1811 άτομα ο μόνιμος πληθυσμός του Αγίου Όρους

Τα στοιχεία της απογραφής Πληθυσμού-Κατοικιών 2011
Ο μόνιμος πληθυσμός του Αγίου Όρους ανέρχεται σε 1811 άτομα όπως αυτός προέκυψε από την Απογραφή Πληθυσμού-Κατοικιών 2011.
Συνολικά ο πληθυσμός της χώρας ανέρχεται σε 10.815.197 άτομα, ανακοίνωσε η Ελληνική Στατιστική Αρχή (ΕΛΣΤΑΤ).
Ο μόνιμος πληθυσμός αφορά τον αριθμό των ατόμων που έχουν τη συνήθη διαμονή τους στην κάθε Περιφέρεια, Περιφερειακή Ενότητα, Δήμο, Δημοτική Ενότητα, Δημοτική ή Τοπική Κοινότητα και οικισμό της χώρας.
Στο Μόνιμο Πληθυσμό περιλαμβάνονται όλα τα άτομα ανεξαρτήτως υπηκοότητας (ελληνικής ή άλλης χώρας), τα οποία κατά την Απογραφή Πληθυσμού 2011 δήλωσαν τόπο συνήθους διαμονής τους εντός της Ελληνικής Επικράτειας.

1 20949 ΑΓΙΟ ΟΡΟΣ (ΑΥΤΟΔΙΟΙΚΗΤΟ) 1.811
2 20950 ΑΓΙΟ ΟΡΟΣ (ΑΥΤΟΔΙΟΙΚΗΤΟ) (Έδρα: Καρυαί,αι) 1.811
3 20951 ΑΓΙΟ ΟΡΟΣ (ΑΥΤΟΔΙΟΙΚΗΤΟ) (Έδρα: Καριαί,αι) 1.811
4 20952 99 ΑΓΙΟ ΟΡΟΣ (ΑΥΤΟΔΙΟΙΚΗΤΟ) (Έδρα: Καρυαί,αι) 1.811
5 20953 9901 ΑΓΙΟ ΟΡΟΣ (ΑΥΤΟΔΙΟΙΚΗΤΟ) (Έδρα: Καρυαί,αι) 1.811
8 20954 9901000002 Βίγλα,η - Άγιος Νείλος,ο (Ιερά Μονή Μεγίστης Λαύρας) 18
8 20955 9901000003 Βουλευτήρια,τα (Ιερά Μονή Μεγίστης Λαύρας) 13
8 20956 9901000004 Δάφνη,η 0
8 20957 9901000005 Καρούλια,τα (Ιερά Μονή Μεγίστης Λαύρας) 7
8 20958 9901000001 Καρυαί,αι 163
8 20959 9901000006 Κατουνάκια,τα (Ιερά Μονή Μεγίστης Λαύρας) 39
8 20960 9901000007 Καψάλα,η 30
8 20961 9901000008 Κερασιά,η - Άγιος Βασίλειος,ο (Ιερά Μονή Μεγίστης Λαύρας) 29
8 20962 9901000009 Μετόχιον Χουρμίτσης,το 15
8 20963 9901000010 Μονή Αγίου Διονυσίου,η 36
8 20964 9901000011 Μονή Αγίου Παντελεήμονος,η 67
8 20965 9901000012 Μονή Αγίου Παύλου,η 48
8 20966 9901000013 Μονή Βατοπεδίου,η 148
8 20967 9901000014 Μονή Δοχειαρίου,η 53
8 20968 9901000015 Μονή Εσφιγμένου,η 2
8 20969 9901000016 Μονή Ζωγράφου,η 42
8 20970 9901000017 Μονή Ιβήρων,η 32
8 20971 9901000018 Μονή Καρακάλλου,η 45
8 20972 9901000019 Μονή Κουτλουμουσίου,η 75
8 20973 9901000020 Μονή Κωνσταμονίτου,η 51
8 20974 9901000021 Μονή Μεγίστης Λαύρας,η 79
8 20975 9901000022 Μονή Ξενοφώντος,η 72
8 20976 9901000023 Μονή Ξηροποτάμου,η 0
8 20977 9901000024 Μονή Οσίου Γρηγορίου,η 96
8 20978 9901000025 Μονή Παντοκράτορος,η 28
8 20979 9901000026 Μονή Σίμωνος Πέτρας,η 75
8 20980 9901000027 Μονή Σταυρονικήτα,η 39
8 20981 9901000028 Μονή Φιλοθέου,η 65
8 20982 9901000029 Μονή Χιλιανδαρίου,η 58
8 20983 9901000030 Νέα Σκήτη,η (Ιερά Μονή Αγίου Παύλου) 45
8 20984 9901000031 Προβάτα - Μορφονού,η (Ιερά Μονή Μεγίστης Λαύρας) 35
8 20985 9901000032 Σκήτη Αγίας Άννης,η 92
8 20986 9901000033 Σκήτη Αγίας Τριάδος,η 29
8 20987 9901000034 Σκήτη Αγίου Ανδρέου Βατοπεδίου,η 46
8 20988 9901000035 Σκήτη Αγίου Δημητρίου Βατοπεδίου,η 0
8 20989 9901000036 Σκήτη Αγίου Δημητρίου,η 58
8 20990 9901000037 Σκήτη Αγίου Παντελεήμονος,η 17
8 20991 9901000038 Σκήτη Ευαγγελισμός της Θεοτόκου,η 7
8 20992 9901000039 Σκήτη Θεοτόκου,η 2
8 20993 9901000040 Σκήτη Προφήτου Ηλιού,η 10
8 20994 9901000041 Σκήτη Τιμίου Προδρόμου Ιβήρων,η 4
8 20995 9901000042 Σκήτη Τιμίου Προδρόμου Μεγίστης Λαύρας,η 41
http://www.agiooros.net

http://katanixis.blogspot.gr/2012/12/1811.html?utm_source=feedburner&utm_medium=email&utm_campaign=Feed:+blogspot/gssUJ+(%CE%9A%CE%B1%CF%84%CE%AC%CE%BD%CF%85%CE%BE%CE%B9%CF%82)

