀγαπητοί μου, ἰδιαίτερα τό ὅτι ἡ παρθενία, ὁ Μοναχισμός δηλαδή, εἶναι τό «οὖθαρ» (= ὁ μαστός) τῆς Ἐκκλησίας καί ὅτι ὁ Ἰησοῦς Χριστός καλεῖται «Ἀρχιπάρθενος»!

Μέ πολλές εὐχές,

† Ὁ Μητροπολίτης Γόρτυνος καί Μεγαλοπόλεως Ἰερεμίας

1. Β´ Κλήμεντος Ρώμης, κεφ. ΧΙΙ.

http://anavaseis.blogspot.gr/2013/11/2_9.html

Ὁδοὶ μετανοίας. Μητροπολίτου Γόρτυνος καί Μεγαλοπόλεως Ἰερεμίου

Ὁδοὶ μετανοίας*

Μητροπολίτης Γόρτυνος Ἰερεμίας

1. Στό προηγούμενο κήρυγμα, ἀγαπητοί μου ἀδελφοί, σᾶς εἶπα ὅτι πρέπει νά μετανοήσουμε, γιά νά ξαναπάρουμε τήν Χάρη τοῦ Θεοῦ, τήν ὁποία εἴχαμε μέ τό βάπτισμά μας, ἀλλά χάσαμε μέ τά ἄνομα ἔργα μας.
Τό κήρυγμά μου σήμερα θά εἶναι ἀφιερωμένο στήν μετάνοια. Τά ὅσα θά πῶ θά εἶναι ἀπό μία ὡραία ὁμιλία τοῦ ἁγίου Ἰωάννου τοῦ Χρυσοστόμου περί μετανοίας. Ὁ ἱερός Χρυσόστομος ἦταν κήρυκας τῆς μετανοίας, καί ὅλο προέτρεπε τόν λαό νά μποῦν στήν Ἐκκλησία καί νά ὁμολογήσουν τίς ἁμαρτίες τους, γιά νά λάβουν τήν ἄφεση. Λέγει: «Κἄν ἁμαρτωλός ἦς, εἴσελθε εἰς τήν Ἐκκλησίαν, ἵνα λέγῃς τάς ἁμαρτίας σου».
Παριστάνει δέ πολύ εὔκολη τήν μετάνοια, ἀφοῦ μετάνοια ὅλο κι ὅλο εἶναι νά παραδεχτοῦμε τήν ἁμαρτωλότητά μας καί νά ποῦμε τό «ἥμαρτον». Ποιά δυσκολία ἔχει αὐτό; «Ἥμαρτες;», ρωτάει ὁ ἅγιος πατέρας.
«Εἰπέ τῷ Θεῷ ὅτι ἡμάρτηκα. Ποῖος κάματος οὗτος;». Τό πρῶτο, λοιπόν, οὐσιαστικό βῆμα γιά τήν μετάνοια, ἡ πρώτη ὁδός μετανοίας, εἶναι νά ὁμολογήσουμε τήν ἁμαρτία μας, ὅπως μᾶς λέγει ὁ Ἡσαΐας (43,26): «Λέγε σύ τάς ἀνομίας σου πρῶτος, ἵνα δικαιωθῇς».
Πές τήν ἁμαρτία, γιά νά λύσεις τήν ἁμαρτία, λέγει ὁ Χρυσόστομος. Καί φέρει παραδείγματα ἀπό τήν Ἁγία Γραφή ὁ ἅγιος Πατέρας, γιά νά ἀποδείξει ὅτι ὅποιος ὁμολογεῖ τήν ἁμαρτία του λύνει τήν ἁμαρτία του, ἐνῶ ὅποιος δέν τήν ὁμολογεῖ τοῦ εἶναι ἀσυγχώρητη ἡ ἁμαρτία.
Αὐτά τά παραδείγματα, χριστιανοί μου, θά σᾶς ἀναφέρω κι ἐγώ.
α) Πρῶτο παράδειγμα ὁ Κάϊν. Φόνευσε τόν ἀδελφό του τόν Ἄβελ. Μεγάλη ἡ ἁμαρτία του. Ἀλλά ὁ Θεός γιά νά τόν παρακινήσει σέ μετάνοια τόν ρωτάει: «Ποῦ εἶναι ὁ Ἄβελ ὁ ἀδελφός σου;».
Καί ὁ Κάϊν μέ αὐθάδεια τοῦ ἀπαντᾶ: «Οὐκ οἶδα», δέν ξέρω. Δέν ὁμολόγησε, λοιπόν, τήν ἁμαρτία του ὁ φονιάς. Γι᾿ αὐτό καί τιμωρήθηκε νά γίνει φυγάς καί πλανόδιος, νά γυρίζει στενάζοντας καί τρέμοντας στήν γῆ (βλ. Γεν. 4,8- 13).
β) Ἀλλά, ἔχουμε ἄλλο ἀντίθετο παράδειγμα ἀπό τήν Ἁγία Γραφή, ἑνός πού ὁμολόγησε τήν ἁμαρτία του, γι᾿ αὐτό καί τοῦ συγχωρέθηκε. Εἶναι ὁ προφητάναξ Δαυΐδ, πού διέπραξε μοιχεία καί κοντά στή μοιχεία διέπραξε καί φόνο, χωρίς μάλιστα νά φαίνεται ὅτι αἰσθάνθηκε τήν ἐνοχή τῶν δύο μεγάλων του αὐτῶν ἁμαρτιῶν.
Ἀλλά ὁ καλός μας Θεός, πού θέλει τήν σωτηρία τοῦ ἁμαρτωλοῦ, στέλνει στόν ἁμαρτήσαντα Δαυΐδ τόν προφήτη Νάθαν, ὁ ὁποῖος τοῦ μίλησε παραβολικά καί μέ καλό τρόπο, γιά νά τόν κάνει νά νοιώσει τήν ἁμαρτία του. Τοῦ εἶπε γιά ἕνα πλούσιο, πού δέν πῆρε ἀπό τά κοπάδια του ἕνα πρόβατο γιά νά προσφέρει γεῦμα στόν ἐπισκέπτη του, ἀλλά πῆγε καί πῆρε τήν μοναδική ἀμνάδα ἑνός φτωχοῦ γιά τραπέζι στόν ξένο του (βλ. Β´ Βασ. 12,1- 5).
Ἔτσι καί ὁ Δαυΐδ: Σάν βασιλιᾶς μποροῦσε νά πάρει ὁποιαδήποτε γυναίκα ἤθελε καί νά τήν κάνει βασίλισσα. Ἀλλά πῆγε καί πῆρε τήν «ἀμνάδα», τήν μία γυναίκα τοῦ ἀξιωματικοῦ του Οὐρίου καί μοίχευσε μ᾽ αὐτήν. Τότε ὁ Δαυΐδ, χριστιανοί μου, ἔνοιωσε πόνο γι᾽ αὐτό πού ἔκανε καί ὁμολόγησε τήν ἁμαρτία του. «Ἡμάρτηκα τῷ Κυρίῳ», εἶπε στόν προφήτη Νάθαν. Καί αὐτός ἀμέσως τοῦ ἀπάντησε:«Καί ὁ Κύριος ἀφῆκε τό ἁμάρ- τημά σου»!
Δυνατά καί τά δύο παραδείγματα: Ὁ Κάϊν δέν ὁμολόγησε τήν ἁμαρτία του καί γι᾿ αὐτό δέν συγχωρέθηκε.
 Ὁ Δαυΐδ τήν ὁμολόγησε, δηλαδή τήν ἐξομολογήθηκε, καί γι᾿ αὐτό συγχωρέθηκε.

