Συμπαράσταση ἀπό τόν Ἅγιο Ἄγγελο.

Τό παρακάτω περιστατικό τό ἀφηγήθηκε μέ μεγάλη συγκίνηση μιά εὐσεβέστατη κυρία, ἀρκετά ἡλικιωμένη, ἡ ὁποία ἀξιώθηκε νά δεῖ ἕνα ἀπ᾿ τά παιδιά της ν᾿ ἀφιερώνεται στό Θεό. Συνέβη ὅταν ἦταν νεαρή μητέρα κι εἶχε τά παιδάκια της μικρά.
Ἔπειδή ἡ ζωή ἦταν δύσκολη τότε κι ἐργαζόταν μόνο ὁ σύζυγος, προσπαθοῦσαν μέ οἰκονομία νά ζήσουν, γιά νά μπορέσουν νά χτίσουν κι ἕνα σπιτάκι, μήπως γλυτώσουν ἀπ᾿ τό ἐνοίκιο, πού τούς ἐξαντλοῦσε οἰκονομικά. Τά παιδάκια ὅμως ἦταν ἀδύνατα, καί εἰδικά τό ἕνα. Ὁ γιατρός στόν ὁποῖο τά πῆγαν, συνέστησε καλή διατροφή· καλύτερη ἀπ᾿ ὅση εἶχαν.
Ἡ μητέρα συμφώνησε μαζί του καί προσπαθοῦσε νά πείσει καί τό σύζυγό της, ὁ ὁποῖος, ἄν καί ἦταν κι ἐκεῖνος καλός πατέρας καί τ᾿ ἀγαποῦσε τά παιδιά, ἤθελε νά ἐξακολουθήσει τή μικρή ἀποταμίευση, γιά τό λόγο πού προαναφέρθηκε. Ἔτσι ἔφτασαν νά διαφωνήσουν. Ἥρεμα, βέβαια, ἀλλά δημιουργήθηκε ἕνα στενόχωρο ἀδιέξοδο.Αὐτή ἡ συζήτηση ἔγινε μέσα στόν κῆπο τοῦ Ζαππείου, ὅπου οἱ γονεῖς εἶχαν βγεῖ περίπατο μαζί μέ τά μικρά παιδάκια τους. Ἡ νεαρή μητέρα, ἡ ὁποία σημειωτέον ἦταν ὀρφανή ἀπό μικρό παιδί καί δέν εἶχε κοντά της κανέναν συγγενῆ, γιά νά βοηθήσει νά πειστεῖ ὁ σύζυγος, ἔνιωσε πολύ πόνο καί τά μάτια της γέμισαν δάκρυα. Δέν εἶπε ὅμως οὔτε λέξη. Ἦταν ἄνθρωπος πού εἶχε τήν δύναμη τῆς ὑπομονῆς καί τῆς σιωπῆς στίς δύσκολες ὧρες. Προσευχήθηκε ὅμως νοερά ἐκείνη τή στιγμή μέ ἀφάνταστη πίστη καί πόνο καί εἶπε στό Θεό:
"--Θεέ μου! Λυπήσου με, καί φώτισέ τον! Λυπήσου με, γιατί δέν ἔχω κανέναν νά μέ βοηθήσει! Κανέναν!..."Ἐνῶ ὅμως ἔλεγε αὐτά μέ τή μυστική προσευχή της, βλέπει δίπλα της φωτεινή μεγαλοπρεπῆ ὕπαρξη! Ἕνα γλυκύτατο Ἄγγελο τοῦ Θεοῦ μέ ξανθά μαλλιά, πού τήν κοίταζε μέ πολλή ἀγάπη καί συμπάθεια! Ταράχτηκε ἐλαφρά, ἀλλά καί πάλι κατάφερε καί δέ μίλησε. Ὁ Ἄγγελος, ὁ Ἄγγελος της, ἀμέσως ἔγινε ἄφαντος, ἀφοῦ πρῶτα τῆς ἔδωσε τό ἐλπιδοφόρο μήνυμα τοῦ Θεοῦ: "Δέν εἶσαι μόνη, κόρη μου!..."Σέ λίγο ἀκούστηκε γλυκειά καί ταπεινωμένη ἡ φωνή τοῦ συζύγου της νά λέει:
"-- Ἔχεις δίκιο, "Μαρία" μου. Πρῶτα εἶναι ἡ ὑγεία τῶν παιδιῶν μας καί μετά ἔχει ὁ Θεός καί γιά τό σπίτι!"Νά πῶς λύνονται οἱ διαφωνίες, ὅταν ὑπάρχουν ἄνθρωποι προσευχῆς! Καί τό ἄλλο:
Κανείς δέν εἶναι πραγματικά μόνος, ἀλλά νιώθει μόνος, ἄν δέν ζεῖ κατά Θεόν...

Ἀπό τό βιβλίο: "Μηνύματα ἀπό τόν Οὐρανό"

Ἔκδοσις: " Ἱ. Μονῆς Παναγίας Βαρνάκοβας Δωρίδα 2005

http://hristospanagia3.blogspot.gr/2013/11/blog-post_2661.html

Τά ἀποτελέσματα τῆς ἀμετανοησίας, καί σκληροκαρδίας. Νεώτερα Θαύματα τῆς Παναγίας στή Βαρνάκοβα & Ἱστορίες γιά τήν Αἰωνιότητα

