«Η ΠΑΙΔΕΙΑ ΜΕΤΑΛΗΨΙΣ ΑΓΙΟΤΗΤΟΣ ΕΣΤΙ»

(Άγιος Ιωάννης ο Χρυσόστομος)

Μιχαήλ Φώτιος Ιατρός

Σύντομη ομιλία,σε εκδήλωση του Λυκείου Λαγκαδά, για τη γιορτή των Τριών Ιεραρχών.

Στην αποψινή εορταστική εκδήλωση, ανάμεσα στα παιδιά, τους καθηγητές τους και τις αρχές του τόπου μας, δηλώνουμε ταπεινά παρόντες κι εμείς οι γονείς. Φορτωμένοι με χαρές αλλά πιο πολύ με βάσανα, με κόπο και προβλήματα. Βιώνοντας, κυριολεκτικά, έναν κατακλυσμό. Έναν σύγχρονο κατακλυσμό, όπου η αξία «άνθρωπος» έχει ευτελιστεί με βαναυσότητα και  όπου απειλούνται με αφανισμό αυτά τα ίδια τα πνευματικά βάθρα του πολιτισμού μας. Και ψάχνουμε απεγνωσμένα όλοι μας, δάσκαλοι και γονείς, σανίδα σωτηρίας. Σωσίβιο για μας και τα παιδιά μας. Και τότε είναι που συνειδητοποιούμε, όσοι από εμάς εξακολουθούμε και διασώζουμε μέσα στην καρδιά μας ζώσα την μνήμη της Θεϊκής καταγωγής μας, ότι τέτοια σανίδα σωτηρίας υπάρχει. Και δεν είναι άλλη από την Πνευματική Τριανδρία που γιορτάζουμε σήμερα.
Οι Τρείς Ιεράρχες, έρχονται με την ζωηφόρο Ανθρωπολογική τους θεώρηση και με την αειφόρο Παιδαγωγική τους πρόταση να δώσουν σωτήριες λύσεις και λυτρωτικές απαντήσεις στα μεγάλα ερωτηματικά και αδιέξοδα που ταλανίζουν έμπονα την σύγχρονη ανθρωπότητα. Και ειδικότερα στο χώρο της Παιδείας , εκεί είναι όπου η Πατερική Ανθρωπολογία  λειτουργώντας  θεόσταλτα,διακονεί εποικοδομητικά τις διαταραγμένες σήμερα σχέσεις δασκάλων–μαθητών, παιδιών και γονέων. Ποιος μπορεί να αρνηθεί ότι,στις μέρες μας, γονείς και εκπαιδευτικοί όλο και πιο συχνά καταλαμβάνονται από αμηχανία και πέφτουν σε απελπισία και αδιέξοδα, στην προσπάθειά τους να προσεγγίσουν παιδαγωγικά την νεότητα;
 Από το φαινόμενο του ωχαδελφισμού, τον φιλοτομαρισμό, την φυγοπονία, τις διάφορες εξαρτήσεις όπως τα ναρκωτικά, από την κατακόρυφη άνοδο στους δείκτες νοσηρότητας από θανατηφόρα  σεξουαλικώς μεταδιδόμενα νοσήματα, από τον αλκοολισμό και την κατεδαφιστικού χαρακτήρα σύγκρουση γονέων-δασκάλων από τη μια και παιδιών–μαθητών από την άλλη, ποια μοντέρνα παιδαγωγική πρόταση είναι ικανή να μας σώσει;
Η σύγχρονη παιδαγωγική αναμφιβόλως βοηθεί αλλά δεν μπορεί, δυστυχώς,να λύσει ριζικά τα σύγχρονα προβλήματα της αγωγής. Και δεν μπορεί, διότι αγνοεί ή  παραθεωρεί κάποια μεγέθη Πνευματικών διαστάσεων, όπως είναι οι θαυμαστές αλλοιώσεις που μπορούν να επιφέρουν στην ψυχή του παιδιού η μετάνοια, η Θεία Χάρη και οι προσευχές των γονιών και των δασκάλων του. Με άλλα λόγια, η σύγχρονη παιδαγωγική αδυνατεί να επιλύσει επιτυχώς τα σημερινά προβλήματα αγωγής , διότι υποτιμά και προσπερνά αδιάφορα την φωτισμένη βάση των θεωρήσεων των Τριών Ιεραρχών, η οποία διατυπώνεται δια στόματος Ιερού Χρυσοστόμου ως εξής: «η Παιδεία μετάληψις αγιότητος εστί».
            Άρχοντες αυτού του τόπου, αγαπητοί συναθλητές γονείς, σεβαστοί μας καθηγητές, λατρευτά μας παιδιά,γιορτάζουμε σήμερα τους Τρείς Ιεράρχες και γι αυτό,βεβαίως, συγκεντρωθήκαμε εδώ. Και κηρύξαμε μάλιστα την ημέρα αυτή, την 30ή Ιανουαρίου, ημέρα αργίας. Τελικά, όμως, στην πραγματικότητα τι είδους αργία εφαρμόζουμε;  Η 30ή Ιανουαρίου λειτουργεί όντως ως ημέρα εορτασμού και απόδοσης τιμής και ευγνωμοσύνης στους μεγάλους Πατέρες Παιδαγωγούς ή κατάντησε, με δική μας ευθύνη, ημέρα χλευασμού των προστατών της Παιδείας μας και ημέρα–ευκαιρία απόδρασης και ολιγωρίας;
Επιτρέψτε μου  να θέσω, στην ωραιότατη αυτή λαϊκή σύναξη, μερικά ερωτήματα αυτοκριτικής οπτικής και ως εκ τούτου επώδυνα και καυστικά:  
            1ον.  Πού είναι η ενημέρωση των παιδιών μας–μαθητών πάνω στη ζωή, την κοινωνική δράση, την πνευματικότητα και το πλούσιο συγγραφικό παιδαγωγικό έργο των Τριών Ιεραρχών;
Δεν μας ενδιαφέρει το Πνεύμα, η κοινωνική προσφορά και η παιδαγωγική πρόταση των Τριών Φωστήρων της Τρισηλίου Θεότητος; Έ, τότε, με δική μας αποκλειστικά υπαιτιότητα,θα συνεχίσουμε να ζούμε, δυστυχώς, κάτω από τις διαταγές και τα παραγγέλματα των δυνάμεων του σκότους. Των επιβούλων του Γένους μας.
Μέχρι πότε, όμως, η νεότητα της πολύπαθης πατρίδας μας θα βαδίζει με γνώμονες τους κήρυκες του υπερκαταναλωτισμού, της δανειοληψείας, της ελάσσονος προσπαθείας, της ασέβειας στο περιβάλλον, της υποτίμησης του συνανθρώπου, του μισητού πολέμου, της απόρριψης των γονέων και της καταβαράθρωσης κάθε ιερού και οσίου; Μέχρι πότε;
Κι εμείς; Θα παραμείνουμε ασυγκίνητοι και άπραγοι;
            2ον.  Ποιος από εμάς τους γονείς και ποιοι από τους δασκάλους των παιδιών μας, έχουν εγκύψει στα συγγράμματα των Τριών Ιεραρχών και τα έχουνε μελετήσει, ώστε να δυνηθούν να θέσουν σε αποτελεσματική εφαρμογή, τις μοναδικές και διαχρονικής αξίας παιδαγωγικές τους αρχές; Δεν μας συγκινούν πια οι φορείς της ελπίδας, της σωφροσύνης, της θεϊκής παιδαγωγίας, της ανδρείας και της αγάπης;
Άς πάψουμε,τότε, και να λέμε ότι τους γιορτάζουμε. Κι ας βάλουμε μπροστάρηδες στην εκπαιδευτική μας συλλογική προσπάθεια τους ντελάληδες του μηδενισμού και της απελπισίας. Όπως ακριβώς το πράττουμε, εν πολλοίς, και τώρα.          
            3ον.  Τελικά, τι είδους σχολεία θέλουμε;
Για την απάντηση αυτού του ερωτήματος δεν θα επικαλεσθώ το πνευματικό οπλοστάσιο των Τριών Ιεραρχών, αλλά θα προσφύγω στη γνώμη ενός κορυφαίου πολιτικού μας. Εάν ήταν εδώ αυτή την ώρα ο πρώτος Κυβερνήτης της Ελλάδος, ο Ιωάννης Καποδίστριας, –αλήθεια, τι ξέρουνε τα παιδιά μας γι αυτόν; –θα μας έλεγε, όπως έγραψε κάποτε: «Τα σχολεία δεν είναι απλώς τόποι προσκτήσεως γνώσεων, αλλά κυρίως είναι φροντιστήρια ηθικής, χριστιανικής και εθνικής αγωγής».
 Σήμερα και οι τρεις αυτές λέξεις που συνοδεύουν την πολιτική πρόταση περί αγωγής του Καποδίστρια, είναι προγραμμένες, γι’ αυτό και περισσεύουν η ανηθικότητα, η ασέβεια  και  οι συμπεριφορές βαρβαρότητας και απανθρωπίας. 
            Και 4ον. Ποιοι δάσκαλοι θα καταφέρουν να αλλάξουνε το κλίμα της εκπαιδευτικής διαδικασίας και ποιας κοπής δάσκαλοι θα μπορέσουν να γίνουνε φορείς και μεταδότες των παραδοσιακών μας και δοκιμασμένων μορφωτικών αγαθών;
Την απάντηση έρχεται να μας τη δώσει και πάλι ο Πρώτος Κυβερνήτης μας, ο Ιωάννης Καποδίστριας, που τον έφαγε το αδίστακτο φονικό χέρι του επίβουλου,Κυριακή πρωΐ,στην πόρτα της εκκλησιάς, διακηρύσσοντας με το ανύστακτο ενδιαφέρον του για την Παιδεία  τα εξής:  «Το συμφέρον και η εθνική φιλοτιμία θα υποκινηθώσι εξ ίσου, εάν το εκπαιδευτήριον προικισθεί με όλα τα μέσα της παραγωγής της παιδείας, εάν διδάσκαλοι διακεκριμένοι, επί φιλοθρησκεία και έρωτι προς την εθνικήν γλώσσαν και φιλολογίαν, εκλέγονται μεταξύ των Ελλήνων, οίτινες δικαίως υπολήπτονται εν τω κόσμω των γραμμάτων και επιστημών».
 «Σχολείο ίσον δάσκαλος» και, κατά τον Κυβερνήτη, σωστός δάσκαλος είναι ο διακεκριμένος επί «φιλοθρησκεία», ο χριστιανός δάσκαλος, και ο «επί έρωτι» προς την γλώσσα μας. Γλώσσα και πίστη είναι τα δύο «τζιβαϊρικά πολυτίμητα», που αρδεύουν την εθνική συλλογική μας συνείδηση.
            Η Χριστιανική ανθρωπολογία των πατέρων της Εκκλησίας μας και εν προκειμένω των Μεγάλων παιδαγωγών,των Τριών Ιεραρχών, που σήμερα συγκεντρωθήκαμε εδώ για να γιορτάσουμε, συνοψίζεται και εκφράζεται με τα παρακάτω λόγια του ίδιου μεγάλου οραματιστή μας ηγέτη, τα οποία  αποδέχομαι απολύτως και θέτω ως επίλογο της ενώδυνης αναφοράς μου: «Δε με μέλει περί του τί λέγουσι και τί θα είπωσι περί εμού. Με ενδιαφέρει μόνον να ευρίσκωμαι εν ειρήνη προς την συνείδησήν μου, όπως και ευρίσκωμαι, χάρις τω Θεώ».
Με απλά λόγια: Δέ με νοιάζει τι λένε και τι θα πουν για μένα. Μ’ ενδιαφέρει μονάχα να έχω ήσυχη και καθαρή τη συνείδησή μου. Και με τη Χάρη του Θεού την έχω.

 Μπορούμε, σήμερα, ως γονείς και δάσκαλοι, να πούμε ευθαρσώς το ίδιο ; Μπορεί κάποιος από τους πολιτικούς ηγέτες της σήμερον, να καυχηθεί για το έργο του και να επαναλάβει αυτά τα λόγια;  Δύσκολο.

30 Ιανουαρίου 2009 . Ακόμα μια γιορτή των Τριών Ιεραρχών, με τους Τρείς Ιεράρχες απόντες …

Σας ευχαριστώ πολύ, που με υπομονή ακούσατε τον προβληματισμό μιας  γενιάς, που περιμένει με αγωνία να παραδώσει τη σκυτάλη σε χέρια καλύτερα.      



 Λαγκαδάς  30.01.2009                                                  


  Φώτιος Μιχαήλ                                  
(Ως εκπρόσωπος του Συλλόγου Γονέων του Λυκείου Λαγκαδά)                                     



 ΒΙΒΛΙΟΓΡΑΦΙΚΕΣ  ΠΗΓΕΣ :
1.«Παιδεία :η ροδόχρους ελπίδα του Έθνους» , Δημ. Νατσιός 2.«Παιδαγωγική Ανθρωπολογία Αγίου Ιωάννου Χρυσοστόμου» , Βασίλειος Χαρώνης
ΠΡΩΤΗ ΔΗΜΟΣΙΕΥΣΗ: http://www.antibaro.gr/article/390

http://www.enromiosini.gr/arthrografia/arthografia-theologika/%CE%B7-%CF%80%CE%B1%CE%B9%CE%B4%CE%B5%CE%B9%CE%B1-%CE%BC%CE%B5%CF%84%CE%B1%CE%BB%CE%B7%CF%88%CE%B9%CF%83-%CE%B1%CE%B3%CE%B9%CE%BF%CF%84%CE%B7%CF%84%CE%BF%CF%83-%CE%B5%CF%83%CF%84%CE%B9/

