Π. Παύλος Ντέ Μπαγιέστερ +1984. Νεομάρτυρες της Ορθοδοξίας στον 20ό και 21ο αιώνα. Χαραλάμπους Χ. Άνδραλη

Π. Παύλος Ντέ Μπαγιέστερ +1984
 Κεφάλαιο Ὄγδοο

Χαραλάμπους Χ. Άνδραλη

Ὁ κατά κόσμον Φραγκίσκος Ντέ Μπαγιέστερ, γεννήθηκε στή Βαρκελώνη τῆς Ἱσπανίας τό 1927, σέ αὐστηρή ρωμαιοκαθολική οἰκογένεια. Ἀπό μικρός ἀγάπησε τό Χριστό καί θέλησε νά γίνει ἱερέας. Γράφτηκε στό τάγμα τοῦ Ἁγίου Φραγκίσκου καί σπούδασε στή φιλοσοφική σχολή τοῦ Πανεπιστημίου τῆς Βαρκελώνης.
Ὄντας ἕνας φιλομαθέστατος ἱεροσπουδαστής μελέτησε ἐντατικά τά πατερικά κείμενα. Κατά τή διάρκεια αὐτῶν τῶν μελετῶν ἄρχισαν νά τοῦ δημιουργοῦνται ἀμφιβολίες γιά τό δόγμα τοῦ παπισμοῦ. Τελικά ἀποφάσισε νά γίνει Ὀρθόδοξος, ἀναγνωρίζοντας ὅτι ἡ Ὀρθοδοξία εἶναι ἡ μοναδική ἀλήθεια. Τούς λόγους γιά τούς ὁποίους μεταστράφηκε ἀναφέρει στό βιβλίο του «Ἡ Μεταστροφή μου εἰς τήν Ὀρθοδοξίαν», τό ὁποῖο ἐκδόθηκε τό 1954 στήν Ἀθήνα στά ἑλληνικά.
Τή μεταστροφή τοῦ Φραγκίσκου διαδέχθηκε ἡ ἐγκατάστασή του στήν Ἑλλάδα γιά θεολογικές σπουδές στό πανεπιστήμιο Ἀθηνῶν. Ἀσπαζόμενος τήν Ὀρθοδοξία ἔλαβε τό νέο ὄνομα, Παῦλος.

Τό 1953 χειροτονήθηκε διάκονος καί πρεσβύτερος στή Μητρόπολη Θεσσαλονίκης καί τόν ἑπόμενο χρόνο προχειρίστηκε ἀρχιμανδρίτης. Ἔπειτα, συνέχισε τίς θεολογικές του σπουδές στή Χάλκη, ἀπό ὅπου καί ἀποφοίτησε τό 1958. Ὅταν ὁ Μακαριστός Ἀρχιεπίσκοπος Ἀμερικῆς Ἰάκωβος τόν γνώρισε στό Φανάρι, τόν ἐκτίμησε πολύ.
Γιά τό λόγο αὐτό, τόν κάλεσε νά ὑπηρετήσει στήν Ἀρχιεπισκοπή Ἀμερικῆς. Ὁ Παῦλος ἤξερε νά μιλάει πολλές γλῶσσες καί σέ συνδυασμό μέ τήν ὑψηλή θεολογική του μόρφωση, θά ἦταν πολύ χρήσιμος γιά τό Ἱεραποστολικό ἔργο στήν ἀμερικανική ἤπειρο.
Πράγματι ὁ ἀρχιμανδρίτης ἀκολούθησε τόν Ἀρχιεπίσκοπο καί ἐγκαταστάθηκε στήν Πόλη τοῦ Μεξικοῦ, ὅπου τοῦ ἀνατέθηκε νά διακονήσει. Ἐκεῖ ἐπιδόθηκε μέ ζῆλο στό ἱεραποστολικό ἔργο φέρνοντας μέ τή βοήθεια τοῦ Θεοῦ θαυμαστά ἀποτελέσματα. Ὁ Ἀρχιεπίσκοπος Ἰάκωβος ἐκτιμώντας τό ἔργο του, τόν ὅρισε Ἀρχιεπισκοπικό Ἐπίτροπο στό Μεξικό καί στήν Κεντρική Ἀμερική, τό 1966. Παράλληλα, δίδασκε καί στό Πανεπιστήμιο τοῦ Μεξικοῦ. Ἔγραψε διάφορα βιβλία καί μετέφρασε τή Θεία Λειτουργία στήν ἱσπανική γλώσσα.
Πάντα δίπλα στούς διάσπαρτους Ὀρθοδόξους της Κεντρικῆς Ἀμερικῆς ἀλλά καί στούς ἑτερόδοξους καί ἀλλοπίστους, ὁ   πατήρ Παῦλος, δέν παρέλειπε νά διαφημίζει τήν ἀλήθεια τῆς Ἐκκλησίας, ἀκόμα καί ἀπό τηλεοπτικά μέσα. Τό γεγονός αὐτό ἐξόργιζε τούς ἐχθρούς της Ὀρθοδόξου Πίστεως καί ἰδιαίτερα τούς παπικούς, πού ἔβλεπαν ἕνα πρώην «δικό τους» νά ὑπερασπίζεται μέ θέρμη ἕνα ἄλλο δόγμα.
Στίς 15 Μαρτίου 1970, ὁ πατήρ Παῦλος χειροτονήθηκε Ἐπίσκοπος Ναζιανζού. Ὡς Ἐπίσκοπος πλέον, συνέχισε τό θεάρεστο ποιμαντικό του ἔργο.

Στίς 4 Φεβρουαρίου τοῦ 1984, ἕνας 70χρονος ρωμαιοκαθολικός Μεξικανός, πρώην στρατιωτικός, δολοφόνησε τόν Ἱεραπόστολο. Μπορεῖ ὁ ἱερομάρτυρας νά σώπασε, ἀλλά ἡ ζωή του καί τά βιβλία τοῦ φωνάζουν ὑπέρ τῆς Ὀρθοδοξίας.

Ἀπολυτίκιον
Ἦχος δ΄. Κατεπλάγη Ἰωσήφ

Λαμπροφόρε ἀθλητά, Ὀρθοδοξίας ὁ ἀστἠρ, ἀνεδείχθης ἐπί γῆς ἀπολωλότων ὁ φωστήρ, τῶν κακοδόξων μαχόμενος τήν πλάνην∙
Παῦλε Ναζιανζοῦ ὁσιώτατε, μάρτυς τοῦ Χριστοῦ ὑπερένδοξε∙
σύν τοῖς ἁγίοις πᾶσι παρίστασαι τῶ Πλαστουργῶ και Δεσπότη. Διό μη παύση Χριστώ πρεσβεύων ὑπέρ τῶν ανυμνούντων σε.

Ἐπιμέλεια κειμένου  Αναβάσεις

Διαβάστε περισσότερα πατώντας  Νεομάρτυρες της Ορθοδοξίας στον 20ό και 21ο αιώνα

Διαβάστε πιό ἀναλυτικά : Η μεταστροφή μου στην Ορθοδοξία -Κεφάλαιον 8ον "Η συνάντηση με την αλήθεια"

1. Οι πρώτες αμφιβολίες

2. Οι συμβουλές του πνευματικού

3. Η μοναρχία του Πάπα

4. «Συ ει Πέτρος...»

5. Η αρχή της φιλονικίας

6. «Έξελθε ο λαός μου εξ αυτής...»

7. Προς το Φως

8. Η συνάντηση με την αλήθεια

http://anavaseis.blogspot.gr/2013/10/1984-20-21.html

Οι 222 Κινέζοι Νεομάρτυρες 1900. (11 Ιουνίου:μνήμη των Κινέζων Νεομαρτύρων). Νεομάρτυρες της Ορθοδοξίας στον 20ό και 21ο αιώνα. Χαραλάμπους Χ. Άνδραλη

Οι 222 Κινέζοι Νεομάρτυρες 1900

11 Ιουνίου:μνήμη των Κινέζων Νεομαρτύρων

Μέρος Πρώτο Κεφάλαιο Πρώτο

Χαραλάμπους Χ. Άνδραλη

Το έτος 1900, πάνω στην είσοδο ενός αιώνα που στιγματίσθηκε από την άκρατη βία και την επικράτηση ακραίων πολιτικών καθεστώτων, στην αχανή Κίνα, μια μικρή κοινότητα 700 περίπου Ορθόδοξων Χριστιανών ξεχώριζε με το μοναδικό τρόπο ζωής των μελών της.

Η Κινεζική Εκκλησία ήταν τέκνο της ρωσικής Ορθοδόξου Ιεραποστολής που από παλαιότερα είχε διδάξει το Λόγο του Χριστού στον ασιατικό λαό. Ο Ρώσος αρχιμανδρίτης πατήρ Ιννοκέντιος Φιγκουρόφσκι εγκαταστάθηκε στην Κίνα το 1897 και ξεκίνησε ένα ιεραποστολικό έργο που δεν άργησε να καρποφορήσει.
Ήδη το 1900 είχε δημιουργηθεί ένα αξιόλογο ποίμνιο γύρω του. Μάλιστα, χειροτονήθηκε ιερέας ένας γηγενής Κινέζος, ο πατήρ Μητροφάνης Τση-Σουνγκ.

Ήδη από το 1898 είχε ξεκινήσει η επανάσταση των «πυγμάχων» (boxer rebellion, η ονομασία αυτή οφείλεται στις αποκρυφιστικές πολεμικές τέχνες στις οποίες επιδίδονταν οι ειδωλολάτρες επαναστάτες), η οποία τάχθηκε εναντίον της ιμπεριαλιστικής πολιτικής των μεγάλων δυνάμεων και ως εκ τούτου κατά όλων των χριστιανικών εκκλησιών.
Η επανάσταση απέκτησε σχεδόν αποκλειστικά θρησκευτικό χαρακτήρα. Οι ειδωλολάτρες Κινέζοι έβλεπαν τον κύκλο των χριστιανών ομοεθνών τους ως ένα κίνημα προδοσίας στις αρχαίες αποκρυφιστικές παραδόσεις τους.
Την 1η  Ιουνίου 1900 εξαπέλυσαν μεγάλο διωγμό κατά της Ορθόδοξης Εκκλησίας της Κίνας. Βεβήλωσαν και έκαψαν σχεδόν όλους τους Ναούς. Σε ολόκληρη την επικράτεια της χώρας κυριαρχούσε κλίμα τρομοκρατίας και φόβου.
Αξίζει να σημειωθεί ότι από τα 700 περίπου μέλη που αριθμούσε η ορθόδοξη κοινότητα, ελάχιστοι ήταν Ρώσοι. Οι περισσότεροι ήταν γηγενείς Κινέζοι. Επάνω σε αυτούς τους ομοεθνείς  τους ξέσπασαν οι επαναστάτες, με σκοπό να τους αναγκάσουν να αρνηθούν την πίστη τους και να ασπασθούν τις πατρογονικές θρησκείες προσκυνώντας τα κινέζικα είδωλα. Μάταια όμως οι «μπόξερς» προσπαθούσαν να τους κάμψουν. Οι Νεομάρτυρες, με θάρρος που θυμίζει τους Αγίους Μάρτυρες των πρώτων χριστιανικών χρόνων, προτίμησαν να χάσουν την πρόσκαιρη ζωή για να κερδίσουν την Αιώνια.
Στις 11 Ιουνίου του 1900 οι επαναστάτες επιτέθηκαν πλέον και στα σπίτια των Ορθοδόξων. Συνέλαβαν πολλούς με την κατηγορία της άρνησης κινεζικών θρησκειών. Τους απειλούσαν ότι θα τους σκότωναν αν δεν αρνούνταν το Χριστιανισμό. Κάποιοι φοβήθηκαν τα βασανιστήρια και θυσίασαν στα είδωλα. Πολλοί όμως έμειναν πιστοί μέχρι τέλους στο Χριστό με συνέπεια να βασανιστούν φρικτά και να μαρτυρήσουν.

Πολύ λίγα ονόματα έχουν σωθεί από τους 222 μάρτυρες. Αξίζει λοιπόν να τα αναφέρουμε:
Πρεσβύτερος  Άγιος Μητροφάνης Τση-Σουνγκ, ο πνευματικός πατέρας της κοινότητας.
Πρεσβυτέρα Αγία Τατιανή Τση-Σουνγκ
Άγιος Ησαίας Τση- Σούνγκ, ο 23χρονος γιός του ιερέα και η μνηστή του, 19χρονη  Αγία Μαρία, στην οποία πρότειναν να φύγει από το σπίτι του πατέρα Μητροφάνη για να σωθεί. Εκείνη φυσικά παρέμεινε εκεί, έτοιμη να μαρτυρήσει για την πίστη της.
Άγιος Ιωάννης Τση, ο οκτάχρονος γιός του ιερέα Μητροφάνη, ο οποίος λέγεται ότι ανέφερε καθώς υπέφερε τα βασανιστήρια: «Το να πάσχει κανείς για τον Χριστό δεν είναι βαρύ πράγμα!...». Οι βασανιστές του, τον έκοψαν σε κομμάτια και έτσι παρέδωσε το πνεύμα του.
Άγιος Παύλος Βαν, κατηχητής
Αγία Ίγια Βεν, δασκάλα της Ιεραποστολικής Σχολής.
Άγιος Κλήμης Κούι-Κιν
Άγιος Ματθαίος Χάι-Τσουάν
Άγιος Βίτος Χαί-Τσουάν
Αγία Άννα Τσούι

Η μνήμη τους τιμάται στις 11 Ιουνίου, ημέρα της ομαδικής σφαγής τους.
Όταν μετά από λίγους μήνες κατεστάλη η επανάσταση από τα στρατεύματα των δυτικών δυνάμεων, ο επίσκοπος Πεκίνου πλέον Ιννοκέντιος Φιγκουρόφσκι ανέγειρε ναό αφιερωμένο στους Κινέζους Νεομάρτυρες, όπου και εναπέθεσε τα Άγια Λείψανά τους. Από το 1903 άρχισαν να τελούνται και ακολουθίες στους Μάρτυρες ενώ ιστορήθηκε και η εικόνα τους.
                    
Απολυτίκιον
 Ήχος πλ. δ΄. Το προσταχθέν.
Εκ των ηπείρων του κόσμου συναχθέντες, πάντες εις Κίναν οι φιλόθεοι στραφώμεν, των Κινέζων μαρτύρων εορτήν ποιούντες. Αυτοί γαρ ζωήν εδώρισαν τω Χριστώ, αγρίως αναιρεθέντες ώσπερ αμνοί και οικούντες παράδεισον, λαούς φρουρούσι της γης, αεί Θεώ πρεσβεύοντες δι’ ειρήνην παγκόσμιον.