Τά ἀποτελέσματα τῆς ἀμετανοησίας, καί σκληροκαρδίας

 Νεώτερα Θαύματα τῆς Παναγίας στή Βαρνάκοβα & Ἱστορίες γιά τήν Αἰωνιότητα

Εἶναι φοβερό τό γεγονός, ἀλλά ἀληθινό. Κάποιοι χριστιανοί φοιτητές τοῦ Πανεπιστημίου τό διηγήθηκαν πολύ ἐντυπωσιασμενοι, ὅταν ἦρθαν στήν Παναγιά γιά νά προσκυνήσουν.  Εἶπαν συμπληρώνοντας ὁ ἕνας τόν ἄλλον:
‟--Εἴχαμε ἕναν καθηγητή, πού φαινόταν πολύ καλός καί μελιστάλακτος. Ἐπειδή μᾶς φερόταν ἥπια, τόν συμπαθούσαμε. Τόν βλέπαμε δέ μερικές φορές νά ἔρχεται καί στήν Ἐκκλησία καί νά κοινωνάει.  Μετά ἀπό αὐτά, πιστεύαμε πώς ἦταν καί καλός χριστιανός. Ὅμως μᾶς περίμενε μεγάλη ἔκπληξη, γιά νά μήν ποῦμε φρίκη!
Κάποια μέρα μάθαμε ὅτι ἀρρώστησε βαριά. Ἀποφασίσαμε νά τόν ἐπισκεφθοῦμε.  Πήγαμε σπίτιτου σέ μιά μοναχική βίλλα σέ ἀριστοκαρτικό προάστειο, ἀλλά ἡ γυναῖκα του σχεδόν μᾶς ἔδιωξε, ταραγμένη καί ἐνοχλημένη. Ἐνῶ δέ μᾶς μιλοῦσε ἀπό τήν πόρτα, ἀκούγονταν μέσα στό σπίτι γαυγίσματα καί οὐρλιαχτά. Μερικοί τό σχολίασαν καί εἶπαν:
-Αὐτοί οἱ πλούσιοι καί τρανοί, πολλές φορές τά σκυλιά τους τά βάζουν μέσα στό σπίτι καί ζοῦν μαζί τους.  Δέν ἔχουν καταλάβει ὅτι τά ζῶα πρέπει νά ζοῦν στούς κήπους ἤ στά κτήματα. Αὐτός εἶναι ὁ προορισμός τους.
Τέλος πάντων, φύγαμε ἀπογοητευμένοι. Ὅταν ὅμως μάθαμε ὅτι τόν καθηγητή μας τόν πήγανε στό νοσοκομεῖο ἑτοιμοθάνατο, ἀποφασίσαμε νά τόν ἐπισκεφθοῦμε ἐκεῖ. Ἀγοράσαμε καί λουλούδια καί σέ λίγο ἀνεβαίναμε τίς σκάλες τοῦ νοσοκομείου πού ὁδηγούσαν σέ εἰδικές σουίτες, ἰδιαίτερα πλυτελῆ δωμάτια γιά τούς οἰκονομικά ἰσχυρούς.  Καθώς πλησιάζεμε, πάλι σκυλιά ἀκούγαμε, πάλι οὐρλιαχτά. Ἕνας εἶπε ἀγανακτησμένος:

--Κι ἐδῶ σκυλιά; Οὔτε στό νοσοκομεῖο δέν τ’ ἀποχωρίζονται;
Ἐκείνη τή στιγμή ἔβγαινε ἀπό ἕνα διαμέρισμα ἡ προϊσταμένη, ἡ ὁποία ἔτυχε νά εἶναι γνωστή ἑνός φοιτητῆ τῆς συντροφιᾶς μας. Μᾶς ρώτησε ποιόν θέλαμε καί ὅταν ἄκουσε τό ὄνομα, ταράχθηκε καί μᾶς λέει:
--Φύγετε!  Φύγετε γρήγορα! Αὐτά τά γαυγίσματα καί τά οὐρλιαχτά πού ἀκοῦτε εἶναι ἀπό αὐτόν! Δέν ὑπάρχουν σκυλιά. Ἔχει φοβερή ἀγωνία καί ἐπιθετικότητα. Σηκώνεται καί παλεύει μέ ἀόρατους γιά μᾶς ἐχθρούς.  Οἱ νοσοκόμες ἀρνοῦνται νά μποῦν στό δωμάτιό του. Μάθαμε ὅτι ἀνῆκε σέ μιά σκοτεινή αἵρεση, πού εἶναι ἀντίχριστη καί ἀντιθεη.  Ἐκεῖ θεό ἔχουν τό μαμωνᾶ (τό χρῆμα) καί τήν ἀνθρώπινη δόξα.
--Μά αὐτός κοινωνοῦσε!...., παρατήρησε ἕνας ἀπό μᾶς.
--Ἴσως γι’ αὐτό ἡ εὐθύνη του εἶναι μεγαλύτερη. Ἤθελε νά κοροϊδέψει τόν Θεό καί τούς ἀνθρώπους, ἀλλά ‟ὁ Θεός οὐ μυκτηρίζεται’’, παρατήρησε ἡ προϊσταμένη λυπημένη, καί συνέχισε:
--Τώρα, οἱ δαίμονες, πού ἔχουν δικαιώματα ἐπάνω του, ἀπαιτοῦν τήν ψυχή του!..... Κάντε του λίγη προσευχή, παιδιά μου, νά τόν ἐλεήσει ὁ Θεός, μᾶς προέτρεψε φιλάνθρωπα.
Φύγαμε ἀπό κεῖ πολύ προβληματισμένοι. Καταλάβαμε πολύ καλά ὅλοι πώς δέν πρέπει νά παίζουμε μέ τήν ψυχή μας καί τή σωτηρία μας.’’
Αὐτά εἶπαν τά νιᾶτα, πού μερικές φορές ξεπερνοῦν σέ σύνεση τίς μεγαλύτερες ἡλικίες, καί τά γηρατιά ἀκόμη. Καί πράγματι, δέν εἶναι φοβερό νά φθάνει ὁ ἄνθρωπος στό τέλος τῆς ζωῆς του καί νά μήν  αἰσθάνεται τήν ἀνάγκη νά πεῖ ἕνα ‟Θεέ μου, συγχώρεσέ με’’ ἤ ‟ἐλέησέ με’’, Εἶναι φοβερή ἡ σκληροκαρδία καί ἡ πόρωση. Νά μήν αἰσθάνεται τήν ἀνάγκη τῆς ἀφέσεως τῶν ἁμαρτιῶν του ἀπό τό Θεό μέσῳ τοῦ ἱεροῦ Μυστηρίου τῆς Ἐξομολογήσεως; Ὁ Θεός ὁ φιλανθρωπότατος δίνει τό ἔλεος. Ἔχει πεῖ: ‟Τόν ἐρχόμενον πρός με οὐ μή ἐκβάλω ἔξω’’.  Ὅταν ὁ ἄνθρωπος ὅμως ἀδιαφορεῖ καί ἀφήνει τόν δαίμονα νά τοῦ νεκρώνει τόν σωτήριο αὐτό πόθο, τότε θά δεῖ, μόλις ἔρθει στίς τελευταῖες ἀναπνοές του, τά φοβερά ἀποτελέσματα, ἀλλά θά εἶναι πλέον ἀργά!
Οἱ συγγενεῖς, οἱ γιατροί καί τό νοσηλευτικό προσωπικό ἔχουν εὐθύνη καί πρέπει νά βοηθοῦν τόν ἑτοιμοθάνατο στό νά μετάσχει στά σωτήρια Μυστήρια, ἔστω καί τήν τελευταία στιγμή.
Τό καλύτερο ὅμως εἶναι ὁ ἄνθρωπος σέ ὅλη του τή ζωή νά ἑτοιμάζεται γιά τήν ἱερώτατη αὐτή στιγμή τῆς γεννήσεώς του στήν αἰωνιότητα. Τότε θά ἔχει μιά ὡραία κατά Θεόν ζωή κι ἕνα γλυκό εἰρηνικό τέλος, μέσα στή Χάρη καί τήν ἀγάπη τοῦ Χριστοῦ καί τῆς Παναγίας.
Μιά ὡραία μέρα ἔχει καί μιά ὡραία δύση, πού πορεύεται γιά τήν αἰώνια ἀνατολή στή
βασιλεία τοῦ Θεοῦ.

