Η βεβήλωση των Ιερών Ναών συνεχίζεται… Χαράλαμπος Άνδραλης

Η βεβήλωση των Ιερών Ναών συνεχίζεται…

Χαράλαμπος Άνδραλης

«Η Νέα Εποχή θέλει όχι ν' αδειάσουν οι Εκκλησίες, αλλά να γεμίσουν με ανθρώπους πού θα έχουν αλλοιωμένο το φρόνημα»
 π. Αντώνιος Αλεβιζόπουλος (+1996)

Με μεγάλη μας θλίψη, πληροφορηθήκαμε μέσα από γνωστό οικουμενιστικό ιστολόγιο, την πραγματοποίηση συναυλίας με μουσικά όργανα στον Ιερό Ναό Παναγούλας Μπανάτου Ζακύνθου στις 31 Οκτωβρίου του τρέχοντος έτους, παρουσία του επιχώριου Μητροπολίτη και πολλών κληρικών της περιοχής.
Όπως αναφέρει το σχετικό δημοσίευμα «παρουσιάστηκε μουσικό πρόγραμμα μικρής διάρκειας, με έργα Χατζιδάκι, Θεοδωράκη και Λάγιου.»
Το γεγονός αυτό μας θύμισε εκείνη την αποφράδα βραδιά, όπου ο Ιερός Ναός του Αγίου Παντελεήμονος της οδού Αχαρνών μετατράπηκε σε μουσική σκηνή με μπουζούκια και μπαγλαμάδες, καθώς και το θέατρο που «ανέβηκε» στο Ιερό Σπήλαιο της Αποκάλυψης στην Πάτμο.
Κι ενώ τα προαναφερθέντα θλιβερά γεγονότα-βεβηλώσεις των ιερών μας χώρων, πιστέψαμε ότι ήταν μεμονωμένα περιστατικά και δεν θα επαναλαμβάνονταν, ήρθε η είδηση από τη Ζάκυνθο για να μας πείσει ότι το πρόβλημα εξαπλώθηκε και τείνει να γίνει θεσμός.
Αν δεν υπάρξει αντίδραση σε αυτή την πρακτική, πολύ φοβάμαι ότι θα θεσμοθετηθεί η παρουσίαση καλλιτεχνικών εκδηλώσεων στους ναούς. Οι περισσότερες λανθασμένες και ασεβείς πρακτικές περνούν μέσα από τη συνήθεια. Και αν το πάγωμα που νιώθουμε τώρα βλέποντας αυτές τις εκδηλώσεις μετατραπεί σε αδιαφορία, τότε θα έχει εισχωρήσει για τα καλά στην Εκκλησία αυτή η πρακτική και ο Οίκος του Θεού θα μετατρέπεται συχνάκις σε χώρο διασκέδασης.
Χρέος όλων των πιστών που έχουν φόβο Θεού, είναι να απέχουν από τέτοιες εκδηλώσεις καθώς και να υποβάλλουν κόσμια και με κάθε αρμόζοντα σεβασμό τις διαμαρτυρίες τους στους υπευθύνους, υπενθυμίζοντάς τους ότι ο Ναός ανήκει στον πιστό λαό και δεν είναι προσωπική ιδιοκτησία κανενός.
Οι φτωχοί πατέρες μας, με πολύ κόπο και στερήσεις οικοδόμησαν μεγαλοπρεπείς ναούς για να δοξάζουν τον Θεό και να τελούνται τα Θεία Μυστήρια και όχι για να χρησιμοποιούνται αυτοί ως αίθουσες εκδηλώσεων. Άλλωστε, οι περισσότεροι ενοριακοί ναοί έχουν βοηθητικούς χώρους, όπου θα μπορούσαν να λάβουν χώρα συναυλίες ή «ποιητικές βραδιές» και άλλες τέτοιες κοσμικές εκδηλώσεις.
Η πλήρης αποϊεροποίηση των ιερών και των οσίων μας δεν θα πρέπει σε καμία περίπτωση να μας αφήνει αδιάφορους. Αυτές οι ασεβείς καινοτομίες οδήγησαν και την ουμανιστική Δύση στην πλήρη αποστασία, ώστε οι ναοί από την αχρησία να μετατρέπονται σε καφετέριες ή να πωλούνται στους μουσουλμάνους. Ο κίβδηλος χριστιανισμός δεν έλκει τον σημερινό πεινώντα και δειψώντα πνευματικά άνθρωπο του 21ου αιώνα, αλλά τον απωθεί. Η ανάγκη για αυθεντικό πνευματικό χριστιανισμό είναι επιτακτική. Ας μην τον απορρίπτουμε εμείς που είχαμε την ευλογία να τον κληρονομήσουμε από τους Πατέρες μας. Ας διατηρήσουμε την πολύτιμη Ορθόδοξη ευλάβεια, τον ψυχοσωτήριο φόβο Θεού, την αρχή της Σοφίας.


ΥΓ: Παρατηρώντας τον λειτουργικό κατήφορο που έχουν πάρει οι παπικοί και οι προτεστάντες, με μασκαρεμένους «ιερείς», με ροκ «λειτουργίες», με «διδασκαλία στριπτίζ» στη νύφη από τον «ιερέα» και άλλα τέτοια φαιδρά, μας προκαλείται πικρός γέλωτας, αλλά και έντονος προβληματισμός. Ας δώσει ο Θεός να μη φτάσουμε κι εμείς σε τέτοιο σημείο…

Διαβάστε σχετικά :

Πρωτοπρ. Θεόδωρος Ζήσης, Η βεβήλωσις του Ι.Ν.Αγ. Παντελεήμονος Αχαρνών (1)

Η βεβήλωσις του Ι.Ν.Αγ. Παντελεήμονος Αχαρνών. Πρωτοπρ. Θεόδωρος Ζήσης (Μέρος Β΄ τελευταίο)

Μέσα σε Ι. Ναό άθεοι απ΄έξω οι ενορίτες και το εκκλησίασμα διωγμένοι από τα ΜΑΤ. Συγχαρητήρια (βίντεο)

Ένας Ι.Ναός που αντί να ακούγεται Θεία Λειτουργία ακούστηκαν «μπουζούκια»

Συναυλία ΜΕΣΑ (?) στον πολύπαθο Ιερό Ναό του Αγίου Παντελεήμονα

  

http://anavaseis.blogspot.gr/2013/11/blog-post_4357.html

Π. Παύλος Ντέ Μπαγιέστερ +1984. Νεομάρτυρες της Ορθοδοξίας στον 20ό και 21ο αιώνα. Χαραλάμπους Χ. Άνδραλη

Π. Παύλος Ντέ Μπαγιέστερ +1984
 Κεφάλαιο Ὄγδοο

Χαραλάμπους Χ. Άνδραλη

Ὁ κατά κόσμον Φραγκίσκος Ντέ Μπαγιέστερ, γεννήθηκε στή Βαρκελώνη τῆς Ἱσπανίας τό 1927, σέ αὐστηρή ρωμαιοκαθολική οἰκογένεια. Ἀπό μικρός ἀγάπησε τό Χριστό καί θέλησε νά γίνει ἱερέας. Γράφτηκε στό τάγμα τοῦ Ἁγίου Φραγκίσκου καί σπούδασε στή φιλοσοφική σχολή τοῦ Πανεπιστημίου τῆς Βαρκελώνης.
Ὄντας ἕνας φιλομαθέστατος ἱεροσπουδαστής μελέτησε ἐντατικά τά πατερικά κείμενα. Κατά τή διάρκεια αὐτῶν τῶν μελετῶν ἄρχισαν νά τοῦ δημιουργοῦνται ἀμφιβολίες γιά τό δόγμα τοῦ παπισμοῦ. Τελικά ἀποφάσισε νά γίνει Ὀρθόδοξος, ἀναγνωρίζοντας ὅτι ἡ Ὀρθοδοξία εἶναι ἡ μοναδική ἀλήθεια. Τούς λόγους γιά τούς ὁποίους μεταστράφηκε ἀναφέρει στό βιβλίο του «Ἡ Μεταστροφή μου εἰς τήν Ὀρθοδοξίαν», τό ὁποῖο ἐκδόθηκε τό 1954 στήν Ἀθήνα στά ἑλληνικά.
Τή μεταστροφή τοῦ Φραγκίσκου διαδέχθηκε ἡ ἐγκατάστασή του στήν Ἑλλάδα γιά θεολογικές σπουδές στό πανεπιστήμιο Ἀθηνῶν. Ἀσπαζόμενος τήν Ὀρθοδοξία ἔλαβε τό νέο ὄνομα, Παῦλος.

Τό 1953 χειροτονήθηκε διάκονος καί πρεσβύτερος στή Μητρόπολη Θεσσαλονίκης καί τόν ἑπόμενο χρόνο προχειρίστηκε ἀρχιμανδρίτης. Ἔπειτα, συνέχισε τίς θεολογικές του σπουδές στή Χάλκη, ἀπό ὅπου καί ἀποφοίτησε τό 1958. Ὅταν ὁ Μακαριστός Ἀρχιεπίσκοπος Ἀμερικῆς Ἰάκωβος τόν γνώρισε στό Φανάρι, τόν ἐκτίμησε πολύ.
Γιά τό λόγο αὐτό, τόν κάλεσε νά ὑπηρετήσει στήν Ἀρχιεπισκοπή Ἀμερικῆς. Ὁ Παῦλος ἤξερε νά μιλάει πολλές γλῶσσες καί σέ συνδυασμό μέ τήν ὑψηλή θεολογική του μόρφωση, θά ἦταν πολύ χρήσιμος γιά τό Ἱεραποστολικό ἔργο στήν ἀμερικανική ἤπειρο.
Πράγματι ὁ ἀρχιμανδρίτης ἀκολούθησε τόν Ἀρχιεπίσκοπο καί ἐγκαταστάθηκε στήν Πόλη τοῦ Μεξικοῦ, ὅπου τοῦ ἀνατέθηκε νά διακονήσει. Ἐκεῖ ἐπιδόθηκε μέ ζῆλο στό ἱεραποστολικό ἔργο φέρνοντας μέ τή βοήθεια τοῦ Θεοῦ θαυμαστά ἀποτελέσματα. Ὁ Ἀρχιεπίσκοπος Ἰάκωβος ἐκτιμώντας τό ἔργο του, τόν ὅρισε Ἀρχιεπισκοπικό Ἐπίτροπο στό Μεξικό καί στήν Κεντρική Ἀμερική, τό 1966. Παράλληλα, δίδασκε καί στό Πανεπιστήμιο τοῦ Μεξικοῦ. Ἔγραψε διάφορα βιβλία καί μετέφρασε τή Θεία Λειτουργία στήν ἱσπανική γλώσσα.
Πάντα δίπλα στούς διάσπαρτους Ὀρθοδόξους της Κεντρικῆς Ἀμερικῆς ἀλλά καί στούς ἑτερόδοξους καί ἀλλοπίστους, ὁ   πατήρ Παῦλος, δέν παρέλειπε νά διαφημίζει τήν ἀλήθεια τῆς Ἐκκλησίας, ἀκόμα καί ἀπό τηλεοπτικά μέσα. Τό γεγονός αὐτό ἐξόργιζε τούς ἐχθρούς της Ὀρθοδόξου Πίστεως καί ἰδιαίτερα τούς παπικούς, πού ἔβλεπαν ἕνα πρώην «δικό τους» νά ὑπερασπίζεται μέ θέρμη ἕνα ἄλλο δόγμα.
Στίς 15 Μαρτίου 1970, ὁ πατήρ Παῦλος χειροτονήθηκε Ἐπίσκοπος Ναζιανζού. Ὡς Ἐπίσκοπος πλέον, συνέχισε τό θεάρεστο ποιμαντικό του ἔργο.

Στίς 4 Φεβρουαρίου τοῦ 1984, ἕνας 70χρονος ρωμαιοκαθολικός Μεξικανός, πρώην στρατιωτικός, δολοφόνησε τόν Ἱεραπόστολο. Μπορεῖ ὁ ἱερομάρτυρας νά σώπασε, ἀλλά ἡ ζωή του καί τά βιβλία τοῦ φωνάζουν ὑπέρ τῆς Ὀρθοδοξίας.

Ἀπολυτίκιον
Ἦχος δ΄. Κατεπλάγη Ἰωσήφ

Λαμπροφόρε ἀθλητά, Ὀρθοδοξίας ὁ ἀστἠρ, ἀνεδείχθης ἐπί γῆς ἀπολωλότων ὁ φωστήρ, τῶν κακοδόξων μαχόμενος τήν πλάνην∙
Παῦλε Ναζιανζοῦ ὁσιώτατε, μάρτυς τοῦ Χριστοῦ ὑπερένδοξε∙
σύν τοῖς ἁγίοις πᾶσι παρίστασαι τῶ Πλαστουργῶ και Δεσπότη. Διό μη παύση Χριστώ πρεσβεύων ὑπέρ τῶν ανυμνούντων σε.

Ἐπιμέλεια κειμένου  Αναβάσεις

Διαβάστε περισσότερα πατώντας  Νεομάρτυρες της Ορθοδοξίας στον 20ό και 21ο αιώνα

Διαβάστε πιό ἀναλυτικά : Η μεταστροφή μου στην Ορθοδοξία -Κεφάλαιον 8ον "Η συνάντηση με την αλήθεια"

1. Οι πρώτες αμφιβολίες

2. Οι συμβουλές του πνευματικού

3. Η μοναρχία του Πάπα

4. «Συ ει Πέτρος...»