Περί προσοχής προς αναγνώρισιν των πειρασμών. Γέροντας Ιωσήφ Βατοπαιδινός

Περί προσοχής προς αναγνώρισιν των πειρασμών

Ἀθωνικά μηνύματα

Υπάρχει ένα ρήμα του Κυρίου μας, στο όποιο πρέπει να έχουμε την προσοχή μας έστραμμένη: «Ανένδεκτον του μη ελθείν τα σκάνδαλα». Τότε λοιπόν, έφ’ όσον είναι έτσι, αναρωτιέται κανείς, γιατί ο άνθρωπος πολλές φορές δυσανασχετεί και δυσφορεί όταν βρίσκεται σε εμπόλεμη κατάσταση;
Έφ’ όσον προκαταβολικά, από την έναρξη του πνευματικού αγώνα, το σύνθημα μας είναι «σταυρού και θανάτου επαγγελία», εκείνο το όποιον θα πρέπει να μας απασχολή στην εμφάνιση των ποικίλων και πολυμόρφων πειρασμών, είναι η έξης διάκριση: Κατά πόσον αυτοί οι πειρασμοί οφείλονται σε φυσιολογικά αίτια, όπως συμβαίνει στον υγειονομικό κανόνα της σωματικής μας διάπλασης, η τους προκάλεσε κάποια δική μας απροσεξία.
Στον πνευματικό τομέα συμβαίνει τό ίδιο, όπως και στον νόμο της υγείας, όπου οι διάφορες αδιαθεσίες δεν προκύπτουν από φυσικούς νόμους, αλλά από δική μας πρόκληση.
Και τούτο επειδή ζούμε αντίθετα από τον νόμο της υγείας και παράλογα, προκαλείται έτσι κάποια αντίθεση στον σωματικό μας οργανισμό. Η έρευνα μας δεν είναι γιατί υπάρχουν σκάνδαλα και πειρασμοί, ούτε γιατί βρισκόμαστε στην πρώτη γραμμή του πυρός. Η προσοχή μας πρέπει να στρέφεται στο από πού προέρχονται.
Λέγουν οι Πατέρες ότι αυτοί οι όποιοι προκόπτουν, παραχωρούνται «μείζοσι δοκιμασίαις», όπως ακριβώς συμβαίνει και στην θύραθεν σοφία. Στην άρχή ξεκινούμε από το πρώτο θρανίο και ανάλογα με την επίδοση μας προαγόμαστε σε άλλη τάξη. Δεν μας προκαλεί αυτό καμμιά δυσφορία, αλλά μάλιστα μας ενθαρρύνει, διότι η ανάβαση μας είναι και απόδειξη της προαγωγής μας.
Το Ιδιο συμβαίνει και στον πνευματικό τομέα. Εάν έχωμε προσοχή στον εαυτό μας, όπως διδάσκει η πατερική παράδοση, τότε οι πειρασμοί πού έχομε, είτε είναι εσωτερικοί η εξωτερικοί, είτε συμβαίνουν μέσω των ανθρώπων, είτε μέσω των δαιμόνων, θα είναι φυσιολογικοί. Και αν μέν οι πειρασμοί είναι φυσιολογικοί, τούτο είναι δείγμα ότι πράγματι προαγόμαστε. Εάν όμως τους προκάλεσε η δική μας απροσεξία, τότε πρέπει να δείξωμε περισσότερη προσοχή και με μεγαλύτερη λεπτομέρεια να αγωνιζόμαστε.
Ουδέποτε θα προβάλωμε παράπονο στον Θεό γιατί πειραζόμαστε. Μόνον οι άφρονες το κάνουν αυτό. Διότι οι πειρασμοί είναι τόσον αναγκαίοι για την σωτηρία μας, όπως οι τροφές για το σώμα. Δεν είναι άφρων λοιπόν αυτός πού, ένώ θέλει να ζήση, αρνείται τις τροφές πού συμβάλλουν στην παράταση της ζωής; Τό ίδιο ακριβώς συμβαίνει και στα πνευματικά.
Η προσοχή μας λοιπόν είναι να βρίσκωμε ποιος προκαλεί τις διάφορες αντιθέσεις στην πνευματική μας ζωή.
Αυτή την ευχέρεια την αντλούμε, σαν λογικά όντα πού είμαστε, μελετώντας την Αγία Γραφή και τους Πατέρες μας. Ιδιαίτερα δε βοηθάει η πνευματική μας εξάρτηση μέσω της υποταγής και υπακοής.
Εμείς οι μοναχοί λύνομε κάθε μας πρόβλημα τηρούντες το γραφικό: «έπερώτησον τον πατέρα σου και αναγγελεί σοι και τους πρεσβυτέρους σου και έρούσι σοι». Γι’ αυτό και δημιούργησε ο Ιησούς μας την Εκκλησία καί
«ήνωσε τα πάντα είς έν», διότι ακριβώς η πτώση είναι η διάσπαση της ένότητος. Ελθών ο Υιός του Θεού, «ήνωσε τα διεσκορπισμένα είς έν». Κατά το δόγμα του πνευματικού νόμου, πού είναι το πηδάλιο μας, μανθάνομε ότι τίποτε δε συμβαίνει τυχαία.
Ο Ιησούς μας για το θέμα αυτό αποφαίνεται σαφώς: «Και αι τρίχες της κεφαλής υμών πάσαι ήριθμημέναι είσίν» και «ουχί δύο στρουθία άσσαρίου πωλείται; και ένα έξ αυτών ού πεσείται επί την γήν άνευ του πατρός υμών». Και οι Πατέρες μας λέγουν, ότι είναι αδύνατο να συμβή πειρασμός πού να μην τον έχη προκαλέση ο ίδιος ο άνθρωπος.
Στην διοίκηση των πάντων, η Πρόνοια του Θεού είναι τόσο ακριβής, πού δεν επιτρέπει σε κανέναν να επέμβη. «Την δόξαν μου έτέρω ού δώσω,, ουδέ τάς άρετάς μου τοις γλυπτοίς», λέγει ο Προφήτης Ησαΐας. Η Πρόνοια του Θεού είναι απολύτως ακριβής και πατρική.
Οι αιτίες των πειρασμών είναι δύο. Η μία είναι η απροσεξία, πού, αν δεν ληφθή ύπ’ όψιν, θα επαναληφθή ο πειρασμός ύπό σκληροτέραν μορφήν σύμφωνα με το γραφικό: «Εάν έγκαταλείπωσιν οι υιοί αυτού τον νόμον μου και τοις κρίμασί μου μη πορευθώσιν, εάν τα δικαιώματα μου βεβηλώσωσι και τάς έντολάς μου μη φυλάξωσιν, επισκέψομαι έν ράβδω τάς ανομίας αυτών και έν μάστιξι τάς αδικίας αυτών το δε έλεος μου ού μη διασκεδάσω απ’ αυτών, ούδ’ ού μη αδικήσω έν τη άληθεία μου, ούδ’ ού μη βεβηλώσω την διαθήκην μου και τα έκπορευόμενα διά των χειλέων μου ού μη αθετήσω».
Όσες φορές πταίομεν, είτε αισθητά, είτε ανεπαίσθητα και δεν φροντίζομε περί της αναλόγου μετανοίας, παιδευόμαστε μέσω της Προνοίας του Θεού και Πατρός, για να ανοίξωμε τα μάτια μας και να καταλάβωμε ότι βγήκαμε από την τροχιά και βαδίζομε στην καταστροφή. Έτσι ορθοποδούμε και παίρνομε τον δρόμο πού οδηγεί σε αίσιο πέρας.
Η άλλη μορφή πειρασμών, είναι αυτή πού επιτρέπει η Πρόνοια του Θεού για να μας αύξηση την πνευματική πείρα και να μας δώση την δυνατότητα της πνευματικής προαγωγής. Εάν ένας άνθρωπος τελείωση την μία τάξη, θα ανέβη στην άλλη, και εάν απόκτηση την μία γνώση, θα προχώρηση στην άλλη. Διαφορετικά δεν μπορεί να τελειοποιηθή η πνευματική μας κατάσταση, εάν η θεία Χάρις δεν διάθεση με τους πειρασμούς ευκαιρίες «αναβάσεων έν τη καρδία ημών».
Δεν τρομάζομε όταν συναντούμε στην πνευματική μας ζωή αντιθέσεις και βρισκόμαστε στις επάλξεις του αοράτου πολέμου. Αύτη είναι εξάλλου η ίδιότης μας και γι’ αυτό ήλθαμεν εδώ.
Μερικοί πιστεύουν ότι τους πειρασμούς τους δημιουργούν τα αίτια. Όσοι έχουν αυτή την γνώμη, μοιάζουν με το σκυλί πού το πετροβολούν και τρέχει να δαγκάση την πέτρα, γιατί νομίζει ότι η πέτρα πού το κτύπησε φταίει. Δεν μπορεί να καταλάβη ότι κάποιος άλλος την πέταξε.
Έτσι εξετάζομε κάθε τί πού μας συμβαίνει, ποιος αρχικός παράγοντας το προκάλεσε· και εάν δεν μπορούμε μόνοι μας να το βρούμε, ρωτούμε τους μεγαλύτερους μας.
Πάντως, κατά το πλείστον, οι πηγές των πειρασμών είναι η αμέλεια και η κενοδοξία. Δουλεύοντας ο άνθρωπος στα πάθη του και θέλοντας να έφαρμόση την ιδιοτέλεια, τον εγωισμό, η την φιληδονία του και θέλοντας να κάνη κάτι πού του αρέσει και γενικό: να υπηρέτηση το πάθος του, εκουσίως γίνεται παραβάτης.
Τότε θα αντιμετώπιση οπωσδήποτε έναν πειρασμό· και αυτό το επιτρέπει η θεία πρόνοια έξ αγάπης, για την διόρθωση του. Αν δεν γίνη έτσι, ο άνθρωπος αυτός μοιάζει με κείνον πού έχει πληγή καί, μετά την θεραπεία, ξύνει με τα χέρια του την πληγή, γιατί φοβάται μήπως επουλωθή και ίατρευθή, λες και θέλει να είναι πάντοτε πληγωμένος.
Συνανατήσαμε έναν πειρασμό είτε από τους δαίμονες, είτε από τους συνανθρώπους μας; Αμέσως τον αρπάζουμε και τον ρωτούμε: «Ημέτερος εί η των ύπεναντίων». «Προέρχεσαι φυσιολογικά όπως σ’ εκείνους πού αγωνίζονται μέσα στην στενή και τεθλιμμένην όδό, πού συνεχώς σκαρφαλώνουν έως ότου φθάσουν στην πύλη του ουρανού, η σε προκάλεσε η δική μας απροσεξία;».
Και τότε ανακαλύπτεται η φύση του πειρασμού και γίνεται η ανάλογη διόρθωση. Αυτή είναι η πραγματική φιλοσοφία και κείνος πού το κατώρθωσε αυτό, άνοιξαν όντως τα μάτια του, άρχισαν να επουλώνονται οι πληγές του. Αυτό σημαίνει πνευματική προκοπή.
Εκείνος ο όποιος δεν έχει τέτοια προσοχή, μοιάζει με ένα ζώο πού του δένουν τα μάτια και το βάζουν να γυρίζη τον μύλο και να περπατάη από το πρωί μέχρι το βράδυ νομίζοντας ότι διήνυσε ολόκληρα χιλιόμετρα, ένώ δεν έχει κουνηθή ούτε ένα μέτρο και βρίσκεται ακριβώς εκεί πού ξεκίνησε.
Να μην δυσανασχετήτε γιατί υπάρχουν πειρασμοί. Είναι η μεγαλύτερη αφροσύνη αυτό. «Έπαρον τους πειρασμούς και ουδείς ο σωζόμενος». Ιδιαίτερα εμάς τους μοναχούς δεν πρέπει να μας απασχολούν τέτοιοι λογισμοί. Ήδη από την κολυμβήθρα ορκιστήκαμε ότι ύποτασόμαστε στο Χριστό και αρνούμαστε τον διάβολο. Ο Χριστός μας μας είπε: «Υμείς έστε οι διαμεμενη-κότες μετ’ έμού έν τοις πειρασμοίς μου».

Αύτω η δόξα είς τους αιώνας. Αμήν.


pemptousia.gr

http://anavaseis.blogspot.gr/2012/12/blog-post_9131.html

Ὁ Οἰκ. Πατριάρχης διά τούς ὑπέρ τῆς πίστεως καί τῆς Πατρίδος ἀγῶνας τοῦ Ἁγίου Ὄρους

Ὁ Οἰκ. Πατριάρχης διά τούς ὑπέρ τῆς πίστεως καί τῆς Πατρίδος ἀγῶνας τοῦ Ἁγίου Ὄρους

Ὁ Οἰκ. Πατριάρχης κ. Βαρθολομαῖος ἐπί τῇ συμπληρώσει αἰῶνος ἀπό τῆς Ἀπελευθερώσεως τοῦ Ἁγίου Ὄρους ὑπό τοῦ Πολεμικοῦ Ναυτικοῦ κατά τούς Βαλκανικούς Πολέμους ἐξέδωσε μήνυμα εἰς τό ὁποῖον μεταξύ ἄλλων ὑπογραμμίζει: «Οἱ οἰκισταί τοῦ Περιβολίου τῆς Ὑπεραγίας ἡμῶν Θεοτόκου προσήνεγκον, καί διατελοῦν προσφέροντες, ἀνεκτίμητον πνευματικήν ἐνίσχυσιν εἰς τό εὐσεβές ἡμῶν Γένος καί συνέβαλαν τά μέγιστα εἰς τήν διατήρησιν τῆς πίστεως καί τοῦ ἤθους αὐτοῦ, ἰδιαιτέρως εἰς καιρούς λίαν χαλεπούς καί δυσχειμέρους, καθ᾽ οὕς ἀπητεῖτο μεγάλη αὐταπάρνησις καί ἡρωϊσμός διά νά παραμείνῃ τις πιστός εἰς τήν Ἐκκλησίαν καί εἰς τήν Ὀρθόδοξον Χριστιανικήν Πίστιν.
Μεγάλοι διδάσκαλοι τοῦ Γένους, ὡς οἱ Ἅγιοι Ἰάκωβος ὁ νέος, ὁ ἐκ τῆς Σκήτης τῶν Ἰβήρων, καί Κοσμᾶς ὁ Αἰτωλός ἐξῆλθον τοῦ Ἁγίου Ὄρους, φλεγόμενοι ὑπό τῆς θείας ἀγάπης, ἐπιθυμήσαντες καί τό παροδικόν ἀνθρώπινον σῶμα καί αἷμα αὐτῶν νά δώσουν ὑπέρ τῆς ὠφελείας καί σωτηρίας τῶν ἀδελφῶν, καί ἐκήρυξαν, ἐκράτησαν καί ἐστήριξαν τούς κινδυνεύοντας ἐκ θανάτου πνευματικοῦ, λόγῳ τῶν συνθηκῶν τῆς ἐποχῆς ἐκείνης καί τοῦ ἀναλφαβητισμοῦ, Ὀρθοδόξους πιστούς, σφραγίσαντες διά τοῦ μαρτυρίου τό ἀνιδιοτελές ἱε ρόν ἔργον αὐτῶν.