Κοντάκιον. Ήχος δ΄. Επεφάνης σήμερον.
Εις ακραία όρια της οικουμένης, εκ νεφών ιέρακες, ειρήνης Τείχος Σινικόν, πτωχούς λαούς προστατεύσατε, εκ της δουλείας ανάστασιν φέροντες!
Μεγαλυνάριον.
Εκατονταπλάσιος ο καρπός εις τον ορυζώνα του Σπορέως και Λυτρωτού ολοκαρπωθέντες οι μάρτυρες της Κίνας, πάντας λαούς καλούσιν εις δείπνον άγιον

Απόσπασμα από το νέο βιβλίο 

Χαραλάμπους Χ. Άνδραλη

Νεομάρτυρες της Ορθοδοξίας στον 20ό και 21^ο αιώνα

Μέρος Πρώτο

Κεφάλαιο Πρώτο

Οι 222 Κινέζοι Νεομάρτυρες 1900

Ἐπιμέλεια κειμένου  Αναβάσεις

Διαβάστε περισσότερα πατώντας  Νεομάρτυρες της Ορθοδοξίας στον 20ό και 21ο αιώνα

 

http://anavaseis.blogspot.gr/2013/06/222-1900-11-20-21.html

Νεομάρτυρας Ευγένιος 1996 († 23/5). Νεομάρτυρες της Ορθοδοξίας στον 20ό και 21ο αιώνα. Χαραλάμπους Χ. Άνδραλη

Νεομάρτυρας Ευγένιος 1996 († 23/5). Νεομάρτυρες της Ορθοδοξίας στον 20ό και 21ο αιώνα

Χαραλάμπους Χ. Άνδραλη

Κεφάλαιο Δωδέκατο 

Νεομάρτυρας Ευγένιος 1996

Στά τέλη τοῦ προηγούμενου αἰώνα, ἔλαμψε στή Ρωσία ἕνας νέος μάρτυρας τοῦ Χριστοῦ, ὁ στρατιώτης Εὐγένιος. Ἡ γενναιότητα μέ τήν ὁποία ὑπέμεινε τό μαρτύριο θυμίζει τούς χριστιανούς τῶν πρώτων αἰώνων.
Ὁ Εὐγένιος γεννήθηκε στό χωριό Κουρίλοβο τῆς Μόσχας τό 1977. Ἦταν τό μοναχοπαίδι τῆς οἰκογένειας Ροντιόνωφ. Παρότι γεννήθηκε στό ἄθεο καθεστώς τῆς Σοβιετικῆς Ἕνωσης, βαπτίστηκε ἀπό νήπιο καί μεγάλωσε μέ τίς χριστιανικές ἀρχές. Ἰδιαίτερο ρόλο στήν ἀνατροφή τοῦ μικροῦ Εὐγένιου ἔπαιξε ἡ εὐσεβής γιαγιά του, ἡ ὁποία μάλιστα τόν ὁδήγησε ὅταν ἦταν δώδεκα ἐτῶν στήν ἐκκλησία γιά νά ἐξομολογηθεῖ. Αὐτή ἡ στιγμή σημάδεψε ὅλη τη μετέπειτα ζωή τοῦ νεαροῦ ἀγοριοῦ. Ὁ ἱερέας πού τόν ἐξομολόγησε τοῦ χάρισε ἕνα σταυρό γιά νά φοράει στό λαιμό.
Μόλις ἡ μητέρα τοῦ πρόσεξε τό σταυρό τοῦ Εὐγένιου, τόν παρακίνησε νά τόν βγάλει γιατί τά παιδιά στό σχολεῖο θά τόν κορόιδευαν. Ὁ δωδεκαετής Εὐγένιος δέν ἔβγαλε τό σταυρό, ἀλλά οὔτε καί ἀντιμίλησε στή μητέρα του.
Τά χρόνια πέρασαν καί τό 1994 ὁ Εὐγένιος τελείωσε τό σχολεῖο. Ἤδη τό κομμουνιστικό καθεστώς εἶχε καταρρεύσει καί ἡ Ρωσία προσπαθοῦσε μέσα στήν ἀπόλυτη φτώχια νά ὀρθοποδήσει. Παρά ὅμως τίς δυσκολίες, οἱ χριστιανοί μποροῦσαν χωρίς ἐμπόδια νά λατρεύουν τό Θεό. Οἱ ἐποχές τοῦ μαρτυρίου ἔδειχναν νά ἔχουν περάσει ἀνεπιστρεπτί. Ὁ νεαρός Εὐγένιος ἔπιασε δουλειά ὡς ἐπιπλοποιός.
Τό 1995, στίς 25     Ἰουνίου παρουσιάστηκε στό στρατό γιά νά ὑπηρετήσει τή θητεία του. Μετά τήν ἑξάμηνη βασική ἐκπαίδευση στίς 13 Ἰανουαρίου τοῦ 1996, τοποθετήθηκε στά συνοριακά φυλάκια Τσετσενίας-Ἠγκουερίνας. Στή γειτονική της Ρωσίας, Τσετσενία, δροῦν ἔνοπλες ἀντάρτικες ὁμάδες μουσουλμάνων, οἱ ὁποῖες πολλές φορές ἔχουν πραγματοποιήσει τρομοκρατικές ἐνέργειες ἐναντίον Ρώσων στρατιωτῶν καί πολιτῶν. Ἡ μετάθεση ἑπομένως τοῦ νεαροῦ φαντάρου ἔκρυβε πολλούς κινδύνους γιά τήν  ἴδια του τή ζωή.
Τό Φεβρουάριο τοῦ 1996, ὁ Εὐγένιος καί ἄλλοι τρεῖς Ρῶσοι στρατιῶτες ἐστάλησαν σέ μία ἄκρως ἐπικίνδυνη ἀποστολή. Ἔλαβαν διαταγή νά ἐλέγχουν τά ὀχήματα πού περνοῦσαν ἀπό ἕνα δρόμο, χωρίς νά ὑπάρχει καμιά ὀργάνωση καί ἀσφάλεια. Ἀπό τό συγκεκριμένο δρόμο περνοῦσαν συχνά Τσετσένοι μεταφέροντας ὄπλα, ναρκωτικά καί αἰχμαλώτους. Οἱ στρατιῶτες θά ἦταν εὔκολη λεία γιά τούς διερχόμενους κακοποιούς, ἀφοῦ δέν ὑπῆρχε κάν φωτισμός. Σέ μία στιγμή πέρασε ἕνα ἀσθενοφόρο. Οἱ φαντάροι ἔπραξαν ὅπως εἶχαν διαταχθεῖ. Σταμάτησαν τό ὄχημα γιά ἔλεγχο. Ξαφνικά ὅμως, πετάχτηκαν μέσα ἀπό τό ἀσθενοφόρο ὁπλισμένοι Τσετσένοι κακοποιοί καί ἀκινητοποίησαν τούς Ρώσους στρατιῶτες. Κατ’ αὐτόν τόν τρόπο, ὁ Εὐγένιος καί οἱ ἄλλοι φαντάροι αἰχμαλωτίστηκαν ἀπό τούς Τσετσένους ἰσλαμιστές. Ὅταν ἦρθαν οἱ ἄλλοι στρατιῶτες γιά ἀλλαγή τῆς φρουρᾶς διαπίστωσαν ὅτι ἡ προηγούμενη βάρδια εἶχε ἐξαφανιστεῖ.
Μετά ἀπό λίγες μέρες ἡ ὑπηρεσία τοῦ στρατοῦ ἐνημέρωσε τούς γονεῖς τῶν στρατιωτῶν γιά τήν ἐξαφάνισή τους. Οἱ Τσετσένοι συνήθιζαν νά κρατοῦν αἰχμαλώτους καί νά τούς ἐλευθερώνουν ἀφοῦ λάβουν λίτρα. Ἡ μητέρα τοῦ Εὐγένιου, Λιοῦμποφ, μέ κίνδυνο τῆς ζωῆς τῆς πῆγε στήν Τσετσενία γιά νά διαπραγματευθεῖ μέ τούς αὐτονομιστές.
Ἐν τῷ μεταξύ, ὁ Εὐγένιος καί οἱ ἄλλοι τρεῖς αἰχμάλωτοι βρίσκονταν στά χέρια τῶν μουσουλμάνων. Ἀπό τήν πρώτη μέρα τῆς αἰχμαλωσίας τους, οἱ Τσετσένοι εἶδαν ὅτι ὁ Εὐγένιος φοροῦσε σταυρό. Αὐτόν πού τοῦ εἶχε χαρίσει ὁ ἐξομολόγος του καί ποτέ δέν ἔβγαλε ἔκτοτε. Τοῦ πρότειναν λοιπόν νά ἀρνηθεῖ τήν πίστη του καί νά βγάλει τό σταυρό. Τοῦ ὑποσχέθηκαν ὅτι ἄν τό πράξει θά κερδίσει τήν ἐλευθερία του. ὁ Εὐγένιος ἀρνήθηκε. Ἀκολούθησαν βασανιστήρια καί συνεχεῖς παραινέσεις νά βγάλει τό σταυρό. Ἐπί ἑκατό ἡμέρες πού διήρκεσε ἡ αἰχμαλωσία, οἱ ἰσλαμιστές προσπαθοῦσαν μάταια νά κάμψουν τό παλικάρι τοῦ Χριστοῦ.
Στίς 23 Μαΐου, ὅταν ὁ Εὐγένιος γινόταν 19 ἐτῶν (ἡμέρα τῶν γενεθλίων του), ὁ Θεός τόν τίμησε μέ τό στεφάνι τοῦ Μάρτυρα. Οἱ Τσετσένοι ἀφοῦ σκότωσαν τούς ἄλλους αἰχμαλώτους, πρότειναν στόν Εὐγένιο γιά τελευταῖα φορᾶ νά ἀρνηθεῖ τό Χριστό καί νά βγάλει τό σταυρό του. Ἐκεῖνος καί πάλι δέν δέχτηκε. Προτίμησε νά πεθάνει παρά νά προδώσει τό Χριστό. Ὀργισμένοι οἱ βασανιστές τοῦ τόν χτυποῦσαν καί τόν περιέπαιζαν. Ἐκεῖνος παρότι γνώριζε τί ἔμελλε νά συμβεῖ, ἀντιμετώπισε μέ ἠρεμία τό μαρτύριο. Ὁ δήμιος τόν τραβοῦσε μέ μανία καί μέ ἕνα μαχαίρι τοῦ ἔκοψε ἀργά καί βασανιστικά τό κεφάλι. Στό μαγνητοσκοπημένο βίντεο πού ἀργότερα ἔδωσαν οἱ Τσετσένοι στή μητέρα του, φαίνεται μέ πόση ἠρεμία ὑπέμεινε ὁ Ἅγιος Εὐγένιος τό τελειωτικό χτύπημα. Σάν πρόβατο σκυμμένο τόν ἀποκεφάλισε ὁ δήμιος. Καί σάν πρόβατο κάθησε στά δεξιά του Χριστοῦ δίπλα στοῦ Ἁγίους καί πρεσβεύει γιά τή σωτηρία τῶν ψυχῶν μας.
Μετά τόν ἀποκεφαλισμό τοῦ Μάρτυρα, ἡ μητέρα τοῦ ζήτησε ἀπό τούς δολοφόνους τό νεκρό σῶμα τοῦ γιοῦ της. Ἐκεῖνοι ζήτησαν χρήματα, καί ἀφοῦ ἡ γυναίκα πούλησε σχεδόν ὅλα της τά ὑπάρχοντα, μάζεψε ἕνα χρηματικό ποσό καί πῆρε τό ἄψυχο σῶμα τοῦ Εὐγένιου, ἐννέα μῆνες μετά τή δολοφονία. Βρῆκε τόν ἴδιο τό δήμιό του γιοῦ της, ὁ ὁποῖος τῆς εἶπε ὅτι ἄν ὁ Εὐγένιος ἔβγαζε τό σταυρό καί γινόταν μουσουλμάνος δέν θά τόν σκότωναν. Ἡ ταφή τοῦ μάρτυρα ἔγινε στίς 20 Νοεμβρίου 1996. Λίγες μέρες ἀργότερα, ὁ πατέρας του, ἐπηρεασμένος ἀπό τό θάνατο τοῦ μοναχογιοῦ του, πέθανε δίπλα στό μνῆμα.


Ἡ παρουσία ὅμως τοῦ Ἁγίου Εὐγενίου στή γῆ δέν σταμάτησε ἐκεῖ.  Ἐμφανίσθηκε πολλές φορές μετά τόν ἐπίγειο θάνατό του.
Ἕνα μικρό κορίτσι πού ἔμενε σέ ἕνα ὀρθόδοξο ὀρφανοτροφεῖο, ἰσχυρίστηκε πώς εἶδε ἕνα στρατιώτη πού φοροῦσε ἕνα κόκκινο μανδύα. Αὐτός, ἀφοῦ τῆς εἶπε πώς λέγεται Εὐγένιος, τήν ἔπιασε ἀπό τό χέρι καί τήν ὁδήγησε στήν ἐκκλησία. Παραξενεύθηκε πού ὁ στρατιώτης φοροῦσε τέτοιο μανδύα. Εἶχε προσέξει στίς εἰκόνες τῶν Μαρτύρων παρόμοια φορεσιά. Τότε κατάλαβε ὅτι δέν πρόκειται γιά ἕνα συνηθισμένο στρατιώτη, ἀλλά γιά ἕναν Ἅγιο Μάρτυρα τοῦ Χριστοῦ. Ἦταν πράγματι ὁ Εὐγένιος.

Καί ἀλλοῦ βεβαίως ἔχει ἐμφανιστεῖ ὁ Νεομάρτυρας.
Σέ πολλούς Ναούς, κάποιοι πιστοί ἔχουν δεῖ ἕνα στρατιώτη μέ πύρινο μανδύα, νά προσεύχεται μαζί τους.
 Ἄλλοι  λένε, πώς ἔχουν δεῖ ἕνα στρατιώτη νά βοηθάει αἰχμαλώτους στήν Τσετσενία νά δραπετεύσουν ἀπό τήν αἰχμαλωσία τους καί νά γλιτώσουν ἀπό τούς κίνδυνους.
Σέ ἕνα νοσοκομεῖο τραυματιῶν πολέμου, οἱ τραυματισμένοι στρατιῶτες, ἰσχυρίζονται ὅτι ἐμφανίζεται κάποιος νεαρός μέ τό ὄνομα Εὐγένιος καί τούς βοηθάει, εἰδικά ὅταν πονᾶνε πολύ. Ὅταν κάποιοι ἀπό αὐτούς ἐπισκέφθηκαν τό Ναό τοῦ Σωτῆρος Χριστοῦ στή Μόσχα, εἶδαν τήν εἰκόνα τοῦ Ἁγίου Εὐγενίου καί ἀναγνώρισαν ἐκεῖνον πού τούς βοηθοῦσε καί τούς ἁπάλυνε τούς πόνους. Ἀλλά καί κάποιοι φυλακισμένοι ἔχουν δεῖ τόν Μάρτυρα, ὁ ὁποῖος παρηγορεῖ τούς πολύ καταβεβλημένους καί συντετριμμένους ψυχικά λόγω τῆς φυλακίσεώς τους.
Ἕνα χρόνο μετά τήν κοίμηση τοῦ Νεομάρτυρα, τό 1997, ἐκδόθηκε ἕνα βιβλίο μέ τίτλο «Νέος Μάρτυς τοῦ Χριστοῦ, στρατιώτης Εὐγένιος». Σύντομα, ἕνας ἱερέας πού προμηθεύτηκε αὐτό τό βιβλίο, ἔστειλε στό Πατριαρχεῖο μία ἀναφορά ὅπου ἔγραφε ὅτι τό ἐξώφυλλο τοῦ βιβλίου μέ τή φωτογραφία τοῦ Μάρτυρα μυροβλύζει.
Στή Ρωσία τιμᾶται ἰδιαίτερα ὁ Νεομάρτυρας Εὐγένιος. Μάλιστα ἔχει ἀφιερωθεῖ ἕνας ναός στό ὄνομά του καί ἔχουν ἐκδοθεῖ ἀκολουθίες πρός τιμήν του. Ἀλλά αὐτοί πού τόν εὐλαβοῦνται περισσότερο εἶναι οἱ Ρῶσοι φαντάροι, οἱ ὁποῖοι ἐπικαλοῦνται συχνά τή βοήθειά του.

ΑΠΟΛΥΤΙΚΙΟ

Ἦχος πλ. ἅ

Συλληφθεῖς ὑπ’ ἀθέων, Μάρτυς Εὐγένιε

Τήν ὀρθόδοξον πίστην καθομολόγησας

Τοῦ Σωτῆρος τόν Σταυρόν ἐγκολπωσάμενος

Τήν κοπήν τῆς κεφαλῆς ἐπροτίμησας στερρῶς

Καί χαίρεις μετά Μαρτύρων, γόνε λαμπρέ της Ρωσίας

Καί στρατιώτα τοῦ Χριστοῦ εὐκλεῆ.

ΜΕΓΑΛΥΝΑΡΙΟ

Τόν σφαγιασθέντα ὥσπερ ἀμνόν,

Ὑπό μισοχρίστων, εὐφημήσωμεν ἐν χορῷ,

Κεφαλήν τμηθέντα, ὑπέρ Ἐσταυρωμένου,

Εὐγένιον τόν Νέον, Ρωσίας Μάρτυρα.

