Συμπόσιον τῶν δέκα παρθένων ἤ περί Ἁγνείας τοῦ Μεθοδίου Ὀλύμπου (4) Γ´ Λόγος. Ὁμιλεῖ ἡ παρθένος Θάλεια. Μητροπολίτου Γόρτυνος καί Μεγαλοπόλεως Ἰερεμίου

Ἱερά Μητρόπολις
Γόρτυνος καί Μεγαλοπόλεως                                           Πατερικά κηρύγματα
Δημητσάνα Μεγαλόπολις

Δημητσάνα - Μεγαλόπολη, Κυριακή 24 Νοεμβρίου 2013

Κυριακάτικο ἐγκύκλιο κήρυγμα Μητροπολίτου

Συμπόσιον τῶν δέκα παρθένων ἤ περί Ἁγνείας

τοῦ Μεθοδίου Ὀλύμπου (4)

Γ´ Λόγος. Ὁμιλεῖ ἡ παρθένος Θάλεια

Μητροπολίτης Γόρτυνος Ἰερεμίας

1. Συνεχίζουμε, ἀδελφοί μου χριστιανοί, τήν μελέτη μας στό ἔργο τοῦ ἁγίου Μεθοδίου Ἐπισκόπου Ὀλύμπου «Συμπόσιον τῶν δέκα παρθένων». Στό σημερινό μου κήρυγμα θά σᾶς παρουσιάσω μέ λίγα λόγια τήν ὁμιλία τῆς τρίτης παρθένου, τῆς Θάλειας.
Στήν προηγούμενη ὁμιλία ἀκούσαμε τήν παρθένο Θεοφίλα, ἡ ὁποία μίλησε γιά τόν γάμο.
Μᾶς εἶπε ὅτι ναί μέν ἡ παρθενία εἶναι ὑψηλή καί ὕψιστη, ἀλλά δέν πρέπει νά περιφρονοῦμε καί τόν γάμο.
Ἡ τρίτη παρθένος, ἡ Θάλεια, θά μᾶς πεῖ σήμερα ὅτι στήν Ἐκκλησία τοῦ Χριστοῦ ὑπάρχει καί ἕνας ἄλλος γάμος, ὁ πνευματικός γάμος, στόν ὁποῖο οἱ χριστιανοί νυμφεύονται μέ τόν Ἰησοῦ Χριστό καί οἱ καρποί τοῦ γάμου αὐτοῦ εἶναι πνευματικοί. Ἡ Θάλεια θά μᾶς μιλήσει γιά τήν ἕνωση τοῦ Νυμφίου Χριστοῦ μέ τήν Νύμφη Ἐκκλησία.

2. Ἡ προηγούμενη ὁμιλήτρια, ἡ Θεοφίλα, ἑρμήνευσε κατά γράμμα τήν περικοπή τοῦ βιβλίου τῆς Γενέσεως, πού μιλάει γιά τήν σύζευξη τοῦ ἄνδρα Ἀδάμ καί τῆς γυναίκας Εὔας, καί μᾶς μίλησε γιά τόν γάμο.
Ὑπάρχει ὅμως γιά τό θέμα μας καί ἡ πνευματικώτερη ἑρμηνεία τῆς Ἁγίας Γραφῆς, τήν ὁποίαν εἰσηγεῖται ὁ ἀπόστολος Παῦλος. Ἡ δέ πνευματικώτερη ἑρμηνεία, ἡ ἀλληγορική ἑρμηνεία, εἶναι ὅτι ἡ ἕνωση τοῦ Ἀδάμ καί τῆς Εὔας ἀναφέρεται στήν ἕνωση τοῦ Χριστοῦ καί τῆς Ἐκκλησίας. Γι᾽ αὐτό καί ἡ Θάλεια λέγει ὅτι ὁ ἀπόστολος Παῦλος «εἰς Χριστόν καί τήν Ἐκκλησίαν ἀναφέρων ἀλληγορεῖ τά κατά τήν Εὔαν καί τόν Ἀδάμ».
Τό «μέγα μυστήριο», γιά τό ὁποῖο μιλάει ὁ ἀπόστολος Παῦλος στήν πρός Ἐφεσίους ἐπιστολή του (5,32), δέν εἶναι ὁ φυσικός γάμος τοῦ ἄνδρα καί τῆς γυναίκας, ἀλλά εἶναι ὁ πνευματικός γάμος, ὁ δεσμός τοῦ Χριστοῦ μέ τήν Ἐκκλησία καί μέ ἕνα ἕκαστον πιστό. Τό λέγει καθαρά ὁ Ἀπόστολος. «Τό μυστήριον τοῦτο – λέγει – μέγα ἐστί ἐγώ δέ λέγω», δηλαδή ἐγώ τό ἀναφέρω, ἐγώ τό ἀναγάγω «εἰς Χριστόν καί εἰς τήν Ἐκκλησίαν».
Καί πρέπει, ἀγαπητοί μου, νά δίνουμε αὐτήν τήν σωστή πνευματική ἑρμηνεία τοῦ θέματος, γιατί διαφορετικά, ὅπως λέγει ἡ Θάλεια στήν ὁμιλία της, οἱ ἄνθρωποι θά ἐκτρέπονται σέ «παρατριβάς σωμάτων», σέ ἀκολασίες δηλαδή, μέ πρόφαση μάλιστα τήν τεκνογονία («προφάσει τεκνογονίας»).

3. Ἡ ὁμιλία τῆς Θάλειας, ἀγαπητοί μου, ἔχει ἀνθρωπολογία, χριστολογία καί ἐκκλησιολογία, γι᾽ αὐτό καί εἶναι ἐξόχως θεολογική. Σᾶς λέγω μερικά ἀπό τήν ὁμιλία της: Ὁ ἄνθρωπος ἔγινε γιά τόν Θεό, γιά νά τόν ὑμνεῖ καί γιά νά τόν δοξάζει, ὅπως τόν δοξάζουν τά τάγματα τῶν ἀγγέλων. Δέν δημιουργήθηκε ὅμως ὁ ἄνθρωπος ἄφθαρτος, ἀλλά δημιουργήθηκε μεταξύ φθορᾶς καί ἀφθαρσίας. Τό τί θά γινόταν στό μέλλον αὐτό θά ἐξηρτᾶτο ἀπό τήν δική του προτίμηση. Ἦταν στά ὅρια καί τῶν δύο καταστάσεων.
Ἦταν «μεθόριος», μεταξύ φθορᾶς καί ἀφθαρσίας. Ὅμως, παραβαίνοντας τήν ἐντολή τοῦ Θεοῦ, προτίμησε τήν φθορά. Καθ᾽ ὅν χρόνον ἀκόμη, λέγει ἡ παρθένος Θάλεια, πλαθόταν ὁ ἄνθρωπος σάν τόν πηλό καί δέν εἶχε προφθάσει νά στερεωθεῖ στήν ἀφθαρσία καί νά πετρωθεῖ σάν ὄστρακο, ἀλλά ἀκόμη ἦταν εὔκολος νά διαλυθεῖ, ἦλθε ἡ ἁμαρτία καί πραγματικά τόν διέλυσε, σάν νά τοῦ ἔρριξε πολύ νερό ἐπάνω του. Ὁ Θεός ὅμως, συνεχίζει νά λέει ἡ Θάλεια, κάνει γιά τόν ἄνθρωπο Ἀδάμ νέα δημιουργία. Δέν τόν ἀφήνει νά συνεχίζει τήν ζωή του ἔτσι φθαρτός ὅπως ἔγινε, γιατί ὑπῆρχε κίνδυνος πάλι νά πέσει στά ρεύματα τῆς φθορᾶς καί νά διαλυθεῖ ἐντελῶς.
Γι᾽ αὐτό ὁ Υἱός τοῦ Θεοῦ, ὁ Ἰησοῦς Χριστός μας, σαρκώθηκε στήν παρθενική μήτρα τῆς Παναγίας μας καί ἐκεῖ μέσα θεραπεύτηκε ἡ ἀνθρώπινη φύση, παγιώθηκε καί στερεώθηκε, δυναμωμένη τώρα νά πράττει τό καλό καί νά πετύχει τήν ἀφθαρσία. Ἔτσι συμπληρώθηκε ὁ ἀριθμός τῶν προβάτων τῆς λογικῆς ποίμνης τοῦ Χριστοῦ, ὅπως τό λέγει ἡ παραβολή. Τά ἐνενήντα ἐννέα πρόβατα τῆς παραβολῆς ἦταν οἱ ἄγγελοι καί τό ἀπολωλός πρόβατο ἦταν ἡ ἀνθρωπότητα ὁλόκληρη. Μέ τήν ἐνανθρώπησή Του καί ὅλο τό οἰκονομικό Του σχέδιο ὁ Ἰησοῦς Χριστός ἐπανέφερε τόν ἄνθρωπο στήν ποίμνη τοῦ Θεοῦ.