2. Ἄλλη ὁδός, δηλαδή ἄλλος τρόπος μετανοίας, μᾶς λέγει ὁ ἅγιος Χρυσόστομος, εἶναι τό νά πονᾶμε, τό νά πενθοῦμε γιά τίς ἁμαρτίες μας· καί αὐτό, λέγει ὁ ἅγιος Πατέρας, δέν ἔχει κόπο πολύ. «Δέν σοῦ λέγω – λέγει – νά κολυμπήσεις στά πελάγη, οὔτε νά περπατήσεις μακρύ δρόμο, οὔτε νά πληρώσεις χρήματα πολλά». Ἁπλᾶ, πόνεσε γιά τήν ἁμαρτία σου καί θά συγχωρεθεῖ ἡ ἁμαρτία σου. Καί ὡς παράδειγμα γι᾽ αὐτό πού λέει ἀναφέρει τόν βασιλιά Ἀχαάβ.
Αὐτός, παρακινηθείς ἀπό τήν γυναίκα του, τήν κακή Ἰεζάβελ, φόνευσε τόν πτωχό Ναβουθέ, γιά νά τοῦ κληρονομήσει τόν ἀμπελῶνα του. Τό ἄκουσε αὐτό ὁ προφήτης Ἠλίας καί πῆγε καί τόν ἤλεγξε μέ παρρησία καί τόλμη πολλή γιά τήν ἁμαρτία του: «Ἐπειδή σκότωσες – τοῦ εἶπε – τόν πτωχό Ναβουθέ, γι᾿ αὐτό θά χυθεῖ καί τό δικό σου αἷμα καί τά σκυλιά θά γλείψουν τό αἷμα σου» (βλ. Γ´ Βασ. 20,19). Καί ἀπό τόν ἔλεγχο αὐτόν τοῦ προφήτου ὁ βασιλιάς Ἀχαάβ λυπήθηκε, πόνεσε καί ζοῦσε σκυθρωπάζοντας καί πενθῶντας γιά τήν ἁμαρτία του. Γι᾿ αὐτό καί τοῦ συγχωρέθηκε ἡ ἁμαρτία. Καί «ἀπολογούμενος», τρόπον τινά, ὁ Θεός στόν Ἠλία, γιατί δέν ἐκπλήρωσε τήν ἀπειλή κατά τοῦ Ἀχαάβ, ἀφοῦ αὐτός μετανόησε, εἶπε στόν Προφήτη: «Εἶδες πῶς ὁ Ἀχαάβ πένθησε καί πόνεσε γιά τήν ἁμαρτία του; Γι᾿ αὐτό, δέν θά πράξω κατά τήν ἁμαρτία του». «Βαβαί»!, λέγει ὁ Χρυσόστομος, «Ὁ Δεσπότης γίνεται συνήγορος δούλου καί ἀπολογεῖται ὁ Θεός σέ ἄνθρωπο (τόν Ἠλία) γιά ἄνθρωπο (γιά τόν Ἀχαάβ)»!
Εἶδες, λέγει, τέλος, ὁ Χρυσόστομος, πῶς τό νά πενθήσει κανείς γιά τήν ἁμαρτία του σβήνει τήν ἁμαρτία του;