Απόσπασμα από το νέο βιβλίο 

Χαραλάμπους Χ. Άνδραλη

Νεομάρτυρες της Ορθοδοξίας στον 20ό και 21^ο αιώνα

Μέρος Δεύτερο

Κεφάλαιο Δωδέκατο

π. Δανιήλ Σισόγιεφ

Ἐπιμέλεια κειμένου  Αναβάσεις

Τιμή Βιβλίου: 9,90 ευρώ

Τηλέφωνο Παραγγελιών: 6982005670

Διαβάστε ενδεικτικά αποσπάσματα :

 Ἅγιος Ἱερομάρτυρας Φιλούμενος (†)1979. Νεομάρτυρες της Ορθοδοξίας στον 20ό και 21ο αιώνα.

 Τρία χρόνια από το μαρτυρικό θάνατο του π. Δανιήλ Σισόγιεφ. Νεομάρτυρες της Ορθοδοξίας στον 20ό και 21ο αιώνα

Ἱερομάρτυρας Γόζαρντ 1942. Νεομάρτυρες της Ορθοδοξίας στον 20ό και 21ο αιώνα.

 Νεομάρτυρες κατά τη Γενοκτονία των Ποντίων και τη Μικρασιατική Καταστροφή (απόσπασμα). Νεομάρτυρες της Ορθοδοξίας στον 20ό και 21ο αιώνα

 (†) 6 Αυγούστου: Μνήμη του νεομάρτυρα αγίου Μάξιμου Σάντοβιτς. Νεομάρτυρες της Ορθοδοξίας στον 20ό και 21ο αιώνα.

 Οι 222 Κινέζοι Νεομάρτυρες 1900. (11 Ιουνίου:μνήμη των Κινέζων Νεομαρτύρων). Νεομάρτυρες της Ορθοδοξίας στον 20ό και 21ο αιώνα

 Χοσέ (Ιωσήφ) Μουνιόθ-Κορτέζ 1997. Νεομάρτυρες της Ορθοδοξίας στον 20ό και 21ο αιώνα

 Π. Δανιήλ Σισόγιεφ 2009. Νεομάρτυρες της Ορθοδοξίας στον 20ό και 21ο αιώνα.

 Τρεις Νεομάρτυρες μοναχοί της Όπτινα. Νεομάρτυρες της Ορθοδοξίας στον 20ό και 21ο αιώνα

 π. Στέφανος Γου. Νεομάρτυρες της Ορθοδοξίας στον 20ό και 21ο αιώνα.

 http://anavaseis.blogspot.gr/2013/05/1996-235-20-21.html

Ἅγιος Ἱερομάρτυρας Φιλούμενος (†)1979. Νεομάρτυρες της Ορθοδοξίας στον 20ό και 21ο αιώνα. Χαραλάμπους Χ. Άνδραλη

 Ἅγιος Ἱερομάρτυρας Φιλούμενος (†)1979

Νεομάρτυρες της Ορθοδοξίας στον 20ό και 21^ο αιώνα

Μέρος Δεύτερο. Κεφάλαιο Έβδομο 

Χαραλάμπους Χ. Άνδραλη

Ὁ Ἅγιος Φιλούμενος εἶναι ἀνακηρυγμένος Ἅγιος της Ἐκκλησίας μας. Ἤδη ἀπό χρόνια πρίν τήν ἁγιοκατάταξή του, ὁ λαός, εἰδικά της Κύπρου, τόν τιμοῦσε ὡς Ἅγιο κάνοντας τοῦ ἁγιογραφίες καί ἀκολουθίες.
Ὁ κατά κόσμον Σοφοκλῆς Χασάπης γεννήθηκε τό 1913 στό χωριό Ὁροῦντα τῆς ἐπαρχίας τῆς Μόρφου στήν Κύπρο. Γονεῖς τοῦ ἦταν ὁ Γεώργιος καί ἡ Μαγδαληνή Χασάπη, ἄνθρωποι εὐσεβεῖς καί φιλόθεοι.
Ἦταν οἰκογένεια ἀρκετά εὔπορη καθώς, εἶχαν δικό τους πανδοχεῖο καί φοῦρνο. Ἡ ἀγάπη τοῦ Ἁγίου γιά τό Χριστό γεννήθηκε ὅταν ἦταν ἀκόμα πολύ μικρός.
Ἡ μητέρα τοῦ  καθώς καί ἡ εὐσεβής γιαγιά τοῦ Λωξάντρα, μετέδωσαν σέ αὐτόν καί στό δίδυμο ἀδελφό τοῦ Ἀλέξανδρο τά διδάγματα τῆς χριστιανικῆς ζωῆς.
Ἡ ἀνάγνωση τῶν βίων τῶν ἁγίων θέρμαινε ἀκόμα περισσότερο τήν πίστη τῶν δυό νεαρῶν. Ἰδιαίτερα ὁ βίος τοῦ ὁσίου Ἰωάννου τοῦ Καλυβίτου μίλησε στίς καρδιές τους καί τούς δημιούργησε τήν ἐπιθυμία νά ἀφιερωθοῦν στό Θεό.
Σέ ἡλικία δεκατεσσάρων χρονῶν, τά δυό ἀδέλφια ἀναχώρησαν κρυφά ἀπό τόν κόσμο καί πῆγαν στήν Ἱερά Μονή Σταυροβουνίου. Ὁ πατέρας τους, ὅταν ἔμαθε γιά τήν ἀναχώρησή τους στό μοναστήρι, τούς ἐπισκέφθηκε καί τούς ἔδωσε τήν εὐχή του νά συνεχίσουν τό δρόμο πού διάλεξαν. Οἱ δυό ἔφηβοι εἶχαν βρεῖ στή μοναχική ζωή τήν ψυχική τους ἀνάπαυση.
Τό 1934  ὁ Ἀρχιεπίσκοπος Ἰορδάνου Τιμόθεος, ἐπισκέφθηκε τή μονή καί πρότεινε στόν ἡγούμενο πατέρα Βαρνάβα νά πάρει τά δίδυμα ἀδέλφια μαζί του στούς Ἁγίους Τόπους, ὅπου θά φοιτοῦσαν στό ἐκεῖ γυμνάσιο. Ὅπερ καί ἐγένετο.
Οἱ δυό νέοι ἀκολούθησαν τόν Ἐπίσκοπο στά Ἱεροσόλυμα. Τό 1937 ἔλαβαν τό Μοναχικό Σχῆμα. Ὁ μέν Σοφοκλῆς πῆρε τό μοναχικό ὄνομα Φιλούμενος, ὁ δέ Ἀλέξανδρος ὀνομάστηκε Ἐλπίδιος
Μόλις ἀποφοίτησαν ἀπό τό γυμνάσιο, οἱ δρόμοι τούς χώρισαν. Ὁ ἀρχιμανδρίτης Ἐλπίδιος ὑπηρέτησε σέ διάφορα μέρη ὡς ἱερέας (Ἀθήνα, Λονδίνο, Ὀδησσός, Κύπρος) καί κοιμήθηκε τό 1983 στό Ἅγιον Ὅρος, ἐνῶ ὁ ἀδελφός του Φιλούμενος παρέμεινε στά Ἱεροσόλυμα μέχρι τό τέλος τῆς ἐδῶ ζωῆς του.
Τό 1948 ὁ Ἅγιος προχειρίσθηκε σέ ἀρχιμανδρίτη. Ὅλη ἡ ζωή τοῦ ἦταν ἕνας διαρκῆς ἀγώνας γιά τή σωτηρία τῆς ψυχῆς του. Ἀπό τή μεγάλη του ταπείνωση, πολλές φορές προσποιούταν τό σαλό, γιά νά κρύψει τίς μεγάλες ἀρετές πού ὁ Θεός τοῦ εἶχε χαρίσει.
Δέν ἤθελε οἱ ἄλλοι νά τόν ὑπολογίζουν ὡς ἅγιο, παρά τό ὅτι ἡ ἁγιότητα τῆς ζωῆς του δέν κρυβόταν εὔκολα. Δέν ἄφησε ποτέ τήν  ἁπλότητα καί τήν ταπεινότητα. Εἶχε πάρει πολύ ζεστά τόν πνευματικό ἀγώνα. Εἶναι χαρακτηριστικό ὅτι γιά ὀκτώ χρόνια, δέν ἔφαγε καθιστός.
Ἔτρωγε ὄρθιος καί μέσα σέ κατσαρόλα γιά ἄσκηση καί ἀποφυγή ὁποιασδήποτε «εὐχαρίστησης» πού θά τόν ἔφερνε μακριά ἀπό τή μεγαλύτερη εὐχαρίστηση, τήν ἐπικοινωνία μέ τό Θεό.
Τό 1979 στίς 8 Μαΐου, ὁρίστηκε νά διακονεῖ στό φρέαρ τοῦ Ἰακώβ. Οἱ Ἑβραῖοι ἀπό τήν πρώτη στιγμή ἔδειξαν στόν ταπεινό ἐκεῖνο ἱερέα τίς δολοφονικές προθέσεις τους.
Σχεδόν καθημερινά ἀπαιτοῦσαν νά βγοῦν ὁ σταυρός καί οἱ εἰκόνες, θεωρώντας τόν τόπο ὡς ἰουδαϊκό καί ὄχι χριστιανικό προσκύνημα. Μάταια ὁ πατήρ Φιλούμενος προσπαθοῦσε νά τούς ἐξηγήσει μέ τόν πράο τρόπο του, ὅτι τό προσκύνημα αὐτό ἀνῆκε στούς χριστιανούς γιά πολλούς αἰῶνες.
Μάλιστα ἕνας Ἑβραῖος πήγαινε συνέχεια καί προσευχόταν στό ναό. Ὁ Ἅγιος, θέλοντας νά μήν προκαλέσει, σταματοῦσε τίς ἀκολουθίες καί συνέχιζε, ὅταν ὁ Ἑβραῖος ἔφευγε.
 Παρά τήν ἀκακία αὐτοῦ τοῦ γέροντα, οἱ Σιωνιστές δέν ὑποχωροῦσαν, ἀλλά τόν ἔβριζαν καί τόν ἀπειλοῦσαν.
Παρότι φαινόταν ὅτι οἱ φανατικοί ἐχθροί του Χριστοῦ θά προέβαιναν σέ ἐγκληματικές πράξεις ἐναντίον του, ὁ πατήρ Φιλούμενος δέν σκέφθηκε νά ἀποχωρήσει καί νά τούς χαρίσει τό ἱερό προσκύνημα. Ἔμεινε πιστός στό διακόνημά του ,παρότι γνώριζε ὅτι αὐτό θά τοῦ στοίχιζε τήν ἴδια του τή ζωή.
Στίς 29 Νοεμβρίου, ἡμέρα μνήμης τοῦ Ἁγίου Φιλουμένου τοῦ ἀρχαίου, προστάτη τοῦ νέου ἱερομάρτυρα, μία ὁμάδα φανατικῶν Ἑβραίων ἐπιτέθηκε μέ τσεκούρι στόν ἱερέα τοῦ Ὑψίστου καί τόν κατακρεούργησε. Οἱ βασανιστές του, ἔκοψαν τά τρία δάχτυλά του μέ τά ὁποία ἔκανε τό σημεῖο τοῦ Σταυροῦ, σέ μία προσπάθεια νά τόν κάνουν νά ἀρνηθεῖ τή Χριστιανική Πίστη.
Ἡ ἐκκλησία καί τά ἱερά σκεύη εἶχαν ὅλα καταστραφεῖ. Φεύγοντας, οἱ Σιωνιστές πέταξαν χειροβομβίδα γιά νά καταστρέψουν  ὁλοκληρωτικά τό ὀρθόδοξο προσκύνημα. Τή στιγμή τῆς δολοφονίας ὁ ἀδελφός τοῦ Ἀγίου, πατήρ Ἐλπίδιος, ἄκουσε τή φωνή τοῦ μάρτυρα να τοῦ λέει: «Ἀδελφέ μου, με σκοτώνουν πρός δόξαν Θεοῦ. Σε παρακαλῶ μήν ἀγανακτήσεις».
Ἡ κηδεία τοῦ Ἁγίου Φιλουμένου, ἔγινε στό ναό τῆς Ἁγίας Θέκλας στίς 4 Δεκεμβρίου τοῦ 1979 καί τό σῶμα τοῦ τάφηκε στό κοιμητήριο τῆς ἁγιοταφικῆς ἀδελφότητας. Τέσσερα χρόνια ἀργότερα, ἔγινε ἡ ἐκταφή του. Τό σκήνωμά του παρέμενε ἄφθαρτο καί εὐωδίαζε.
Κατάλαβαν ὅλοι ὅτι ὁ Θεός μέ αὐτόν τόν τρόπο ἐπιβεβαίωνε τήν ἁγιότητά του. Ξαναέκλεισαν τόν τάφο καί τόν ἄνοιξαν τά Χριστούγεννα τοῦ 1984 διαπιστώνοντας ὅτι τό σκήνωμα ἐξακολουθοῦσε νά εὐωδιάζει. Ἔπειτα τοποθέτησαν τό σῶμα του σέ γυάλινη λειψανοθήκη, ὅπου τίθεται μέχρι σήμερα.
Στίς 30 Αὐγούστου 2008 ἀνακηρύχθηκε Ἅγιος καί τό σκήνωμά του μεταφέρθηκε στόν τόπο τοῦ μαρτυρίου του, τό φρέαρ τοῦ Ἰακώβ. Ἡ μνήμη τοῦ τιμᾶται στίς 29 Νοεμβρίου. Ὁ Θεός τόν ἀξίωσε νά ἑορτάζει τήν ἴδια μέρα μέ τόν προστάτη του.


Ἀπολυτίκιον.
Ἦχος ἅ΄. Τῆς ἐρήμου πολίτην.

Τῆς Ὀρούντης τόν γόνον, νήσου Κύπρου τοῦ βλάστημα καί ἱερομάρτυρα νέον Ἰακώβ θείου Φρέατος, Φιλούμενον τιμήσωμεν, πιστοί, ὡς πρόμαχον τῆς πίστεως ἠμῶν, καί ἀήττητον ὁπλίτην Χριστοῦ τῆς ἀληθείας, πόθω κράζοντες? δόξα τῷ σέ δοξάσαντι Χριστῷ, δόξα τῷ σέ ἀφθαρτίσαντι, δόξα τῷ σέ ἠμίν χειραγωγόν πρός πόλον δείξαντι!


Κοντάκιον.
Ἦχος πλ. δ΄. Τή Ὑπερμάχω.

Τόν ἀνατείλαντα ὡς ἄστρον νεαυγέστατον τή Ἐκκλησία τοῦ Χριστοῦ ἀρτίως μέλψωμεν, μαρτυρίου ταίς ἀκτίσι καί θαυμασίων ταίς βολαίς νεοφανέντα ἱερόαθλον, οὗ ἠφθάρτισε τό σκήνωμα ὁ Ὕψιστος, πόθω κράζοντες χαίροις, μάκαρ Φιλούμενε.

Απόσπασμα από το νέο βιβλίο 

Χαραλάμπους Χ. Άνδραλη

Νεομάρτυρες της Ορθοδοξίας στον 20ό και 21^ο αιώνα

Μέρος Δεύτερο

Κεφάλαιο Έβδομο

Άγιος Φιλούμενος

Ἐπιμέλεια κειμένου  Αναβάσεις

Διαβάστε περισσότερα πατώντας  Νεομάρτυρες της Ορθοδοξίας στον 20ό και 21ο αιώνα

http://anavaseis.blogspot.gr/2012/11/1979-20-21.html

Τρία χρόνια από το μαρτυρικό θάνατο του π. Δανιήλ Σισόγιεφ. Νεομάρτυρες της Ορθοδοξίας στον 20ό και 21ο αιώνα. Χαραλάμπους Χ. Άνδραλη

Π. Δανιήλ Σισόγιεφ 2009

Νεομάρτυρες της Ορθοδοξίας στον 20ό και 21^ο αιώνα

Μέρος Δεύτερο.   Κεφάλαιο Δέκατο Έκτο

Χαραλάμπους Χ. Άνδραλη

Ο πατήρ Δανιήλ γεννήθηκε στη Μόσχα, στις 12 Ιανουαρίου του 1974. Πατέρας του ήταν ο πατήρ Αλεξέι Νικολάεβιτς Σισόγιεφ και μητέρα του η πρεσβυτέρα Άννα Μιντκάτοβνα Αμίροβα, δάσκαλοι και οι δύο στο Ορθόδοξο γυμνάσιο, στο Γιασένεβο, της Μόσχας. Στις 31 Οκτωβρίου του 1977, ο Δανιήλ βαπτίσθηκε στον Ιερό Ναό της Αγίας Τριάδος στη Μόσχα.