5. Η αρχή της φιλονικίας

6. «Έξελθε ο λαός μου εξ αυτής...»

7. Προς το Φως

8. Η συνάντηση με την αλήθεια

http://anavaseis.blogspot.gr/2013/10/1984-20-21.html

Η κατασκευασμένη «διανόηση» στο μάταιο αγώνα κατά της Πίστης. Χαράλαμπος Άνδραλης

Η κατασκευασμένη «διανόηση» στο μάταιο αγώνα κατά της Πίστης

 Χαράλαμπος Άνδραλης  Δικηγόρος-συγγραφέας

Τα τελευταία χρόνια, έχουν εμφανισθεί απ’ το πουθενά και έχουν γίνει πρωταγωνιστές στην κοινωνικο-πολιτική ζωή του τόπου, κάποιοι περίεργοι τύποι, αυτοπαρουσιαζόμενοι ως διανοούμενοι. Τα κοινά χαρακτηριστικά τους είναι δύο:

Το πρώτο, ότι είναι αμφιβόλου πανεπιστημιακής μορφώσεως. Όπως η καθηγήτρια γαλλικών που φυτεύθηκε ως καθηγήτρια Πανεπιστημίου στον τομέα της Ιστορίας και ο «συγγραφέας» με το απολυτήριο λυκείου και τις … αμέτρητες κατακτήσεις!
Σαφώς και ο κάθε άνθρωπος είναι σεβαστός ανεξαρτήτως μορφωτικού επιπέδου και καλλιέργειας. Μας γεμίζει όμως εύλογες απορίες η ανέλιξη τέτοιων ανθρώπων στην ελίτ της ελληνικής διανόησης και στα έδρανα του Ελληνικού Κοινοβουλίου.

Το δεύτερο κοινό στοιχείο των ουρανοκατέβατων διανοούμενων, είναι ότι έχουν αβυσσαλέα αντιπάθεια προς κάθε τι ελληνικό και ορθόδοξο.
Συγκεκριμένα, δείχνουν να ενδιαφέρονται να χτυπήσουν τη γλώσσα μας, τη Θρησκεία μας, τα πολιτισμικά και ιστορικά μας αποθέματα. Το περίφημο σχέδιο Κίσσινγκερ, εφαρμόζεται πολλά χρόνια στην Ελλάδα και εφαρμόστηκε κυρίως από τα δύο κόμματα εξουσίας, που τώρα προσπαθούν να «βγάλουν την ουρά τους απ’ έξω» και αναλαμβάνουν υποκριτικά το ρόλο του υπερασπιστή των Παραδόσεών μας, απέναντι στους θρασείς, αλλά ειλικρινείς σύγχρονους ελληνόφωνους εκκλησιομάχους.

Ταυτόχρονα, χάριν της επικράτησης του υλισμού και της αθεΐας, στο χώρο των τεχνών και των γραμμάτων, έχουν εκτοπισθεί όσοι ομολογούν ανοιχτά την Πίστη τους στο Χριστό και την Εκκλησία, όπως ο ταλαντούχος μουσικοσυνθέτης κ. Στ. Σπανουδάκης.
Η «διανόηση» έχει μετατραπεί σε μια κλειστή κάστα υψηλοφρόνων όπου οι λέξεις Χριστός και Ελλάδα είναι απαγορευμένες. Παράλληλα, η νεολαία του τόπου μας, έχοντας ως πρότυπα αυτούς τους προβαλλόμενους ως επιτυχημένους ανθρώπους, θεωρεί σε μεγάλο βαθμό ως ξεπερασμένα στερεότυπα τα υψηλά ιδανικά που είχαν οι πατέρες μας.

 Μην απορούμε επομένως γιατί δεν υπάρχει αντίδραση σε όσα παράλογα γίνονται τα τελευταία χρόνια στη χώρα μας. Το ηρωικό πνεύμα τους Ελληνισμού, έχει παραδώσει την σκυτάλη σε ένα πνεύμα αμοραλισμού, ατομισμού, υλισμού, πανσεξουαλισμού κοκ. Ο σύγχρονος Νεοέλληνας, ο οποίος σφυρηλατήθηκε τις τελευταίες δεκαετίες με αυτά τα πρότυπα, ο άνθρωπος χωρίς οικογένεια, χωρίς Πίστη, χωρίς φιλαδελφεία, είναι ιδανικό άτομο για τη συγκρότηση της Παγκόσμιας Τάξης Πραγμάτων.

Ακόμα, όμως, και αν φαινομενικά κερδίζει τη μάχη η αμοραλιστική-ψευτοπροοδευτική πλευρά, ο Θεός έχει τα δικά του σχέδια για την Πατρίδα μας.

Μελετώντας κάποια προπολεμική επιστολή του Αγ. Νικολάου Βελιμίροβιτς, η οποία γράφηκε για τη ρωσική τραγωδία του 1917, άκοπα κάποιος μπορεί να δει τα κοινά σημεία της προκομμουνιστικής Ρωσίας και της σημερινής Ελλάδος.
Συγκεκριμένα, ο άγιος Νικόλαος καταλήγει στο συμπέρασμα ότι η επανάσταση ήταν αποτέλεσμα της επικράτησης της υλιστικής ρωσικής (ιουδαϊκής κατά τον άγιο) διανόησης έναντι της ορθοδόξου. Στη συγκεκριμένη επιστολή, ο άγιος κάνει μια σημαντική προφητεία για τη Ρωσία που επαληθεύθηκε πανηγυρικά τα χρόνια που ακολούθησαν όταν έπεσε η δικτατορία του προλεταριάτου. Η προφητεία αυτή έχει ως εξής:

 «Και η δύναμη των ιουδαιζόντων στη Ρωσία δεν σημαίνει το «φινάλε» αλλά το «πρελούδιο» της ρωσικής δόξας. Όπως στην περίπτωση του Ιώβ, έτσι και στην περίπτωση της Ρωσίας, ο σατανάς θα εργασθεί άθελά του για τον Ύψιστο, Παντοδύναμο, Ακαταμάχητο, Νικηφόρο Πατέρα του φωτός. 
Τούτο μας μαρτυρεί και εγγυάται η ιουδαϊκή Βίβλος, την οποία οι ιουδαίζοντες πέταξαν. Σαν περιπλανόμενοι ακροβάτες οι άθεοι βαδίζουν με περασμένο το χαλινάρι του ηγεμόνα της κόλασης από ήττα σε ήττα…. 
Το παντοτινό έργο τους –παμπάλαιο και εντελώς γερασμένο- είναι να απορρίπτουν το Βασίλειο των Ουρανών και ανεπιτυχώς να προσπαθούν να θεμελιώσουν το γήινο βασίλειο. Όταν λάμψει το φως του Χριστού, η σκιά τους στην ιστορία θα παραμείνει πολύ σκοτεινή, και επί αιώνες θα φοβερίζει τους λαούς και θα τους προσκολλά στον Θεό.» (Αγ. Νικολάου Βελιμίροβιτς, Δεν φτάνει μόνο η πίστη, Εκδόσεις Εν Πλω, σελ. 69-70).

Σήμερα, η ήττα της ιουδαϊκής αθεΐας στη Ρωσία, αποτελεί καύχημα για όλους τους Ορθοδόξους και καταισχύνη για τους ανά τον κόσμο ιουδαίζοντες.

Οι «παλαιοημερολογήτες διαφωτιστές», όπως ευφυώς τους χαρακτήρισε μαχητής Μητροπολίτης, λακτίζουν ματαίως προς κέντρα. Ό,τι και να καταφέρουν, αυτό θα αποβεί στο τέλος εις δόξαν Θεού και καταισχύνη δική τους και των ιδεολογιών τους.

Τα συναισθήματα που πρέπει να μας προκαλούν οι εχθροί της Εκκλησίας είναι η συμπόνια και ο οίκτος, διότι όπως είπε και ο προαναφερθείς άγιος: «Δρόμος δίχως Θεό δεν αντέχεται…»

Χαράλαμπος Άνδραλης

 

http://anavaseis.blogspot.gr/2013/09/blog-post_7982.html

Οι 222 Κινέζοι Νεομάρτυρες 1900. (11 Ιουνίου:μνήμη των Κινέζων Νεομαρτύρων). Νεομάρτυρες της Ορθοδοξίας στον 20ό και 21ο αιώνα. Χαραλάμπους Χ. Άνδραλη

Οι 222 Κινέζοι Νεομάρτυρες 1900

11 Ιουνίου:μνήμη των Κινέζων Νεομαρτύρων

Μέρος Πρώτο Κεφάλαιο Πρώτο

Χαραλάμπους Χ. Άνδραλη

Το έτος 1900, πάνω στην είσοδο ενός αιώνα που στιγματίσθηκε από την άκρατη βία και την επικράτηση ακραίων πολιτικών καθεστώτων, στην αχανή Κίνα, μια μικρή κοινότητα 700 περίπου Ορθόδοξων Χριστιανών ξεχώριζε με το μοναδικό τρόπο ζωής των μελών της.

Η Κινεζική Εκκλησία ήταν τέκνο της ρωσικής Ορθοδόξου Ιεραποστολής που από παλαιότερα είχε διδάξει το Λόγο του Χριστού στον ασιατικό λαό. Ο Ρώσος αρχιμανδρίτης πατήρ Ιννοκέντιος Φιγκουρόφσκι εγκαταστάθηκε στην Κίνα το 1897 και ξεκίνησε ένα ιεραποστολικό έργο που δεν άργησε να καρποφορήσει.
Ήδη το 1900 είχε δημιουργηθεί ένα αξιόλογο ποίμνιο γύρω του. Μάλιστα, χειροτονήθηκε ιερέας ένας γηγενής Κινέζος, ο πατήρ Μητροφάνης Τση-Σουνγκ.

Ήδη από το 1898 είχε ξεκινήσει η επανάσταση των «πυγμάχων» (boxer rebellion, η ονομασία αυτή οφείλεται στις αποκρυφιστικές πολεμικές τέχνες στις οποίες επιδίδονταν οι ειδωλολάτρες επαναστάτες), η οποία τάχθηκε εναντίον της ιμπεριαλιστικής πολιτικής των μεγάλων δυνάμεων και ως εκ τούτου κατά όλων των χριστιανικών εκκλησιών.
Η επανάσταση απέκτησε σχεδόν αποκλειστικά θρησκευτικό χαρακτήρα. Οι ειδωλολάτρες Κινέζοι έβλεπαν τον κύκλο των χριστιανών ομοεθνών τους ως ένα κίνημα προδοσίας στις αρχαίες αποκρυφιστικές παραδόσεις τους.
Την 1η  Ιουνίου 1900 εξαπέλυσαν μεγάλο διωγμό κατά της Ορθόδοξης Εκκλησίας της Κίνας. Βεβήλωσαν και έκαψαν σχεδόν όλους τους Ναούς. Σε ολόκληρη την επικράτεια της χώρας κυριαρχούσε κλίμα τρομοκρατίας και φόβου.
Αξίζει να σημειωθεί ότι από τα 700 περίπου μέλη που αριθμούσε η ορθόδοξη κοινότητα, ελάχιστοι ήταν Ρώσοι. Οι περισσότεροι ήταν γηγενείς Κινέζοι. Επάνω σε αυτούς τους ομοεθνείς  τους ξέσπασαν οι επαναστάτες, με σκοπό να τους αναγκάσουν να αρνηθούν την πίστη τους και να ασπασθούν τις πατρογονικές θρησκείες προσκυνώντας τα κινέζικα είδωλα. Μάταια όμως οι «μπόξερς» προσπαθούσαν να τους κάμψουν. Οι Νεομάρτυρες, με θάρρος που θυμίζει τους Αγίους Μάρτυρες των πρώτων χριστιανικών χρόνων, προτίμησαν να χάσουν την πρόσκαιρη ζωή για να κερδίσουν την Αιώνια.
Στις 11 Ιουνίου του 1900 οι επαναστάτες επιτέθηκαν πλέον και στα σπίτια των Ορθοδόξων. Συνέλαβαν πολλούς με την κατηγορία της άρνησης κινεζικών θρησκειών. Τους απειλούσαν ότι θα τους σκότωναν αν δεν αρνούνταν το Χριστιανισμό. Κάποιοι φοβήθηκαν τα βασανιστήρια και θυσίασαν στα είδωλα. Πολλοί όμως έμειναν πιστοί μέχρι τέλους στο Χριστό με συνέπεια να βασανιστούν φρικτά και να μαρτυρήσουν.

