Συμπαράσταση ἀπό τόν Ἅγιο Ἄγγελο.

Τό παρακάτω περιστατικό τό ἀφηγήθηκε μέ μεγάλη συγκίνηση μιά εὐσεβέστατη κυρία, ἀρκετά ἡλικιωμένη, ἡ ὁποία ἀξιώθηκε νά δεῖ ἕνα ἀπ᾿ τά παιδιά της ν᾿ ἀφιερώνεται στό Θεό. Συνέβη ὅταν ἦταν νεαρή μητέρα κι εἶχε τά παιδάκια της μικρά.
Ἔπειδή ἡ ζωή ἦταν δύσκολη τότε κι ἐργαζόταν μόνο ὁ σύζυγος, προσπαθοῦσαν μέ οἰκονομία νά ζήσουν, γιά νά μπορέσουν νά χτίσουν κι ἕνα σπιτάκι, μήπως γλυτώσουν ἀπ᾿ τό ἐνοίκιο, πού τούς ἐξαντλοῦσε οἰκονομικά. Τά παιδάκια ὅμως ἦταν ἀδύνατα, καί εἰδικά τό ἕνα. Ὁ γιατρός στόν ὁποῖο τά πῆγαν, συνέστησε καλή διατροφή· καλύτερη ἀπ᾿ ὅση εἶχαν.
Ἡ μητέρα συμφώνησε μαζί του καί προσπαθοῦσε νά πείσει καί τό σύζυγό της, ὁ ὁποῖος, ἄν καί ἦταν κι ἐκεῖνος καλός πατέρας καί τ᾿ ἀγαποῦσε τά παιδιά, ἤθελε νά ἐξακολουθήσει τή μικρή ἀποταμίευση, γιά τό λόγο πού προαναφέρθηκε. Ἔτσι ἔφτασαν νά διαφωνήσουν. Ἥρεμα, βέβαια, ἀλλά δημιουργήθηκε ἕνα στενόχωρο ἀδιέξοδο.Αὐτή ἡ συζήτηση ἔγινε μέσα στόν κῆπο τοῦ Ζαππείου, ὅπου οἱ γονεῖς εἶχαν βγεῖ περίπατο μαζί μέ τά μικρά παιδάκια τους. Ἡ νεαρή μητέρα, ἡ ὁποία σημειωτέον ἦταν ὀρφανή ἀπό μικρό παιδί καί δέν εἶχε κοντά της κανέναν συγγενῆ, γιά νά βοηθήσει νά πειστεῖ ὁ σύζυγος, ἔνιωσε πολύ πόνο καί τά μάτια της γέμισαν δάκρυα. Δέν εἶπε ὅμως οὔτε λέξη. Ἦταν ἄνθρωπος πού εἶχε τήν δύναμη τῆς ὑπομονῆς καί τῆς σιωπῆς στίς δύσκολες ὧρες. Προσευχήθηκε ὅμως νοερά ἐκείνη τή στιγμή μέ ἀφάνταστη πίστη καί πόνο καί εἶπε στό Θεό:
"--Θεέ μου! Λυπήσου με, καί φώτισέ τον! Λυπήσου με, γιατί δέν ἔχω κανέναν νά μέ βοηθήσει! Κανέναν!..."Ἐνῶ ὅμως ἔλεγε αὐτά μέ τή μυστική προσευχή της, βλέπει δίπλα της φωτεινή μεγαλοπρεπῆ ὕπαρξη! Ἕνα γλυκύτατο Ἄγγελο τοῦ Θεοῦ μέ ξανθά μαλλιά, πού τήν κοίταζε μέ πολλή ἀγάπη καί συμπάθεια! Ταράχτηκε ἐλαφρά, ἀλλά καί πάλι κατάφερε καί δέ μίλησε. Ὁ Ἄγγελος, ὁ Ἄγγελος της, ἀμέσως ἔγινε ἄφαντος, ἀφοῦ πρῶτα τῆς ἔδωσε τό ἐλπιδοφόρο μήνυμα τοῦ Θεοῦ: "Δέν εἶσαι μόνη, κόρη μου!..."Σέ λίγο ἀκούστηκε γλυκειά καί ταπεινωμένη ἡ φωνή τοῦ συζύγου της νά λέει:
"-- Ἔχεις δίκιο, "Μαρία" μου. Πρῶτα εἶναι ἡ ὑγεία τῶν παιδιῶν μας καί μετά ἔχει ὁ Θεός καί γιά τό σπίτι!"Νά πῶς λύνονται οἱ διαφωνίες, ὅταν ὑπάρχουν ἄνθρωποι προσευχῆς! Καί τό ἄλλο:
Κανείς δέν εἶναι πραγματικά μόνος, ἀλλά νιώθει μόνος, ἄν δέν ζεῖ κατά Θεόν...

Ἀπό τό βιβλίο: "Μηνύματα ἀπό τόν Οὐρανό"

Ἔκδοσις: " Ἱ. Μονῆς Παναγίας Βαρνάκοβας Δωρίδα 2005

http://hristospanagia3.blogspot.gr/2013/11/blog-post_2661.html

Τά θαύματα εἶναι σημεῖα τῆς Βασιλείας τοῦ Θεοῦ καί ἀπευθύνονται εἰς τήν ἐλευθερίαν τοῦ ἀνθρώπου

Τά θαύματα εἶναι σημεῖα τῆς Βασιλείας τοῦ Θεοῦ καί ἀπευθύνονται εἰς τήν ἐλευθερίαν τοῦ ἀνθρώπου

Ἐκ τῆς Ἱερᾶς Μητροπόλεως Κηφισίας, Ἀμαρουσίου καί Ὠρωποῦ, ἐξεδόθη τήν 17ην Ἰουλίου ἡ ἀκόλουθος ἀνακοίνωσις:
«Τὴν ἀνάμνηση τοῦ θαύματος, ποὺ ἐτέλεσε ἡ Ἁγία Βαρβάρα τὸν Ἰούλιο τοῦ 1917 στὸ Πολυδένδρι Ἀττικῆς, ὅταν ἡ λιτάνευση τῆς θαυματουργοῦ εἰκόνος της ἀπὸ τὸ προσκύνημά της στὸ Αἰγάλεω στὸ χωριὸ τὸ ἀπάλλαξε ἀπὸ λοιμώδη ἀσθένεια (εὐλογιά), ἡ ὁποία θανάτωνε τοὺς κατοίκους, ἑόρτασε καὶ φέτος ἡ ἐνορία τοῦ Ἁγίου Δημητρίου Πολυδενδρίου.
 Τὴν Κυριακὴ 14 Ἰουλίου τὸ ἀπόγευμα τελέστηκε Μέγας Ἀρχιερατικὸς Ἑσπερινός, χοροστατοῦντος τοῦ Σεβ. Ποιμενάρχου μας, Μητροπολίτου Κηφισίας, Ἀμαρουσίου καὶ Ὠρωποῦ κ. Κυρίλλου. Μετὰ τὸν Ἑσπερινὸ πραγματοποιήθηκε ἡ Λιτάνευσις τῆς Ἱερᾶς Εἰκόνος τῆς Ἁγίας μεγαλομάρτυρος Βαρβάρας στοὺς δρόμους τοῦ Πολυδενδρίου μὲ τὴ συμμετοχὴ τῶν κατοίκων τοῦ χωριοῦ.
Ὁ Σεβασμιώτατος στὸ κήρυγμά του ἔκανε ἀναφορὰ στὰ θαύματα, τὰ ὁποῖα χαρακτήρισε ὡς σημάδια τῆς Βασιλείας τοῦ Θεοῦ. Μεταξὺ ἄλλων εἶπε, πὼς θαύματα εἶναι ἔργα ποὺ δὲν μπορεῖ νὰ ἐπιτελέσει ὁ ἄνθρωπος, ποὺ ξεπερνοῦν τὶς δυνάμεις καὶ τὰ ὅρια τῆς φύσεώς του· ἐπεμβάσεις εὐεργετικές τοῦ Θεοῦ στὴ ζωή του ἢ λυτρωτικές, μὲ τὶς ὁποῖες τὸν προφυλάσσει ἢ τὸν ἀπαλλάσσει ἀπὸ ἀντιξοότητες, ποὺ ὑπερβαίνουν τὴ θεόπλαστη φυσικὴ ἀντοχὴ του (ἀρρώστιες, ἀπειλή τῆς ζωῆς κ.λπ.).
Ἐξαιτίας τους ὁ ἄνθρωπος αἰσθάνεται δέος, θαυμασμὸ καὶ εὐγνωμοσύνη γιὰ τὸ Σωτήρα, Λυτρωτὴ καὶ εὐεργέτη Θεό, εἴτε ἀπ᾽ εὐθείας εἴτε διὰ μέσου τῆς Παναγίας καὶ τῶν Ἁγίων, ποὺ μὲ τὴ Χάρη τοῦ Θεοῦ τὸν εὐεργετοῦν. Σὲ ἄλλο σημεῖο τῆς ὁμιλίας του τόνισε, γιατί δὲν γίνονται πάντοτε θαύματα.
 Οἱ Ἅγιοι δὲν εἶναι θαυματοποιοὶ, γιὰ νὰ κάνουν ἐπιδείξεις μὲ κάποια ἀνθρώπινη δεξιότητα, ἀλλὰ οἱ υἱοὶ τῆς Βασιλείας τοῦ Θεοῦ καὶ μέσα ἀπὸ τὰ θαύματα μᾶς φανερώνουν τὴ ζωντανὴ θεϊκὴ παρουσία τοῦ Κυρίου, ποὺ κατοικεῖ μέσα τους. Ἑπομένως, ἂν ἐκ τῶν προτέρων δὲν ἐπιζητοῦμε σημάδια αὐτῆς τῆς παρουσίας ἢ ἂν δὲν ἔχουμε τὶς προϋποθέσεις νὰ προβληματιστοῦμε ἐκ τῶν ὑστέρων λυτρωτικά, τότε δὲν ἐπιτελεῖται τὸ θαῦμα ἢ κι ἂν ἀκόμη ἐπιτελεσθεῖ μπροστὰ στὰ μάτια μας, ἐμεῖς δὲν πρόκειται νὰ τὸ ἀντιληφθοῦμε ὡς σημεῖο τῆς Θεϊκῆς παρουσίας τοῦ Σωτῆρος.
Σίγουρα τὰ θαύματα ἀφυπνίζουν ἢ ἐνδυναμώνουν τὴν πίστη, δὲν τὴν δημιουργοῦν ὅμως ἐξ ὑπαρχῆς. Εἶναι σημεῖα τῆς Βασιλείας τοῦ Θεοῦ, ποὺ ἀπευθύνονται στὴν ἐλευθερία τοῦ ἀνθρώπου. Καὶ κατέληξε ὅτι ἡ ἐν Χριστῷ ζωή, στὴν ὁποία ἀναγεννηθήκαμε μὲ τὸ Βάπτισμα καὶ μετέχουμε μὲ τὴν Θεία Κοινωνία, εἶναι ἡ ἀφετηρία, τὸ φυσικὸ κλῖμα καὶ ὁ στόχος τῶν θαυμάτων, ποὺ ἐπιτελοῦνται στὸ ὄνομα τοῦ Κυρίου.
Μόνο μὲ μία τέτοια θεώρησή τους, μποροῦμε νὰ τὰ ἀξιοποιήσουμε κοινωνώντας μὲ Ἐκεῖνον ποὺ μέσα ἀπὸ αὐτὰ μᾶς ἀποκαλύπτεται καὶ μᾶς εὐεργετεῖ».

 Ὀρθόδοξος Τύπος ἀρ. φύλ. 1985  26 Ἰουλίου 2013



http://anavaseis.blogspot.gr/2013/07/blog-post_3263.html

ΘΑΥΜΑΤΟΥΡΓΙΚΗ ΙΑΣΗ ΑΡΧΙΕΡΕΩΣ ΑΠΟ ΤΗΝ ΠΑΝΑΓΙΑ*

Ἐφησυχάζοντος Μητροπολίτου Ἀντινόης

 Παντελεήμονος (κατὰ κόσμον Γεωργίου Λαμπαδαρίου).

«Γεννήθηκα στὴν Κάλυμνο, στὶς 14 Μαΐου 1955, ἀπὸ εὐσεβεῖς γονεῖς· τὸν Παντελὴ Λαμπαδάριο καὶ τὴν Καλλιόπη, τὸ γένος Ζαΐρη. Τὸ 1975 ἔγινε ἡ κουρά μου ὡς μοναχοῦ ἀπὸ τὸν σεβαστὸ Γέροντά μου ἀρχιμ. π. Ἀμφιλόχιο Τσοῦκο, σημερινὸ Μητροπολίτη Νέας Ζηλανδίας. Ἡ κουρὰ ἔλαβε χώρα στὴν Ἱερὰ Μονὴ τοῦ Ἁγίου Παντελεήμονος Καλύμνου καὶ

μετονομάστηκα Εὐθύμιος. Στὶς 20 Μαΐου 1980, ἑορτὴ τοῦ Ἁγίου Πνεύματος, χειροτονήθηκα διάκονος ἀπὸ τὸν μακαριστὸ Μητροπολίτη Λέρου, Καλύμνου καὶ Ἀστυπαλαίας Ἰσίδωρο Ἀηδονόπουλο καὶ στὶς 6 Δεκεμβρίου 1983 προχειρίζομαι στὸν βαθμὸ τοῦ Πρεσβυτέρου λαμβάνοντας καὶ τὸ ὀφίκιο τοῦ ἀρχιμανδρίτη ἀπὸ τὸν Μητροπολίτη

Λέρου, Καλύμνου καὶ Ἀστυπαλαίας κ. Νεκτάριο Χατζημιχάλη.

Ἕνα χρόνο μετὰ ἀπὸ τὴ χειροτονία μου, στὸ τέλος Νοεμβρίου τοῦ 1984,

αἰσθάνθηκα μεγάλους πόνους στὴ μέση μου. Νόμιζα ὅτι οἱ πόνοι προήρχοντο ἀπὸ ὑπερβολικὴ κούραση ἢ εἶχα κάποιο πρόβλημα μὲ τὰ νεφρά μου. Στὴν ἀρχὴ δὲν ἔδωσα σημασία. Ἄφησα τὸ πρόβλημα νὰ περάσει. Δὲν τὸ πῆρα στὰ σοβαρά. Νόμιζα ὅτι ἦταν κάτι τὸ περαστικό.

Ἀναχώρησα ἀπὸ τὴν Κάλυμνο στὶς 8 Ἰανουαρίου 1985 μὲ σκοπὸ νὰ δώσω ἐξετάσεις – χρωστοῦσα τρία μαθήματα τοῦ πρώτου ἔτους τῶν θεολογικῶν μου σπουδῶν. Στὴν Ἀθήνα μόλις ποὺ πρόλαβα νὰ δώσω τὸ ἕνα ἀπὸ τὰ τρία μαθήματα ποὺ χρωστοῦσα. Μέσα σὲ δυὸ ἑβδομάδες, μετὰ ἀπὸ τὴν ἄφιξή μου στὴν Ἀθήνα τὰ πράγματα πῆραν ἄλλη τροπή. Οἱ

πόνοι αὐξήθηκαν τόσο πολὺ ποὺ δὲν μποροῦσα νὰ βρῶ ἀνάπαυση. Τὸ συκώτι πρήστηκε καὶ ἐγὼ ἤμουν μόνος μέσα στὸ διαμέρισμα ποὺ εἶχα ἐνοικιάσει ἀκριβῶς ἀπέναντι ἀπὸ τὴ Θεολογικὴ Σχολή.