3. Ἔχουμε καί τρίτη ὁδό μετανοίας, χριστινοί μου. Ὁ Θεός ἔδωσε πολλούς τρόπους μετανοίας, ὥστε νά εἶναι εὔκολη ἡ σωτηρία μας, λέγει ὁ Χρυσόστομος. Τρίτη ὁδός εἶναι ἡ ταπείνωση. «Ταπεινοφρόνησον καί ἔλυσας τάς σειράς τῶν ἁμαρτιῶν», λέγει ὁ ἅγιος Πατέρας. Καί ὡς παράδειγμα φέρει τόν Τελώνη, τῆς παραβολῆς πού ἀναφέρει τό ἱερό Εὐαγγέλιο τοῦ Λουκᾶ (18,9-14).
Ὁ Φαρισαῖος τόν κατηγόρησε δημόσια, καταμεσίς στόν Ναό, λέγοντάς τον καί δείχνοντάς τον ὡς ἁμαρτωλό. Καί ὁ Τελώνης δέν διαμαρτυρήθηκε, δέν τοῦ ὑπέβαλε μήνυση στό δικαστήριο, δέν τοῦ εἶπε κἄν, «ποῦ μέ ξέρεις καί μέ βρίζεις;».
Ἀλλά ταπεινωμένος γιά τά ἁμαρτήματά του, δέν ἔδωσε σημασία στά λόγια τοῦ ὑβριστοῦ καί κομπορρήμονα Φαρισαίου καί μέ σκυμμένο τό κεφάλι ἔλεγε αὐτή τήν ὡραία προσευχή: «Ὁ Θεός ἱλάσθητί μοι τῷ ἁμαρ- τωλῷ» (Λουκ. 18,13).
Καί ὁ Κύριός μας Ἰησοῦς Χριστός εἶπε στό τέλος τῆς παραβολῆς: «Σᾶς βεβαιώνω, πῶς αὐτός ὁ Τελώνης ἔφυγε γιά τό σπίτι του δικαιωμένος καί ὄχι ὁ ἄλλος, ὁ Φαρισαῖος»! «Ὥστε – συμπεραίνει ὁ Χρυσόστομος – ἐάν ὁμολογήσῃς τάς ἁμαρτίας σου καί ταπεινοφρονήσῃς, δίκαιος γίνη».1 Εἴθε, ἀδελφοί μου, νά βαδίζουμε τάς ὁδούς τῆς μετανοίας (κατά τό «εὕρω κἀγώ τήν ὁδόν διά τῆς μετανοίας») γιά νά βροῦμε ἔλεος τήν Ἡμέρα τῆς Κρίσεως καί νά γευθοῦμε τόν γλυκό Παράδεισο, ΑΜΗΝ.

Mέ πολλές εὐχές 

† Ὁ Μητροπολίτης Γόρτυνος καί Μεγαλοπόλεως Ἰερεμίας 

*Ἐκ τοῦ ἱεροῦ Χρυσοστόμου, εἰς Ἅπαντα Ἁγίων Πατέρων τόμ. 9, 287Α-293Ε.

1. Ὁ ἱερός Χρυσόστομος σέ μία ἄλλη του ὡραία ὁμιλία (εἰς ΑΑΠ 29,266Β-Ε) μέ θέμα «Γιατί δέν ἀφανίζεται ὁ Διάβολος», μᾶς λέγει καί γιά ἄλλες ὁδούς μετανοίας: α) «Κατάγνωσις ἁμαρτημάτων», παραδοχή δηλαδή ὅτι εἴμαστε ἁμαρτωλοί· β) Νά μήν μνησικακοῦμε κατά τῶν ἐχθρῶν μας, ἀλλά νά συγχωροῦμε ὅσα μᾶς ἔκαναν· γ) Προσευχή νά συγχωρεθοῦν τά ἁμαρτήματά μας καί μάλιστα μέ τήν προσευχή «Κύριε Ἰησοῦ,Χριστέ, ἐλέησέ με» (βλ. Δ´ ὁμιλ. Περί Ἄννης, εἰς ΑΑΠ 31,738Α)· δ) Νά ἐλεοῦμε τούς πτωχούς, γιατί ἡ ἐλεημοσύνη σβήνει ἁμαρτήματα καί ε) Νά μήν ἔχουμε μεγάλη ἰδέα γιά τόν ἑαυτό μας («τό μετριάζειν καί ταπεινοφρονεῖν»), ἀλλά νά νοιώθουμε ὡς ταπεινοί δοῦλοι τοῦ Κυρίου.


http://anavaseis.blogspot.gr/2013/11/blog-post_3501.html

Μεθόδιος Ὀλύμπου – Συμπόσιον περί ἁγνείας (α). Μητροπολίτου Γόρτυνος καί Μεγαλοπόλεως Ἰερεμίου

 Ἱερά Μητρόπολις
Γόρτυνος καί Μεγαλοπόλεως                                           Πατερικά κηρύγματα
Δημητσάνα Μεγαλόπολις

Δημητσάνα - Μεγαλόπολη, Κυριακή 3 Νοεμβρίου 2013

 Κυριακάτικο εγκύκλιο κήρυγμα Μητροπολίτου

Μεθόδιος  Ὀλύμπου – Συμπόσιον περί ἁγνείας (α)