Πολύ λίγα ονόματα έχουν σωθεί από τους 222 μάρτυρες. Αξίζει λοιπόν να τα αναφέρουμε:
Πρεσβύτερος  Άγιος Μητροφάνης Τση-Σουνγκ, ο πνευματικός πατέρας της κοινότητας.
Πρεσβυτέρα Αγία Τατιανή Τση-Σουνγκ
Άγιος Ησαίας Τση- Σούνγκ, ο 23χρονος γιός του ιερέα και η μνηστή του, 19χρονη  Αγία Μαρία, στην οποία πρότειναν να φύγει από το σπίτι του πατέρα Μητροφάνη για να σωθεί. Εκείνη φυσικά παρέμεινε εκεί, έτοιμη να μαρτυρήσει για την πίστη της.
Άγιος Ιωάννης Τση, ο οκτάχρονος γιός του ιερέα Μητροφάνη, ο οποίος λέγεται ότι ανέφερε καθώς υπέφερε τα βασανιστήρια: «Το να πάσχει κανείς για τον Χριστό δεν είναι βαρύ πράγμα!...». Οι βασανιστές του, τον έκοψαν σε κομμάτια και έτσι παρέδωσε το πνεύμα του.
Άγιος Παύλος Βαν, κατηχητής
Αγία Ίγια Βεν, δασκάλα της Ιεραποστολικής Σχολής.
Άγιος Κλήμης Κούι-Κιν
Άγιος Ματθαίος Χάι-Τσουάν
Άγιος Βίτος Χαί-Τσουάν
Αγία Άννα Τσούι

Η μνήμη τους τιμάται στις 11 Ιουνίου, ημέρα της ομαδικής σφαγής τους.
Όταν μετά από λίγους μήνες κατεστάλη η επανάσταση από τα στρατεύματα των δυτικών δυνάμεων, ο επίσκοπος Πεκίνου πλέον Ιννοκέντιος Φιγκουρόφσκι ανέγειρε ναό αφιερωμένο στους Κινέζους Νεομάρτυρες, όπου και εναπέθεσε τα Άγια Λείψανά τους. Από το 1903 άρχισαν να τελούνται και ακολουθίες στους Μάρτυρες ενώ ιστορήθηκε και η εικόνα τους.
                    
Απολυτίκιον
 Ήχος πλ. δ΄. Το προσταχθέν.
Εκ των ηπείρων του κόσμου συναχθέντες, πάντες εις Κίναν οι φιλόθεοι στραφώμεν, των Κινέζων μαρτύρων εορτήν ποιούντες. Αυτοί γαρ ζωήν εδώρισαν τω Χριστώ, αγρίως αναιρεθέντες ώσπερ αμνοί και οικούντες παράδεισον, λαούς φρουρούσι της γης, αεί Θεώ πρεσβεύοντες δι’ ειρήνην παγκόσμιον.

Κοντάκιον. Ήχος δ΄. Επεφάνης σήμερον.
Εις ακραία όρια της οικουμένης, εκ νεφών ιέρακες, ειρήνης Τείχος Σινικόν, πτωχούς λαούς προστατεύσατε, εκ της δουλείας ανάστασιν φέροντες!
Μεγαλυνάριον.
Εκατονταπλάσιος ο καρπός εις τον ορυζώνα του Σπορέως και Λυτρωτού ολοκαρπωθέντες οι μάρτυρες της Κίνας, πάντας λαούς καλούσιν εις δείπνον άγιον

Απόσπασμα από το νέο βιβλίο 

Χαραλάμπους Χ. Άνδραλη

Νεομάρτυρες της Ορθοδοξίας στον 20ό και 21^ο αιώνα

Μέρος Πρώτο

Κεφάλαιο Πρώτο

Οι 222 Κινέζοι Νεομάρτυρες 1900

Ἐπιμέλεια κειμένου  Αναβάσεις

Διαβάστε περισσότερα πατώντας  Νεομάρτυρες της Ορθοδοξίας στον 20ό και 21ο αιώνα

 

http://anavaseis.blogspot.gr/2013/06/222-1900-11-20-21.html

Νεομάρτυρας Ευγένιος 1996 († 23/5). Νεομάρτυρες της Ορθοδοξίας στον 20ό και 21ο αιώνα. Χαραλάμπους Χ. Άνδραλη

Νεομάρτυρας Ευγένιος 1996 († 23/5). Νεομάρτυρες της Ορθοδοξίας στον 20ό και 21ο αιώνα

Χαραλάμπους Χ. Άνδραλη

Κεφάλαιο Δωδέκατο 

Νεομάρτυρας Ευγένιος 1996

Στά τέλη τοῦ προηγούμενου αἰώνα, ἔλαμψε στή Ρωσία ἕνας νέος μάρτυρας τοῦ Χριστοῦ, ὁ στρατιώτης Εὐγένιος. Ἡ γενναιότητα μέ τήν ὁποία ὑπέμεινε τό μαρτύριο θυμίζει τούς χριστιανούς τῶν πρώτων αἰώνων.
Ὁ Εὐγένιος γεννήθηκε στό χωριό Κουρίλοβο τῆς Μόσχας τό 1977. Ἦταν τό μοναχοπαίδι τῆς οἰκογένειας Ροντιόνωφ. Παρότι γεννήθηκε στό ἄθεο καθεστώς τῆς Σοβιετικῆς Ἕνωσης, βαπτίστηκε ἀπό νήπιο καί μεγάλωσε μέ τίς χριστιανικές ἀρχές. Ἰδιαίτερο ρόλο στήν ἀνατροφή τοῦ μικροῦ Εὐγένιου ἔπαιξε ἡ εὐσεβής γιαγιά του, ἡ ὁποία μάλιστα τόν ὁδήγησε ὅταν ἦταν δώδεκα ἐτῶν στήν ἐκκλησία γιά νά ἐξομολογηθεῖ. Αὐτή ἡ στιγμή σημάδεψε ὅλη τη μετέπειτα ζωή τοῦ νεαροῦ ἀγοριοῦ. Ὁ ἱερέας πού τόν ἐξομολόγησε τοῦ χάρισε ἕνα σταυρό γιά νά φοράει στό λαιμό.
Μόλις ἡ μητέρα τοῦ πρόσεξε τό σταυρό τοῦ Εὐγένιου, τόν παρακίνησε νά τόν βγάλει γιατί τά παιδιά στό σχολεῖο θά τόν κορόιδευαν. Ὁ δωδεκαετής Εὐγένιος δέν ἔβγαλε τό σταυρό, ἀλλά οὔτε καί ἀντιμίλησε στή μητέρα του.
Τά χρόνια πέρασαν καί τό 1994 ὁ Εὐγένιος τελείωσε τό σχολεῖο. Ἤδη τό κομμουνιστικό καθεστώς εἶχε καταρρεύσει καί ἡ Ρωσία προσπαθοῦσε μέσα στήν ἀπόλυτη φτώχια νά ὀρθοποδήσει. Παρά ὅμως τίς δυσκολίες, οἱ χριστιανοί μποροῦσαν χωρίς ἐμπόδια νά λατρεύουν τό Θεό. Οἱ ἐποχές τοῦ μαρτυρίου ἔδειχναν νά ἔχουν περάσει ἀνεπιστρεπτί. Ὁ νεαρός Εὐγένιος ἔπιασε δουλειά ὡς ἐπιπλοποιός.
Τό 1995, στίς 25     Ἰουνίου παρουσιάστηκε στό στρατό γιά νά ὑπηρετήσει τή θητεία του. Μετά τήν ἑξάμηνη βασική ἐκπαίδευση στίς 13 Ἰανουαρίου τοῦ 1996, τοποθετήθηκε στά συνοριακά φυλάκια Τσετσενίας-Ἠγκουερίνας. Στή γειτονική της Ρωσίας, Τσετσενία, δροῦν ἔνοπλες ἀντάρτικες ὁμάδες μουσουλμάνων, οἱ ὁποῖες πολλές φορές ἔχουν πραγματοποιήσει τρομοκρατικές ἐνέργειες ἐναντίον Ρώσων στρατιωτῶν καί πολιτῶν. Ἡ μετάθεση ἑπομένως τοῦ νεαροῦ φαντάρου ἔκρυβε πολλούς κινδύνους γιά τήν  ἴδια του τή ζωή.
Τό Φεβρουάριο τοῦ 1996, ὁ Εὐγένιος καί ἄλλοι τρεῖς Ρῶσοι στρατιῶτες ἐστάλησαν σέ μία ἄκρως ἐπικίνδυνη ἀποστολή. Ἔλαβαν διαταγή νά ἐλέγχουν τά ὀχήματα πού περνοῦσαν ἀπό ἕνα δρόμο, χωρίς νά ὑπάρχει καμιά ὀργάνωση καί ἀσφάλεια. Ἀπό τό συγκεκριμένο δρόμο περνοῦσαν συχνά Τσετσένοι μεταφέροντας ὄπλα, ναρκωτικά καί αἰχμαλώτους. Οἱ στρατιῶτες θά ἦταν εὔκολη λεία γιά τούς διερχόμενους κακοποιούς, ἀφοῦ δέν ὑπῆρχε κάν φωτισμός. Σέ μία στιγμή πέρασε ἕνα ἀσθενοφόρο. Οἱ φαντάροι ἔπραξαν ὅπως εἶχαν διαταχθεῖ. Σταμάτησαν τό ὄχημα γιά ἔλεγχο. Ξαφνικά ὅμως, πετάχτηκαν μέσα ἀπό τό ἀσθενοφόρο ὁπλισμένοι Τσετσένοι κακοποιοί καί ἀκινητοποίησαν τούς Ρώσους στρατιῶτες. Κατ’ αὐτόν τόν τρόπο, ὁ Εὐγένιος καί οἱ ἄλλοι φαντάροι αἰχμαλωτίστηκαν ἀπό τούς Τσετσένους ἰσλαμιστές. Ὅταν ἦρθαν οἱ ἄλλοι στρατιῶτες γιά ἀλλαγή τῆς φρουρᾶς διαπίστωσαν ὅτι ἡ προηγούμενη βάρδια εἶχε ἐξαφανιστεῖ.
Μετά ἀπό λίγες μέρες ἡ ὑπηρεσία τοῦ στρατοῦ ἐνημέρωσε τούς γονεῖς τῶν στρατιωτῶν γιά τήν ἐξαφάνισή τους. Οἱ Τσετσένοι συνήθιζαν νά κρατοῦν αἰχμαλώτους καί νά τούς ἐλευθερώνουν ἀφοῦ λάβουν λίτρα. Ἡ μητέρα τοῦ Εὐγένιου, Λιοῦμποφ, μέ κίνδυνο τῆς ζωῆς τῆς πῆγε στήν Τσετσενία γιά νά διαπραγματευθεῖ μέ τούς αὐτονομιστές.
Ἐν τῷ μεταξύ, ὁ Εὐγένιος καί οἱ ἄλλοι τρεῖς αἰχμάλωτοι βρίσκονταν στά χέρια τῶν μουσουλμάνων. Ἀπό τήν πρώτη μέρα τῆς αἰχμαλωσίας τους, οἱ Τσετσένοι εἶδαν ὅτι ὁ Εὐγένιος φοροῦσε σταυρό. Αὐτόν πού τοῦ εἶχε χαρίσει ὁ ἐξομολόγος του καί ποτέ δέν ἔβγαλε ἔκτοτε. Τοῦ πρότειναν λοιπόν νά ἀρνηθεῖ τήν πίστη του καί νά βγάλει τό σταυρό. Τοῦ ὑποσχέθηκαν ὅτι ἄν τό πράξει θά κερδίσει τήν ἐλευθερία του. ὁ Εὐγένιος ἀρνήθηκε. Ἀκολούθησαν βασανιστήρια καί συνεχεῖς παραινέσεις νά βγάλει τό σταυρό. Ἐπί ἑκατό ἡμέρες πού διήρκεσε ἡ αἰχμαλωσία, οἱ ἰσλαμιστές προσπαθοῦσαν μάταια νά κάμψουν τό παλικάρι τοῦ Χριστοῦ.
Στίς 23 Μαΐου, ὅταν ὁ Εὐγένιος γινόταν 19 ἐτῶν (ἡμέρα τῶν γενεθλίων του), ὁ Θεός τόν τίμησε μέ τό στεφάνι τοῦ Μάρτυρα. Οἱ Τσετσένοι ἀφοῦ σκότωσαν τούς ἄλλους αἰχμαλώτους, πρότειναν στόν Εὐγένιο γιά τελευταῖα φορᾶ νά ἀρνηθεῖ τό Χριστό καί νά βγάλει τό σταυρό του. Ἐκεῖνος καί πάλι δέν δέχτηκε. Προτίμησε νά πεθάνει παρά νά προδώσει τό Χριστό. Ὀργισμένοι οἱ βασανιστές τοῦ τόν χτυποῦσαν καί τόν περιέπαιζαν. Ἐκεῖνος παρότι γνώριζε τί ἔμελλε νά συμβεῖ, ἀντιμετώπισε μέ ἠρεμία τό μαρτύριο. Ὁ δήμιος τόν τραβοῦσε μέ μανία καί μέ ἕνα μαχαίρι τοῦ ἔκοψε ἀργά καί βασανιστικά τό κεφάλι. Στό μαγνητοσκοπημένο βίντεο πού ἀργότερα ἔδωσαν οἱ Τσετσένοι στή μητέρα του, φαίνεται μέ πόση ἠρεμία ὑπέμεινε ὁ Ἅγιος Εὐγένιος τό τελειωτικό χτύπημα. Σάν πρόβατο σκυμμένο τόν ἀποκεφάλισε ὁ δήμιος. Καί σάν πρόβατο κάθησε στά δεξιά του Χριστοῦ δίπλα στοῦ Ἁγίους καί πρεσβεύει γιά τή σωτηρία τῶν ψυχῶν μας.
Μετά τόν ἀποκεφαλισμό τοῦ Μάρτυρα, ἡ μητέρα τοῦ ζήτησε ἀπό τούς δολοφόνους τό νεκρό σῶμα τοῦ γιοῦ της. Ἐκεῖνοι ζήτησαν χρήματα, καί ἀφοῦ ἡ γυναίκα πούλησε σχεδόν ὅλα της τά ὑπάρχοντα, μάζεψε ἕνα χρηματικό ποσό καί πῆρε τό ἄψυχο σῶμα τοῦ Εὐγένιου, ἐννέα μῆνες μετά τή δολοφονία. Βρῆκε τόν ἴδιο τό δήμιό του γιοῦ της, ὁ ὁποῖος τῆς εἶπε ὅτι ἄν ὁ Εὐγένιος ἔβγαζε τό σταυρό καί γινόταν μουσουλμάνος δέν θά τόν σκότωναν. Ἡ ταφή τοῦ μάρτυρα ἔγινε στίς 20 Νοεμβρίου 1996. Λίγες μέρες ἀργότερα, ὁ πατέρας του, ἐπηρεασμένος ἀπό τό θάνατο τοῦ μοναχογιοῦ του, πέθανε δίπλα στό μνῆμα.