«Η Παιδεία μετάληψις αγιότητος εστί» (Άγιος Ιωάννης ο Χρυσόστομος) Σύντομη ομιλία ,σε εκδήλωση του Λυκείου Λαγκαδά, για τη γιορτή των Τριών Ιεραρχών Στην αποψινή εορταστική εκδήλωση , ανάμεσα στα παιδιά , τους καθηγητές τους και τις αρχές του τόπου μας , δηλώνουμε ταπεινά παρόντες κι εμείς οι γονείς . Φορτωμένοι με χαρές αλλά πιο πολύ με βάσανα , με κόπο και προβλήματα . Βιώνοντας , κυριολεκτικά , έναν κατακλυσμό. Έναν σύγχρονο κατακλυσμό , όπου η αξία «άνθρωπος» έχει ευτελιστεί με βαναυσότητα και όπου απειλούνται με αφανισμό αυτά τα ίδια τα πνευματικά βάθρα του πολιτισμού μας . Και ψάχνουμε απεγνωσμένα όλοι μας , δάσκαλοι και γονείς , σανίδα σωτηρίας . Σωσίβιο για μας και τα παιδιά μας . Και τότε είναι που συνειδητοποιούμε , όσοι από εμάς εξακολουθούμε και διασώζουμε μέσα στην καρδιά μας ζώσα την μνήμη της Θεϊκής καταγωγής μας , ότι τέτοια σανίδα σωτηρίας υπάρχει . Και δεν είναι άλλη από την Πνευματική Τριανδρία που γιορτάζουμε σήμερα . Οι Τρείς Ιεράρχες , έρχονται με την ζωηφόρο Ανθρωπολογική τους θεώρηση και με την αειφόρο Παιδαγωγική τους πρόταση να δώσουν σωτήριες λύσεις και λυτρωτικές απαντήσεις στα μεγάλα ερωτηματικά και αδιέξοδα που ταλανίζουν έμπονα την σύγχρονη ανθρωπότητα . Και ειδικότερα στο χώρο της Παιδείας , εκεί είναι όπου η Πατερική Ανθρωπολογία λειτουργώντας θεόσταλτα ,διακονεί εποικοδομητικά τις διαταραγμένες σήμερα σχέσεις δασκάλων – μαθητών , παιδιών και γονέων . Ποιος μπορεί να αρνηθεί ότι ,στις μέρες μας, γονείς και εκπαιδευτικοί όλο και πιο συχνά καταλαμβάνονται από αμηχανία και πέφτουν σε απελπισία και αδιέξοδα , στην προσπάθειά τους να προσεγγίσουν παιδαγωγικά την νεότητα ; Από το φαινόμενο του ωχαδελφισμού , τον φιλοτομαρισμό , την φυγοπονία , τις διάφορες εξαρτήσεις όπως τα ναρκωτικά , από την κατακόρυφη άνοδο στους δείκτες νοσηρότητας από θανατηφόρα σεξουαλικώς μεταδιδόμενα νοσήματα , από τον αλκοολισμό και την κατεδαφιστικού χαρακτήρα σύγκρουση γονέων-δασκάλων από τη μια και παιδιών –μαθητών από την άλλη , ποιά μοντέρνα παιδαγωγική πρόταση είναι ικανή να μας σώσει ; Η σύγχρονη παιδαγωγική αναμφιβόλως βοηθεί αλλά δεν μπορεί , δυστυχώς,να λύσει ριζικά τα σύγχρονα προβλήματα της αγωγής . Και δεν μπορεί , διότι αγνοεί ή παραθεωρεί κάποια μεγέθη Πνευματικών διαστάσεων, όπως είναι οι θαυμαστές αλλοιώσεις που μπορούν να επιφέρουν στην ψυχή του παιδιού η μετάνοια , η Θεία Χάρη και οι προσευχές των γονιών και των δασκάλων του. Με άλλα λόγια , η σύγχρονη παιδαγωγική αδυνατεί να επιλύσει επιτυχώς τα σημερινά προβλήματα αγωγής , διότι υποτιμά και προσπερνά αδιάφορα την φωτισμένη βάση των θεωρήσεων των Τριών Ιεραρχών , η οποία διατυπώνεται δια στόματος Ιερού Χρυσοστόμου ως εξής : «η Παιδεία μετάληψις αγιότητος εστί» . Άρχοντες αυτού του τόπου , αγαπητοί συναθλητές γονείς , σεβαστοί μας καθηγητές , λατρευτά μας παιδιά ,γιορτάζουμε σήμερα τους Τρείς Ιεράρχες και γι αυτό ,βεβαίως, συγκεντρωθήκαμε εδώ. Και κηρύξαμε μάλιστα την ημέρα αυτή , την 30ή Ιανουαρίου , ημέρα αργίας . Τελικά , όμως , στην πραγματικότητα τι είδους αργία εφαρμόζουμε ; Η 30ή Ιανουαρίου λειτουργεί όντως ως ημέρα εορτασμού και απόδοσης τιμής και ευγνωμοσύνης στους μεγάλους Πατέρες Παιδαγωγούς ή κατάντησε , με δική μας ευθύνη, ημέρα χλευασμού των προστατών της Παιδείας μας και ημέρα –ευκαιρία απόδρασης και ολιγωρίας ; Επιτρέψτε μου να θέσω, στην ωραιότατη αυτή λαϊκή σύναξη , μερικά ερωτήματα αυτοκριτικής οπτικής και ως εκ τούτου επώδυνα και καυστικά: 1ον. Πού είναι η ενημέρωση των παιδιών μας –μαθητών πάνω στη ζωή , την κοινωνική δράση , την πνευματικότητα και το πλούσιο συγγραφικό παιδαγωγικό έργο των Τριών Ιεραρχών ; Δεν μας ενδιαφέρει το Πνεύμα , η κοινωνική προσφορά και η παιδαγωγική πρόταση των Τριών Φωστήρων της Τρισηλίου Θεότητος ; Έ , τότε , με δική μας αποκλειστικά υπαιτιότητα ,θα συνεχίσουμε να ζούμε, δυστυχώς, κάτω από τις διαταγές και τα παραγγέλματα των δυνάμεων του σκότους . Των επιβούλων , όπως είπε πρόσφατα ευστόχως , ο μεγάλος Μίκης Θεοδωράκης .Μέχρι πότε , όμως, η νεότητα της πολύπαθης πατρίδας μας θα βαδίζει με γνώμονες τους κήρυκες του υπερκαταναλωτισμού , της δανειοληψείας , της ελάσσονος προσπαθείας , της ασέβειας στο περιβάλλον , της υποτίμησης του συνανθρώπου , του μισητού πολέμου , της απόρριψης των γονέων και της καταβαράθρωσης κάθε ιερού και οσίου ; Μέχρι πότε ; Κι εμείς ; Θα παραμείνουμε ασυγκίνητοι και άπραγοι ; 2ον. Ποιος από εμάς τους γονείς και ποιοι από τους δασκάλους των παιδιών μας , έχουν εγκύψει στα συγγράμματα των Τριών Ιεραρχών και τα έχουν μελετήσει , ώστε να δυνηθούν να θέσουν σε αποτελεσματική εφαρμογή,τις μοναδικές και διαχρονικής αξίας παιδαγωγικές τους αρχές ; Δεν μας συγκινούν πια οι φορείς της ελπίδας , της σωφροσύνης , της θεϊκής παιδαγωγίας , της ανδρείας και της αγάπης ; Άς πάψουμε ,τότε, και να λέμε ότι τους γιορτάζουμε . Κι ας βάλουμε μπροστάρηδες στην εκπαιδευτική μας συλλογική προσπάθεια τους ντελάληδες του μηδενισμού και της απελπισίας . Όπως ακριβώς το πράττουμε , εν πολλοίς , και τώρα. 3ον. Τελικά , τι είδους σχολεία θέλουμε ; Για την απάντηση αυτού του ερωτήματος δεν θα επικαλεσθώ το πνευματικό οπλοστάσιο των Τριών Ιεραρχών ,αλλά θα προσφύγω στη γνώμη ενός κορυφαίου πολιτικού μας . Εάν ήταν εδώ αυτή την ώρα ο πρώτος Κυβερνήτης της Ελλάδος , ο Ιωάννης Καποδίστριας , – αλήθεια , τι ξέρουν τα παιδιά μας γι αυτόν ; – θα μας έλεγε , όπως έγραψε κάποτε : «Τα σχολεία δεν είναι απλώς τόποι προσκτήσεως γνώσεων, αλλά κυρίως είναι φροντιστήρια ηθικής, χριστιανικής και εθνικής αγωγής» Σήμερα και οι τρεις αυτές λέξεις που συνοδεύουν την πολιτική πρόταση περί αγωγής του Καποδίστρια, είναι προγραμμένες, γι’ αυτό και περισσεύουν η ανηθικότητα, η ασέβεια και οι συμπεριφορές βαρβαρότητας και απανθρωπείας. Και 4ον. Ποιοι δάσκαλοι θα καταφέρουν να αλλάξουν το κλίμα της εκπαιδευτικής διαδικασίας και ποιάς κοπής δάσκαλοι θα μπορέσουν να γίνουν φορείς και μεταδότες των παραδοσιακών μας και δοκιμασμένων μορφωτικών αγαθών ; Την απάντηση έρχεται να μας τη δώσει και πάλι ο Πρώτος Κυβερνήτης μας , ο Ιωάννης Καποδίστριας , που τον έφαγε το αδίστακτο φονικό χέρι του επίβουλου ,Κυριακή πρωΐ ,στην πόρτα της εκκλησιάς , διακηρύσσοντας με το ανύστακτο ενδιαφέρον του για την Παιδεία τα εξής: «Το συμφέρον και η εθνική φιλοτιμία θα υποκινηθώσι εξ ίσου, εάν το εκπαιδευτήριον προικισθεί με όλα τα μέσα της παραγωγής της παιδείας, εάν διδάσκαλοι διακεκριμένοι, επί φιλοθρησκεία και έρωτι προς την εθνικήν γλώσσαν και φιλολογίαν, εκλέγονται μεταξύ των Ελλήνων, οίτινες δικαίως υπολήπτονται εν τω κόσμω των γραμμάτων και επιστημών». «Σχολείο ίσον δάσκαλος» και, κατά τον Κυβερνήτη, σωστός δάσκαλος είναι ο διακεκριμένος επί «φιλοθρησκεία», ο χριστιανός δάσκαλος , και ο «επί έρωτι» προς την γλώσσα μας. Γλώσσα και πίστη είναι τα δύο «τζιβαϊρικά πολυτίμητα», που αρδεύουν την εθνική συλλογική μας συνείδηση. Η Χριστιανική ανθρωπολογία των πατέρων της Εκκλησίας μας και εν προκειμένω των Μεγάλων παιδαγωγών ,των Τριών Ιεραρχών , που σήμερα συγκεντρωθήκαμε εδώ για να γιορτάσουμε, συνοψίζεται και εκφράζεται με τα παρακάτω λόγια του ίδιου μεγάλου οραματιστή μας ηγέτη, τα οποία αποδέχομαι απολύτως και θέτω ως επίλογο της ενώδυνης αναφοράς μου : «Δε με μέλει περί του τί λέγουσι και τί θα είπωσι περί εμού. Με ενδιαφέρει μόνον να ευρίσκωμαι εν ειρήνη προς την συνείδησήν μου, όπως και ευρίσκωμαι, χάρις τω Θεώ». Με απλά λόγια : δέ με νοιάζει τι λένε και τι θα πουν για μένα . Μ’ ενδιαφέρει μονάχα να έχω ήσυχη και καθαρή τη συνείδησή μου . Και με τη Χάρη του Θεού την έχω. Μπορούμε , σήμερα, ως γονείς και δάσκαλοι , να πούμε ευθαρσώς το ίδιο ; Μπορεί κάποιος από τους πολιτικούς ηγέτες της σήμερον, να καυχηθεί για το έργο του και να επαναλάβει αυτά τα λόγια ; Δύσκολο. Οι συνειδήσεις μας , δυστυχώς, έχουν μπαζωθεί…. 30 Ιανουαρίου 2009 . Ακόμα μια γιορτή των Τριών Ιεραρχών , με τους Τρείς Ιεράρχες απόντες … Σας ευχαριστώ πολύ , που με υπομονή ακούσατε τον προβληματισμό μιας γενιάς ,που περιμένει με αγωνία να παραδώσει τη σκυτάλη σε χέρια καλύτερα . Λαγκαδάς 30.01.2009 Φώτιος Μιχαήλ (Ως εκπρόσωπος του Συλλόγου Γονέων του Λυκείου Λαγκαδά) ΒΙΒΛΙΟΓΡΑΦΙΚΕΣ ΠΗΓΕΣ : 1.«Παιδεία :η ροδόχρους ελπίδα του Έθνους» , Δημ. Νατσιός 2.«Παιδαγωγική Ανθρωπολογία Αγίου Ιωάννου Χρυσοστόμου» , Βασίλειος Χαρώνης .

Περισσότερα: http://www.antibaro.gr/article/390, Ἀντίβαρο

"ΡΩΜΑΙΪΚΗ ΠΑΙΔΕΙΑ"-ΠΡΟΓΡΑΜΜΑ ΕΛΛΗΝΟΡΘΟΔΟΞΗΣ ΕΚΠΑΙΔΕΥΣΗΣ ΤΟΥ ΠΑΝΕΛΛΗΝΙΟΥ ΠΡΟΟΔΕΥΤΙΚΟΥ ΚΙΝΗΜΑΤΟΣ

ΔΕΛΤΙΟ ΤΥΠΟΥ 

To Πανελλήνιο Προοδευτικό Κίνημα,επειδή πιστεύει ότι η πραγματική αντίσταση και ανάσταση του έθνους μας θα έρθει μόνο μέσα από την Ελληνορθόδοξη γνώση και παιδεία,ξεκινάει ένα πρόγραμμα ελληνορθόδοξης παιδείας με τον γενικό τίτλο "Ρωμαίϊκη παιδεία" που περιλαμβάνει μαθήματα αρχαίας και βυζαντινής ιστορίας,βυζαντινής μουσικής,παραδοσιακών χορών και παραδοσιακών οργάνων,στα οποία θα υπάρχει μια μικρή,συμβολική οικονομική συμβολή κάθε μήνα για να καλυφθούν τα τεράστια έξοδα του κινήματός μας.Όσοι είναι άνεργοι θα συμμετέχουν ΔΩΡΕΑΝ με την επίδειξη της κάρτας ανεργίας τους.

 Ήδη έχουν στελεχωθεί με εθελοντές διδάσκοντες τα τμήματα βυζαντινής και παραδοσιακής μουσικής και παραδοσιακών χορών.Για το τμήμα εκμάθησης αρχαίας και βυζαντινής ιστορίας αναζητούμε εθελοντές καθηγητές να προσφέρουν τις υπηρεσίες τους.Γιατί δεν αρκούν οι δηλώσεις περί ορθοδόξου και ελληνικού (ρωμαίϊκου) φρονήματος,αλλά πρέπει αυτό να αποδεικνύεται εμπράκτως.

Τηλ.επικοινωνίας:697-840.1800 

ΓΙΑ ΤΟ ΠΑΝΕΛΛΗΝΙΟ ΠΡΟΟΔΕΥΤΙΚΟ ΚΙΝΗΜΑ

ΔΗΜΗΤΡΗΣ ΑΝΑΣΤΑΣΙΑΔΗΣ

ΤΟΜΕΑΡΧΗΣ ΕΘΝΙΚΗΣ ΠΑΙΔΕΙΑΣ ΚΑΙ ΘΡΗΣΚΕΥΜΑΤΩΝ

ΠΑΝΕΛΛΗΝΙΟ ΠΡΟΟΔΕΥΤΙΚΟ ΚΙΝΗΜΑ:Η ΚΥΡΙΑ ΡΕΠΟΥΣΗ ΕΙΝΑΙ ΑΝΙΣΤΟΡΗΤΗ!!

ΔΕΛΤΙΟ ΤΥΠΟΥ 

Το Πανελλήνιο Προοδευτικό Κίνημα,με αφορμή το νέο "χτύπημα" της γνωστής,γραφικώτατης κ.Ρεπούση περί αφαίρεσης του μαθήματος των Θρησκευτικών, δηλώνει τα εξής:

Η κ.Ρεπούση,αν και ιστορικός,όπως τουλάχιστον δηλώνει η ίδια-γιατί ως γνωστόν στην Ελλάδα είσαι ό,τι δηλώσεις-είναι ανιστόρητη.Δεν γνωρίζει ότι,εάν υπάρχει ελληνικό κράτος,το οφείλει αποκλειστικά στην Ορθόδοξη Εκκλησία.Δεν γνωρίζει ότι οι Έλληνες,από τον Έβρο ως την Κρήτη,είναι ομόγλωσσοι και ομόθρησκοι,εκτός των μουσουλμάνων της Δ.Θράκης,αλλά και εξαιρέσεων όπως της ιδίας.Στις δύσκολες στιγμές η Εκκλησία πρόσφερε πολλά στον Ελληνικό λαό.Πολλοί είναι εκείνοι που πολεμούν την  Ορθοδοξία και την Ελλάδα και εξυπηρετούν ξένα συμφέροντα όπως εσείς κ.Ρεπούση που εκδικείστε τον Ελληνικό λαό που σας έβαλε στην ελληνική Βουλή.Σε αυτόν λοιπόν το λαό απευθυνόμαστε και λέμε το γνωστό σλόγκαν της νεολαίας "Λαέ ντροπή σου για την επιλογή σου!"