Μητροπολίτης Γόρτυνος Ἰερεμίας

1. Στήν μελέτη τῶν ἁγίων Πατέρων μας, ἀδελφοί μου χριστιανοί, μπαίνουμε στόν 4ο αἰ. Ὁ αἰώνας αὐτός, πού ἔχει θαυμαστά κείμενα, ἀρχίζει μέ μαρτυρολόγια. Γιατί εἴπαμε στό προηγούμενο κήρυγμά μας, ὅτι ἡ εἰδωλολατρία, πού ξεψυχοῦσε, ἔβαλε τά δυνατά της νά ἀναζήσει.
Καί ἄρχισε λοιπόν μέ τόν Διοκλητιανό της πάλι φρικτούς διωγμούς κατά τοῦ Χριστιανισμοῦ.
Στήν ἀρχή πάλι τοῦ αἰώνα αὐτοῦ ἔχουμε τήν πρώτη Δυτική Σύνοδο (ἦταν τότε μία ἑνωμένη Ἐκκλησία) μέ 81 ἐκκλησιαστικούς Κανόνες. Καί ἀπό τήν ἀρχή πάλι τοῦ αἰώνα αὐτοῦ ἔχουμε δυνατούς ἐκκλησιαστικούς συγγραφεῖς καί ἑρμηνευτές τῶν ἁγίων Γραφῶν, ὅπως τόν Ἡσύχιο Ἀλεξανδρέα, τόν Βίκτωρα Πεταβίου, τόν Πιέριο Ἀλεξανδρείας καί τόν Πέτρο Ἀλεξανδρείας. Στήν συνέχεια ἔχουμε τόν Μεθόδιο Ὀλύμπου, γιά τόν ὁποῖο θέλω νά σᾶς μιλήσω σήμερα.

2. Ὁ Μεθόδιος, ἀγαπητοί μου, ἦταν ἐπίσκοπος τοῦ Ὀλύμπου τῆς Λυκίας, ἄν καί ἄλλοι τόν λέγουν καί ἀλλοῦ ἐπίσκοπο. Ἦταν ἅγιος, ἀφοῦ μαρτύρησε γιά τήν πίστη τοῦ Χριστοῦ κατά τό ἔτος 311 μ.Χ. Ἦταν ἕνας μεγάλος ἐντυπωσιακός ἐπίσκοπος καί ἔγραψε πολλά ἔργα, ἀπό τά ὁποῖα ὅμως λίγα σώθηκαν.
Στά ἔργα του θέλει νά ἐφαρμόσει τόν διάλογο, νά παριστάνει δηλαδή νά διαλέγονται πρόσωπα γιά τό θέμα γιά τό ὁποῖο θέλει νά μιλήσει.
Ἔτσι, ἀπό τά σωζόμενα ἔργα του, τό καλύτερο εἶναι τό Συμπόσιον τῶν δέκα παρθένων ἤ περί ἁγνείας, τό ὁποῖο εἶναι γραμμένο κατ᾽ αὐτόν τόν τρόπο. Θά ἤθελα νά σᾶς τό ἀναλύσω αὐτό τό ἔργο, ἀγαπητοί μου, ἀλλά δέν ἀρκεῖ ἕνα μόνο κήρυγμα.
Χρειάζονται τρία ἤ καί τέσσερα ἀκόμη κηρύγματα. Στό σημερινό μου κήρυγμα θά σᾶς πῶ μερικά εἰσαγωγικά, χρήσιμα καί ἀναγκαῖα γιά νά νοήσουμε κάπως τό ὅλο ἔργο. Παρακαλῶ προσέξατέ τα. Οἱ διαβασμένοι ἀπό σᾶς ξέρουν ὅτι ὁ φιλόσοφος Πλάτωνας ἔγραψε ἕνα ἔργο πού τό ὀνομάζει καί αὐτός Συμπόσιον.
Ὅπως λέγουν πολλοί, πιθανόν ὁ ἅγιος Μεθόδιος νά ἔγραψε τό ἔργο του ἔχοντας ὑπ᾽ ὄψιν τό ἔργο αὐτό τοῦ Πλάτωνα. Πραγματικά, οἱ Πατέρες τῆς Ἐκκλησίας χρησιμοποίησαν χωρίς φόβο τά εἴδη τοῦ λόγου τῶν ἀρχαίων φιλοσόφων, γιά νά μεταδώσουν τό χριστιανικό μήνυμα.
Ἔτσι καί ὁ Μεθόδιος ἐξαρτᾶται κατά τήν μορφή καί τόν τρόπο συγγραφῆς τοῦ ἔργου του Συμπόσιο τῶν δέκα παρθένων ἀπό τό Συμπόσιο τοῦ Πλάτωνα. Καί τό λέγω αὐτό γιατί ἔχει παράλληλο θέμα μέ τό ἔργο τοῦ Πλάτωνα καί εἶναι γραμμένο κατά τόν ἴδιο «ἀνοδικό» τρόπο, ὅπως τό ἔργο τοῦ Πλάτωνα. Θά σᾶς πῶ τί σημαίνει αὐτός ὁ «ἀνοδικός» τρόπος πού εἶπα. Στό δικό του Συμπόσιο ὁ Πλάτωνας ὑμνεῖ τόν ἔρωτα τῶν ἰδεῶν.
Καί τό κάνει αὐτό «ἀνοδικά». Ἀρχίζει δηλαδή ἀπό τόν ἔρωτα τῶν σαρκικῶν ἡδονῶν καί φθάνει στόν ἔρωτα τῶν καθαρῶν ἰδεῶν. Αὐτό σημαίνει τό «ἀνοδικά». Στό Συμπόσιό του ὁ ἅγιος Μεθόδιος ὁμιλεῖ γιά ἄλλον ἔρωτα, γιά τόν ἔρωτα τῆς παρθενικῆς ζωῆς, πού εἶναι ὁ μοναδικός τρόπος πού ἐξομοιώνει τόν ἄνθρωπο μέ τόν Χριστό. Αὐτή ὅμως ἡ πορεία τῆς ἀνθρωπότητας πρός τήν παρθενική ζωή, τήν κορυφή αὐτή τῆς ἀρετῆς, ἔγινε «ἀνοδικά», ὅπως τό παριστάνει ὁ Μεθόδιος στό ἔργο πού θά μελετήσουμε.
Εἶναι ἡ κατά τό σχέδιο τοῦ Θεοῦ ἀνοδική πορεία τῆς ἀνθρωπότητας ἀπό τήν κατάσταση τῆς πτώσης του στή θέωση, στό ὕψος τῆς καθαρῆς παρθενίας. Δηλαδή: Στήν ἀρχή οἱ ἄνθρωποι, μετά τήν πτώση τους, εἶχαν τήν ἀδελφομειξία. Ὁ ἀδελφός ἔπαιρνε τήν ἀδελφή του. Ἀργότερα ἔπαυσε ὁ γάμος μεταξύ τῶν ἀδελφῶν καί τῶν στενῶν συγγενῶν, ἀλλά οἱ ἄνθρωποι ἐφήρμοζαν τήν πολυγαμία.
 Ὁ ἕνας ἄνδρας δηλαδή ἔπαιρνε πολλές γυναῖκες, ἤ ἡ μία γυναίκα ἔπαιρνε πολλούς ἄνδρες. Πολύ κακό αὐτό, ἀλλά πάντως λιγώτερο κακό ἀπό τό προηγούμενο στάδιο, τόν γάμο μεταξύ τῶν ἀδελφῶν. Καί ἀπό τήν πολυγαμία ἔπειτα φθάνουμε στήν μονογαμία καί μετά ἀπό αὐτήν στήν παρθενία.
Ὅλη αὐτή τήν ἀνοδική πορεία τῆς ἀνθρωπότητας, κατά τό σοφό οἰκονομικό σχέδιο τοῦ Θεοῦ, τήν παρουσιάζει ὁ Μεθόδιος στό ἔργο του Συμπόσιο τῶν δέκα παρθένων, πού θέλω νά σᾶς ἀναλύσω καί τό ὁποῖο ἀποτελεῖ ὕμνο τῆς ἁγνῆς παρθενικῆς ζωῆς.