Ἡ παρουσία ὅμως τοῦ Ἁγίου Εὐγενίου στή γῆ δέν σταμάτησε ἐκεῖ.  Ἐμφανίσθηκε πολλές φορές μετά τόν ἐπίγειο θάνατό του.
Ἕνα μικρό κορίτσι πού ἔμενε σέ ἕνα ὀρθόδοξο ὀρφανοτροφεῖο, ἰσχυρίστηκε πώς εἶδε ἕνα στρατιώτη πού φοροῦσε ἕνα κόκκινο μανδύα. Αὐτός, ἀφοῦ τῆς εἶπε πώς λέγεται Εὐγένιος, τήν ἔπιασε ἀπό τό χέρι καί τήν ὁδήγησε στήν ἐκκλησία. Παραξενεύθηκε πού ὁ στρατιώτης φοροῦσε τέτοιο μανδύα. Εἶχε προσέξει στίς εἰκόνες τῶν Μαρτύρων παρόμοια φορεσιά. Τότε κατάλαβε ὅτι δέν πρόκειται γιά ἕνα συνηθισμένο στρατιώτη, ἀλλά γιά ἕναν Ἅγιο Μάρτυρα τοῦ Χριστοῦ. Ἦταν πράγματι ὁ Εὐγένιος.

Καί ἀλλοῦ βεβαίως ἔχει ἐμφανιστεῖ ὁ Νεομάρτυρας.
Σέ πολλούς Ναούς, κάποιοι πιστοί ἔχουν δεῖ ἕνα στρατιώτη μέ πύρινο μανδύα, νά προσεύχεται μαζί τους.
 Ἄλλοι  λένε, πώς ἔχουν δεῖ ἕνα στρατιώτη νά βοηθάει αἰχμαλώτους στήν Τσετσενία νά δραπετεύσουν ἀπό τήν αἰχμαλωσία τους καί νά γλιτώσουν ἀπό τούς κίνδυνους.
Σέ ἕνα νοσοκομεῖο τραυματιῶν πολέμου, οἱ τραυματισμένοι στρατιῶτες, ἰσχυρίζονται ὅτι ἐμφανίζεται κάποιος νεαρός μέ τό ὄνομα Εὐγένιος καί τούς βοηθάει, εἰδικά ὅταν πονᾶνε πολύ. Ὅταν κάποιοι ἀπό αὐτούς ἐπισκέφθηκαν τό Ναό τοῦ Σωτῆρος Χριστοῦ στή Μόσχα, εἶδαν τήν εἰκόνα τοῦ Ἁγίου Εὐγενίου καί ἀναγνώρισαν ἐκεῖνον πού τούς βοηθοῦσε καί τούς ἁπάλυνε τούς πόνους. Ἀλλά καί κάποιοι φυλακισμένοι ἔχουν δεῖ τόν Μάρτυρα, ὁ ὁποῖος παρηγορεῖ τούς πολύ καταβεβλημένους καί συντετριμμένους ψυχικά λόγω τῆς φυλακίσεώς τους.
Ἕνα χρόνο μετά τήν κοίμηση τοῦ Νεομάρτυρα, τό 1997, ἐκδόθηκε ἕνα βιβλίο μέ τίτλο «Νέος Μάρτυς τοῦ Χριστοῦ, στρατιώτης Εὐγένιος». Σύντομα, ἕνας ἱερέας πού προμηθεύτηκε αὐτό τό βιβλίο, ἔστειλε στό Πατριαρχεῖο μία ἀναφορά ὅπου ἔγραφε ὅτι τό ἐξώφυλλο τοῦ βιβλίου μέ τή φωτογραφία τοῦ Μάρτυρα μυροβλύζει.
Στή Ρωσία τιμᾶται ἰδιαίτερα ὁ Νεομάρτυρας Εὐγένιος. Μάλιστα ἔχει ἀφιερωθεῖ ἕνας ναός στό ὄνομά του καί ἔχουν ἐκδοθεῖ ἀκολουθίες πρός τιμήν του. Ἀλλά αὐτοί πού τόν εὐλαβοῦνται περισσότερο εἶναι οἱ Ρῶσοι φαντάροι, οἱ ὁποῖοι ἐπικαλοῦνται συχνά τή βοήθειά του.

ΑΠΟΛΥΤΙΚΙΟ

Ἦχος πλ. ἅ

Συλληφθεῖς ὑπ’ ἀθέων, Μάρτυς Εὐγένιε

Τήν ὀρθόδοξον πίστην καθομολόγησας

Τοῦ Σωτῆρος τόν Σταυρόν ἐγκολπωσάμενος

Τήν κοπήν τῆς κεφαλῆς ἐπροτίμησας στερρῶς

Καί χαίρεις μετά Μαρτύρων, γόνε λαμπρέ της Ρωσίας

Καί στρατιώτα τοῦ Χριστοῦ εὐκλεῆ.

ΜΕΓΑΛΥΝΑΡΙΟ

Τόν σφαγιασθέντα ὥσπερ ἀμνόν,

Ὑπό μισοχρίστων, εὐφημήσωμεν ἐν χορῷ,

Κεφαλήν τμηθέντα, ὑπέρ Ἐσταυρωμένου,

Εὐγένιον τόν Νέον, Ρωσίας Μάρτυρα.

Απόσπασμα από το νέο βιβλίο 

Χαραλάμπους Χ. Άνδραλη

Νεομάρτυρες της Ορθοδοξίας στον 20ό και 21^ο αιώνα

Μέρος Δεύτερο

Κεφάλαιο Δωδέκατο

π. Δανιήλ Σισόγιεφ

Ἐπιμέλεια κειμένου  Αναβάσεις

Τιμή Βιβλίου: 9,90 ευρώ

Τηλέφωνο Παραγγελιών: 6982005670

Διαβάστε ενδεικτικά αποσπάσματα :

 Ἅγιος Ἱερομάρτυρας Φιλούμενος (†)1979. Νεομάρτυρες της Ορθοδοξίας στον 20ό και 21ο αιώνα.

 Τρία χρόνια από το μαρτυρικό θάνατο του π. Δανιήλ Σισόγιεφ. Νεομάρτυρες της Ορθοδοξίας στον 20ό και 21ο αιώνα

Ἱερομάρτυρας Γόζαρντ 1942. Νεομάρτυρες της Ορθοδοξίας στον 20ό και 21ο αιώνα.

 Νεομάρτυρες κατά τη Γενοκτονία των Ποντίων και τη Μικρασιατική Καταστροφή (απόσπασμα). Νεομάρτυρες της Ορθοδοξίας στον 20ό και 21ο αιώνα

 (†) 6 Αυγούστου: Μνήμη του νεομάρτυρα αγίου Μάξιμου Σάντοβιτς. Νεομάρτυρες της Ορθοδοξίας στον 20ό και 21ο αιώνα.

 Οι 222 Κινέζοι Νεομάρτυρες 1900. (11 Ιουνίου:μνήμη των Κινέζων Νεομαρτύρων). Νεομάρτυρες της Ορθοδοξίας στον 20ό και 21ο αιώνα

 Χοσέ (Ιωσήφ) Μουνιόθ-Κορτέζ 1997. Νεομάρτυρες της Ορθοδοξίας στον 20ό και 21ο αιώνα

 Π. Δανιήλ Σισόγιεφ 2009. Νεομάρτυρες της Ορθοδοξίας στον 20ό και 21ο αιώνα.

 Τρεις Νεομάρτυρες μοναχοί της Όπτινα. Νεομάρτυρες της Ορθοδοξίας στον 20ό και 21ο αιώνα

 π. Στέφανος Γου. Νεομάρτυρες της Ορθοδοξίας στον 20ό και 21ο αιώνα.

 http://anavaseis.blogspot.gr/2013/05/1996-235-20-21.html

Ισλαμικό τέμενος: Το τελειωτικό χτύπημα. Χαράλαμπος Άνδραλης

Ισλαμικό τέμενος: Το τελειωτικό χτύπημα

Χαράλαμπος Άνδραλης  Δικηγόρος-συγγραφέας

Σαν να μην έφταναν τόσα και τόσα που υποφέρει ο Ελληνικός Λαός, οι εξαντλητικοί φόροι, η συστηματική εκτόπιση των πολυτέκνων, το κλείσιμο χιλιάδων επιχειρήσεων, οι απολύσεις κλπ, έρχεται να ολοκληρώσει, το χτίσιμο του τεμένους στο Βοτανικό, το παζλ της τρομοκρατίας που επιβάλλεται στον δύσμοιρο Νεοέλληνα.

Οι αντιφάσεις των φίλων της ανέγερσης του τεμένους και η προηγούμενη απόφαση του ΣΤΕ

Κι ενώ η κοινή γνώμη, κατευθυνόμενη από τα έμμισθα παπαγαλάκια των ΜΜΕ, εξεγειρόταν κατά της δήθεν δωρεάς από το Κράτος της λίμνης Βιστωνίδας στην Ιερά Μονή Βατοπεδίου (η λίμνη ανήκε στη μονή πριν καν ιδρυθεί το Ελληνικό Κράτος), ουδείς (σχεδόν) αντιδρά στην ανέγερση του ισλαμικού τεμένους στην καρδιά της Αθήνας με τα χρήματα του ελληνορθόδοξου λαού και την αντίστοιχη παραχώρηση της τεράστιας έκτασης στη μουσουλμανική κοινότητα.
Όταν, πριν λίγα χρόνια, η συγκεκριμένη έκταση θα προσφερόταν για την κατασκευή ποδοσφαιρικού γηπέδου και μεγάλου εμπορικού κέντρου, που θα άνοιγαν νέες θέσεις εργασίας, ο πρόεδρος του ΣΥΡΙΖΑ, κ. Αλέξης Τσίπρας (τότε δημοτικός σύμβουλος του Δήμου Αθηναίων), επικαλούμενος οικολογικούς λόγους, «μπλόκαρε» χάριν της επιβίωσης των κορμοράνων εκείνη την πρωτοβουλία.
Σήμερα, οι δημοκρατικές ευαισθησίες του για την απρόσκοπτη εκτέλεση των θρησκευτικών καθηκόντων των μουσουλμάνων αδελφών μας, τον έκαναν να λησμονήσει τις παλαιότερες «πράσινες» ενέργειές του.
Η Ολομέλεια του Συμβουλίου της Επικρατείας, με την υπ’ αριθμ. 3059/2009 απόφασή της, έκρινε εν ολίγοις, ότι η συγκεκριμένη περιοχή είναι οικολογικού ενδιαφέροντος.