Ὑπό τάς ὑπωρείας τοῦ Ἱεροῦ Ἄθου ἐξήνθησαν ὡς ἄνθη εὔοσμα καί ἀειθαλῆ οἱ Ἁγιορεῖται νεομάρτυρες καί ἐν γένει οἱ μονότροποι τῆς Ἀθωνικῆς ἐρήμου οἵτινες, προετοιμασθέντες διά τῆς ἀσκήσεως καί μετανοίας καί ἔχοντες πάντοτε τήν εὐλογίαν καί ἠθικήν συμπαράστασιν τῆς τροφοῦ αὐτῶν Μητρός Ἐκκλησίας, ἤθλησαν ἐν μέσῳ τῶν ἀλλοπίστων καί ἐγένοντο κήρυκες διαπρύσιοι τῆς πίστεως ἡμῶν, ποτίσαντες τό δένδρον αὐτῆς διά τοῦ κηρύγματος τῆς ἀληθείας καί τῆς σωτηρίας τῶν ψυχῶν.
Οἱ νεοφανεῖς οὗτοι ἀθληταί “τοῖς παλαιοῖς παραβάλλονται Μάρτυσιν, ἐν τε τῇ ὁμολογίᾳ τῇ στερρᾷ τῆς πίστεως ἐν βασάνων ἰδέαις ἐν σημείοις καί θαύμασι” (Στιχηρόν Ἑσπερινοῦ Ἱερᾶς Ἀκολουθίας Πάντων τῶν Νεοφανῶν Μαρτύρων, ποιηθείσης ὑπό Ἁγίου Νικοδήμου τοῦ Ἁγιορείτου). Ταῖς εὐχαῖς τῆς Κυρίας καί Ἐφόρου τοῦ Ἁγίου Ὄρους Ὑπεραγίας Δεσποίνης ἡμῶν Θεοτόκου, τῶν Ἁγίων Ἁγιορειτῶν νεομαρτύρων καί πάντων τῶν ἐν τῇ θεοσδότῳ ταύ τῃ θεοφιλῶς ἀσκησάντων πα- τέρων καί ἀδελφῶν, ηὐλογήθη τοῦτο πλουσίως ὑπό τῆς Χάριτος τοῦ Θεοῦ καί τῆς εὐσπλαχνίας τῆς Παναγίας»

 Ὀρθόδοξος Τύπος ἀρ. φύλ. 1952, 30 Νοεμβρίου 2012
http://anavaseis.blogspot.gr/2012/11/blog-post_1664.html

Θεσσαλονίκη: Διεθνές επιστημονικό συνέδριο "Το Άγιον Όρος στα χρόνια της απελευθέρωσης"

Η απελευθέρωση του Αγίου Όρους από τον ελληνικό στόλο τον Νοέμβριο του 1912 έθεσε τέρμα στην οθωμανική κυριαρχία, που διήρκησε επί μισή χιλιετία. Το ιστορικό πλαίσιο της περιόδου αυτής, η τέχνη, η αρχιτεκτονική θα απασχολήσουν μεταξύ άλλων, το Ζ’ επιστημονικό συνέδριο της Αγιορείτικης Εστίας με θέμα «Το Άγιον Όρος την εποχή της απελευθέρωσης» που ξεκίνησε σήμερα τις εργασίες του.

Ο δρ. Ιστορίας, Δημήτριος Μουζάκης, υπογράμμισε ότι η απελευθέρωση του Αγίου Όρους στάθηκε αφορμή να αναδειχθούν προβλήματα που υπέφωσκαν τις προηγούμενες δεκαετίες και συνδέονταν με το πολιτικό και διοικητικό καθεστώτος του, τους θεσμούς της πολιτικής και πνευματικής εξουσίας, αλλά και της εσωτερικής αυτοδιοίκησης.
Το Άγιον Όρος έως την απελευθέρωση το 1912 του από τον ελληνικό στρατό υπαγόταν πολιτικά στη κυρίαρχη οθωμανική αυτοκρατορία, εκπρόσωπος της οποίας ήταν ο καϊμακάμης, πολιτικός διοικητής και πνευματικά υπαγόταν στη δικαιοδοσία του Οικουμενικού Πατριαρχείου. Ήταν αυτοδιοίκητο, διατηρώντας άθικτα τα πανάρχαια έθιμα, δίκαια και προνόμια του και φορείς της αυτοδιοίκησης ήταν η Ιερά Κοινότητα και το εκτελεστικό της όργανο, η Ιερά Επιστασία.
Από την απελευθέρωση του Αγίου Όρους, χρειάστηκε να περάσουν 12 χρόνια για τη σύνταξη και ψήφιση από την Ιερά Κοινότητα νέου Καταστατικού Χάρτη που ανταποκρινόταν πλέον στις νέες συνθήκες και ακόμα 2 χρόνια έως τη νομοθετική κύρωση του από την ελληνική κυβέρνηση.
Στην καθυστέρηση αυτή, εκτός των άλλων, κυρίως μετά το 1920 (Συνθήκη των Σεβρών) και παρά την αναγνώριση της ελληνικής κυριαρχίας στο Άγιον Όρος συνέβαλαν η υπό εξέλιξη μικρασιατική εκστρατεία και η πολιτική αστάθεια στην Ελλάδα έως το 1926. Η κύρωση του καταστατικού χάρτη το 1926 και τα Συντάγματα του 1926 και 1927 έδωσαν ένα τέλος στην πολύχρονη εκκρεμότητα του αδιευκρίνιστου έως τότε καθεστώτος του Αγίου Όρους.

Η μακραίωνη σχέση της χερσονήσου του Άθω με τη θάλασσα αποτυπώνεται στις θαυματουργές παρεμβάσεις της Παναγίας, στους βίους των αγίων, αλλά και στους αρσανάδες και στις παραστάσεις πλεούμενων στα αγιορείτικα χαρακτικά.
Ο αρχιτέκτονας Φαίδων Χατζηαντωνίου, επισήμανε ότι αρχεία και πλήθος μαρτυριών πιστοποιούν τη χρήση πλοίων για τη μεταφορά προϊόντων μεταξύ των μονών και των μετοχίων. Τα περισσότερα μοναστήρια διέθεταν τα δικά τους πλοία, που ναυπηγούνταν στα καρνάγια της Σύρου ή μοιράζονταν την ιδιοκτησία με ιδιώτες καπετάνιους.
Στα τέλη του 19ου αιώνα ρώσικα ατμόπλοια μετέφεραν υλικά από την Οδησσό και τη Μαύρη Θάλασσα και οι οικοδομικές κατασκευές μαρτυρούν την πληθωρική ρωσική παρουσία στο Άγιον Όρος. Μετά την απελευθέρωση, η Αχαϊκή Ατμοπλοΐα συνέδεε τη Δάφνη με τα υπόλοιπα ελληνικά λιμάνια.
Από την πλευρά του, ο δρ. Θεολογίας, τ. πολιτικός διοικητής του Αγίου Όρους, Κωνσταντίνος Παπουλίδης τόνισε ότι κατά τη διάρκεια της Οθωμανικής Αυτοκρατορίας ο ρωσικός κόσμος φρόντισε να αλλάξει την εθνική σύνθεση του Αγίου Όρους, αλλά και να πλουτίσει τις βιβλιοθήκες, τα αρχαία και τα μουσεία της αυτοκρατορικής Ρωσίας με παλαίτυπα, κώδικες, χειρόγραφα, εικόνες και ιερά σκεύη θρησκευτικής λατρείας. Μετά την απελευθέρωση του Αγίου Όρους αγωνίστηκε για τη διεθνοποίηση ή ακόμα και για τη συνδιοίκηση του σε συνεργασία με το ελληνικό κράτος.

Τα ρωσικά σχέδια για το μέλλον του Αγίου Όρους ήταν το θέμα της εισήγησης της Λόρα Γκερντ, από την Ρωσική Ακαδημία. Όπως επισήμανε, μετά την απελευθέρωση της χερσονήσου, το Βασίλειο της Ελλάδας επιδίωξε την ενσωμάτωση της στο ελληνικό κράτος.
Ωστόσο, πρόσθεσε, η Ρωσία, σε μια προσπάθεια να προστατεύσει τους 5.000 Ρώσους που ζούσαν στον Άθω, προωθούσε την ανακήρυξη του Αγίου Όρους σε ανεξάρτητο κράτος, υπό τη διοίκηση των έξι ορθόδοξων κρατών, της Ρωσίας, της Ελλάδας, της Ρουμανίας, της Σερβίας του Μαυροβουνίου και της Βουλγαρίας, η οποία συμπεριλήφθηκε με την ελπίδα να αναιρεθεί το σχίσμα.

Τα σχέδια επί χάρτου Ρώσων διπλωματών δεν κατέληξαν σε κάποιο αποτέλεσμα. Τον Σεπτέμβριο του 1913, μετά την υπογραφή της Συνθήκης του Βουκουρεστίου, ο υπάλληλος της ρωσικής πρεσβείας στην Κωνσταντινούπολη Μπ. Σεραφίμοφ επισκέφθηκε ανεπίσημα το Άγιο Όρος για να προωθήσει το σχέδιο της διεθνοποίησης. Τον Οκτώβριο Έλληνες μοναχοί υπέγραψαν αίτημα προς τον βασιλιά Κωνσταντίνο για ένταξη του Αγίου Όρους στο ελληνικό κράτος και ο διπλωμάτης συνειδητοποίησε ότι η Ρωσία είχε λιγότερες πιθανότητες να εφαρμόσει το σχέδιο της.
Το 1917 το θέμα παρέμεινε ανοιχτό και η κυβέρνηση των Μπολσεβίκων δεν έδειξε ενδιαφέρον για τους εκκλησιαστικούς θεσμούς στο εξωτερικό και γενικότερα για την εκκλησιαστική πολιτική. Σύμφωνα με την κ. Γκερντ, το 1926, οπότε και η ελληνική κυβέρνηση εξέδωσε διάταγμα ότι όλοι οι μοναχοί πρέπει να έχουν ελληνικό διαβατήριο, μπορεί να θεωρηθεί η χρονιά οριστικής επίλυσης του καθεστώτος του Άγιου Όρους

Τα μοναστήρια του Αγίου Όρους φαίνεται ότι εμπιστεύονταν τα ελληνικά χρηματοπιστωτικά ιδρύματα για τα διαθέσιμα περιουσιακά τους στοιχεία, υπογράμμισε ο οικονομολόγος Ανδρέας Μπουρούτης.
Με βάση τα στοιχεία που είναι διαθέσιμα, η Τράπεζα της Ανατολής, θυγατρική της Εθνικής Τράπεζας ήταν ένας από τους δύο κύριους οικονομικούς συνεργάτες των μονών.
Το δεύτερο χρηματοπιστωτικό ίδρυμα με το οποίο συναλλάσσονταν οι μεγαλύτερες μονές ήταν η Τράπεζα της Μυτιλήνης, η έδρα της οποίας βρισκόταν σε οθωμανικό έδαφος, στη Λέσβο, αλλά ήταν σχεδόν αποκλειστικά ελληνικών συμφερόντων. Από το 1907 λειτουργούσε πρακτορείο της Τράπεζας εντός του Αγίου Όρους.