Ἐκδόσεις Ἱερᾶς γυναικείας μοναστικῆς ἀδελφότητος

Παναγίας Βαρνάκοβας.

Δωρίδα 2007

(σελ. 173-176)

 Ἀναβάσεις

Δημοσιεύεται μὲ τὴν εὐλογία τῆς Ἱ. Μονῆς

(13 Ἰουνίου 2013)

http://anavaseis.blogspot.gr/2013/06/blog-post_5022.html

Νίκησε ἡ ἀγάπη τοῦ πατέρα. Νεώτερα Θαύματα τῆς Παναγίας στή Βαρνάκοβα & Ἱστορίες γιά τήν Αἰωνιότητα

Νίκησε ἡ ἀγάπη τοῦ πατέρα

Νεώτερα Θαύματα τῆς Παναγίας στή Βαρνάκοβα & Ἱστορίες γιά τήν Αἰωνιότητα

Ἐντυπωσίασε καί ἡ πίστη του καί ἡ πατρική του ἀγάπη γιά τό νεογέννητο ἀγοράκι του. Γεννήθηκε πρόωρο, ἕξι μηνῶν!  Δέν ἔφθανε αὐτό, μόλις ἔφθασε δώδεκα ἡμερῶν, ἔπαθε μηνιγγίτιδα καί ἐξακριβώθηκε καί ἕνα αἱμάτωμα  στό κεφαλάκι του!  Οἱ γιατροί τοῦ νοσοκομείου προσπαθοῦσαν νά τό βοηθήσουν, ἀλλά ἦταν τόσο μικρό!
  Δέν εἶχε ἀναπτύξει ἄμυνα ὁ ὀργανισμός του. Οἱ γιατροί τό εἶπαν καθαρά στούς γονεῖς πώς τό παιδάκι θά πέθαινε. Ἡ μητέρα ἀγρυπνοῦσε κοντά του κι ὁ πατέρας κάθε ἡμέρα ἐρχόταν στό Μοναστήρι τῆς Παναγιᾶς, ἔκλαιγε καί προσευχόταν.  Μέ μιά πίστη ἐπίμονη καί ὑπομεντική.
Τέτοια ἀγάπη σ’ ἕνα τόσο δά μικρούτσικο πλασματάκι, σίγουρα ἦταν σπάνια. Ἔλεγε: ‟Καλύτερα νά πεθάνω ἐγώ, παρά τό παιδί μου!’’
Ἐπί ἕνα περίπου μῆνα ὁ πατέρας αὐτός κάθε πρωί βρισκόταν μπροστά στήν εἰκόνα τῆς Μεγαλόχαρης καί Τῆς ζητοῦσε νά τούς χαρίσει τό παιδάκι τους.  Μπροστά σ’ αὐτή τήν ἀγάπη συγκινήθηκαν ὅλοι ὅσοι γνώριζαν τή περίπτωση.
Ἀλλά φαίνεται πώς συγκινήθηκε καί ἡ Δέσποινα τοῦ κόσμου. Ὅταν πῆρε λαδάκι ἀπό τήν κανδήλα τῆς Παναγιᾶς καί σταύρωσε τό κεφαλάκι τοῦ παιδιοῦ, ἀμέσως τό αἱμάτωμα χάθηκε. Ὁ πυρετός ἔπεσε καί, πρός μεγάλη ἔκπληξη τῶν γιατρῶν, ὁ μικρός ἄρχισε νά δυναμώνει.
Οἱ γιατροί ὅμως ἀκόμη ἀνησυχοῦσαν, γιατί πίστευαν ὅτι ἡ μηνιγγίτιδα θά τοῦ ἄφηνε στή ζωή του σοβαρές ἀναπηρίες.  Τίποτε ὅμως δέν ἔγινε ἀπό αὐτά.  Τό θαῦμα ἔγινε!  Ἡ πίστη βραβεύτηκε, ἡ ἀγάπη νίκησε!
Μετά ἀπό μερικές μέρες ὁ μικρούλης βγῆκε ἀπό τό νοσοκομεῖο καί κατ’ εὐθείαν τόν φέρανε κι αὐτόν νά ‟προσκυνήσει’’ Ἐκείνη πού μεσίτευσε στόν Κύριο τῆς ζωῆς, γιά νά χαριστεῖ στούς γονεῖς του.
Εἴθε μέ τήν ζωή του νά εὐαρεστήσει τόν Θεό καί νά χαροποιήσει τούς πιστούς γονεῖς του!

Ἐκδόσεις Ἱερᾶς γυναικείας μοναστικῆς ἀδελφότητος

Παναγίας Βαρνάκοβας.

Δωρίδα 2007

(σελ. 28-29)

 Ἀναβάσεις

Δημοσιεύεται μὲ τὴν εὐλογία τῆς Ἱ. Μονῆς

(13 Ἰουνίου 2013)

 

http://anavaseis.blogspot.gr/2013/06/blog-post_9373.html

Δύο θαύματα στήν Πάτρα. Νεώτερα Θαύματα τῆς Παναγίας στή Βαρνάκοβα & Ἱστορίες γιά τήν Αἰωνιότητα

Δύο θαύματα στήν Πάτρα. Νεώτερα Θαύματα τῆς Παναγίας στή Βαρνάκοβα & Ἱστορίες γιά τήν Αἰωνιότητα