Από μικρός  βοηθούσε τον πατέρα του στις δουλειές της εκκλησίας. Διακονούσε μάλιστα και ως ψάλτης, αφού ήταν μέλος εκκλησιαστικής χορωδίας. Όντας ακόμη αρκετά νεαρός, σε ηλικία 14 χρονών, βοήθησε ως απλός εργάτης την ανακατασκευή του ιστορικού μοναστηριού της Όπτινα. Οι γονείς του φρόντισαν από νωρίς να τον ποτίσουν με τις χριστιανικές αρχές. Σε ένα τέτοιο περιβάλλον, ήταν φυσικό ο μικρός Δανιήλ να αγαπήσει το Χριστό και την Εκκλησία.

Το 1991, μόλις αποφοίτησε από το σχολείο, αποφάσισε να λάβει μέρος στα Θεολογικά Σεμινάρια της Μόσχας. Σε όλη τη διάρκεια των σπουδών του, εξακολούθησε να διακονεί ως ιεροψάλτης και μάλιστα ως χοράρχης. Στις 19 Δεκεμβρίου 1994, σε ηλικία 20 ετών χειροθετήθηκε αναγνώστης.

Τον Ιανουάριο του 1995 παντρεύτηκε την  Ιουλία Μιχαΐλοβνα Μπρίκινα στον Ιερό Ναό του Αγίου Ιωάννη του Θεολόγου. Από μικρός ο Δανιήλ, έχοντας ως πρότυπο τον πατέρα του, ήθελε υπηρετήσει στην εκκλησία ως ιερέας. Και έτσι έγινε. Χειροτονήθηκε διάκονος στις 13 Μαΐου του 1995, από τον Επίσκοπο Ευγένιο του Βέρευ. 
Λίγο αργότερα, στις 14 Ιουνίου αποφοίτησε από το θεολογικό σεμινάριο με τον υψηλότερο βαθμό και γράφτηκε στη θεολογική σχολή του Πανεπιστημίου της Μόσχας. Το Σεπτέμβριο της ίδιας χρονιάς διορίστηκε ως δάσκαλος στο Ορθόδοξο Γυμνάσιο στο Γιασένεβο. Στα τέλη του 1995 απέκτησαν με την πρεσβυτέρα την πρώτη τους κόρη, την Ιουστίνα.

Τον επόμενο χρόνο, το 1996, με την ευλογία του Πατριάρχη της Ρωσίας και όντας ακόμα διάκονος, ο πατήρ Δανιήλ ανέλαβε ένα σπουδαίο διακόνημα. Συζητούσε θεολογικά θέματα με κόσμο που υπέφερε από τις αιρετικές πλάνες και τις ψεύτικες θρησκείες, στο πατριαρχικό μετόχι του Κριούτιτσι. Η ιεραποστολική φλόγα έκαιγε ακατάπαυστα στην καρδιά του πατρός Δανιήλ. Στεναχωριόταν πολύ όταν έβλεπε ανθρώπους που δεν πίστευαν στο Δημιουργό τους και ζούσαν μέσα σε ένα ψέμα. Τους θεωρούσε και αυτούς παιδιά του Θεού και έκανε πολλές προσπάθειες για να τους μεταπείσει και να τους φέρει στην αληθινή Πίστη.

Το βιβλίο του με τίτλο «Το χρονικό της Δημιουργίας», κυκλοφόρησε το 1999 με το οποίο εξηγούσε πώς ακριβώς δημιουργήθηκε ο κόσμος κατά τη χριστιανική διδασκαλία.

Το έτος 2000 αποφοίτησε από τη Θεολογική Σχολή και τον αμέσως επόμενο χρόνο, το 2001, χειροτονήθηκε ιερέας. Τον ίδιο χρόνο απέκτησε τη δεύτερη κόρη του, την Δωροθέα. Ως ιερέας υπηρέτησε αρχικά στον Ιερό Ναό των Αποστόλων Πέτρου και Παύλου στο Γιασένεβο της Μόσχας. Αργότερα απέκτησε και άλλο ένα παιδί με την πρεσβυτέρα, την Αγγελίνα.

Η δράση του πατρός Δανιήλ έγινε πιο έντονη τα επόμενα χρόνια. Εργάστηκε με αξιοθαύμαστο ζήλο στο ιεραποστολικό έργο. Έγραψε πολλά άρθρα σε εφημερίδες αποκαλύπτοντας την πλάνη των άλλων θρησκειών και εξηγώντας τη Δημιουργία. Προσέγγισε με αγάπη τους νέους ανθρώπους, φέρνοντας πολλούς από αυτούς στο χριστιανισμό. Η δραστηριότητά του αυτή γινόταν συνεχώς πιο ενοχλητική για τους εχθρούς της Εκκλησίας.

Ο Ομολογητής της αλήθειας δεν παρέλειπε να αναφέρεται σε οτιδήποτε και οποιονδήποτε αντιτίθεται στη  χριστιανική Πίστη. Δεν δίστασε να στηλιτεύσει τις αιρετικές δοξασίες και την τελευταίως εμφανιζόμενη αίρεση του οικουμενισμού. Επέκρινε αυστηρά τους μάρτυρες του Ιεχωβά, την αθεΐα, το Ισλάμ. Η όλη του δραστηριότητα είχε ως αποτέλεσμα να εκχριστιανιστούν πολλοί πρώην αλλόπιστοι, ιδιαίτερα μουσουλμάνοι. Είναι χαρακτηριστικό ότι τα δύο τελευταία χρόνια της ζωής του είχε πραγματοποιήσει περίπου 80 βαπτίσεις πρώην μουσουλμάνων.

Ο πατήρ Δανιήλ, που είχε γίνει πλέον γνωστός σε όλη σχεδόν τη Ρωσία, παρά το νεαρό της ηλικίας του, φάνταζε ως μισητός εχθρός για τους εξτρεμιστές μουσουλμάνους. Οι πρώτες απειλές για τη ζωή του δεν άργησαν να φανούν. Όμως ο πιστός υπηρέτης της Εκκλησίας δεν λύγισε ούτε λεπτό. Εξακολούθησε να εργάζεται αδιάκοπα στο λαμπρό του ιεραποστολικό έργο, παρά τους προφανείς κινδύνους. Παρότι ήταν οικογενειάρχης και πατέρας τριών παιδιών, αφιέρωνε σχεδόν όλες τις ώρες του στο ποιμαντικό έργο.

Ήξερε ότι θα μαρτυρήσει. Περίμενε από στιγμή σε στιγμή την ώρα που θα του αφαιρούσαν τη ζωή. Γι’ αυτό και βιαζόταν στο έργο του. Παρότι ήταν μόλις 34 χρονών όταν κοιμήθηκε, είχε πραγματοποιήσει σπουδαία πράγματα. Αυτό που δεν πρόλαβε, ήταν η ολοκλήρωση της κατασκευής του ναού που θα αφιερωνόταν στον Προφήτη Δανιήλ, τον προστάτη του.

Προς το τέλος της ζωής του, οι απειλές γίνονταν πιο συχνές, μέσω ηλεκτρονικών μηνυμάτων από το διαδίκτυο. Η τελευταία απειλή εναντίον του ανυποχώρητου ιερέα, πραγματοποιήθηκε τον Οκτώβριο του 2009. Ο αποστολέας του μηνύματος προειδοποιούσε ότι ο πατήρ Δανιήλ έχει καταδικασθεί σε θάνατο.

Στις 19 Νοεμβρίου 2009, ένας ένοπλος μασκοφόρος πυροβόλησε τον πατέρα Δανιήλ στο Ναό του Αγίου Θωμά, στα νότια της Μόσχας, και διέφυγε χωρίς να συλληφθεί. Οι εξτρεμιστές μουσουλμάνοι είχαν σχεδιάσει καλά τη δολοφονία του ιερέα ώστε να διαφύγει ο φονιάς. Έτσι παρέδωσε την ψυχή του ο Ιερομάρτυρας Δανιήλ.

Απολυτίκιον

Ήχος γ΄. Θείας πίστεως

Ως απόστολος Ρωσσίας νέος, ως καλός ποιμήν ποιμενομένων, Δανιήλ Θείον Λόγον εκήρυξας. Τας απειλάς των ανόμων ηγνόησας και τη ανδρεία τον Σατάν κατεπάτησας. Διό, μάρτυς ένδοξε, Χριστόν τον Θεόν ικέτευε, δωρήσασθαι ημίν το μέγα έλεος.

Απόσπασμα από το νέο βιβλίο 

Χαραλάμπους Χ. Άνδραλη

Νεομάρτυρες της Ορθοδοξίας στον 20ό και 21^ο αιώνα

Μέρος Δεύτερο

Κεφάλαιο Δέκατο Έκτο

π. Δανιήλ Σισόγιεφ

Ἐπιμέλεια κειμένου  Αναβάσεις

Διαβάστε περισσότερα πατώντας  Νεομάρτυρες της Ορθοδοξίας στον 20ό και 21ο αιώνα

http://anavaseis.blogspot.gr/2012/11/20-21.html

Ἱερομάρτυρας Γόζαρντ 1942. Νεομάρτυρες της Ορθοδοξίας στον 20ό και 21ο αιώνα. Χαραλάμπους Χ. Άνδραλη

(†) Ἱερομάρτυρας Γόζαρντ 1942

  Μέρος δεύτερο. Κεφάλαιο τρίτο.

  
Χαραλάμπους Χ. Άνδραλη

  

Κατά τή διάρκεια τοῦ Β’ παγκοσμίου πολέμου, στήν τότε Τσεχοσλοβακία, μαρτύρησε ὁ Ὀρθόδοξος Ἀρχιεπίσκοπος Γόζαρντ.
Ὁ Νεομάρτυρας γεννήθηκε τό Μάιο τοῦ 1879 στή ρωμαιοκαθολική Αὐστροουγγαρία. Τό ὄνομά του ἦταν Πάβλικ. Ὁ ἴδιος ἀπό μικρός ἀνῆκε στήν αἵρεση τοῦ πάπα. Σπούδασε ρωμαιοκαθολική θεολογία καί ὅταν ἀποφοίτησε ἔγινε παπικός ἱερέας. Κατά τή διάρκεια τῶν σπουδῶν τοῦ ἀπέκτησε μεγάλο ἐνδιαφέρον γιά τούς Ἁγίους Κύριλλο καί Μεθόδιο καί συμπάθεια γιά τήν Ὀρθοδοξία.
Μετά τό τέλος τοῦ Ἀ’ παγκοσμίου πολέμου δημιουργήθηκε τό κράτος τῆς Τσεχοσλοβακίας. Ἡ αὐστηρότητα τῶν νόμων τῆς πρώην αὐστροουγγρικῆς αὐτοκρατορίας, πού ὑπερασπιζόμενη τόν παπισμό μαχόταν τά ἄλλα χριστιανικά δόγματα, ἀνῆκε πιά στό παρελθόν.
Ἔτσι, πολλοί καταπιεσμένοι χριστιανοί κατέφυγαν στήν Ὀρθοδοξία καί γνώρισαν τήν Ἀλήθεια. Ἡ Σερβική Ἐκκλησία πού εἶχε τήν πνευματική ἐποπτεία τῆς περιοχῆς, ἀγκάλιασε θερμά τούς πρώην ἑτεροδόξους. Ἕνας ἀπό αὐτούς ἦταν καί ὁ Πάβλικ, ὁ ὁποῖος ἔγινε Ὀρθόδοξος ἱερομόναχος λαμβάνοντας τό ὄνομα Γόζαρτ.
Ὁ Γόζαρντ ἐπιλέχθηκε νά γίνει ὁ ἐπίσκοπός της γενέτειράς του. Τό Σεπτέμβριο τοῦ 1921 ἔγινε ἡ ἐνθρόνισή του ὡς Ἐπίσκοπος Μοραβίας καί Σιλεσίας. Ἀπό τότε ξεκίνησε ἕνα σπουδαῖο ἱεραρχικό ἔργο. Ἔχτισε περισσότερους ἀπό δέκα ναούς στήν περιοχή τῆς δικαιοδοσίας του. Ἀκόμα πιό σπουδαῖο ἦταν τό γεγονός ὅτι βοήθησε πολλούς ἀνθρώπους στίς γύρω περιοχές νά ἀνακαλύψουν τήν Ἀλήθεια καί νά ξεφύγουν ἀπό τίς ἑτερόδοξες πλάνες.

Ὅταν ξέσπασε ὁ Β’ παγκόσμιος πόλεμος, ἀνέλαβε τή διακυβέρνηση τῆς Τσεχίας ἕνας σκληρός ναζιστής, ὁ Ρέινχαρτ Χέινριχ, ὁ ὁποῖος χαρακτηρίστηκε ὡς «ὁ χασάπης τῆς Τσεχίας». Στίς 27 Μαίου τοῦ 1942, μία ὁμάδα ἀπό Τσέχους ἀντάρτες δολοφόνησε τό Χέινριχ. Γιά νά γλιτώσουν τή σύλληψη καί τήν ἐκτέλεση κατέφυγαν στόν ἀγαθό δεσπότη Γόζαρντ. Ἐκεῖνος, παραβλέποντας τόν κίνδυνο πού διέτρεχε ἄν οἱ ναζί τούς ἀνακάλυπταν, ἔκρυψε τούς δολοφόνους στήν κρύπτη τοῦ Καθεδρικοῦ Ναοῦ. Ὡστόσο ἦρθε σέ συνεννόηση μέ ἀνθρώπους τῆς ἐμπιστοσύνης του γιά νά βρεῖ ἕνα μέρος νά φυγαδεύσει τούς ἀντάρτες.
Στίς 18 Ἰουνίου, οἱ ναζί βρῆκαν τήν κρυψώνα καί σκότωσαν τούς φυγάδες. Σέ ἀντίποινα γιά τή συνδρομή τοῦ Ἐπισκόπου, συνέλαβαν δυό ἱερεῖς καί ἕνα πιστό. Ὁ Γόζαρντ ζήτησε ἀμέσως ἀπό τούς ναζί ἀπελευθέρωση τῶν κρατουμένων μέ ἀντάλλαγμα τόν ἴδιο. Ἦταν δηλαδή πρόθυμος νά θυσιάσει τήν ἴδια του τή ζωή, γιά νά σώσει τά μέλη τοῦ ποιμνίου του. Οἱ ναζί τόν συνέλαβαν στίς 27 Ἰουνίου καί στίς 4 Σεπτεμβρίου τόν ἔκαψαν ζωντανό μαζί μέ τούς ἄλλους ὁμήρους. Ἡ πράξη αὐτοθυσίας τοῦ Ἱεράρχη τῶν καθιστά στίς τάξεις τῶν Μαρτύρων, ἀφοῦ θυσίασε τή ζωή του γιά νά ἐκπληρώσει τήν ἐντολή τῆς Ἀγάπης.
Γιά αὐτές τοῦ τίς θαρραλέες πράξεις, δηλαδή τή θυσία του γιά τίς ἐπιταγές τῆς Ὀρθόδοξης Πίστης, ὁ Ἐπίσκοπος Γόζαρντ ἀνακηρύχθηκε Νεομάρτυρας ἀπό τή Σερβική Ἐκκλησία στίς 4 Μαΐου τοῦ 1961 καί τό 1987 ἀνακηρύχθηκε Ἅγιος στόν Καθεδρικό Ναό τοῦ Ἁγίου Γόζαρτ(τοῦ παλαιοῦ) στή Μοραβία.