ΓΙΑ ΤΟ ΠΑΝΕΛΛΗΝΙΟ ΠΡΟΟΔΕΥΤΙΚΟ ΚΙΝΗΜΑ

Ο ΠΡΟΕΔΡΟΣ                                     

ΝΙΚΟΛΑΟΣ ΣΠΕΝΤΖΟΣ                                    


Ο ΤΟΜΕΑΡΧΗΣ ΕΘΝ.ΠΑΙΔΕΙΑΣ ΚΑΙ ΘΡΗΣΚΕΥΜΑΤΩΝ    
ΔΗΜΗΤΡΗΣ ΑΝΑΣΤΑΣΙΑΔΗΣ                                                           

ΕΡΑΝΙΖΟΝΤΑΣ ΕΥΦΑΝΤΑΣΤΕΣ, ΕΥΩΔΙΑΣΤΕΣ ΚΙ ΕΥΓΕΣΤΕΣ ΛΕΞΕΙΣ*

Εἰρήνης Κ.,  φιλολόγου

Πρὸ τριετίας συνάντησα στὸ Πανεπιστήμιο ἕναν ἑλληνιστὴ Βέλγο φοιτητὴ ποὺ ἐνθουσιαζόταν κατανοώντας τὸ βάθος λέξεων ὅπως ἡ ὠτοασπίδα ἢ ἡ ὀδοντογλυφίδα. Χαμογελοῦσε ὅποτε ἔβλεπε πυγολαμπίδες ἢ ἄκουγε «ζήτω» γιὰ χειρουργοὺς καὶ ταξίδια τοῦ μέλιτος. Γιὰ σκέψου, μοῦ ἔλεγε, πόσο εὔστοχα οἱ ἴδιες οἱ λέξεις σας ὁρίζουν τὶς ἐποχές: φθινόπωρο, ἔαρ/ἄνοιξη, θέρος/καλοκαίρι… Κι ὅμως πολλοὶ ἀπὸ ἐμᾶς εἴμαστε ἀνυποψίαστοι.

Εἶναι γοητευτικὸ νὰ ὑποψιάζεται κανεὶς γιὰ τὴ διαρκῆ ροὴ τῆς γλώσσας μας, τὶς ἀέναες ἀλλαγὲς σὲ φωνητικό, μορφολογικὸ καὶ σημασιολογικὸ ἐπίπεδο. Τὰ πρόβατα στὸν Ἀριστοφάνη βέλαζαν «βήβη»  (ἀφοῦ τὸ η ἦταν μακρὸ ε, ὅπως ἀντιστοίχως διέφερε τὸ ω μέγα ἀπὸ τὸ ο μικρόν), ἡ ἱστορία στὴν ἐποχὴ τοῦ Περικλῆ κι ἀργότερα γραφόταν ΗΙΣΤΟΡΙΑ (λόγῳ δασείας, βλ. History), ἐνῷ περίπτερο ὀνόμαζαν εὔλογα τὸν ναὸ ποὺ εἶχε ὁλόγυρα κίονες… Ταυτόχρονα, ὡς σήμερα μιλᾶμε γιὰ σανδάλια, Θεό, σέλινο, θάλασσα καὶ θὰ προκαλοῦσε ἴλιγγο ἡ συνειδητοποίηση πὼς αὐτὲς οἱ λέξεις ἀκούγονται καὶ γράφονται ἤδη ἀπὸ τὴν ἐποχὴ τῶν Μυκηναίων, τουλάχιστον ἀπὸ τὸ 1200 π. Χ.

Μπορεῖ, ἔπειτα, ἡ λέξη ναῦς νὰ ἀντικαταστάθηκε ἀπὸ τὸ πλοῖο, ἀλλὰ μᾶς κληροδότησε ναύτη, ναυάγιο, ναύαρχο, Ναύπλιο, Ναυσικᾶ. Ὁμοίως ἡ θύρα ἔγινε πόρτα, ἀλλὰ ὁ θυρωρὸς καὶ τὸ θυροτηλέφωνο, ἡ «θύρα 13» δὲν ἄλλαξαν. Ὁ ὑδροχόος δὲν ἔγινε νεροχύτης, ἐνῷ ἡ θήρα ἔγινε κυνήγι μὰ ἄφησε τὰ θηρία, τὸ θήραμα, τοὺς κάθε λογῆς προικοθῆρες, λεξιθῆρες, λαθροθῆρες, βαθμοθῆρες καὶ ψηφοθῆρες. Τὸ ἀλέξω ποὺ σήμαινε ἀποκρούω ἀπεβίωσε νωρίς, ὅμως τὸ κουβαλοῦν ἀκόμα ὁ Ἀλέξανδρος, τὸ ἀλεξίσφαιρο γιλέκο καὶ τὸ ἀλεξικέραυνο, ὁ μαχητικὸς ἀλέκτωρ καὶ τὸ ἀλεξίπτωτο ἐνῷ ὁ πρόγονος νοῦς συνυπάρχει μὲ ὅλους τους κατιόντες συγγενεῖς του, ὀξύνοες νουνεχεῖς ἀνθρώπους ποὺ παρανοοῦν, κατανοοῦν, νουθετοῦν καὶ δὲν διανοοῦνται τὰ ὑπονοούμενα ποὺ ἐννοοῦνται στὴ νοημοσύνη ἢ τὴν ἄνοια.

Ἀντίστοιχα, τὴ ρίζα τοῦ τέμνω συναντοῦμε σὲ λέξεις ποὺ ἐκ πρώτης ὄψεως οὐδόλως συγγενεύουν (διχοτόμος, ἔντομο, σύντομος, ρυμοτομία). Δὲν ξέρω πόσο κουβεντιάζοντας ἔχουμε συνείδηση πὼς συ-ζητᾶμε τὴν ἀλήθεια ἢ ὅταν ἀποκαλοῦμε κάτι ἄψογο τὸ ἐννοοῦμε καὶ δὲν τοῦ βρίσκουμε ψεγάδι, δὲν μπορεῖ κανεὶς νὰ τὸ ψέξει. Ὁμοίως, φαντάζομαι, θὰ ἤμασταν πιὸ διστακτικοὶ νὰ λέμε πὼς συγ-χωροῦμε καὶ μετα-νοοῦμε, ἂν ἤμαστε εἰλικρινεῖς. Πάντως, σήμερα ποὺ τὰ παιδιὰ στὸ σχολεῖο κατάλαβαν ὅτι κόσμος σημαίνει κόσμημα καὶ ἐτυμολογώντας βρῆκαν τὴ σχέση οἰκολογίας καὶ οἴκου, προβληματίστηκαν μήπως πρέπει νὰ ἀλλάξουμε ὁρολογία.














Πολὺ στενοχωριέμαι ποὺ μελετώντας τὰ παιδιὰ ἀρχαῖα ἡ μιλώντας οἱ μεγάλοι νέα ἑλληνικά, δὲν κατανοοῦμε τὴ συνέχεια τῆς γλώσσας. Κρίμα, γιατί πολλὰ μαργαριτάρια θὰ ἀποσοβοῦνταν, πολλὲς λέξεις δὲν θὰ ἠχοῦσαν τόσο ἀνοίκειες. Σκεφτεῖτε τὴν τροχοπέδη καὶ συνδυάστε τὴν μὲ τὶς χειροπέδες, τὸ χέρι, τὸ ἐγχειρίδιο. Ἂν δὲν καταλαβαίνετε τὸ «ἄχθος ἀρούρης», ἀναρωτηθεῖτε τί κάνει ὁ ἀχθοφόρος καὶ ὁ ἀρουραῖος… Οἱ τύποι «πληροῖ τοὺς ὅρους», «ἐξόφληση τοῖς μετρητοῖς», «Θεὸς φυλάξοι» «μήνυμα ἐστάλη», «μνήσθητί μου, Κύριε», « σεσημασμένος – συνημμένος – κατεψυγμένος» ἀπαντοῦν καὶ σήμερα ὡστόσο τὰ εἰς - οω συνηρημένα, ἡ δοτική, ἡ εὐκτική, οἱ προστακτικὲς καὶ οἱ μετοχὲς τοῦ παθητικοῦ παρακειμένου εἶναι κινέζικα – terra incognita γιὰ τοὺς περισσότερους. Ἔπειτα, ἂν εἴχαμε κατανοήσει τὸν νόμο τῆς ἐκτάσεως ἐν συνθέσει τῶν φωνηέντων δὲν θὰ μπερδευόμασταν μὲ τὴν ὀρθογραφία λέξεων ὅπως: κυν-ηγῶ, ποδ-ήλατο, παν-ηγύρι, συν-ωμότης,ψευδ-ώνυμο, δι-ώροφο.











Ἂν καταλαβαίναμε τὴ λέξη ἡμίφωνο, θὰ ὑποψιαζόμασταν πὼς τὸ ἴδιο ἰσχύει καὶ γιὰ τὰ σύνθετα μὲ – ρ -, εἴτε ἀναφερόμαστε σὲ ἀπο-ρρυπαντικά, μετα-ρρυθμίσεις, δια-ρροές, ἀνθρώπους ποὺ αἱμο-ρραγοῦν, καταρ-ρακώνονται ἢ περνοῦν στὸ Ἀντί-ρριο. Ἔγραψα ἡμί-φωνο καὶ σκέφτηκα ἐκεῖνα τὰ προθήματα ὅπως τὸ ἡμί- (=μισό-) ἢ τὸ ἀμφί- (ἀπὸ τὴ μία κι ἀπὸ τὴν ἄλλη) ἀπὸ κοντὰ καὶ τὰ ἐπιθήματα τύπου -ιδιον (ὑποκοριστικό) ἢ -θεν (=ἀπό).









Πόσες λέξεις δὲν συνδέουν μὲ ἀόρατους δεσμούς… ἡμίφως, ἡμίχρονο, ἡμισφαίριο, ἡμιμάθεια, ἡμιανάπαυση, ἡμίθεος, ἡμίτονο, ἡμιτελὴς καὶ ἡμίπαλτο ἀπὸ τὴ μία μαζὶ μὲ τὰ ἀμφιλεγόμενος, ἀμφιταλαντεύομαι, ἀμφίπλευρος, ἀμφιδέξιος, ἀμφίδρομος, ἀμφίβιο, ἀμφιθαλής, ἀμφιθυμία, ἀμφιλύκη, ἀμφορέας. Ἀπὸ τὴν ἄλλη, κατοικίδιο, χοιρίδιο, ἀκτινίδιο, (ὀ)φρύδι(ο), (ὀ)φίδι(ο), ζώδιο, σωματίδιο, ὀγκίδιο, ἀλλὰ καὶ ἀνέκαθεν, παλαιόθεν, πόθεν ἔσχες, παιδιόθεν, μετόπισθεν, πανταχόθεν, ἑκατέρωθεν, θύραθεν, ἄγγελος πρωτοστάτης οὐρανόθεν ἐπέμφθη…  
Ἠχοῦν περιττὰ ὅλα αὐτά; Σίγουρα εἶναι ἀνούσια ἂν προτιμοῦμε ἁπλῶς νὰ ἐπιπλέουμε ἀνυποψίαστοι γιὰ τὶς ὑποθαλάσσιες ὀμορφιές, ἂν ἡ φαντασία καὶ ἡ παρατηρητικότητά μας ἔχουν ἀτονίσει καὶ τὸ λεξικὸ σκονίζεται στὸ ράφι. 
Θὰ ἐπανέλθουμε…

*ΠΕΡΙΟΔΙΚΟ ‘Ἐρῶ’ , Θ΄ ΤΕΥΧΟΣ, ΙΑΝ.-ΜΑΡΤ. 2012



http://www.enromiosini.gr/%CE%B5%CF%81%CE%B1%CE%BD%CE%B9%CE%B6%CE%BF%CE%BD%CF%84%CE%B1%CF%83-%CE%B5%CF%85%CF%86%CE%B1%CE%BD%CF%84%CE%B1%CF%83%CF%84%CE%B5%CF%83-%CE%B5%CF%85%CF%89%CE%B4%CE%B9%CE%B1%CF%83%CF%84%CE%B5%CF%83/

Καταπληκτική επιστολή-κόλαφος μαθητή Α'Λυκείου,απάντηση προς όσους τα βάζουν με την απεργία των εκπαιδευτικών!

Λέγομαι Κωνσταντίνος Μανίκας και είμαι μαθητής της πρώτης Λυκείου στο 10 Λύκειο Δραπετσώνας...
Αποφάσισα να γράψω αυτό το κείμενο, θέλοντας να εκφράσω τον αποτροπιασμό και την αγανάκτησή μου για το θράσος και την υποκρισία και αυτών που μας κυβερνούν καθώς και όλων αυτών των δημοσιογράφων και ΜΜΕ που τους βοηθάνε για να επιβάλλουν τα άνομα και ανήθικα σχέδια τους σε βάρος των μαθητών και της νέας γενιάς.

Αφορμή είναι η απεργία των καθηγητών μου , μέσα στην εξεταστική περίοδο και τα κροκοδείλια δάκρυα πολιτικών και δημοσιογράφων για το μέλλον μου ,που «κινδυνεύει» απ αυτήν.

Τι λέτε;;;;;
Τι μέλλον έχω , -εξαιτίας σας – κι από ποιους πραγματικά κινδυνεύει;;;;

Ας δούμε πρώτα, ποιος διαμόρφωσε το μέλλον και την ζωή όλων, από παλιά.

- Ποιος έφτιαξε το μέλλον του παππού μου και το έντυσε με τα αποφόρια της ΟΥΝΤΡΑ, στέλνοντας τον μετανάστη στη Γερμανία;

- Ποιος κακοδιαχειρίστηκε και κατάκλεψε αυτόν τον τόπο;

- Ποιος ανάγκασε την μητέρα μου να δουλεύει απ το πρωί ως το βράδυ για 530 ευρώ, που αφού πληρώσει λογαριασμούς και φαγητό , δεν περισσεύουν –όχι για να μου πάρει παπούτσια- αλλά ούτε ένα βιβλίο που θέλω απ τον πάγκο του παζαριού;;;;;

- Ποιος μείωσε στο μισό τον μισθό του πατέρα μου;

- Ποιος τον συκοφάντησε ,τον απείλησε με επιστράτευση , απόλυση -αυτόν και όλους τους συναδέλφους του στις μεταφορές- όταν κατέβηκαν σε απεργίες μόνο και μόνο γιατί ήθελαν να ζήσουν με αξιοπρέπεια;

- Ποιος θέλει να κλείσει την σχολή που διάλεξε ο αδερφός μου για να πραγματοποιήσει τα όνειρα του, στο Πανεπιστήμιο;

- Ποιος μου έδωσε φωτοτυπίες αντί για βιβλία;

- Ποιος με άφησε να παγώνω χωρίς θέρμανση στην τάξη μου;

- Ποιος φταίει που μαθητές λιποθυμάνε απ την πείνα;

- Ποιος άφησε τόσους άνεργους;

- Ποιος οδήγησε 4000 ανθρώπους στην αυτοκτονία;

- Ποιος άφησε τους παππούδες μας χωρίς περίθαλψη και φάρμακα;

Οι καθηγητές μου ή ΕΣΕΙΣ τα κάνατε όλα αυτά;;;;

Λέτε επίσης ότι οι καθηγητές μου , με την απεργία , θα καταστρέψουν τα όνειρα μου.

Ποιος σας είπε ότι όνειρο μου είναι να είμαι ένας ακόμα άνεργος στο 67% των νέων ανέργων;

Ποιος σας είπε ότι όνειρο μου είναι να δουλεύω ανασφάλιστος και χωρίς ωράρια για 350 ευρώ το μήνα –όπως ψηφίσατε στην τελευταία σας τροπολογία-;

Ποιος σας είπε ότι όνειρο μου είναι να γίνω οικονομικός μετανάστης ;

Ποιος σας είπε ότι όνειρό μου είναι να γίνω delivery boy;

Δυο λόγια θέλω να πω και στους δασκάλους μου , σ όλη τη χώρα.

Δάσκαλοι μου , έχετε υποχρέωση απέναντι σ όλους τους μαθητές ΝΑ ΜΗΝ ΚΑΝΕΤΕ ΟΥΤΕ ΒΗΜΑ ΠΙΣΩ .
Αν υποχωρήσετε στον δίκαιο αγώνα σας τότε πραγματικά θα έχετε παίξει με το μέλλον μου και θα το χετε υποθηκεύσει.