3. Τό σκηνικό τοῦ ἔργου του ὁ ἱερός συγγραφέας Μεθόδιος τό παρουσιάζει συμβολικά στόν ἔξοχο καί ὡραῖο κῆπο τῆς οἰκοδέσποινας Ἀρετῆς.
Αὐτή καλεῖ δέκα παρθένες σέ συμπόσιο. Ὁ δρόμος γιά τόν κῆπο εἶναι ἀνηφορικός καί δύσβατος καί αὐτό ἐκφράζει τόν ἀγῶνα καί τήν δυσκολία γιά νά πετύχει κανείς τήν ἀρετή τῆς παρθενίας, γιά τήν ὁποία θά μιλήσουν οἱ παρθένες στό συμπόσιό τους.
Τό βλέμμα τῆς οἰκοδέσποινας Ἀρετῆς, πού ὑποδέχεται τίς παρθένες, εἶναι γλυκό ἀλλά καί αὐστηρό, ὅπως ἁρμόζει στήν ὑμνούμενη ἀρετή, τήν παρθενία. Ἀλλά καί ἡ περιγραφή τοῦ κήπου ὡς ὡραίου καί μοσχοβολητοῦ μέ τήν καθαρή καί διαυγῆ του ἀτμόσφαιρα, μέ τίς κρῆνες καί τίς πηγές τῶν ὑδάτων, μέ τά γεμάτα ἀπό καρπούς δένδρα καί τά πολλά του λουλούδια, καί αὐτή ἡ περιγραφή, λέγω, γίνεται γιά τό θέμα τοῦ συμποσίου, τήν παρθενία. Ἔτσι εὐωδιαστός καί καρποφόρος κῆπος εἶναι ἡ παρθενία.

4. Οἱ παρθένες στόν κῆπο ἀναπαύονται κάτω ἀπό ἕνα ὑψηλό δένδρο μέ πλούσια καί πυκνή σκιά. Τό δένδρο ὀνομάζεται «ἄγνος». Εἶναι τό γνωστό σέ μᾶς δένδρο ἀλυγαριά ἤ λυγιά ἤ ἀγνιά. Λέγεται δέ «ἄγνος» τό δένδρο αὐτό γιατί ἀπό παλαιά στά φύλλα του καί στά σπέρματά του ἀποδίδονταν ἀντιπυρετικές καί καταπραϋντικές ἰδιότητες. Τήν ἴδια ἰδιότητα εἶχαν ἀνακαλύψει ἀπό παλαιά καί στήν Ἰτιά. Τό ἄνθος τῆς Ἰτιᾶς τριμμένο στό νερό καταπραΰνει τούς ἐρεθισμούς τοῦ σαρκικοῦ πάθους σέ ἐκεῖνον πού θά τό πιεῖ. Κάτω λοιπόν ἀπό τό δένδρο ἄγνος παριστάνει ὁ ἅγιος Μεθόδιος ὅτι γίνεται ὁ διάλογος τοῦ συμποσίου τῶν δέκα παρθένων.
Στήν ἀνάλυση τοῦ ἔργου, ἀγαπητοί μου, θά δοῦμε νά γίνεται λόγος γιά δύο δένδρα, γιά τήν συκιά καί γιά τό ἄγνος. Τό πρῶτο δένδρο, ἡ συκιά, συμβολίζει τήν πτώση τοῦ ἀνθρώπου, γιατί μέ αὐτό τό δένδρο στόν παράδεισο ὁ διάβολος σαγήνευσε τούς πρωτοπλάστους καί ἁμάρτησαν καί μέ τά φύλλα αὐτοῦ τοῦ δένδρου κάλυψαν οἱ πεπτωκότες τήν γύμνωσή τους.
Τό ἄλλο δένδρο, ἡ ἄγνος, κάτω ἀπό τήν σκιά τοῦ ὁποίου θά καθίσουν οἱ δέκα παρθένες γιά νά θεολογήσουν, συμβολίζει τήν ἀρετή τῆς παρθενίας πού βασίλευσε στόν κόσμο ἀπό τόν ἀρχιπάρθενο Χριστό. Ὁ Ἰησοῦς Χριστός μας ἀποξήρανε τήν συκιά, ὅπως τό διαβάζουμε στήν σχετική εὐαγγελική περικοπή (βλ. Ματθ. 21,18 ἑξ.), τήν ὁποία ἀκοῦμε στήν ἀρχή τῆς Μεγάλης Ἑβδομάδος, στήν Ἀκολουθία τῆς Μεγάλης Δευτέρας.