________________

Απόσπασμα από το νέο βιβλίο 

Χαραλάμπους Χ. Άνδραλη

Νεομάρτυρες της Ορθοδοξίας στον 20ό και 21^ο αιώνα

Μέρος Δεύτερο

Κεφάλαιο Τρίτο

Ιερομάρτυρας Γόζαρντ 1942

Ἐπιμέλεια κειμένου  Αναβάσεις

Διαβάστε περισσότερα πατώντας  Νεομάρτυρες της Ορθοδοξίας στον 20ό και 21ο αιώνα

http://anavaseis.blogspot.gr/2012/10/1942-20-21.html

Ιερομάρτυς Ιωάννης Κοτσούρωφ. Ο πρώτος μάρτυρας της νεότερης Ρωσίας. (+31 Οκτωβρίου 1917)

Ιερομάρτυς Ιωάννης Κοτσούρωφ. Ο πρώτος μάρτυρας της νεότερης Ρωσίας. (+31 Οκτωβρίου 1917)

Ό Ιερομάρτυς άγιος Ιωάννης γεννήθηκε το 1869.Ηταν γιος του ιερέως Αλεξάνδρου Κοτσούροφ. Ό π. Αλέξανδρος -εφη­μέριος στο ναό των Θεοφανείων, στο χωριό Βιγκελτινοσούρκ-ήταν ταπεινός και είχε εμφυσήσει το φόβο του Θεού στα παιδιά του,ιδιαίτερα στον Ιωάννη, πού ήταν το πιο ευαίσθητο. Ό Ιω­άννης το 1891 αποφοίτησε από το Θεολογικό Σεμινάριο της πό­λεως Ριαζάν.
Στή συνέχεια ενεγράφη στη Θεολογική Ακαδη­μία, στην Άγια Πετρούπολη. Αποφάσισε ν' αφιερώσει τη ζωή του στην ιεραποστολή. Το 1895 στάλθηκε στην Αλάσκα ως ιε­ραπόστολος. Μετά τη χειροτονία του, τον Αύγουστο του ϊδιουχρόνου, τοποθετήθηκε εφημέριος στο ναό αγίου Βλαδίμηρου στο Σικάγο, και στους Τρεις Ιεράρχας της πόλεως Στρήτορ. Οι να­οί ήσαν άδειοι.
"Ομως, αυτό δεν έκαμψε το ζήλο του. Με πολλή προσευχή και πολύ αγώνα, μέσα σέ τρία χρόνια ασκητικής ζωής στο Σικάγο, ό άγιος Βλαδίμηρος απέκτησε ποίμνιο διακοσίων περίπου ψυχών και οι Τρεις Ιεράρχες ενενήντα.Ίδρυσε επίσης καί κατηχητικά σχολεία. Ό π. Ιωάννης βάπτισε ο ϊδιος τα παιδιά του, μη υπαρχόντων άλλων ιερέων.

Τον Ιούλιο του 1907, γύρισε στην Άγια Πετρούπολη, μόλις πληροφορήθηκε το θάνατο του πεθερού του. Διορίστηκε στη Με­ταμόρφωση του Σωτήρος στην πόλη Νάρδα. Παράλληλα, δίδα­σκε στο γυμνάσιο. Το Νοέμβριο του 1916 έγινε εφημέριος στην αγία Αίκατερίνα στην πόλη Τσάρσκογιε Σελό, οπού βρίσκονταν τα θερινά ανάκτορα των τσάρων. "Εδωσε -όπως το έκανε παντού και πάντα- ολόκληρο τον εαυτό του στο έργο του, ως καλός ποιμήν.

'Υστερ'από τρεις μήνες, ξεκίνησε ή επανάσταση του 1917. Στήν πολίχνη, οπού υπηρετούσε, πήγαν στρατιώτες και περικύκλω­σαν τ' ανάκτορα. Γίνονταν επεισόδια συνεχώς. Ό π. Ιωάννης πάσχιζε να μεταδώσει σε όλους την ειρήνη του Θεού και να τους στηρίξει πνευματικά. Σύντομα ή εξουσία πέρασε στους μπολσε­βίκους. Στό Πέτρογκραντ, ομάδες του κόκκινου στρατού διατά­χθηκαν να φθάσουν στα θερινά ανάκτορα των τσάρων και ναχτυπήσουν τους κοζάκους πού τα υπερασπίζονταν. Το πρωί της 30ης Όκτωβρίου, άρχισε ή πολιορκία της πόλεως. "Εντρομοι οι κάτοικοι ζήτησαν καταφύγιο στους ναούς.

 Ό π. Ιωάννης, στην Αγία Αικατερίνα, έκανε παράκληση να σταματήσει ό εμφύλιοςσπαραγμός. 'Ολοι μαζί οι κληρικοί αποφάσισαν να κάνουν πε­ριφορά των εικόνων. Εφημερίδα της Πετρουπόλεως, έγραψε; «Ή λιτάνευση γινόταν με τη συνοδεία πυροβολισμών. Παρά τον άμεσο κίνδυνο τη ς ζωής τους, χιλιάδες λάου συνόδευσαν τις εικό­νες και προσεύχονταν. "Ολοι έκλαιγαν, γι' αυτό οι ψαλμωδίες των ιερέων δεν ακούγονταν καθαρά! Ή περιφορά ολοκληρώθη­κε αργά το βράδυ. "Αναψαν κεριά και συνέχισαν τις ικεσίες στον Θεό. Μόλις σκοτείνιασε για καλά,οι κοζάκοι άρχισαν να φεύ­γουν. Περνώντας από τους ιερείς, τους έλεγαν: «Σταματήστε, πα­τέρες, τις δεήσεις καί φύγετε. Ή κατάσταση είναι έκρυθμη». Ό π. Ιωάννης, απάντησε εξ ονόματος όλων των κληρικών: «Δεν θά φύγουμε. Θα εκτελέσουμε το ποιμαντικό καθήκον μας, ως το τέ­λος. Κόκκινοι καί λευκοί, όλοι είναι παιδιά του Θεού». Οι κο­ζάκοι έφυγαν, για ν' αποφευχθούν σφαγές.

Μόλις ξημέρωσε, μπήκαν στην πόλη οι πρώτες συντεταγμένες ομάδες μπολσεβί­κων.Αμέσως άρχισαν οι συλλήψεις, οι εκτελέσεις, οι ανακρί­σεις. Από τους πρώτους, συνέλαβαν τους ιερείς, με την κατηγορία ότι ή λιτανεία έγινε για να νικήσουν οι κοζάκοι!.. Ό π. Ιω­άννης έλεγε και ξανάλεγε ότι δεν έχουν καμία σχέση με την πο­λιτική και ότι κληρικοί και πιστοί, προσεύχονται να σταματήσει ο εμφύλιος. Οι στρατιώτες, μη δίνοντας σημασία στα λόγια του, άρχισαν να τον χτυπούν στο πρόσωπο άγρια. Με φωνές και σαρ­κασμούς εσχισαν τα ράσα του. Άφοϋ τον ταλαιπώρησαν αρκε­τά, τον πυροβόλισαν. Δεν είχε ξεψυχήσει ακόμη κι άρχισαν να τον βασανίζουν... Γρήγορα όμως ό Θεός πήρε κοντά Του τον ίερομάρτυρα, για να του δώσει τον άμαράντινο της δόξης στέφανο.
Οι πιστοί υψώνουν σταυρό στο μέρος όπου υπήρχε ο ναός της Αγίας Αικατερίνης και ο τάφος του Αγίου

Την ώρα πού ξεψυχούσε, οι εκτελεστές τράβηξαν από το στήθος του το σταυρό κι έφυγαν. Την άλλη μέρα οι πιστοί μετέφεραν το Σκήνωμα στο κοιμητήριο. Πολλοί, βλέποντας τον επιστήθιο σταυρό του να λείπει, θυμήθηκαν τα λόγια πού είχε πει δώδεκα χρόνια πριν -στην Αμερική- όταν του δώρησαν το σταυρό αυτό. Είχε πει τότε: «Ασπάζομαι τον σταυρό αυτό, ό όποιος θά είναι το στήριγμα μου στις δύσκολες στιγμές. Δεν θα πω μεγάλα λόγια, ότι θα τον έχω δηλαδή και στον τάφο μου. Δεν είναι ή θέση του σταυρού αύτού στον τάφο. Να μείνει σαν ιερό κειμήλιο, μαρτυ­ρία της αγάπης, της αδελφοσύνης και της φιλίας, των πιο ιερών αισθημάτων στη γη!..».

Στις 31 Μαρτίου 1918, στο ναό της Θε­ολογικής Άκαδημίας της Μόσχας, ό πατριάρχης Τυχών τελούσε τα μνημοσυνα των ιερομαρτυρων και μαρτύρων που είχαν χάσει τη ζωή τους, από τους άθεους ύλιστές. Ανέπεμψε δέηση «υπέρ αναπαύσεως των ψυχών των δούλων του Θεοϋ, των υπέρ της ορθοδόξου ημών πίστεως μαρτυρησάντων». Αμέσως μετά το πρώτο όνομα του ίερομάρτυρος Μητροπολίτου Κιέβου Βλαδί­μηρου, μνημονεύθηκε ό πρώτος ιερεύς πού έδωσε τη ζωή του για τα πνευματικά του τέκνα. "Ήταν ό πρωθιερεύς Ιωάννης Κοτσούρωφ, ό μαρτυρικός θάνατος του οποίου άνοιξε μια νέα σε­λίδα δόξης των Ρώσων νεομαρτύρων του εικοστού αιώνος.

Ή ένταξη του ίερομάρτυρος Ιωάννου Κοτσούρωφ στο εορτο­λόγιο της ρωσικής Εκκλησίας, πραγματοποιήθηκε το χειμώνα του 1994-95.
Η μνήμη του τιμάται στις 31 Οκτωβρίου

Από το βιβλίο του Μ.Μελινού-''Άνθη Αγίας Ρωσίας
Πηγή στο διαδίκτυο:  Προσκυνητής
 http://anavaseis.blogspot.gr/2012/10/31-1917.html