Δημόσια τάξη και ασφάλεια

Βεβαίως, ο κάθε άνθρωπος έχει δικαίωμα να τελεί τα λατρευτικά του καθήκοντα, εφόσον όμως δεν παραβιάζει τα δικαιώματα των άλλων συνανθρώπων του. Σήμερα, στην Ελλάδα, υπάρχουν πολλοί λατρευτικοί χώροι για τους μουσουλμάνους.
Προς τι λοιπόν τόση τρεμούρα για τη δημιουργία κεντρικού μουσουλμανικού τεμένους;
Η απάντηση είναι απλή. Οι παράνομοι μετανάστες είναι πάρα πολλοί στον αριθμό, αλλά ως επί το πλείστον ανοργάνωτοι και φοβισμένοι. Η δημιουργία ενός κέντρου συνάξεως όλων των μουσουλμάνων της Αθήνας θα τους δώσει άλλη δυναμική.
Θα λειτουργήσει ως ο βασικός πυρήνας στον οποίο θα στηρίζονται για να εγκαταστήσουν μια νέα «αραβική άνοιξη» στην Ελλάδα και κατ’ επέκταση στον υπόλοιπο Ευρωπαϊκό χώρο για την εκτόπιση του χριστιανικού στοιχείου της γηραιάς ηπείρου. Αν διαβάζοντας όλα αυτά, τα θεωρήσετε «τραβηγμένα» και «συνωμοσιολογίες», ρίξτε μια ματιά στις χώρες που η πλειοψηφία των κατοίκων τους είναι ισλαμιστές.
Παρατηρούμε, ότι οι περισσότεροι των μεταναστών είναι άνδρες, νεαρής ηλικίας, από φανατικά ισλαμικές χώρες (Πακιστάν, Αφγανιστάν, Σομαλία κλπ). Ένας στρατός δηλαδή, που ανά πάσα στιγμή θα είναι έτοιμος να ξεκινήσει μια εξέγερση εναντίον των «απίστων» γηγενών, όταν δοθεί το σύνθημα για «τζιχάντ». Κι αυτή η εξέγεση απαιτεί τη σχετική οργάνωση. Αυτή την οργάνωση λοιπόν θα παρέχει το κεντρικό τέμενος και τα περιφερειακά τεμένη-βάσεις που ονειρεύεται να χτισθούν στην Αθήνα ο κ. Καμίνης. Και αν ακόμη πιστεύετε ότι υπερβάλλουμε, ακούστε μόνοι σας των πρόεδρο των μουσουλμάνων της Ελλάδος να απειλεί τους Έλληνες με πόλεμο. http://www.youtube.com/watch?v=IoVo9IzKL-I
Σίγα σιγά, ξεδιαλύνεται η εύλογη απορία των Ελλήνων πολιτών, πως εκείνοι που «υπερασπίζονται» τα δικαιώματα των μεταναστών δεν βλέπουν ότι αυτοί οι άνθρωποι ζουν σε πρωτόγονες και απάνθρωπες συνθήκες, σε μικρά διαμερίσματα ομάδες 20 και πλέον ατόμων, με μια ανύπαρκτη ποιότητα ζωής, τόσο που αδυνατούμε να κατανοήσουμε πόσο χειρότερα μπορεί να ζούσαν στις χώρες τους. Μιλάνε για «αγάπη» στο συνάνθρωπο, συντηρώντας μια νοσηρή κατάσταση, που έχει ως πρώτα θύματα τους μετανάστες, οι οποίοι εξαπατούμενοι από δουλεμπόρους και ύποπτα κέντρα, έρχονται μαζικώς στην Ελλάδα, νομίζοντας ότι πρόκειται για έναν επίγειο παράδεισο. Ε, ναι λοιπόν, τα πρώτα θύματα των «αντιρατσιστικών» οργανώσεων είναι οι ίδιοι οι μετανάστες.
Είναι να απορεί κανείς, τόσο πολύ έχει σκοτισθεί ο νους τους από το αντιχριστιανικό μένος, ώστε δεν βλέπουν ότι οι ίδιοι κινδυνεύουν περισσότερο από τους χριστιανούς; Δεν γνωρίζουν ότι οι πρώτοι που θα καταδιώξουν οι επίδοξοι κατακτητές μας είναι οι άθεοι; Η αντιχριστιανική πώρωση όμως, δεν τους αφήνει περιθώρια να ζυγίσουν νηφάλια τα πράγματα και να δουν ότι βάζουν στην ελληνική κοινωνία μια ωρολογιακή βόμβα, που όταν εκραγεί, θα έχει ως πρώτα θύμα τους ίδιους. Ξεχνούν βέβαια ότι ο χριστιανισμός γνώρισε πάρα πολλούς σκληρότατους διωγμούς στη δισχιλιετή ιστορία του, αλλά πάντα έβγαινε δυνατός και ακμαιότερος από κάθε διωγμό. Οι δε ευσυνείδητοι ορθόδοξοι χριστιανοί δεν λυγίζουν μπροστά στη χατζάρα του πασά, στον τροχό του παγανιστή, στο τουφέκι του μπολσεβίκου, στους θαλάμους αερίων των παποναζιστών…
Σε καμία περίπτωση δεν θέλουμε να κατηγορήσουμε τους μετανάστες για αυτή την κατάσταση. Αυτοί οι πονεμένοι άνθρωποι είναι πιόνια στο παιχνίδι κάποιων άλλων. Τους κατανοούμε και δεν τους υποτιμάμε. Και ελπίζουμε η διοικούσα Εκκλησία να δημιουργήσει έναν μηχανισμό ένταξης και κατήχησης αυτών των ανθρώπων στον Ορθόδοξο Χριστιανισμό. Έτσι όχι μόνο θα γίνει μια ανώδυνη «εξωτερική» ιεραποστολή, αλλά θα αποφευχθούν και οι φανεροί κίνδυνοι που ελλοχεύουν για την ασφάλεια και την ελευθερία των Ελλήνων «ιθαγενών». Βεβαίως το έργο της Εκκλησίας στη σίτιση και συντήρηση των μεταναστών είναι τεράστιο, αλλά θα πρέπει να ληφθεί σοβαρά υπ’ όψιν ότι «ουκ επ’ άρτω μόνο ζήσεται άνθρωπος».

Να ισχύσει η αρχή της αμοιβαιότητας

Μία από τις βασικές αρχές του διεθνούς δικαίου, η αρχή της αμοιβαιότητας, θα ήταν από μόνη της ένας λόγος για να μη χτιστεί αυτό το τέμενος. Τη στιγμή που το σύμβολο της Ορθοδοξίας, ο Ναός της του Θεού Σοφίας, λειτουργεί στην καλύτερη των περιπτώσεων ως μουσειακός χώρος και ενίοτε ως χώρος επιδείξεων μόδας (ενώ άλλοι ναοί έχουν μετατραπεί σε δημόσια ουρητήρια!!!), είναι αδιανόητο να ζητά η εν Ελλάδι μουσουλμανική κοινότητα την κατασκευή κεντρικού τζαμιού, επικαλούμενη τη θρησκευτική ελευθερία και την ανεξιθρησκία.
Τη στιγμή που όλα τα πρεσβυγενή πατριαρχεία βρίσκονται εν διωγμώ, χριστιανοί φονεύονται καθημερινώς στην Αίγυπτο, στη Νιγηρία, στη Συρία και σε όλες της χώρες της Μέσης Ανατολής, πως μπορούμε να κλείσουμε τα μάτια και να μην επικαλεσθούμε την αρχή της αμοιβαιότητας, έστω ως μέσο πίεσης για να προστατευθούν τα δικαιώματα των χριστιανών που εγκαταβιώνουν σε ισλαμικές χώρες; Κανείς δεν υπολογίζει το τεράστιο συμβολικό μέγεθος της απαγωγής του Ελληνορθόδοξου Μητροπολίτη Χαλεπίου και του Κόπτη «επισκόπου» της ίδιας περιοχής; Τι θα γινόταν άραγε, αν χριστιανοί είχαν απαγάγει τον εν Αθήναις ιμάμη;
Ελπίζουμε λοιπόν, το Συμβούλιο της Επικρατείας να μην επιτρέψει την κατασκευή του τεμένους, έπειτα από την αίτηση ακυρώσεως που υπέβαλαν ο Μητροπολίτης Πειραιώς και οι κάτοικοι του Βοτανικού, λαμβάνοντας υπ’ όψιν τον καταφανέστατο κίνδυνο που υπάρχει για τη δημόσια τάξη, την διεθνώς αναγνωρισμένη αρχή της αμοιβαιότητας, καθώς και την προηγούμενη, υπ’ αρ. 3059/2009 απόφαση του, που χαρακτήριζε την περιοχή «οικολογικού ενδιαφέροντος».


Χαράλαμπος Άνδραλης


http://anavaseis.blogspot.gr/2013/04/blog-post_3048.html

Η εισήγηση και η ομιλία (σε mp3) του Χαράλαμπου Άνδραλη στην Ημερίδα:«Μεταμοσχεύσεις: Δωρεά ή αφαίρεση ζωής;»

Η καταλυτική από νομικής πλευράς εισήγηση και ομιλία (σε mp3) του Χαράλαμπου Άνδραλη Νομικού, στην Ημερίδα:«Μεταμοσχεύσεις: Δωρεά ή αφαίρεση ζωής;» η οποία πραγματοποιήθηκε στις 20-4-2013 στο Σ.Ε.Φ.


Για να κατεβάσετε και να αποθηκεύσετε την ομιλία σε mp3 πατήστε ΕΔΩ (δεξί κλίκ αποθήκευση ως, ή αποθήκευση δεσμού ως)

ΕΙΣΗΓΗΣΗ ΜΕ ΘΕΜΑ

Η ΕΙΚΑΖΟΜΕΝΗ ΣΥΝΑΙΝΕΣΗ ΥΠΟ ΝΟΜΙΚΗ ΘΕΩΡΗΣΗ

Σεβασμιώτατοι αρχιερείς,

Σεβαστοί πατέρες,

Κυρίες και κύριοι,

Η εικαζόμενη συναίνεση στις μεταμοσχεύσεις που θα αναλύσουμε, η θεώρηση δηλαδή κάθε ανθρώπου ως εθελοντή δότη οργάνων, δεν είναι κάτι νέο στην ελληνική νομική πραγματικότητα. Ακόμα και αυτή τη στιγμή, ο ισχύον νόμος των μεταμοσχεύσεων, ο Ν. 2737/1999, προβλέπει μια ιδιάζουσα εικαζόμενη συναίνεση και θα εξηγήσω αμέσως τι εννοώ.

ΝΟΜΟΣ 2737/1999

Το άρθρο 12 του εν λόγω νόμου, που έχει τίτλο «ΑΦΑΙΡΕΣΗ ΙΣΤΩΝ ΚΑΙ ΟΡΓΑΝΩΝ ΑΠΟ ΝΕΚΡΟ ΔΟΤΗ», στην παράγραφο 1 ορίζει ότι: «Η αφαίρεση διενεργείται μετά την επέλευση του θανάτου, έστω και αν οι λειτουργίες ορισμένων οργάνων διατηρούνται με τεχνητά μέσα», δηλαδή ενώ η καρδιά εξακολουθεί να λειτουργεί, ομοίως και άλλα όργανα του δήθεν νεκρού οργανισμού. 
Στην παράγραφο 6 του ίδιου νόμου αναφέρεται ότι: «όταν ο θεράπων ιατρός διαγνώσει νέκρωση του εγκεφαλικού στελέχους και εφόσον οι λειτουργίες ορισμένων οργάνων διατηρούνται με τεχνητά μέσα, υποχρεούται να προβεί από κοινού με έναν αναισθησιολόγο και ένα νευρολόγο ή νευροχειρουργό στη σύνταξη του σχετικού πιστοποιητικού θανάτου.»

Ο υποψήφιος δότης, δεν απαιτείται να έχει εκφράσει την επιθυμία του να γίνει δωρητής οργάνων. Όπως ορίζει το άρθρο του απελθόντος νόμου: «αν ο δυνητικός δότης δεν είχε εκφράσει τη συναίνεσή του ή την άρνησή του, η αφαίρεση διενεργείται εφόσον δεν αντιτίθεται σε αυτήν ο σύζυγος, τα ενήλικα τέκνα, οι γονείς ή τα αδέρφια του». Δίνεται δηλαδή η δυνατότητα άρνησης του υποψηφίου δότη πριν να επέλθει η εγκεφαλική του ανεπάρκεια, αλλά σε περίπτωση που δεν είχε εκφράσει ρητά την αντίθεσή του, η τύχη των ζωτικών και ζωντανών ακόμα οργάνων του είναι στα χέρια των οικείων του, οι οποίοι ορίζονται συγκεκριμένα. 
Από τη γραμματική ερμηνεία της εν λόγω διάταξης, συνάγουμε ότι έστω και ένας αν διαφωνεί από τα αναφερόμενα πρόσωπα, δηλαδή ο σύζυγος ή η σύζυγος, τα ενήλικα τέκνα, οι γονείς και τα αδέλφια του νομιζόμενου νεκρού, δεν επιτρέπεται καμία αφαίρεση οργάνου.

Αυτό είναι το ισχύον μέχρι σήμερα νομικό καθεστώς των μεταμοσχεύσεων.

ΛΙΓΑ ΛΟΓΙΑ ΓΙΑ ΤΟΝ «ΕΓΚΕΦΑΛΙΚΟ ΘΑΝΑΤΟ»

Στο σημείο αυτό θα ήθελα να ξεφύγω λίγο από τα της εικαζόμενης συναίνεσης και να θίξω επιφανειακά τον όρο «εγκεφαλικός θάνατος», τον οποίο σαφώς αποδέχεται ο ισχύον νόμος αλλά και ο ερχόμενος από 1^ης Ιουνίου του 2013. Κατά το νόμο λοιπόν, η νέκρωση του εγκεφαλικού στελέχους θεωρείται ως πραγματικός θάνατος του ανθρώπου, κάτι που, όπως πληροφορούμαστε, δεν γίνεται δεκτό από όλο και αυξανόμενο μέρος της παγκόσμιας ιατρικής κοινότητας, καθώς υπάρχουν σοβαρές αντιρρήσεις από έγκριτους ταγούς της ιατρικής επιστήμης.

Για τις ανάγκες των μεταμοσχεύσεων, εφευρέθηκε αυτός ο όρος από μια μερίδα ιατρών και υιοθετήθηκε από τη νομική επιστήμη, καθώς η τελευταία αποδέχεται αμαχητί τα πορίσματα της πρώτης, ως αναρμόδια για ουσιαστική έρευνα σε «ξένα χωράφια».

 Πρόκειται δηλαδή για ένα νομικό κατασκεύασμα, το οποίο στη νομική επιστήμη ονομάζεται πλάσμα Δικαίου και με το οποίο ο εγκεφαλικός «θάνατος» εξομοιώνεται με τον πραγματικό θάνατο.