Μέ πολλές εὐχές,

† Ὁ Μητροπολίτης Γόρτυνος καί Μεγαλοπόλεως Ἰερεμίας

 

http://anavaseis.blogspot.gr/2013/11/blog-post_6326.html

Γενικά χαρακτηριστικά του Δ´ αἰῶνος. Μητροπολίτου Γόρτυνος καί Μεγαλοπόλεως Ἰερεμίου

Ἱερά Μητρόπολις
Γόρτυνος καί Μεγαλοπόλεως                                           Πατερικά κηρύγματα
Δημητσάνα Μεγαλόπολις

Δημητσάνα - Μεγαλόπολη, Κυριακή 27 Ὀκτωβρίου 2013

 Κυριακάτικο εγκύκλιο κήρυγμα Μητροπολίτου

Γενικά χαρακτηριστικά του Δ´ αἰῶνος

Μητροπολίτης Γόρτυνος Ἰερεμίας

1. Μελετῶντες τούς ἁγίους Πατέρες, ἀδελφοί μου χριστιανοί, μέ τό σημερινό μας κήρυγμα μπαίνουμε στόν 4ο αἰ. Ὁ αἰώνας αὐτός ἔχει νά μᾶς παρουσιάσει πολλά ὡραῖα καί περίεργα καί πολύ διδακτικά. Αὐτό θά ἤθελα νά σᾶς πῶ στό σημερινό μου κήρυγμα πρίν ἀκόμη ἀρχίσουμε νά ἐξετάζουμε χωριστά ἕνα-ἕνα τούς Πατέρες τοῦ αἰῶνος αὐτοῦ. Θέλω δηλαδή νά σᾶς πῶ μερικά γενικά χαρακτηριστικά τῆς περιόδου αὐτῆς, πού εἶναι μιά χρυσῆ περίοδος τῆς Πατρολογίας μας.

2. Ὁ ρωμαϊκός κόσμος τῆς ἐποχῆς αὐτῆς, ἀγαπητοί μου, πού ἦταν εἰδωλολατρικός, ἔβλεπε μέ πολύ κακό καί ζηλόφθονο μάτι τήν δύναμη πού εἶχε ἀποκτήσει ἡ Ἐκκλησία τοῦ Χριστοῦ, ἐνῶ αὐτός κατέρρεε συνεχῶς καί τώρα ἦταν στά τελευταῖα του. Ἤθελε ὅμως νά ἀνασηκωθεῖ ἀπό τήν πτώση του καί νά ξαναπάρει τήν πρώτη του δύναμη. Γι᾽ αὐτό καί ἔκανε μιά νέα προσπάθεια νά τά βάλει μέ τήν Ἐκκλησία.
Ἔτσι ὁ Ρωμαῖος αὐτοκράτορας Διοκλητιανός κήρυξε ἕνα φοβερό διωγμό ἐναντίον τῶν χριστιανῶν. Ἔτσι ἄρχισε ὁ 4ος αἰ. Ἄρχισε μέ διωγμό κατά τῆς Ἐκκλησίας τοῦ Χριστοῦ.
Ἀπέτυχε ὅμως ὁ Διοκλητιανός στό σχέδιό του καί στόν σκοπό του, γιατί εἶδε ἀπό τά πράγματα ὅτι οἱ χριστιανοί εἶναι σταθεροί στήν πίστη τους. Καί ὅσο χυνόταν τό αἷμα τῶν χριστιανῶν, τόσο πιό πολύ αὐξανόταν ὁ χριστιανισμός.
 Καί μάλιστα ἔβλεπε ὅτι πολλοί-πολλοί δικοί του εἰδωλολάτρες γίνονταν χριστιανοί. Τό ρωμαϊκό εἰδωλολατρικό κράτος τώρα κατάλαβε πιά ὅτι, ἄν συνεχίσει νά διώκει τούς χριστιανούς, θά χάσει ἐντελῶς τήν ὑπόστασή του, θά αὐτοκτονήσει. Γι᾽ αὐτό ἀναγκάστηκε, χωρίς νά τό θέλει, νά δείξει μιά ἐπιείκεια πρός αὐτούς. Αὐτήν δέ τήν ἐπιείκεια, ὅταν ἦρθε ἀργότερα στά πράγματα ὁ Μέγας Κωνσταντῖνος καί ἔγινε μονοκράτορας, τήν ἔκανε προστασία πρός τούς χριστιανούς. Γιατί ἀπό θαυμαστό ὅραμα πού εἶδε πείστηκε  γιά τήν θεία προέλευση τοῦ χριστιανισμοῦ καί γι᾽ αὐτό ἔγινε καί ὁ ἴδιος χριστιανός. Ὁ πρῶτος χριστιανός αὐτοκράτορας!