Όποια υποχώρηση και να κάνετε , όποια νίκη της κυβέρνησης , θα μου στερήσει το δικαίωμα να χαμογελάω , να ονειρεύομαι , να ελπίζω, να αγωνίζομαι για καλύτερη ζωή για μια ανθρώπινη κοινωνία.

Στους γονείς , τους συμμαθητές μου και σ όλη την κοινωνία έχω να πω τα εξής:

Θέλετε αυτοί που μας διδάσκουν να ζουν μες στην εξαθλίωση;

Θέλετε να μας στοιβάξουν σαν εμπορεύματα στις αίθουσες;

Θέλετε να κλείσουν τα σχολεία και να χτίσουν φυλακές;

Θα αφήσετε τους δασκάλους μας μόνους τους σε αυτόν τον αγώνα ;

Έτσι θα μας μάθετε να φωνάζουμε αλληλεγγύη ;

Θέλετε ο δάσκαλος να είναι παράδειγμα σε μας, αυτοσεβασμού , αξιοπρέπειας μαχητικότητας η παράδειγμα υποδούλωσης;;;

Θέλετε τελικά να ζήσουμε σαν δούλοι ;

Από αύριο κιόλας , καταλήψεις σε όλα τα σχολεία από μαθητές και γονείς για να στηρίξουμε τους δασκάλους μας μ’ ένα τραγούδι , ένα σύνθημα : «εμπρός να τσακίσουμε τυράννους φασίστες»

Όλοι μαζί για να αγωνιστούμε για δημόσια δωρεάν και ποιοτική παιδεία .

Όλοι μαζί για να ανατρέψουμε αυτούς που κλέβουν το γέλιο μας ,το γέλιο των παιδιών σας.

ΥΓ. όχι από ματαιοδοξία αλλά για να στερήσω από κάποιους το γελοίο επιχείρημα πως «απλά θέλω να χάσω μαθήματα» , παραθέτω τους βαθμούς μου...

«ΤΙ ΔΕΝ ΜΑΣ ΜΑΘΑΙΝΟΥΝ ΤΑ ΣΧΟΛΙΚΑ ΒΙΒΛΙΑ;»

Ρωμανού  Ξενοφάνουc  Ανδρούτσου*

«Η σύγχρονος Ελλάς οφείλει πολύ περισσότερα εις το χριστιανικόν Βυζάντιον παρ’ όσα εις τας Αθήνας του Περικλέους και του Φειδίου».

Κάρολος Ντήλ

«Χωρίς την Ορθοδοξίαν το όνομα της Ελλάδος δεν ήθελεν ίσως υπάρχει σήμερον εντός βιβλιοθηκών και εις σοφών τίνων αναμνήσεις».

Σπυρίδων Ζαμπέλιος

«…Παρακαλώ να καταβάλετε όλην σας την δραστηριότητα δια να συλλέξετε εν Ενετία παν ό,τι δύνασθε πληροφόρημα περί της Ελλάδος, όχι της αρχαίας, αλλά της του μεσαίωνος (σημ. γράφ.: «Βυζαντίου») και της ενετιζούσης».

                                                                                            Ιωάννης Καποδίστριας

«(…) Το τέλος του βυζαντινού κόσμου επήλθε συντομότατα, το 1453. Αλλά έμεινε ένα σπουδαιότατο επίτευγμα. Ο Σχολάριος, ως Πατριάρχης Γεννάδιος, επεξεργάστηκε με τον κατακτητή Σουλτάνο έναν καταστατικό χάρτη που, παρ’ όλους τους καταπιεστικούς όρους επέτρεπε στην Εκκλησία να επιζήσει και στον ελληνικό λαό να διατηρήσει  την οντότητα  του (…)».

            Σερ Στήβεν Ράνσιμαν

«Το γένος πoτέ δεν υποτάχθηκε στον Σουλτάνο. Είχε πάντα τον Βασιλιά του, τον στρατό του, τα κάστρα του. Βασιλιάς του ο Μαρμαρωμένος Βασιλιάς. Στρατός του οι Αρματωλοί και οι Κλέφτες. Κάστρα του η Μάνη και το Σούλι».

Θεόδωρος Κολοκοτρώνης

«(…) Στην Κωνσταντινούπολη έχει την ευκαιρία να διαπιστώση την παρακμή της οθωμανικής αυτοκρατορίας και τις συνέπειες του δεσποτισμού. Και δεν θεωρεί πια δύσκολη την αποκατάσταση του ελληνικού έθνους (…). (…) Οι Τούρκοι είναι εξαντλημένοι, οι φόροι μεγαλώνουν, οι καταπιέσεις πολλαπλασιάζονται, οι επιδημίες θερίζουν κάθε χρόνο. Σχεδόν πάντοτε ακολουθεί πόλεμος και τα στρατεύματα δεν πληρώνονται. Όλα αυτά ευνοούν την Ρωσία. Μόνο πού άλλα έθνη θέτουν φραγμούς στις φιλοδοξίες της. Ωστόσο μια πραγματικά γενναιόψυχη και ανθρωπιστική συνεργασία με την αυτοκράτειρα θα μπορούσε να αποδιώξει τούς Τούρκους από την Ευρώπη και να ελευθέρωση τούς Έλληνες αποδίδοντάς τους ανεξαρτησία και αυτοκυβέρνηση. Τότε θα βλέπε κανείς αυτόν τον λαό να αφυπνίζεται από τον λήθαργο όπου τον έχουν βυθίσει αιώνες δουλείας και ν’ αναφαίνεται αντάξιος των προγόνων του. Μ’ όλα αυτά ή διάβρωση του σύγχρονου κόσμου είναι τόσο βαθειά πού φοβάμαι ότι αυτό το σχέδιο πού αποβλέπει στην απελευθέρωση των Ελλήνων δεν θα πραγματοποιηθεί ποτέ. Κυρίως, επειδή μερικά έθνη, από τον ανόητο φόβο του εμπορικού ανταγωνισμού των Ελλήνων, δεν θα επιτρέψουν ποτέ σ’ αυτόν τον λαό να γίνει ανεξάρτητος, για να μη τούς ξεπεράσει, όπως ακριβώς οι αρχαίοι πρόγονοι του είχαν ξεπεράσει όλους τούς συγχρόνους τους (…)».

     Αλεσάντρο Μπισσάνι

 «Τ’ άγια τα μοναστήρια, οπού ‘τρωγαν ψωμί oι δυστυχισμένοι (…) από τους κόπους των Πατέρων, των Καλογήρων. Δεν ήταν καπιτσίνοι δυτικοί, ήταν υπηρέτες των Μοναστηριών της Ορθοδοξίας. Δεν ήταν τεμπέληδες· δούλευαν και προσκυνούσαν (=λάτρευαν). Και εις τον αγώνα της πατρίδος σ’ αυτά τα μοναστήρια γινόταν τα μυστικοσυμβούλια, συναζόταν τα ολίγα αναγκαία του πολέμου, και εις τον πόλεμον θυσίαζαν και σκοτωνόταν αυτείνοι, οι ‘περέτες των μοναστηριών και των εκκλησιών. Τριάντα είναι μόνον με μένα σκοτωμένοι έξω εις τους πολέμους και εις το Κάστρο, το Νιόκαστρο και εις την Αθήνα».
 «Τους κατατρέξανε οι Ευρωοπαίγοι τους δυστυχείς Ελληνες. Εις τις πρώτες χρονιές εφόδιαζαν τα κάστρα των Τούρκων, τους κατάτρεχαν και τους κατατρέχουν ολοένα διά να μην υπάρξουν. Η Αγγλία τους θέλει να τους κάμη Άγγλους με την δικαιοσύνην την αγγλική καθώς οι Μαλτέζοι ξυπόλυτους και νηστικούς, οι Γάλλοι Γάλλους, οι Ρούσοι Ρούσους κι ο Μέτερνικ της Αουστρίας Αουστριακούς – κι όποιος τους φάγη από τους τέσσερους. Και τους λευτερώνουν χερότερα κι από τους Τούρκους».
«Δεν βλέπετε που θέλουν να κάμουν την Ελλάδα παλιόψαθα; Βοηθείστε, διότι μας παίρνουν, αυτοί οι μισοέλληνες και άθρησκοι, ό,τι πολυτίμητον τζιβαϊρικόν έχομεν. Φραγκεμένους μας θέλουν τα τσογλάνια του τρισκατάρατου του Πάπα. Μην αφήσετε, Άγιοί μου αυτά τα γκιντί πουλημένα κριγιάτα της τυραγνίας να μασκαρέψουν και να αφανίσουν τους Έλληνες, κάνοντας περισσότερα κακά από αυτά που καταδέχθηκεν ο Τούρκος ως τίμιος εχθρός μας». 
        Στρατηγός Μακρυγιάννης

   «”Τα άθεα γράμματα παραμέρισαν τους αγίους και τους αγωνιστές και βάλανε στο κεφάλι του Έθνους ξένους και άπιστους γραμματισμένους, που πάνε να νοθέψουνε τη ζωή μας. Τ’ άθεα γράμματα κόψανε το δρόμο του έθνους και τ’ αμποδάνε να χαρεί τη λευτεριά του. Είναι ντροπή μας, ένα γένος που με το αίμα του πύργωσε τη λευτεριά του, που περπάτησε τη δύσκολη ανηφοριά, να παραδεχτή πώς δεν μπορεί να πορπατήσει στον ίσιο δρόμο άμα ειρήνεψε, κι ότι δεν ξέρουμε εμείς να συγυρίσουμε το σπίτι, που με το αίμα μας λευτερώσαμε, άλλά ξέρουν να το συγυρίσουν εκείνοι που δεν πολέμησαν, εκείνοι που δεν πίστευαν στον αγώνα, εκείνοι που πάνε να μας αποκόψουνε από τον Χριστό, και πασχίζουνε να μας ρίξουνε στη σκλαβιά άλλων αφεντικών, που ‘ναι πιο δαιμονισμένοι από τους Τούρκους. Γιατί κι εκείνα που εσεβάστηκεν ο Τούρκος, τ’ άθεα γράμματα τα πετάνε και πάνε να τα ξερριζώσουνε. Αφανίζουνε τα μοναστήρια, πομπεύουνε τους καλογέρους και τις καλόγριες, κλέβουνε τ’ άγια δισκοπότηρα και τα πουλούνε γι’ ασήμι που θα στολίσει τις βρωμογυναίκες. Αρπάζουνε τ’ άγια των αγίων και τα βάζουνε κάτω από τα πόδια της εξουσίας τους, που τα ορίζει κατά τα νιτερέσια της. Τ’ άθεα γράμματα υφαίνουνε το σάβανο του Γένους. Αυτά λοιπόν τα γράμματα θα μάθουνε τα παιδιά μας; Κι αν ακόμα συναχτούν όλοι οι άθεοι γραμματισμένοι και στυφτούνε σαν το λεμόνι, δεν θα πετύχουν να γράψουν μια αράδα που ν’ αξίζει μια γραμμή από τα ευαγγέλια. Αλλά τι λέω μια αράδα; Ούτε μία λέξη που να μοιάζει με μία του Θεοτοκικού αυτού βιβλίου. Γιατί κάθε τι εκεί μέσα είναι λόγος Κυρίου, είναι σοφία ορθή, και τα όσα λέει το χτίσμα δεν γίνεται να φτάσουν τον λόγο του Πλάστη. Αντίς να μαθαίνουνε στα παιδία μας απ’ τ’ άγια συναξάρια το πώς ζήσανε οι άγιοι της χριστιανοσύνης και το πώς μαρτυρήσανε γιά τήν αγάπη του Χριστού, τους μαθαίνουνε τήν ιστορία του κολασμένου κόσμου. Γιατί δυο λογιών είναι και οι ιστορίες. Είναι η αγιασμένη και η κολασμένη ιστορία. Αδιάκοπα φανερώνουμε την κολασμένη εικόνα του κόσμου και σιγά-σιγά καταφέραμε να πιστέψουμε πώς η εικόνα αυτή είναι η γνήσια εικόνα του ανθρώπου και πως όξω απ’ αυτήν άλλη ζωή δεν εστάθη. Όλα τούτα είναι άτιμα ψέματα, είναι τα ζιζάνια που σπέρνουνε στον αγρό του Κυρίου τ’ άθεα γράμματα. Μας μιλάνε για τους αρχαίους. Κι εγώ ο ταπεινός και αγράμματος κήρυκας του λόγου του Χριστού μας σας λέγω πώς κανένας αρχαίος δεν ξεπερνά σε παλικαριά, σε μεγαλείο και σε δόξα τον Άγιο Κοσμά, τους μάρτυρες και τους μεγάλους ασκητάδες. Γιατί αν εκείνοι πεθάνανε γιά μια πατρίδα, ο Άγιος Κοσμάς μαρτύρησε για μιαν Ελλάδα του Χριστού, και όχι γιά μιαν Ελλάδα δουλωμένη στον αντίχριστο”».

Χριστόφορος Παπουλάκος

   «(…) Όπως είπε ο Εφταλιώτης στην “Ιστορία της Ρωμηοσύνης”: “αδύνατο πράμα, φίλε μου, να γυρεύης να μιμηθής Άγγλους, Γάλλους, Γερμανούς, κι αρχαίους Έλληνες, και να μην έχης δόση από βαρβαρωσύνη, τη βαρβαρωσύνη που βλέπει τα φανταχτερά τα ξένα και σκιάζεται, βλέπει τα δικά της και ντρέπεται”.
    Ο Ευρωλιγούρης*, δεν είναι ορθολογιστής, (όπως συνήθως αρέσκονται να διαφημίζονται οι Ευρωλιγούρηδες). Πραγματικά ορθολογιστής ήταν ο Καποδίστριας, ο οποίος οργάνωσε μεν την Ελβετία Άμεση Δημοκρατία (http://www.gothess.gr/docs/kapodist.asp, «ΝΑΥΤΕΜΠΟΡΙΚΗ», Τετάρτη, 13 Νοεμβρίου 2002, http://www.vote.org/swiss2.htm) αλλά παρ’ όλ’ αυτά έλεγε για τον Διαφωτισμό και την Γαλλική επανάσταση: «Έχομεν ήδη την απόδειξιν τούτου εις τας ταχείας επιτυχίας της κακοήθειας και της δολιότητος των Γάλλων. Δεν είναι εις μόνον ανήρ, τον οποίον η Ευρώπη είναι αποφασισμένη να πολεμήσει. Είναι μια γενεά ανθρώπων χωρίς θρησκείαν, χωρίς τιμή, χωρίς πατρίδα, χωρίς αρχάς, μία γενεά την οποία πρέπει να τιμωρήσωμεν και να διορθώσωμεν» (Πολυχρ. Κ. Ενεπεκίδη, «Ιωάννης Καποδίστριας, 176 Γράμματα προς τον πατέρα του (1809 – 1920)», Αθήνα 1972). Διατηρώντας την αρχαία ελληνική αρετή που, που διατυπώνει ο Πλάτων στην Επινομίδα του «ό,τι περ αν Έλληνες Βαρβάρων παραλάβωσι, κάλλιον τούτο εις τέλος απεργάζονται» (Επινομίς Χ (987 de), προσέλαβε επιλεκτικά στοιχεία από την ευρωπαϊκή πραγματικότητα, αλλ’ όχι την (φράγκικη) Ευρώπη στο σύνολό της. Να σημειώσουμε, πως η Ελβετία είναι ίσως το ΜΟΝΑΔΙΚΟ παράδειγμα Άμεσης Δημοκρατίας στον σύγχρονο κόσμο.