4. Ὅπως ὁ παλαιός Ἀδάμ στόν παράδεισο, ἔτσι καί ὁ νέος Ἀδάμ, ὁ Ἰησοῦς Χριστός, ὕπνωσε στόν Σταυρό. Καί ἀπό τήν πλευρά του διαπλάστηκε ἡ Ἐκκλησία. Ἔχουμε τώρα ἕνα ἄλλο «ζεῦγος», τόν Χριστό καί τήν Ἐκκλησία, καί ἀπό αὐτό τό «ζεῦγος» γεννηθήκαμε οἱ χριστιανοί. Σ᾽ αὐτήν τήν πνευματική καρποφορία τῆς Ἐκκλησίας ἔχει κυρίως ἐφαρμογή τό «αὐξάνεσθε καί πληθύνεσθε», πού λέγει ἡ Γένεση (1,28). Κάθε χριστιανός στήν Ἐκκλησία πρέπει νά προσφέρεται στόν Χριστό γι᾽ αὐτήν τήν ἱερή γέννα, στό νά αὐξάνεται δηλαδή ἡ Ἐκκλησία τοῦ Χριστοῦ.
Ἀρχικά γεννᾶται κανείς  στήν Ἐκκλησία μέ τό βάπτισμα. Ἔπειτα ὅμως, ἀφοῦ αὐξηθεῖ πνευματικά, πρέπει νά ὑπηρετεῖ γιά τήν γέννηση καί τήν τελείωση ἄλλων ψυχῶν. Σ᾽ αὐτήν τήν μυστηριακή πνευματική γέννηση πρέπει κατά πρῶτον λόγο νά ὑπηρετεῖ ἡ παρθένος μέ τήν προσευχή της καί τόν θεολογικό της λόγο γι᾽ αὐτό καί καλεῖται «νύμφη Χριστοῦ»!

5. Τέλος ἡ Θάλεια καταφεύγει στόν ἀπόστολο Παῦλο, στό 7ο κεφάλαιο τῆς Α´ πρός Κορινθίους ἐπιστολῆς (στίχ. 1-7), γιά νά ἐξάρει τήν παρθενία ἔναντι τοῦ γάμου. Ἐκεῖ ὁ ἀπόστολος Παῦλος, σχετικά μέ τό θέμα τοῦ γάμου γιά τό ὁποῖο τόν ρώτησαν γραπτῶς («περί ὧν ἐγράψατέ μοι», στίχ. 1), λέγει, ἐκφραζόμενος ἀπόλυτα: «Καλόν ἀνθρώπῳ γυναικός μή ἅπτεσθαι» νά μήν ἔρχεται δηλαδή ὁ ἄνθρωπος σέ κοινωνία γάμου. Ὅμως, παρακάτω, λέγει ὁ Ἀπόστολος: «Ἕκαστος τήν ἑαυτοῦ γυναῖκα ἐχέτω» δηλαδή νά συνάπτει ὁ ἄνθρωπος γάμο.
Αὐτό ὅμως τό δεύτερο τό λέει κατά παραχώρηση, κατά συγκατάβαση, γιά τόν κίνδυνο τῆς ἁμαρτίας, καί δέν τό λέγει κατ᾽ ἐπιταγήν, ὅπως εἶπε τό προηγούμενο (τό «γυναικός μή ἅπτεσθαι») γιά τήν παρθενία. Λέγει ἐπί λέξει ἡ Θάλεια: «Τήν μέν ἐπιταγήν ἐπί τῆς σωφροσύνης καί τοῦ “γυναικός μή ἅπτεσθαι” παραλαμβάνει τήν δέ συγγνώμην ἐπί τῶν μή δυναμένων κολάζειν τήν ἐπιθυμίαν».
Ἀπό αὐτό δέ πού λέει στήν συνέχεια ὁ Ἀπόστολος (στίχ. 32.33) ὅτι «ὁ ἄγαμος μεριμνᾶ τά τοῦ Κυρίου, ἐνῶ ὁ ἔγγαμος μεριμνᾶ τά τοῦ κόσμου», φαίνεται καθαρά ἡ ὑπεροχή τῆς παρθενίας ἔναντι τοῦ γάμου. Ἀλλά, σᾶς λέγω τέλος, ἀδελφοί μου, αὐτό πού λέγει ὁ ἀπόστολος Παῦλος στήν σχετική περικοπή τῆς ἐπιστολῆς του: «Ἕκαστος ἴδιον χάρισμα ἔχει ἐκ Θεοῦ, ὅς μέν οὕτως, ὅς δέ οὕτως» (στίχ. 7).