 Μία οἰκογένεια στή γειτονική πρός τήν Ἱ.Μονὴή πρωτεύουσα τῆς Πελοποννήσου, τήν Πάτρα, χρησιμοποίησε τή δύναμη τῆς πίστεως μέ θαυμαστά ἀποτελέσματα.
Ἡ μητέρα αὐτῆς τῆς χριστιανικῆς ὄντως οἰκογενείας εἶχε ἐπισκεφθεῖ πρὸ καιροῦ τὸ Μοναστήρι καί, ὅπως ὅλοι οἱ προσκυνητές τῆς Παναγίας, εἶχε πάρει λαδάκι ἀπό τήν κανδήλα Της καί τό εἶχε φυλάξει στό σπίτι γιά ὥρα ἀνάγκης. Καί ἡ ἀνάγκη ἦρθε!
Ἕνας ἀδελφικός φίλος τοῦ γιοῦ της, ποὺ ἐργαζόταν ὡς οἰκοδόμος, ἔπεσε ἀπό τίς σκαλωσιές καί ἔπαθε βαριά ἐγκεφαλική κάκωση.  Τόν μετέφεραν στό νοσοκομεῖο τῶν Πατρῶν (‟Ἅγιος Ἀνδρέας’’), ὅπου ἐπί καιρό βρισκόταν σέ ἀφασία, μεταξύ ζωῆς καί θανάτου.
Τότε ὁ φίλος του πῆρε τό λαδάκι τῆς Παναγιᾶς καί ὅταν πῆγε στό νοσοκομεῖο, τόν σταύρωσε μ’ αὐτό στό κεφάλι. Ὁ ἄρρωστος μετά ἀπό αὐτό παρουσίασε καλυτέρευση. Ὅμως σέ λίγο πάλι ἔπεσε σέ ἀφασία. Ὅταν τό ἔμαθε ὁ χριστιανός φίλος, ξαναπῆρε τό λαδάκι, τόν ἐπισκέφθηκε καί τοῦ ξανάβαλε στό κεφάλι του, προσευχόμενος στήν Παναγία νά τόν βοηθήσει.  (Ἄς θαμάσουμε τήν πίστη του!  Δέν ἀπογοητεύθηκε πού μέ τήν πρώτη φορά δέν ἦρθε ἡ θεραπεία, καί ξαναχτήπησε τήν πόρτα τοῦ θείου ἐλέους! ).
Αὐτή τή φορά τό θαῦμα ἔγινε!  Μέ ἔκπληξη οἱ γιατροί εἶδαν τόν ἄρρωστο νά συνέρχεται ἀμέσως καί νά ἀποκαθίσταται τελείως ἡ ὑγεία του. Ἡ πίστη εἶχε καί πάλι ἑλκύσει τό θεῖο ἔλεος καί τή θεία βοήθεια!  Ἡ πίστη καί πάλι νίκησε!
Δέν σώθηκε ὅμως μόνο ὁ φίλος τοῦ χριστιανοῦ νέου.  Σώθηκε καί ἡ ἀδελφή του, ἡ ὁποία εἶχε πίστη ἐξίσου δυνατή μέ τόν ἀδελφό της. Ὅταν ἦρθαν νά προσκυνήσουν τήν Παναγία τόν Ἰανουάριο τοῦ 2007, εἶπε χαρακτηριστικά, πολύ συγκινημένη:
-Κι ἐμένα μ’ ἔσωσε ἡ Παναγία. Ἔφθασα στό θάνατο, διότι, ἐνῶ ἤμουν ἔγκυος, μοῦ συνέβη μία ἀκατάσχετη αἱμορραγία ἀπό ἐξωμήτριο κύηση καί οἱ γιατροί οὔτε νά μέ ἐγχειρήσουν δέν πρόφταναν. Πέθαινα ἀπό στιγμή σέ στιγμή. Τότε κατέφυγα κι ἐγώ στήν Παναγία γιά βοήθεια.
Ζήτησα τό θαυματουργό λαδάκι Της καί σταύρωσα τήν κοιλιά μου, ἐπικαλούμενη μέ δάκρυα τήν βοήθειά Της. Αὐτό ἦταν!  Ἡ Χάρη Της με πρόφθασε.  Κόπηκε ἡ αἱμοραγία ἀμέσως!  Ἔτσι συνῆλθα λίγο, μπόρεσα καί πῆγα στό νοσοκομεῖο καί  ἐγχειρίστηκα.  Πῶς νά μήν Τήν εὐγνωμονῶ, πῶς νὰ μὴν λέω ὅπου βρεθῶ τίς εὐεργεσίες Της;’’
Ἰδοῦ πῶς ἀξιοποίησε μία οἰκογένεια τό ‟φάρμακο’’ τῆς Παναγίας, πού δέν εἶναι ἄλλο παρά τό εὐλογημένο λαδάκι του ἀκοίμητου κανδηλιοῦ Της.

Ἐκδόσεις Ἱερᾶς γυναικείας μοναστικῆς ἀδελφότητος

Παναγίας Βαρνάκοβας.

Δωρίδα 2007

(σελ. 24-26)

 Ἀναβάσεις

Δημοσιεύεται μὲ τὴν εὐλογία τῆς Ἱ. Μονῆς

(13 Ἰουνίου 2013)

http://anavaseis.blogspot.gr/2013/06/blog-post_5945.html

Ἱερὰ Μονὴ Παναγίας Βαρνάκοβας - Θαύματα - Φωτογραφικό ὑλικό

Ἱερὰ Μονὴ Παναγίας Βαρνάκοβας (Ἱερὰ Μητρόπολις Φωκίδος)
Εὐπάλιο Δωρίδος
Τ.Κ. 33056
τηλ. 26340-51030
Ἡγουμένη: γερόντισσα Θεοδοσία

Ἀπολυτίκιον Παναγίας Βαρνάκοβας
Ἢχος γ'. Θείας Πίστεως.
Θεῖον δώρημα τοῖς εὐσεβέσι,
Μῆτερ Πάναγνε, Εὐλογημένη,
παρὰ Κυρίου ἐδόθης Πανάχραντε,
ἐν Βαρνακόβῃ ἀκοίμητος Πρέσβειρα,
ὡς Ἀρσενίου, Δαυίδ ἐγκαλλώπισμα.
Κόσμου Ἄνασσα, Χριστὸν τὸν Θεὸν ἱκέτευε,
δωρήσασθαι ἡμῖν τὸ μέγα ἔλεος.
Μεγαλυνάριον
Χαίροις παρακλήσεως ἡ Πηγή,
καὶ τῶν Δωριέων, θειοτάτη καταφυγή.
Κρήνη ἀενάου, ροῆς θείου Ἐλέους,
Δέσποινα Βαρνακόβης,
σκέπε τοὺς δούλους Σου.

Συνοπτικὴ ἰστορία: Ἡ Βυζαντινὴ Μονὴ τῆς Βαρνάκοβας βρίσκεται 45 περίπου λεπτὰ ἀνατολικὰ τῆς Ναυπάκτου, πρὸς τὸν παλαιὸ δρόμο τοῦ Λιδωρικίου, πέραν τοῦ Εὐπαλίου. Εἶναι κτισμένη τό 1077 μ.Χ. ἀπὸ τὸν ὅσιο Ἀρσένιο τὸν Βαρνακοβίτη, ἐπάνω σὲ ἕνα μικρὸ λόφο καὶ μέσα σὲ ἕνα ἀπέραντο δάσος ἀπὸ δρῦς καὶ ἀγριοκαστανιές. Τὸ Καθολικὸ εἶναι σὲ ρυθμὸ Βασιλικῆς μετὰ τρούλλου καὶ τὸ δάπεδο ἀποτελεῖται ἀπὸ θαυμάσια μαρμαροθετήματα τοῦ 11ου αἰῶνος.