Αν όμως δεχθούμε ότι ο εγκεφαλικός θάνατος δεν είναι πραγματικός θάνατος, τότε το ιατρικό προσωπικό που διενεργεί την αφαίρεση των οργάνων, αλλά και οι συναινούντες συγγενείς θα είχαν ποινικές ευθύνες, άσχετα αν ο ασθενής θα κατέληγε με βεβαιότητα σε λίγες μέρες ή ώρες. 
Στη θεωρία του Ποινικού Δικαίου, σημασία έχει η αιτιώδης συνάφεια της πράξης με το αποτέλεσμα, δηλαδή τον θάνατο. Γι’ αυτό και αν κάποιος αφαιρέσει τη ζωή ενός ήδη ετοιμοθάνατου ανθρώπου, θεωρείται αυτουργός ανθρωποκτονίας, διότι ο θάνατος επήλθε ουσιωδώς παραλλαγμένος από ότι θα συνέβαινε αν ο δράστης δεν ενεργούσε. Πόσο μάλιστα οι θεράποντες ιατροί που έχουν ιδιαίτερη νομική υποχρέωση να κρατήσουν τον ασθενή στη ζωή προβαίνοντας σε όλες τις απαραίτητες ενέργειες, προκειμένου να παρατείνουν όσο το δυνατόν περισσότερο τη ζωή του.

Ακούμε σαν επιχείρημα από τους υποστηρικτές του «εγκεφαλικού θανάτου» το ατυχές: «αφαιρούμε τα όργανα γιατί εντός ολίγων ημερών θα επέλθει με μαθηματική ακρίβεια ο θάνατός, οπότε καλύτερα να σώσουμε κάποιον άλλο που έχει ελπίδες». Αυτό το δόγμα βέβαια, σύμφωνα με όσα προαναφέραμε δεν μπορεί να σταθεί νομικά και γι’ αυτό το λόγο εφευρέθηκε το κατασκεύασμα «εγκεφαλικός θάνατος», ώστε να μην υπάρχει καμία ποινική ευθύνη των συντελεστών της αφαίρεσης των οργάνων από άνθρωπο που ακόμη χτυπάει η καρδιά του. Ποιος άλλωστε μπορεί να υποστηρίξει με σιγουριά ότι θα επέλθει αναμφισβήτητα ο θάνατος; Η καθημερινότητα είναι γεμάτη διαψεύσεις ιατρών που ήταν σίγουροι για τον επερχόμενο θάνατο του ασθενούς τους.

Η ΕΙΚΑΖΟΜΕΝΗ ΣΥΝΑΙΝΕΣΗ ΣΤΟ ΙΣΧΥΟΝ ΝΟΜΟΘΕΤΙΚΟ ΚΑΘΕΣΤΩΣ

Αλλά πέρα από την αποδοχή του εγκεφαλικού «θανάτου» ως πραγματικού θανάτου, όπως είδαμε, στον ισχύοντα νόμο, διατυπώνεται μια ιδιότυπη εικαζόμενη συναίνεση, καθώς, εφόσον ο νομιζόμενος νεκρός δεν είχε εκφράσει ρητά την αντίθεσή του, οι οικείοι του μπορούν να δωρήσουν τα όργανά του για τις ανάγκες των μεταμοσχεύσεων. Συμβαίνει δηλαδή, αυτό που ακούμε συχνά στις ειδήσεις: «οι συγγενείς αποφάσισαν να δωρίσουν τα όργανά του εκλιπόντος».

Το σώμα του βαριά ασθενούς ή νεκρού, όπως θέλουν να τον αποκαλούν οι υπέρμαχοι του εγκεφαλικού «θανάτου», μετατρέπεται έτσι σε αντικείμενο και δεν λογαριάζεται ούτε ο σεβασμός στο νεκρό σώμα, αν έτσι αυτοί το θεωρούν, μία αξία που από τα πανάρχαια χρόνια συγκινούσε ολόκληρη την ανθρωπότητα. Σε κανένα σημείο της γης, σε καμία χρονική περίοδο, δεν υπήρξε τέτοια υποτίμηση του ανθρώπινου σώματος, όπως συμβαίνει στη σημερινή Νέα Εποχή. Αυτή την Εποχή που υποκριτικά βαυκαλίζεται ότι προστατεύει τα δικαιώματα του ανθρώπου, ενώ η διεθνής πραγματικότητα συνεχώς την διαψεύδει. Αντιθέτως, πάντοτε το νεκρό σώμα εθεωρείτο άξιο τιμών από φίλους και εχθρούς του θανόντος και όχι αντικείμενο στο οποίο έχουν κληρονομικό δικαίωμα δωρεάς οι κληρονόμοι του θανόντος.

 ΝΟΜΟΣ 3984/11

Ωστόσο, με την ψήφιση του νέου Νόμου 3984/2011 για τις μεταμοσχεύσεις, ο οποίος θα τεθεί σε εφαρμογή από 1.6.2013, εισήλθε στην πιο σκληρή του μορφή ο όρος της εικαζόμενης συναίνεσης. Συγκεκριμένα, σύμφωνα με την παράγραφο 2 του άρθρου 9 του επίμαχου νόμου όλοι οι πολίτες της Ελλάδος, είμαστε δυνάμει δωρητές οργάνων, αν δεν έχουμε εκφράσει την ρητή αντίθεσή μας πριν γίνει οποιαδήποτε επέμβαση αφαίρεσης των ζωτικών οργάνων μας, πριν δηλαδή επέλθει ο περίφημος εγκεφαλικός «θάνατος». Έπειτα από κάποιες, δυστυχώς ελάχιστες, αντιδράσεις από το χώρο της Εκκλησίας και της Ιατρικής, εισήχθη με το άρθρο 55 παρ. 4 του Ν. 4075/2012 η φράση «και κατόπιν συναίνεσης της οικογένειάς του», θέτοντας ακόμα μια προϋπόθεση για την αφαίρεση των οργάνων του υποψηφίου δότη, φέρνοντας το θέμα της συναίνεσης πολύ κοντά στο προηγούμενο καθεστώς και εξακολουθώντας να δίνει σε τρίτα πρόσωπα την εξουσία διάθεσης του σώματος, σαν να υπάρχει κληρονομικό δικαίωμα πάνω σε αυτό.

Το πιο τρομακτικό όμως στοιχείο που προσθέτει ο Νόμος αυτός είναι ότι μετά τη διάγνωση του εγκεφαλικλού «θανάτου» και τη σύνταξη πιστοποιητικού θανάτου, η μηχανική υποστήριξη του ασθενούς θα συνεχίζεται μόνο αν το σώμα του, προτίθεται για αφαίρεση οργάνων. Με άλλα λόγια, αν ο ασθενής δεν είναι δωρητής οργάνων, ο νόμος υποχρεώνει τον ιατρό να διακόψει τη μηχανική υποστήριξη του ασθενούς, δηλαδή να παραλείψει να πράξει τα αναγκαία για να παρατείνει τη ζωή του, έστω και λίγα δευτερόλεπτα, όπως έχει ιδιαίτερη νομική υποχρέωση να πράξει ο ιατρός.

Η τιμωρία, επομένως, όσων τολμούν να μην γίνουν δωρητές οργάνων είναι ο θάνατος, η ρίψη τους στον Καιάδα …

Και ενώ όλοι σοκαριζόμαστε με τη θέση ενός ακραίου κόμματος υπέρ της ευθανασίας των Ατόμων Με Ειδικές Ανάγκες, στην περίπτωση αυτή αδιαφορούμε, ξεχνώντας ότι και οι διασωληνωμένοι ασθενείς που παλεύουν στην εντατική, είναι ΑΜΕΑ κατά τη στιγμή που γίνεται η παύση της μηχανικής υποστήριξης.

ΣΥΓΚΡΙΣΗ ΚΑΙ ΔΙΑΦΟΡΕΣ

Παρότι, λοιπόν, τέθηκε η προϋπόθεση της συναίνεσης των οικείων, δεν διευκρινίζονται ποιοι ακριβώς είναι αυτοί οι οικείοι, όπως συμβαίνει με τον σήμερα ισχύοντα νόμο των μεταμοσχεύσεων. Τίθεται αόριστα ο όρος οικογένεια, χωρίς να διευκρινίζεται αν αυτός πρέπει να ληφθεί υπόψιν εν στενή εννοία, δηλαδή σύζυγος και τέκνα ή αν πρέπει να εννοήσουμε και τους γονείς ή άλλους συγγενείς με μια πιο ευρέως ερμηνευμένη έννοια του όρου οικογένεια, όπως ισχύει με τον απελθόντα νόμο.

Ακόμη δεν ορίζεται ρητώς αν στον όρο οικογένεια, περιλαμβάνονται και οι σύντροφοι που ενώνονται με σύμφωνο συμβίωσης. Σύμφωνα με τη θεωρία του Οικογενειακού Δικαίου, ο όρος «οικογένεια» ως νομική έννοια, ανήκει στις αόριστες έννοιες, που εξειδικεύονται από τον ερμηνευτή με βάση τις επικρατούσες κοινωνικές αξίες και αντιλήψεις. Καλείται λοιπόν ο εκάστοτε ιατρός να γίνει ερμηνευτής μιας αόριστης νομικής έννοιας, αναλαμβάνοντας μια αρμοδιότητα που ανέκαθεν ανήκε σε δικαστές και εν γένει νομικούς.

Στο σημείο αυτό θα ήθελα να σταθώ στην πρακτική αδυναμία διαφύλαξης του ασθενούς στην περιπτώση που οι οικείοι του πιθανόν να επιβουλεύονται τη ζωή του ή διαφωνούν στο αμφιλεγόμενο αυτό ζήτημα της δωρεάς οργάνων. Ακόμα και αν ο ασθενής έχει κάνει τη νόμιμη δήλωση άρνησης δωρεάς οργάνων, σε περίπτωση που οι δικοί του δώσουν την έγκριση στους ιατρούς, δεν θα υπάρχει κάποιος που θα αντιτάξει την άρνηση προκειμένου να μη γίνει η αφαίρεση των οργάνων. Γι’ αυτό το λόγο, καλούμε όσους προβούν στη δήλωση άρνησης, να προσκομίσουν σε πρόσωπα απόλυτης εμπιστοσύνης και συχνής επικοινωνίας επικυρωμένα αντίγραφα αυτή της δήλωσης.

Σε κάθε περίπτωση πάντως, και στους δύο νόμους, δεν καθορίζεται τι γίνεται με αυτούς που δεν έχουν οικογένεια ή δεν μπορούν να εντοπισθούν οι οικείοι τους. Αναλογιζόμενοι το πολύ μεγάλο πλήθος των παράνομων μεταναστών, των αστέγων, αλλά και των μοναχικών ανθρώπων, κατανοούμε ότι με τις διευκολύνσεις που τέθηκαν από το νόμο για την αφαίρεση των οργάνων, η χώρα μας μπορεί να μετατραπεί σε ένα ανεξάντλητο εργοστάσιο «παραγωγής» μοσχευμάτων, καθώς διευκολύνονται οι διαδικασίες αφαίρεσης οργάνων. Ο κίνδυνος ήταν και είναι μεγάλος. Πίσω από το προσωπείο του δήθεν ανθρωπισμού και της υποκριτικής αγαπολογίας, κρύβεται ένας πραγματικός εφιάλτης, αν σκεφτούμε τι συμβαίνει σε κάποιες τριτοκοσμικές χώρες με την εμπορεία οργάνων. Ας μη βιαστεί κάποιος να αντιπεί ότι δεν είμαστε τριτοκοσμική χώρα. Κάποιοι κάνουν ό,τι μπορούν και γι’ αυτό.

ΣΥΝΤΑΓΜΑΤΙΚΟΤΗΤΑ

Ας προχωρήσουμε όμως στη συνταγματική θεώρηση του όρου εικαζόμενη συναίνεση, για να κατανοήσουμε πόσο ξένος είναι αυτός ο όρος με το ελληνικό δίκαιο.

Κάθε νόμος του Ελληνικού Κράτους, όπως είναι διαμορφωμένο το πολίτευμά μας, πρέπει να συμφωνεί με τον Ανώτατο Νόμο, το Σύνταγμα. Η διάταξη της εικαζόμενης συναίνεσης όμως, πάσχει καταφανώς αντισυνταγματικότητας, καθώς οι ρυθμίσεις του Ν. 3984/2011, έρχονται σε ευθεία αντίθεση με συγκεκριμένες κορυφαίες διατάξεις του Συντάγματος, τις οποίες το άρθρο 110 παρ. 1, τις συμπεριλαμβάνει στις μη αναθεωρητέες.

Σύμφωνα με την επιστήμη του συνταγματικού δικαίου οι διατάξεις των άρθρων 2 παρ. 1 και 5 παρ. 1 του Συντάγματος, από την ίδια τους τη διατύπωση και νομική φύση, συνιστούν γενικές ρήτρες οι οποίες διαποτίζουν ερμηνευτικώς όλες τις λοιπές διατάξεις του, κατά το ότι αυτές πρέπει να ερμηνεύονται σύμφωνα με το γράμμα και το πνεύμα των συγκεκριμένων άρθρων.