Οἱ καλοὶ φίλοι μου μὲ πῆγαν στὸ νοσοκομεῖο τῶν κληρικῶν στὴν Ἁγία

Βαρβάρα (τότε ὀνομαζόταν Ν.Ι.Ε.Ε.). Κάναμε ἐξετάσεις, ἀλλὰ δὲν μποροῦσαν νὰ ἐντοπίσουν τὸ πρόβλημα. Μέρα μὲ τὴ μέρα ἡ κατάσταση χειροτέρευε. Ἐνθυμοῦμαι ὅτι ἕνα ἀπόγευμα θέλησα νὰ κατέβω τὴ σκάλα, ἀλλὰ κάτι μὲ ἐμπόδιζε. Αἰσθανόμουν μεγάλο φόβο. Δὲν μποροῦσα νὰ ἐλέγξω τὰ πόδια μου. Πίστευα ὅτι θὰ ἔπεφτα. Ἔτσι, γύρισα στὸ δωμάτιό μου. Τὸ βράδυ θέλησα νὰ πάω γιὰ τὴ σωματική μου ἀνάγκη. Ἐκεῖ διαπίστωσα ὅτι ἡ ὑγεία χειροτέρεψε γιὰ τὰ καλά. Πράγματι ἀπὸ ἐκείνη τὴ βραδιὰ ἄρχιζα νὰ χάνω τὴν κινητικότητα τῶν κάτω ἄκρων. Οἱ γιατροὶ ἄρχισαν νὰ ἀνησυχοῦν. Κάλεσαν κάποιο νευρολόγο καὶ ἐκεῖνος μὲ συνεργασία κάποιας γιατροῦ μοῦ ἔκαναν παρακέντηση. Ἡ γιατρὸς

ἦταν ἐντελῶς ἄπειρη. Ἦταν ἡ πρώτη φορὰ ποὺ θὰ ἔκανε παρακέντηση. Ἀπὸ τὴ νευρικότητά της κτύπησε τὴ ρίζα τοῦ νεύρου καὶ τὸ δεξί μου πόδι ἀντέδρασε δυναμικὰ καὶ μὲ τρομεροὺς πόνους. Οἱ πόνοι ἦσαν ἀφόρητοι καὶ ἡ ταραχή μου ἀπερίγραπτη, τόσο πολὺ ὑπόφερα ποὺ οἱ ἄλλοι ἀσθενεῖς ἀπὸ συμπάθεια δὲν μποροῦσαν νὰ μείνουν ἄλλο στὸ κοινὸ δωμάτιο καὶ βγῆκαν ἔξω. Τὰ πράγματα δὲν ἦταν εὐχάριστα. Μόλις ὁ νευρολόγος εἶδε τὴ σύριγγα εἶπε ὅτι ἡ κατάσταση χρειάζεται νευροχειροῦργο.

Στὸ μεταξὺ χρόνο φθάνει στὴν Ἀθήνα ἡ ἀδελφή μου, ἡ Θέμις. Μέχρι τὴν ἡμέρα ἐκείνη δὲν εἶχα εἰδοποιήσει κανένα ἀπὸ τοὺς δικούς μου. Δὲν ἤθελα νὰ ἀνησυχήσουν. Μετὰ ἀπὸ πολλὲς παρακλήσεις μ’ ἔπεισαν νὰ μὲ μεταφέρουν στὸ νοσοκομεῖο «Ο ΕΥΑΓΓΕΛΙΣΜΟΣ». Θυμᾶμαι ὅτι βγαίνοντας ἀπὸ τὸ νοσοκομεῖο Ν.Ι.Ε.Ε. τελοῦσαν Θεία Λειτουργία στὸ παρεκκλήσι. Ἦταν ἡ γιορτὴ τοῦ Ἁγίου Χαραλάμπους (10 Φεβρουαρίου

1985). Ἔκανα τὸν σταυρό μου καὶ παρακάλεσα τὴν Παναγία νὰ μὲ προστατεύσει.

Μὲ τὸ ἀσθενοφόρο φθάσαμε στὸ νοσοκομεῖο «Ο ΕΥΑΓΓΕΛΙΣΜΟΣ». Μοῦ

ἔδωσαν ἀμέσως κρεβάτι σ’ ἕνα δωμάτιο μὲ ὀκτὼ ἄτομα. Οἱ ἐξετάσεις δὲν καθυστέρησαν. Μὲ πῆραν ἀμέσως καὶ μοῦ ἔκαναν μυελογράφημα. Ἡ κατάσταση δὲν ἦταν τόσο εὐχάριστη. Προσπάθησα νὰ συνεργαστῶ, ὅσο μποροῦσα, μὲ τοὺς γιατρούς. Μόλις τελείωσαν συνεδρίασαν ὑπὸ τὴν προεδρία τοῦ κ. Καρβούνη. Ἡ διάγνωση δὲν ἦταν εὐχάριστη.

Προσβλήθηκα ἀπὸ τὴ σοβαρὰ ἀσθένεια μεταστατικοῦ καρκίνου τοῦ νωτιαίου μυελοῦ ποὺ προκάλεσε τὴν πλήρη παραλυσία τῶν κάτω ἄκρων. Ἤμουν μόλις 29 χρονῶν.

Μ’ ἔβαλαν σ’ ἕνα δωμάτιο, γιὰ νὰ μοῦ ποῦν τὰ ἀποτελέσματα. Ἐκεῖ ἤμουν μόνος καὶ ἀπὸ τὸ κρεβάτι παρατηροῦσα τὰ διάφορα ἐργαλεῖα. Εἶχα πλήρεις τὶς αἰσθήσεις μου καὶ δὲν ἤμουν ὑπὸ τὴν ἐπήρεια κάποιου φαρμάκου. Ἁπλῶς περίμενα ὑπομονετικὰ τὰ ἀποτελέσματα. Ξαφνικὰ ἀκούω μία ἀντρικὴ φωνὴ νὰ μοῦ λέγει:

-«Δὲν πρέπει νὰ φύγεις ἀπὸ τὴν Ἑλλάδα, διότι ἡ Παναγία θὰ σὲ κάνει καλὰ ἐδῶ μέσα· ἐὰν φύγεις, θὰ πεθάνεις!»

Στὸ ἄκουσμα αὐτῆς τῆς φωνῆς ξαφνιάστηκα καὶ γυρνοῦσα τὸ κεφάλι μου δεξιὰ καὶ ἀριστερὰ γιὰ νὰ δῶ ποιός μοῦ μίλησε. Δὲν ἦταν κανεὶς μέσα στὸ δωμάτιο. Μονολογοῦσα καὶ ἔλεγα:

-«Ἡ φαντασία μου θἆταν.»

» Ἡσύχασα καὶ ἔβλεπα τὸ ταβάνι τοῦ δωματίου. Τότε, μόλις ποὺ πέρασαν λίγα λεπτά, ἡ φωνὴ ἐπαναλήφθηκε γιὰ δεύτερη φορά, καθαρά, πεντακάθαρα, ὅπως καὶ τὴν πρώτη φορά:

-«Δὲν πρέπει νὰ φύγεις ἀπὸ τὴν Ἑλλάδα, διότι ἡ Παναγία θὰ σὲ κάνει καλὰ ἐδῶ· ἐὰν φύγεις, θὰ πεθάνεις!»

»Δὲν πρόλαβα νὰ κοιτάξω ξανὰ καὶ ἕνας ἀπὸ τοὺς νευροχειρούργους μπῆκε στὸ δωμάτιο καὶ μοῦ εἶπε:

-«Πάτερ, ἀποφασίσαμε ὅτι δὲν μποροῦμε νὰ σὲ χειρουργήσουμε ἐδῶ στὴν Ἑλλάδα.

Ἔχομε ὑπογράψει τὰ σχετικὰ ἔγγραφα. Πρέπει νὰ φύγεις ἀμέσως εἴτε γιὰ Ἀγγλία, εἴτε γιὰ Ἀμερική. Ἡ ἐκλογὴ εἶναι δική σου. Ἐμεῖς δὲν μποροῦμε νὰ σὲ χειρουργήσουμε.»

Ἐγὼ ἀρνήθηκα καὶ τοῦ ἐξήγησα τί ἀκριβῶς συνέβη πρὸ ὀλίγου στὸ δωμάτιο. Ὁ γιατρός μοῦ εἶπε:

-«Πάτερ, καὶ ἐγὼ εἶμαι Ὀρθόδοξος Χριστιανὸς καὶ πιστεύω στὸν Θεό, ἀλλὰ ἐδῶ παίζουμε τὴ ζωή σου. Κάθε δευτερόλεπτο ποὺ περνᾶ δὲν εἶναι σὲ βάρος τῆς ὑγείας σου, ἀλλὰ τῆς ζωῆς σου. Πρέπει νὰ φύγεις ἀμέσως.»

»Τότε, τοῦ ἀπήντησα:

-«Ὄχι, δὲν φεύγω ἀπ’ ἐδῶ. Δὲν γνωρίζω τί ἦταν ἐκείνη ἡ φωνή πού μοῦ μίλησε. Ἀλλά ἐὰν ὑποθέσουμε ὅτι ἦταν ἀπὸ τὸν Θεό, τότε δὲν θὰ τὴν παρακούσω, ἀλλὰ θὰ τὴν ὑπακούσω καὶ ἐὰν ἐσεῖς δὲν θέλετε νὰ μὲ χειρουργήσετε, τότε προτιμῶ νὰ πεθάνω.»

Οἱ γιατροὶ δὲν εἶχαν ἄλλη ἐπιλογή. Προσπάθησαν νὰ μὲ πείσουν μέσῳ τῆς ἀδελφῆς μου καὶ τοῦ θείου μου, Γιάννη Π. Ζαΐρη, ποὺ ἦταν τότε Πρόεδρος Ἐφετῶν στὴν Ἀθήνα. Ἡ ἀδελφή μου ἡ Θέμις καὶ μερικοὶ ἀπὸ στοὺς καλούς μου φίλους ἦταν πάντοτε δίπλα μου.

Ἕνας ἀπὸ τοὺς Καθηγητές μου, ὁ κ. Γεώργιος Γρατσέας ἦταν ἐπίσης κοντά μου. Ἡ ἐγχείρηση ἔλαβε χώρα χωρὶς καμμία καθυστέρηση, τὸ ἴδιο ἀπόγευμα.

Ὁ θεράπων γιατρὸς ἦταν ὁ κ. Κωνσταντῖνος Κρασανάκης, Νευροχειρουργός. Ὅταν μὲ βάλανε στὸ δωμάτιο γιὰ τὴ μεγάλη ἐγχείρηση, εἶδα ἀπέναντί μου τὴν εἰκόνα τῆς Θεοτόκου Μαρίας. Τὴν παρακάλεσα λέγοντας:

-«Παναγία μου, ἐσὺ κάνε τὴν ἐγχείρηση μὲ τὰ χέρια τῶν γιατρῶν!»

Ἡ ἐγχείρηση κράτησε ἀρκετὲς ὧρες. Ὅταν ξύπνησα ἀπὸ τὴ νάρκωση δίπλα μου ἦταν ὁ καλός μου φίλος καὶ συμφοιτητὴς π. Δημήτριος Ἀργυρός. Πάντοτε τὸν χαρακτήριζε τὸ θαρραλέο του φρόνιμα. Μοῦ ’δωσε κουράγιο. Βρισκόταν δίπλα μου στὶς πιὸ δύσκολες ὧρες τῆς ζωῆς μου, ὅπως καὶ ὁ π. Κωνσταντῖνος Ράπτης καὶ ἄλλοι.

Μετὰ ἀπὸ λίγο βρέθηκα στὸ δωμάτιό μου μὲ τὴν ἀδελφή μου. Οἱ μέρες περνοῦσαν καὶ ἀντιμετώπισα ἄλλους κινδύνους. Ὅλα τὰ ἐσωτερικὰ ὄργανα εἶχαν παραλύσει. Τίποτε δὲν λειτουργοῦσε κανονικά. Κύστη καὶ ἔντερα ἔμειναν παράλυτα καὶ ἀδρανῆ. Εὐτυχῶς ποὺ μία νοσοκόμα ἀντιλήφθηκε τὸ πρόβλημα καὶ πρόσταξε νὰ μοῦ βάλουν καθετήρα, εἰδάλλως ἡ κύστη θὰ σποῦσε.

Δὲν θυμᾶμαι πόσες μέρες πέρασαν καὶ μὲ ἐπισκέφθηκε ὁ ἰατρὸς κ. Κωνσταντῖνος Ἀλεξόπουλος, Παθολόγος- Ὀγκολόγος καὶ σήμερα Διευθυντὴς Ὀγκολογικοῦ Τμήματος Γ.Ν.Α. «Ὁ Εὐαγγελισμός». Μοῦ εἶπε ὅτι θὰ ἀρχίσει χημειοθεραπεία καὶ μὲ μετέφερε σ’ ἕνα ἰδιαίτερο δωμάτιο στὸ 10^ο  ὄροφο τῆς Β΄ Παθολογικῆς. Ἐκεῖ ἔμεινα τὸ περισσότερο

διάστημα τῆς παραμονῆς μου στὸ Νοσοκομεῖο. Προϊσταμένη Νοσοκόμα τὴν περίοδο ἐκείνη ἦταν ἡ Δ/νὶς Μαρία Κτενοπούλου.

Ἦταν μία δύσκολη περίοδος, γιατί κάθε μέρα εὑρισκόμουν ἀντιμέτωπος μὲ τὸν θάνατο. Ἦταν μία πάλη μεταξὺ ζωῆς καὶ θανάτου. Ἀλλά, ποτὲ δὲν ἔχασα τὴν πίστη μου ἢ τὶς ἐλπίδες μου ἢ τὴν ἐμπιστοσύνη μου στὴν ὑπόσχεση τοῦ Θεοῦ, ὅτι θὰ μὲ κάνει καλὰ μέσῳ τῆς  Μητέρας Του, τὴν Ὑπεραγία Θεοτόκο Μαρία, ὅπως μοῦ ἀναγγέλθηκε.

Στὸ μεταξὺ χρόνο ἡ ἀδελφή μου θυμήθηκε ἕνα ὄνειρο ποὺ εἶχε δεῖ στὰ μέσα τοῦ Γενάρη, ἀλλὰ δὲν εἶχε δώσει σ’ αὐτὸ σημασία. Εἶδε τὴν Παναγία ντυμένη ὡς νοσοκόμα καὶ μὲ κρατοῦσε στὴν ἀγκαλιά Της ὡς βρέφος. Λέγει στὴν ἀδελφή μου:

-«Ὁ ἀδελφός σου πεθαίνει αὐτὴ τὴν ὥρα, ἀλλὰ μὴ φοβᾶσαι, διότι ἐγὼ θὰ τὸν κάμω καλά.»