Ὁ νέος ἱερομάρτυρας Αὐγουστῖνος τῆς Καλούνγκα. Μέρος Β΄

 Ὁ νέος ἱερομάρτυρας Αὐγουστῖνος τῆς Καλούνγκα

Μέρος Β΄

Ἡγουμένου Δαμασκηνοῦ Orlosky

Ως ἐπίσκοπος στὴν πόλι Ivanovo ὁ ἱεράρχης Αὐγουστῖνος ζοῦσε μαζὶ μὲ τὶς δύο του κόρες, τὴ νοσοκόμα τους τὴν Ἀνυσία Efimovna καὶ τὸν ὑποδιάκονό του Μπόρης Semenov.
Ὅποιος γνώριζε τὸν ἐπίσκοπο Αὐγουστῖνο τὴν ἐποχὴ ἐκείνη θὰ περιέγραφε τὴν ζωή του μὲ τὶς ἑξῆς λέξεις· ἀγάπη, ταπείνωσι, ὑπομονὴ καὶ ἐλεημοσύνη πρὸς τὸν πλησίον του. Ὁ ἐπίσκοπος Αὐγουστῖνος εἶχε ὅλες αὐτὲς τὶς ἀρετές.
Ἂν καὶ κατεῖχε ὑψηλὴ θέσι, ταπείνωνε τὸν ἑαυτό του σὲ ὅλους, ἀκόμα καὶ μπροστὰ στοὺς πτωχούς, καὶ ἐνῷ εἶχε τὴ δυνατότητα νὰ ζήσῃ μιὰ ζωὴ ἀπολαμβάνοντας ὅλες τὶς ἀνέσεις —παρ᾽ ὅλη τὴ δυσκολία τῆς ἐποχῆς ἐκείνης— ἀρκοῦνταν μόνο στὰ ροῦχα ποὺ φοροῦσε.
Ὅταν εἶχε τὴν εὐκαιρία νὰ φάῃ ἐκλεκτὸ φαγητό, ἀκόμα κι ἂν ἦταν νηστήσιμο, διάλεγε πάντα τὸ πιὸ λιτὸ καὶ τὸ λιγώτερο σὲ ποσότητα. Ἦταν μοναχὸς ἀπὸ τὴν πρώτη μέρα τῆς κουρᾶς του καὶ σήκωσε τὸ σταυρὸ τῆς συνεχοῦς περιπλανήσεώς του ἀπὸ φυλακὴ σὲ φυλακὴ καὶ ἀπὸ ἐξορία σὲ ἐξορία μὲ γαλήνη καὶ ἀταραξία.
Ὅταν οἱ γύρω του ἐξέφραζαν τὴν ἀνησυχία τους γιὰ τὴν «κακή του τύχη», ἀπαντοῦσε ἤρεμα καὶ μὲ καλωσύνη· Γιατί ἐκπλήττεσθε τόσο πολύ; Αὐτὴ δὲν εἶνε ἡ πεπατημένη ὁδός μας; Ὁ Κύριος μᾶς προεῖπε ὅτι δὲν ὑπάρχει ἄλλος τρόπος νὰ βρεθῇ κανεὶς μαζί Του.
Ὁ π. Αὐγουστῖνος ἀνέτρεφε τὶς δύο του κόρες ἐν παιδείᾳ και νουθεσίᾳ Κυρίου. Πολλοὶ ἦταν ἐκεῖνοι ποὺ τὸν παρώτρυναν –τοὐλάχιστον μέχρι νὰ ἐνηλικιωθοῦν τὰ παιδιά του– νὰ ἀποφύγῃ τὶς ἀφορμὲς ποὺ θὰ τὸν ὡδηγοῦσαν στὴ φυλακή. Ἐκεῖνος ὅμως εἶχε ἀντίθετη γνώμη.
Πίστευε βαθειὰ στὴν πρόνοια τοῦ Θεοῦ καὶ «βιαζόταν» νὰ ἐμπιστευθῇ τὶς ὀρφανὲς κόρες του στὴ προστασία τῆς Παναγίας. Αἰσθανόταν ὅτι μόνο ἐκεῖ θὰ ἔβρισκαν οἱ κόρες του τὴν πραγματικὴ πνευματικὴ καὶ σωματικὴ ἀσφάλεια.
Οἱ προσευχὲς καὶ οἱ παραινέσεις του πρὶν ἀπὸ κάθε του ἐξορία, οἱ νουθεσίες καὶ οἱ ἐπιστολές του ἦταν ἡ κύρια πηγὴ τῆς καθοδηγήσεώς τους καθὼς μεγάλωναν.
Ἀκόμη καὶ τὸ ἀθεϊστικὸ περιβάλλον, τὸ ὁποῖο ἀναπόφευκτα συνάντησαν ἀργότερα στὴ ζωή τους, δὲν στάθηκε δυνατὸ νὰ ὑποσκάψῃ τὴν χαριτόβρυτη ἐπίδρασι τοῦ ἀσκητικοῦ ἱεράρχου. Ὁ πατέρας τους ὅλα αὐτὰ τὰ χρόνια εἶχε ἐνσταλάξει μέσα τους τὴν ὑπακοὴ στὸ θέλημα τοῦ Θεοῦ, τὴν ὑπομονή, τὴν πραότητα καὶ τὴν καλωσύνη, καὶ ὅλοι ἀναγνώριζαν ὅτι τὰ παιδιὰ αὐτὰ ἦταν πάντα κάτω ἀπὸ τὴν προσευχητικὴ προστασία τοῦ ἁγίου ἱεράρχου.
Κάθε ἀκολουθία ποὺ τελοῦσε ὁ ἐπίσκοπος Αὐγουστῖνος ἦταν μία ἀξέχαστη ἐμπειρία καὶ ἡ αἴσθησι τῆς εὐλάβειας ποὺ ὑπῆρχε μέσα στὸ ναὸ εἶχε ὡς ἀποτέλεσμα νὰ εἶνε πάντα γεμᾶτος ἀπὸ πιστούς, οἱ ὁποῖοι ποτέ δὲν αἰσθάνονταν τὴν ἀνάγκη νὰ καθίσουν ἢ νὰ ξεκουραστοῦν. Λόγῳ τοῦ πλήθους τῶν ἀνθρώπων ποὺ ἤθελαν νὰ τὸν συμβουλευθοῦν, ἡ ἀναχώρησί του ἀπὸ τὸ ναὸ ἦταν ἐφικτὴ δύο ὧρες μετὰ τὸ πέρας τῆς ἀκολουθίας. Ἂν ἐπέλεγε νὰ πάῃ σπίτι περπατώντας, πολλοὶ ἦταν αὐτοὶ ποὺ τὸν συνώδευαν μέχρι τὴν πόρτα του.
Μία φορὰ ἡ κόρη του Νίνα, ποὺ τότε ἦταν 5 χρονῶν, παρακάλεσε τὸν πατέρα της –ὁ ὁποῖος ἦταν ἕτοιμος νὰ δώσῃ ἕνα δέμα ἐλεημοσύνης σὲ ἕνα φτωχό–· Πατέρα, ἄφησέ με νὰ δῶ μόνο τί περιέχει τὸ δέμα. Ὁ ἐπίσκοπος ἀμέσως ἔδωσε τὸ δέμα στὸν φτωχὸ καὶ ἀργότερα, ὅταν βρέθηκε μόνος μαζί της, τὴν συμβούλεψε νὰ μὴν ἀφήσῃ ποτέ τὸν ἑαυτό της νὰ παρασυρθῇ ἀπὸ τὸ πάθος τῆς περιέργειας, ὅσο δυνατὴ κι ἂν εἶνε αὐτή.
Μὲ τὴν εὐλογία του ὠργανώθηκαν κύκλοι θρησκευτικῆς μελέτης, στοὺς ὁποίους συμμετεῖχαν καὶ οἱ κόρες του. Ὑπεύθυνη ἦταν ἡ δασκάλα Λαρίσα Nikolaevna, ἡ ὁποία ἀργότερα συνελήφθη καὶ ἐστάλη καὶ αὐτὴ στὴν ἐξορία.
Στὶς 15 Φεβρουαρίου 1924 οἱ ἀρχὲς φυλάκισαν τὸν ἐπίσκοπο Αὐγουστῖνο στὴν Ivanovo. Κατηγορήθηκε, ὅτι προσπάθησε νὰ στρέψῃ τὸ λαὸ ἐναντίον τῶν νόμων τοῦ κράτους, ἐπειδὴ ἀποπειράθηκε νὰ ἐξετάσῃ τὴ δυνατότητα κάποιου πιστοῦ τῆς ἐπισκοπῆς του νὰ παντρευτῇ γιὰ τρίτη φορά – κάτι ποὺ ἡ Ὀρθόδοξη Ἐκκλησία γενικῶς τὸ ἀπαγορεύει, ἐνῷ τὸ Σοβιετικὸ κράτος τὸ ἐπέτρεπε. Στὶς 8 Αὐγούστου 1924 ἡ ὑπόθεσι τοῦ ἐπισκόπου ἐκδικάστηκε καὶ ἀποφασίστηκε ἡ ἀποφυλάκισί του θεωρώντας ὅτι τὸ θέμα ἔχει κλείσει.
Τὸ 1925 μετέβη στὴ Μόσχα γιὰ νὰ παρευρεθῇ τόσο στὴν κηδεία τοῦ πατριάρχου Τύχωνος ὅσο καὶ στὴν ἐκλογὴ τοῦ νέου πατριάρχου. Ὅμως ὅταν ἐπέστρεφε ἀπὸ τὴ Μόσχα στὴν Ivanovo, οἱ τοπικὲς ἀρχὲς προσπάθησαν μὲ κάθε τρόπο νὰ ἐμποδίσουν τὴν διακονία τοῦ ἱεράρχου καὶ τὸν ὑποχρέωσαν νὰ ἐγκαταλείψῃ τὴν πόλι. Ἔτσι ὑποχρεώθηκε νὰ ζῇ στὴ Μόσχα. Μετέβαινε στὴν Ivanovo μόνο ὅταν οἱ πιστοὶ κατάφερναν –παραμονὲς τῶν μεγάλων ἑορτῶν– νὰ λαμβάνουν ἄδεια ἀπὸ τὶς ἀρχὲς προκειμένου νὰ εἰσέρχεται στὴν πόλι τους καὶ νὰ τελῇ τὶς ἀκολουθίες.
Ἀργότερα οἱ πιστοὶ τῆς Ivanovo ἔκαναν προσπάθειες γιὰ τὴ μόνιμη ἐπιστροφὴ τοῦ ἐπισκόπου τους συλλέγοντας πολλὲς ὑπογραφές. Τὸ ἀποτέλεσμα ἦταν νὰ κερδίσουν τὴν ὑποστήριξι ἑνὸς ὑπουργοῦ καὶ νὰ ἀκυρωθῇ ἡ ἀπόφασι τῆς παράνομης ἐξορίας του ἀπὸ τὴν ἐπισκοπή του, καὶ ἔτσι ὁ ἐπίσκοπος Αὐγουστῖνος ἐπέστρεψε στὴν Ivanovo.
Τὴν ἐποχὴ ἐκείνη ἡ κατάστασι τῶν Ὀρθοδόξων πιστῶν ἦταν δύσκολη· οἱ ἀρχὲς τοὺς ἀπειλοῦσαν μὲ συλλήψεις, ἐπέβαλλαν μεγάλους φόρους καὶ τοὺς ἀνάγκαζαν νὰ δουλεύουν καὶ τὶς Κυριακὲς καὶ τὶς ἡμέρες τῶν μεγάλων ἑορτῶν τῆς Ἐκκλησίας μας. Στὴν ἀπελπιστικὴ κραυγὴ τῶν ἐργατῶν ὁ ἐπίσκοπος Αὐγουστῖνος τοὺς συμβούλευε· Ναί, εἶνε ἀλήθεια ὅτι μᾶς ἔχουν στερήσει τὰ πάντα, ἀκόμα κι αὐτὲς τὶς ἐκκλησιαστικὲς ἀκολουθίες, ὅμως κανείς δὲν μπορεῖ νὰ μᾶς στερήσῃ τὴν πίστι μας, τὴν εὐσέβειά μας καὶ τὴν ἐν Χριστῷ ἐλευθερία μας.
Τὰ καθημερινὰ κηρύγματα τοῦ ἐπισκόπου Αὐγουστίνου, ἡ συνεχῶς αὐξημένη δημοτικότητά του, ἡ ἀγάπη ποὺ τοῦ ἔδειχνε τὸ ποίμνιό του καὶ ἡ σχεδὸν πλήρης ἐξαφάνισι κάθε σοβιετικοῦ ἀπὸ τὴν πόλι τῆς Ivanovo ἐξώργισαν τὶς ἄθεες τοπικὲς ἀρχές.
Τὴν 1η Σεπτεμβρίου 1926 ὁ πρόεδρος τῆς σοβιετικῆς ἀρχῆς τῆς πόλεως Ivanovo ἔστειλε ἀναφορὰ στὶς σοβιετικὲς ἀρχὲς τῆς Μόσχας, συγκεκριμένα στὸν κ. Tuchkov, ἀπαιτώντας τὴν ἐξορία τοῦ ἐπισκόπου Αὐγουστίνου πέρα ἀπὸ τὰ σύνορα τῆς πόλεως.
Ἔτσι στὶς 8 Σεπτεμβρίου 1926 ὁ Tuchkov διέταξε νὰ συλληφθῇ ὁ ἐπίσκοπος καὶ νὰ μεταφερθῇ μὲ συνοδεία στὴ Μόσχα.
Στὶς 9 Ὀκτωβρίου μετὰ ἀπὸ καταγγελία κλείσθηκε στὶς φυλακὲς τῆς Μόσχας, ὅπου 12 μέρες μετὰ ἀνακρίθηκε καὶ καταδικάστηκε ἀπὸ μιὰ ἰδιαίτερη ἐπιτροπὴ σοβιετικῶν ἀρχῶν σὲ 3 χρόνια ἐξορία στὴν Κεντρικὴ Ἀσία. Ἡ κατηγορία ποὺ τοῦ ἀπηγγέλθη ἦταν ὅτι εἶχε ὀργανώσει μιὰ παράνομη ὁμάδα μελέτης στὸ σπίτι του διδάσκοντας σὲ ἀνήλικα παιδιὰ τὸ Νόμο τοῦ Θεοῦ μὲ σκοπὸ νὰ «τὰ μεταστρέψῃ στοὺς κόλπους τῆς Ἐκκλησίας».
Τὸ τραῖνο τῆς ἐξορίας προγραμματίσθηκε ν᾽ ἀναχωρήσῃ στὶς 26 Ὀκτωβρίου. Τὰ πνευματικὰ τέκνα τοῦ ἐπισκόπου ἦλθαν ἀπὸ τὴ Μόσχα καὶ τὴν Ivanovo στὸ σταθμό. Ἦταν ἐκεῖ καὶ οἱ κόρες του, ποὺ τότε ἦταν 12 καὶ 7 χρονῶν. Ὅταν οἱ αἰχμάλωτοι ἀνέβαιναν στὴν ἁμαξοστοιχία, κάποιες γυναῖκες ἔλαβαν ἄδεια ἀπὸ τοὺς φρουρούς του προκειμένου ὁ ἐπίσκοπος νὰ ἀποχαιρετίσῃ τὰ παιδιά του. Ὁ ἐπίσκοπος τὰ πλησίασε καὶ τὰ εὐλόγησε…


μετάφρασι· ἱ. μονὴ Ἁγ. Αὐγουστίνου Φλωρίνης

 www.xrspitha.gr

Μέρος Α' 

impantokratoros.gr 
http://anavaseis.blogspot.gr/2012/10/blog-post_4655.html

Νεομάρτυρες κατά τη Γενοκτονία των Ποντίων και τη Μικρασιατική Καταστροφή (απόσπασμα). Νεομάρτυρες της Ορθοδοξίας στον 20ό και 21ο αιώνα. Χαραλάμπους Χ. Άνδραλη

Νεομάρτυρες κατά τη Γενοκτονία των Ποντίων και τη Μικρασιατική Καταστροφή.
Νεομάρτυρες της Ορθοδοξίας στον 20ό και 21ο αιώνα.

Μέρος Πρώτο. Κεφάλαιο Τρίτο
Χαραλάμπους Χ. Άνδραλη
Άγιος Χρυσόστομος Σμύρνης


Ὁ ἅγιος Χρυσόστομος γεννήθηκε στήν πόλη Τρίγλια τοῦ νομοῦ Προύσης. Τό ἐπώνυμό του ἦταν Καλαφάτης. Εἰσήχθη στήν θεολογική σχολή τῆς Χάλκης ὅπου ὁλοκλήρωσε τίς θεολογικές του σπουδές καί ἀποφοίτησε ἀπό αὐτήν ὡς ἀριστοῦχος.
Ἔπειτα ὑπηρέτησε ὡς διάκονος στίς ἱερές μητροπόλεις Μυτιλήνης καί Ἐφέσου, δίπλα στόν μετέπειτα Οἰκουμενικό Πατριάρχη Κωνσταντῖνο τόν Ε’, ὁ ὁποῖος τόν πῆρε μαζί του στό Οἰκουμενικό Πατριαρχεῖο, ὅπου καί τόν διόρισε πρωτοσύγκελο.
Τό 1902 ἐξελέγη Μητροπολίτης Δράμας, τήν ὁποία ποίμανε μέχρι τό ἔτος 1910. Ὁ ἴδιος ἀντιστάθηκε ὑπερασπιζόμενος τά δίκαια τοῦ Οἰκουμενικοῦ Πατριαρχείου καί γι’ αὐτό ἐξορίστηκε δυό φορές ἀπό τήν Δράμα στήν Προῦσα καί στήν Κωνσταντινούπολη.
Ὅταν τόν Μάρτιο τοῦ 1910 χήρευσε ἡ Μητρόπολη Σμύρνης, τό Οἰκουμενικό Πατριαρχεῖο ἐξέλεξε τόν Ἱερομάρτυρα Χρυσόστομο νέο Μητροπολίτη Σμύρνης, ἀπό τήν ὁποία λόγω τῆς ἐθνικῆς του δράσεως, ἐξορίσθηκε καί πάλι δυό φορές.
Οἱ Νεότουρκοι τοῦ Κεμάλ Ἀτατούρκ τόν θεωροῦσαν ἐπικίνδυνο καί ἰσχυρό ἐμπόδιο στίς ἐπιδιώξεις πού εἶχαν νά ἀφανίσουν τόν Ἑλληνισμό τῆς Μικρᾶς Ἀσίας.
Ὅταν ὁ ἑλληνικός στρατός ἀπεβιβάσθη στή Σμύρνη, ὁ Ἅγιος Χρυσόστομος ἐπέστρεψε ἀπό τήν ἐξορία καί συνέχισε τό ποιμαντικό του ἔργο.


Μέ τήν ὑποχώρηση τοῦ ἑλληνικοῦ στρατοῦ ἀπό τό μέτωπο τῆς Μικρᾶς Ἀσίας καί τήν εἰσβολή τοῦ τουρκικοῦ στρατοῦ στή Σμύρνη, ὁ Ἅγιος Χρυσόστομος ἀρνήθηκε, παρά τίς ἔντονες πιέσεις καί παρακλήσεις τῶν χριστιανῶν, νά ἐγκαταλείψει τό ποίμνιό του.
Ἀξίζει νά σημειωθεῖ ὅτι ὁ παπικός “μητροπολίτης” τῆς Σμύρνης τοῦ πρότεινε νά τόν φυγαδεύσει μέ ξένο πλοῖο σέ ἀσφαλῆ τόπο. Ὁ Ἅγιος ὅμως, σάν καλός ποιμένας πού ποτέ δέν ἀποχωρίζεται τό ποίμνιό του, ἔμεινε ἐκεῖ, γνωρίζοντας ὅτι θά κληθεῖ νά μαρτυρήσει. Ἔμεινε γιά νά ἐμψυχώσει τόν ἑλληνικό λαό σέ αὐτήν τή δύσκολη στιγμή του.
Στίς 23 Αὐγούστου 1922 ἔγραψε στόν Ἐλευθέριο Βενιζέλο: «Ἀγαπητέ φίλε καί ἀδελφέ, ὁ Ἑλληνισμός τῆς Μικρᾶς Ἀσίας, τό Ἑλληνικό Κράτος, ἀλλά καί σύμπαν τό Ἑλληνικό 'Έθνος κατεβαίνει πλέον εἰς τόν Ἅδην ἀπό τό ὁποῖο καμιά πλέον δύναμις δέν θά δυνηθῆ νά τό ἀναβιβάσει καί τό σώσει».

Ἔτσι, τή νύκτα τοῦ Σαββάτου πρός Κυριακή στίς 27/28 Αὐγούστου 1922, συνελήφθη ἀπό τούς στρατιῶτες τοῦ Νουρεντίν Πασᾶ ἐντός τοῦ ναοῦ τῆς Ἁγίας Φωτεινῆς καί παραδόθηκε στόν ἐξαγριωμένο τουρκικό ὄχλο.
Ἦταν τέτοια ἡ μανία τῶν Τούρκων ἀπέναντι στόν Μητροπολίτη, πού δέν βρέθηκε οὔτε τμῆμα ἀπό τό λείψανό του. Ὁ Ἅγιος ἀντιμετώπισε ὑπομονετικά καί σιωπηλά τό μαρτύριο. Εἶχε τό βλέμμα του στραμμένο στόν οὐρανό καί ψιθύριζε τά λόγια του Ἐσταυρωμένου Χριστοῦ: «Πάτερ Ἅγιε, ἅφες αὐτοῖς, οὐ γάρ οἴδασι τί ποιοῦσι».

Οἱ βασανιστές του τόν ἔντυσαν μέ μία στολή κουρέα, τοῦ ἔβγαλαν τά μάτια, τοῦ ἔκοψαν τά αὐτιά καί τόν ἔσερναν ἀπό τά γένια, χλευάζοντας καί φτύνοντάς τον. Ἕνας Τοῦρκος πού εἶχε στό παρελθόν εὐεργετηθεῖ ἀπό τόν Ἅγιο, ἔδωσε τέλος στό μαρτύριό του, πυροβολώντας τον. Ἔτσι παρέδωσε τό πνεῦμα του ὁ Ἐθνομάρτυρας καί Ἱερομάρτυρας Χρυσόστομος.