Ειδικότερα, το άρθρο 2 παρ. 1 του Συντάγματος, ορίζει ότι «ο σεβασμός και η προστασία της αξίας του ανθρώπου αποτελούν την πρωταρχική υποχρέωση της Πολιτείας». Η λέξη «αξία», περιλαμβάνει έναν ευρύ κατάλογο θεμελιωδών δικαιωμάτων του ανθρώπου, όπως η υγεία, η προσωπικότητα, το δικαίωμα στην αυτοδιάθεση του σώματος, ακόμα και μετά θάνατον, η αξιοπρέπεια κοκ.

Η εκβίαση της συναίνεσης του δήθεν δωρητή, δεν λαμβάνει καθόλου υπόψιν την αξία του ανθρώπου και συγκεκριμένα του ασθενούς που χωρίς να το επιθυμεί αφαιρούνται τα όργανά του. Η αξία αυτή εκτείνεται και στο άψυχο σώμα του νεκρού, καθώς υπερκαλύπτει την προσωπικότητα και διασφαλίζει πτυχές της οντότητας του ανθρώπου έστω και όταν δεν έχει συναίσθηση του περιβάλλοντος και καμία επαφή με την πραγματικότητα, ακόμη και μετά θάνατον. Όπως αναφέραμε προηγουμένως, η μετατροπή του σώματος σε αντικείμενο του εμπραγμάτου Δικαίου, δεν μπορεί να συμφωνεί με το όλως ανθρωπιστικό Σύνταγμά μας. Πόσο μάλιστα στην περίπτωση του ονομαζόμενου «εγκεφαλικού θανάτου», ο οποίος καθώς πληροφορούμαστε από κορυφαίους ταγούς της ιατρικής επιστήμης, δεν είναι πραγματικός θάνατος, υπάρχει δε και η, έστω και μικρή, πιθανότητα ανάνηψης.

Εύλογα θα απαντούσε κάποιος ότι και ο λήπτης έχει το δικαίωμα της απαραίτητης υγειονομικής περίθαλψης για την προστασία του ιερού δικαιώματος στην υγεία και στη ζωή. Αυτό όμως δεν σημαίνει ότι για την προστασία αυτών των δικαιωμάτων του μπορεί να παραβιάσει τα αντίστοιχα δικαιώματα του συνανθρώπου του, δότη. Δεν μπορεί βέβαια, σε καμία περίπτωση να ασκεί το δικαίωμά του καταχρηστικά. Η υφαρπαγή λοιπόν της συναίνεσης του δότη, όταν συνάγεται απλώς από το γεγονός της παράλειψης έγγραφης δήλωσης άρνησης, θίγει ευθέως τον πυρήνα της αξίας του και παραβιάζει την αρχή της αναλογικότητας που θεσπίζεται στο αρ. 25 του Συντάγματός μας, ως προς τη σύγκριση με το δικαίωμα του λήπτη.

Το Σύνταγμά μας, από το όλο πνεύμα που το διακατέχει, δεν μπορεί επ’ ουδενί να υιοθετήσει το δόγμα: «ο θάνατός σου, η ζωή μου». Ούτε να δεχθεί ότι τα όργανα του σώματος μπορούν να αποτελέσουν απλά αντικείμενα, η διάθεση των οποίων θα ανατίθεται στους συγγενείς του δότη. Εξάλλου, το δικαίωμα κάποιου ανθρώπου να αντικαταστήσει δικά του όργανα με τα όργανα κάποιου άλλου, δεν αναγνωρίζεται ρητά ως αναμφισβήτητο δικαίωμα ούτε από το Σύνταγμα ούτε από καμία διεθνή σύμβαση για τα δικαιώματα του ανθρώπου, έτσι ώστε να μπορεί να προστατευτεί αναγκαστικά με νόμο από την Πολιτεία.

 Η διάταξη, τώρα, του άρθρου 5 παρ. 1 του Συντάγματος, ορίζει ότι «καθένας έχει δικαίωμα να αναπτύσσει ελεύθερα την προσωπικότητά του και να συμμετέχει στην κοινωνική, οικονομική και πολιτική ζωή της Χώρας, εφόσον δεν προσβάλλει τα δικαιώματα των άλλων και δεν παραβιάζει το Σύνταγμα ή τα χρηστά ήθη».

Αυτή η ελευθερία στη συμμετοχή στην κοινωνική ζωή παραβιάζεται  με την ανελεύθερη εκβίαση της βούλησης του ανθρώπου, ειδικά σε ένα τόσο ευαίσθητο θέμα που βρίσκεται στα όρια μεταξύ ζωής και θανάτου. Η «εικαζόμενη συναίνεση» βασίζεται στο, εντελώς έωλο, τεκμήριο ότι ο δότης δεν εξέφρασε αντίθετη βούληση όσο βρισκόταν στη ζωή, μη λαμβάνοντας βέβαια υπ’ όψιν ότι και κατά τη στιγμή της αφαίρεσης των οργάνων είναι εν ζωή.
Ένας τέτοιος συλλογισμός δεν συμβιβάζεται με την ελεύθερη ανάπτυξη της προσωπικότητας και αποτελεί υπέρμετρο καταναγκασμό, ευθέως αντίθετο προς την ελευθερία την οποία κατοχυρώνει το άρθρο 5 παρ. 1 του Συντάγματος. Εξάλλου, από τα διδάγματα της κοινής πείρας, υπολογίζουμε ότι ελάχιστοι θα είναι εκείνοι που θα ενεργήσουν και θα προβούν σε έγγραφη δήλωση άρνησης δωρεάς οργάνων, όπως και ελάχιστοι ήταν εκείνοι που έγιναν εθελοντές δωρητές οργάνων.
Η ξαφνική αύξηση του αριθμού των υποψήφιων δωρητών, από τη μία στιγμή στην άλλη, δεν σημαίνει ότι ξαφνικά οι Έλληνες πολίτες αποφάσισαν μαζικά να γίνουν δωρητές οργάνων. Κάτι τέτοιο δεν συμβαδίζει με τα διδάγματα της κοινής λογικής και πείρας, ενώ οι υπέρμαχοι των μεταμοσχεύσεων γνωρίζουν πολύ καλά τα πλασματικά αποτελέσματά του, γι’ αυτό άλλωστε και υιοθετήθηκε εν τέλει αυτή η σκληρή μορφή εικαζόμενης συναίνεσης, για την οποία κάναμε λόγο προηγουμένως.

Από την άλλη, οι γραφειοκρατικές διαδικασίες που απαιτούνται για την έγκυρη δήλωση άρνησης δωρεάς οργάνων, καθώς και η αναβλητικότητα που χαρακτηρίζει την ελληνική ιδιοσυγκρασία, αποτελούν ανασταλτικούς παράγοντες για την έγκαιρη και έγκυρη δήλωση της απαιτούμενης έγγραφης άρνησης. Ο Έλληνας πολίτης που καθημερινά έρχεται αντιμέτωπος με το γραφειοκρατικό τέρας του Δημοσίου και τελευταίως με την παντελώς αναξιόπιστη και όχι λιγότερο γραφειοκρατική ηλεκτρονική διακυβέρνηση, θα προτιμήσει να αναβάλει επ’ αόριστον τη νόμιμη υπεύθυνη δήλωση, σκεπτόμενος απλοϊκά ότι «δε βαριέσαι, δεν πεθαίνω και σήμερα…»

Επίσης, το ενδεχόμενο ο δότης να αγνοούσε το περιεχόμενο των νομοθετικών ρυθμίσεων περί της εικαζόμενης συναίνεσης και την υποχρέωσή του να δηλώσει στην αρμόδια διοικητική αρχή την αντίθεσή του ως προς τη δωρεά οργάνων, είναι κάτι προφανές. Με ποια λογική απαιτείται από τον απλό κόσμο, ειδικά τους ηλικιωμένους ανθρώπους, να γνωρίζουν επακριβώς τα όσα ισχύουν για τις μεταμοσχεύσεις; Δεν είναι θεσμικώς δυνατό, κατά τη έννομη τάξη της χώρας μας, να του αντιταχθεί κατά τη νοσηλεία του και την εξαιρετικά σοβαρή κατάσταση της υγείας του, ότι τέτοιας μορφής άγνοια νόμου δεν επιτρέπεται.

Παρατηρούμε ξεκάθαρα λοιπόν, τη σαφέστατη αντίθεση με το Ελληνικό Σύνταγμα, της οποιαδήποτε μορφής εικαζόμενης συναίνεσης και της ανάθεσης της τελικής επιλογής σε τρίτα οικεία πρόσωπα του δότη.

ΕΣΔΑ

Ιδιαίτερο ενδιαφέρον παρουσιάζει και ο έλεγχος της διάταξης της εικαζόμενης συναίνεσης από τη σκοπιά της Ευρωπαικής Σύμβασης Δικαιωμάτων του Ανθρώπου. Συγκεκριμένα, στο άρθρο 2 της ΕΣΔΑ ορίζεται ότι: «το δικαίωμα εκάστου προσώπου στη ζωή προστατεύεται από το νόμο. Σε κανένα δεν δύναται να επιβληθεί εκ προθέσεως θάνατος, ειμή εις εκτέλεσιν θανατικής ποινής εκδιδομένης υπό δικαστηρίου σε περίπτωση αδικήματος τιμωρουμένου από το νόμο διά της ποινής αυτής». Επιπλέον οι εξαιρέσεις που τίθενται στην παράγραφο 2 του ίδιου άρθρου είναι παντελώς άσχετες με τις μεταμοσχεύσεις.

Προκαλώντας τον θάνατο του δότη με την αφαίρεση οργάνων, εικάζοντας έωλα την συναίνεσή του, παραβιάζεται το εν λόγω άρθρο και έτσι μπορούμε να πούμε ότι ο νόμος αυτός αντιτίθεται και στην ΕΣΔΑ.

Όσα αναφέραμε για την αντισυνταγματικότητα της εικαζόμενης συναίνεσης και την αντίθεση της με την ΕΣΔΑ, ισχύουν στο πολλαπλάσιο για την βάρβαρη διάταξη της παραγράφου 6 του άρθρου 9, που υποχρεώνει τον ιατρό να διακόψει  την μηχανική υποστήριξη σε ασθενείς που δεν προσφέρονται για δωρεά οργάνων.

Στο σημείο αυτό, θα πρέπει να σταθούμε στο γεγονός ότι η χώρα μας έχει καταδικασθεί αλλεπάλληλες φορές για καταπάτηση των ανθρωπίνων δικαιωμάτων από το Ευρωπαϊκό Δικαστήριο Δικαιωμάτων του Ανθρώπου, μετά την προσφυγή συγκεκριμένων ομάδων και καλά χρηματοδοτούμενων Μ.Κ.Ο. για παραβάσεις σε θέματα μειονοτήτων.

Με δεδομένα όλα όσα προαναφέραμε σχετικά με την αντισυνταγματικότητα της εικαζόμενης συναίνεσης και την ευθεία καταπάτηση στοιχειωδών δικαιωμάτων του εικαζόμενου δωρητή, μας προκαλεί ιδιαίτερη εντύπωση και αναρωτιόμαστε, γιατί δεν παίρνουν θέση όλες αυτές οι Μ.Κ.Ο. και οι διάφοροι οργανισμοί, οι οποίοι αυτοαναγορεύονται σε προστάτες των ανθρωπίνων δικαιωμάτων;
Γιατί άραγε σιωπούν σε αυτή τη βάναυση καταπάτηση του δικαιώματός μας στη ζωή και στην αυτοδιάθεση του σώματός μας, εκείνοι που παλεύουν καθημερινώς για τα δικαιώματα των μειονοτήτων όπως οι ομοφυλόφιλοι κλπ, σέρνοντας τη χώρα μας επανειλημμένως στο Ευρωπαϊκό Δικαστήριο, με αποτέλεσμα να πληρώνει πρόστιμα ο νεόπτωχος ελληνικός λαός για άλλες περιπτώσεις παραβάσεων της ΕΣΔΑ;
Εύλογα θα απαντήσει κάποιος ότι οι ίδιοι «έκαναν τα στραβά μάτια» σε τόσα που υπέστη και ακόμα υποφέρει κατά παράβαση του Συντάγματος αλλά και κάθε ανθρώπινης λογικής, από τις κατοχικές κυβερνήσεις και την τρόικα, το σύνολο του ελληνικού λαού, επομένως είναι μάταιο να περιμένουμε από αυτές τις ύποπτες ομάδες κάποια παρέμβαση υπέρ του αυτονόητου δικαιώματος του ανθρώπου στο σώμα του.
Όλο αυτό το διάστημα που δοκιμάζεται η πατρίδα μας, εκείνοι είχαν ως μοναδικό τους μέλημα να χτιστεί Τέμενος, να καταργηθούν τα θρησκευτικά, να λάβουν την ελληνική ιθαγένεια όλοι όσοι πατούν το ελληνικό έδαφος, να καταργηθεί η μισθοδοσία των κληρικών, να αναγνωρισθεί ο γάμος των ομοφυλοφίλων κοκ.