Σκληρός ήταν ο ανταγωνισμός των τραπεζών για τα κεφάλαια των μονών. Η μονή Βατοπεδίου διατηρούσε προθεσμιακό λογαριασμό στην Αυτοκρατορική Οθωμανική Τράπεζα με επιτόκιο 2,5%, το οποίο διπλασιάστηκε όταν ο λογαριασμός μεταφέρθηκε στην Τράπεζα της Ανατολής.
Ασφαλή πηγή για την κατανόηση της εποχής αποτελούν τα ραβάσια (η αλληλογραφία) που αντάλλασσαν την περίοδο της απελευθέρωσης του Αγίου Όρους ο αντιπρόσωπος και οι επιτροπές της μονής Μεγίστης Λαύρας, σημείωσε ο δικηγόρος Διογένης Καραγιαννακίδης.
Όπως επισήμανε, αναδύονται σημαντικές ενδείξεις για το έργο του αντιπροσώπου και την καθημερινότητα του Άθω για τις σχέσεις των μοναχών με τις οθωμανικές και κατόπιν τις ελληνικές αρχές.
Προκύπτουν επίσης, η λαχτάρα της απελευθέρωσης και η απήχηση της, αλλά και οι συνέπειες της, όπως η παρουσία και η τροφοδοσία του ελληνικού στρατού.
Ως προέκταση στο χρόνο της Επανάστασης του 1821, όσο και της αποχώρησης του τουρκικού στρατού κατοχής από το Άγιο Όρος, το 1830 εξέλαβαν την απελευθέρωση του Άθωνα οι Αγιορείτες, τόνισε ο μοναχός Πατάπιος Καυσοκαλυβίτης, βιβλιοθηκάριος της σκήτης των Καυσοκαλυβίων.
Οι Αγιορείτες επιφύλαξαν ενθουσιώδη υποδοχή στο απελευθερωτικό στρατιωτικό άγημα, ενώ τους κατέλαβε απερίγραπτη χαρά καθώς «οι κώδωνες υπερχιλίων ναών επλήρουν τον αέρα δια των αρμονικών των ήχων και οι τουφεκισμοί αφυπνίζοντας ήχους των δειράδων διαλαλούντες την θριαμβευτική ανάσταση του Γένους».
Γ. Χατζηγεωργίου
http://omogeneia.ana-mpa.gr/press.php?id=19192
 http://anavaseis.blogspot.gr/2012/11/blog-post_26.html

«Ενάρετοι άνθρωποι που γνωρίσαμε στο Άγιο Όρος στις μέρες μας». Μέρος Β'

«Ενάρετοι άνθρωποι που γνωρίσαμε στο Άγιο Όρος στις μέρες μας».  Μέρος Β΄

Συνομιλία με τους πατέρες του Ιερού Γρηγοριατικού Κελλίου των Ιωσαφαίων Καρυών

Το Α΄ Μέρος εδώ

Αυτήν την καρδιά την κρατούσε πάντα επάνω του. Όταν κοιμήθηκε ο π. Γεννάδιος – έχει τρία χρόνια τώρα-, ο υποτακτικός του την άφησε επάνω του, και τον θάψαμε μαζί με την καρδιά. Μάλιστα σήμερα σκεφτόμουνα ότι μπορεί το ξύλο να σάπισε, αλλά το μέταλλο το χρυσό...
Αν θα ανοίξουνε τον τάφο στα 3 ή 7 χρόνια –πότε θα τον ανοίξουνε δεν ξέρω-, μπορεί να την βρούμε την Παναγίτσα αυτή.

 Δεν έπρεπε να την βάλη μέσα στον τάφο, αλλά δυστυχώς την έβαλε.
Μετά προχωράμε. Πάμε στον γέροντα Γεώργιο. Του βάλαμε μετάνοια και μας διηγήθηκε εκεί τα θαύματα του αγίου Γεωργίου. Θα ξέρετε φυσικά, γιατί ονομάζεται άγιος Γεώργιος του Φανερωμένου. Γιατί παρουσιάστηκε ο Άγιος σε κάποιους πειρατές, που πήγαν να κάνουν εκεί κακό στους πατέρες. Τους άνοιξε την πόρτα τα μεσάνυχτα και τους έδεσε στο αρχονταρίκι.
Τους έδεσε αοράτως και τους είπε: «Περιμένετε να φωνάξω τους γέροντες». Περνούσε όμως η ώρα. Κάνουν να σηκωθούν. Όμως δεν μπορούσαν να σηκωθού, δεθήκανε. Τα χαράματα που σηκώθηκαν οι γέροντες για τον ΄Ορθρο, αντιλαμβάνονται ξένους ανθρώπους μέσα στο κελλί τους.
Τότε τους ρωτάνε: «Από πού μπήκατε; Πως μπήκατε εσείς μέσα στο κελλί μας;». Και αυτοί απαντούν: « Το καλογέρι σας μας άνοιξε». «Μα εμείς δεν έχουμε καλογέρι. Τρία γεροντάκια είμαστε εδώ». Εκείνη τη στιγμή ωμολόγησαν: «Δυστυχώς ήρθαμε για κακό σκοπό εδώ πέρα, να σας ληστέψουμε, και δεθήκαμε αοράτως. Δεν μπορούμε να κουνηθούμε. Κάντε προσευχή. Σε ποιόν Άγιο τιμάται εδώ η Εκκλησία σας;».
Οι πατέρες πήγαν στην Εκκλησία, έκαναν προσευχή και οι κλέφτες λύθηκαν. Τους λένε: «Ελάτε τώρα να ευχαριστήσετε τον Άγιό μας. Μόλις είδαν στο τέμπλο την εικόνα του αγίου Γεωργίου, φώναξαν: «Να! Το καλογέρι σας! Αυτό το καλογέρι μας άνοιξε και μπήκαμε μέσα». Μετά από το γεγονός αυτό μετανόησαν, και από λησταί έγιναν μοναχοί στο κελλί αυτό, και πέθαναν εκεί.

Μας είπε και άλλα θαύματα – να μη σας τα λέω τώρα-, όπως ότι κάποτε δεν είχανε ψάρια για το πανηγύρι, και τους λέει ο γέροντάς τους: «ετοιμάσατε όλα τα υπόλοιπα τα της πανηγύρεως και ο άγιος Γεώργιος θα φροντίση για ψάρια», διότι είχε φουρτούνες εκείνες τις ημέρες. Και όντως!
Την παραμονή του αγίου Γεωργίου ένα μεγάλο καΐκι ήρθε από την Καβάλα στο Βατοπέδι γεμάτο ψάρια. Ένας ψαράς φόρτωσε δύο κάσες εκλεκτά ψάρια σ’ ένα μουλάρι, για να τα πουλήση στις Καρυές. Όταν έφθασε στην περιοχή εκείνη του κελλιού του αγίου Γεωργίου, φεύγει το καπίστρι από το χέρι του ψαρά και τρέχει το μουλάρι μπροστά. Εκείνη την στιγμή είχε και ομίχλη εκεί πέρα. «Έ!», λέει. «Ξέρει τον δρόμο.

Θα πάη στις Καρυές. Θα το βρώ. Το ζώο δεν χάνεται. Ένας είναι ο δρόμος». Το ζώο όμως δεν ήρθε στις Καρυές. Έκανε μία παρακαμπτήριο και πήγε στο κελλί του αγίου Γεωργίου. Με το κεφάλι του χτύπησε την πόρτα, και ανοίγοντας οι πατέρες βλέπουνε το μουλάρι φορτωμένο με ψάρια. Έτσι τα κατέβασαν, έκαναν το πανηγύρι και την άλλη ημέρα έμαθε ο ψαράς ότι τα ψάρια έφτασαν στον άγιο Γεώργιο. Και άλλα τέτοια θαύματα μας είπε.
Εμείς στο τέλος τον ρωτήσαμε: «Γέροντα Γεώργιε, σε βλέπουμε υγιέστατο». Γέρος μεν 80 χρονών, αλλά στεκόταν πολύ καλά στην υγεία του. Θυμόμαστε, ότι ήταν πολύ φιλακόλουθος και ερχόντανε σε όλες τις αγρυπνίες του ναού του Πρωτάτου.
Μάλιστα περνούσε από το κελλί μας λίγο νωρίτερα για να ξεκουραστή, έπινε ένα τσαγάκι μέχρι να χτυπήση η καμπάνα και μετά πήγαινε στην αγρυπνία και καθόταν όλη την νύχτα. Ήταν και φιλόμουσος. Έψαλλε κι’ όλας. Παρ’ ότι ήτανε αγράμματος, είχε πολύ μεράκι και πόθο. Εμείς που είμαστε νέοι δεν έχουμε τέτοιο πόθο.

Αυτό, γεροντάκι, με τόση αδυναμία, να έρχεται με το μπαστουνάκι του από εκεί μία ώρα – τόσο απείχε το κελλί του – σ’ όλες τις αγρυπνίες και να κάθεται ώρες ολόκληρες! Γιατί εκείνα τα χρόνια ήταν πολύ μεγάλες οι αγρυπνίες. Τώρα διαρκεί 6 – 7 ώρες η αγρυπνία. Τότε 11, 12, 13 ώρες… Πως άντεχε αυτό το γεροντάκι! Και όλοι οι πατέρες τότε, πιο σκληροί ήταν. Είχε και πολλή αγάπη και ελεημοσύνη.
Δεν έλεγε για κανέναν κακό. Όλους τους αγαπούσε και ήθελε να προσφέρη ό,τι μπορούσε. Έκανε πανηγύρι κάθε χρόνο του αγίου Γεωργίου. Έκανε λουκουμάδες και μοίραζε στον κόσμο. Αυτό που μου έκανε ιδιαίτερα εντύπωση ήταν ό,τι έκανε το έκανε με πολλή χαρά και προθυμία. Όσο περισσότεροι πατέρες πηγαίνανε, τόσο περισσότερο χαιρότανε. Αυτά ήταν ευλογημένα γεροντάκια.
Του λέμε τότε: «Γέροντα, μας είπες ότι στα ογδόντα σου θα κοιμηθής. Φέτος συμπληρώνεις ογδόντα». «Ναι», λέει. Εγώ το πιστεύω, πατέρες ότι φέτος φεύγω». «Μα πως θα φύγεις;». «Φέτος φεύγω από τη ζωή αυτή, διότι έτσι μου είχε πει ο γέροντάς μου πριν 40 χρόνια, ότι όταν φτάσης στα ογδόντα σου, τότε θα κοιμηθής».

Πήραμε την ευλογία του και του φιλήσαμε το χέρι. Φύγαμε χαρούμενοι, και περισσότερο ο π. Γεννάδιος, που είχε και την καρδιά με την Παναγία στο χέρι. Και όντως! Ήταν Ιούνιος μήνας τότε που πήγαμε. Τον Σεπτέμβριο αρρωσταίνει για μια βδομάδα. Τον παίρνουν οι πατέρες οι Τριγωνάδες, ο πατήρ Νικόλαος με τον παπα – Δημήτρη, και σε μια βδομάδα κοιμήθηκε. Ακριβώς εκείνη την χρονιά, όπως του το ’χε πει ο γέροντάς του πριν 40 χρόνια. Μάλιστα είχε δει και μερικά οράματα.
Μας έλεγε ο π. Νικόλαος, ότι ο π. Γεώργιος μια-δυο μέρες πριν κοιμηθή είχε δει μία πλούσια τράπεζα, στην οποία συμμετείχε και αυτός, και είχε πολλή χαρά. Του έλεγε ο π. Νικόλαος: «Αυτή θα είναι η τράπεζα του παραδείσου». «Εγώ δεν είμαι άξιος να πάω εκεί πέρα», απαντούσε.
Μάλιστα είχε δει και τον παραδελφό του και το γέροντά του, τον π. Ευλόγιο, με πολύ φωτεινά πρόσωπα στην τράπεζα. Πιθανόν να ήταν όλα αυτά σημεία αγιότητος, γιατί ο καημένος ήρθε απ’ το Σουφλί μικρό παιδί και μέχρι τα βαθειά του γεράματα – μέχρι τα ογδόντα του – παρέμεινε εδώ στο περιβόλι της Παναγίας μας, διακονώντας τον άγιο Γεώργιο και τους πατέρες.
Πριν 4-5 χρόνια ο π. Παχώμιος, ο παραδελφός του – ζούσε τότε – έστειλε τον π. Γεώργιο να καλέση γιά τον άγιο Γεώργιο όλους τους πατέρες με τα εξής λόγια: «Ευχάς και ευλογίας του αγίου Γεωργίου. Να ρθήτε να κάνουμε φέτος διπλό πανηγύρι». Ήρθε και σε μας εδώ. Μάλιστα ήμασταν στο εργαστήριο.