Ἡ Παναγία πῆρε στὰ χέρια Της ἕνα νυστέρι καὶ ἔκανε δυὸ ἐγχειρήσεις. Ἀκριβῶς στὰ ἴδια ἀκριβῶς σημεῖα ποὺ ἔγιναν καὶ οἱ ἐγχειρήσεις μου. Τότε πίεσε τὶς πληγὲς καὶ ἀπ’ αὐτὲς βγῆκε πύον καὶ στὸ τέλος ἕνα σκουλήκι. Καθάρισε τὶς πληγές, τὶς ἔραψε καὶ μετὰ λέγει στὴν ἀδελφή μου:

-«Ὁ ἀδελφός σου θὰ ζήσει, ἀλλὰ θὰ κάνει δυὸ χρόνια γιὰ νὰ ξαναπερπατήσει!»

Ἡ Θέμις, ὅπως μου εἶπε, εἶχε ἐντελῶς λησμονήσει τὸ ὄνειρο ἐκεῖνο καὶ μόνον ὅταν πραγματοποιήθηκε ἡ δεύτερη χειρουργικὴ ἐπέμβαση, μετὰ ἀπὸ μῆνες, τὸ ξαναθυμήθηκε.

Τὸ περίεργο εἶναι ὅτι κάθε φορὰ ποὺ ζητοῦσα ἀπὸ κάποιο ἐπισκέπτη νὰ μοῦ φέρει μία εἰκόνα, μοῦ ἔφερναν πάντοτε τὴν εἰκόνα τῆς Παναγίας τῆς Πορταϊτίσσης τοῦ Ἁγίου Ὅρους. Ἔτσι, πίστεψα ὅτι ἦταν ἡ Παναγία ἡ Πορταΐτισσα ποὺ μὲ προστάτευε καὶ Τῆς ἔταξα, ὅτι «ἐὰν γίνω καλά, θὰ Τὴν διακονήσω».

Οἱ μέρες, οἱ ἑβδομάδες καὶ οἱ μῆνες περνοῦσαν καὶ ἐγὼ ἀκόμη βρισκόμουν στὸ κρεβάτι τοῦ πόνου χωρὶς καμμία ἀλλαγή. Οἱ ἀσθενεῖς στὸ διπλανὸ κρεβάτι ἐρχόντουσαν καὶ ἔφευγαν, καὶ ἐγὼ ἀκόμη ἐκεῖ. Χρειαζόμουν πολλὴ ὑπομονή. Παρ’ ὅλο ποὺ ἔκανα

χημειοθεραπεία, ὁ καρκῖνος μεταδόθηκε σὲ ἄλλα σημεῖα τοῦ ὀργανισμοῦ (πνεύμονες, συκώτι καὶ αἷμα). Ἀπὸ ἰατρικῆς πλευρᾶς δὲν ὑπῆρχε ἐλπίδα. Ὁ Καθηγητὴς κ. Ἀλεξόπουλος, ἂν δὲν ἐπέμενε ἡ Προϊσταμένη Δ/νὶς Μαρία Κτενοπούλου, ἀρνιόταν ἀκόμα νὰ συνεχίσει τὴ θεραπεία.

-«Εἶναι ἄσκοπο νὰ συνεχίσουμε, ἔλεγε ὁ γιατρός. Δὲν ὑπάρχει ζωὴ μέσα του. Τὸ πολύ, μέσα σὲ δυὸ ἢ τρεῖς μέρες θὰ πεθάνει. Ἂς τὸν ἀφήσουμε νὰ φύγει χωρὶς ἄλλη ταλαιπωρία.»

Μάλιστα, ὁ ἴδιος τηλεφώνησε στὸν Μητροπολίτη Καλύμνου Νεκτάριο καὶ τοῦ ἀνάφερε ὅτι:

-«Ἡ κατάσταση εἶναι σοβαρή. Τὸ πολύ, σεβασμιώτατε, τὸ Σάββατο ἢ τὴν Κυριακὴ θὰ ἔχει κοιμηθεῖ. Νὰ ἑτοιμαστεῖτε νὰ τὸν ὑποδεχθεῖτε.»

Ὁ Μητροπολίτης Καλύμνου Νεκτάριος κάλεσε τοὺς ἱερεῖς τῆς Καλύμνου σὲ συνεδρίαση. Τοὺς ἀνάγγειλε τὰ ὅσα ὁ κ. Ἀλεξόπουλος τοῦ εἶπε καὶ πρότεινε νὰ προετοιμαστοῦνε κατάλληλα. Ἕνας ἀπὸ τοὺς ἱερεῖς, ὁ πρωτοπρεσβύτερος π. Ἰάκωβος Συριώτης, ζήτησε τὸν λόγο. Ὁ μητροπολίτης τοῦ ἔδωσε τὴν ἄδεια νὰ μιλήσει. Ὁ π. Ἰάκωβος εἶπε:

-«Σεβασμιώτατε, δὲν νομίζετε ὅτι βιάζεστε νὰ βγάλετε συμπεράσματα. Ἐδῶ ὁ ἄνθρωπός μας δὲν πέθανε καὶ ἐσεῖς σχεδιάζετε τὴν κηδεία του. Ἐὰν ὁ κόσμος μάθει τὸ τί συζητᾶμε αὐτὴ τὴ στιγμὴ θὰ μᾶς κυνηγήσει ὅλους καὶ ἐσᾶς πρῶτα θὰ πετάξει στὴ θάλασσα. Γι’ αὐτό, ἂς περιμένουμε νὰ δοῦμε τὸ θέλημα τοῦ Θεοῦ καὶ μετὰ ἐνεργοῦμε.»

Ὁ κ. Ἀλεξόπουλος, ἐν τῷ μεταξύ , ἐνημέρωσε τὴν ἀδελφή μου γιὰ τὴν κατάστασή μου καὶ πρότεινε νὰ ἐνημερωθεῖ ἡ οἰκογένειά μου.

-«Δὲν ὑπάρχει ζωὴ μέσα του», ἔλεγε.

Πρέπει νὰ σημειώσω, ὅτι ὁ πυρετὸς ἐκεῖνο τὸ διάστημα καὶ γιὰ περισσότερο ἀπὸ ἕνα μήνα ἦταν 42.5 C. Κανένα φάρμακο δὲν βοηθοῦσε ὥστε νὰ κατέβει ὁ πυρετός. Ἐκείνην τὴν περίοδο γιὰ μία ὁλόκληρη ἑβδομάδα οἱ νοσοκόμες ἔπαιρναν τὸν πυρετὸ κάθε μία ὥρα.

Τί κουραστικὴ ἑβδομάδα ἦταν ἐκείνη! Κάθε ὥρα καὶ θερμόμετρο. Νύκτα καὶ μέρα δὲν ἔβρισκα χρόνο νὰ ξεκουραστῶ. Πρέπει νὰ ἦταν ἕνα Σάββατο στὰ μέσα τοῦ Μάη 1985. Ὁ πυρετὸς νὰ μὲ καίει καὶ ἐνῷ στὶς 06:00 τὸ πρωὶ ὁ πυρετὸς ἦταν 42.5 C, στὶς 07:00 π.μ. ἔγινε ξαφνικὰ 36.6 C. Ἡ νοσοκόμα ἔγινε ἔξαλλη γιατί νόμιζε ὅτι μετακίνησα τὸ θερμόμετρο.

-«Πάτερ, μοῦ εἶπε μὲ αὐστηρὸ τόνο, ἔχομε κι ἄλλους ἀσθενεῖς νὰ κοιτάξουμε. Βᾶλτο σωστὰ αὐτὴν τὴ φορά!»

Μά, ἐγὼ γνωρίζω καὶ δὲν σφάλλω στὴ μαρτυρία μου, ὅτι τὸ εἶχα τοποθετήσει σωστὰ καὶ ἤμουν ἀμετακίνητος. Ἡ νοσοκόμα βάζει τὸ θερμόμετρο γιὰ δεύτερη φορά. Τὰ ἴδια ἀποτελέσματα, 36,6 C! Φωνάζει τὴν ἀδελφή μου τὴ Θέμιδα. Τὸ ξαναβάζει γιὰ τρίτη φορὰ καὶ πάλι τὰ ἴδια ἀποτελέσματα, 36,6 C! Τότε φωνάζει τὴν προϊσταμένη, Μαρία

Κτενοπούλου, ποὺ ἀντὶ νὰ ἐξετάσει τὸ θερμόμετρο, τηλεφωνεῖ ἀμέσως τὸν γιατρό μου, τὸν κ. Ἀλεξόπουλο.

Ὁ γιατρὸς ἀπουσίαζε ἐκεῖνο τὸ πρωϊνό. Στὴ τηλεφωνική τους ἐπικοινωνία ἡ κ. Κτενοπούλου τοῦ ἀναφέρει γιὰ τὴν ἀπότομη ἀλλαγή. Ἐκεῖνος δὲν πίστεψε, ἀλλὰ εἶπε:

-«Κοιτᾶξτε, ἀδελφή, ἀγαπᾶμε καὶ σεβόμαστε τὸν π. Παντελεήμονα, ἀλλὰ αὐτὸς ὁ νέος δὲν ἔχει ζωὴ μέσα του. Μέσα σὲ δυὸ μέρες θὰ πρέπει νὰ πεθάνει. Πρέπει ὅλοι νὰ τὸ συνειδητοποιήσουμε.»

Ἡ κ. Κτενοπούλου καὶ πάλι ἐπέμενε νἄρθει νὰ ἐξετάσει ὁ ἴδιος.

-«Δὲν ξέρω ἂν πρέπει νὰ πεθάνει ἢ ὄχι, εἶπε, ἀλλὰ εἶναι ἡ μοναδική σου εὐκαιρία. Ἔλα νὰ δεῖς ἀπὸ μόνος σου. Ὁ πυρετὸς ἐξαφανίστηκε!»

Ἔτσι, ὁ γιατρὸς πείσθηκε καὶ ἦρθε στὸ Νοσοκομεῖο. Ὅταν ἦρθε οὔτε κἂν μὲ χαιρέτισε, ἀλλά, ὅταν ὁ ἴδιος ἔβαλε τὸ θερμόμετρο καὶ εἶδε ὅτι ἦταν στὰ φυσιολογικὰ ὅρια, δὲν πίστεψε στὰ μάτια του καὶ ξανάβαλε τὸ θερμόμετρο. Στὴ δεύτερη διαπίστωση, ποὺ κράτησε 12 λεπτά, μονολογοῦσε καὶ ἔλεγε:

-«Ἔ, εἴπαμε ὅτι πιστεύομε, ἀλλὰ ἐδῶ μέσα παραγίνεται.»

»Καὶ γυρνώντας στοὺς ἄλλους γιατροὺς εἶπε:

-«Ὅ,τι ἔγινε ἐδῶ μέσα δὲν ἦταν ἀπὸ ἐμᾶς. Μόνον ἕνας Θεὸς μπορεῖ νὰ τὰ κάνει. Ἀλλὰ εἶναι σημάδια γιά μᾶς. Γι’ αὐτὸ ἐσὺ θὰ κάνεις αὐτό, κι ἐσὺ θὰ κάνεις τὸ ἄλλο.»

Ἔδωσε τὶς κατάλληλες ὁδηγίες στὸν κάθε γιατρὸ νὰ ἐνεργήσει ἀνάλογα. Τὸ πρωὶ τῆς Δευτέρας μ’ ἐπισκέφθηκε κατὰ τὶς 08:00. Πρώτη φορὰ τέτοια ὥρα. Κάθισε δίπλα μου καὶ μὲ ρώτησε  πῶς αἰσθανόμουν.

-«Καλά, γιατρέ μου, ἀπήντησα, δόξα τῷ Θεῷ, καμμιὰ ἀλλαγή.»

»Ἐκεῖνος ἀπήντησε:

-«Ξέρεις, πάτερ, ἐσὺ εἶσαι σὰν τὸν Λάζαρο, ἀλλὰ κάπως διαφορετικά. Γιατί ἐκεῖνος πέθανε καὶ τάφηκε γιὰ τέσσερεις μέρες. Ἐσύ, ἐνῷ πέθαινες, πρὶν προλάβομε νὰ σὲ βάλουμε στὸν τάφο, πήδηξες ἔξω.»

-«Καί, λοιπόν, τί θὲς νὰ πεῖς;»

-«Νά, τὸ Σάββατο πρωὶ μεταξὺ 06:00 καὶ 07:00 κάτι συνέβη καὶ ἄλλαξε ὅλη τὴν πορεία τῆς ἀγωγῆς σου καὶ τώρα χρειαζόμαστε νὰ δοῦμε τί ἀκριβῶς συνέβη.»

Ἐγὼ ρώτησα:

-«Τί συνέβη, γιατρέ;»

»Καὶ ἐκεῖνος ἀπάντησε:

-«Δὲν ξέρω. Αὐτὸ θέλομε νὰ μάθουμε καὶ εἶναι ἡ μοναδική μας εὐκαιρία νὰ τὸ δοῦμε, ἀλλὰ πρέπει νὰ κάνουμε μερικὲς ἐξετάσεις.»

Ἐπακολούθησαν λεπτομερεῖς ἐξετάσεις. Τὰ ἀποτελέσματα ἦταν θαυμαστὰ καὶ ἐνῷ τέσσερις φορὲς ἔδειξαν κατάμεστο τὸν ὀργανισμὸ ἀπὸ καρκίνο, σ’ αὐτὸν κανένα ἴχνος δὲν βρέθηκε. Τὸ θαῦμα πραγματοποιήθηκε.