Μέ πολλές εὐχές,

† Ὁ Μητροπολίτης Γόρτυνος καί Μεγαλοπόλεως Ἰερεμίας

http://anavaseis.blogspot.gr/2013/11/4_23.html

Συμπόσιον τῶν δέκα παρθένων ἤ περί Ἁγνείας τοῦ Μεθοδίου Ὀλύμπου (3). Μητροπολίτου Γόρτυνος καί Μεγαλοπόλεως Ἰερεμίου

Ἱερά Μητρόπολις
Γόρτυνος καί Μεγαλοπόλεως                                           Πατερικά κηρύγματα
Δημητσάνα Μεγαλόπολις

Δημητσάνα - Μεγαλόπολη, Κυριακή 17 Νοεμβρίου 2013

 Κυριακάτικο ἐγκύκλιο κήρυγμα Μητροπολίτου

Συμπόσιον τῶν δέκα παρθένων ἤ περί Ἁγνείας

τοῦ Μεθοδίου Ὀλύμπου (3)

Β´ Λόγος. Ὁμιλεῖ ἡ παρθένος Θεοφίλα

Μητροπολίτης Γόρτυνος Ἰερεμίας

1. Σέ σειρά κηρυγμάτων ἀναλύουμε, ἀγαπητοί μου, τό πατερικό ἔργο τοῦ ἁγίου Μεθοδίου, ἐπισκόπου Ὀλύμπου, πού ἐπιγράφεται «Συμπόσιον τῶν δέκα Παρθένων». Τό θέμα τοῦ Συμποσίου εἶναι ἡ παρθενία, ἡ ἁγνότητα. Στό προηγούμενο κήρυγμα ἀκούσαμε τά ὅσα ὡραῖα μᾶς εἶπε ἡ πρώτη ὁμιλήτρια, ἡ Μάρκελλα.
Ὁ Μεθόδιος τά λέει, ἀλλά μέ τό στόμα τῶν ὁμιλητριῶν στό ἔργο πού συνθέτει. Στό κήρυγμά μου αὐτό θά σᾶς παρουσιάσω μέ λίγα λόγια τά ὅσα εἶπε ἡ δεύτερη ὁμιλήτρια, ἡ Θεοφίλα.
Ἡ πρώτη ὁμιλία, ἡ ὁμιλία τῆς Μάρκελλας, παρουσίασε τήν παρθενία ὡς τήν μόνη ἀρετή, ἡ ὁποία ἁρμόζει στήν νέα ἐν Χριστῷ ζωή.
Αὐτό ὅμως μπορεῖ νά παρεξηγηθεῖ ἀπό κάποιους καί νά φανεῖ ὅτι ὁ Χριστός ὑποτιμάει τόν γάμο καί τήν τεκνογονία καί ὅτι σώζονται μόνο οἱ παρθενεύοντες.
 Γι᾽ αὐτό τώρα ἡ δεύτερη ὁμιλήτρια, ἡ Θεοφίλα, προσπαθεῖ νά προλάβει κάποια παρεξήγηση γιά ὑποτίμηση τοῦ γάμου καί λέει καθαρά: «Τό ὅτι ἦλθε ἡ παρθενία αὐτό δέν σημαίνει ὅτι ὁ Θεός δέν εὐαρεστεῖται πιά στόν γάμο. Ὅπως δέν καταργεῖται ἕνα ἀστέρι, ἐπειδή ὑπάρχει ἄλλο φωτεινότερο ἀπό αὐτό ἀστέρι».
Τόν λόγο της αὐτό, ὅτι δηλαδή ὁ Θεός δέν ἀπορρίπτει τόν γάμο, τόν βασίζει στό ἑξῆς ἐπιχείρημα: Ὁ Ἴδιος ὁ Θεός μέ τά ἀμίαντά του χέρια πλάθει τόν ἄνθρωπο στήν μήτρα τῆς γυναίκας. Στόν προφήτη Ἰερεμία, ὅταν τόν καλοῦσε ὁ Θεός γιά τό προφητικό του ἔργο, τοῦ εἶπε: «Σέ γνωρίζω προτοῦ ἀκόμη σέ πλάσω στήν κοιλία τῆς μητέρας σου» (Ἰερ. 1,5).
 Καί στό βιβλίο τοῦ Ἰώβ (38,14) λέγει ὁ Θεός: «Μήπως ἐσύ πῆρες πηλό καί ἔπλασες ζωντανή ὕπαρξη καί τήν ἔκανες νά ὁμιλεῖ στήν γῆ;». Ἀλλά καί ὁ Ἰώβ λέγει στόν Θεό: «Αἱ χεῖρές Σου ἐποίησάν με καί ἔπλασάν με»! Ὁ Κύριός μας Ἰησοῦς Χριστός εἶπε ὅτι στά ἔσχατα χρόνια θά ὑπάρξουν καί τότε ἐκλεκτοί καί μάρτυρες, οἱ ὁποῖοι θά ἀντιταχθοῦν στόν Διάβολο (Ματθ. 24,22).
Ἄν ὅμως ὁ γάμος εἶναι κάτι τό ἁμαρτωλό, ἄρα καί ὁ καρπός τοῦ γάμου, ἡ τεκνογονία εἶναι καί αὐτή ἁμαρτωλή. Πῶς λοιπόν θά εἶναι καλοί καί ἐκλεκτοί οἱ δοῦλοι τοῦ Κυρίου τῶν ἐσχάτων καιρῶν, ἀφοῦ θά προέρχονται ἀπό τήν τεκνογονία;

2. Τήν παραπάνω ἰδέα, ὅτι ὁ Θεός πλάθει τόν ἄνθρωπο στήν κοιλία τῆς μητέρας του, τήν στηρίζει ἡ Μάρκελλα στήν ἑξῆς σκέψη: Δέν εἶναι δυνατόν νά νοήσουμε ὅτι γίνεται ἔτσι φυσικά, χωρίς τήν θεία ἐπέμβαση, ἡ πλάση καί ἡ στερέωση τῆς ρευστῆς οὐσίας μέσα στήν κοιλιά τῆς μητέρας.
 Πρόκειται περί ἑνός θαύματος, τό ὁποῖο τελεῖ ἡ δημιουργική ἐνέργεια τοῦ Θεοῦ.
Ἐκεῖνος ὁ πρῶτος λόγος τοῦ Θεοῦ «αὐξάνεσθε καί πληθύνεσθε» ἔδωσε δύναμη στόν ἄνθρωπο νά κάνει ἄνθρωπο! Ἡ παρθένος Θεοφίλα στήν ὁμιλία της τά λέει πολύ ρεαλιστικά: Ἡ πήξη σέ ὀστᾶ τοῦ καταβαλλομένου σπέρματος, ἡ συναρμολόγηση τῶν νεύρων καί τῶν ἀρθρώσεων, ἡ πρόνοια τοῦ Θεοῦ γιά νά μήν πνιγεῖ τό ἔμβρυο μέσα στά ὑγρά καί γιά νά τροφοδοτεῖται καλῶς ἀπό τά ἀγγεῖα τῆς μητέρας, ἀκόμη καί ἡ μετά ἀπό τόν τοκετό αὔξηση τοῦ βρέφους σέ μέγεθος καί κάλλος, φανερώνουν ὅτι ὁ Ἴδιος ὁ ἀριστοτέχνης Θεός πλάθει τήν λογική καί ἔμψυχο εἰκόνα Του, τόν ἄνθρωπο, «ἐξ ὑγρῶν καί βραχυτάτων σπερμάτων ἐν μήτρᾳ».1