Του λέει ο γέροντας, ο π. Ιωάσαφ: «τι διπλό πανηγύρι θα’ χουμε;. «Έ!», απαντά. «Θα ’χουμε την εξόδιο ακολουθία του γέροντος, του παραδελφού μου πατρός Παχωμίου, και μετά τον άγιο Γεώργιο». «Καλά, πέθανε ο γέροντας;», του λέμε. Ήταν 15 μέρες πριν τον Αϊ-Γιώργη. «Όχι», λέει. «Δεν πέθανε, αλλά μου είπε να σας πω έτσι. Ορίστε να πανηγυρίσουμε διπλό πανηγύρι φέτος».
Και ενώ παραξενευτήκαμε εμείς, πως 15 μέρες πριν το πανηγύρι του αγίου Γεωργίου και ενώ ζούσε ο π. Παχώμιος μας καλεί τώρα, να κάνουμε την κηδεία του γέροντα (του π. Παχωμίου) και να κάνουμε και το πανηγύρι, όντως την προπαραμονή της πανηγύρεως κοιμήθηκε ο παραδελφός του, ο π. Παχώμιος, την παραμονή έγινε η κηδεία του και μετά ο Μέγας Εσπερινός του αγίου Γεωργίου. Πήγε ο γερό-Ιγνάτιος. Εγώ με τον γερο-Ιωάσαφ, τον γέροντά μας, πήγαμε στην Μονή Ζωγράφου, που και σ’ αυτήν γιορτάζει ο άγιος Γεώργιος.

Ο Όσιος Γρηγόριος

Ετήσια έκδοσις της Ιεράς Μόνης

Οσίου Γρηγορίου Αγίου Όρους

Περίοδος Β' έτος 2007 αριθ. 32

σελ 88-97

Ἐπιμέλεια κειμένου   Αναβάσεις

________________________________________________

 http://anavaseis.blogspot.gr/2012/11/blog-post_16.html

«Ενάρετοι άνθρωποι που γνωρίσαμε στο Άγιο Όρος στις μέρες μας». Μέρος Α'

«Ενάρετοι άνθρωποι που γνωρίσαμε στο Άγιο Όρος στις μέρες μας»

Συνομιλία με τους πατέρες του Ιερού Γρηγοριατικού Κελλίου

 των Ιωσαφαίων Καρυών

-Πόσα Χρόνια έχετε, πάτερ Βασίλειε, στο Άγιον Όρος;
-Σαράντα πέντε στα σαράντα έξι.
-Άραγε γνωρίσαμε κάποιους ανθρώπους του Θεού στα χρόνια που είσαστε εδώ;
-Μας αξίωσε η Παναγία μας να γνωρίσουμε αρκετούς ενάρετους αδελφούς μοναχούς και λαϊκούς.
-Θα μπορούσατε να μας διηγηθείτε κάτι γι’ αυτούς;
-Θα προσπαθήσω να θυμηθώ κάποια περιστατικά, αν και έχουν περάσει αρκετά χρόνια από τότε.
Π. Μάξιμος και π. Γεννάδιος Ιβηρίται και π. Γεώργιος και π. Παχώμιος από το κελλί του αγίου Γεωργίου του Φανερωμένου.

Η υπόθεση αυτή, που θα διηγηθώ, συνέβη πριν από είκοσι χρόνια.
΄Ηλθε ένας μοναχός από τη Μονή των Ιβήρων, ο π. Γεννάδιος, και ζήτησε την ευλογία από τον γέροντά μου, τον π. Ιωάσαφ. Του λέγει: « Να πάρω τον πατέρα Βασίλειο και να πάμε να επισκεφτούμε τον γέροντα Γεώργιο του Φανερωμένου;»

Με τον πατέρα Γεννάδιο είχαμε πάει κι άλλη φορά μαζί στον π. Γεώργιο. Τότε μας είχε πει, ότι ο γέροντάς του του είχε πει πριν από σαράντα χρόνια: « Μόλις εσύ παιδί μου φθάσεις στα ογδόντα σου χρόνια, τότε θα κοιμηθείς.
Ούτε νωρίτερα, ούτε αργότερα». Ο π. Γεώργιος ήτανε από το Σουφλί κι έμενε πολλά χρόνια στο κελλί του αγίου Γεωργίου του Φανερωμένου. Ο γέροντάς του λεγότανε Ευλόγιος και Παχώμιος ο παραδελφός του. Εκείνη την χρονιά, απ’ ότι υπολογίσαμε, συμπλήρωνε τα ογδόντα του χρόνια. Ήρθε λοιπόν ο π. Γεννάδιος από τη Μονή Ιβήρων – ήταν Ιούνιος μήνας – και είπε στον γέροντά μου: « Έχει ευλογία να πάμε να δούμε για τελευταία φορά τον π. Γεώργιο, γιατί απ’ ότι μας έχει πει, αυτή τη χρονιά θα κοιμηθή ».
Ο π. Γεννάδιος ήταν μοναχός της Μονής Ιβήρων. Ήταν και οδοντίατρος. Ο γέροντάς μου τον είχε βοηθήσει, όταν ερχόταν να γίνει μοναχός, θαυμαστώ το τρόπω. Έτυχε να συνταξιδεύουνε μαζί από τη Θεσσαλονίκη για την Ουρανούπολη και το Άγιον Όρος.
Ο π. Γεννάδιος παρακαλούσε την Παναγία, γιατί είχε ένα πρόβλημα: « Παναγία μου, τώρα που θα μπω στο λεωφορείο να ταξιδέψω στο Άγιο Όρος, σε παρακαλώ, ας βρεθή ένας γέροντας να καθήσω κοντά του, ένας Αγιορείτης ». Τότε βλέπει εκεί ότι το νούμερο που είχε στο εισιτήριο του, όταν μπήκε, ήταν δίπλα σε ένα γέροντα, και αυτός ήταν ο γέρων Ιωάσαφ, ο γέροντάς μας.
Συνταξιδέψανε λοιπόν μαζί μέχρι τις Καρυές και στο δρόμο συνομιλούσανε. Από τότε συνάψανε φιλία, που κράτησε μέχρι το τέλος της ζωής τους. Λοιπόν ο γέροντάς μου τον πήγε στον γέροντα Μάξιμο στην Ιερά Μονή των Ιβήρων. Εκεί έγινε υποτακτικός του γέροντος Μαξίμου, που ήταν προσμονάριος 50 χρόνια στην Παναγία την Πορταΐτισσα.
Θα κάνω μία παρένθεση: Ο γέροντας Μάξιμος, δεν ξέρω αν τον γνωρίζετε, πήγαινε  κι άναβε το καντηλάκι κάθε βράδυ σε ένα προσκύνημα της Μονής των Ιβήρων που το λένε Φλουρί, επειδή εκεί η Παναγία μας είχε δώσει σ’ ένα φτωχό –το γνωστό αυτό θαύμα – ένα φλουρί. Ένα βραδάκι ακούει ο π. Μάξιμος μία φωνή που του έλεγε: «Γέροντα Μάξιμε, να μου κτίσης μια Εκκλησία εδώ πέρα». Ο γερό-Μάξιμος λέει: «Πειρασμός θα είναι».
Δεν έδωσε σημασία. Έκανε τον σταυρό του. Στην συνέχεια επαναλαμβάνεται η ίδια φράση: «Γέροντα Μάξιμε, θέλω να μου κτίσης μια Εκκλησία εδώ». « Μπα! », λέει¨ «ποιος να μιλάη; Πειρασμός θα είναι».
Έκανε τον σταυρό του. Για Τρίτη φορά: « Γέροντα Μάξιμε, θέλω μία Εκκλησία να μου κτίσης εδώ ». « Δεν μπορώ, δεν έχω δυνατότητες , απάντησε ο γέρο-Μάξιμος. «Θα σε βοηθήσω εγώ», του λέει. Εκεί ήταν πολύ μικρό προσκυνηταράκι –από αυτά τα εκκλησάκια που βάζουν στους δρόμους- και κάθε απόγευμα πήγαινε μετά τον Εσπερινό και άναβε το καντηλάκι.
Υπήρχε και το τεράστιο δέντρο εκεί, που είχε καθίσει ο φτωχός από κάτω και έκλαιγε, ο πεινασμένος. Πήρε από τότε μια μεγάλη χαρά ο γέρο-Μάξιμος και πολλή ψυχική δύναμη και άρχισε να συλλέγη μόνος του τα υλικά εκεί πέρα, κουβαλώντας, απ’ ότι μας έλεγε ο καημένος, στον ώμο τις πέτρες, τα χαλίκια και τα τσιμέντα. Έτσι έκτισε αυτό που μέχρι σήμερα υπάρχει και το αγιογράφησε από μέσα. Εκεί έζησε τα τελευταία εφτά χρόνια της ζωής του. Κοιμήθηκε βέβαια στο μοναστήρι. Αυτός ο π. Γεννάδιος, που σας λέω, ήταν υποτακτικός του γέροντος Μαξίμου.
Έρχεται, λοιπόν, ο π. Γεννάδιος στον γέροντα εδώ και του λέγει: « Γερο-Ιωάσαφ, δώσε μου τον πατέρα Βασίλειο, να μην πάω μόνος μου, να πάμε παρέα, να δούμε τον πατέρα Γεώργιο, γιατί φέτος μας είπε ότι θα κοιμηθή ». «Πάρ’ τον», του λέει ο γέροντας.
Στον δρόμο, καθώς πηγαίναμε προς το κελλί του αγίου Γεωργίου του Φανερωμένου, μου λέει ο π. Γεννάδιος: «Πάτερ Βασίλειε, εσύ που είσαι παλαιότερος εδώ πέρα, έχω μια σφοδρά επιθυμία. Να βρούμε κανέναν ξυλογλύπτη , να μου κάνη μια καρδιά από ξύλο, και εγώ να κάνω μέσα την Παναγία χρυσή, γιατί ξέρω από σχέδιο. Να κάνω την Παναγία μας χυτή χρυσή, να την βάλουμε μέσα στην καρδιά.
Μάλιστα θα ήθελα στην καρδιά να έχη και τριαντάφυλλα», μου έλεγε. Του λέγω: « Αυτό είναι πανεύκολο ». Τότε υπήρχαν πολλοί ξυλογλύπται. « Θα πούμε σ’ ένα ξυλογλύπτη να σου κάνη μια καρδιά. Δεν είναι τίποτα αυτό. Εύκολο είναι. Μη στεναχωριέσαι ».
Μου λέγει: «Ξέρεις, πάτερ Βασίλειε; Την έχω την Παναγία μέσα στην καρδιά μου». Και όντως την αγαπούσε, την υπεραγαπούσε την Παναγία μας ο π. Γεννάδιος. Εκείνη την στιγμή που τα λέγαμε αυτά, από την απέναντι μεριά του δρόμου, να! Ένας γέροντας, ψηλός, ασπρογένης, μακρυγένης.
Του βάζουμε μετάνοια, Του φιλάμε το χέρι. Στον πατέρα Γεννάδιο, ο οποίος του φίλησε δεύτερος το χέρι, του δίνει ένα μαντηλάκι λέγοντάς του: «Πάτερ Γεννάδιε, αυτό για σένα». Τον αποκάλεσε με το όνομά του. Τον κοιτάζω εγώ και του λέγω: «Τον ξέρεις τον γέροντα αυτόν;». «Όχι», μου λέει. «Εσύ; Έχεις πολλά χρόνια εδώ πέρα, εγώ είμαι νέος μοναχός». «Όχι», του λέω. «Και εγώ πρώτη φορά τον βλέπω».
Κοιτάμε πίσω, για να δούμε τον γέροντα. Εξαφανίστηκε από τον δρόμο. «Έ», λέω¨ « κάπου θα πήγε μέσα στο δάσος. Για να δούμε τι σ’ έδωσε. Εμένα δεν μου έδωσε τίποτα», παραπονέθηκα. Ανοίγει το μαντηλάκι και βλέπουμε μία καρδιά με την Παναγία χρυσή μέσα, και μάλιστα την Πορταϊτισσα. Δεν ήταν οποιαδήποτε Παναγία, αλλά η Πορταϊτισσα.   
Τότε και εγώ πονήρεψα και του λέω: « Είχατε ραντεβού με τον γέροντα και με κορόϊδευες τόσην ώρα λέγοντάς μου, να βρούμε κάποιον ξυλογλύπτη να σου κάνη μια καρδιά». «Όχι», λέει. «Ούτε τον ξέρω ούτε τον έχω ξαναδεί». Αλλά τον αποκάλεσε με το όνομά το, εκείνη τη στιγμή που επιθυμούσε. Τάνκ!