Ἔλεγε κατά τήν πρώτη του μετάθεση ἀπό τήν Δράμα: "Ζητῶ Σταυρόν, μεγάλον Σταυρόν, ἐπί τοῦ ὁποίου θά δοκιμάσω τήν εὐχαρίστησιν, καθηλούμενος καί μή ἔχω ἕτερον τί νά δώσω πρός σωτηρίαν τῆς ἡμετέρας λατρευτῆς πατρίδος, νά δώσω τό αἷμα μου.
Οὕτως ἐννοῶ τό ἐπ' ἐμοί τήν ζωήν καί τήν ἀρχιερωσύνην".
Προφητικά ἦταν τά λόγια του καί πρός τόν Πατριάρχη Ἰωακείμ τόν Γ' κατά τήν ὥρα τῆς χειροτονίας του σέ Μητροπολίτη Δράμας τό 1902: «ἡ μίτρα τήν ὁποίαν αἵ ἅγιαι χεῖρες σου ἐναπέθεσαν ἐπί τῆς κεφαλῆς μου, ἐάν πέπρωται νά ἀπολέση ποτέ τήν λαμπηδόνα τῶν λίθων της, θά μεταβληθῇ εἰς ἀκάνθινον στέφανον μάρτυρος ἱεράρχου».

Απολυτίκιο Θείας Πίστεως

Μέγαν μάρτυρα ἡ Ἐκκλησία, μέγαν ἥρωα τό ἔθνος σύμπαν, τόν τῆς Σμύρνης ὑμνοῦμεν Χρυσόστομον.Καί γάρ γενναίως ἀθλήσας ὑπέμεινεν ὑπέρ πατρίδος καί πίστεως θάνατον. Ἱεράρχου τε ὑπόδειγμα ἑαυτόν ἀνέδειξε τόν στέφανον λαβών τόν ἀμαράντινον

Άγιος Αμβρόσιος Μοσχονησίων


Ὁ Ἐθνοϊερομάρτυρας μητροπολίτης Μοσχονησίων Ἅγιος Ἀμβρόσιος Πλειανθίδης ὑπῆρξε ἀρχικά ἐπίσκοπος Ξανθουπόλεως καί ἐξελέγη μητροπολίτης Μοσχονησίων τό Φεβρουάριο τοῦ 1922. Κατά τήν ὑποχώρηση τοῦ ἑλληνικοῦ στρατοῦ ἀπό τό μέτωπο στήν Μικρά Ἀσία βοήθησε πολλούς συμπατριῶτες του νά ἐπιβιβασθοῦν σέ συμμαχικά πλοῖα, προκειμένου νά σωθοῦν ἀπό βέβαιη σφαγή. Ὁ ἴδιος συνελήφθη ἀπό τόν κεμαλικό στρατό, βασανίσθηκε ἄγρια καί τελικά θάφτηκε ζωντανός μαζί μέ ἄλλους ἐννέα ἱερεῖς στίς 15 Σεπτεμβρίου τοῦ 1923.


Άγιος Γρηγόριος Κυδωνιών


Ὁ Ἱερομάρτυρας μητροπολίτης Κυδωνιῶν Ἅγιος Γρηγόριος Ἀντωνιάδης, γεννήθηκε στήν Μαγνησία τῆς Μικρᾶς Ἀσίας τό 1866. Σπούδασε στή θεολογική σχολή τῆς Χάλκης ἀπό τήν ὁποία ἀποφοίτησε τό ἔτος 1889. Τήν ἴδια χρονιά χειροτονήθηκε διάκονος.
Ἀργότερα, τό 1891, χειροτονήθηκε πρεσβύτερος. Κατά τήν τετραετία 1889 – 1892 δίδαξε σέ πολλά σχολεῖα ἐκτελώντας τό λειτούργημα τοῦ δασκάλου, ἐνῶ ἦταν καί ἱεροκήρυκας τῆς Ἀρχιεπισκοπῆς Κωνσταντινουπόλεως.

Κατά τό διάστημα 1892 – 1894 χρημάτισε πρωτοσύγκελος τῆς μητροπόλεως Θεσσαλονίκης, ὅπου ἄσκησε καί τά καθήκοντα τοῦ ἱεροκήρυκα. Ἀπό τό 1894 ἕως τό 1901 διετέλεσε καθηγητής τοῦ γυμνασίου Σερρῶν, ἱεροκήρυκας καί ἐπίσημος ἐκπρόσωπος τῆς Ἱερᾶς Μονῆς Τιμίου Προδρόμου Σερρῶν.
Κατά τήν διετία 1901 – 1902 διετέλεσε πρωτοσύγκελος τῆς μητροπόλεως Δράμας, δίπλα στόν τότε μητροπολίτη Δράμας καί μετέπειτα μητροπολίτη Σμύρνης, Ἅγιο Χρυσόστομο. Τό 1902 ἡ Ἱερά Σύνοδος τοῦ Οἰκουμενικοῦ Πατριαρχείου ἐξέλεξε τόν Ἅγιο Γρηγόριο μητροπολίτη Στρωμνίτσης. Τό 1908 ὁ Νεομάρτυρας μετατέθηκε στήν Ἱερά Μητρόπολη Κυδωνιῶν.

Ὁ Ἅγιος Γρηγόριος ὡς μητροπολίτης Κυδωνιῶν (1908-1922), ἐξακολούθησε νά ἐργάζεται σκληρά γιά τά ἑλληνοχριστιανικά ἰδεώδη. Τό 1918 κατηγορήθηκε ἀπό τούς Τούρκους γιά ἐσχάτη προδοσία καί δικάστηκε δυό φορές στό Στρατοδικεῖο τῆς Σμύρνης.
Ἡ ἀπόφαση ἦταν καταδικαστική καί ὁ Ἐπίσκοπος φυλακίστηκε. Μετά τήν ἀποφυλάκισή του στίς 16 Ὀκτωβρίου τοῦ 1918 καί τήν κατάληψη τῶν Κυδωνιῶν ἀπό τόν ἑλληνικό στρατό στίς 19 Μαΐου 1919, ὁ Ἅγιος δέν ἀπομακρύνθηκε ἀπό τήν ἐπαρχία του.

Λίγο πρίν ἀπό τήν ὁλοκληρωτική μικρασιατική καταστροφή, ἔκανε πάρα πολλές ὑποδείξεις πρός τήν δημογεροντία τῶν Κυδωνιῶν νά φύγουν οἱ Ἕλληνες ἀπό τήν πόλη καί νά μεταβοῦν στή Μυτιλήνη, ἀλλά δέν εἰσακούσθηκε, μέ ἀποτέλεσμα τόν Αὔγουστο τοῦ 1922 οἱ τσέτες νά θανατώσουν περίπου 4.000 Ἕλληνες.
Ὁ ἴδιος ὁ Μητροπολίτης κατάφερε ὥστε νά ἔλθουν ἑλληνικά πλοῖα μέ ἀμερικανική σημαία καί νά παραλάβουν 20.000 ἀπό τίς 35.000 τῶν Ἑλλήνων τῆς εὐρύτερης μητροπολιτικῆς του ἐπαρχίας. Ἔτσι διασώθηκε ἕνα σημαντικό μέρος τοῦ πληθυσμοῦ τῆς ἐπαρχίας τῶν Κυδωνιῶν, τό ὁποῖο μετέφερε στόν ἑλλαδικό χῶρο τόν πολιτισμό καί τίς παραδόσεις του.
Τελικά ὁ Ἅγιος Γρηγόριος συνελήφθη μαζί μέ πολλούς ἄλλους Ἕλληνες τῶν Κυδωνιῶν ἀπό τόν τουρκικό στρατό στίς 30 Σεπτεμβρίου τοῦ 1922 καί ἀφοῦ βασανίσθηκε, θανατώθηκε μαρτυρικά στίς 3 Ὀκτωβρίου τοῦ 1922.

Άγιος Προκόπιος Ικονίου

Ὁ ἱερομάρτυρας μητροπολίτης Ἰκονίου Ἅγιος Προκόπιος Λαζαρίδης γεννήθηκε στήν πόλη τῶν Τυάνων τῆς Καππαδοκίας τό 1859. Σπούδασε στήν θεολογική σχολή τῆς Χάλκης καί ἔπειτα ὑπηρέτησε στίς μητροπόλεις Νικομηδείας καί Νικαίας.
Τό 1894 ἐξελέγη ἐπίσκοπος Ἀμφιπόλεως.
Τό 1899 ἔγινε μητροπολίτης Δυρραχίου καί στή συνέχεια προήχθη στή μητρόπολη Φιλαδελφείας. Τό ἔτος 1911 ἐξελέγη μητροπολίτης Ἰκονίου, ὅπου ἀνέπτυξε μοναδική ποιμαντική, ἐκκλησιαστική, ἐθνική καί ἐκπαιδευτική δραστηριότητα.
Γι’ αὐτό τόν λόγο ὁ ἀρχηγός τῶν Νεότουρκων Μουσταφά Κεμάλ (Ἀτατούρκ), διέταξε νά ἐξορισθεῖ ἀπό τήν μητρόπολη Ἰκονίου. Στίς 12 Μαρτίου τοῦ 1923 συνελήφθη ἀπό τόν κεμαλικό στρατό, βασανίστηκε καί τελικά δολοφονήθηκε.

Άγιος Ευθύμιος Ζήλων


Ὁ Ἅγιος Εὐθύμιος Ἀγριτέλης, ἐπίσκοπος Ζήλων, γεννήθηκε στά Παράκοιλα τῆς Λέσβου τό 1876. Τό 1899 ἐκάρη μόναχος στή μονή Λειμῶνος.
Ὄντας ἱερομόναχος σπούδασε στήν θεολογική σχολή τῆς Χάλκης καί περάτωσε μέ ἐπιτυχία τίς σπουδές τοῦ τό 1907. Ἀργότερα ἐξελέγη ἐπίσκοπος Ζήλων στήν Ἱερά Μητρόπολη Ἀμασείας, ὅπου ἀνέπτυξε σπουδαία ποιμαντική, θρησκευτική καί ἐθνική δραστηριότητα.

Στίς 14 Ἰανουαρίου τοῦ 1913 τοποθετήθηκε Ἐπίσκοπος Πάφρας ἤ Ἀλύας. Ἡ δράση τοῦ ἐκεῖ ἦταν ἔντονη καί σπουδαία. Ἔχτισε σχολεῖα καί ἐκκλησίες στά ἑλληνικά χωριά τῆς περιοχῆς.
Σκοπός του ἦταν κάθε χωριό νά ἔχει τόν παπά καί τό δάσκαλό του, γι’ αὐτό ἔκανε πολλές χειροτονίες καί τοποθέτησε στά σχολεῖα τούς κατάλληλους δασκάλους.
Κατά τήν ταραγμένη περίοδο τῆς ἀντεπίθεσης τοῦ κεμαλικοῦ στρατοῦ, οἱ Τοῦρκοι τόν φυλάκισαν μαζί μέ ἄλλους Ἕλληνες. Ὁ Ἱερομάρτυρας ζήτησε ἀπό τίς τουρκικές ἀρχές νά θεωρηθεῖ ὡς ὁ μόνος ἔνοχος καί νά ἀπαλλαγοῦν ὅλοι οἱ ὑπόλοιποι συγκρατούμενοι.
Αὐτή ἡ πράξη αὐτοθυσίας τοῦ Ἁγίου φανερώνει τήν ἀνδρεία του καί τό μεγαλεῖο τῆς ψυχῆς του. Ὅμως, τό αἴτημά του δέν ἔγινε δεκτό ἀπό τούς Τούρκους. Ἀργότερα οἱ κεμαλικοί ἀφοῦ τόν ὑπέβαλλαν σέ πολλά βασανιστήρια, τόν ἐγκατέλειψαν χωρίς τροφή καί νερό, ὁπότε παρέδωσε τήν ἁγία ψυχή του στίς 29 Μαΐου τοῦ 1921.

Ἀπολυτίκιο

Σμύρνης τὸν Πρόεδρον, ὕμνοις τιμήσωμεν, θεῖον Χρυσόστομον καὶ τὸν Γρηγόριον, Κυδωνιέων φωτισμόν, καὶ μύστην Μοσχονησίων, ἔκλαμπρον Ἀμβρόσιον, νεοθύτῳ στρατεύματι, τῶν Μαρτύρων χαίρετε, ἐκβοῶντες ἀνώνυμοι, γνωστοί τε Ἰωνίας φωστῆρες, Γένους αἱ νέαι φρυκτωρίαι.



____________________________________________________




Απόσπασμα από το νέο βιβλίο
Χαραλάμπους Χ. Άνδραλη
Νεομάρτυρες της Ορθοδοξίας στον 20ό και 21ο αιώνα
Μέρος Πρώτο
Κεφάλαιο Πρώτο
Οι 222 Κινέζοι Νεομάρτυρες 1900

Ἐπιμέλεια κειμένου Αναβάσεις

Διαβάστε περισσότερα πατώντας Νεομάρτυρες της Ορθοδοξίας στον 20ό και 21ο αιώνα

Διαβάστε επίσης
Μνήμη Νεομαρτύρων Μικράς Ασίας Κληρικών τε Μοναχών και Λαϊκών τελειωθέντων τω 1922
http://anavaseis.blogspot.gr/2012/09/20-21.html

Νεομάρτυς Μάξιμος Σάντοβιτς ο πρεσβύτερος (6 Σεπτεμβρίου)

Τη 6η του μηνός Σεπτεμβρίου μνήμη του αγίου νεομάρτυρος ΜΑΞΙΜΟΥ ΣΑΝΤΟΒΙΤΣ του πρεσβuτέροy.
Ο άγιος Μάξιμος γεννή­θηκε το 1886 στο χω­ριό Ζντένια της Καρπαθορωσίας (Ρουθηνίας), στα ση­μερινά σύνορα Πολωνίας και Σλοβακίας, ή οποία πριν από τον Α’ Παγκόσμιο πό­λεμο υπαγόταν στην Αυ­στροουγγαρία. Από τα παι­δικά του χρόνια διακρινό­ταν για την πολλή του ευ­σέβεια.
Στο κολέγιο σηκω­νόταν πολύ πρωί, για να διάβαση στο δωμάτιο του την ακολουθία του όρθρου και να ψάλει διάφορα τρο­πάρια.
Ό πόθος του ήταν να γίνει ιερεύς ή μοναχός. Για αυτό, μόλις τελείωσε τα γυμνασιακά μαθήματα, εισ­ήλθε ως δόκιμος σε ουνιτικό μοναστήρι της γενέτειρας του. Απογοητευμένος όμως από τον τρόπο ζωής της αδελφότητας, υστέρα από τρεις μήνες έφυγε κρυφά και μετέβη στην λαύρα του Ποτσάεφ της Βολυνίας (δυ­τική Ουκρανία), που ήταν γνωστή τόσο για το αυ­στηρό τυπικό και την πνευ­ματικότητα της, όσο και για την μαρτυρία της Ορθοδοξίας.

Ενώ ήταν ακόμη δόκι­μος, ο μητροπολίτης Κιέβου και Γαλικίας Αντώνιος Χραποβίτσκυ (1863-1936) επι­σκέφθηκε την λαύρα και ζή­τησε από τον ηγούμενο ένα δόκιμο, με σκοπό να τον χει­ροτόνηση ιερέα, για να εξυπηρετεί τις κοινότητες των Καρπαθίων ορθοδόξων, πρώ­ην Ουκρανών ουνιτών.

Ό κλήρος έπεσε στον Μάξιμο. Εγκατέλειψε κατ’ ανάγκην την επιθυμία του να μονάσει και ακολούθησε τον μη­τροπολίτη.
Παρακολούθησε το ορθόδοξο σεμινάριο στο Ζιτομίρ και μετά τον γάμο του με λευκορωσίδα ο σεβασμιότατος Αντώνιος τον χειροτόνησε ιερέα (1911). Αναλαμβάνοντας αμέσως τα ποιμαντικά του καθήκον­τα, επέστρεψε στην πατρίδα του και τέλεσε στο Κράμπ, κοντά στο χωριό του, την πρώτη ορθόδοξη λειτουρ­γία μετά την επιβολή της Ουνίας στην Καρπαθορωσία (ιη’ αι.). Όταν επισκέ­φθηκε το πατρικό του σπί­τι, συνελήφθη και καταδι­κάσθηκε σε βαρύ πρόστιμο και οκτώ ήμερες φυλάκιση. Ό π. Μάξιμος, ανυποχώρη­τος, μετά την αποφυλάκιση συνέχισε τις λειτουργίες στα γειτονικά χωριά.