          * Η λέξη «Ευρωλιγούρης» είναι δανεική από την ρητορική του καθηγητή κ. Κ. Ζουράρι.
                                            

*Από το υπό έκδοση βιβλίο του:
ΦΡΑΓΚΟCΥΝΗ←«ΜΝΗΜΟΝΙΟ»→ΡΩΜΗΟCΥΝΗ

    

 http://www.enromiosini.gr/arthrografia/14727-%CF%84%CE%B9-%CE%B4%CE%B5%CE%BD-%CE%BC%CE%B1%CF%83-%CE%BC%CE%B1%CE%B8%CE%B1%CE%B9%CE%BD%CE%BF%CF%85%CE%BD-%CF%84%CE%B1-%CF%83%CF%87%CE%BF%CE%BB%CE%B9%CE%BA%CE%B1-%CE%B2%CE%B9%CE%B2%CE%BB%CE%B9/

Η μόρφωση στην ζωή των Ποντίων. Η σημασία της και οι θυσίες των γονιών

Η μόρφωση έπαιζε πολύ σημαντικό ρόλο στην ζωη των Ποντίων. Οι Πόντιοι αγαπούσαν τα γράμματα και φρόντιζαν να σπουδάσουν τα παιδιά τους ακόμη και στις πιο δύσκολες στιγμές, όταν, μετά την άλωση της Τραπεζούντας από τους Τούρκους το 1461, δεν επιτρεπόταν στους υπόδουλους Έλληνες να έχουν σχολεία.

Η αγάπη για τα γράμματα χαρακτήριζε όλους, σχεδόν, της Έλληνες, που ζούσαν σε περιοχές έξω από τα σύνορα της Ελλάδας, γιαυτό και οι μεγάλοι ή οι μικροί ευεργέτες των σχολείων προέρχονταν από τις περιοχές αυτές.

Επιδίωκαν μια καλύτερη ζωή

Οι Πόντιοι γονείς προσπαθούσαν πάντα να βρουν τρόπους να σπουδάσουν τα παιδιά τους, για να βρεθούν και οι ίδιοι σε καλύτερη θέση. Εκείνοι που τα καταφέρνουν να απολαύσουν τα αγαθά της μόρφωσης είναι, κυρίως, οι ευκατάστατοι, αυτοί που δεν ζουν με στερήσεις, που τα έχουν όλα ή, σχεδόν, όλα.

Παρόλα αυτά, και  μεγάλος αριθμός παιδιών φτωχών οικογενειών καταφέρνει να φτάσει και μέχρι την είσοδο του πανεπιστήμιου, στις πόλεις όπου λειτουργούν πανεπιστήμια. Στο εξωτερικό πηγαίνουν για μεταπτυχιακές σπουδές συνήθως τα παιδιά των πλουσίων ή, σε σπάνιες περιπτώσεις, άποροι καλοί σπουδαστές με δαπάνη κάποιου φορέα.
Από τον Πόντο πήγαιναν για σπουδές στο εξωτερικό μόνον τα παιδιά των πλουσίων ή όσοι κατάφερναν να πείσουν την τοπική ελληνική κοινότητα ή κάποιον φιλοπρόοδο ευκατάστατο.

Έχτιζαν τα σχολεία με συνεισφορές της

Στον Πόντο, τα σχολεία χτίζονταν με συνεισφορές των απλών ανθρώπων, πολλοί από τους οποίους ήταν ξενιτεμένοι στη Ρωσία και δεν ξεχνούσαν ποτέ τον τόπο καταγωγής της. Η Εκκλησία, μολονότι είχε τον πρώτο λόγο στο θέμα της μόρφωσης και διέθετε μεγάλη περιουσία, δεν συμμετείχε στα έξοδα για το χτίσιμο της σχολείου.

Ο μακαρίτης Επαμεινώνδας Σωτηριάδης (του οποίου δημοσιεύεται άρθρο για το Φροντιστήριο της Αργυρούπολης), σε άρθρο του στην εφημερίδα «Προσφυγικός Κόσμος» το 1962, αναφέρει ότι η Εκκλησία της Αργυρούπολης, που είχε πολύ μεγάλη περιουσία, αν και συμμετείχε στις σχολικές επιτροπές και είχε τον πρώτο λόγο, δεν έβγαζε από το ταμείο της να δώσει χρήματα για σχολεία.

Η άποψη, που αποτελεί και πραγματικότητα, ότι μόνον, ή κυρίως, παιδιά πλούσιων οικογενειών αναδείχθηκαν, αφού σπούδασαν με τις  ανέσεις τους επιστήμονες ή καλλιτέχνες, δεν αναιρείται από το γεγονός ότι αρκετοί νέοι φτωχών οικογενειών, αφού σπούδασαν με μεγάλες στερήσεις, κατόρθωσαν να καταλάβουν υψηλές θέσεις στην κοινωνία.

Κατόρθωσαν αυτό που η απλή μάνα του Στάθη Ευσταθιάδη είπε στον γιο της, όταν εκείνος της ανακοίνωσε ότι πέρασε στη νομική σχολή: «Εσύ ετρύπεσες το ραχίν και εξέβες ας σ' άλλον την μερέαν!».

Πρώτα εκκλησία και σχολείο

Στα νεότερα χρόνια, και στον Πόντο και στην Ελλάδα, μετά την ανταλλαγή των πληθυσμών, ο πόθος για μόρφωση παρέμεινε έντονος. Είναι χαρακτηριστικό ότι παντού όπου αναγκάστηκαν να ζήσουν οι Πόντιοι, στον Πόντο, στη Ρωσία ή στην Ελλάδα, τα πρώτα για τα οποία φρόντιζαν ήταν να χτίσουν σχολείο και εκκλησία, ακόμη και πριν από τη δική της στέγαση σε σπίτι.

Χωριουδάκια έβγαλαν σπουδαίους ανθρώπους

Υπάρχουν στη Βόρεια Ελλάδα πολύ μικρά αμιγή ποντιακά χωριά ή μεικτά με πρόσφυγες και ντόποιους, από τα οποία βγήκαν πολλοί επιστήμονες ή, γενικά, άνθρωποι των Γραμμάτων, που έχουν μείνει στην ιστορία, το χωριό Πηγή της Αξιούπολης και Μεταλλικό Κιλκίς, το Καπνοχώρι, ο Άγιος Δημήτριος και ο Τετράλοφος Κοζάνης και άλλα.
Στα χωριά αυτά, οι γονείς ήταν συνήθως πολύ φτωχοί, δεν είχαν δεύτερο ρούχο να φορέσουν ή στερούνταν και την τροφή ακόμη και έστελναν τα παιδιά τους να σπουδάσουν στην πόλη.

Οι αγώνες των απλών ανθρώπων και όχι η καλοσύνη κάποιων κυβερνήσεων έφεραν την αλλαγή αυτή. Σε  πολιτισμένες χώρες γίνονταν άλματα στον τομέα της παιδείας, η Ελλάδα δεν ήταν δυνατόν να μην προχωρήσει και αυτή, έστω και λίγο. Και προχώρησε με τη θέληση των απλών ανθρώπων.

Πηγή: santeos.blogspot.gr
 http://www.pontos-news.gr/permalink/10524.html

Δάσκαλος και μαθητής: η ιερότητα μιας σχέσης. Δημήτρης Νατσιός

Δάσκαλος και μαθητής: η ιερότητα μιας σχέσης

«Το να είσαι Έλληνας δεν είναι θέμα καταγωγής, αλλά αγωγής»
Νικ. Εγγονόπουλος

Δημήτρης Νατσιός Δάσκαλος Κιλκίς

Από τους τελευταίους Δασκάλους του Γένους μας, ο Φώτης Κόντογλου, για να παραστήσει την εικόνα της σημερινής Ελλάδας, κατέφυγε σ’ ένα μύθο. Το μύθο του χταποδιού.
Η χταπόδα βοσκά στον πάτο της θάλασσας μαζί με το χταποδάκι. Άξαφνα το καμακώνουνε. Το χταποδάκι φωνάζει: «Με πιάσανε μάνα». Η μάνα τού λέγει: «Μη φοβάσαι παιδί μου».
Ξαναφωνάζει το μικρό: «Με βγάζουν από τη θάλασσα». Πάλι λέγει η μάνα: «Μην φοβάσαι παιδί μου. Και πάλι: «Με σγουρίζουνε (με τρίβουνε στα βράχια): Μη φοβάσαι παιδί μου». «Με μασάνε». «Μην φοβάσαι παιδί μου».  «Πίνουνε κρασί, μάνα». «Άχ! σ ‘έχασα παιδί μου». Το χταποδάκι, λέει ο Κόντογλου, συμβολίζει την Ελλάδα.
«Παλαιόθεν και ως τώρα όλα τα θερία πολεμούν να την φάνε» τρώνε, αλλά  μένει και μαγιά. Χταποδομάνα είναι η μοίρα της Ελλάδα. Το κρασί συμβολίζει τα φώτα του φράγκικου πολιτισμού, που μετακενώθηκαν στην καθ’ ημάς Ανατολή από τους ξιπασμένους νεόπλουτους της μάθησης. Με το κρασί ξεχνάς ποιος είσαι…

Έγραψε ο Χουρμούζης, αγωνιστής του ’21 και λόγιος, για τους τότε ψαλιδόκωλους που κατέφταναν σωρηδόν από τη Δύση, για να μας φωτίσουν. «Απροκάλυπτος περιφρόνησης των πατρίων μας και της θρησκείας ακόμη, ως δείγμα ευρωπαϊκής προόδου. Συμπεριφορά γελοιωδέστατη, δήθεν υψηλής ανατροφής και σφαίρας αριστοκρατικής. Ξιπασμένων οψιπλούτων αηδέστατοι επιδείξεις! Πτωχοαλαζονεία αξία οίκτου, γλώσσα παρδαλή». Ο Ζουράρις τους ονομάζει νατοκεμαλικά ρινίσματα, «γυρολόγους της αμερικανικής νέας τάξης πραγμάτων, εξυπνάκηδες, δηθενάδες που βούλιαξαν στο τίποτε του δήθεν τους και στο δήθεν του τίποτ τους», καταπώς τα αραδιάζει στο έξοχο πόνημά του «βέβηλα και κίβδηλα».
Αυτό το σάπιο κρασί, το νεοταξικό αφιόνι, ποτίζει ύπουλα κυρίως το σχολείο. Παράδειγμα. Βιώνουμε στις μέρες μας κάποιες στρεβλώσεις και παρανοήσεις στην Παιδεία (ή μάλλον εκπαίδευση). Ο κοινός νους βεβαιώνει πως δεν λείπουν απλώς αίθουσες διδασκαλίας ή διδακτικό προσωπικό, εποπτικά μέσα κι λοιπά, τα οποία θα λείπουν και θα συμπληρώνονται αενάως. Λείπει κάτι κρισιμότερο. Ο μαθητής δεν καταλαβαίνει για ποιο λόγο είναι μαθητής, ο δάσκαλος για ποιο λόγο είναι δάσκαλος, η πολιτεία  τι θέλει από το σχολείο. Δεν πρόκειται για κάποια επιγενόμενη κρίση αξιών, πρόκειται περί κρίσεως νοήματος, όχι δηλαδή τι αξίζει και τι όχι, αλλά τι σημαίνει και που αποσκοπεί τούτο ή εκείνο.

Επειδή τα θέματα αυτά είναι μεγάλα, θα περιοριστώ σε δύο τρέχοντα ιδεολογήματα ή καλύτερα, όροι- γλειφιτζούρια αναγκαστικής κατανάλωσης, των οποίων τα πλεονεκτήματα δεν μπαίνουν καν στον κόπο να μας τα εξηγήσουν οι νεόκοποι παιδαγωγοί.
Πρώτον ότι κέντρο του σχολείου είναι ο μαθητής και όχι ο δάσκαλος και δεύτερον ότι το σχολείο πρέπει να ανοίξει στη ζωή, σχολείο ανοικτό στη ζωή. Σήμερα η ιδέα  ότι το παιδί είναι το κέντρο  του σχολείου, όποια και αν είναι η γενεαλογία της και όσοι κι αν είναι οι επιστημονικοί της καρποί, έχει αποβεί ένα ολέθριο ιδεολόγημα, καταστρεπτικό της ίδιας της υπόστασης του σχολείου.
Ιδρυτική συνθήκη του σχολείου είναι ότι υπάρχει κάποιος που γνωρίζει (ο δάσκαλος) και κάποιος που δεν γνωρίζει (ο μαθητής) και ότι ο δεύτερος προσέρχεται στον πρώτο για να διδαχτεί και να μάθει.
Ο μαθητής πηγαίνει σχολείο για να μάθει γράμματα, για να μάθει συγκεκριμένα περιεχόμενα και όχι «για να μαθαίνει πώς να μαθαίνει» όπως λέει ένα τρέχον ευφυολόγημα, το οποίο είναι μία πελώρια ανοητολογία- «κέλυφος έρημο εννοίας» κατά το Ροΐδη- για τον απλούστατο λόγο ότι μόνο μαθαίνοντας συγκεκριμένα πράγματα μαθαίνει κανείς τελικά να μαθαίνει.
Η περιβόητη κριτική ικανότητα, η ανάπτυξη της οποίας έχει αναχθεί σε πρωταρχικό στόχο της εκπαίδευσης, προϋποθέτει μαθητεία, σπουδή κοπιαστική μελέτη. Όλα αυτά τα μορφωτικά αγαθά τα μεταδίδει ο αφοσιωμένος δάσκαλος- έχει μεταδοτικότητα έλεγαν παλιά-και τότε παίρνει και αυτός, ως αντίδωρο, την ευλογημένη αγάπη των μαθητών του.
Σήμερα δυστυχώς καταστρέψανε το δάσκαλο, για να τον μεταβάλλουνε σε συνδικαλιστή και φροντιστή, σε μίζερο πενταροκυνηγό, που ξέρει μόνο να διεκδικεί και να κομματί(α)ζεται. Και βέβαια, όλα ακυρώνονται, αν ο δάσκαλος δεν διδάσκει με το παράδειγμά του. («Τούτο διδασκάλου αρίστου, το δι αυτού παιδεύειν ά λέγει». Διδάσκει ο άγ. Ιωάννης ο Χρυσόστομος. Όπως οι ουρανοί διηγούνται δόξαν Θεού χωρίς να έχουν στόμα, αλλά διά του κάλλους τους, έτσι και ο δάσκαλος, το ξαναγράφω, πρέπει να έχει ζωή φωτεινή, για να φωτίζει).

Το δεύτερο, τώρα, αερόπλαστο ιδεολόγημα, περί σχολείου ανοιχτού στη ζωή. Όσοι μιλούν για ζωή σίγουρα υπονοούν ότι ζωή σημαίνει χαμόγελο, ευτυχία, σοφία , καλοσύνη και λοιπά χαζοχαρούμενα, κάτι τέλος πάντων απεριόριστα θετικό. Στη ζωή όμως ανήκουν ο ανταγωνισμός, η βία, ο φανατισμός και η μισαλλοδοξία, ο δόλος και η απάτη, η χυδαιότητα και η βλακεία.
Υποστηρίζω πως το σχολείο πρέπει να κλείσει στη ζωή. Το σχολείο πρέπει να γίνει κάστρο συντήρησης, και χρησιμοποιώ τη λέξη με την πρωταρχική, κυριολεκτική της σημασία. Να συντηρεί δηλαδή ό,τι παρέλαβε -την παράδοση-  και να το παραδίδει στους νεότερους. Η παράδοση με την παιδαγωγική της εξοχότητα, αποτελεί πνευματικό θησαυρό, αδαπάνητο, ο οποίος μεταβιβάζεται από γενεά σε γενεά.
Η παράδοση προσφέρει τα ηθικά πρότυπα ως βιωμένες αξίες, τον άγιο και τον ήρωα, τον Πατροκοσμά και τον Καραϊσκάκη, και όχι ως άνωθεν επιταγές. Αφού προσλάβουν οι νεότεροι τα τιμαλφή και τις αξίες, όταν αποφοιτήσουν και «βγουν» στη ζωή, όταν απλώσουν τα φτερά τους σαν θαλασσοπούλια πάνω στο πέλαγος, θα καινοτομήσουν.
Έλεγε η Χάννα Άρεντ, ήδη από το 1958, στο απροσπέραστο δοκίμιο της «η κρίση της εκπαίδευσης». «Μου φαίνεται ότι ο συντηρητισμός  νοούμενος ως συντήρηση, αποτελεί την ίδια την ουσία της εκπαίδευσης, η οποία έχει πάντοτε ως έργο της να περιβάλλει και να προστατεύει κάποιο πράγμα το παιδί έναντι του κόσμου, τον κόσμο έναντι του παιδιού, το καινούργιο έναντι του παλαιού, το παλαιό έναντι του καινούργιου». Σήμερα όμως όχι μόνο δεν προστατεύουμε το σχολείο από την τύρβη και την βλακεία του κόσμου, αλλά το μετατρέψαμε  σε κακέκτυπο του, αφήσαμε τα πορτοπαράθυρά του ανοιχτά και εισβάλλει η περιρρέουσα ασχήμια.
Σχολείον ίσον δάσκαλος, έλεγε ο Παλαμάς. Οι  καιροί απαιτούν αφοσιωμένους δασκάλους, συντηρητές της παράδοσης και μεταλαμπαδευτές αξιών, που θα διδάσκουν σ’ ένα σχολείο, κλειστό στον αφόρητο «έξω» κόσμο.