Ετήσια έκδοσις της Ιεράς Μονής
Οσίου Γρηγορίου Αγίου Όρους
Περίοδος Β' έτος 2007 αριθ. 32
σελ 88-97

Ἐπιμέλεια κειμένου   Αναβάσεις

 

________________________________________________

 http://anavaseis.blogspot.gr/2012/11/blog-post_7720.html

Ὑποδοχή Ἱερᾶς Κοινότητος στόν Ἅγιο Νικόδημο Πενταλόφου Γουμένισσας. (Φωτογραφίες)

Ἐπίσημη ὑποδοχή τοῦ Πρωτεπιστάτου, τῆς Ἱερᾶς Ἐπιστασίας καί τῆς Ἱερᾶς Κοινότητος Ἁγίου Ὅρους στό Ἁγιορείτικο Ἱερό Μετόχιο τοῦ Ὁσίου Νικοδήμου τοῦ Ἁγιορείτου Πενταλόφου Γουμένισσας Παιονίας 

Ἕνα μοναδικό γεγονός μεγάλης σημασίας γιά τήν ἱστορία τοῦ Ἱεροῦ Κοινοβίου τοῦ Ὁσίου Νικοδήμου τοῦ Ἁγιορείτου ἔλαβε χώρα τό Σάββατο 20 Ὀκτωβρίου 2012 καί ὥρα 10η πρωινή.
Τό Ἱερό Κοινόβιο, πού ἀποτελεῖ ἀφ᾿ ἱδρύσεώς του (ἐν ἔτει 1981) Μετόχιο τῆς Ἱερᾶς Μονῆς Σίμωνος Πέτρας Ἁγίου Ὄρους, εἶχε τήν τιμή νά ὑποδεχθεῖ τόν Πρωτεπιστάτη Γέροντα Μάξιμο Ἰβηρίτη, τήν Ἱερά Ἐπιστασία καί μέλη τῆς Ἱερᾶς Κοινότητας τοῦ Ἁγίου Ὄρους. Τό γεγονός τοῦτο εἶναι ἐξαιρετικά σπάνιο γιά τά ἁγιορείτικα δεδομένα, διότι ἡ Ἱερά Κοινότης καί ἰδίως ὁ Πρωτεπιστάτης δέν ἐξέρχονται ποτέ τοῦ Ἁγίου Ὄρους, παρά μόνον ὑπό ἐξαιρετικές περιστάσεις.
Παρόντες κατά τήν λαμπρά ὑποδοχή ἦταν ὁ Δήμαρχος Παιονίας κ.Ἀθανάσιος Λαπόρδας, ὁ Ἀντιπεριφερειάρχης Κιλκίς κ.Χρῆστος Γκουντενούδης, ὁ Ἀντιδήμαρχος Παιονίας κ.Κωνσταντῖνος Σιωνίδης, ὁ Ἀστυνομικός Ὑποδιευθυντής Κιλκίς κ.Παντελεήμων Κολόμβος, ὁ Διοικητής Ἀσφάλειας Κιλκίς κ.Νικόλαος Χρυσουλίδης, ὁ Διοικητής τοῦ Ἀστυνομικοῦ Τμήματος Γουμένισσας κ.Ἀντώνιος Μπουτζάλας, ὁ Πρόεδρος καί τά μέλη τοῦ Διοικητικοῦ Συμβουλίου τοῦ Συλλόγου «Οἱ Φίλοι τοῦ Ἱεροῦ Κοινοβίου» καθώς καί φίλοι τοῦ Ἱεροῦ Κοινοβίου.
Μετά τήν εἴσοδο στό Καθολικό, ἐψάλη Δοξολογία καί ἐτελέσθη δέηση. Στήν συνέχεια ἀκολούθησε προσφώνηση ἀπό τόν Καθηγούμενο τοῦ Ἱεροῦ Κοινοβίου Ἀρχιμανδρίτη Χρυσόστομο, στήν ὁποία μεταξύ ἄλλων ἀνέφερε:
Πανοσιολογιώτατε Ἅγιε Πρῶτε, Ἅγιοι Ἐπιστάται καί Ἀντιπρόσωποι τῶν Ἱερῶν Μονῶν τοῦ Ἁγιωνύμου Ὄρους,
Ἰδιαίτερη τιμή καί χαρά περιποιεῖ σέ ἐμᾶς ἡ ἐπίσκεψή σας στό δικό σας Ἁγιορείτικο Μετόχι, τό Μετόχι τῆς Ἱερᾶς Μονῆς Σίμωνος Πέτρας, πού εἶναι ἀφιερωμένο στόν μεγάλο διδάσκαλο τοῦ Γένους, τόν Ἁγιορείτην ἅγιον Νικόδημο.
Ἅγιοι Πατέρες, δέν ἤρθατε μόνοι σήμερα ἐδῶ. Ἦλθαν μαζί σας ὅλοι οἱ Ἁγιορεῖτες Ἅγιοι, γνωστοί καί ἄγνωστοι. Στό πρόσωπό Ὑμῶν τῶν Ἀντιπροσώπων ὑποδεχόμεθα ὅλους τούς Μοναχούς τοῦ Ἁγίου Ὄρους, πού στήν πραγματικότητα ἀριθμοῦν ἑκατοντάδες χιλιάδες, τούς Μοναχούς τούς ἐν τοῖς Οὐρανοῖς καί τούς Μοναχούς τούς ἐπί τῆς γῆς. Αἰσθανόμεθα ὅτι μαζί σας αὐτήν τήν ὥρα βρίσκεται τό νέφος τῶν Ἁγιορειτῶν Ἁγίων, τῶν Μοναχῶν πού ἀσκήτεψαν στόν Ἱερό Ἄθωνα καί εὐαρέστησαν τόν Θεόν.
Ἡ παρουσία σας ἐδῶ σήμερα εἶναι γιά μᾶς μιά πολλαπλή εὐλογία, ἀφοῦ μεταφέρετε τίς εὐχές τῶν «ἐν ἐρήμοις καί σπηλαίοις καί ταῖς ὁπαῖς τῆς γῆς» καί ἐν Κοινοβίοις ἀσκουμένων πατέρων καί ἀδελφῶν.
Δοξολογοῦμεν τόν Θεόν γιά τήν μεγίστη εὐλογία νά ἔρθετε ἔστω καί γιά λίγο κοντά μας μεταφέροντας, ἀνανεώνοντας θά λέγαμε ἀκριβέστερα, τήν αὔρα τῆς χάριτος τοῦ Ἁγίου Ὄρους.
Μέσα σ’αὐτήν τήν δοξαστική πανδαισία, στή σύναξη τῶν Ἁγίων, βρισκόμαστε κι ἐμεῖς. Τό Ἅγιον Ὄρος διά τοῦ Μετοχίου του βρίσκεται ἱεραποστολικῶς στόν τόπο αὐτό γιά νά μᾶς βοηθᾶ καί νά μᾶς διδάσκει νά ἐφαρμόζουμε τόν τρόπο τῆς Μοναχικῆς ζωῆς.
Πέρασαν 31 ὁλόκληρα χρόνια ἀπό τότε πού μέ τήν εὐλογία τοῦ μακαριστοῦ Μητροπολίτου Πολυανῆς καί Κιλκισίου κυροῦ Ἀμβροσίου θεμελιώθηκε αὐτή ἡ ἁγιορείτικη ἔπαλξη, ἐδῶ στήν ἄκρη τῆς ἑλληνικῆς Μακεδονικῆς γῆς.
Καί ἡ ἔπαλξη αὐτή, τό κομμάτι αὐτό τοῦ Ἁγίου Ὄρους, φωτίζει καί συνεχίζει νά γεμίζει μέ φῶς τίς καρδιές τῶν ἀνθρώπων πλημμυρίζοντάς τες μέ Χριστό καί Ἑλλάδα.
Σᾶς καλωσορίζουμε καί σᾶς εὐχαριστοῦμε γιά τήν ἀγάπη σας. Σᾶς εὐχαριστοῦμε πού μᾶς θυμᾶστε καί σᾶς παρακαλοῦμε νά προσεύχεσθε γιά μᾶς, τούς ἐκτός τοῦ Ἁγίου Ὄρους ἁγιορείτες ἀδελφούς σας.   Καλῶς ἤλθατε.
Ὁ δέ ἅγιος Πρωτεπιστάτης Γέρων Μάξιμος Ἰβηρίτης ἀντιφώνησε ὡς ἑξῆς:
Πολυσέβαστε Γέροντα Χρυσόστομε,
Ἐκφράζοντες τὰς ἐγκαρδίους καὶ ὁλοθέρμους εὐχαριστίας ἡμῶν ἐκ μέρους ἁπάσης τῆς Ἱερᾶς Κοινότητος διὰ τὴν τιμητικὴν ὑποδοχήν σας, αὐθορμήτως μεταφερόμεθα διὰ τῆς σκέψεώς μας εἰς τὸν λαμπρὸν φωστῆρα τοῦ Ἁγίου Ὄρους καὶ τῆς οἰκουμένης Ὅσιον πατέρα ἡμῶν Νικόδημον τὸν Ἁγιορείτην, τὸν προστάτην τῆς ἱερᾶς ταύτης συσκηνίας, τὸν ὁποῖον τοσοῦτον τιμᾶτε καὶ ἀγαπᾶτε, ὡς ἀπέδειξεν ἄλλωστε καὶ ἐσχάτως ἡ θαυμαστὴ ἐπανεύρεσις τῶν κλαπέντων ἁγίων λειψάνων αὐτοῦ.
Οὐχί βεβαίως ἄνευ θείας βουλῆς ἐγένετο ἡ ἀφιέρωσις τοῦ ἱεροῦ τούτου κατοικητηρίου εἰς τὸν μεγάλον μυστικὸν διδάσκαλον καὶ θησαυρὸν τῆς νήψεως, τὸν ἀπλανῆ ὁδηγὸν τῆς νοερᾶς ἐργασίας, ὅστις προσβλέπει ἐπὶ τὸν κόπον τῶν ἐνταῦθα ἐνασκουμένων πατέρων, τὴν θυσιαστικὴν καθ᾿ ἑκάστην διακονίαν των καὶ τὴν ἀδιάλειπτον νοερὰν ἐργασίαν των, διὰ νὰ πλουτίζῃ ὑμᾶς τῇ Αὐτοῦ χάριτι καὶ νὰ ὁδηγῇ τὰ τέκνα του, ἀλλὰ καὶ πάντα τὸν ἐνταῦθα προστρέχοντα, ὡς εἰς πνευματικὸν καταφύγιον καὶ φάρον φωτεινόν, πιστὸν λαὸν πρός τό θέλημα τοῦ Κυρίου καὶ πρὸς τὴν αἰωνίαν κληρο¬νομίαν τῆς οὐρανίου Βασιλείας Του.
Εὑρισκόμενοι λοιπὸν εἰς τὸν ἁγιασθέντα διὰ ἀσκητικῶν ἱδρώτων καὶ δακρύων τοῦτον τόπον, ἀγαπητέ Γέροντα Χρυσόστομε καὶ προσφιλεῖς πατέρες καὶ ἀδελφοί, ἑνοῦμεν μεθ᾿ ὑμῶν τὰς εὐχὰς καὶ ταπεινὰς δεήσεις μας πρὸς τὸν Κύριον ὅπως, τῇ ἀμετρήτῳ ἀγαθότητί Του, ἐκχέῃ τὰς εὐεργεσίας Του ἐφ᾿  ὑμᾶς προσωπικῶς καὶ τὴν συνοδείαν σας, καὶ ἐκτείνῃ τὴν κραταιάν Του χεῖρα εἰς στήριξιν τοῦ πολλαπλοῦ ἀγῶνός σας διὰ τὴν προστασίαν, τὸν ὡραϊσμόν τῆς ἐπί γῆς Ἱερᾶς Μάνδρας τοῦ ἁγίου Νικοδήμου καὶ τοῦ ὁσίου Σεραφεὶμ τοῦ Σαρὼφ καὶ τὴν περιφρούρησιν καὶ πνευματικὴν πρόοδον καὶ σωτηρίαν τοῦ ἁγίου χοροῦ τῆς Ἀδελφότητος. Ἀμήν.
Οἱ φωτογραφίες πού ἀκολουθοῦν περιγράφουν ἐναργῶς τό πολύ ὄμορφο κλίμα πού ἐπεκράτησε κατά τήν ὑποδοχή τοῦ ἁγίου Πρωτεπιστάτου, τῶν Ἐπιστατῶν καί τῶν λοιπῶν Ἀντιπροσώπων, οἱ ὁποῖοι μετά τήν ὑποδοχή, τό κέρασμα, τήν ξενάγηση καί τήν μοναστηριακή φιλοξενία, ἀνεχώρησαν ἀπό τό Μετόχιο.