3. Μέ τήν σωματική αὐτή διάπλαση τοῦ βρέφους στήν κοιλιά τῆς μάνας του εἶναι σάν ὁ Θεός νά πλάθει μυστικά καί ἀόρατα τό ἔνδυμα τῆς ψυχῆς του. Ἀλλά ἡ ψυχή τοῦ ἀνθρώπου πῶς ἔρχεται σ᾽ αὐτόν; Αὐτό, ἀγαπητοί μου, εἶναι ἕνα μεγάλο θέμα. Δογματικό κυρίως θέμα, γιά τό ὁποῖο θά πρέπει κάποτε νά ἀσχοληθοῦμε ἰδιαίτερα. Πῶς κατά τήν γέννηση ἔρχεται ἡ ψυχή στόν ἄνθρωπο; Γιά τό σῶμα μᾶς τό εἶπε προηγουμένως ἡ Θεοφίλα.
Εἶναι πράγματι ἕνα θαῦμα Θεοῦ ἡ διάπλαση τοῦ σώματος τοῦ βρέφους στήν κοιλιά τῆς μάνας. Καί αὐτό ἀποδεικνύει ὅτι ὁ Θεός δέν βδελύσσεται τόν γάμο καί τήν τεκνογονία. Αὐτό θέλει νά ἀποδείξει ἡ Θεοφίλα καί τό ἀπέδειξε. Ἀλλά ἡ ψυχή τοῦ ἀνθρώπου, ξαναρωτᾶμε, πῶς ἔρχεται σ᾽ αὐτό τό διαπλασθέν σῶμα τοῦ βρέφους; Ἡ Θεοφίλα λέγει μία περίεργη καί παρεξηγήσιμη φράση στήν ὁμιλία της.
Λέγει τήν φράση «ἡ ἀπό τῶν οὐρανῶν εἰς τά σώματα κατάβασις καί καταπομπή τῶν ψυχῶν». Τήν φράση αὐτή τήν εἴπαμε παρεξηγήσιμη, γιατί πραγματικά μπορεῖ νά δηλώνει ὅτι ὁ Μεθόδιος μαζί μέ τόν Ὠριγένη πιστεύει στήν προΰπαρξη τῶν ψυχῶν. Καί ὅταν λοιπόν διαπλάθεται τό σῶμα κατέρχεται ἀπό τόν οὐρανό ἡ ψυχή.
Αὐτήν τήν ἰδέα ἡ θεολογία μας δέν τήν δέχεται καί τήν ἀπορρίπτει. Οὔτε καί ὁ Μεθόδιος δέχεται αὐτήν τήν ἰδέα, γιατί στό ἔργο πού μελετᾶμε διατυπώνει ἀντίθετη ἄποψη πρός τήν προΰπαρξη τῶν ψυχῶν. Γενικά, χριστιανοί μου, γιά τήν ψυχή στόν ἄνθρωπο πρέπει νά δεχόμαστε ὅτι μία νέα γέννηση εἶναι σάν τήν δημιουργία τῆς Εὔας ἀπό τήν πλευρά τοῦ Ἀδάμ. Ὅπως ὁ Θεός ἔπλασε ἀπό τήν πλευρά τοῦ Ἀδάμ τήν Εὔα καί ἡ πλασθεῖσα Εὔα εἶχε καί σῶμα καί ψυχή, ἔτσι ἀπό τούς γονεῖς γεννᾶται μία νέα ὕπαρξη μέ σῶμα καί ψυχή.
Αὐτό τό γενικό ἄς γνωρίζουμε καί ἄς μή ζητᾶμε λεπτομερέστερη ἐξήγηση, γιατί τό θέμα ἀποτελεῖ μυστήριο. Ἀλλά κάποτε, ξαναλέγω, θά ἐξετάσουμε σέ εἰδικό κήρυγμά μας τό θέμα αὐτό τῆς δημιουργίας τῆς ψυχῆς στό βρέφος.

4. Ἐπανέρχεται ἡ Θεοφίλα πάλι στό θέμα της τῆς σχέσης γάμου καί παρθενίας. Ὁ γάμος καί ἡ παρθενία δέν πρέπει νά περιφρονοῦνται, λέγει. Δέχεται ὅμως καί αὐτή ὅτι ἡ παρθενία εἶναι ἀνωτέρα, χωρίς αὐτό νά σημαίνει περιφρόνηση στό γάμο.
Τό μέλι εἶναι γλυκύτερο ἀπό ἄλλα κατασκευάσματα, αὐτό ὅμως δέν σημαίνει ὅτι τά ἄλλα εἶναι πικρά. Ἡ παρθενία, λέγει καί ἡ Θεοφίλα, εἶναι κάτι τό πολύ ὑψηλό, ἀγγελοποιεῖ πραγματικά τόν ἄνθρωπο, ἀλλά καλοῦνται νά τήν ἀσκήσουν μόνο οἱ δυνάμενοι. Τήν Ἐκκλησία παρομοιάζει ἡ Θεοφίλα σάν ἕνα περιβόλι μέ ποικίλα ἄνθη. Τό περιβόλι αὐτό δέν διακοσμεῖται μόνο μέ ἄνθη παρθενίας, ἀλλά καί μέ ἄνθη τεκνογονίας καί ἐγκρατείας.
Πρέπει νά μᾶς κάνει ἐντύπωση ὅτι γιά νά παρουσιάσει ὁ Μεθόδιος τήν ὀρθότητα τῶν σκέψεων τῆς Θεοφίλας, ὅτι δηλαδή δέν πρέπει νά περιφρονεῖται ὁ γάμος, ἐπειδή ἡ παρθενία εἶναι ἀνωτέρα, παρουσιάζει τίς παρθένες νά χειροκροτοῦν τόν λόγο τῆς Θεοφίλας. Ἄς γνωρίζουμε, ἀδελφοί μου χριστιανοί, ὅτι κατά τούς ἁγίους Κανόνες τῆς Ἐκκλησίας μας δέν γίνεται δεκτή ἡ παρθενία κάποιου, ἄν αὐτός προτιμᾶ αὐτόν τόν τρόπο τῆς ζωῆς, ἐπειδή βδελύσσεται τόν γάμο (βλ. θ´ Κανόνα τῆς ἐν Γάγγρᾳ Συνόδου). Καθένας ἄς μείνει ἐκεῖ πού τόν κάλεσε ὁ Θεός καί θά σωθεῖ μέ τήν σταθερότητά του στήν ὀρθόδοξη πίστη, μέ τήν θερμή προσευχή του στόν Χριστό καί τήν Παναγία μας, μέ ταπείνωση καί ἀγάπη στόν πλησίον.

Μέ πολλές εὐχές,

† Ὁ Μητροπολίτης Γόρτυνος καί Μεγαλοπόλεως Ἰερεμίας

1. Ἡ προηγούμενη ὁμιλήτρια, ἡ Μάρκελλα ὑπέβαλε μία ἀντίρρηση στήν Θεοφίλα: Ἐάν ὁ Θεός διαμορφώνει τόν νέο ἄνθρωπο στήν κοιλία τῆς μητέρας του, τότε ἀναγκαστικά πρέπει νά δεχθοῦμε ὅτι καί τά ἀπό τήν μοιχεία γεννώμενα πλάθονται καί αὐτά ἀπό τόν Θεό. Ἡ Θεοφίλα μέ παραστατικό παράδειγμα λέγει ὅτι ναί, καί τά νόθα τέκνα τά πλάθει ὁ Θεός! Γιατί δέν εὐθύνεται τό ὑλικό πού σπείρεται στήν ξένη γῆ, ἀλλά ὁ κλεψίγαμος, ὁ ὁποῖος καί θά τιμωρηθεῖ γιά τήν πράξη του. Ἡ Ἐκκλησία δέν ἀποστρέφεται καί τά κλεψίγαμα τέκνα, ἀλλά τά παραλαμβάνει στήν ἁγία Της κολυμβήθρα καί τά κάνει τέκνα Θεοῦ.