*ΠΕΡΙΟΔΙΚΟ ‘Ἐρῶ’ , Ε΄ ΤΕΥΧΟΣ, ΙΑΝ.-ΜΑΡ. 2011

http://www.enromiosini.gr/arthrografia/17516-%CE%B8%CE%B1%CF%85%CE%BC%CE%B1%CF%84%CE%BF%CF%85%CF%81%CE%B3%CE%B9%CE%BA%CE%B7-%CE%B9%CE%B1%CF%83%CE%B7-%CE%B1%CF%81%CF%87%CE%B9%CE%B5%CF%81%CE%B5%CF%89%CF%83-%CE%B1%CF%80%CE%BF-%CF%84%CE%B7%CE%BD/

Τά ἀποτελέσματα τῆς ἀμετανοησίας, καί σκληροκαρδίας. Νεώτερα Θαύματα τῆς Παναγίας στή Βαρνάκοβα & Ἱστορίες γιά τήν Αἰωνιότητα

Τά ἀποτελέσματα τῆς ἀμετανοησίας, καί σκληροκαρδίας

 Νεώτερα Θαύματα τῆς Παναγίας στή Βαρνάκοβα & Ἱστορίες γιά τήν Αἰωνιότητα

Εἶναι φοβερό τό γεγονός, ἀλλά ἀληθινό. Κάποιοι χριστιανοί φοιτητές τοῦ Πανεπιστημίου τό διηγήθηκαν πολύ ἐντυπωσιασμενοι, ὅταν ἦρθαν στήν Παναγιά γιά νά προσκυνήσουν.  Εἶπαν συμπληρώνοντας ὁ ἕνας τόν ἄλλον:
‟--Εἴχαμε ἕναν καθηγητή, πού φαινόταν πολύ καλός καί μελιστάλακτος. Ἐπειδή μᾶς φερόταν ἥπια, τόν συμπαθούσαμε. Τόν βλέπαμε δέ μερικές φορές νά ἔρχεται καί στήν Ἐκκλησία καί νά κοινωνάει.  Μετά ἀπό αὐτά, πιστεύαμε πώς ἦταν καί καλός χριστιανός. Ὅμως μᾶς περίμενε μεγάλη ἔκπληξη, γιά νά μήν ποῦμε φρίκη!
Κάποια μέρα μάθαμε ὅτι ἀρρώστησε βαριά. Ἀποφασίσαμε νά τόν ἐπισκεφθοῦμε.  Πήγαμε σπίτιτου σέ μιά μοναχική βίλλα σέ ἀριστοκαρτικό προάστειο, ἀλλά ἡ γυναῖκα του σχεδόν μᾶς ἔδιωξε, ταραγμένη καί ἐνοχλημένη. Ἐνῶ δέ μᾶς μιλοῦσε ἀπό τήν πόρτα, ἀκούγονταν μέσα στό σπίτι γαυγίσματα καί οὐρλιαχτά. Μερικοί τό σχολίασαν καί εἶπαν:
-Αὐτοί οἱ πλούσιοι καί τρανοί, πολλές φορές τά σκυλιά τους τά βάζουν μέσα στό σπίτι καί ζοῦν μαζί τους.  Δέν ἔχουν καταλάβει ὅτι τά ζῶα πρέπει νά ζοῦν στούς κήπους ἤ στά κτήματα. Αὐτός εἶναι ὁ προορισμός τους.
Τέλος πάντων, φύγαμε ἀπογοητευμένοι. Ὅταν ὅμως μάθαμε ὅτι τόν καθηγητή μας τόν πήγανε στό νοσοκομεῖο ἑτοιμοθάνατο, ἀποφασίσαμε νά τόν ἐπισκεφθοῦμε ἐκεῖ. Ἀγοράσαμε καί λουλούδια καί σέ λίγο ἀνεβαίναμε τίς σκάλες τοῦ νοσοκομείου πού ὁδηγούσαν σέ εἰδικές σουίτες, ἰδιαίτερα πλυτελῆ δωμάτια γιά τούς οἰκονομικά ἰσχυρούς.  Καθώς πλησιάζεμε, πάλι σκυλιά ἀκούγαμε, πάλι οὐρλιαχτά. Ἕνας εἶπε ἀγανακτησμένος:

--Κι ἐδῶ σκυλιά; Οὔτε στό νοσοκομεῖο δέν τ’ ἀποχωρίζονται;
Ἐκείνη τή στιγμή ἔβγαινε ἀπό ἕνα διαμέρισμα ἡ προϊσταμένη, ἡ ὁποία ἔτυχε νά εἶναι γνωστή ἑνός φοιτητῆ τῆς συντροφιᾶς μας. Μᾶς ρώτησε ποιόν θέλαμε καί ὅταν ἄκουσε τό ὄνομα, ταράχθηκε καί μᾶς λέει:
--Φύγετε!  Φύγετε γρήγορα! Αὐτά τά γαυγίσματα καί τά οὐρλιαχτά πού ἀκοῦτε εἶναι ἀπό αὐτόν! Δέν ὑπάρχουν σκυλιά. Ἔχει φοβερή ἀγωνία καί ἐπιθετικότητα. Σηκώνεται καί παλεύει μέ ἀόρατους γιά μᾶς ἐχθρούς.  Οἱ νοσοκόμες ἀρνοῦνται νά μποῦν στό δωμάτιό του. Μάθαμε ὅτι ἀνῆκε σέ μιά σκοτεινή αἵρεση, πού εἶναι ἀντίχριστη καί ἀντιθεη.  Ἐκεῖ θεό ἔχουν τό μαμωνᾶ (τό χρῆμα) καί τήν ἀνθρώπινη δόξα.
--Μά αὐτός κοινωνοῦσε!...., παρατήρησε ἕνας ἀπό μᾶς.
--Ἴσως γι’ αὐτό ἡ εὐθύνη του εἶναι μεγαλύτερη. Ἤθελε νά κοροϊδέψει τόν Θεό καί τούς ἀνθρώπους, ἀλλά ‟ὁ Θεός οὐ μυκτηρίζεται’’, παρατήρησε ἡ προϊσταμένη λυπημένη, καί συνέχισε:
--Τώρα, οἱ δαίμονες, πού ἔχουν δικαιώματα ἐπάνω του, ἀπαιτοῦν τήν ψυχή του!..... Κάντε του λίγη προσευχή, παιδιά μου, νά τόν ἐλεήσει ὁ Θεός, μᾶς προέτρεψε φιλάνθρωπα.
Φύγαμε ἀπό κεῖ πολύ προβληματισμένοι. Καταλάβαμε πολύ καλά ὅλοι πώς δέν πρέπει νά παίζουμε μέ τήν ψυχή μας καί τή σωτηρία μας.’’
Αὐτά εἶπαν τά νιᾶτα, πού μερικές φορές ξεπερνοῦν σέ σύνεση τίς μεγαλύτερες ἡλικίες, καί τά γηρατιά ἀκόμη. Καί πράγματι, δέν εἶναι φοβερό νά φθάνει ὁ ἄνθρωπος στό τέλος τῆς ζωῆς του καί νά μήν  αἰσθάνεται τήν ἀνάγκη νά πεῖ ἕνα ‟Θεέ μου, συγχώρεσέ με’’ ἤ ‟ἐλέησέ με’’, Εἶναι φοβερή ἡ σκληροκαρδία καί ἡ πόρωση. Νά μήν αἰσθάνεται τήν ἀνάγκη τῆς ἀφέσεως τῶν ἁμαρτιῶν του ἀπό τό Θεό μέσῳ τοῦ ἱεροῦ Μυστηρίου τῆς Ἐξομολογήσεως; Ὁ Θεός ὁ φιλανθρωπότατος δίνει τό ἔλεος. Ἔχει πεῖ: ‟Τόν ἐρχόμενον πρός με οὐ μή ἐκβάλω ἔξω’’.  Ὅταν ὁ ἄνθρωπος ὅμως ἀδιαφορεῖ καί ἀφήνει τόν δαίμονα νά τοῦ νεκρώνει τόν σωτήριο αὐτό πόθο, τότε θά δεῖ, μόλις ἔρθει στίς τελευταῖες ἀναπνοές του, τά φοβερά ἀποτελέσματα, ἀλλά θά εἶναι πλέον ἀργά!
Οἱ συγγενεῖς, οἱ γιατροί καί τό νοσηλευτικό προσωπικό ἔχουν εὐθύνη καί πρέπει νά βοηθοῦν τόν ἑτοιμοθάνατο στό νά μετάσχει στά σωτήρια Μυστήρια, ἔστω καί τήν τελευταία στιγμή.
Τό καλύτερο ὅμως εἶναι ὁ ἄνθρωπος σέ ὅλη του τή ζωή νά ἑτοιμάζεται γιά τήν ἱερώτατη αὐτή στιγμή τῆς γεννήσεώς του στήν αἰωνιότητα. Τότε θά ἔχει μιά ὡραία κατά Θεόν ζωή κι ἕνα γλυκό εἰρηνικό τέλος, μέσα στή Χάρη καί τήν ἀγάπη τοῦ Χριστοῦ καί τῆς Παναγίας.
Μιά ὡραία μέρα ἔχει καί μιά ὡραία δύση, πού πορεύεται γιά τήν αἰώνια ἀνατολή στή
βασιλεία τοῦ Θεοῦ.

Ἐκδόσεις Ἱερᾶς γυναικείας μοναστικῆς ἀδελφότητος

Παναγίας Βαρνάκοβας.

Δωρίδα 2007

(σελ. 173-176)

 Ἀναβάσεις

Δημοσιεύεται μὲ τὴν εὐλογία τῆς Ἱ. Μονῆς

(13 Ἰουνίου 2013)

http://anavaseis.blogspot.gr/2013/06/blog-post_5022.html

Νίκησε ἡ ἀγάπη τοῦ πατέρα. Νεώτερα Θαύματα τῆς Παναγίας στή Βαρνάκοβα & Ἱστορίες γιά τήν Αἰωνιότητα

Νίκησε ἡ ἀγάπη τοῦ πατέρα

Νεώτερα Θαύματα τῆς Παναγίας στή Βαρνάκοβα & Ἱστορίες γιά τήν Αἰωνιότητα

Ἐντυπωσίασε καί ἡ πίστη του καί ἡ πατρική του ἀγάπη γιά τό νεογέννητο ἀγοράκι του. Γεννήθηκε πρόωρο, ἕξι μηνῶν!  Δέν ἔφθανε αὐτό, μόλις ἔφθασε δώδεκα ἡμερῶν, ἔπαθε μηνιγγίτιδα καί ἐξακριβώθηκε καί ἕνα αἱμάτωμα  στό κεφαλάκι του!  Οἱ γιατροί τοῦ νοσοκομείου προσπαθοῦσαν νά τό βοηθήσουν, ἀλλά ἦταν τόσο μικρό!
  Δέν εἶχε ἀναπτύξει ἄμυνα ὁ ὀργανισμός του. Οἱ γιατροί τό εἶπαν καθαρά στούς γονεῖς πώς τό παιδάκι θά πέθαινε. Ἡ μητέρα ἀγρυπνοῦσε κοντά του κι ὁ πατέρας κάθε ἡμέρα ἐρχόταν στό Μοναστήρι τῆς Παναγιᾶς, ἔκλαιγε καί προσευχόταν.  Μέ μιά πίστη ἐπίμονη καί ὑπομεντική.
Τέτοια ἀγάπη σ’ ἕνα τόσο δά μικρούτσικο πλασματάκι, σίγουρα ἦταν σπάνια. Ἔλεγε: ‟Καλύτερα νά πεθάνω ἐγώ, παρά τό παιδί μου!’’
Ἐπί ἕνα περίπου μῆνα ὁ πατέρας αὐτός κάθε πρωί βρισκόταν μπροστά στήν εἰκόνα τῆς Μεγαλόχαρης καί Τῆς ζητοῦσε νά τούς χαρίσει τό παιδάκι τους.  Μπροστά σ’ αὐτή τήν ἀγάπη συγκινήθηκαν ὅλοι ὅσοι γνώριζαν τή περίπτωση.
Ἀλλά φαίνεται πώς συγκινήθηκε καί ἡ Δέσποινα τοῦ κόσμου. Ὅταν πῆρε λαδάκι ἀπό τήν κανδήλα τῆς Παναγιᾶς καί σταύρωσε τό κεφαλάκι τοῦ παιδιοῦ, ἀμέσως τό αἱμάτωμα χάθηκε. Ὁ πυρετός ἔπεσε καί, πρός μεγάλη ἔκπληξη τῶν γιατρῶν, ὁ μικρός ἄρχισε νά δυναμώνει.
Οἱ γιατροί ὅμως ἀκόμη ἀνησυχοῦσαν, γιατί πίστευαν ὅτι ἡ μηνιγγίτιδα θά τοῦ ἄφηνε στή ζωή του σοβαρές ἀναπηρίες.  Τίποτε ὅμως δέν ἔγινε ἀπό αὐτά.  Τό θαῦμα ἔγινε!  Ἡ πίστη βραβεύτηκε, ἡ ἀγάπη νίκησε!
Μετά ἀπό μερικές μέρες ὁ μικρούλης βγῆκε ἀπό τό νοσοκομεῖο καί κατ’ εὐθείαν τόν φέρανε κι αὐτόν νά ‟προσκυνήσει’’ Ἐκείνη πού μεσίτευσε στόν Κύριο τῆς ζωῆς, γιά νά χαριστεῖ στούς γονεῖς του.
Εἴθε μέ τήν ζωή του νά εὐαρεστήσει τόν Θεό καί νά χαροποιήσει τούς πιστούς γονεῖς του!

Ἐκδόσεις Ἱερᾶς γυναικείας μοναστικῆς ἀδελφότητος

Παναγίας Βαρνάκοβας.

Δωρίδα 2007

(σελ. 28-29)

 Ἀναβάσεις

Δημοσιεύεται μὲ τὴν εὐλογία τῆς Ἱ. Μονῆς

(13 Ἰουνίου 2013)

 

http://anavaseis.blogspot.gr/2013/06/blog-post_9373.html

Δύο θαύματα στήν Πάτρα. Νεώτερα Θαύματα τῆς Παναγίας στή Βαρνάκοβα & Ἱστορίες γιά τήν Αἰωνιότητα

Δύο θαύματα στήν Πάτρα. Νεώτερα Θαύματα τῆς Παναγίας στή Βαρνάκοβα & Ἱστορίες γιά τήν Αἰωνιότητα

 Μία οἰκογένεια στή γειτονική πρός τήν Ἱ.Μονὴή πρωτεύουσα τῆς Πελοποννήσου, τήν Πάτρα, χρησιμοποίησε τή δύναμη τῆς πίστεως μέ θαυμαστά ἀποτελέσματα.
Ἡ μητέρα αὐτῆς τῆς χριστιανικῆς ὄντως οἰκογενείας εἶχε ἐπισκεφθεῖ πρὸ καιροῦ τὸ Μοναστήρι καί, ὅπως ὅλοι οἱ προσκυνητές τῆς Παναγίας, εἶχε πάρει λαδάκι ἀπό τήν κανδήλα Της καί τό εἶχε φυλάξει στό σπίτι γιά ὥρα ἀνάγκης. Καί ἡ ἀνάγκη ἦρθε!
Ἕνας ἀδελφικός φίλος τοῦ γιοῦ της, ποὺ ἐργαζόταν ὡς οἰκοδόμος, ἔπεσε ἀπό τίς σκαλωσιές καί ἔπαθε βαριά ἐγκεφαλική κάκωση.  Τόν μετέφεραν στό νοσοκομεῖο τῶν Πατρῶν (‟Ἅγιος Ἀνδρέας’’), ὅπου ἐπί καιρό βρισκόταν σέ ἀφασία, μεταξύ ζωῆς καί θανάτου.
Τότε ὁ φίλος του πῆρε τό λαδάκι τῆς Παναγιᾶς καί ὅταν πῆγε στό νοσοκομεῖο, τόν σταύρωσε μ’ αὐτό στό κεφάλι. Ὁ ἄρρωστος μετά ἀπό αὐτό παρουσίασε καλυτέρευση. Ὅμως σέ λίγο πάλι ἔπεσε σέ ἀφασία. Ὅταν τό ἔμαθε ὁ χριστιανός φίλος, ξαναπῆρε τό λαδάκι, τόν ἐπισκέφθηκε καί τοῦ ξανάβαλε στό κεφάλι του, προσευχόμενος στήν Παναγία νά τόν βοηθήσει.  (Ἄς θαμάσουμε τήν πίστη του!  Δέν ἀπογοητεύθηκε πού μέ τήν πρώτη φορά δέν ἦρθε ἡ θεραπεία, καί ξαναχτήπησε τήν πόρτα τοῦ θείου ἐλέους! ).
Αὐτή τή φορά τό θαῦμα ἔγινε!  Μέ ἔκπληξη οἱ γιατροί εἶδαν τόν ἄρρωστο νά συνέρχεται ἀμέσως καί νά ἀποκαθίσταται τελείως ἡ ὑγεία του. Ἡ πίστη εἶχε καί πάλι ἑλκύσει τό θεῖο ἔλεος καί τή θεία βοήθεια!  Ἡ πίστη καί πάλι νίκησε!
Δέν σώθηκε ὅμως μόνο ὁ φίλος τοῦ χριστιανοῦ νέου.  Σώθηκε καί ἡ ἀδελφή του, ἡ ὁποία εἶχε πίστη ἐξίσου δυνατή μέ τόν ἀδελφό της. Ὅταν ἦρθαν νά προσκυνήσουν τήν Παναγία τόν Ἰανουάριο τοῦ 2007, εἶπε χαρακτηριστικά, πολύ συγκινημένη:
-Κι ἐμένα μ’ ἔσωσε ἡ Παναγία. Ἔφθασα στό θάνατο, διότι, ἐνῶ ἤμουν ἔγκυος, μοῦ συνέβη μία ἀκατάσχετη αἱμορραγία ἀπό ἐξωμήτριο κύηση καί οἱ γιατροί οὔτε νά μέ ἐγχειρήσουν δέν πρόφταναν. Πέθαινα ἀπό στιγμή σέ στιγμή. Τότε κατέφυγα κι ἐγώ στήν Παναγία γιά βοήθεια.
Ζήτησα τό θαυματουργό λαδάκι Της καί σταύρωσα τήν κοιλιά μου, ἐπικαλούμενη μέ δάκρυα τήν βοήθειά Της. Αὐτό ἦταν!  Ἡ Χάρη Της με πρόφθασε.  Κόπηκε ἡ αἱμοραγία ἀμέσως!  Ἔτσι συνῆλθα λίγο, μπόρεσα καί πῆγα στό νοσοκομεῖο καί  ἐγχειρίστηκα.  Πῶς νά μήν Τήν εὐγνωμονῶ, πῶς νὰ μὴν λέω ὅπου βρεθῶ τίς εὐεργεσίες Της;’’
Ἰδοῦ πῶς ἀξιοποίησε μία οἰκογένεια τό ‟φάρμακο’’ τῆς Παναγίας, πού δέν εἶναι ἄλλο παρά τό εὐλογημένο λαδάκι του ἀκοίμητου κανδηλιοῦ Της.