 http://anavaseis.blogspot.gr/2012/10/blog-post_9753.html

«Δεν μπορῶ να φάγω τρεῖς ἡμέρας»…Τα αποτελέσματα των ανίερων συμπροσευχών. Ιερομόναχος Γαβριήλ Ίβηρίτης (1871-1965)

Ἱερομόναχος Γαβριήλ Ιβηρίτης (1871-1965)
Διακρίθηκε ὡς διακριτικός Πνευματικός. Ἐξομολογοῦσε μοναχούς πέντε ἀθωνικῶν μονῶν, καθώς καί σκητῶν, κελλίων, καί προσκυνητές λαϊκούς. Σέ αὐτόν ἐξομολογεῖτο καί ὁ καπετάν Γιαγλής, πού στά τέλη του ἔγινε μοναχός…
 Ὁ Γέροντας Γαβριήλ ἀνεπαύθη ἐν Κυρίω στίς 17.3.1965.
Σέ ἐπιστολή του ὁ πάπα-Γαβριήλ ἀναφέρει πώς στίς 16.9.1887 μέ τόν Γέροντα του εἶδε σ' ἕνα σπήλαιο ἔξω τῆς Μ. Λαύρας τούς ἀφορισμένους, πού συλλειτούργησαν μέ τούς παπικούς. Καταλήγει: «Τότε διόλου δέν ἐδειλίασα, τώρα ὅμως, ὅταν τούς ἐνθυμηθῶ, ταράττεται ἡ ψυχή μου καί δέν ἠμπορῶ οὔτε νά κοιμηθῶ ημερόνυκτα οὔτε νά φάγω δύο καί τρεῖς ἡμέρας, ἐνῶ τότε ὅπου τούς εἶδα οὔτε ἔβαλα τίποτε εἰς τόν νοῦν μου.
Γράφω Ιδία χειρί εἰς τάς 2 Μαρτίου 1964 ἐν τή Ἱερά Μονή Ξενοφῶντος,
Γαβριήλ Ἱερομόναχος Πνευματικός ἐκ τοῦ Ἴβηριτικου Κελλίου Γενέσιον τοῦ Τιμίου Προδρόμου καί Βαπτιστοῦ Ἰωάννου, τοῦ ἐπιλεγομένου Μαλακή».

Ἀνεπαύθη ἐν Κυρίω στίς 17-03-1965

(Μέγα  Γεροντικό – Μον.Μωϋσέως Αγιορείτου-εκδ. Μυγδονία) 

http://anavaseis.blogspot.gr/2012/10/1871-1965.html

Η αντιμετώπιση της ασθένειας και του θανάτου στο Άγιο Όρος

Εμπειρίες ενός γιατρού στο Άγιο Όρος…

- Πως αντιμετωπίζουν οι μοναχοί την αρρώστια;
- Με υπομονή και καρτερικότητα. «Ασθένεια, Θεού επίσκεψη» λένε.
Μου λέει μια μέρα ένας μοναχός: «Για να μου στείλει ο Θεός την αρρώστια σημαίνει ότι με θυμήθηκε κι ότι κάτι θέλει να μου πει. Αυτός ξέρει. Κι Αυτός που μου την έδωσε, Αυτός και θα μου την πάρει αν και όποτε Εκείνος το θελήσει»
Τι να πεις;
Ο γερο-Ευγένιος λέει: «Για 4 λόγους δίνει ο Θεός τις αρρώστιες: για τις αμαρτίες των γονέων μας, για τις αμαρτίες τις δικές μας, για να ασκηθούμε στην υπομονή και στην ταπείνωση και για έναν τέταρτο λόγο μου μόνο Εκείνος γνωρίζει».
Υπάρχουν βέβαια και οι δυσκολίες.
Ένα βράδυ την άνοιξη που μας πέρασε έρχεται ο γερο-Νικόδημος στο ιατρείο με σχισμένη την αριστερή παλάμη. Δέχτηκε να του την περιποιηθώ, δεν δέχτηκε να του την ράψω. Δεν μπόρεσα να τον πείσω να δεχτεί να του κάνω τον αντιτετανικό ορό. «Η Παναγιά φύλαξε να μην κοπώ πολύ κι αυτή είναι που θα με κάνει καλά».
Μία από τις πρώτες μέρες μου στο Ιατρείο του Αγίου Όρους ήρθε ο γερο-Ιερεμίας. Χωρίς πολλά λόγια μου λέει: «Γιατρέ έχω καρκίνο και ήρθα να μου γράψεις τα φάρμακά μου».
Έμεινα.