http://anavaseis.blogspot.gr/2013/11/3_16.html

Συμπόσιον τῶν δέκα παρθένων ἤ περί Ἁγνείας τοῦ Μεθοδίου Ὀλύμπου (2). Μητροπολίτου Γόρτυνος καί Μεγαλοπόλεως Ἰερεμίου

    Ἱερά Μητρόπολις

Γόρτυνος καί Μεγαλοπόλεως                                           Πατερικά κηρύγματα

Δημητσάνα Μεγαλόπολις

 Δημητσάνα - Μεγαλόπολη, Κυριακή 10 Νοεμβρίου 2013

 Κυριακάτικο ἐγκύκλιο κήρυγμα Μητροπολίτου

Συμπόσιον τῶν δέκα παρθένων ἤ περί Ἁγνείας τοῦ Μεθοδίου Ὀλύμπου (2)

Μητροπολίτης Γόρτυνος Ἰερεμίας

Α´ Λόγος. Ὁμιλεῖ ἡ παρθένος Μάρκελλα

1. Στήν μελέτη τῶν ἁγίων Πατέρων, ἀδελφοί χριστιανοί, βρισκόμαστε στόν ἅγιο Μεθόδιο, τόν Ἐπίσκοπο Ὀλύμπου τῆς Λυκίας. Στό προηγούμενο κήρυγμά μας εἴπαμε ὅτι ὁ πατέρας αὐτός, κατά ἀπομίμηση τοῦ Συμποσίου τοῦ Πλάτωνα, ἔγραψε ἕνα ὡραῖο σύγγραμμα, τό ὁποῖο ἐπιγράφει «Συμπόσιον τῶν δέκα παρθένων ἤ περί Ἁγνείας».
Τό ἔργο παρουσιάζει ἕνα διάλογο δέκα παρθένων, ὁ ὁποῖος ἔγινε στόν ὡραῖο καί εὐώδη κῆπο τῆς οἰκοδέσποινας Ἀρετῆς κάτω ἀπό τό δένδρο ἄγνος, λυγαριά, ὅπως τό λέμε ἐμεῖς. Τίς ἀγορεύσεις τῶν παρθένων στόν κῆπο αὐτόν ἡ  Θεοπάτρα, πού συμμετεῖχε στό Συμπόσιο, τίς διηγήθηκε στήν παρθένο Γοργονία, καί αὐτή πάλι τίς εἶπε σέ μία ἄλλη παρθένο, τήν Εὐβουλία.

2. Ἀλλά μᾶς κάνει μεγάλη ἐντύπωση, ἀγαπητοί μου, τό ὅτι τά ὀνόματα αὐτά στό κείμενό του ὁ Μεθόδιος δέν τά προφέρει σέ θηλυκό ἄρθρο καί θηλυκή κατάληξη, σάν γυναῖκες πού εἶναι, ἀλλά τά λέγει στό οὐδέτερο γένος. Τά λέγει  «τό Γοργόνιον» καί «τό Εὐβούλιον». «Εὐκαιρότατα ἐπέστης, ὦ Γοργόνιον», λέγει ἡ Εὐβουλία καλωσορίζοντας τήν Γοργονία. Γιατί αὐτό; Αὐτό θέλει νά ἐκφράσει τήν ὑψηλή θεολογική ἰδέα ὅτι ὁ μοναχός καί ἡ μοναχή, οἱ παρθένοι γενικά, δέν πρέπει νά βλέπονται σάν ἕνας ἄνδρας καί σάν μία γυναίκα, ἀλλά σάν ἄγγελοι Θεοῦ.
Καί οἱ ἄγγελοι δέν εἶναι ἀρσενικοῦ ἤ θηλυκοῦ φύλου. Ἀνήκουν σέ οὐδέτερο γένος. Ἔτσι λοιπόν καί οἱ δύο παρθένες ἐκφωνοῦνται ὡς τό Γοργόνιον καί τό Εὐβούλιον, σέ οὐδέτερο γένος. Ὑπάρχει, ἀγαπητοί μου, ἕνα παλαιό λόγιο τοῦ Χριστοῦ, τό ὁποῖο ἀνήκει στά «ἄγραφα» δέν γράφτηκε δηλαδή στά Εὐαγγέλια. Κατά τό λόγιο αὐτό ὁ Κύριος ρωτήθηκε πότε θά ἔρθει ἡ Δεύτερη Παρουσία Του.
Καί ὁ Κύριος ἀπάντησε μέ αὐτόν τόν ὡραῖο καί δυσερμήνευτο λόγο: «Ὅταν ἔσται τά δύο ἕν, καί τό ἔξω ὡς τό ἔσω, καί τό ἄρσεν μετά τῆς θηλείας, οὔτε ἄρσεν οὔτε θῆλυ». Ἀλλά ἑρμηνεύει στήν συνέχεια ὁ Κύριος τόν λόγον Του αὐτόν. Ὁ λόγος σημαίνει ὅτι ἡ Δευτέρα Παρουσία τοῦ Χριστοῦ θά γίνει τότε πού θά ὑπάρχει τόσο μεγάλη ἀρετή, ὥστε «ἀδελφός ἰδών ἀδελφήν οὐδέν φρονεῖ περί αὐτῆς θηλυκόν, μηδέ ἀδελφή ἰδοῦσα ἀδελφόν φρονεῖ τι περί αὐτοῦ ἀρσενικόν».1
Ἐνῶ δηλαδή ἀπό τά ἅγια Εὐαγγέλια γνωρίζουμε ὅτι ὁ Ἰησοῦς Χριστός θά ἔλθει ὡς Κριτής τότε πού οἱ ἄνθρωποι θά ζοῦν σέ μεγάλη ἀσέβεια καί ἀνηθικότητα (βλ. Ματθ. 24,37.38. Λουκ. 17,26 ἑξ.), ἀπό τόν ἄγραφο αὐτόν λόγο τοῦ Κυρίου μας μαθαίνουμε τώρα ὅτι τόν καιρό τῆς ἐλεύσεώς Του θά ὑπάρχουν καί πιστοί χριστιανοί, οἱ ὁποῖοι θά ζοῦν μέ καθαρή ἁγνότητα, ὡς ἄγγελοι Θεοῦ. Γι᾽ αὐτό λοιπόν στό κείμενό μας ἐδῶ, στό περί Ἁγνείας ἔργο τοῦ Μεθοδίου Ὀλύμπου, πού ἀναλύουμε, προσφωνοῦνται οἱ παρθένες σέ οὐδέτερο γένος.