Οἱ αὐτοκράτορες τοῦ Βυζαντίου Κομνηνοί, ἐβοήθησαν οἰκονομικῶς τὴ Μονὴ καὶ τῆς ἐδώρησαν πολλὰ κτήματα στὴν κοιλάδα τοῦ Μόρνου, ποὺ ἔφθαναν μέχρι τὴ θάλασσα, καὶ νησιὰ τοῦ Κορινθιακοῦ. Ἀργότερα, μὲ τὴ Λατινοκρατία, ἡ Μονὴ ὑπήγετο στὸ Ἑλληνικὸ κρατίδιο τοῦ Δεσποτάτου τῆς Ἡπείρου. Οἱ Ἄρχοντές του Κομνηνοὶ ἀγάπησαν τόσο πολὺ τὴν Παναγία τὴν Βαρνάκοβα, ὥστε ἐπέλεξαν τὸ καθολικὸ τῆς Μονῆς ὡς τόπο ἐνταφιασμοῦ τους. Καὶ αὐτό, διότι ἔγιναν ἀπὸ αὐτοὺς δύο μοναχοί: ὁ Ἀλέξιος, μὲ τὸ ὄνομα Ἀκάκιος, ὁ κάποτε ἡγούμενος, καὶ ὁ πατέρας του Ἐμμανουήλ, μὲ τὸ ὄνομα Ματθαῖος. Ὁ ἀρχαιολόγος Ὀρλάνδος ἀνεκάλυψε τοὺς τάφους τους κάτω ἀπὸ τὸ δάπεδο τοῦ ἐσωνάρθηκος, τό 1919. Ὑπάρχουν στὴ Μονὴ οἱ ἐπιτύμβιες πλάκες. Τό 1212 εἶχε 96 ἱερομονάχους καὶ ἱεροδιακόνους, κατὰ τὸ κτητορικὸ τῆς Μονῆς.
 
Τό 1826 ἡ Μονὴ κατεστράφη μερικῶς ἀπὸ τοὺς Τούρκους καὶ ἀνεκαινίσθη ἀπὸ τόν Ἰ. Καποδίστρια τό 1831. Ἡ ἰστορία τοῦ Μοναστηριοῦ εἶναι πράγματι συγκλονιστική. Ἡ προσφορά του στὸ Ἔθνος πολὺ μεγάλη, γιατὶ δὲν ἐπρόκειτο μόνο γιὰ οἰκονομικὴ ἐνίσχυση, ἀλλὰ γιὰ κάτι πολὺ βαθύτερο. Τὸ Μοναστῆρι τῆς Παναγίας τῆς Βαρνάκοβας διὰ τῆς χάριτός Της ἦταν καὶ εἶναι πνευματικὸ θησαυροφυλάκιο, τόσο γιὰ τοὺς Στερεοελλαδίτες, ὅσο καὶ γιὰ κάθε προσκυνητῆ. Ἦταν καὶ εἶναι ἱερὸ καταφύγιο μέσα στὴ θανάσιμη παγωνιά τῆς ὁποιασδήποτε μορφῆς σκλαβιᾶς καὶ δυστυχίας. Ζεστασιὰ ζωῆς, παρηγοριὰ θεοδώρητη, παρουσία Κυρηναίου, ὅπως καὶ κάθε ἱερὰ μονή, στὴν ἀνηφορικὴ πορεία τῶν πιστῶν ὅλων τῶν αἰώνων. Κυρίως ὅμως στὶς φοβερὲς ἐποχὲς τῆς Τουρκοκρατίας, τῆς Ἐνετοκρατίας καὶ τώρα τῆς ὑλοκρατίας.
    Τὸ πρῶτο χτύπημα τὸ δέχτηκε ἡ Μονὴ τῆς Παναγιᾶς κατὰ τὸ δεύτερο ἥμισυ τοῦ δέκατου πέμπτου αἰῶνος. Ἐνῶ κατόρθωσε νὰ ξεφύγει τὰ δεινὰ τῆς Φραγκοκρατίας καὶ τὸν φθόνο τῶν Λατίνων, διότι ἀνῆκε ἐδαφικῶς στὸ Δεσποτάτο τῆς Ἡπείρου καὶ προστατεύθηκε ἀπὸ τοὺς Ἄρχοντες Κομνηνούς, ὅταν ἐξαπλώθηκαν οἱ Τούρκοι στὴν Ἑλλάδα, ὑπέστη τὴν πρώτη καταστροφή. Κατὰ πληροφορίες, τὸ Μοναστῆρι παραδόθηκε τότε στὶς φλόγες καὶ κατεστράφη μερικῶς. Κατάφερε ὅμως, μὲ τὴ βοήθεια τῆς Θεοτόκου, νὰ συνεχίσει τὴ θεοφιλῆ πορεία του ὡς θεῖο ἐργαστήριο ἀρετῆς καὶ ἐξαγιασμοῦ φιλοθέων ψυχῶν. Τὸ δεύτερο χτύπημα τὸ δέχτηκε τὸν Μάϊο τοῦ 1826 ἀπὸ τοὺς Τούρκους, ὡς ἐκδίκηση γιὰ τὰ ὅσα ἔπραξε καὶ ἀγωνίστηκε ἐναντίον τῆς τυραννίας τους μέσα στά 400 χρόνια τῆς σκλαβιᾶς. Περιέλθαψε, ἔθρεψε, παρηγόρησε, ἐνίσχυσε, προστάτευσε, μόρφωσε (μὲ Κρυφὸ Σχολειὸ σὲ ἐπίπεδο Σχολαρχείου) καὶ τελικὰ πολέμησε στὸ πλευρὸ τοῦ μαρτυρικοῦ καὶ ἀγωνιζομένου Ἕλληνα, γιὰ νὰ δοθεῖ τὸ τίμημα τῆς ἐλευθερίας.
 