«Γιατί σήμερα φαίνεται ότι ο δάσκαλος μετατρέπεται σε εκπαιδευτικό, που περισσότερο διεκδικεί, παρά διακονεί, πράγμα που επιδεινώθηκε λόγω κρίσεως-που μεταδίδει «πληροφορίες» στη νέα γενιά, αλλά δεν έχει πρόταση ζωής. Και ο μαθητής γίνεται εκπαιδευόμενος, ο οποίος δεν θέλει να ακούει, δεν μαθαίνει να ακούει, αλλά να έχει άποψη για όλα και να κρίνει.
Η «εκπαιδευτοποίηση» του δασκάλου και η απώλεια της ιδέας της μαθητείας μπορούν να αποβούν μοιραία για την παιδεία μας. Γιατί ο δάσκαλος δεν αρκεί να είναι ειδικός επιστήμονας της αγωγής και παράγοντας της εκπαίδευσης δεν φτάνει να έχει ανθρωπιστική παιδεία, πρέπει να έχει και το «ήθος του δασκάλου», την ελευθερία και τη σοφία, που δεν αποκτώνται με την καλύτερη οργάνωση της εκπαίδευσης των εκπαιδευτικών, αλλά είναι υπόθεση αληθινής μαθητείας, υπευθυνότητας και αυθυπέρβασης. Και γιατί η λέξη «μαθητής» κατονομάζει μια από τις σημαντικότερες διαστάσεις της ανθρώπινης ύπαρξης, την αλήθεια της σχέσης, της άσκησης, της υπακοής, του σεβασμού, της αγάπης για την πνευματική μας κληρονομιά.

Δάσκαλος και μαθητής είναι κατάκτηση, που θα έπρεπε να προσέχουμε ως κόρην οφθαλμού. Μαζί με τον δάσκαλο και τον μαθητή απειλείται σήμερα και η ίδια η έννοια της παιδείας ως ανθρωποποιίας, αφού, μέσα στη γενικότερη σύγχυση αξιών, κυριαρχεί ο χρησιμοθηρικός προσανατολισμός στον χώρο της εκπαίδευσης και απεμπολούνται αλήθειες ζωτικές για τον άνθρωπο και την ελευθερία του. Οι αλήθειες που συγκλόνισαν τους Πατέρες και τους Μάρτυρες,  τους αγωνιστές και τους ήρωες, που διέσωσαν το Γένος, δεν φαίνεται σήμερα να μας αγγίζουν.
Χάνεται η αλήθεια ότι παιδεία αναφέρεται στην ικάνωση της νέας γενιάς να ανακαλύπτει νόημα ζωής και αξιολογικό προσανατολισμό μέσα από τη συνάντηση με τα πολύτιμα στοιχεία της  παράδοσης, η οποία δεν είναι «το δικαίωμα ψήφου των νεκρών», αλλά ανεξάντλητη πηγή νοηματοδότησης της ελευθερίας μας.
«Παράδοση είναι η ζωντανή φωνή των κεκοιμημένων και όχι η νεκρή φωνή των ζωντανών» σύμφωνα με  μια ευφυή ερμηνεία».
 http://anavaseis.blogspot.gr/2013/04/blog-post_7145.html

Μάθε παιδί μου γράμματα. Γιώργου Παπαθανασόπουλου

Μάθε παιδί μου γράμματα 

Γιώργου Ν. Παπαθανασόπουλου

 Πολλή συζήτηση γίνεται τελευταία για την Παιδεία των Ελληνοπαίδων. Οι σημερινοί ηλικιωμένοι από την εισαγγελική τους έδρα μυδραλιοβολούν τους νεότερούς τους στην ηλικία για την φτώχεια της γλώσσας που μιλάνε και για την δηλητηριασμένη με τον κρατισμό και την ήσσονα προσπάθεια συμπεριφορά τους.
Ξεχνούν όμως ότι υπεύθυνοι για την τραγική αυτή κατάσταση είναι οι ίδιοι!
Ξεχνούν ότι οι σημερινοί τριαντάρηδες και σαραντάρηδες ( η γενιά του κ. Τσίπρα δηλαδή) "γαλουχήθηκαν" στα νάματα του τριτοκοσμικού σοσιαλισμού από τα σχολικά προγράμματα της δεκαετίας του 1980. Θυμίζουμε τι διδάσκονταν τότε τα παιδιά του Δημοτικού Σχολείου:

-    Εργασία σημαίνει κατάθλιψη και καταπίεση.
-    Η επιχείρηση δεν είναι τίποτε άλλο παρά κλοπή και εκμετάλλευση.
-    Η κατάληψη είναι η λύση στην αδικία.
-    Στις σοσιαλιστικές χώρες υπάρχει ευδαιμονία, ενώ στις καπιταλιστικές φτώχεια και δυστυχία.
-    Αξιόλογοι λογοτέχνες είναι οι κομμουνιστές, όπως ο Αραγκόν και ο Μπρεχτ.
-    Ότι το κράτος προσφέρει στους πολίτες φθηνά αγαθά μεγάλης σημασίας, όπως ηλεκτρικό ρεύμα, τηλεπικοινωνίες, συγκοινωνίες, όπως επίσης άψογη ιατροφαρμακευτική περίθαλψη και υψηλά ποσά για την καλή λειτουργία των σχολείων…

Σημειώνουμε ακόμη πως στις δύο τελευταίες τάξεις του Δημοτικού δεν υπήρχε κανένα κείμενο για την 25η Μαρτίου, για το Βυζάντιο, για τους Βαλκανικούς πολέμους, για την εποποιία του 1940. Αντίθετα υπήρχαν κείμενα για το Πολυτεχνείο και για την Αντίσταση στην κατοχή…Και φυσικά καμία μνεία στην Ορθοδοξία.
Στην έρευνα που είχα κάνει τότε για το περιοδικό "Εποπτεία" είχα γράψει: " Το έγκλημα του ΠΑΣΟΚ κατά της νεολαίας μας θα μας συνοδεύει για αρκετές γενιές. Το κακό που έκαναν οι υπεύθυνοι της πνευματικής καθοδήγησης των παιδιών μας στην (πρώτη) οκταετία του ΠΑΣΟΚ είναι ανυπολόγιστο". Και, δυστυχώς, δικαιώθηκα…
Σημειώνω ότι σε εκείνη την οκταετία δημιουργήθηκε ο συνδικαλισμός στα σχολεία και οι κομματικές ομάδες εφήβων και νέων. Τα Κόμματα τότε με "ινστρούχτορες"  "εκπαίδευαν" τις νεαρές υπάρξεις στην ξύλινη γλώσσα, στην πνευματική αφασία, στον κομματικό φανατισμό και σε μια απόλυτη εξάρτηση από το Κόμμα, αλλά και παράλληλα τους έτρεφαν τη φιλοδοξία να αποκτήσουν κρατική εξουσία μέσα από το Κόμμα… Θυμίζουμε ότι ο κ. Τσίπρας υπήρξε τότε στέλεχος της ΚΝΕ…
 Το καλό για τον Ελληνισμό είναι πως  πολλά  παιδιά αντέστησαν τότε στην πλύση εγκεφάλου και δεν υπέκυψαν στον Βάαλ του Κρατισμού, και του υπαρκτού Σοσιαλισμού. Αυτοί οι σημερινοί τριαντάρηδες και σαραντάρηδες είναι η ελπίδα μας.- 
 http://anavaseis.blogspot.gr/2013/03/blog-post_8171.html

«Τα σχολεία δεν είναι απλώς τόποι προσκτήσεως γνώσεων, αλλά κυρίως φροντιστήρια ηθικής, χριστιανικής και εθνικής αγωγής». Δημήτρης Νατσιός

«Τα σχολεία δεν είναι απλώς τόποι προσκτήσεως γνώσεων, αλλά κυρίως φροντιστήρια ηθικής, χριστιανικής και εθνικής αγωγής»

Δημήτρης Νατσιός - Δάσκαλος Κιλκίς

«Κάλλιο γνώση παρά γρόσι». Από τα χρόνια της δουλείας μας έρχεται η σοφή παροιμία του λαού μας, που εξεικονίζει τον ζήλο των προγόνων μας για τα γράμματα. Αλλά για ποια γράμματα; Εκείνο το φαινομενικώς απλοϊκό τραγουδάκι του «Κρυφού Σχολειού», το «φεγγαράκι μου λαμπρό», μας λέει ότι τα σκλαβόπουλα, «μέσα στη θολόκτιστη εκκλησιά», άκουγαν από το στόμα τού παπά για γράμματα και σπουδάματα, αλλά, κυρίως, θέριευαν την αποσταμένη ελπίδα με «του Θεού τα πράματα».
Όπως γράφει ο ακαδημαϊκός Σίμος Μενάρδος, στα χρόνια της φρικτής Οθωμανοκρατίας  «…η ψυχή του Έθνους αγρυπνούσε. Φτωχοί παπάδες και δάσκαλοι, που ετρέφοντο με λίγο ψωμί, είχαν το σθένος εις το βάθος της ψυχής των, σθένος ποιητών. Καταλάβαιναν την ευθύνην που τους εβάρυνε να συνεχίσουν την ελληνικήν παράδοσιν, διηγούντο εις τα Ελληνόπουλα ποια ήταν άλλοτε η πατρίδα τους και τους εδίδασκαν δύο ονόματα: Ελλάς και ελευθερία». (αρχ. Ιω. Αλεξίου, «Η Παιδεία στην Τουρκοκρατία», εκδ. «Ζωής», σελ. 181).
Από εκείνα τα σχολεία και με τέτοιους δασκάλους «αποφοίτησαν» τα λιοντάρια του ’21. Μα και ο άγιος των σκλάβων, ο Πατροκοσμάς, τα ίδια δεν κανοναρχούσε στο Γένος; «Το σχολείον ποτίζει την ψυχή και ανοίγει τες εκκλησιές» κήρυττε, γιατί γνώριζε ο άγιος ότι τα προσανάμματα της εθνικής ελευθερίας τα προσφέρει του Χριστού η πίστη η αγία. 
Ο πρώτος και τελευταίος ίσως Ρωμηός Κυβερνήτης της Ελλάδας, ο Ιωάννης Καποδίστριας, είχε συλλάβει εναργέστατα ότι για να «σταθεί» το αρτιγενές κράτος στην χορεία των «πεπολιτισμένων» εθνών της Εσπερίας πρέπει η Παιδεία του να αρδεύεται από τις αείχλωρες πηγές της ρωμαίικης παράδοσης, ειδάλλως καταντά «παλιόψαθα των εθνών».
Γράφει σε επιστολή του προς τον Μουστοξύδη μεταξύ άλλων. «Τα σχολεία δεν είναι απλώς τόποι προσκτήσεως γνώσεων, αλλά κυρίως φροντιστήρια ηθικής, χριστιανικής και εθνικής αγωγής». (Ι. Καποδίστρια, «Κείμενα», εκδ. ΟΕΔΒ, σελ. 75).

Αυτά τα τρία είναι τα ψηλώματα, οι κορυφές με τις οποίες φτερούγιζε ο λαός για τόσους αιώνες: η πίστη (η χριστιανική αγωγή), η πατρίδα (η εθνική αγωγή) και η οικογένεια (η ηθική αγωγή), που τα πρώτα ανεξίτηλα μαθήματά της τα λαμβάνει ο άνθρωπος από την κατ’ οίκον Εκκλησία. Και αν επί επταετίας διαπομπεύτηκε το τρίπτυχο των ελληνοσώτειρων αρετών, λόγω της μετατροπής τους σε ιδεολόγημα, δίδοντας ταυτόχρονα και μια ουρανόπεμπτη πρόφαση στους ψευτοπροοδευτικούς να επιπέσουν αργότερα και να μαγαρίσουν και την πατρίδα και την «θρησκεία» και την οικογένεια, εν τούτοις πάντοτε στην ιστορία μας πολεμούμε γι’ αυτά τα τρία πολυτίμητα. Δεν ήταν εφεύρημα των Απριλιανών,. Η ημιμάθειά τους τα αμαύρωσε. Θυμίζω. Τον παιάνα που διασώζει ο Αισχύλος στο έργο του «Πέρσαι» (Στιχ. 402-5).

«Ω παίδες Ελλήνων, ίτε
ελευθερούτε πατρίδ’ (η πατρίδα),
ελευθερούτε δε παίδας, γυναίκας (η οικογένεια), θεών τε πατρώων έδη (η θρησκεία), θήκας προγόνων νυν υπέρ πάντων αγών».

Την Δευτέρα 28 Μαϊου του 1453 ο Κωνσταντίνος Παλαιολόγος μιλά στον λαό ως «ο ποιμήν ο καλός», που «την ψυχήν αυτού τίθησιν υπέρ των προβάτων». «Όσοι συνάχθηκαν και τον άκουσαν, ήταν σαν να κάθισαν γύρω από το τραπέζι του Μυστικού Δείπνου», γράφει ο Παν. Κανελλόπουλος.
Διέσωσε ο πιστός του συμβουλάτορας Σφραντζής τα λόγια του ήρωα βασιλέα: «Καλώς ουν οίδατε αδελφοί, ότι… οφειλέται κοινώς εσμέν ίνα προτιμήσωμεν αποθανείν… υπέρ της πίστεως ημών… (η θρησκεία) υπέρ της πατρίδος… υπέρ του βασιλέως ως Χριστού του Κυρίου… υπέρ συγγενών και φίλων…». (η οικογένεια). («Ελληνορθόδοξη Πορεία» επιμ. Κ. Χολέβας, σελ. 126).
Αυτά τα τρία τιμαλφή λαμπρύνουν το Συναξάρι του Γένους – οι ήρωες της πατρίδος – και κοσμούν το Εικονοστάσι της Εκκλησίας – οι άγιοι και οι μάρτυρες.