3. Τώρα, ἀγαπητοί μου χριστιανοί, ἡ Ἐκκλησία εἶναι πιά ἐλεύθερη. Τώρα κτίζονται μεγάλοι καί μεγαλοπρεπεῖς Ναοί. Πᾶνε πιά οἱ κατακόμβες, πού, κάτω ἀπό τήν γῆ κρυφά τήν νύχτα, τελοῦσαν τήν θεία Λειτουργία. Τώρα χτυπᾶνε δυνατά οἱ καμπάνες καί ἄφοβα οἱ χριστιανοί διαλαλοῦν ὅτι εἶναι χριστιανοί, χωρίς νά φοβοῦνται τό σπαθί τοῦ Καίσαρα.
Ἐλεύθερη τώρα εἶναι, ξαναλέγω, ἡ Ἐκκλησία τοῦ Χριστοῦ. Ἔχω ὅμως, χριστιανοί μου, νά σᾶς πῶ μέ λύπη ὅτι αὐτή ἡ νέα κατάσταση τῆς ἐλευθερίας στήν Ἐκκλησία ἐγκυμονεῖ κινδύνους, πού φάνηκαν ἀργότερα. Αὐτό τό ἀγκάλιασμα τοῦ κράτους μέ τήν Ἐκκλησία μή νομίσετε ὅτι ἦταν καλό γι᾽ αὐτήν.
Λένε γιά τόν πίθηκο ὅτι σφιχταγκαλιάζει τά παιδιά του καί μέ τό σφιχταγκάλιασμα αὐτό τά πνίγει! Τά πράγματα στήν συνέχεια ἀπέδειξαν ὅτι γιά τήν Ἐκκλησία ἦταν καλύτεροι οἱ χρόνοι τῶν διωγμῶν, παρά ἡ ἐλευθερία, τήν ὁποία ἄρχισε νά ἀπολαμβάνει ἀπό τόν 4ο αἰ. Ἡ Ἐκκλησία, ὅταν διώκεται, γίνεται ἡρωϊκή καί δοξασμένη. Ὅταν παύει νά διώκεται, χάνει κάτι ἀπό τήν δόξα της.

4. Τώρα, τόν 4ο αἰ., ὁ Ρωμαῖος αὐτοκράτορας δέν διώκει μέν τήν Ἐκκλησία, ἀλλά μαθημένος ἀπό τά προηγούμενα χρόνια, πού προστάτευε ἤ καί ταυτιζόταν μέ τήν εἰδωλολατρική θρησκεία, ἤθελε καί τώρα νά κάνει τό ἴδιο. Ἤθελε δηλαδή νά ρυθμίζει αὐτός τά ἐκκλησιαστικά πράγματα καί μάλιστα νά τά ἐπιβάλει μέ κύρος νόμου στό κράτος.
 Αὐτό ὅμως δέν συμβιβαζόταν μέ τό πνεῦμα τοῦ Ἰησοῦ Χριστοῦ καί τῆς Ἐκκλησίας Του. Ἐκεῖ ὅμως πού ὁ ἐναγκαλισμός τῆς Ἐκκλησίας ἀπό τό κράτος ἐξελίχθηκε σέ πραγματικό δράμα ἦταν ὅταν οἱ αὐτοκράτορες ἤθελαν νά ἐπεμβαίνουν καί στά θεολογικά καί δογματικά ζητήματα καί πράγματα.
Ἔτσι, ἐνῶ ὁ αὐτοκράτορας ἅγιος Κωνσταντῖνος ἦταν Ὀρθόδοξος καί ἦταν λοιπόν ἐναντίον τῶν Ἀρειανῶν, οἱ ἀμέσως μετά ἀπό αὐτόν αὐτοκράτορες ἦταν φίλοι τῶν Ἀρειανῶν καί θέσπιζαν καί δροῦσαν ὑπέρ αὐτῶν τῶν αἱρετικῶν καί δίωκαν τούς Ὀρθοδόξους Ἀρχιερεῖς. Τόσο πολύ ἔκανε ζημιά ἡ τακτική αὐτή τῶν αὐτοκρατόρων, ὥστε ἔκανε τούς χριστιανούς νά ἐπιθυμήσουν τά πρῶτα χρόνια τῶν διωγμῶν. Καί ὁ ἐρχομός ἀργότερα τοῦ αὐτοκράτορα Θεοδοσίου τοῦ Μεγάλου, πού ἦταν φιλορθόδοξος, χαιρετίστηκε ἀπό τούς χριστιανούς σάν ἀπαλλαγή ἀπό μιά πολύ κακή ἐποχή τῶν προηγουμένων αὐτοκρατόρων του, ὅπως ἀκριβῶς ἔτσι εἶχε χαιρετιστεῖ καί ὁ ἐρχομός τοῦ Μεγάλου Κωνσταντίνου.
 Γενικά, γιά νά μή σᾶς κουράζω πολύ, ἀδελφοί χριστιανοί, ὁ 4ος αἰ., γιά τόν ὁποῖο μιλᾶμε, ἄρχισε, ὅπως εἴδαμε, μέ τόν φοβερό διωγμό τοῦ Διοκλητιανοῦ ἐναντίον τῶν χριστιανῶν, ἀλλά προχώρησε ἔπειτα μέ τήν προστασία τῆς Ἐκκλησίας ἀπό τόν Μέγα Κωνσταντῖνο καί τήν ἐλευθερία τῶν χριστιανῶν, πράγμα ὅμως τό ὁποῖο ἔφερε τίς παρεμβάσεις τῶν αὐτοκρατόρων στήν Ἐκκλησία.
Καί ἄν μέν οἱ αὐτοκράτορες ἦταν φιλορθόδοξοι, σάν τόν Μέγα Κωνσταντῖνο, καλῶς καί πολύ καλῶς τά πράγματα. Ἄν ὅμως οἱ παρεμβάσεις γινόνταν ἀπό αὐτοκράτορες φιλοαιρετικούς, σάν τούς διαδόχους τοῦ Μεγάλου Κωνσταντίνου, τότε τά πράγματα ἦταν δραματικά καί θύμιζαν περίοδο διωγμῶν.