Μετὰ τὴν ἔξοδο τοῦ Μεσολογγίου, τὸ Μοναστῆρι φιλοξένησε μιὰ ὁμάδα ἀπὸ τὰ ἡρωϊκὰ γυναικόπαιδα, τὰ ὁποῖα ἐνὼ κατέφυγαν στὸ ἄη-Συμιό, ἀρβανιτιὰ τὰ κατεδίωξε καὶ κυνηγημένα ἔφθασαν στὴ Βαρνάκοβα, ὅπου βρῆκαν στοργικὴ φιλοξενία καὶ περιποίηση. Μετά, γιὰ περισσότερη ἀσφάλεια, τὰ φυγάδευσαν στὰ Σάλωνα. Ἐπακολούθησε στὶς 3 Μαΐου τοῦ 1826 ἡ πολιορκία τῆς Μονῆς ἀπὸ στρατεύματα τοῦ Κιουταχῆ. Μετὰ ἀπὸ ἡρωϊκὴ ἀντίσταση 150 ὑπερασπιστῶν τῆς Μονῆς, ἔναντι 4,000 Τούρκων ἐπί 23 ἡμέρες, ἀναγκάστηκαν στρατιωτικοὶ καὶ Μοναχοὶ νὰ κάνουν ἔξοδο στὶς 26 Μαΐου, γιατὶ οἱ Τούρκοι ἔκαναν λαγούμι. Τελικὰ οἱ ἐχθροὶ κατέλαβαν τὸ Μοναστῆρι καὶ ἀνατίναξαν τὸν Ναὸ μὲ πυρίτιδα!
    Τό 1831 ὁ Καποδίστριας, γιὰ τὶς τόσες προσφορὲς τοῦ Μοναστηριοῦ ἔδωσε 1,800 χρυσοὺς φοίνικες, μᾶλλον ἀπὸ δικά του, γιατὶ τότε εἶχε φτώχεια ἡ Ἑλλάδα, καὶ ἔγινε ὁ σημερινὸς Ναός, μὲ τὰ ἴδια ὑλικά. Μόνο τὸ δάπεδο καὶ οἱ κολώνες τοῦ Προνάου παρέμειναν ἀρχικὰ ὅπως ἦσαν. Γι' αὐτὸ ὁ Καποδίστριας θεωρεῖται δεύτερος κτίτωρ τῆς Ἱ. Μονῆς. [ἀντιγραφή ἀπὸ τὸ βιβλίο τῆς Ἱερᾶς Μονῆς «Νεώτερα Θαύματα τῆς Παναγίας στὴ Βαρνάκοβα & Ἱστορίες γιὰ τὴν αἰωνιότητα», 2007]
    Θαυμαστὸ γεγονὸς ὑπῆρξε καὶ τὸ ἄνοιγμα τοῦ προσώπου τῆς Θαυματουργῆς εἰκόνας τῆς Παναγίας, παραμονές τοῦ Β' Παγκοσμίου Πολέμου τό 1940. Μερικοὶ ἀπὸ τοὺς γηραιότερους κατοίκους οἱ ὁποῖοι ἦσαν παρόντες στὸ γεγονός, λέγουν ὅτι ἦσαν μεταξὺ τοῦ πλήθους τῶν Προσκυνητῶν ποὺ εἶχε κατακλύσει τὸ Μοναστῆρι, ποὺ πανηγύριζε τὸν δεκαπενταύγουστο τοῦ 1940, ὅταν μέσα στὴν Ἐκκλησία αἰσθάνθησαν βουὴ καὶ τρυγμό. Κοίταξαν πρὸς τὴν εἰκόνα τῆς Παναγίας ζητώντας τὴν βοήθειά Της γιὰ τὸν τοπικὸ σεισμὸ ποὺ αἰσθάνθησαν. Τότε, ἄκουσαν «κράκ» καὶ εἶδαν στὸ πρόσωπο στὴν εἰκόνα τῆς Παναγίας νὰ γίνεται μιὰ ἐγκάρσια ρωγμὴ ἡ ὁποῖα ὑπάρχει μέχρι σήμερα, καὶ εἶπαν· «κάτι κακὸ θὰ συμβεῖ». Τὴν ἐπόμενη μέρα ἔμαθαν ὅτι ἐκείνη τὴν στιγμὴ οἱ Ἰταλοὶ τορπίλισαν ὑπούλως τὸ πλοῖο Ἕλλη ποὺ πῆγε Προσκυνητὰς στὴν Τῆνο. [ἀντιγραφὴ ἀπὸ τὸ βιβλίο τῆς Ἱ. Μονῆς «Ἱερὰ Μονὴ Παναγίας Βαρνάκοβας», 1997]

Θαύματα

Τὸ λαδάκι τῆς Παναγιᾶς θεράπευσε γυναῖκα μὲ βαρύτατο ἐγκεφαλικό 
    Ἕνα ἐναγώνιο τηλεφώνημα μετέφερε στὸ Μοναστήρι τὴν ἔνθερμη παράκληση στὸ να δοθεῖ λίγο λαδάκι ἀπὸ τὸ καντηλάκι τῆς Παναγιᾶς γιὰ μία ἀρκετὰ νέα γυναῖκα, ποὺ ἔπαθε βαρύτατο ἐγκεφαλικό καὶ μετεφέρθη στὸ πανεπιστημιακό νοσοκομεῖο τῶν Πατρῶν. Ἐπειδὴ ὅμως οἱ ἐνδιαφερόμενοι δὲν προλάβαιναν νὰ ἀνεβοῦν στὸ μοναστήρι, περεπέμφθησαν σὲ πρόσωπο γνωστὸ γιὰ τὴν εὐλάβειά του, τὸ ὁποῖο εἶχε πάρει λαδάκι ἀπὸ τὴν Μονὴ καὶ ἔμενε στὸ Ἀντίρριο. Ἐπειδὴ δέ τὸ πρόσωπο αὐτὸ δὲν εἶχε τὴ δυνατότητα νὰ περιμένει σπίτι γιὰ νὰ ἔρθουν νὰ τὸ πάρουν, τὸ κρέμασε στὸ χερούλι τῆς πόρτας μέσα σ' ἕνα τσαντάκι.
    Καί, ὦ τῆς πίστεως! Οἱ στενεῖς συγγενεῖς τῆς γυναῖκας πῆγαν καὶ τὸ πῆραν μὲ λαχτάρα καὶ μὲ πολλὴ πίστη σταύρωσαν στὸ κεφάλι τὴν ἄρρωστη, ἡ ὁποία ἀπὸ ἡμέρες εἶχε χάσει τὴν ἐπαφὴ μὲ τὸ περιβάλλον. Καὶ τὸ θαῦμα ἔγινε! Γιὰ μιὰ ἀκόμη φορὰ ἀμείφθηκε ἡ πίστη. Ἡ ἀσθενὴς συνῆλθε! Στὴν γυναῖκα, ἐνῶ ἡ ἰατρικὴ ἐπιστήμη εἶχε ἐξαντλήσει ματαίως ὅλες τὶς δυνατότητές της, ἡ ἴαση ἦρθε «ἄνωθεν». Ἀπὸ τὸν Παντοδύναμο καὶ Φιλάνθρωπο Θεό. Μετὰ ἀπὸ μερικὲς ἑβδομάδες ἕνα νεώτερο τηλεφώνημα ἐπιβεβαίωσε τὴν σταθεροποίηση τῆς καλῆς ὑγείας τῆς εὐεργετημένης γυναίκας.
    Ἄλλο ἕνα περιστατικὸ ποὺ χάρισε χαρὰ καὶ συγκίνηση σὲ ὅσους τὸ ἔζησαν, ἀλλὰ καὶ σ' ὅσους τὸ ἄκουσαν. Εὐλογητός ὁ Θεός!
[ἀντιγραφὴ ἀπὸ τὸ βιβλίο τῆς Ἱ. Μονῆς «Ἡ Μεγαλόχαρη Παναγία ἡ Βαρνάκοβα», 2011]