Ἐκδόσεις Ἱερᾶς γυναικείας μοναστικῆς ἀδελφότητος

Παναγίας Βαρνάκοβας.

Δωρίδα 2007

(σελ. 24-26)

 Ἀναβάσεις

Δημοσιεύεται μὲ τὴν εὐλογία τῆς Ἱ. Μονῆς

(13 Ἰουνίου 2013)

http://anavaseis.blogspot.gr/2013/06/blog-post_5945.html

Η μετάνοια του εξωμότου Επισκόπου. Πειρατές σεβάστηκαν την αρετή. Θαύματα και αποκαλύψεις από τη Θεία Λειτουργία

Η μετάνοια του εξωμότου Επισκόπου

   Κατά την εποχή της Τουρκοκρατίας ένας Επίσκοπος του Οικουμενικού Πατριαρχείου, συνεργεία του πονηρού, εξώμοσε και έγινε Μωαμεθανός.
 Κάποτε λοιπόν κατά την εορτή του Μπαϊραμιού, την ώρα που όλοι οι Τούρκοι έτρωγαν και γλεντούσαν, ζήτησαν από τον εξωμόσαντα να τους διακωμωδήσει τα μυστήρια των Χριστιανών για να γελάσουν.
Αυτός στην αρχή αρνιόταν, αφού όμως είδε ότι επέμεναν, πήρε ένα ποτήρι το σήκωσε ψηλά και εκφώνησε μελωδικά το "Πάντων ημών μνησθείη Κύριος ο Θεός", κάνοντας ταυτόχρονα και το γύρο του τραπεζιού, όπου οι Τούρκοι κάθονταν και έτρωγαν.
Άφησε το ποτήρι στο τραπέζι και γύρισε να δει αν διασκέδασαν μ' αυτό οι συνδαιτυμόνες του. Όμως τότε διεπίστωσε έκλπηκτος πως οι Τούρκοι όχι μόνο δε γελούσαν, αλλά τον κοιτούσαν έντρομοι. "Ε, βρε", τους είπε, "εγώ σας το έκανα για να γελάσετε και σεις τι με κοιτάτε σαν χαμένοι;".

   Μετά από λίγη ώρα ένας απ' αυτούς απάντησε: "Παπά εφέντημ, όση ώρα το έκανες αυτό ήσουνα δύο πήχεις πάνω από τη γη".
   Ακούγοντας αυτό ο Επίσκοπος εξεπλάγη και βγαίνοντας έξω έκλαψε μετανοιωμένος λέγοντας: "Εγώ αρνήθηκα τον Κύριο, αλλά αυτός δεν με εγκατέλειψε. Η θεία Χάρις Του με σκεπάζει ακόμα".
   Την ίδια νύχτα ανεχώρησε κρυφά για το Άγιον Όρος, όπου έζησε την υπόλοιπη ζωή του με μετάνοια και αυταπάρνηση, χωρίς να γνωρίζει κανείς ποιός ήταν εκτός από τον Πνευματικό του.

Πειρατές σεβάστηκαν την αρετή

   Το Κελί Γιαννακόπουλα, πέρα από την σπηλιά του αγίου Αθανασίου, πήρε το όνομα από τη λέξη Γυναικόπαιδα τα οποία έβγαλαν από το Όρος και τα έστειλαν στην Πελοπόννησο μετά την έλευση της Παναγίας στο Άγιον Όρος.
   Στα Γιαννακόπουλα λοιπόν πολύ παλαιά ζούσε μία συνοδεία εναρέτων πατέρων. Κάποια μέρα ήρθαν πειρατές για να τους λεηλατήσουν.
Μόλις όμως είδαν την ευλάβειά τους, την ταπεινή εμφάνιση και συμπεριφορά τους αφοπλίστηκαν και αντί να τους κλέψουν ομολόγησαν: "Εμείς ήρθαμε να σας κάνουμε κακό, αλλά βλέπουμε ότι εσείς είστε καλοί άνθρωποι και δε θα σας πειράξουμε".
Είδαν τους πατέρες να ξεφουρνίζουν το ψωμί τους και τους παρακάλεσαν να τους δώσουν ψωμί. Τους έδωσαν όλα τα ψωμιά, οι πειρατές τους ευχαρίστησαν, τα πλήρωσαν με δηνάρια και έφυγαν. Εδώ εφαρμόστηκε το "οίδεν αρετήν ανδρών και πολέμιος θαυμάζειν".



http://anavaseis.blogspot.gr/2013/05/blog-post_4639.html

Η Θεία Κοινωνία και το δαιμόνιο. Θαύματα και αποκαλύψεις από τη Θεία Λειτουργία

Η Θεία Κοινωνία και το δαιμόνιο

  Φρίκη, τρόμος και πανικός κυριεύουν τα δαιμόνια, όταν βρεθούν μπροστά στο Σώμα και το Αίμα του Κυρίου, τη θεία Κοινωνία. Γι' αυτό πάντοτε οι δαιμονισμένοι σπαράζουν και χτυπιούνται ελεεινά, όταν πλησιάσουν στα τίμια Δώρα, πράγμα που δε συμβαίνει πριν από τον καθαγιασμό και τη μεταβολή τους. Είναι και τούτο μια συνεχής και περίτρανη απόδειξη, ότι η θεία Κοινωνία είναι πράγματι Σώμα και Αίμα Χριστού.
   Στο βίο του αγίου Ευτυχίου, πατριάρχου Κωνσταντινουπόλεως (6ος αι.), υπάρχει ένα σχετικό περιστατικό.
   Στην περιοχή της Αμάσειας, όπου είχε για ένα διάστημα εξοριστεί, βρισκόταν ένα γυναικείο μοναστήρι, που λεγόταν "της Φλαβίας". Μερικές λοιπόν από τις μοναχές έφεραν στον άγιο ένα πεντάχρονο κοριτσάκι, που είχε κυριευθεί από δαιμόνιο, και δεν πλησίαζε καν τη θεία Κοινωνία˙ όταν το πήγαιναν να κοινωνήσει, φώναζε, χτυπιόταν, κλωτσούσε και αποστρεφόταν με αηδία και τρόμο τα άχραντα Μυστήρια.
   Η επόμενη μέρα ήταν Κυριακή. Ο άγιος θα λειτουργούσε και θα κοινωνούσε τους πιστούς. Είπε λοιπόν να φέρουν και το κοριτσάκι. Πράγματι, το έφεραν και με πολλή βία το ανάγκασαν να δεχτεί στο στόμα του τη θεία Κοινωνία. Αμέσως όμως έβγαλε μιαν άγρια κραυγή και Την έφτυσε χάμω!
   Έφριξαν όλοι. Άφησαν το έξαλλο κοριτσάκι να φύγει, ενώ ο άγιος μάζεψε με το στόμα του από το έδαφος το Σώμα και το Αίμα του Χριστού. Παρήγγειλε, ωστόσο, να του ξαναφέρουν το δαιμονισμένο πλάσμα την άλλη μέρα.
   Όταν ήρθε, ο άγιος προσευχήθηκε και έχρισε όλα του τα μέλη με άγιο έλαιο. Ύστερα δοκίμασε να το μεταλάβει πάλι. Το κορίτσι, αφού αναστέναξε βαθιά, κοινώνησε άφοβα και ήρεμα. Μόλις κατάπιε τη θεία Κοινωνία, άφησε μιαν άγρια κραυγή, και αμέσως το πονηρό πνεύμα βγήκε από το στόμα του.
   Από τη στιγμή εκείνη το κοριτσάκι θεραπεύθηκε οριστικά, και όλοι δόξαζαν τον Κύριο για τη δύναμη και τη φιλανθρωπία Του.

Θαύματα και αποκαλύψεις από τη Θεία Λειτουργία

Εκδόσεις Ι.Μ. Παρακλήτου Ωρωπός Αττικής

σελ. 137-138

Ἐπιμέλεια κειμένου και πηγή στο Διαδίκτυο  Ἀναβάσεις

 Διαβάστε τά ὑπόλοιπα πατώντας  Θαύματα και αποκαλύψεις από τη Θεία Λειτουργία

http://anavaseis.blogspot.gr/2013/05/blog-post_7312.html

Η καθαρτική Θεία Δύναμη. Θαύματα και αποκαλύψεις από τη Θεία Λειτουργία

Η καθαρτική Θεία Δύναμη

       

     Ο αββάς Μάρκος ο Αιγύπτιος παρέμενε για τριάντα χρόνια έγκλειστος, χωρίς να βγαίνει καθόλου από το κελί του. Για χάρη του, ο πρεσβύτερος της Σκήτης πήγαινε εκεί και τελούσε τη θεία λειτουργία.

   Ο διάβολος, ενοχλημένος από την υπομονή και την αρετή του οσίου, θέλησε να τον πειράξει. Του έστειλε λοιπόν κάποιον δαιμονισμένο, που του είπε:

   - Αββά, ο πρεσβύτερός σου βρωμάει από την αμαρτία. Γι' αυτό μην τον ξαναβάλεις στο κελί σου.

   - Όλοι, απάντησε ο όσιος, αφήνουν απ' έξω την ακαθαρσία. Εσύ μόνο την έφερες μέσα. Μην ξεχνάς τι λέει η Γραφή: "Μη κρίνετε ίνα μη κριθήτε". Κι αν είναι ο πρεσβύτερός μου αμαρτωλός, ο Θεός θα τον σώσει.

   Όταν ήρθε πάλι ο ιερέας, ο αββάς τον υποδέχθηκε με μεγάλη χαρά. Και ο Θεός, βλέποντας την ακακία του γέροντα, του έδειξε αποκαλυπτικό σημείο:

   Ενώ ο ιερέας ετοιμαζόταν να σταθεί μπροστά στην αγία τράπεζα για να τελέσει τη θεία μυσταγωγία, άγγελος Κυρίου κατέβηκε κι έβαλε το χέρι του πάνω στο κεφάλι του. Από τη στιγμή εκείνη ο ιερέας έγινε σαν πύρινος στύλος.

   Έκπληκτος ο όσιος από το όραμα, άκουσε μια φωνή να του λέει: "Γιατί θαυμάζεις, άνθρωπε; Αν ένας επίγειος βασιλιάς δεν αφήνει να εμφανίζονται ρυπαροί μπροστά του οι μεγιστάνες του, πολύ περισσότερο η θεία δύναμη δε θα καθαρίσει από κάθε ρύπο τους λειτουργούς των αγίων μυστηρίων, όταν στέκονται μπροστά στο Βασιλιά της δόξας;".

Θαύματα και αποκαλύψεις από τη Θεία Λειτουργία

Εκδόσεις Ι.Μ. Παρακλήτου Ωρωπός Αττικής

σελ. 117-118

Ἐπιμέλεια κειμένου και πηγή στο Διαδίκτυο  Ἀναβάσεις

 Διαβάστε τά ὑπόλοιπα πατώντας  Θαύματα και αποκαλύψεις από τη Θεία Λειτουργία

 

 http://anavaseis.blogspot.gr/2013/05/blog-post_2031.html

Άξιοι και Ανάξιοι Ο παρήκοος Οσιομάρτυρας. Θαύματα και αποκαλύψεις από τη Θεία Λειτουργία