5. Ἄν στούς τρεῖς πρώτους αἰῶνες οἱ ἐχθροί τῆς πίστης μας εἶχαν μαχαίρι, τώρα στήν ἐποχή τοῦ 4ου αἰ. οἱ ἐχθροί μας κρατοῦν πέννα καί γράφουν καί συνθέτουν αἱρετικά συγγράμματα γιά νά παραλλάξουν καί νά θολώσουν τήν πίστη μας. Ἀλλά ὁ Θεός σώζει τήν Ἐκκλησία Του καί τήν πίστη τῶν Ὀρθοδόξων! Ἡ ἐμφάνιση τῶν αἱρετικῶν καί τώρα τόν 4ο αἰ. ἀνέδειξε μεγάλους Πατέρες, γιά νά διαφυλάξουν ἀκέραιη τήν ἀλήθεια τῆς πίστεως καί νά τήν περιφρορήσουν ἀπό τούς πολεμίους της.
Καί στήν διαδρομή τοῦ 4ου αἰ. θά ἀπολαύσουμε, χριστιανοί μου, πολλούς καί μεγάλους Πατέρες, μεγάλους καί θαυμαστούς στά ὑψηλά τους θεολογικά πετάγματα. Καί τό ἄλλο πάλι κακό, πού ἔφερε ἡ ἀνάμειξη τῶν αὐτοκρατόρων στά τῆς Ἐκκλησίας πράγματα, καί αὐτό τό κακό, ἔκανε νά ἀναδειχθοῦν ἰσχυροί στήν πίστη καί δυνατοί στό φρόνημα Πατέρες, οἱ ὁποῖοι ἀντέστησαν σ᾽ αὐτήν τήν αὐταρχική τακτική τοῦ κοσμικοῦ ἄρχοντα.
Καί προτιμοῦσαν οἱ ἥρωες αὐτοί ἀγωνιστές Πατέρες, προτιμοῦσαν νά χάσουν τόν θρόνο τους, νά ὑποστοῦν πολλές ταλαιπωρίες καί τέλος νά πεθάνουν ἐξόριστοι, παρά νά ἐπιτρέψουν τήν εἰσβολή τοῦ κράτους στά τῆς Ἐκκλησίας πράγματα. «Ὤ Πατέρες, σηκωθεῖτε καί ξανάρθετε σέ ᾽μᾶς»!
 Τέλος, χριστιανοί μου, θυμᾶστε πού σᾶς εἶχα πεῖ σέ ἕνα παλαιότερο κήρυγμα, ὅτι μέ τήν ἐλευθερία πού ἀπέκτησε ἡ Ἐκκλησία μετά τούς διωγμούς ἔφερε κοσμικότητα σ᾽ αὐτήν; Καί σ᾽ αὐτό πάλι ἀντέδρασαν μερικοί ζηλωτές χριστιανοί, οἱ ὁποῖοι ἔφυγαν στά ὄρη, γιά νά ζήσουν ἐκεῖ μία καθαρή πνευματική ζωή, μακρυά ἀπό τό κοσμικό φρόνημα• ἔτσι γεννήθηκε ὁ μοναχισμός, μέ τήν σημερινή του μορφή. Στόν 4ο αἰ. θά δοῦμε καί τήν δόξα τοῦ Μοναχισμοῦ μας καί τήν μεγάλη του σημασία γιά τήν Ἐκκλησία μας καί προσφορά του σ᾽ αὐτήν.
Ὥστε λοιπόν στήν Ἐκκλησία ὑπῆρχε καί ὑπάρχει πάντοτε τό Ἅγιο Πνεῦμα, πού ἐξεγείρει μαχητές γιά τήν καταπολέμηση τοῦ κακοῦ, γιά νά μένει ἡ Ἐκκλησία πάντοτε ἡ ἁγνή νύμφη τοῦ Νυμφίου Χριστοῦ. Ἐπαναλαμβάνω: Τόν 4ο αἰ. θά δοῦμε πολλές θαυμαστές πνευματικές μορφές, οἱ ὁποῖες, μέ βάση τούς προηγούμενους Πατέρες, ἀνέπτυξαν ὑψηλή θεολογία γιά τήν ἀντιμετώπιση τῶν πνευματικῶν κινδύνων τῆς ἐποχῆς τους καί τήν στερέωση τῶν χριστιανῶν στήν πίστη καί τόν πλουστισμό τους στήν θεολογία. Πολύ θά ὠφεληθοῦμε ἀπό τήν σπουδή της. Ἄς μᾶς βοηθήσει ἡ Παναγία μας σ᾽ αὐτό,

ΑΜΗΝ.

Μέ πολλές εὐχές, 

† Ὁ Μητροπολίτης Γόρτυνος καί Μεγαλοπόλεως Ἰερεμίας

http://anavaseis.blogspot.gr/2013/10/blog-post_2884.html