Όταν έλεγε ο Μακρυγιάννης «γι’ αυτά πολεμήσαμεν» αυτό εξυπονοούσε…
Αυτή η Παιδεία, η βαπτισμένη στην κολυμπήθρα της Ελληνορθοδοξίας, βαστούσε, παρ’ όλο που η λεγόμενη πνευματική ηγεσία του τόπου πάλευε για την νεκρανάσταση της αρχαίας Αθήνας (Κοραής), μήπως και μας αποδεχθεί η Ευρώπη. Ο Κολοκοτρώνης, ο αγράμματος αυτός άνθρωπος, ο μόλις γνωρίζων να συλλαβίζει, είχε σαφέστατη αντίληψη του σκοπού της μορφώσεως.
Αποτεινόμενος τον Νοέμβριο του 1838 από τον λόφο της Πνύκας προς τους συγκεντρωμένους εκεί μαθητές των Αθηνών, τους είπε επιγραμματικότατα: «Η προκοπή σας και η μάθησή σας να μη γίνη σκεπάρνι μόνο για το άτομό σας, αλλά να κυττάξη το καλό της κοινότητος και μέσα εις το καλόν αυτό βρίσκεται και το δικό σας», λόγια που υπενθυμίζουν την ρήση του μεγάλου Περικλή στους Αθηναίους: «Καλώς μεν γαρ φερόμενος ανήρ το καθ’ εαυτόν διαφθειρόμενης της πατρίδος ουδέν ήσσον ξυναπόλληται, κακοτυχών δε εν ευτυχούση πολλώ μάλλον διασώζεται». (Θουκυδ. Β’ 60).
Μεταφράζει ο Ελευθέριος Βενιζέλος «διότι ο άνθρωπος που ευδοκιμεί εις τας ιδιωτικάς του υποθέσεις, εάν η πατρίς του καταστραφή, χάνεται κι αυτός μαζί της, ενώ είναι πολύ μάλλον πιθανόν ότι θα σωθή, εάν κακοτυχή μεν ο ίδιος, η πατρίς του όμως ευτυχή».

Αυτό δεν είναι το «είμαστε στο εμείς» του Μακρυγιάννη. Παιδεία χωρίς το ευλογημένο «εμείς», είναι μια «Παιδεία», «μία βιομηχανία που παράγει τους ψευτομορφωμένους και τους νεόπλουτους της μάθησης, που έχουν την ίδια κίβδηλη ευγένεια με τους νεόπλουτους του χρήματος», γράφει ο Σεφέρης (Δοκιμές, τ. Α’, σελ. 236, εκδ. «Ίκαρος»). (Τι ωραία το διατύπωσε αυτό ο οσιακής μνήμης Γέροντας Παϊσιος ο Αγιορείτης, όταν έλεγε: «Κλείνουμε λάθος την αντωνυμία. Λέμε εγώ, εσύ, αυτός, αντί να λέμε αυτός, εσύ, εγώ»).

Ο τύπος αυτός του ελληνορθόδοξου σχολείου βαστούσε ως την εποχή που άρχισε να δρουν και να το επηρεάζουν οι πειραματισμοί, οι αλχημείες που ονομάστηκαν πομπωδώς εκπαιδευτικές μεταρρυθμίσεις. Φαινόμενο που παρουσιάστηκε στην αυγή του 20ου αι. και εντάθηκε κατά την μεταπολίτευση.
Μέχρι τότε το σχολείο με τον κακοπληρωμένο, αλλά ψυχωμένο εκείνο δάσκαλο, στάθηκε θεματοφύλακας των τιμαλφών αξιών του Γένους, της ρωμαίικης παράδοσης, από τον Τρωικό πόλεμο και τον Όμηρο έως τον Παλαιολόγο και την Επανάσταση του ’21.
Οι «παλιοί» οι δάσκαλοι δεν ήξεραν πολλά πράγματα από το τι γινότανε έξω από τα σύνορα του κράτους, δεν κατείχαν μεταπτυχιακά και «ντοκτορά», γνώριζαν όμως αρχαία Ελληνικά και την ιστορία μας και μετέδιδαν την φλόγα της ψυχής τους, πολλές φορές με πολλή ρητορική, αλλά πάντοτε με πνευματική εντιμότητα και ευθύνη.
Και ξεσκόλιζαν εκείνα τα σχολεία «δασκαλούδια», οπλισμένα με τον γερό πολιτισμό του Γένους, που έβγαζαν ασπροπρόσωπες τις κοινωνίες που τα ανέθρεφαν.
Αυτό το σχολείο όμως το κλόνισε στην ψυχή του Έθνους η εκπαιδευτική μεταρρύθμιση. Ό,τι δεν είχε πρόσφατη ημερομηνία λήξεως θεωρήθηκε αντιδραστικό, συντηρητικό και εξοβελίστηκε. Η γλώσσα, αμυντήριο αήττητο του λαού, κατακρεουργήθηκε, η παράδοση διαπομπεύτηκε, η πίστη περιθωριοποιήθηκε, η φιλοπατρία ποινικοποιήθηκε. Και έτσι από το σχολείο των «ιερών γραμμάτων», φτάσαμε στα «άθεα γράμματα».

«Τ’ άθεα γράμματα παραμέρισαν τους αγίους και τους αγωνιστές και βάλανε στο κεφάλι του έθνους, ξένους κι άπιστους γραμματισμένους, που πάνε να νοθέψουνε τη ζωή μας. Τα άθεα γράμματα κόψανε το δρόμο του έθνους και το αμποδάνε να χαρεί τη λευτεριά του» έλεγε ο «Παπουλάκος» του Κ. Μπαστιά.
Τέτοια «άθεα γράμματα που υφαίνουνε το σάβανο του Γένους» διδάσκονται σήμερα στα σχολεία μέσω των επικίνδυνων σχολικών βιβλίων.

Παράδειγμα: Έχω μπροστά μου, «τρεις γενιές» θα έλεγα, βιβλίων γλώσσας Στ’ Δημοτικού, που παλαιότερα τα ονομάζαμε «Αναγνωστικά», γιατί μέσω αυτών γινόταν και ανάγνωση του πολιτισμού μας. Του 1964, 1983 και 2006 αντίστοιχα.
Το πρώτο ξεκινά με βυζαντινή εικόνα «Ο Χριστός ευλογών τα παιδιά», το δεύτερο, μ’ ένα απόσπασμα της «Αντιγόνης» του Σοφοκλή, στο τρίτο, το νεοταξικό, θα βρεις άσκηση με την οποία οι μαθητές καλούνται να γράψουν μια ιστορία στην οποία πρωταγωνιστούν ο Μέγας Αλέξανδρος, ο Καραγκιόζης και η… Κοκκινοσκουφίτσα.
Στα παλιά βιβλία μοσχοβολούσαν τα κείμενα για ήρωες και αγίους, σμίλευε ο δάσκαλος ψυχές. Στα νέα, του Νέου Σχολείου, περισσεύουν τα μίζερα, τα καταθλιπτικά, τα σχιζοφρενικά κείμενα.
Παιδεία χωρίς Χριστό, εκπαίδευση ξέψυχη, που ετοιμάζει τους αυριανούς Γενίτσαρους, εκπαίδευση που «γέμισε τα παιδιά με μιαν αρρωστιάρικη ανησυχία για το πώς θα βγάλουν το ψωμί τους μονάχα».
Και θα κλείσω με τη φωνή που μας έρχεται από το περιβόλι της Παναγίας μας. Το 1984 οι Αγιορείτες Πατέρες κρούουν τον κώδωνα του κινδύνου. Κυκλοφορήθηκε ένα συγκλονιστικό κείμενό τους με τίτλο «το Άγιον Όρος και η Παιδεία του Γένους μας».
Λόγος αδελφικός βγαλμένος από την πείρα ενός μεγάλου σχολείου ζωής, υπεύθυνος και αναγκαίος, παρήγορος και αυστηρός συνάμα.
Αποσπώ ένα κείμενο, γραμμένο από την κιβωτό του Γένους:  «Γιατί να υποσιτίζονται πνευματικά τα παιδιά; Γιατί να τρέφονται με ακαθαρσίες; Γιατί να βασανίζονται; …Ποιος μπορεί να βοηθήσει τα παιδιά να μείνουν «αγράμματα», σαν τον Μακρυγιάννη, να μάθουν, να πάρουν τη χάρι του λαού του Θεού και τότε να γίνουν οι αγράμματοι οι καλύτεροι πεζογράφοι μας…
Ποιος μπορεί να μας κρατήση στο ύψος , στο ήθος, στην ελευθερία της «αγραμματοσύνης» του «καθυστερημένου» λαού, που βλάστησε από το χώμα του τα Δημοτικά τραγούδια, τις παροιμίες, τους σκοπούς, τα ήθη και τα έθιμα των Αρματολών και Κλεφτών».
Την απάντηση την βρίσκουμε στο ίδιο το κείμενο: μόνο η Εκκλησία του Χριστού μπορεί… 
 http://anavaseis.blogspot.gr/2013/02/blog-post_1411.html

Πνευματική και οικονομική κρίση. Αναγνωστικά του Δημοτικού. Ομιλία Δημήτρη Νατσιού

Φωτογραφία αρχείου

Η πνευματική κρίση και οικονομική κρίση της Πατρίδος μας. 
Τα αναγνωστικά βιβλία του Δημοτικού.

Χειμαρρώδης ομιλία για τα ολέθρια βιβλία Δημοτικού  του  Δημήτρη Νατσιού
Πραγματοποιήθηκε το 2010 στην Ιερά Μονή Μεταμορφώσεως του Σωτήρος Σοχού Θεσσαλονίκης.
Προλογίζει ο Ηγούμενος Αρχιμανδρίτης Ιωαννίκιος Κοτσώνης





Για να κατεβάσετε και να αποθηκεύσετε την ομιλία σε mp3 πατήστε ΕΔΩ (δεξί κλίκ αποθήκευση ως, ή αποθήκευση δεσμού ως) 

 

 http://anavaseis.blogspot.gr/2013/01/blog-post_7301.html

Ἐργασία - ἀνεργία. Σαράντος Καργάκος

Ἐργασία - ἀνεργία 

Σαράντος Καργάκος: Εκπαιδευτικός - Ιστορικός - συγγραφέας 

Ακούω ότι το μεγαλύτερο σήμερα πρόβλημα των νέων μας είναι η ανεργία.
Διαφωνώ. Εδώ και τριάντα χρόνια είναι η ... εργασία. Ο νέος δε φοβάται την αναδουλειά, φοβάται τη δουλειά. Μια οικογενειακή αντίληψη, ότι δουλειά είναι ό,τι δεν λερώνει, επεκτάθηκε και στο νέο-σουσουδιστικό σχολείο με ευθύνη των κομμάτων, που για λόγους ψηφοθηρίας απεδύθησαν σε μια χυδαία πολιτική παιδοκολακείας, η οποία μετά τη δικτατορία εξέθρεψε και διαμόρφωσε δύο γενιές "κουλοχέρηδων" ... παιδιών δηλαδή που δεν μπορούν να χρησιμοποιήσουν τα χέρια τους -πέρα από τη μούντζα- για καμιά εργασία από αυτές που ονομάζονται χειρωνακτικές, επειδή -τάχα- είναι ταπεινωτικές.   Κι ας βρίσκεται μέσα στη λέξη «χειρώναξ», σαν δεύτερο συνθετικό το «άναξ» που κάνει τον δουλευτή, τον άνακτα χειρών, βασιλιά στο χώρο του, βασιλιά στο σπιτικό του, νοικοκύρη δηλαδή, λέξη άλλοτε ιερή που ποδοπατήθηκε κι αυτή μες στην ασυναρτησία μιας πολιτικής που έδειχνε αριστερά και πήγαινε δεξιά και τούμπαλιν. Γι' αυτό τουμπάραμε...

Κάποτε, έγραφα πως η ανεργία  στον τόπον μας είναι επιλεκτική, ότι δουλειές υπάρχουν αλλά ότι δεν υπάρχουν χέρια να τις δουλέψουν. Κι έπρεπε να κατακλυσθεί ο τόπος από 1,5 εκατομμύριο λαθρομετανάστες, για να αποδειχθεί ότι στην Ελλάδα  υπήρχε δουλειά πολλή αλλ' όχι διάθεση για δουλειά. Τα παιδιά -τα μεγάλα θύματα αυτής της ιστορίας- είχαν γαλουχηθεί με τη νοοτροπία του  «White color workers».
Έτσι σήμερα το πιο φτηνό εργατικό και υπαλληλικό δυναμικό είναι οι . . . πτυχιούχοι, που ζητούν εργασία ακόμη και στον ΟΤΕ ως έκτακτοι, τηλεφωνητές, προσκομίζοντας στα πιστοποιητικά προσόντων ακόμη και διδακτορικά! Γέμισε ο τόπος πανεπιστήμια, σχολές επί σχολών, επιστημονικούς κλάδους αόριστους, ομιχλώδεις και ασαφείς, απροσδιορίστου αποστολής και χρησιμότητας.  Πτυχία-φτερά στον άνεμο σαν τις ελπίδες των γονιών, που πιστεύουν ότι τα παιδιά και μόνον με τα «ντοκτορά» θα βρουν δουλειά. Έτσι παράγονται επιστήμονες που είναι  δεκαθλητές του τίποτα, ικανοί μόνον για το δημόσιο ή για υπάλληλοι κάποιας  πολυεθνικής.
Παρ' όλο που γέμισε η χώρα μας τεχνικές σχολές (τι ΤΕΛ, τι ΤΕΙ, τι ΙΕΚ!) οι πιο άτεχνοι νέοι είναι οι νέοι της Ελλάδος. Παίρνουν πτυχίο τεχνικής  σχολής και δεν έχουν πιάσει κατσαβίδι οι πιο πολλοί. Δεν ξέρουν να διορθώσουν μια βλάβη στο αυτοκίνητό τους, στο ραδιόφωνο ή στο τηλέφωνό τους.

Είναι άχεροι, ουσιαστικά χωρίς χέρια. Τώρα με τα ηλεκτρονικά ξέχασαν να γράφουν, ξέχασαν να διαβάζουν, εκτός φυσικά από «μηνύματα» του αφόρητου «κινητού» τους.

Τούτη η παιδεία, που όχι μόνο παιδεία δεν είναι αλλ' ούτε καν εκπαίδευση, αφού δεν καλλιεργεί καμμιά δεξιότητα, εκτός από την ραθυμία, την αναβλητικότητα και το φόβο της δουλειάς, όχι μόνο δεν καλλιεργεί τον νέο εσωτερικά αλλά τον πετρώνει δημιουργικά σαν τα παιδιά της Νιόβης. Τα κάνει  άχρηστα τα παιδιά για παραγωγική εργασία, γιατί ο θεσμός της παπαγαλίας και η νοοτροπία της ήσσονος προσπάθειας, με το πρόσχημα να μην τα κουράσομε, τους αφαιρεί την αυτενέργεια, την πρωτοβουλία, τη φαντασία και την πρωτοτυπία. Το σχολείο, αντί να μαθαίνει τα παιδιά πως να μαθαίνουν, τα νεκρώνει πνευματικά.

Δεν τα μαθαίνει πώς να  σκέπτονται αλλά με τι να σκέπτονται. Έτσι τα κάνει πτυχιούχους βλάκες. Βάζει όρια στον ορίζοντα της σκέψης και των ενδιαφερόντων. Τα χαμηλοποιεί. Τα κάνει να βλέπουν σαν τα σκαθάρια κοντά, κι όχι να θρώσκουν άνω, να έχουν έφεση για κάτι πιο πέρα, πιο τρανό και πιο μεγάλο.  Το έμβλημα πια του ελληνικού σχολείου δεν είναι η γλαύξ, είναι ο παπαγάλος, ο μαθητής - βλάξ που καταπίνει σελίδες σαν χάπια και που θεωρεί ως σωστό ό,τι γράφει το σχολικό.