Ή θαρραλέα του στάσης έγινε αφορμή να καταδικασθεί και ο ίδιος αλλά και οι πιστοί που τον βοηθούσαν. Τον Μάρτιο του 1912 μετα­φέρθηκε αλυσοδεμένος σε φυλακή του Λβώφ και επί δύο χρόνια περνούσε από αλλεπάλληλες ανακρίσεις, με την κατηγορία ότι ήταν ορθόδοξος, ότι χρησιμοποι­ούσε εκκλησιαστικά βιβλία γραμμένα στα ρωσικά και ότι συνεργαζόταν με τους Ρώσους, εχθρούς των Αυστριακών.
Παρά τις ψευδείς κατηγορίες που εξαπέλυαν εις βάρος του, τον Ιούνιο του 1914 αθωώθηκε και αυ­τός και ή συνοδεία του και επέστρεψε στο χωριό του με κλονισμένη υγεία από τις κακοποιήσεις, την απομόνωση και τα παντός εί­δους μαρτύρια.

Τον Αύγουστο, παρα­μονή του Α’ Παγκοσμίου πολέμου, συνελήφθη πάλι, αυτήν την φορά με την εγ­κυμονούσα σύζυγο του, τους γονείς του και ορθόδοξους συγχωριανούς του. Με ύβρεις σύρθηκαν όλοι α­λυσοδεμένοι στις φυλακές του Γκόρλιτσε. Στις 6 Σε­πτεμβρίου 1914 τον έβγα­λαν από το κελλί του και του ανακοίνωσαν, χωρίς εξ­ηγήσεις, ότι είχε καταδικασθεί σε θάνατο.
Καθώς του έδεναν τα χέρια και τα μά­τια, είπε ήρεμα: «Δεν χρειά­ζεται· δεν πρόκειται να φύ­γω». Τον τουφέκισαν στην εσωτερική αυλή της φυλα­κής, μπροστά στα μάτια των γονέων του. Ό μάρτυς πρόφθασε να φωνάξει «Ζή­τω ή Ορθοδοξία!» και έπε­σε στο πλακόστρωτο. Έ­νας από τους φονείς του τον πλησίασε και τον απο­τελείωσε με τρεις ριπές, που τίναξαν τα μυαλά του στους τοίχους της φυλακής.

Το 1922 ή λάρνακα με το λείψανο του μεταφέρθηκε στο χωριό του Ζντένια και εντα­φιάσθηκε δίπλα στην εκ­κλησία. Έκτοτε ο τάφος του προσελκύει πολλούς προσκυνητάς και ή τιμή του ως αγίου εξαπλώθηκε μεταξύ των ορθοδόξων Καρπαθορώσων, ακόμη και μετά τον εκπατρισμό αυτοί) του λαού, για τον οποίο ο άγιος Μάξιμος έγινε το σύμβολο της εθνικής και θρησκευτι­κής του ταυτότητος.

vatopaidi.wordpress.com

 http://anavaseis.blogspot.gr/2012/09/6_7793.html

Ο νέος ιερομάρτυς Αυγουστίνος της Καλούνγκα. Μέρος Α'

Ο νέος ιερομάρτυς Αυγουστίνος της Καλούνγκα

 τοῦ ἡγουμένου Δαμασκηνοῦ Orlosky

Ο «μεγάλος ἐξαγνισμός», ποὺ θέσπισε ὁ Ἰωσὴφ Στάλιν καὶ οἱ στενοὶ συνεργάτες του τὰ ἔτη 1936 - 1938, ἦταν μία ἀπὸ τὶς πιὸ κτηνώδεις περιόδους τῆς ἱστορίας τῆς Σοβιετικῆς Ἑνώσεως. Αὐτοὶ ποὺ ἦταν στὸ στόχαστρο γιὰ ἐκτέλεσι ἢ ἐξορία προέρχονταν ἀπὸ διαφορετικοὺς τομεῖς τῆς κοινωνίας, συμπεριλαμβανομένων ὀρθοδόξων κληρικῶν καὶ πιστῶν, διανοουμένων, μελῶν τοῦ κομμουνιστικοῦ κόμματος καὶ kulaks (χωρικῶν ποὺ κατεῖχαν λίγη γῆ καὶ ζῷα, τὰ ὁποῖα ἡ κυβέρνησι δήμευσε.
Οἱ χωρικοὶ αὐτοὶ κατόπιν ἐξωρίστηκαν σὲ ἀφιλόξενες περιοχὲς τῆς χώρας, ὅπου οἱ περισσότεροι πέθαναν). Οἱ σκοποὶ τῆς «ἐξαγνίσεως» ἐποίκιλλαν· προσπάθησαν νὰ μειώσουν τὸν ἀριθμὸ τῶν ὑποψηφίων μέσα στὸ κόμμα, νὰ καταστρέψουν τὴν ἐπίδρασι τῆς Χριστιανοσύνης στὸ λαό, νὰ ἐλέγξουν τὸ σκεπτικὸ τῶν ἀνθρώπων καὶ γενικὰ νὰ ἐξαφανίσουν ὁποιονδήποτε ἦταν ἀντίθετος μὲ τὴν ἀνοικοδόμησι ἑνὸς «Σοβιετικοῦ ἐργατικοῦ παραδείσου».

Σύμφωνα μὲ τὰ ἀρχεῖα τῶν Σοβιετικῶν, πάνω ἀπὸ ἑνάμισυ ἑκατομμύριο ἄνθρωποι φυλακίστηκαν ἀπὸ τὶς κρατικὲς ἀρχὲς μεταξὺ τῶν ἐτῶν 1937 καὶ 1938. Ἀπ᾽ αὐτοὺς ποὺ φυλακίστηκαν περίπου 700.000 ἐκτελέστηκαν· κάτι ποὺ σημαίνει ὅτι περίπου χίλια ἄτομα ἐκτελοῦνταν καθημερινά.
Ὀγδονταπέντε τοῖς ἑκατὸ (85%) τοῦ ὀρθοδόξου κλήρου –περίπου 30.000– ὑπῆρξαν θύματα αὐτῶν τῶν «ἐξαγνισμῶν». Ὁ ἀρχιεπίσκοπος Αὐγουστῖνος Belyaev καὶ ὅσοι φυλακίστηκαν ἢ ἐκτελέστηκαν μαζί του, μπροστὰ στὶς τραγικὲς καὶ δύσκολες αὐτὲς ἐποχές, στάθηκαν ἑδραῖοι στὴν πίστι τους στὸν Κύριο Ἰησοῦ Χριστό.

Ο νέος ἱερομάρτυρας Αὐγουστῖνος (κατὰ κόσμον Ἀλέξανδρος Ἀλεξάνδροβιτς Belyaev) γεννήθηκε στὶς 28 Φεβρουαρίου 1886 στὸ χωριὸ Kamenko. Οἱ γονεῖς του, ὁ πρωθιερέας Ἀλέξανδρος καὶ ἡ πρεσβυτέρα του Εὐδοκία, ἀπέκτησαν πέντε παιδιά, τὰ ὁποῖα ἦταν εὐσεβῆ καὶ ἀγαποῦσαν πολὺ τὸν ἐκκλησιασμό. Ὅταν ὁ Ἀλέξανδρος ἦταν ἀκόμα ἔφηβος, ἕνας περιπλανώμενος –γνωστὸς γιὰ τὴν εὐσέβεια καὶ δίκαιη ζωή του–, ποὺ ἐπισκεπτόταν συχνὰ τοὺς γονεῖς του, τὸν ἀπεκάλεσε «ἱεράρχη» ἀρκετὲς φορές.

Μετὰ τὴν ἀποφοίτησί του ἀπὸ τὴν θεολογικὴ σχολὴ τῆς Kineshma τὸ 1911 στάλθηκε ὡς δάσκαλος τῆς ῥωσικῆς γλώσσης καὶ λογοτεχνίας στὴν ἀρχιεπισκοπικὴ σχολὴ θηλέων στὴν Penza. Τὴν ἐποχὴ ἐκείνη γράφει στὸ ἡμερολόγιό του· Δὲν μὲ ἀπασχολεῖ ἡ καριέρα μου ἢ μιὰ θέσι στὴν κοινωνία. Ἡ ἀγωγὴ ποὺ μοῦ ἔδωσε ὁ πατέρας μου ἔχει ἐνσταλάξει στὴν συνείδησί μου μιὰ βαθειὰ αἴσθησι τῆς ἠθικῆς μου εὐθύνης γιὰ κάθε βῆμα ποὺ θὰ κάνω. Γι᾽ αὐτὸ ὅταν καλλιεργῶ τὸν ἑαυτό μου πνευματικά, τὸ κάνω καὶ γιὰ τοὺς ἄλλους γύρω μου. Καὶ οἱ ἀπαιτήσεις ποὺ ἔχω ἀπὸ τοὺς ἄλλους ἐξαρτῶνται ἀπὸ τὸ βαθμὸ τῶν ἀπαιτήσεων ποὺ ἔχω στὴν τελειοποίησι τοῦ ἴδιου τοῦ ἑαυτοῦ μου.

Τὸ 1913 ὁ Ἀλέξανδρος ἀποφασίζει νὰ παντρευτῇ τὴν Ἰουλία, κόρη τοῦ ἱερέα Ἀλεξάνδρου Lyubimov, μιὰ μαθήτριά του στὴν τελευταία τάξι τῆς σχολῆς ποὺ δίδασκε.

Πρὶν ἀπὸ τὸ γάμο ὁ Ἀλέξανδρος ἐπέστρεψε στὸ σπίτι του νὰ δῇ τοὺς γονεῖς του καὶ ἐκεῖ συνάντησε τὸν ἴδιο εὐσεβῆ περιπλανώμενο, ὁ ὁποῖος τοῦ εἶπε·
―Ὤ, χαῖρε ἱεράρχα!
―Τί εἴδους ἱεράρχης εἶμαι, ἀφοῦ εἶμαι ἀρραβωνιασμένος; ρώτησε ὁ Ἀλέξανδρος.
―Ὡστόσο παραμένεις ἱεράρχης! ἐπέμενε ὁ περιπλανώμενος.

Ἀπέκτησε δύο κόρες, τὴν Ἰουλία καὶ τὴν Νίνα, τὰ ἔτη 1914 καὶ 1919 ἀντίστοιχα. Οἱ διωγμοὶ ἐναντίον τῆς ῾Ρωσικῆς Ὀρθοδόξου Ἐκκλησίας ἄρχισαν τὸ ἔτος 1918. Ὁ Ἀλέξανδρος ἔγινε νεωκόρος καὶ ἔκανε δριμυτάτη κριτικὴ ἐναντίον κάποιων σχισματικῶν ποὺ εἶχαν ὡς ἡγέτη ἕναν καθῃρημένο ἐπίσκοπο. Γιὰ τὶς δραστηριότητές του αὐτὲς ὑπὲρ τῆς Ὀρθοδόξου Ἐκκλησίας ὁ Ἀλέξανδρος συνελήφθη στὶς ἀρχὲς τοῦ 1920 καὶ πέρασε ἑνάμισυ μῆνα στὴ φυλακή.

Τὸν Ἰούνιο τοῦ 1922 ἡ γυναίκα του πέθανε ἀπὸ φυματίωσι καὶ ὁ Ἀλέξανδρος ἔμεινε μόνος μὲ τὶς δύο κόρες του (τὴ μία ἕξι χρονῶν καὶ τὴν ἄλλη ἐννέα μηνῶν βρέφος). Μιὰ νοσοκόμα, ἡ Ἀνυσία Efimovna, ἀνέλαβε νὰ βοηθήσῃ στὴν ἀνατροφὴ τῶν παιδιῶν του.

Τὸν Αὔγουστο τοῦ 1920 ὁ Ἀλέξανδρος χειροτονήθηκε ἱερεύς. Τὸ 1922 ἡ μυστικὴ ἀστυνομία τὸν φυλάκισε ξανὰ γιὰ τρεῖς μῆνες. Ὅταν ἀφέθηκε ἐλεύθερος μετακόμισε μὲ τὰ παιδιά του στὴν πόλι Kineshma, ὅπου ἄρχισε νὰ λειτουργῇ σὲ μιὰ ἐκκλησία τῆς πόλεως. Ἡ ἀνιδιοτελὴς καὶ ἀσκητικὴ ποιμαντικὴ προσφορά του σύντομα τὸν ἔκανε γνωστὸ ὄχι μόνο στὴν περιοχὴ Kineshma ἀλλὰ καὶ σ᾽ ὅλη τὴν ἐπισκοπὴ τῆς Ivanovo. Οἱ πιστοὶ ἀγάπησαν τὸν ἱερέα τους, ὁ ὁποῖος ἀνταποκρινόταν σὲ κάθε αἴτησί τους γιὰ βοήθεια. Παρ᾽ ὅλη τὴν δύσκολη οἰκογενειακὴ κατάστασί του, ἔδινε πάντα ὅλο τὸν ἑαυτό του στὴν ὑπηρεσία τοῦ Θεοῦ καὶ τὴν ἁγία Ἐκκλησία του.

Ὁ π. Ἀλέξανδρος σύντομα προβιβάσθηκε στὴν θέσι τοῦ πρωθιερέως.

Ἡ ἐπαναστατικὴ κίνησι τῆς «ζωντανῆς ἐκκλησίας» ξεκίνησε τὸ 1922 καὶ μέχρι τὸ 1923 εἶχε πάρει μεγάλες διαστάσεις. Χάρι στὴ δυναμικὴ ὑποστήριξι τῶν ἀθεϊστικῶν ἀρχῶν, οἱ περισσότερες ἐκκλησίες τῆς ἐπισκοπῆς Ivanovo συλήθηκαν ἀπὸ τοὺς ἐπαναστάτες. Ὁ ἐπίσκοπος Ivanovo Ἱερόθεος Pomerantsev κάμφθηκε καὶ ἔγινε μέλος τῆς «ζωντανῆς ἐκκλησίας», ἐνῷ ὁ ἐπίσκοπος Κineshma Βασίλειος Preobrazhensky συνελήφθη ἀπὸ τὶς ἀρχές.
Τὸν Σεπτέμβριο τοῦ 1923 οἱ ἀντιπρόσωποι τῆς ἐπισκοπῆς Ivanovo συναντήθηκαν στὴν ἐκκλησία τῆς Ἁγίας Σκέπης καὶ ὁμοφώνως ἀποφάσισαν νὰ ζητήσουν ἀπὸ τὸν πατριάρχη Τύχωνα τὸν πρωθιερέα Ἀλέξανδρο Belyaev ὡς ἀντικαταστάτη τῆς κενῆς ἐπισκοπικῆς θέσεως μέχρι τὴν ἐπιστροφὴ τοῦ ἐπισκόπου Βασιλείου. Ὁ πατριάρχης Τύχων ἐνέκρινε τὸ ψήφισμα καὶ τὸν Σεπτέμβριο, κατόπιν μοναχικὴς κουρᾶς μὲ τὸ ὄνομα Αὐγουστῖνος, χειροτονήθηκε ἐπίσκοπος Ivanovo.

Ὡς ἐπίσκοπος ἔδειξε ζῆλο νὰ φέρῃ εἰς πέρας ὅλες τὶς ἀρχιερατικές του ὑποχρεώσεις. Λειτουργοῦσε συχνὰ καὶ σὲ κάθε λειτουργία ἐκφωνοῦσε ἕνα ἐμπνευσμένο κήρυγμα. Οἱ κάτοικοι τὸν ἀγάπησαν καὶ εὐλογοῦσε ὅλους ὅσους τὸν πλησίαζαν. Πρὶν καὶ μετὰ ἀπὸ κάθε ἀκολουθία ἕνα πλῆθος ἀνθρώπων τὸν προϋπαντοῦσε, πρᾶγμα ποὺ δὲν πέρασε ἀπαρατήρητο ἀπὸ τὶς Σοβιετικὲς ἀρχὲς καὶ ἀναπόφευκτα θὰ ὡδηγοῦσε στὴν τρίτη του σύλληψι καὶ φυλάκισι.

[μετάφρασι· ἱ. μονὴ Ἁγ. Αὐγουστίνου Φλωρίνης]

 xrspitha.gr
impantokratoros.gr 
http://anavaseis.blogspot.gr/2012/08/blog-post_9047.html