3. Στό Συμπόσιο τοῦ Μεθοδίου πρώτη παίρνει τόν λόγο, γιά νά ὑμνήσει τήν παρθενία, ἡ Μάρκελλα, ἐπειδή αὐτή, ὅπως λέγει τό κείμενο, «πρώτη ἀνάκειται καί ἔστιν ἅμα πρεσβυτέρα». Αὐτή λέγει ὅτι ἡ παρθενία εἶναι «μεγάλη ὑπερφυῶς καί θαυμαστή καί ἔνδοξος».
Εἶναι τό «οὖθαρ τῆς Ἐκκλησίας», δηλαδή ὁ μαστός της. Πραγματικά, ἀδελφοί, ἡ ᾽Εκκλησία μας τρέφεται ἀπό τήν παρθενία, ἀπό τόν Μοναχισμό, σάν ἀπό μαστό, γιατί αὐτός δίνει τό καθαρό γάλα τῆς ἱερῆς παράδοσης. Ὅλα τά ὡραῖα πού ἔχει ἡ Ἐκκλησία μας καί τά ἀπολαμβάνουμε στήν θεία λατρεία Της, εἶναι μοναχικά δημιουργήματα. Ναί, ὁ Μοναχισμός εἶναι τό «οὖθαρ» τῆς Ἐκκλησίας! Ὅλα τά ὡραῖα ἀπ᾽ αὐτόν!

4. Ἡ παρθενία, ἐξακολουθεῖ νά λέγει ἡ Μάρκελλα, «δεῖται ἐρρωμένων καί γενναίων φύσεων». Ἀπαιτεῖ, δηλαδή, αὐτοί πού τήν ἀκολουθοῦν νά εἶναι δυνατοί στήν ψυχή, ὥστε νά μπορέσουν τό «ρεῦμα τῆς ἡδυπαθείας», πού ἕλκει τήν ψυχή πρός τά κάτω, αὐτοί, μέ μία σβέλτα καί ἐπιτυχῆ πνευματική κίνηση («ὀξυτάτῳ διανοίας τάχει»!), νά τό ἀναγάγουν πρός τά ἄνω καί νά πετοῦν μέ τήν ψυχή τους, σάν σέ ὄχημα, πάνω ἀπό τόν κόσμο, κατευθυνόμενοι στόν οὐρανό.
Ἀπό ἐκεῖ, ἀπό τόν Θεό, τόν κατοικοῦντα ἐν οὐρανοῖς, προέρχεται ἡ παρθενία. Ὅπως γνωρίζουμε, ὁ παρθένος Πατήρ ἐγέννησε παρθενικά τόν Υἱό Του πρό πάντων τῶν αἰώνων, ὁ Ὁποῖος ἐγεννήθη ἐν χρόνῳ, παρθενικά πάλιν, ἐκ παρθένου Μαρίας! Ἡ παρθενία εἶναι ποτό πού πηγάζει ὄχι ἀπό τήν γῆ, ἀλλά ἀπό τόν οὐρανό. «Τοῦτο τό πόμα γεννᾶν οὐκ ἐχώρησε ἡ γῆ μόνος αὐτό πηγάζειν οἶδεν ὁ οὐρανός»! Ἡ παρθενία βιώνεται μέν στήν γῆ, ἀλλά ἐγγίζει τά ἄστρα, τόν οὐρανό. «Παρθενία βαίνειν μέν ἐπί γῆς, ἐπιψαύειν δέ τῶν οὐρανῶν ἡγητέον», λέγει ἐπί λέξει ἡ Μάρκελλα.

5. Ἀκόμη λέγει ἡ Μάρκελλα ὅτι ἡ παρθενία δέν ἀρκεῖται στήν καθαρότητα τοῦ σώματος, ἀλλά σκοπεύει τήν ἀπάθεια τῆς ψυχῆς. Ἡ ψυχή καί τό σῶμα ἔχουν μεταξύ τους σχέση, ὅποια σχέση ἔχει ὁ ναός μέ τό ἄγαλμα, πού εἶναι σ᾽ αὐτόν. Δέν νοεῖται νά φροντίζουμε γιά τήν καθαρότητα τοῦ ναοῦ καί νά ἀφήνουμε ἀκάθαρτο τό ἄγαλμα.
Ἔτσι καί δέν ἀρκεῖ μόνο νά εἶναι τό σῶμα καθαρό ἀπό ἁμαρτήματα, ἀλλά πρέπει νά καθαρεύει καί ἡ ψυχή, νά καθαρεύει ὁ νοῦς ἀπό κακούς λογισμούς. Γιά τήν ἐπιτυχία αὐτῶν χρειάζεται γνώση. Ἡ γνώση ἀποκτᾶται ἀπό τήν μαθητεία στήν διδασκαλία τῶν Ἁγίων Γραφῶν καί στήν ἀκρόαση τῶν θείων λόγων.
Γι᾽ αὐτό καί ἡ παρθένος ὀφείλει νά καταφεύγει στούς διδασκάλους τῆς θεολογίας καί νά διδάσκεται ἀπό αὐτούς τά μαθήματα περί τῆς παρθενίας γιά νά αὐξάνεται περισσότερο ἡ ἐπιθυμία της γιά τήν σωφροσύνη. Ἡ θεολογική γνώση εἶναι ἀναγκαία στήν παρθενική ζωή.
 Ἡ παρθενία εἶναι μία θυσία ὁλοκαυτώσεως στόν Θεό. Ἀλλά ὁ Θεός στήν Παλαιά Διαθήκη διέταξε τά πρός θυσία σφάγια τοῦ ὁλοκαυτώματος νά εἶναι ἁλατισμένα (Λευϊτ. 2,13). «Ἅλας» στήν θυσία τῆς πνευματικῆς ζωῆς εἶναι ἡ θεολογική γνώση, γιά νά εἶναι προσφορά μέ ἐπίγνωση. «Ἅλας ἡμῖν τό δηκτικόν καί πρός ὠφέλειαν ἀποστῦφον ἡ πνευματική πᾶσα τῶν Γραφῶν ἐδόθη μελέτη, ἧς δή χωρίς ἀδύνατον τῷ παντοκράτορι διά τοῦ λόγου προσενεχθῆναι ψυχήν»!