Και το λεγόμενο «σχολικό» είναι συνήθως αισχρό και ως λόγος και ως περιεχόμενο. Και τολμώ να λέγω αισχρό, διότι πρωτίστως το «Αναγνωστικό» που πρέπει να είναι ευαγγέλιο πνευματικό ειδικά στο Δημοτικό, αντί να καλλιεργεί την αγάπη για τη δουλειά, καλλιεργεί την απέχθεια. Πού πια, όπως παλιά, ο έρωτας για την αγροτική, τη βουκολική και τη θαλασσινή ζωή ;

Ο ναύτης δεν είναι πρότυπο  ζωής. Πρότυπο ζωής είναι ο «χαρτογιακάς». Όσο κι αν ήσαν κάπως ρομαντικά τα παλιά «Αναγνωστικά», καλλιεργούσαν τον έρωτα για τη δουλειά. Ακούω πως δεν πάει καλά η οικονομία. Μα πώς να πάει, όταν με τη ναυτιλία που προσφέρει το 5,6% του ΑΕΠ ασχολείται μόνο το 1% των Ελλήνων ; (Με τον αγροτικό τομέα που προσφέρει το 6,6% του ΑΕΠ ασχολείται το 14,5% του πληθυσμού). Διερωτώμαι, τι είδους ναυτικός λαός είμαστε, όταν αποστρεφόμαστε τη θάλασσα και στα ελληνικά καράβια κυριαρχούν Φιλιππινέζοι, Αλβανοί και μελαψοί κάθε αποχρώσεως;
Το σχολείο καλλιεργεί τον έρωτα για την τεμπελιά, όχι για δουλειά. Τα πανεπιστήμια και οι ποικιλώνυμες σχολές επαυξάνουν τον έρωτα αυτό. Πράγματα που μπορούν να  διδαχθούν εντός εξαμήνου - και μάλιστα σε σεμιναριακού τύπου μαθήματα - απαιτούν τετραετία ! Βγαίνουν τα παιδιά από τις σχολές και δικαίως ζητούν εργασία με βάση τα «προσόντα» τους, αλλά τέτοιες εργασίες που ζητούν τέτοια προσόντα δεν υπάρχουν. Αν δεν απατώμαι, υπάρχουν δύο σχολές θεατρολογίας - πέρα από τις ιδιωτικές θεατρικές σχολές - που προσφέρουν άνω των 300 πτυχίων το έτος. Που θα  βρουν  δουλειά τα παιδιά αυτά ; 

Αν όμως το σχολείο από το Δημοτικό καλλιεργούσε την τόλμη, την αυτενέργεια, βράβευε την πρωτοβουλία, την ανάληψη ευθυνών, την αγάπη για την οποιαδήποτε δουλειά ακόμη και του πλανόδιου γαλατά, θα είχαμε κάνει την Ελλάδα Ελδοράδο, όπως έγινε Ελδοράδο για τους εργατικούς Αλβανούς, Βουλγάρους, Πολωνούς, Γεωργιανούς, Αιγυπτίους αλιείς, Πακιστανούς και Ουκρανούς.

Σήμερα αυτοί είναι η εργατική κι αύριο η επιχειρηματική τάξη της Ελλάδος. Κι οι Έλληνες, αφήνοντας την πατρώα γη στα χέρια των Αλβανών που την δουλεύουν, την πατρώα θάλασσα στα χέρια των Αιγυπτίων που την ψαρεύουν, θα μεταβληθούν σε νομάδες της Ευρώπης ή των ΗΠΑ ή θα τρέχουν για δουλειά στην Αλβανία που ξεπερνά σε νόμιμη και παράνομη επιχειρηματική δραστηριότητα όλες τις χώρες της Βαλκανικής.
Γέμισαν τα Τίρανα ουρανοξύστες, κτήρια γιγάντια, κακόγουστα μεν, σύγχρονα δε. Περίπου 100 ιδιωτικά σχολεία λειτουργούν στην πρωτεύουσα της χώρας των αετών. Εμείς αφήσαμε αδιαπαιδαγώγητη  την εργατική και την αγροτική τάξη. Στην πρώτη περάσαμε σαν ιδεολογία - θεολογία το σύνθημα «Νόμος είναι το δίκιο του εργάτη» και υποχρεώσαμε πλήθος επιχειρήσεις να κλείσουν ή να μεταφερθούν αλλού.
Μετά διαφθείραμε τους αγρότες με παροχές χωρίς υποχρεώσεις και τους δημιουργήσαμε νοοτροπία μαχαραγιά. Γέμισε η επαρχία με . . .«Κέντρα Πολιτισμού», όπου «μπαγιαντέρες» κάθε λογής και φυλής άναβαν πούρο με φωτιά πεντοχίλιαρου ! Το μπουκάλι με το ουΐσκυ βαπτίστηκε ... αγροτικό! Τώρα, όμως, που έρχονται τα «εξ εσπερίας νέφη» χτυπάμε το κεφάλι μας. Και που να φθάσουν τα «εξ Ανατολής» σαν εισέλθει η Τουρκία στην Ευρωπαϊκή Ένωση!
Θα γίνει η Ελλάς vallis flentium (=κοιλάς κλαυθμώνων) και θα κινείται quasi  osculaturium inter flentium et dolorum (=σαν εκκρεμές μεταξύ θλίψεως και οδύνης).

Δεν είμαι υπέρ μιας παιδείας που θα υποτάσσεται στην οικονομία. Θεωρώ ολέθριο να χαράσσεται μια εκπαιδευτική πολιτική με κριτήρια  οικονομικής αναγκαιότητας. Θεωρώ ολέθρια όμως και την παιδεία που εθίζει τα παιδιά στην οκνηρία, που τα κουράζει με την παπαγαλία και το βάρος αχρήστων μαθημάτων. Το μεγαλύτερο κεφάλαιο της χώρας είναι τα κεφάλια των παιδιών της.
Τούτη η παιδεία αποκεφαλίζει τα παιδιά. Τα κάνει ικανά να μην κάνουν τίποτε. Ούτε να βλαστημήσουν. Ακόμη και η αισχρολογία τους περιορίζεται στη λέξη που τα κάνει συνονόματα. Αν τους πεις βρισιά της περασμένης 20ετίας θα νομίσουν ότι μιλάς αρχαία Ελληνικά !

Είναι θλιβερή η εικόνα που παρουσιάζει σήμερα, παρουσίαζε χθες και θα παρουσιάζει κι αύριο η ελληνική κοινωνία : να υπάρχουν άνθρωποι άνω των 65 ετών, άνω των 70 ετών, που, ενώ έχουν συνταξιοδοτηθεί, εργάζονται νυχθημερόν, για να συντηρούν τα παιδιά τους μέχρι να τελειώσουν τις ατελείωτες σπουδές τους, τα παιδιά που λιώνουν τα νιάτα τους στα «κηφηνεία», που πάνε σπίτι τους να κοιμηθούν την ώρα που οι Αλβανοί πάνε για δουλειά.  Θα μου πείτε, τι δουλειά; Οποιαδήποτε δουλειά, αρκεί να είναι τίμια. Όταν μικροί - ακόμη στο Δημοτικό - μαθαίναμε απέξω τον Τυρταίο (ποιος τολμά σήμερα να διδάξει Τυρταίο;) δεν τον μαθαίναμε για να γίνουμε πολεμοχαρείς αλλά για να νοιώθουμε ντροπή, όταν στην μάχη της ζωής, στην πρώτη γραμμή είναι οι παλαιότεροι, οι «γεραιοί» και οι νέοι κρύβο­νται πίσω από τη σκιά τους. «Αισχρόν γαρ δη τούτο... κείσθαι πρόσθε νέων, άνδρα παλαιότερον».

Σήμερα, βέβαια, οι χειρωνακτικές εργασίες ελέγχονται σχεδόν κατ' αποκλειστικότητα από ξένους. Στις οικοδομές μιλούν αλβανικά, στα χωράφια πακιστανικά. Σε λίγο οι χειρωνακτικές επιχειρήσεις θα περάσουν στα χέρια των Κινέζων που κατασκευάζουν ήδη το μεγαλύτερο μέρος των τουριστικών ειδών που θυμίζουν ... Ελλάδα. Ακόμη και τις σημαίες μας στην Κίνα τις φτιάχνουν !
Κι εμείς; Εμείς, όπως πάντα, φτιάχνουμε τα τρία κακά της μοίρας μας. «Φτιάχνουμε» τη ζωή μας στην τηλοψία, που δίνει τα μοντέρνα πρότυπα οκνηρίας στη νεολαία, ποθούμε μια χρυσίζουσα ζωή σαν αυτήν που προσφέρει το «γυαλί», αγοράζουμε πολυτελή αυτοκίνητα με δόσεις, κάνουμε διακοπές με «διακοποδάνεια», εορτάζουμε με «εορτοδάνεια» και πεθαίνουμε με «πεθανοδάνεια». Έλεγε ο Φωκίων, που πλήρωσε τέσσερις δραχμές τη δεύτερη δόση του κωνείου που χρειαζόταν για να «απέλθει», πως στην Αθήνα δεν μπορεί ούτε δωρεάν να πεθάνει κανείς.

Έπρεπε να ζούσε τώρα... Λυπάμαι που θα το πω, αλλά πρέπει να το πω: το σχολείο, οι σχολές και τα ΜΜΕ  σακάτεψαν και σακατεύουν τη νεολαία, γιατί μιλούν συνεχώς για τα δικαιώματά της - δικαιώματα στην τεμπελιά - και ποτέ για υποχρεώσεις, ποτέ για χρέος, ποτέ για καθήκον. Το καθήκον έγινε άγνωστη λέξη.

Ενημέρωση από Ι. Ναός Αγίων Αναργύρων Πευκακίων Αγίας Παρασκευής
 http://anavaseis.blogspot.gr/2012/12/blog-post_6696.html

Σχολικά Βιβλία Εθνικής Αποδόμησης. Κωνσταντίνος Χολέβας

Σχολικά Βιβλία Εθνικής Αποδόμησης

 Κωνσταντίνος Χολέβας - Πολιτικός Επιστήμων

    Το Σωματείο Ενωμένη Ρωμηοσύνη που εδρεύει στη Θεσσαλονίκη εξέδωσε ένα πολύ ενδιαφέρον βιβλίο του δασκάλου Δημήτρη Νατσιού, ο οποίος υπηρετεί σε Δημοτικό Σχολείο του Κιλκίς.
Ο τίτλος του βιβλίου είναι εύγλωττος: «Τα Νεοταξικά βιβλία Γλώσσας του Δημοτικού Σχολείου και του Γυμνασίου».
Ο συγγραφεύς σταχυολογεί απαράδεκτα κείμενα από τα σχολικά βιβλία που διδάσκονται σήμερα και τα οποία είχαν παραγγελθεί και εγκριθεί από τις κυβερνήσεις του ΠΑΣΟΚ. Κείμενα τα οποία γκρεμίζουν την εθνική και θρησκευτική συνείδηση των παιδιών μας, καλλιεργούν το πρότυπο του απάτριδος καταναλωτή, απαξιώνουν ιδανικά και ήρωες και τελικά ενισχύουν την ήδη προϊούσα εθνική κατάθλιψη.
    Ο Δημήτρης Νατσιός στον πρόλογό του εντοπίζει πολλά προβλήματα στο «νέο Ψηφιακό Δημοτικό Σχολείο» , το οποίο δοκιμάσθηκε πιλοτικά και είναι έτοιμο να εισβάλει σε όλη τη Στοιχειώδη εκπαίδευση πανελληνίως.
Τονίζει ότι το επτάωρο για παιδάκια 6 και 7 ετών είναι υπερβολικό και εξοντωτικό. Καταγγέλλει την πολυδιαφημισμένη «διαθεματική» προσέγγιση, διότι καλύπτει επιφανειακά και τσαπατσούλικα ένα θέμα (λίγο Ιστορία, λίγο Γεωγραφία, λίγο Καλλιτεχνικά) και δεν εμβαθύνει ούτε διαπαιδαγωγεί. Και αμφιβάλλει σοβαρώτατα για την προβαλλόμενη ανάγκη εισαγωγής των ηλεκτρονικών υπολογιστών από την πρώτη τάξη του Δημοτικού.

Να μην καταντήσουμε το Δημοτικό ένα Ιντερνετ –Καφέ, φωνάζει ο μάχιμος δάσκαλος. Δεν είναι αντίθετος με την χρήση της Πληροφορικής, αλλά εν μέτρω και στην κατάλληλη ηλικία. Παραπέμπει μάλιστα σε σχετική γνώμη του αείμνηστου ελληνοαμερικανού γκουρού της Πληροφορικής Μιχάλη Δερτούζου, ο οποίος τονίζει ότι η παρουσία και η προσωπικότητα του εκπαιδευτικού είναι πολύ σημαντικότερη από την Πληροφορική. Και θυμίζει ότι οι Αμερικανοί μαθητές, που χρησιμοποιούν από τα πρώτα βήματα τους υπολογιστές, είναι πολύ κατώτεροι σε διαγωνισμούς Φυσικής και Μαθηματικών από τους Ασιάτες μαθητές, οι οποίοι χρησιμοποιούν λιγότερο τους Ηλεκτρονικούς υπολογιστές για την απόκτηση γνώσεων.
    Ο Νατσιός επιμένει σε μία Παιδεία, η οποία θα διαπλάθει πρωτίστως χαρακτήρες. Υπενθυμίζει το άρθρο 16, παρ. 2 του Συντάγματος, το οποίο επιτάσσει να καλλιεργούν τα σχολεία μας την εθνική και θρησκευτική συνείδηση των ελληνοπαίδων. Και επαναλαμβάνει συχνά το όραμα του Πατροκοσμά, του Καποδίστρια, και του Διονυσίου Σολωμού: Μία παιδεία ελληνορθόδοξη για την προκοπή του λαού μας.
Ο συγγραφεύς παρουσιάζει συγκεκριμένα κείμενα, τα οποία χλευάζουν τον Χριστό, τον Άγιο Βασίλειο, τον Μέγα Αλέξανδρο, τον Ιω., Καποδίστρια, τον Θ. Κολοκοτρώνη και περιλαμβάνονται είτε στα βιβλία «Η Γλώσσα μου» των έξι τάξεων του Δημοτικού είτε στα Ανθολόγια Νεοελληνικών Κειμένων του Δημοτικού και του Γυμνασίου. Και προχωρεί με κείμενα, τα οποία γκρεμίζουν το πρότυπο της μητέρας, παρουσιάζουν τη γιαγιά να καπνίζει «μαύρο πούρο», διαφημίζουν τον ερωτισμό στην ηλικία των 12 ετών, και αντικαθιστούν τους καταξιωμένους λογοτέχνες με συνταγές μαγειρικής  και με νανούρισμα για ... χταπόδια.
Στα νέα σχολικά βιβλία  το Πάσχα παρουσιάζεται σαν μία ευκαιρία γαστριμαργίας, η περιφορά του Επιταφίου γίνεται «πώς πήγαμε βόλτα τον Επιτάφιο», η σχολική εορτή της 25ης Μαρτίου προβάλλεται σαν μία ευκαιρία... κοπάνας και απώλειας μαθημάτων και η 28η Οκτωβρίου είναι η ημέρα κατά την οποία οι Έλληνες κρύφτηκαν για να μην πολεμήσουν! Τα Χριστούγεννα συνδέονται με μία μάγισσα , η οποία βρίζει τα παιδιά επειδή της λένε τα κάλαντα καθώς και με την παρασκευή μαγικού γλυκού.
Η μαγεία και η παραθρησκεία αντικαθιστούν την Ορθόδοξη Χριστιανική κληρονομιά μας.

Ντροπή και κρίμα! Με τέτοια κείμενα ο εθνομηδενισμός, η πολυπολιτισμικότητα και ο ψευδοπροοδευτισμός  έχουν αλώσει τα σχολικά βιβλία και προσπαθούν να ξεριζώσουν από τη ψυχή των παιδιών μας τις διαχρονικές αξίες του Ελληνισμού. Όπως αποσύρθηκε το «συνωστισμένο» βιβλίο της Ιστορίας και αντικαταστάθηκε από άλλο αξιοπρεπέστερο, είναι απαραίτητο να αναθεωρηθούν όλα τα προβληματικά εγχειρίδια του Δημοτικού και του Γυμνασίου.
Κ.Χ. 24.11.2012- Εφ. Δημοκρατία 27-11-2012
http://anavaseis.blogspot.gr/2012/11/blog-post_6959.html