 ΕΝΑΡΜΟΝΙΣΗ ΜΕ ΚΟΙΝΟΤΙΚΗ ΟΔΗΓΙΑ;

Όσον αφορά τώρα την περίφημη εναρμόνιση της Ελλάδος στις κοινοτικές οδηγίες περί μεταμοσχεύσεων, όπως αναφέρεται στην επικεφαλίδα του νέου νόμου περί των μεταμοσχεύσεων, αξίζει να αναγνώσουμε αυτούσιο ένα μικρό κομμάτι της σχετικής οδηγίας του 2012:

«Η οδηγία υπενθυμίζει: την απαίτηση για τα κράτη μέλη να προστατεύουν τους ζώντες δότες από πιθανούς κινδύνους, από σωματικές και οικονομικής φύσης αντιξοότητες που σχετίζονται με τη διαδικασία δωρεάς, καθώς και να εξασφαλίζουν την εθελοντική και μη αμειβόμενη δωρεά όπως ορίζεται στην οδηγία 2010/53/ΕΕ.»

Βλέπουμε ότι πουθενά η επικαλούμενη από τον ΕΟΜ κοινοτική οδηγία δεν επιβάλλει στα Κράτη Μέλη της Ευρωπαϊκής Ένωσης την περιβόητη εικαζόμενη συναίνεση, αλλά αντίθετα ζητά από αυτά να προστατεύσουν τους δότες από πιθανούς κινδύνους, εξασφαλίζοντας εθελοντική και μόνο προσφορά οργάνων.

ΠΑΡΑΒΑΣΗ ΚΑΝΟΝΙΣΜΟΥ ΤΗΣ ΒΟΥΛΗΣ

Ένα άλλο σημείο που παρουσιάζει νομικό ενδιαφέρον, είναι ο τρόπος με τον οποίο ψηφίστηκε ο επίμαχος νόμος, κατά προφανή παράβαση του Κανονισμού της Βουλής, όπως προκύπτει από τα πρακτικά της μέρας ψήφισης του Νόμου 3984/2011, γεγονός που θέτει εύλογο ζήτημα εγκυρότητας της διαδικασίας της ψήφισης του νόμου στη Συνεδρίαση της Ολομέλειας της Βουλής εκείνης της ημέρας.

Ήταν η 15^η Ιουνίου του 2011, όταν το κίνημα των αγανακτισμένων πολιτών είχε περικυκλώσει τη Βουλή των Ελλήνων, ενώ οι βουλευτές κυκλοφορούσαν με αστυνομικές συνοδείες προκειμένου να αποφύγουν τον προπηλακισμό από τους εξαγριωμένους Έλληνες πολίτες. Την ημέρα εκείνη λοιπόν, εξαιτίας της υψηλής επικινδυνότητας που διέτρεχε η σωματική ακεραιότητα των πολιτικών μας και ενώ ελάχιστοι ασχολούνταν με ένα θέμα επιφανειακά ασήμαντο, όπως οι μεταμοσχεύσεις, σε σχέση με τις πολιτικές εξελίξεις που έτρεχαν τότε και «μύριζαν» λαϊκή επανάσταση, η Βουλή των Ελλήνων θύμιζε ερημωμένο τοπίο.

Χαρακτηριστική και πλήρως διαφωτιστική είναι η φράση του πρώην Προέδρου της Βουλής και βουλευτή του τότε κυβερνώντος κόμματος, κ. Απόστολου Κακλαμάνη: «Είναι εξαιρετικά κρίσιμες αυτές οι ώρες και λυπούμαι να πω ότι οι αρμόδιες υπηρεσίες των κομμάτων προφανώς δεν φρόντισαν ώστε να ενημερωθούν όλοι οι Βουλευτές όλων των κομμάτων για τη δυνατότητα ελεύθερης πρόσβασής τους στο Κοινοβούλιο. Πάρα πολλοί Βουλευτές θεωρούν ότι δεν είναι δυνατή η πρόσβαση στο Κοινοβούλιο και αυτό δεν είναι αληθές….Και όταν δίδεται η εικόνα της Βουλής με δύο Υπουργούς στα έδρανα και δέκα Βουλευτές στην Αίθουσα, ο λαός διερωτάται πού είναι οι άλλοι ..».

Υπήρχε, επομένως, καταφανές πρόβλημα προσέλευσης των βουλευτών στην Ολομέλεια, για την απαρτία της οποίας απαιτείται κατ’ ελάχιστο το ένα τέταρτο του συνόλου των βουλευτών, δηλαδή 75 στον αριθμό. Τα άδεια έδρανα επρόδιδαν έναν κατά πολύ μικρότερο αριθμό βουλευτών, γεγονός που θα έπρεπε να ληφθεί σοβαρά υπ’ όψιν από την Προεδρεύουσα της Βουλής για εκείνη τη μέρα, κ. Ροδούλα Ζήση, και ακολουθώντας τις διατάξεις του Κανονισμού της Βουλής, να αναβάλει τη συνεδρίαση για μια άλλη μέρα, κατά την οποία θα ήταν ευκολότερη η πρόσβαση των βουλευτών. Κι όμως, αυτοί οι ελάχιστοι βουλευτές που βρέθηκαν εκείνη τη μέρα στην αίθουσα, ψήφισαν στο όνομα του Ελληνικού Λαού, ο οποίος αγανακτισμένος διαμαρτυρόταν έξω από το «ναό της Δημοκρατίας», θεωρώντας ανάξιους της εμπιστοσύνης του, τους τότε βουλευτές και αποκλείοντας τους τις διόδους προς τη Βουλή.

Η αντιδημοκρατικότητα της τότε κυβέρνησης, που μας φορτώθηκε με σύνθημα το γραφικό «λεφτά υπάρχουν», φάνηκε και σε αυτή την περίπτωση. Η εμμονή του τότε Υπουργού Υγείας, κ. Ανδρέα Λοβέρδου, να περάσει ένα νόμο που γνώρισε τη λαϊκή αποδοκιμασία μέσω της δημόσιας διαβούλευσης, η οποία βέβαια υπάρχει για να υπάρχει, καθώς παρατηρούμε ότι οι δημοκράτες κυβερνώντες μας δεν τη παίρνουν ποτέ στα σοβαρά, μας έκανε μάρτυρες αυτής της αντιδημοκρατικής πρακτικής που υιοθετήθηκε προκειμένου να περάσει αυτός ο νόμος.

ΑΠΟΦΥΓΗ ΑΠΑΝΤΗΣΗΣ ΑΠΟ ΤΟΝ ΕΟΜ

Για να μη θεωρηθεί ότι αδικούμε τον Εθνικό Οργανισμό Μεταμοσχεύσεων, ο οποίος έχει αναλάβει εργολαβικά την υποστήριξη αυτού του νόμου, προσπαθήσαμε να έρθουμε σε επικοινωνία με τους αρμόδιους εκπροσώπους του, θέτοντας κάποια σαφή ερωτήματα με γραπτή επιστολή μας, πριν από 2 περίπου μήνες. Είχαμε σκοπό να παρουσιάσουμε στην ημερίδα τις θέσεις του ΕΟΜ για κάποια αμφιλεγόμενα και ασαφή ζητήματα του νόμου.

Ο πρόεδρος του ΕΟΜ κ. Χατζής, έπειτα από τις επανειλημμένες τηλεφωνικές οχλήσεις μας, αρνήθηκε να απαντήσει στα σαφή ερωτήματα που του θέσαμε, εφευρίσκοντας ευφάνταστες δικαιολογίες, όπως ότι το έγγραφο που αποστείλαμε δεν είχε γραμμένη τη διεύθυνση της ΕΠΜ, πράγμα που δεν ίσχυε, έπειτα ότι τάχα δεν είμαστε επίσημος εκκλησιαστικός φορέας και ότι … απαντάει μόνο στην Ιερά Σύνοδο και άλλα τέτοια παρόμοια.

Να σημειώσουμε ότι ήδη ο ΕΟΜ έχει απαντήσει γραπτά σε άλλα ερωτήματα μεμονωμένων ιδιωτών. Εμείς αναρωτιόμαστε, γιατί δεν απαντούν σε εμάς; Αν όλα είναι αθώα, δεν έχουν να φοβηθούν τίποτα, καθώς όπως λέει ο σοφός λαός: «καθαρός ουρανός, αστραπές δεν φοβάται». Την προκλητική σιωπή του ΕΟΜ την αφήνουμε στην κρίση σας.

ΔΗΛΩΣΗ ΑΡΝΗΣΗΣ ΔΩΡΕΑΣ ΟΡΓΑΝΩΝ

Σε κάθε περίπτωση, και λίγο πριν ολοκληρώσω την εισήγησή μου, θα παρακαλούσα τον καθένα ξεχωριστά, να μην αναβάλει τη δήλωση άρνησης δωρεάς των οργάνων του και να ενεργήσει γρήγορα και υπεύθυνα. Η Εστία Πατερικών Μελετών και η Ενωμένη Ρωμηοσύνη, μεριμνώντας για την εγκυρότητα της υπεύθυνης δηλώσεως, έχουν συντάξει το περιεχόμενό της. Το μόνο που απομένει σε εσάς είναι να τη συμπληρώσετε με τα στοιχεία σας, να επικυρώσετε στο ΚΕΠ το γνήσιο της υπογραφής, να τη στείλετε στον ΕΟΜ στη διεύθυνση που αναγράφεται πάνω στη δήλωση και να κρατήσετε μερικά αντίγραφα με θεωρημένη την υπογραφή σας, που θα φυλάξουν τα κοντινά σας και εμπιστοσύνης σας πρόσωπα. Για να μην ταλαιπωρηθείτε στα ΚΕΠ, θα πάρετε όσα αντίγραφα επιθυμείτε και θα τα υπογράψετε όλα εκεί, ώστε να θεωρηθεί το γνήσιο της υπογραφής. Μην πάτε με φωτοαντίγραφα της ήδη υπογεγραμμένης δήλωσης γιατί δεν τα επικυρώνουν. Εκεί θα μας θεωρήσουν μόνο το γνήσιο της υπογραφής.

ΕΠΙΛΟΓΟΣ

Κλείνοντας, θα ήθελα να θυμίσω τα περιέργως προφητικά λόγια που κατεγράφησαν κατά την προσφώνηση της τότε Προέδρου της Βουλής, κ. Άννας Ψαρούδα-Μπενάκη, προς τον νεοεκλεγέντα το έτος 2005, Πρόεδρο της Δημοκρατίας, κ. Κάρολο Παπούλια:

«Αναλαμβάνετε, κύριε Πρόεδρε, την Προεδρία της Ελληνικής Δημοκρατίας για μία πενταετία όπου θα σημειωθούν σημαντικά γεγονότα και εξελίξεις: Η Ευρωπαϊκή ενοποίηση θα προωθηθεί με την ψήφιση ενδεχομένως και της Συνταγματικής Συνθήκης, τα εθνικά σύνορα και ένα μέρος της εθνικής κυριαρχίας θα περιορισθούν χάριν της ειρήνης, της ευημερίας και της ασφάλειας στη διευρυμένη Ευρώπη, τα δικαιώματα του ανθρώπου και του πολίτη θα υποστούν μεταβολές καθώς θα μπορούν να προστατεύονται, αλλά και να παραβιάζονται από αρχές και εξουσίες πέραν των γνωστών και καθιερωμένων και πάντως η Δημοκρατία θα συναντήσει προκλήσεις και θα δοκιμασθεί από ενδεχόμενες νέες μορφές διακυβέρνησης.»

Ο περιβόητος νόμος των μεταμοσχεύσεων, θα ήταν συνετό να εξετασθεί μέσα στο γενικότερο πλαίσιο διαδοχικών αντισυνταγματικών νόμων, όπως του χαρατσιού, της ιθαγένειας, της ηλεκτρονικής διακυβέρνησης, των περικοπών των πολυτεκνικών επιδομάτων κλπ, που βρήκαν ελεύθερη είσοδο από την «πόρτα της απανθρωπιάς» που άνοιξαν ορθάνοιχτα εκείνοι που μας έβαλαν στο μνημόνιο και στα άσπλαχνα δίχτυα του Διεθνούς Νομισματικού Ταμείου. Όλοι αυτοί οι περίεργοι νόμοι μας υπενθυμίζουν συχνότατα τα προαναφερθέντα λόγια της κ. Μπενάκη, που υπό άλλες συνθήκες θα είχαν ξεχαστεί από όλους.

Είναι κι αυτός ο νόμος λοιπόν, ένας νόμος χωρίς λογική, ένας «παλαβός» νόμος. Αλλά ας μη το βάζουμε κάτω. Ας στρέψουμε τα ώτα και τη σκέψη μας προς τον πνευματικό πατέρα του Νεοελληνικού Έθνους, τον όσιο μοναχό Παίσιο, ο οποίος από το 1981 καλώντας μας σε προσευχή και μετάνοια, μας καθησύχαζε λέγοντας:

«Νὰ προσεύχεσθε νὰ ἀναδείξη ὁ Θεὸς πνευματικοὺς ἀνθρώπους, Μακκαβαίους, γιατί ὑπάρχει μεγάλη ἀνάγκη. Ἦρθε ὁ καιρὸς νὰ πολεμήση τὸ καλὸ μὲ τὸ κακό, γιατί τὴν παρανομία τὴν ἔχουν κάνει νόμο καὶ τὴν ἁμαρτία μόδα. Ὅταν ὅμως δεῖτε συμφορὲς στὴν Ἑλλάδα, τὸ κράτος νὰ βγάζη παλαβοὺς νόμους καὶ νὰ ὑπάρχη γενικὴ ἀστάθεια, μὴ φοβηθῆτε, θὰ βοηθήση ὁ Θεός.»

Σας ευχαριστώ
 http://anavaseis.blogspot.gr/2013/04/mp3.html