6. Ἡ παρθενία, συνεχίζει νά λέγει ἡ Μάρκελλα, δέν ἀποκαλύφθηκε στίς πρῶτες γενεές τῶν ἀνθρώπων. Οἱ ἄνθρωποι ἦταν ἀτελεῖς καί δέν θά μποροῦσαν νά ἀντέξουν ἕνα τέτοιο ὑψηλό μάθημα. Ἔπειτα οἱ ἄνθρωποι τότε ἦταν ὀλίγοι καί ὁ Θεός ἤθελε νά ἀποκαλύψει σέ πολλούς τό ὑψηλό χάρισμα τῆς παρθενίας.
Ἡ παρθενία ἀποκαλύπτεται στήν ἀνθρωπότητα, κατά τό σχέδιο τοῦ Θεοῦ, σταδιακά. Στήν ἀρχή ὁ Θεός ἐπιτρέπει τούς γάμους καί μεταξύ τῶν ἀδελφῶν. Στήν συνέχεια ὅμως ἀπαγορεύει τήν ἀδελφομιξία, ἀλλά ἐπιτρέπει τήν πολυγαμία. Ἀπό τήν πολυγαμία τώρα πηγαίνουμε στήν μονογαμία καί ἀπό αὐτήν στήν ἐγκράτεια στόν γάμο.
Μετά ἀπό αὐτήν τήν προπαρασκευή καί τήν προετοιμασία καί μετά ἀπό τήν πλήρωση τῆς γῆς ἀπό ἀνθρώπους παρέδωσε ὁ Θεός στήν ἀνθρωπότητα τό ὑψηλό μάθημα τῆς παρθενίας. Ἀνάλογα, λοιπόν, μέ τό ἠθικό ποιόν τῶν ἀνθρώπων, ἔχουμε μία ἀνοδική πορεία ἀπό τήν ἀδελφομιξία μέχρι τήν ἐγκράτεια στόν γάμο καί ἀπό αὐτήν στήν παρθενία.
 Παρόμοια μέθοδο μέ αὐτή πού ἐφήρμοσε ὁ Θεός, λέγει ἡ Μάρκελλα, ἐφαρμόζουν καί οἱ ἄνθρωποι πατέρες στά παιδιά τους. Στήν ἀρχή, στήν προσχολική ἡλικία, ἐπιτρέπουν στά παιδιά τους νά χαίρονται τά παιχνίδια τους, ἀλλά μετά τά στέλνουν σέ δασκάλους.
 Ἐκεῖ τά παιδιά μαθαίνουν νά ἀποβάλλουν τόν νηπιώδη τρόπο τους καί γίνονται ἱκανά γιά νά παρακολουθήσουν ὑψηλά μαθήματα καί ἀργότερα παρακολουθοῦν ἄλλα ὑψηλότερα ἀκόμη μαθήματα. Ἔτσι λοιπόν καί ὁ Θεός δέν ἀποκάλυψε ἀπό τήν ἀρχή τό μάθημα τῆς παρθενίας στήν ἀνθρωπότητα, γιατί  οἱ ἄνθρωποι ἦταν σέ χαμηλό ἠθικό ἐπίπεδο καί δέν θά τό ἄντεχαν. Ἡ παρθενία εἶναι τῶν τελείων καί τελειότητα δέν ὑπῆρχε παλαιά.
Ἔλλειπε τό ἀρχέτυπο πρός τό ὁποῖο θά προσέβλεπαν οἱ ἄνθρωποι γιά νά συμμορφώσουν τόν ἑαυτόν τους. Ἡ διδασκαλία τοῦ ὑψηλοῦ μαθήματος τῆς παρθενίας ἀφέθηκε στόν Ἰησοῦ Χριστό, τόν Ὁποῖο ἡ Μάρκελλα καλεῖ «Ἀρχιπάρθενον»! Ὁ Ἰησοῦς Χριστός ὅπως εἶναι «ἀρχιποιμήν» καί «ἀρχιπροφήτης», ἔτσι εἶναι καί «ἀρχιπάρθενος»! Οἱ παρθενεύοντες ἔχουν Αὐτόν ὡς Ἀρχηγόν στήν πορεία τους.

6. Τό χαρακτηριστικό τῆς ζωῆς τοῦ Χριστοῦ ἦταν ἡ παρθενία. Ἄν λοιπόν ὁ ἄνθρωπος θέλει νά ἐπιτύχει τό «καθ᾽ ὁμοίωσιν» πρός τόν Θεό σέ τέλειο βαθμό, ὀφείλει νά ἀκολουθήσει τήν παρθενία. Στήν Ἀποκάλυψη ὁ Ἰωάννης παρουσιάζει, μέ τήν εἰκόνα τοῦ Ἀρνίου, τόν Κύριο Ἰησοῦ Χριστό ὡς Ἀρχιπάρθενο, ὡς προεξάρχοντα τοῦ χοροῦ τῶν παρθένων, ὡς περιστοιχιζόμενον ἀπό τίς 144.000 πιστῶν, «οἵ μετά γυναικός οὐκ ἐμολύνθησαν παρθένοι γάρ εἰσιν» (Ἀποκ. 14,1). Τό ὅτι τό ἀξίωμα τῆς παρθενίας εἶναι «μέγιστον παρά τῷ Θεῷ», φαίνεται, ὅπως παρατηρεῖ ἡ Μάρκελλα, ἀπό τούς λόγους τῆς Ἀποκαλύψεως περί αὐτῶν τῶν παρθένων στήν συνέχεια: «Οὗτοι ἠγοράσθησαν ἀπό τῶν ἀνθρώπων ἀπαρχή τῷ Θεῷ καί τῷ ἀρνίῳ.
Καί ἐν τῷ στόματι αὐτῶν οὐχ εὑρέθη ψεῦδος ἄμωμοι εἰσίν. Ἀκολουθοῦσι τῷ Ἀρνίῳ ὅπου ἄν ὑπάγῃ» (Ἀποκ. 14,4-5).
Ἀπό τό σημερινό κήρυγμα κρατῆστε, ἀγαπητοί μου, ἰδιαίτερα τό ὅτι ἡ παρθενία, ὁ Μοναχισμός δηλαδή, εἶναι τό «οὖθαρ» (= ὁ μαστός) τῆς Ἐκκλησίας καί ὅτι ὁ Ἰησοῦς Χριστός καλεῖται «Ἀρχιπάρθενος»!

Μέ πολλές εὐχές,

† Ὁ Μητροπολίτης Γόρτυνος καί Μεγαλοπόλεως Ἰερεμίας

1. Β´ Κλήμεντος Ρώμης, κεφ. ΧΙΙ.

http://anavaseis.blogspot.gr/2013/11/2_9.html

Ἡ φρόνησις καί ἡ ἁγνότης τῆς Ὑπεραγίας Θεοτόκου. Ὁμιλία π. Ἀθανασίου Μυτιληναίου

Ἡ φρόνησις καί ἡ ἁγνότης τῆς Ὑπεραγίας Θεοτόκου

Ὁμιλία π. Ἀθανασίου Μυτιληναίου εἰς τήν Ὑπεραγίαν Θεοτόκον εἰς Κατασκηνωτάς «ΖΩΗΣ» Στομίου.
Πραγματοποιήθηκε στὶς 01-08-1984




Για να κατεβάσετε και να αποθηκεύσετε την ομιλία σε mp3 πατήστε ΕΔΩ (δεξί κλίκ αποθήκευση ως, ή αποθήκευση δεσμού ως)
 Πηγή ἀρχείου arnion.gr





http://anavaseis.blogspot.gr/2013/08/blog-post_9978.html

Ἡ Ἁγνότητα

Ἡ Ἁγνότητα 

1.Το σώμα μας είναι «ναός του Θεού» (πβ. Α” Κορ. στ” 19). Γι” αυτό, όταν το παραδίδουμε στις σαρκικές αμαρτίες, βεβηλώνουμε αυτό τον ζωντανό ναό. Και είναι γραμμένο ότι «εἴ τις τὸν ναὸν τοῦ Θεοῦ φθείρει, φθερεῖ τοῦτον ὁ Θεός· ὁ γὰρ ναὸς τοῦ Θεοῦ ἅγιός ἐστιν, οἵτινές ἐστε ὑμεῖς» (Α” Κορ. γ” 17).
Αυτός που αγωνίζεται να είναι αγνός, αποφεύγοντας κάθε είδους πορνεία και ασέλγεια, προγεύεται ήδη από τώρα την αφθαρσία της μέλλουσας Ανάστασης! Γι” αυτό τον λόγο και τα λείψανα των οσίων ευωδιάζουν!