Άξιοι και Ανάξιοι. Ο παρήκοος Οσιομάρτυρας

Στις 15 Οκτωβρίου η Εκκλησία μας τιμά τη μνήμη ενός ανώνυμου μάρτυρα μοναχού.
   Ο μοναχός αυτός ζούσε σε μια σκήτη της Αιγύπτου, και για αρκετά χρόνια έκανε υπακοή σε γέροντα. Από φθόνο όμως του μισόκαλου δαίμονα αθέτησε την υπακοή του κι έφυγε από την καθοδήγηση του γέροντα, χωρίς να υπάρχει εύλογη και βλαπτική για την ψυχή του αιτία. Καταφρόνησε μάλιστα και το επιτίμιο, με το οποίο τον κανόνισε ο γέροντάς του.
   Έφυγε λοιπόν και κατέβηκε στην Αλεξάνδρεια. Αλλά εκεί τον έπιασε ο ειδωλολάτρης άρχοντας, του έβγαλε το μοναχικό σχήμα και τον πίεζε να θυσιάσει στα είδωλα. Καθώς όμως με κανένα τρόπο δεν τον έπειθε να το κάνει, πρόσταξε πρώτα να τον δείρουν αλύπητα με βούρδουλα, κι έπειτα να τον αποκεφαλίσουν με ξίφος. Έτσι κι έγινε. Άρπαξαν το μοναχό οι ειδωλολάτρες, του έκοψαν το κεφάλι και πέταξαν το σώμα του έξω από την πόλη για να το φάνε τα σκυλιά.
   Μερικοί όμως ευσεβείς χριστιανοί ήρθαν τη νύχτα και το σήκωσαν. Το άλειψαν με μύρα, το τύλιξαν με σεντόνια και το έβαλαν μέσα σε λάρνακα. Ύστερα το τοποθέτησαν στο άγιο βήμα ενός ναού της πολιτείας για να τιμάται σαν μαρτυρικό λείψανο.
   Κάθε φορά όμως που γινόταν θεία λειτουργία και ο διάκονος εκφωνούσε το "Όσοι κατηχούμενοι προέλθετε, οι κατηχούμενοι προέλθετε", έβλεπαν όλοι τη λάρνακα να βγαίνει μόνη της έξω από το ιερό! Χωρίς να την αγγίζει ανθρώπινο χέρι, έφτανε μέχρι το νάρθηκα της εκκλησίας κι έμενε εκεί μέχρι την απόλυση. Έπειτα γυρνούσε πάλι μόνη της πίσω στο ιερό!
   Όλοι έμεναν εκστατικοί μ' αυτό που γινόταν. Το πληροφορήθηκε κι ένας από τους διακριτικούς πατέρες, και παρακάλεσε το Θεό να του δώσει εξήγηση.
   Δεν άργησε να του φανερωθεί η αιτία του θαύματος. Άγγελος παρουσιάστηκε μπροστά του και του λέει:
   - Γιατί θαυμάζεις κι απορείς γι' αυτό που συμβαίνει; Δεν έλαβαν οι απόστολοι του Χριστού, καθώς γνωρίζεις, εξουσία "του δεσμείν και λύειν"; Κι από κείνους πάλι οι διάδοχοί τους, κ.ο.κ.; Αυτόν λοιπόν τον αδελφό, που αξιώθηκε να χύσει το αίμα του για το Χριστό και όμως δεν του επιτρέπεται να βρίσκεται μέσα στο ιερό βήμα όσο τελείται η αναίμακτη θυσία, μάθε πως άγγελος τον διώχνει μέχρι το νάρθηκα.
Γιατί, ενώ ήταν υποτακτικός του τάδε συνασκητή σου, αθέτησε την υπακοή. Κι όταν ο γέροντάς του εύλογα τον επιτίμησε με κανόνα, εκείνος τον άφησε κι έφυγε δεμένος με το επιτίμιο. Και, σαν μάρτυρας μεν, έλαβε το μαρτυρικό στεφάνι. Σαν δεμένος όμως με επιτίμιο από το γέροντά του, δεν μπορεί να βρίσκεται μέσα στο ιερό. όταν τελείται η θεία λειτουργία. Εκτός κι αν του λύσει τον κανόνα ο γέροντας που τον έδεσε.
   Σαν τα 'μαθε αυτά ο άγιος εκείνος ασκητής, πήρε το ραβδί του, πήγε στο γέροντα του μάρτυρα και του διηγήθηκε τα πάντα. Έπειτα τον πήρε και κατέβηκαν μαζί στην Αλεξάνδρεια.
   Πήγαν στο ναό, όπου βρισκόταν το μαρτυρικό λείψανο. Άνοιξαν τη θήκη, που περιείχε το σώμα του μάρτυρα και του έδωσαν και οι δύο τη συγχώρηση. Έπειτα, αφού τον ασπάστηκαν, στάθηκαν και προσευχήθηκαν δοξολογώντας το Θεό.
   Από τότε, όταν γινόταν θεία λειτουργία, παρέμενε ο μάρτυρας μοναχός ασάλευτος στη θέση του μέσα στο άγιο βήμα.

Θαύματα και αποκαλύψεις από τη Θεία Λειτουργία

Εκδόσεις Ι.Μ. Παρακλήτου Ωρωπός Αττικής

σελ. 111-113

Ἐπιμέλεια κειμένου και πηγή στο Διαδίκτυο  Ἀναβάσεις

 Διαβάστε τά ὑπόλοιπα πατώντας  Θαύματα και αποκαλύψεις από τη Θεία Λειτουργία

http://anavaseis.blogspot.gr/2013/05/blog-post_1005.html

Η πύρινη σκέψη. Θαύματα και αποκαλύψεις από τη Θεία Λειτουργία

Η πύρινη σκέψη

   Στο βίο του αγίου Ευθυμίου του μεγάλου (4ος αι.) αναφέρεται μια εντυπωσιακή εμφάνιση θεϊκής φωτιάς σε ώρα θείας λειτουργίας.
   Μια Κυριακή λειτουργούσε ο όσιος με το μαθητή του Δομετιανό. Κάποια στιγμή ο Τερέβωνας, που ήταν πριν Σαρακηνός και στεκόταν εκεί κοντά, βλέπει να κατεβαίνει φωτιά από τον ουρανό, ν' απλώνεται πάνω στο θυσιαστήριο σαν ένα μεγάλο λευκό ύφασμα και να σκεπάζει το μεγάλο Ευθύμιο και το Δομετιανό. Βλέποντας το εξαίσιο θαύμα ο Τερέβωνας φοβήθηκε κι έκανε πίσω. Η θεϊκή φωτιά διατηρήθηκε από την αρχή μέχρι το τέλος του τρισαγίου ύμνου.
   Εκτός από το μεγάλο Ευθύμιο και το Δομετιανό, που βρέθηκαν μέσα στη φωτιά, το θαύμα το είδε και ο μοναχός Γαβριήλιος, που είχε τότε είκοσι πέντε χρόνια στο μοναστήρι και διακρινόταν για την ψυχική του καθαρότητα.
   Πολλές φορές, όταν λειτουργούσε ο όσιος Ευθύμιος, έβλεπε αγίους αγγέλους να συλλειτουργούν μαζί του. Συχνά επίσης, όταν μετέδιδε στους μοναχούς τη θεία Κοινωνία, έβλεπε άλλους να φωτίζονται και άλλους να κατακρίνονται απ' αυτήν σαν ανάξιοι του θείου φωτισμού. Γι' αυτό τους συνιστούσε πάντοτε προσοχή, δοκιμασία και μετάνοια πριν προσέλθουν στο μυστήριο της θείας ευχαριστίας.

Θαύματα και αποκαλύψεις από τη Θεία Λειτουργία

Εκδόσεις Ι.Μ. Παρακλήτου Ωρωπός Αττικής

σελ. 61

Ἐπιμέλεια κειμένου και πηγή στο Διαδίκτυο  Ἀναβάσεις

 Διαβάστε τά ὑπόλοιπα πατώντας  Θαύματα και αποκαλύψεις από τη Θεία Λειτουργία

 

 http://anavaseis.blogspot.gr/2013/05/blog-post_14.html

Ουράνιοι Φύλακες. Φλεγόμενος και μη Καταφλεγόμενος. Θαύματα και αποκαλύψεις από τη Θεία Λειτουργία

Ουράνιοι Φύλακες

   Ο φωστήρας της οικουμένης, ο ιερός Χρυσόστομος (4ος αι.), με το διορατικό του χάρισμα είδε πολλές φορές τους αγίους αγγέλους να επιτηρούν και να φυλάνε ακατάπαυστα την εκκλησία, και μάλιστα την ώρα της αναίμακτης θυσίας.
   "Όταν αρχίζει ο ιερέας να προσκομίζει", διηγήθηκε ο άγιος στους πνευματικούς του φίλους, "κατεβαίνουν αμέσως αγγελικές δυνάμεις από τον ουρανό με λαμπρές και θαυμαστές ενδυμασίες. Με πόδια γυμνά και σκυμμένο πρόσωπο περιτριγυρίζουν το άγιο θυσιαστήριο, και στέκονται εκεί ήσυχοι και σιωπηλοί μέχρι το τέλος της θείας λειτουργίας.
   Ύστερα σκορπίζονται σ' όλο το ναό, βοηθούν τους κληρικούς που μεταδίδουν στο λαό τ' άχραντα Μυστήρια, και τους δυναμώνουν στην πίστη".

 Φλεγόμενος και μη Καταφλεγόμενος

   Ήταν ημέρα Κυριακή. Ένας επίσκοπος επισκέφθηκε με τη συνοδεία του κάποιο χωριό της επαρχίας του. Εκεί αναζήτησε τον εφημέριο και του ζήτησε να τελέσει τη θεία μυσταγωγία.
   Ο ιερέας ήταν ένας απλός και αγράμματος χωρικός. Από τη στιγμή όμως που στάθηκε μπροστά στην αγία τράπεζα, τον κύκλωσαν πύρινες φλόγες χωρίς όμως να τον καίνε!
   Έκπληκτος από το θέαμα ο επίσκοπος, τον καλεί μετά τη λειτουργία και του λέει:
   - Ευλόγησέ με, άξιε δούλε του Θεού!
   Ο εφημέριος σάστισε.
  - Πώς είναι δυνατόν να ευλογηθεί ο επίσκοπος από τον ιερέα; ρώτησε.
   - Δεν είμαι άξιος να ευλογήσω ιερέα, που προσκομίζει στο Θεό τα τίμια Δώρα "φλεγόμενος" από υπερφυσικό πυρ "και μη καταφλεγόμενος". Όπως λέει ο άγιος απόστολος, "το έλαττον υπό του κρείττονος ευλογείται".
   - Είναι ποτέ δυνατόν, απάντησε ταπεινά ο πρεσβύτερος, να τελεί τα φρικτά μυστήρια ο κληρικός, χωρίς να περιβάλλεται από θεϊκή φωτιά;
   Ο επίσκοπος θαύμασε την ψυχική καθαρότητα του ιερέα και την ανεπιτήδευτη συμπεριφορά του, και αναχώρησε ωφελημένος.

Θαύματα και αποκαλύψεις από τη Θεία Λειτουργία

Εκδόσεις Ι.Μ. Παρακλήτου Ωρωπός Αττικής

σελ. 59-60

Ἐπιμέλεια κειμένου και πηγή στο Διαδίκτυο  Ἀναβάσεις

 Διαβάστε τά ὑπόλοιπα πατώντας  Θαύματα και αποκαλύψεις από τη Θεία Λειτουργία

http://anavaseis.blogspot.gr/2013/05/blog-post_12.html

Το Δεσποτικό Αίμα. Φως και Φωτιά. Θαύματα και αποκαλύψεις από τη Θεία Λειτουργία

Το Δεσποτικό Αίμα

Κατά τη διάρκεια της θείας λειτουργίας στο χωριό Ζάρκα της Ιορδανίας, στις 21 Απριλίου 1991, μετά τη μεγάλη είσοδο, ο ορθόδοξος ιερέας τοποθέτησε τα τίμια Δώρα στην αγία τράπεζα.
   Ξαφνικά είδε το δισκάριο γεμάτο αίμα. Από τον άγιο Άρτο ξεχυνόταν επίσης αίμα ζεστό. Ο ιερέας έβαλε τις φωνές, και οι πιστοί έτρεξαν στο ιερό να δουν τι συμβαίνει.
   Βλέποντας το θαυμαστό γεγονός, έμειναν άφωνοι. Άλλοι προσπαθούσαν να μεταλάβουν μερικές σταγόνες, ενώ άλλοι να χρίσουν το σώμα τους.
   "Επισκέφθηκα την πόλη", διηγείται αυτόπτης μάρτυρας, "για να δω από κοντά το θεϊκό σημείο. Χιλιάδες κόσμου είχαν κατακλύσει την περιοχή. Ο ιερέας είχε κατορθώσει να φυλάξει δύο κομματάκια Άρτου. Ομολογώ πως αυτό που έβλεπα δεν ήταν άρτος και οίνος. Ήταν Σώμα και Αίμα Χριστού".

 Φως και Φωτιά

   Ο άγιος Παγκράτιος (9 Ιουλίου) καταγόταν από την Αντιόχεια κι έζησε στα αποστολικά χρόνια. Νεαρός ακόμα επισκέφθηκε με τους γονείς του τα Ιεροσόλυμα, όπου και βαπτίσθηκε. Μετά το θάνατο των γονιών του, απελευθέρωσε τους δούλους, μοίρασε όλη την περιουσία του στους φτωχούς κι αφιερώθηκε στο κήρυγμα του Ευαγγελίου.
Με εντολή του αποστόλου Πέτρου πήγε στη Σικελία, όπου αργότερα αναδείχθηκε σε επίσκοπο Ταυρομενίου. Εκεί, με το θεόπνευστο λόγο του και τα θαύματά του, τράβηξε πλήθη λαού στην πίστη του Χριστού, ακόμα και τον ηγεμόνα του νησιού Βονιφάτιο.
   Ο τελευταίος, ακούγοντας για τα υπερφυσικά σημεία που έκανε ο άγιος με τη δύναμη του Κυρίου, πήγε να τον συναντήσει. Τον αντίκρυσε ντυμένο την ιερατική του στολή και λουσμένο σε θείο φως. Στη συνέχεια, ο άγιος τέλεσε τη θεία λειτουργία σ' ένα δωμάτιο του οικήματος, οπότε στο "Δόξα Πατρί..." του τρισαγίου ύμνου άνοιξε θαυματουργικά η στέγη, και μια φοβερή αστραπή κατέβηκε πάνω στον ηγεμόνα και την ακολουθία του. Όλοι έπεσαν κάτω έντρομοι. Μετά απ' αυτό πίστεψαν ολόψυχα στο Χριστό.
   Πολύ σύντομα χτίστηκε και ο πρώτος χριστιανικός ναός της Σικελίας. Όταν ολοκληρώθηκε, ο άγιος Παγκράτιος ήρθε να τελέσει την πρώτη θεία λειτουργία. Όσοι ήταν τότε μέσα στη θεία λειτουργία, έβλεπαν κάτι σαν φωτιά φοβερή, σαν αστραπή εκτυφλωτική κι άσβηστη, να φωτίζει όλο το χώρο με τρόπο εξαίσιο. Αλλά, παράλληλη, συνέβη και κάτι άλλο, πιο θαυμαστό: Όταν ο άγιος τελείωσε την ιερουργία, όλα τα είδωλα των ειδωλολατρικών ναών του Ταυρομενίου έπεσαν από τις θέσεις τους κι έγιναν συντρίμμια!
   Λίγο καιρό αργότερα, ο άγιος βάπτισε μέσα σε μια μέρα οκτώ χιλιάδες άνδρες, εκτός από τις γυναίκες και τα παιδιά τους! Έπειτα θέλησε να τελέσει γι΄ αυτούς τη θεία λειτουργία. Τη στιγμή που ο άγιος σήκωνε τα τίμια Δώρα, η εκκλησία άνοιξε από πάνω, κι ένα ουράνιο φως κατέβηκε και τον περιέλουσε. Οι πιστοί τα έχασαν, φοβήθηκαν. Όταν ήρθε η ώρα να κοινωνήσουν, κανείς δεν τολμούσε να πλησιάσει, γιατί έβλεπαν το πρόσωπο του αγίου αλλοιωμένο και πύρινο! Τότε εκείνος τους είπε:
   - Ελάτε, παιδιά μου, μη φοβάστε. Η φωτιά αυτή δεν καίει, αλλά φωτίζει όσους μεταλαμβάνουν με πίστη το Σώμα και το Αίμα του Κυρίου μας.
   Έτσι, με δέος πλησίασαν οι βαπτισμένοι να κοινωνήσουν, ενώ οι αβάπτιστοι κατηχήθηκαν από τον άγιο και βαπτίσθηκαν μετά από μερικές ημέρες.