Θεραπεία τῆς Παναγίας σὲ μικρὸ κοριτσάκι 
    Καλοκαίρι 2008. Κοριτσάκι στὴν τρυφερὴ παιδικὴ ἡλικία τῶν τεσσάρων ἐτῶν ἔπαθε ἕνα ἀτύχημα καὶ κόπηκε τὸ δαχτυλάκι τοῦ χεριοῦ του. Ἦταν κρεμασμένο σὲ λίγο δέρμα ὅταν τὸ πῆγαν στοὺς γιατρούς. Ἐκεῖνοι προσπάθησαν νὰ τὸ συγκολήσουν. Ἔγιναν τρία χειρουργεῖα! Στὸ δαχτυλάκι ὅμως δὲν γινόταν καλὴ αἱμάτωση καὶ ἦταν μαῦρο. Ὅλα ἔδειχναν πὼς τὸ κοριτσάκι θὰ τὄχανε πλέον τὸ δαχτυλάκι του.
    Ἐκεῖνες τὶς ἡμέρες ὅμως πῆρε εἴδηση τὸ θλιβερὸ γεγονὸς μιὰ πιστὴ φίλη τῆς οἰκογενείας, καὶ πῆγε στὸ παιδάκι λαδάκι τῆς Παναγιᾶς, ποὺ εἶχε, καὶ ἔβαλαν στὸ σχεδὸν νεκρωμένο δάχτυλο. Καὶ βεβαίως ἔγινε θερμὴ προσευχὴ εἰδικὰ ἀπὸ τὴν μάνα. Τὴν ἄλλη μέρα τὸ πρωί, μόλις ξύπνησε τὸ παιδί, κοιτάει ἡ μητέρα του καὶ τὶ νὰ δεῖ; Τὸ δαχτυλάκι ἦταν ἄσπρο καὶ φυσιολογικὸ σὰν τὰ ἄλλα. Ἡ θεία βοήθεια ἦρθε ἀμέσως!
    Ὅλη ἡ οἰκογένεια καθὼς καὶ τὰ φιλικά τους πρόσωπα χάρηκαν, δόξασαν τὸν Θεὸ καὶ τὴν Παναγία Μητέρα Του καὶ τὸ κοριτσάκι τὴν ἄλλη μέρα ποὺ πῆγε στὸν γιατρὸ τοῦ εἶπε:
    -Γιατρέ, ἡ Παναγία μοῦ ἄσπρισε τὸ χεράκι μου!
    Κι ἐκεῖνος, πιστὸς ἄνθρωπος καθὼς ἦταν, ἀπάντησε:
    -Δόξα στ' ὄνομά Της! Καὶ ἐμένα ὁ Θεὸς μοῦ θεράπευσε τὸν γυιό μου! Ἐγὼ μὲ τὴν ἐπιστήμη μερικὲς φορὲς δὲν μπορῶ νὰ βοηθήσω. Ὁ Θεὸς ὅμως τὰ πάντα μπορεῖ!
[ἀντιγραφὴ ἀπὸ τὸ βιβλίο τῆς Ἱ. Μονῆς «Ἡ Μεγαλόχαρη Παναγία ἡ Βαρνάκοβα», 2011]

Θεραπεία ὤμου καὶ τενόντων βραχίονος 
    Ὅποιος ἔχει περάσει πόνο τενόντων, μπορεῖ νὰ καταλάβει καὶ τὶ πόνους πέρασε μία εὐσεβὴς κυρία, ἀρκετὰ νέα, ἀπὸ ἕνα χωριουδάκι τῆς πεδιάδος τοῦ ποταμοῦ Μόρνου. (Περιοχὴ ποὺ ἀπέχει 35-40 λεπτὰ ἀπὸ τὴν Ἱ. Μονή). Ἐκτὸς ἀπὸ τὸν ἀφόρητο πόνο τῶν τενόντων τοῦ βραχίονος, εἶχε μαζέψει ὑγρὸ καὶ ἡ κλείδωση τοῦ ὤμου! Κατόπιν τῆς ἐπιμονῆς τῆς ἀσθενείας, οἱ γιατροὶ ἀπεφάσισαν ἐγχείρηση σὲ τρεῖς φάσεις.
    Ἡ ἀσθενὴς γυναῖκα δίσταζε. Δὲν γνώριζε τὶ ἀποτέλεσμα θὰ εἶχε ἡ προσπάθεια τῶν γιατρῶν. Κατέφυγε λοιπὸν στὴν Οὐράνια Προστάτιδα τῆς περιοχῆς, τὴν Παναγία τὴν Βαρνάκοβα, ἐκεῖ ποὺ κατέφευγαν ἐπὶ ἐννέα αἰῶνες ποὺ εἶναι τὸ Μοναστήρι, γενεές γενεῶν. Καὶ ὅλοι ἔπαιρναν βοήθεια κατὰ τὴν πίστη τους καὶ κατὰ τὸ συμφέρον τῆς ψυχῆς τους.
    Ἔτσι κι αὐτὴ ἡ πιστὴ γυναῖκα. Πῆρε τὸ λαδάκι ἀπ' τὸ καντηλάκι τῆς Παναγιᾶς, ποὺ τὸ εἶχε προμηθευτεῖ σὲ ἕνα προηγούμενο προσκύνημά της, καὶ σταύρωσε μὲ δάκρυα στὰ μάτια τὸ πονεμένο ἀλλὰ καὶ πρησμένο χέρι της. Συγχρόνως προσευχόταν ζητῶντας τὸ ἔλεος τῆς Πανάχραντης Δέσποινας.
    Ὅπως εἶπε ὅταν ἦρθε νὰ Τὴν εὐχαριστήσει σὲ ἐλάχιστες ἡμέρες ἔφυγε τὸ πρήξιμο ἀλλὰ καὶ οἱ πόνοι! Οὔτε ἐγχείρισι ἔγινε οὔτε ἄλλα φάρμακα. Εὐλογητός ὁ Θεός!
[ἀντιγραφὴ ἀπὸ τὸ βιβλίο τῆς Ἱ. Μονῆς «Ἡ Μεγαλόχαρη Παναγία ἡ Βαρνάκοβα», 2011]