1.Παλαιότερα οι άνθρωποι αισθάνονταν ντροπή, όταν έπεφταν σε σαρκικά αμαρτήματα. Σήμερα δυστυχώς τα αμαρτήματα αυτά διαπράττονται αδιάντροπα. Και, με τον κατήφορο που πήραμε, θα έλθει καιρός, που όχι μόνο δεν θα θεωρούνται πια αμαρτήματα, αλλά και θα… επαινούνται! Ουαί και αλίμονον, όταν θα φθάσει η κοινωνία μας σ” εκείνο το σημείο!
Ουσιαστικό θεμέλιο για τον κατά Χριστόν Γάμο αποτελεί η παρθενία και των δύο συζύγων μέχρι και την ημέρα του Γάμου τους.
Κατά το Μυστήριο του Γάμου η Εκκλησία στεφανώνει τους νυμφευομένους, για να επιβραβεύσει την αγνότητα και παρθενία, που προϋποτίθεται ότι διαφύλαξαν και οι δύο μέχρι εκείνη την ιερή στιγμή, που τελείται το Μυστήριο.
Η συνήθεια, που δυσχερέστερα επικρατεί στις μέρες μας, να συζούν δηλαδή οι αρραβωνιασμένοι, σαν να “ναι παντρεμένοι, είναι χριστιανικώς τελείως απαράδεκτη.
Τεράστια ευθύνη φέρουν γι” αυτό το αμάρτημα και οι γονείς όταν, όχι δεν διαπαιδαγώγησαν, καθώς θα έπρεπε, τα παιδιά τους από νωρίς, αλλά και δυστυχώς ανέχονται, ή και προτρέπουν σ” αυτή την ανίερη συμβίωση κάτω από τη στέγη του δικού τους σπιτιού. Έτσι όμως γίνονται και αυτοί συνυπεύθυνοι και συμμέτοχοι στο αμάρτημα της πορνείας.

γέροντας Γερμανός Σταυροβουνιώτης
2. Είπε ο Αβάς Μακάριος: "Όταν ήλθα στην Κωνσταντινούπολη και περπατούσα... βλέπω με τα νοερά μάτια ... ένα νέο άνθρωπο να κάθεται έξω από πορνείο, πολύ λυπημένος, να κρύβει το πρόσωπο του με τις παλάμες του και να θρηνή...
Τον πλησίασα και του λέω:
    - Ποια είναι η αιτία του θρήνου και της λύπης σου και γιατί δεν φεύγεις από εδώ που είναι καταγώγιο πόρνων και ακολάστων γυναικών;
Και αυτός μου απάντησε:
    "-Στη φύση, ένδοξε δούλε του θεού, είμαι Άγγελος. 'Όπως όλοι οι χριστιανοί την ώρα που βαπτίζονται λαμβάνουν από το θεό Άγγελο, είμαι Άγγελος για φρούρηση και σκέπη του νέου που είναι μέσα στο καταγώγιο. Και θλίβομαι βλέποντας τον να εργάζεται ανομίες και ασω-τίες, όπως τώρα που βρίσκεται εδώ .. Πώς να μην θρηνήσω την εικόνα του θεού που κατάντησε τέτοιο σκοτάδι".
Και τότε του λέω:
    - Για ποιο λόγο δεν τον συμβουλεύεις να αποφυγή το σκοτάδι της αμαρτίας;
    Μου απαντά ο Άγγελος:
    - Δεν έχω το δικαίωμα να τον πλησιάσω. Διότι, αφότου άρχισε να αμαρτάνει είναι δούλος των δαιμόνων και δεν έχω καμιά εξουσία επάνω του".
Αγνεία η χαρά του Θεού και των Αγγέλων. Πορνεία η χαρά των δαιμόνων. Ως πρώτο και βασικό δεδομένο έχουμε το ότι η αγνεία αρέσει στον Κύριο μας. Ευφραίνεται υπερβαλλόντως με αυτήν την αγιοποιόν αρετή. Και όσο αγωνιζόμαστε για να την κρατήσουμε, τόσο περισσότερο συγκινείται μαζί μας, συμπαθεί και συντρέχει με την θεία βοήθεια και προστασία Του, αρκεί να βλέπει συνειδητή προσπάθεια ... Γι' αυτό το βλέμμα μας στραμμένο πάντα σ' Αυτόν.

3. «Ο άγαμος μεριμνά (πρέπει να μεριμνά) πως αρέσει τω Κυρίω· ο δε γαμήσας μεριμνά τα του κόσμου, πως αρέσει τη γυναικί. Μεμέρισται και η γυνή και η παρθένος. Η άγαμος μεριμνά τα του Κυρίου, ίνα η αγία και σώματι και πνεύματι· η δε γαμήσασα μεριμνά τα του κόσμου, πως αρέσει τω ανδρί (Α´Κορ. 7,32-34). Συνεπώς η παρθενία σκοπό έχει την πλήρη αφιέρωση στον Θεό. Κανένα άλλο κίνητρο δεν είναι θεμιτό.
Ο ιερός Χρυσόστομος, για το θέμα που εξετάζουμε, στην όγδοη του επιστολή προς την διάκονο Ολυμπιάδα (E.Π.E. 37, σσ. 401-413), την οποία γράφει από την εξορία, προσπαθώντας να την παρηγορήσει για όσα άθλια συνέβαιναν στον χώρο της Εκκλησίας, την προτρέπει «ν’ αναλογισθεί τα βραβεία που θα πάρει για τα κατορθώματά της, τα φαιδρά στεφάνια, τη χορεία μαζί με τις παρθένες…».
Και για να προλάβει αντίρρηση της Ολυμπιάδας, ότι αυτή δεν είναι παρθένος, αφού παντρεύτηκε –έστω και για λίγο– και στο τέλος έμεινε χήρα, της λέγει ότι κατά τον απόστολο Παύλο «παρθένος δεν είναι εκείνη που είναι απλώς άγαμη και απαλλαγμένη από την συνουσία ανδρός, αλλ’ εκείνη που φροντίζει ν’ αρέσει στον Κύριο». «Ο άγαμος μεριμνά τα του Κυρίου, πως αρέσει τω Κυρίω… η άγαμος μεριμνά τα του Κυρίου, ίνα η αγία και σώματι και πνεύματι· ο δε γαμήσας ή η γαμίσασα μεριμνά τα του κόσμου· πως αρέσει τη γυναικί… ή τω ανδρί… (Α΄ Κορ. 7,32-34)».
Γι’ αυτό, συνεχίζει ο άγιος Χρυσόστομος, και οι πέντε παρθένες, επειδή είχαν μεν την ελεημοσύνη (το έλαιον δηλαδή) αλλά όχι εν αφθονία αποκλείστηκαν του ουρανίου νυμφώνα. Διότι προφανώς η καρδία τους μεριμνούσε για τα υλικά εφόδια και το προσωπικό τους υλικό συμφέρον και δεν είχε προχωρήσει στην ελεημοσύνη όπως αρμόζει σ’ αυτούς που ζουν σαν παρθένοι.


iereasanatolikisekklisias.blogspot.com
hristospanagia3.blogspot.gr 
 http://anavaseis.blogspot.gr/2012/10/blog-post_400.html