Θαύματα και αποκαλύψεις από τη Θεία Λειτουργία

Εκδόσεις Ι.Μ. Παρακλήτου Ωρωπός Αττικής

σελ. 53, 57-59

Ἐπιμέλεια κειμένου και πηγή στο Διαδίκτυο  Ἀναβάσεις

 Διαβάστε τά ὑπόλοιπα πατώντας  Θαύματα και αποκαλύψεις από τη Θεία Λειτουργία

http://anavaseis.blogspot.gr/2013/05/blog-post_6900.html

Μαρτυρίες νεοφωτίστων Ὀρθοδόξων Χριστιανῶν μας ἀπό την Ἀφρική. Μέρος Γ'. Τελευταῖο. Θαυμαστές Ἱεραποστολικές ἱστορίες

Μαρτυρίες νεοφωτίστων Ὀρθοδόξων Χριστιανῶν μας ἀπό την Ἀφρική. Μέρος Γ'. Τελευταῖο

Ὀνομάζομαι   Kilolo Kiyambakulu

Ἀκολουθοῦσα μέχρι τώρα τήν Λουθηρανική «ἐκκλησία» μαζί μέ τούς γονεῖς μου. Ὅμως ἐπιθυμοῦσα νά προσεύχωμαι, χωρίς ν᾿ ἀκολουθῶ καμμία ἐκκλησία.
Ἡ καρδιά μου στράφηκε στήν Ὀρθόδοξη Ἐκκλησία, ὅταν μπῆκα στό οἰκοτροφεῖο τῶν ἀποφοίτων τῆς σχολῆς τῆς Ἱεραποστολῆς. Ἐδιάβασα βιβλία τῆς Ὀρθοδόξου Ἐκκλησίας πού μᾶς ἔδινε συνεχῶς ὁ π. Δ. Τέλος ἀπεφάσισα νά βαπτιστῶ ὀρθόδοξος Χριστιανός μαζί μέ τ᾿ ἄλλα 12 παιδιά, συμμαθητές μου.
Μετά τό Βάπτισμα, αὐτό πού ἔζησα, δέν τό ἔχω ζήσει ποτέ στήν ζωή μου. Αἰσθάνθηκα μεγάλη χαρά. Κάθε στενοχώρια ἔφυγε ἀπό τήν καρδιά μου. Αἰσθάνομαι τώρα ὅτι εἶμαι ἀληθινά ἐλεύθερος. Τώρα μπῆκα  ἀληθινά στήν οἰκογένεια τῆς Ἐκκλησίας τοῦ Χριστοῦ μας.
 Ζητῶ τώρα τήν εὐλογία τοῦ Χριστοῦ νά μένει πάντα μαζί μου καί νά μέ φυλάγει ὅλες τίς ἡμέρες τῆς ζωῆς μου, γιά νά δουλέψω γιά τόν Χριστό, ὁ Ὁποῖος εἶναι ὁ Σωτήρας μας.
Τώρα θά ὁμολογήσω σ᾿ ὅλους τούς νέους, γνωστούς καί φίλους μου, πού εἶναι ἔξω ἀπό τήν Ἐκκλησία μας, τί μεγαλεῖα αἰσθάνθηκα γιά νά μποῦν κι αὐτοί μέσα στήν οἰκογένεια τοῦ Ἀληθινοῦ Θεοῦ, πού εἶναι ἡ Ὀρθόδοξη Ἐκκλησία.
Ἔλαβα τό ὄνομα Δημήτριος.

ΔΟΞΑ Τῌ ΑΓΙᾼ ΚΑΙ ΖΩΟΠΟΙῼ ΚΑΙ ΑΔΙΑΙΡΕΤῼ ΤΡΙΑΔΙ

Ἱεραποστολικό Κλιμάκιο Κολουέζι Κογκό

Σωτήριον ἔτος 2002

Ἐπιμέλεια κειμένου Αναβάσεις

___________________________________________

Τό κείμενο προέρχεται ἀπό τά ἀρχεῖα τοῦ πατρός Δαμασκηνοῦ Γρηγοριάτου, τόν ὁποῖον καί εὐχαριστοῦμε θερμά γιά τήν παραχώρηση τῶν ἀρχείων, ὅπως ἐπίσης εὐχαριστοῦμε καί τόν γέροντα τῆς Μονῆς Ὁσίου Γρηγορίου πατέρα Γεώργιο Καψάνη γιά τήν εὐλογία καί τήν ἄδεια δημοσίευσης.

  Διαβάστε τά ὑπόλοιπα πατώντας  π. Δαμασκηνός - Ιεραποστολικές ιστορίες

  http://anavaseis.blogspot.gr/2013/05/blog-post_7230.html

Μαρτυρίες νεοφωτίστων Ὀρθοδόξων Χριστιανῶν μας ἀπό την Ἀφρική. Μέρος Β'. Θαυμαστές Ἱεραποστολικές ἱστορίες

 Μαρτυρίες νεοφωτίστων Ὀρθοδόξων Χριστιανῶν μας ἀπό την Ἀφρική. Μέρος Β'

Ὀνομάζομαι Yav Muzinga.

Ἡ ἡμέρα πού βαπτίσθηκα, 13 Ἰουλίου 2002, ἦταν ἡ ἑπόμενη ἐκείνης τῆς ἡμέρας, ὅπου ἐδώσαμε ἐξετάσεις γιά νά εἰσαχθοῦμε στό πανεπιστήμιο τῆς γεωπονικῆς σχολῆς. Ἡ ἡμέρα πού βαπτίσθηκα θά παραμείνει ἡ πιό σημαντική καί θαυμαστή ἡμέρα τῆς ζωῆς μου. Ἐπῆρα τό ὄνομα Ἠλίας. Ὅταν βγῆκα ἔξω ἀπό τό νερό τοῦ βαπτίσματος, αἰσθάνθηκα μεγάλη χαρά στήν καρδιά μου καί σ᾿ ὅλη τήν ὕπαρξί μου. Αἰσθάνθηκα ὅτι ἔγινε ἐκείνη τήν ἡμέρα μιά ριζική ἀλλαγή μέσα μου. Ἐκείνη τήν ἡμέρα αὐθόρμητα ἀνέβαινε ἡ προσευχή μου στόν Θεό μας, τόν Ἰησοῦ Χριστό. Ἤθελα νά Τόν εὐχαριστήσω, ἄν ἦταν δυνατόν νά Τόν ἀγκαλιάσω, νά κλάψω μπροστά Του, διότι μοῦ ἔβγαλε μέσα ἀπό τήν καρδιά μου ὅλα τά βάσανα, τίς στενοχώριες καί τίς ἁμαρτίες μου.
Εὐχαριστῶ τόν Κύριό μου, διότι μέ ἔφερε δωρεάν στόν δρόμο τῆς σωτηρίας. Τόν δοξολογῶ, διότι μέ ἀξίωσε νά βαδίζω τήν ὁδό τῶν Ἁγίων Του. Ἄς εἶναι πάντοτε δοξασμένο τό Ὄνομά Του. Ἀμήν.

Ὀνομάζομαι Rafael Ilunga

Πρίν βαπτισθῶ, δέν εἶχα εἰρήνη μέσα στήν ψυχή μου. Γιατί; Εἶχα ἀκόμη  ἀμφιβολίες γιά τήν μία Πίστι τοῦ Χριστοῦ. Παρηκολούθησα τά μαθήματα κατηχήσεως, ἐδιάβασα καί βιβλία, ἀλλά ἀκολουθοῦσα τούς ἄλλους φίλους μου, συγκατηχουμένους μου, χωρίς νά τούς λέγω τίς ἐπιφυλάξεις μου.
Ἐκκλησίες ὑπάρχουν πολλές γύρω μου καί πῶς νά ξέρω ὅτι αὐτή ἡ Ὀρθόδοξη εἶναι ἡ μόνη καί ἀληθινή;
Οἱ φίλοι μου μέ βοήθησαν νά διώξω τίς ψυχικές μου ἀντιρρήσεις καί ἀπεφάσισα νά βαπτισθῶ. Ἔλαβα τό ὄνομα Μιχαήλ. Ὅταν βγῆκα ἀπό τό Βαπτιστήριο, αἰσθάνθηκα μεγάλη χαρά μέσα μου καί πολλή ἀγάπη. Ἐπίστευσα ὅτι τό Ἅγιο Πνεῦμα, πού μπῆκε μέσα μου καί μέ καθάρισε ἀπό κάθε ἁμαρτία, θά μέ ὁδηγήσει καί στήν σωτηρία. Ἔζησα τήν ἀληθινή ζωή καί τήν ἀληθινή Ἐκκλησία μετά τό Βάπτισμά μου. Βρῆκα τόν Χριστό στήν καρδιά μου, ὁ Ὁποῖος μοῦ ἔφερε τήν ζωή τῆς ἐλευθερίας καί τήν εἰρήνης.
Μετά τήν Βάπτισί μου, δέν ἔβλεπα ἄνθρωπο μπροστά μου ἀπό τήν ἄφθονη Χάρι τοῦ ἁγίου Πνεύματος πού μέ εἶχε περιλούσει. Αὐτή ἡ κατάστασις κράτησε ἕξι ἡμέρες.
Ὅταν κοινώνησα τῶν Ἀχράντων Μυστηρίων, αἰσθάνθηκα τήν δύναμι τοῦ Ἁγίου Πνεύματος μέσα μου. Αἰσθάνθηκα ὅτι ἐνδύθηκα τόν Χριστό, ὅπως λέγει ὁ ὕμνος: «Ὅσοι εἰς Χριστόν ἐβαπτίσθητε, Χριστόν ἐνεδύσασθε».
Πιστεύω πλέον στόν ἕνα Θεό, στήν Μία Ἐκκλησία, στήν ἀνάστασι τῶν νεκρῶν καί στήν αἰώνιο ζωή. Ἀμήν.

Ἐπιμέλεια κειμένου Αναβάσεις

___________________________________________

Τό κείμενο προέρχεται ἀπό τά ἀρχεῖα τοῦ πατρός Δαμασκηνοῦ Γρηγοριάτου, τόν ὁποῖον καί εὐχαριστοῦμε θερμά γιά τήν παραχώρηση τῶν ἀρχείων, ὅπως ἐπίσης εὐχαριστοῦμε καί τόν γέροντα τῆς Μονῆς Ὁσίου Γρηγορίου πατέρα Γεώργιο Καψάνη γιά τήν εὐλογία καί τήν ἄδεια δημοσίευσης.

  Διαβάστε τά ὑπόλοιπα πατώντας  π. Δαμασκηνός - Ιεραποστολικές ιστορίες

 

http://anavaseis.blogspot.gr/2013/05/blog-post_5272.html

 

Μια πειστική απόδειξη. Θαύματα και αποκαλύψεις από τη Θεία Λειτουργία

Μια πειστική απόδειξη

   Στον ιερό ναό του Τιμίου Σταυρού της Λαύρας του αγίου Αλεξάνδρου Νέφσκι, στην Πετρούπολη της Ρωσίας, συνέβη κάποτε το ακόλουθο συγκλονιστικό περιστατικό:
   Στη διάρκεια μιας θείας λειτουργίας, ο λειτουργός αρχιερέας Στέφανος, αφού διάβασε την ευχή "Πιστεύω, Κύριε, και ομολογώ...",σήκωσε το κάλυμμα του αγίου ποτηρίου κι έμεινε σαν αποσβολωμένος.
Είδε μέσα σάρκα κι αίμα ανθρώπινα! Γύρισε τότε στο διάκονο, τον κατοπινό στάρετς Σαμψών (1979), και του είπε: "Βλέπεις, πάτερ";
   Τι να έκαναν;... Ο επίσκοπος αφού τοποθέτησε το άγιο ποτήριο στην αγία τράπεζα, γονάτισε και ικέτεψε τον Κύριο να κάνει έλεος. Πώς θα μετέδιδε σάρκα ανθρώπινη στους πιστούς; Ποιός θα την έπαιρνε;
   Αφού προσευχήθηκε για ένα τέταρτο με υψωμένα τα χέρια, ξανακοίταξε το άγιο ποτήριο. Η σάρκα και το αίμα είχαν γίνει ψωμί και κρασί. Έτσι βγήκε και κοινώνησε τους πιστούς.
   Όσοι κληρικοί πληροφορήθηκαν το θαύμα, είπαν ότι το επέτρεψε ο Θεός για να ενισχυθεί η πίστη τους.
Ο διάκονος Σαμψών μάλιστα, που κρατούσε το άγιο ποτήριο, ομολόγησε ότι από το γεγονός αυτό πήρε ξεχωριστή δύναμη και παρηγοριά. Πίστεψε απόλυτα και αναμφίβολα πως η θεία Ευχαριστία είναι αυτό το τίμιο Σώμα και Αίμα του Σωτήριος.
   Πείστηκε ο ίδιος, αλλά το διέδωσε και σε άλλους, για να πάρουν όλοι, όσοι θα το μάθαιναν, δύναμη και χαρά. Το σημείο αυτό ήταν ακόμα, όπως είπε, μια αφορμή για ν' αποκτήσουν περισσότερη ταπείνωση οι κληρικοί και να συνειδητοποιήσουν την αναξιότητά τους.

Θαύματα και αποκαλύψεις από τη Θεία Λειτουργία

Εκδόσεις Ι.Μ. Παρακλήτου Ωρωπός Αττικής

σελ. 51-52

Ἐπιμέλεια κειμένου και πηγή στο Διαδίκτυο  Ἀναβάσεις

 Διαβάστε τά ὑπόλοιπα πατώντας  Θαύματα και αποκαλύψεις από τη Θεία Λειτουργία

 

 http://anavaseis.blogspot.gr/2013/05/blog-post_2778.html

Μαρτυρίες νεοφωτίστων Ὀρθοδόξων Χριστιανῶν μας ἀπό την Ἀφρική. Θαυμαστές Ἱεραποστολικές ἱστορίες

Μαρτυρίες νεοφωτίστων Ὀρθοδόξων Χριστιανῶν μας ἀπό την Ἀφρική

Οἱ μαρτυρίες πού θ᾿ ἀκολουθήσουν προέρχονται ἀπό μιά ὁμάδα, περίπου 12 νεαρῶν ἀγοριῶν, πού πέρυσι τελείωσαν τήν γεωργική σχολή τῆς Ὀρθοδόξου ἱεραποστολῆς τοῦ Κολουέζι. Ὁ ὑπεύθυνος τοῦ Κλιμακίου ἀρχιμ. π. Μελέτιος, προκειμένου νά τούς διευκολύνει στήν ἀπό κοινοῦ μελέτη γιά τήν προετοιμασία τους στίς ἐξετάσεις τῆς ἴδιας πανεπιστημιακῆς σχολῆς τοῦ Λουμπουμπάσι, τούς παρεχώρησε ἕνα κτίριο μέσα στόν χῶρο τῆς Ἱεραποστολῆς.
 Ἐκεῖ ἔμειναν ἕνα χρόνο διαβάζοντας ὅλοι μαζί. Συχνά ἤρχοντο στίς Ἀκολουθίες τῆς Ἐκκλησίας μας καί ἐζήτησαν νά μάθουν περισσότερα γιά τήν ὀρθόδοξη Πίστι καί λατρεία μας. Τούς ἐδόθησαν πολλά βιβλία στά γαλλικά σάν δανεικά. Τά μελετοῦσαν, τά ἐπέστρεφαν καί στήν συνέχεια ἔπαιρναν ἄλλα.
 Ἔτσι καταρτίσθηκαν καί ἐζήτησαν νά βαπτισθοῦν. Παράλληλα παρηκολούθησαν καί τά διατεταγμένα μαθήματα γιά κατηχουμένους στόν ναό τοῦ ἁγίου Γεωργίου Κολουέζι.