Θεραπεία καρκίνου τῆς γλώσσας διὰ πρεσβειῶν τῆς Θεομήτορος
    Ἀνώτατος κρατικὸς λειτουργὸς προσεβλήθη ἀπὸ καρκίνο τοῦ λαιμοῦ. Πῆγε στοὺς καλύτερους γιατροὺς τῶν Ἀθηνῶν καὶ τέλος ἐγχειρίστηκε. Στὴν ἀρχὴ φάνηκε ὅτι πῆγαν ὅλα καλά, ὅμως γρήγορα ἔγινε μετάσταση στὴ γλῶσσα. Ξαναπῆγε στοὺς γιατρούς, κι ἐκεῖνοι, μὴν ἔχοντας ἄλλη λύση, ἀποφάσισαν νὰ τοῦ κάνουν δεύτερη ἐγχείρηση καὶ νὰ τοῦ κόψουν τὴ γλῶσσα!
    Τότε ὁ γενναῖος αὐτὸς ἄνδρας λύγισε. Γονάτισε μπροστὰ στὴν εἰκόνα τῆς Παναγίας, τὴν ὁποία εἶχε Προστάτιδα ὅλη ἡ εὐσεβὴς οἰκογένειά του, καὶ ἔκλαψε ζητῶντας τὸ ἔλεός Της. Ὅλη ἐκείνη τὴ νύχτα τὴν πέρασε μέσα στὴν προσευχὴ καὶ στὰ δάκρυα. Τὸ πρωὶ τὸν περίμεναν οἱ γιατροί, οἱ ὁποῖοι δὲν μπορούσαν τίποτε ἄλλο πιὰ νὰ τοῦ προσφέρουν, παρὰ τὴ φοβερὴ αὐτὴ ἐγχείρηση. Μετὰ ὅμως ἀπὸ αὐτὴ τὴν ἐγκάρδια προσευχὴ γαλήνεψε. Ἡ Χάρη Της τὸν ἐπεσκίασε καὶ τὸν στήριξε. Ἤρεμος τὸ πρωὶ πῆγε στοὺς γιατροὺς κι ἐκεῖνοι προχώρησαν στὶς προκαταρκτικὲς ἐξετάσεις. Μὲ ἐκπληξη ὅμως καὶ συγκίνηση εἶδαν καὶ ἐξακρίβωσαν πώς ὁ ὄγκος στὴν γλῶσσα του δὲν ὑπῆρχε πλέον! Θαύμασαν οἱ ἄνθρωποι, γιατὶ μόλις πρὸ ὀλίγων ἡμερῶν εἶχε ἐντοπιστεῖ καὶ ἐξακριβωθεῖ καὶ διὰ τοῦ γυμνοῦ ὀφθαλμοῦ καὶ διὰ τῶν εἰδικῶν ἀκτινογραφιῶν.
    Τὸν συνεχάρησαν καὶ τὸν διαβεβαίωσαν πὼς ἐπρόκειτο περὶ θαύματος. Ἐκεῖνος ὅμως δὲν χρειαζόταν αὐτὴ τὴ διαβεβαίωση. Γνώριζε καλὰ πὼς ἡ θεραπεία του ἦταν ἀπάντηση καὶ ἐπίσκεψη τοῦ θείου ἐλέους διὰ πρεσβειῶν τῆς Ὑπεραγίας Θεοτόκου, τῆς «κυρᾶς τῆς Ρούμελης» κι ὅλου τοῦ κόσμου.
    Ἀπὸ τὴ χαρά του καὶ τὴν εὐγνωμοσύνη του ὁμολογοῦσε τὸ θαῦμα παντοῦ, ἀκόμη καὶ στὸ καφενεῖο ποὺ πήγαινε. Ὅλοι δόξαζαν τὸν Θεό, γιατὶ γνώριζαν τὴ δύσκολη καὶ ὀδυνηρὴ ἀσθένειά του. Μαζί μ' αὐτούς κι ἐμεῖς, ὅσοι ἀκούσαμε καὶ μάθαμε τὸ μεγάλο αὐτὸ θαῦμα τοῦ θείου ἐλέους.
[ἀντιγραφὴ ἀπὸ τὸ βιβλίο τῆς Ἱ. Μονῆς «Νεώτερα θαύματα τῆς Παναγίας στὴ Βαρνάκοβα & Ἰστορίες γιὰ τὴν αἰωνιότητα», 2007] 

Θεραπεία μηνίσκου σὲ ἱερέα 
    Ἱερεύς, ὁ ὁποῖος τρέφει μεγάλη εὐλάβεια πρὸς τὴν Ὑπεραγία Θεοτόκο, ἀπὸ ὑπερβολικὴ κόπωση χειρωνακτικῆς ἐργασίας ἔπαθε στὸ γόνατο τοῦ ἑνὸς ποδιοῦ του, τὴν βλάβη ποὺ οἱ γιατροὶ ὀνομάζουν «μηνίσκο». Μετὰ ἀπὸ εἰδικὲς ἐξετάσεις ποὺ ἔκανε, τοῦ εἶπαν πὼς ὁπωσδήποτε ἔπρεπε νὰ γίνει ἐγχείρηση. Ὁ πιστὸς ἱερεὺς κατέφυγε στὴν μεγάλη Γιάτρισσα, καὶ Τὴν παρεκάλεσε νὰ τὸν βοηθήσει.
    Δὲν ἦταν μόνο ἡ ὀδύνη μιᾶς ἐγχειρήσεως ἀλλὰ καὶ τὸ ὅτι θὰ ἐστεροῦντο οἱ πιστοὶ τὴν Θεία Λειτουργία γιὰ ἀρκετὸ διάστημα. Προσευχήθηκε λοιπὸν μπροστὰ στὴν θαυματουργὴ εἰκόνα Της, σταύρωσε μὲ τὸ λαδάκι τῆς Παναγιᾶς τὸ πόδι του καὶ περίμενε τὸ ἀποτέλεσμα, τὸ ὁποῖο δὲν ἄργησε νὰ ἔρθει. Περνῶντας λίγες ἡμέρες, οἱ πόνοι ὑποχώρησαν καὶ αἰσθάνθηκε πολὺ πιὸ καλά! Τότε ξαναπῆγε στὸν γιατρὸ γιὰ νὰ ἐκτιμήσει τὴν νέα κατάσταση. Ξαναέβγαλε «πλάκα» καὶ ὁ γιατρὸς ἀπορημένος εἶπε: «Δὲν βλέπω πλέον καμμία βλάβη στὸν μηνίσκο. Ἁπλῶς προσέχετε, μὴ κουράζετε τὸ πόδι σας ὑπερβολικά!»
    Ὁ ἱερεὺς γεμάτος εὐγνωμοσύνη δόξασε τὸν Θεὸ καὶ τὴν οὐράνια Δέσποινα ποὺ μεσίτευσε στὸν Υἱόν Της καὶ τὸν ἀπήλλαξε ἀπὸ ταλαιπωρίες.
[ἀντιγραφὴ ἀπὸ τὸ βιβλίο τῆς Ἱ. Μονῆς «Ἡ Μεγαλόχαρη Παναγία ἡ Βαρνάκοβα», 2011]

Χάρτης


View Larger Map

analogion.gr

 http://anavaseis.blogspot.gr/2013/06/blog-post_1385.html