Ὁ π. Μελέτιος προγραμμάτισε νά γίνουν Βαπτίσεις στό Κολουέζι στίς 13 Ἰουλίου, ἡμέρα Σάββατο, τοῦ 2002. Ἀνάμεσα στούς βαπτιζομένους τοῦ Κολουέζι, πού ἐφέτος εἶχαν φθάσει τούς 96, ἦταν καί τά 12 αὐτά παιδιά, προερχόμενα ἀπό διάφορες θρησκεῖες.
Τούς ζητήθηκε νά γράψουν ὅ,τι ἐμπειρίες καί εὐλογίες ἔζησαν τίς ἡμέρες ἐκεῖνες τῆς Βαπτίσεώς τους. Μερικοί ἀπ᾿αὐτούς μᾶς ἔδωσαν αὐτόγραφες τίς μαρτυρίες τους. Ἄς τίς διαβάσουμε στήν συνέχεια:

Ὀνομάζομαι Chisola Κapenda
Πρίν ἀκολουθήσω τήν Ὀρθόδοξη Ἐκκλησία εἶχα ἄλλη ἀντίληψι γι᾿ Αὐτήν, δηλαδή γιά τήν λατρεία της, γιά τήν προσευχή καί γιά τήν διδασκαλία της. Εἶχα ἀρχίσει νά πιστεύω ὅτι προσκυνεῖ τά εἴδωλα, ὅπως τήν κατηγοροῦν πολλοί προτεστάντες, ἐπειδή ἔχει Εἰκόνες τῶν Ἁγίων πού ὁ κόσμος τίς προσκυνεῖ. Ἀλλά, ὅταν ἀκολούθησα τήν κατήχησι καί τελικά βαπτίσθηκα, αἰσθάνθηκα ὅτι τό σῶμα μου καί ὁ νοῦς μου ἔγιναν πολύ ἐλαφρά, ἐνῶ πρίν εἶχαν μία βαρύτητα. Ὅταν βγῆκα ἀπό τό Βαπτιστήριο, ἔννοιωσα ἀνείπωτη χαρά. Ἔλαβα τό ὄνομα Ἀρίσταρχος.
Κατόπιν ἔπαυσα πλέον νά δέχομαι καί νά πιστεύω, ὅσα ἔλεγα πρίν βαπτισθῶ, γιά τήν Ὀρθόδοξη Ἐκκλησία. Ἀντίθετα ἐπιθυμοῦσα νά προσθέσω μέσα στόν νοῦ καί τήν καρδιά μου περισσότερη ὀρθόδοξη  διδασκαλία. Ἔτσι, κατάλαβα ἐμπειρικά ὅτι αὐτή εἶναι ἡ Ἐκκλησία τῶν Ἀποστόλων. Δέν κρύβει τίποτε στούς Πιστούς της ἀπό τήν διδασκαλία της. Θέλει νά ἑνώσει τούς ἀνθρώπους σέ μία πίστι στήν Ἁγία Τριάδα.

Ὀνομάζομαι Senuo Ukaita
Πρίν βαπτισθῶ, εἶχα ἀμφιβολίες γιά τήν Ὀρθόδοξη Ἐκκλησία. Οἱ ἄνθρωποι, ἐκτός τῆς Ἐκκλησίας, λέγουν ὅτι  μέσα σ᾿ αὐτή τήν Ἐκκλησία δέν ὑπάρχει Θεός. Ἐγώ ὅμως ἀπό προσωπική μου ἐμπειρία πού ἔζησα, εἴδα ὅτι ὑπάρχει Θεός. Ὅταν ὁ π. Μελέτιος μοῦ διάβασε τήν συγχωρητική εὐχή, ὅταν ἐξωμολογήθηκα, μέσα μου αἰσθάνθηκα χαρά. Τήν ἴδια καί πολύ μεγαλύτερη χαρά αἰσθάνθηκα, ὅταν βαπτίσθηκα. Δέν ἔβλεπα μπροστά μου ἀνθρώπους, μετά τήν βάπτισί μου, διότι ἡ ψυχή μου εἶχε γεμίσει ἀπό χαρά. Ἔλαβα τό ὄνομα Εὐστράτιος. Γιά ὅλες αὐτές τίς εὐλογίες εὐχαριστῶ καί δοξολογῶ τόν Θεό μας Ἰησοῦ Χριστό.

Ὀνομάζομαι Yav Kasongo.
Πρίν εἰσέλθω στήν ἀληθινή Ἐκκλησία τοῦ Χριστοῦ μας, ἤμουν μουσουλμᾶνος. Ἐκεῖ στόν Ἰσλαμισμό μᾶς ἐδίδασκαν ὅτι ὁ Ἰησοῦς Χριστός δέν εἶναι Υἱός τοῦ Θεοῦ, οὔτε
Σωτήρ τῶν ἀνθρώπων. Ἀλλά κοντά στήν Ὀρθόδοξη Ἐκκλησία διδάχθηκα ὅτι εἶπε ὁ Χριστός: «Αὐτός πού εἶδε ἐμένα, εἶδε τόν Πατέρα μου». Ἔτσι, ἀπεφάσισα νά μπῶ στήν ἀληθινή Ἐκκλησία τοῦ Χριστοῦ μας. Στήν περίοδο πού ἄκουγα τά μαθήματα τῆς κατηχήσεως, αἰσθάνθηκα ψυχική ἐλευθερία, διότι ἄρχισα νά ζῶ τήν ζωή πού γιά πάντα εἶχα χάσει.
Πρίν βαπτισθῶ ἐφοβόμουν καί ἐντρεπόμουν, λόγῳ τῶν πολλῶν ἀνθρώπων πού ἐστέκοντο γύρω ἀπό τό Βαπτιστήριο. Ὅταν ἦλθε ἡ σειρά μου γιά νά μπῶ στό νερό, ἔφυγαν ὁ φόβος καί ἡ ντροπή. Βγαίνοντας ἔξω ἀπό τό ἁγιασμένο νερό, αἰσθάνθηκα μεγάλη χαρά καί ἐλαφρότητα στό σῶμα μου καί στήν ψυχή μου. Αἰσθανόμουν ὅτι εἶχα ἕνα μεγάλο φορτίο, τό ὁποῖο κἄπου τό ἐναπέθεσα καί ἔκτοτε ἐλευθερώθηκα. Ἔλαβα τό ὄνομα Δημήτριος.
Ἀπό τότε πού βαπτίσθηκα ζῶ  μία ζωή, πού ἐπιθυμῶ νά κατευθύνεται ἀπό τόν Θεό. Κάθε κακός λογισμός πού μέ ἐνοχλεῖ δέν ἠμπορῶ νά συγκατατεθῶ πλέον καί νά κάνω ἁμαρτία ἐνώπιον τοῦ Θεοῦ, διότι νοιώθω παντοῦ καί πάντοτετήν παρουσία Του.

Ἐπιμέλεια κειμένου Αναβάσεις

___________________________________________

Τό κείμενο προέρχεται ἀπό τά ἀρχεῖα τοῦ πατρός Δαμασκηνοῦ Γρηγοριάτου, τόν ὁποῖον καί εὐχαριστοῦμε θερμά γιά τήν παραχώρηση τῶν ἀρχείων, ὅπως ἐπίσης εὐχαριστοῦμε καί τόν γέροντα τῆς Μονῆς Ὁσίου Γρηγορίου πατέρα Γεώργιο Καψάνη γιά τήν εὐλογία καί τήν ἄδεια δημοσίευσης.

  Διαβάστε τά ὑπόλοιπα πατώντας  π. Δαμασκηνός - Ιεραποστολικές ιστορίες

  http://anavaseis.blogspot.gr/2013/05/blog-post_7836.html

Η αμαρτία του γέρο Αυγουστίνου. Θαύματα και αποκαλύψεις από τη Θεία Λειτουργία

Η αμαρτία του γέρο Αυγουστίνου

      Ένας ευλογημένος αγιορείτης μοναχός, ο γερο-Αυγουστίνος ο Ρώσος (1882-1965), ήταν πολύ ενάρετος, πολύ ταπεινός και πολύ αγωνιστής.
   Κάποτε παρουσιάστηκε ο διάβολος μέσα στο κελί του σαν σκύλος φοβερός. Πετούσε φωτιές από το στόμα και όρμησε πάνω στο γέροντα για να τον πνίξει, επειδή, όπως του είπε, καιγόταν από τις προσευχές του.
   Ο γερο-Αυγουστίνος τον άρπαξε και τον πέταξε στον τοίχο φωνάζοντας:
   - Κακέ διάβολε, γιατί πολεμάς τα πλάσματα του Θεού;
   Ο διάβολος, κατατρομαγμένος απ' την αναπάντεχη υποδοχή, έγινε άφαντος. Ύστερα όμως ο αγαθότατος και απλούστατος γέροντας είχε τύψεις, επειδή... χτύπησε το διάβολο! Περίμενε με αγωνία πότε να φωτίσει, για να πάει στον πνευματικό του να εξομολογηθεί το "αμάρτημά" του.
   Πραγματικά, μόλις φώτισε πήγε στην Προβάτα (μιάμιση ώρα απόσταση από το κελί του), όπου ήταν ο πνευματικός του, και εξομολογήθηκε.

   "Ο πνευματικός μου όμως ήταν πολύ συγκαταβατικός", διηγόταν αργότερα ο γέροντας, "και δεν μου έβαλε κανένα κανόνα, αλλά μου είπε να κοινωνήσω. Εγώ, από τη χαρά μου, όλη τη νύχτα έκανα κομποσκοίνι, και μετά πήγα  στη θεία λειτουργία και κοινώνησα.
   "Όταν ο παπάς έβαζε την αγία λαβίδα στο στόμα μου, είδα στην αγία Κοινωνία κομμάτι κρέας και αίμα! Και τη μασούσα για να την καταπιώ! Παράλληλα ένιωθα και μια μεγάλη αγαλλίαση, που δεν μπορούσα να την αντέξω. Από τα μάτια μου έτρεχαν γλυκά δάκρυα, και το κεφάλι μου φώτιζε σαν λάμπα. Έφυγα γρήγορα για να μη με δουν οι πατέρες, και την ευχαριστία για τη θεία μετάληψη τη διάβασα μόνος μου στο κελί μου".

Θαύματα και αποκαλύψεις από τη Θεία Λειτουργία

Εκδόσεις Ι.Μ. Παρακλήτου Ωρωπός Αττικής

σελ. 50-51

Ἐπιμέλεια κειμένου και πηγή στο Διαδίκτυο  Ἀναβάσεις

 Διαβάστε τά ὑπόλοιπα πατώντας  Θαύματα και αποκαλύψεις από τη Θεία Λειτουργία

 

 http://anavaseis.blogspot.gr/2013/05/blog-post_5849.html

Η οπτασία του Σαρακηνού. Θαύματα και αποκαλύψεις από τη Θεία Λειτουργία

Η οπτασία του Σαρακηνού

   Ο αμηράς της Συρίας έστειλε κάποτε τον ανιψιό του στη Διόσπολη για ορισμένες εργασίες. Στην πόλη αυτή ο ανιψιός συνάντησε ένα θαυμάσιο ναό του αγίου Γεωργίου. Αμέσως πρόσταξε τους υπηρέτες του να μεταφέρουν τα πράγματά του επάνω στα κατηχούμενα του ναού, όπου εγκαταστάθηκε κι ο ίδιος. Ύστερα είπα να βάλουν μέσα στο ναό και τις δώδεκα καμήλες του, παρά τις διαμαρτυρίες και τις παρακλήσεις των ιερέων. Μόλις όμως οι καμήλες μπήκαν στην εκκλησία, έπεσαν στο έδαφος νεκρές, ενώ ο ανιψιός του αμηρά έμεινε να θαυμάζει την ακαταμάχητη δύναμη του αγίου Γεωργίου.
   Την άλλη μέρα, καθώς ο ιερέας τελούσε τη θεία λειτουργία, ο Σαρακηνός τον παρακολουθούσε από τα κατηχούμενα. Τότε ο φιλάνθρωπος Θεός του άνοιξε τα μάτια της ψυχής, και τι βλέπει; Τον ιερέα να σφάζει ένα μικρό παιδί και να χύνει το αίμα του μέσα στο άγιο ποτήριο, ενώ το σώμα του να το κόβει και να το τοποθετεί στο ιερό δισκάριο!

   Όταν τελείωσε το κοινωνικό, παρατηρούσε ο Σαρακηνός απορημένος τον ιερέα να μεταδίδει στο λαό τις σάρκες και το αίμα του παιδιού.
   Μετά τη λειτουργία πήρε ο ιερέας τα καλύτερα πρόσφορα και τα πήγε φιλοδώρημα στο Σαρακηνό.
   - Τι είν' αυτά; ρώτησε εκείνος.
   - Αυτά, αφέντη μου, είναι ψωμιά που προσφέρουν οι πιστοί. Μ' αυτά λειτουργούμε στην εκκλησία μας.
   - Απ' αυτά πήρες και λειτούργησες σήμερα; ρώτησε θυμωμένος εκείνος. Δε σε είδα εγώ, που έσφαξες το παιδί κι έδωσες τη σάρκα και το αίμα του στο λαό; Νομίζεις πως όλ' αυτά δεν τα έβλεπα, κακούργε και φονιά;
   Ο ιερέας τρόμαξε. Δόξασε το Θεό και είπε:
   - Πιστεύω, αφέντη μου, πως ο Θεός σ' έχει κατατάξει στη χορεία των σωζομένων, αφού σε αξίωσε να δεις τέτοιο φρικτό μυστήριο. Αυτή τη θεωρία ποτέ δεν αξιώθηκα εγώ να τη δω, αλλά βλέπω μπροστά μου πάντα ψωμί και κρασί. Εμείς πιστεύουμε πως ο άρτος και ο οίνος, που προσφέρουμε στη λειτουργία μας, είναι Σώμα και Αίμα Χριστού, μα τούτο το θαυμάσιο δεν το βλέπει ο καθένας.
   Ακούγοντας την εξήγηση ο Σαρακηνός, θαύμασε και αποφάσισε να γίνει χριστιανός. Βαπτίστηκε, πήγε στο Σινά, έγινε μοναχός, και αργότερα επισφράγισε με το μαρτύριο την ορθόδοξη πίστη του.

Θαύματα και αποκαλύψεις από τη Θεία Λειτουργία

Εκδόσεις Ι.Μ. Παρακλήτου Ωρωπός Αττικής

σελ. 48-50

Ἐπιμέλεια κειμένου και πηγή στο Διαδίκτυο  Ἀναβάσεις

 Διαβάστε τά ὑπόλοιπα πατώντας  Θαύματα και αποκαλύψεις από τη Θεία Λειτουργία

http://anavaseis.blogspot.gr/2013/05/blog-post_1.html