Όταν συνειδητοποίησα τι μου είχε πει προσπάθησα να διασκεδάσω κάπως την κατάσταση. Μάταιος κόπος. Ο γερο-Ιερεμίας έδειχνε ότι δεν του χρειαζόταν παρηγοριά. Την είχε μέσα του. «Τώρα είμαι καλά, γιατρέ» μου κάνει. «Όταν θα ʽρθουν οι μεταστάσεις στα κόκαλα να εύχεσαι να μου δώσει ο Θεός δύναμη να τις αντέξω».
Οι παλιοί μοναχοί είναι χάρμα οφθαλμών και ακοής. Χαίρεσαι να κάθεσαι δίπλα τους, ακόμα κι όταν είναι κατάκοιτοι. Ξανανιώνεις μαζί τους.
Δεν είναι μόνο η πείρα τους και η ανθρώπινη σοφία που έχουν να σου προσφέρουν. Σου μεταδίδουν τον αέρα και την άνεση μιας άλλης ζωής. Πας να τους βοηθήσεις ιατρικά και σου λένε: «Γιατρέ, δεν έχω να σου δώσω τίποτα. Το βράδυ όμως θα κάνω προσευχή για σένα. Και νιώθεις για μια στιγμή ότι αυτή είναι η καλύτερη αμοιβή, το πιο δυνατό «φακελάκι». Ξέρεις ότι φεύγοντας δε θα ʽναι μόνο το κρασί, τα κηπευτικά και το θυμίαμα με τα οποία θα σε έχουν φιλοδωρήσει…
Οι νέοι μοναχοί είναι πιο κοντά μας. Αντιμετωπίζουν την ασθένεια λιγότερο φιλοσοφημένα, περισσότερο ορθολογιστικά. Οι περισσότεροι είναι μορφωμένοι. Με ένα, δύο ή και περισσότερα πτυχία. Έρχονται στο ιατρείο για λιγότερο σοβαρά προβλήματα υγείας, ζητούν εξηγήσεις πιο επιστημονικές. Οι απορίες τους είναι πολλές φορές για μένα έναυσμα για περισσότερη μελέτη. Όχι λίγες φορές ανοίγω μπροστά τους κάποιο ιατρικό βιβλίο για να τους δώσω μια πιο έγκυρη απάντηση και το εκτιμούν αυτό.
- Πως αντιμετωπίζουν οι μοναχοί τον θάνατο;
- Χωρίς φόβο. Θα τολμούσα να πω με χαρά.
Έχω δει πολλούς θανάτους μοναχών. Φεύγουν όλοι «πλήρεις ημερών». Ο ένας 86 χρονών, ο άλλος 92.
Πριν 3-4 μήνες στην Σκήτη Κουτλουμουσίου «κοιμήθηκε» ο γερο-Ιωσήφ σε ηλικία 108 χρονών. Μια μέρα πριν το θάνατό του έκανε τον περίπατό του στη Σκήτη. «Αποχαιρέτισε τη Σκήτη» το εξηγούν οι πατέρες.
Κοντά στις Καρυές, στο κελλί του Αγίου Νικολάου, ζει ο γερο-Προκόπης της συνοδείας του γέροντα Ιερόθεου. Επιμένει ότι είναι 99 χρονών. Αν δεν σου το πει, δεν το πιστεύεις. Γυρνάει πάντα ξυπόλητος μέσα και έξω από τα κελί, ακόμα και στις πιο κρύες μέρες του χειμώνα.
Κάνει χιούμορ. Αν του πεις «να τα κατοστήσεις» σου λέει ότι αυτό δεν είναι ευχή, αλλά κατάρα!..
Δουλεύει πολύ. Το εργόχειρό του είναι το πλέξιμο σκουφιών και ραπτική. Έχει μάτι αετού παρόλη την προχωρημένη ηλικία του.
Εκείνο που μου κάνει εντύπωση είναι η ηρεμία και η γαλήνη στο πρόσωπό τους την ώρα που ξεψυχούν, που μεταδίδονται και στους γύρω τους.
Συχνά ο μελλοθάνατος δίνει κουράγιο σε όσους τον φροντίζουν. Τους λέει να μη κλαίνε, τους δίνει συμβουλές από την πείρα του ως άνθρωπος και ως μοναχός, τους δίνει την ευχή του.
Πολλοί προβλέπουν το τέλος τους. Φροντίζουν να φεύγουν πάντα έτοιμοι για το αιώνιο ταξίδι. Εννοούν να έχουν εξομολογηθεί και να έχουν κοινωνήσει. Να μην είναι μαλωμένοι με κανένα. «Να μην έχουν χρωστούμενα».
Πριν δύο μήνες κοιμήθηκε στην Μονή Σταυρονικήτα ο γερο-Νικήτας, γύρω στα 90. Παλιός Αγιορείτης – είχε 60 χρόνια στο Όρος. Μου είπε μια μέρα που πήγα να τον επισκεφθώ: «Ακόμα και αν βγάζεις νερό από την πέτρα, μην έχεις την απαίτηση να δεις την Παναγιά».
Τα τελευταία 5-6 χρόνια τα πέρασε στο κρεβάτι με απανωτά εγκεφαλικά. Έκανε υπομονή.
Οι νεώτεροι πατέρες της μονής τον υπηρέτησαν με υπομονή. «Μάλωναν» ποιος θα τον περιποιηθεί. Αμοιβή τους ήταν οι συμβουλές, η πείρα, η ευχή του.
«Νιώθουμε πιο φτωχοί χωρίς αυτόν» είπε ο Ηγούμενος στην κηδεία. «Ήταν παράγοντας ισορροπίας για όλο το μοναστήρι μας, ευλογία της Παναγίας».
Έτσι «κοιμούνται» οι μοναχοί στο Άγιο Όρος. Αφανείς άγιοι. Που δεν τους έμαθε και δεν θα τους μάθει ποτέ κανείς. Συμφιλιωμένοι με όλους και με όλα, με τον εαυτό τους, με το Θεό.
Πριν λίγο καιρό ήρθε στο Όρος γνωστός μου δικηγόρος και τέως βουλευτής με σκοπό να επισκεφθεί ένα ασκητή, φημισμένο για τη σοφία και την αγιότητά του, για κάποιο σοβαρό πρόβλημα υγείας του γιου του.
Κατεβήκαμε μαζί στο καλύβι του γέροντα. Τον δέχτηκε εγκάρδια σα να τον γνώριζε από χρόνια.
Περίμενα με πολλή ανυπομονησία και περιέργεια να ακούσω τη «γνωμάτευση» του γέροντα: «Αν ο γιος σου και συ δεν κάνετε προσευχή η αρρώστια θʼ αλλάξει δρόμο. Αν ο Θεός κρίνει ότι ο γιος σου είναι έτοιμος μπορεί να σου τον πάρει τώρα – μη λυπηθείς γιʼ αυτό. Αν πάλι κρίνει ότι δεν είναι ακόμη έτοιμος θα σου τον αφήσει κι άλλο».
Ο ίδιος ασκητής μʼ αγαπάει και μου το δείχνει πάντα με πολύ χιούμορ. «Πάλι εδώ είσαι, ρε γιατρέ; Γιατί ήρθες αφού δεν σε κάλεσα;». Για να συμπληρώσει στο ίδιο στυλ: «Καλά, αφού ήρθες τώρα, θα αρρωστήσω για να μη φύγεις, χωρίς δουλειά!».
Δείχνει του κουτί με τα λουκούμια. «Αυτό είναι το εξωτερικό ιατρείο το δικό μου! Έχει φάρμακα μέσα. Πάρε ένα. Εσύ έχεις τόσο γλυκά φάρμακα;».
Με ξεπροβοδίζει χαριτολογώντας. «Καλύτερα αγροτικός γιατρός παρά Καθηγητής Πανεπιστημίου. Τον αγροτικό γιατρό τον έχεις δίπλα σου ό,τι ώρα θέλεις. Τον καθηγητή που να τον βρεις;».
Ι. Θ. Καρακασίδης
Ιατρός
από το περιοδικό «Πρωτάτον»

Αναδημοσίευση από Οδοιπόρους
proskynitis.blogspot.gr
http://anavaseis.blogspot.gr/2012/10/blog-post_2239.html

Ιερά Σκήτη Τιμίου Προδρόμου. Μονής Ιβήρων. Φωτογραφίες

Ιερά Σκήτη Τιμίου Προδρόμου

 

Η Ιερά Σκήτη του Τιμίου Προδρόμου απέχει από την κυρίαρχο Ιερά Μονή των Ιβήρων 30΄. Απλώνεται στις κλιτύες δύο ραχωνιών σε υψόμετρο 250 μ. έχοντας στα Δυτικά της το βουνό Τσούκα (750 μ.), ενώ στα Ανατολικά της ανοίγονται πράσινες πλαγιές που οδηγούν το μάτι μας στην απεραντοσύνη της θάλασσας.

Στη θέση όπου σήμερα η Σκήτη, υπήρχε, από το 10^ο αιώνα, μονύδριο Γεωργιανών και στην οδό μεταξύ της Μονής και της Σκήτης υπήρχε το ασκητήριο του Αγίου Γαβριήλ. Το μονύδριο εκείνο καταστράφηκε από τους Καταλανούς. Το μονύδριο άρχισε να κάνει δυναμική την παρουσία του, ως καλύβική συνοικία, με την εκαταβίωση εδώ του Οσίου Ιακώβου του Νέου (†1 Νοεμβρίου 1520).

 

Η ησυχαστική τοποθεσία της Σκήτης, προσφιλής στους ασκητές, θα είναι αιτία να διατηρείται αυτή πάντοτε σε ακμή. Κι όχι μόνο από ησυχαστές, αλλά κι από νεομάρτυρες. Εδώ ασκήτεψαν και προαλείφτηκαν για το μαρτύριο οι νεομάρτυρες: Ιάκωβος και Διονύσιος (μνήμη 1 Νοεμβρίου), μαθητές του παραπάνω Ιακώβου· Προκόπιος (†25 Ιουνίου 1810)· Ευθύμιος (†22 Μαρτίου 1814)· Ιγνάτιος (†8 Οκτωβρίου 1814)· Ακάκιος (†1 Μαΐου 1816)· Ονούφριος (4 Ιανουαρίου 1818).

Κατά την περίοδο των ησυχαστικών ερίδων, αλλά και νωρίτερα, αποβαίνει ησυχαστικό κέντρο· εδώ είχε και το ασκητήριό του, για ένα διάστημα, ο Άγιος Αθανάσιος πατριάρχης ΚΠόλεως (1289-93 και 1304-10), όπως μας πληροφορεί σημείωση στον κώδικα Μονής Ιβήρων 369: «…εις την μονήν του εν αγίοις Πατρός ημών Αθανασίου αρχιεπισκόπου ΚΠόλεως του νέου εις την σκήτην των Ιβήρων… εν έτει ,ζρκδ΄(=1616)».

Την επομένη 100ετία αναφέρεται στη διαθήκη του Οικουμενικού Πατριάρχη Σεραφείμ Α΄ (1733-34) και οργανώνεται σε σκήτη, συντάσσοντας και τον Εσωτερικό Κανονισμό, από 22 άρθρα. Ο Κανονισμός εγκρίνεται το ίδιο έτος από την κυρίαρχο Μονή (6 Σεπτεμβρίου 1788). Λίγα χρόνια πριν (1779) εγείρεται το καθολικό και αγιογραφείται μετά μία 20ετία με κυριαρχικό χρώμα το κόκκινο. Επιγραφή εντός του καθολικού πληροφορεί ότι «ανηγέρθη εκ βάθρων» το 1779… «ανιστορήθη δε χειρί Νικηφόρου μοναχού εκ Καρπενησίου… εν έτει 1799».

Άλλα κτίσματα παλιά γύρω από το κυριακό είναι του 1783 και του 1877. Επίσης σώζεται μισοερειπωμένος ο ναός που ίδρυσε ο άγιος Ιάκωβος. Γενικά το καθολικό φαίνεται εγκαταλειμμένο (ΣΗΜ. αναφέρεται αρχές δεκαετίας του 80). Φθορές στη λιτή μεγάλες και τράπεζα πεπτωκυία. Τέμπλο ξύλινο ωραίο με ματ βερνίκι βαμμένο. Την εποχή ακριβώς αυτή αριθμεί 13 καλύβες με 33 μοναχούς. Το 1903, έτος ακμής της Σκήτης, αριθμεί 14 καλύβες με σχεδόν 40 μοναχούς. Σήμερα έχει 5 καλύβες κατοικημένες με 10 μοναχούς (ΣΗΜ. αναφέρεται αρχές δεκαετίας του 80).

ΠΗΓΗ: Δωροθέου Μοναχού, ΤΟ ΑΓΙΟ ΟΡΟΣ Μύηση στην Ιστορία του και τη Ζωή του, εκδ. ΤΕΡΤΙΟΣ, Κατερίνη 1986

Οι φωτογραφίες είναι του:

http://el.trekearth.com/members/thiv56

Η ανατολή του 21^ου αιώνα βρίσκει τη Σκήτη με ανακαινισμένο το Κυριακό και 2 μόλις κατοικημένες καλύβες.  

Η μία από τις δύο κατοικημένες σήμερα Καλύβες

agioritikesmnimes.blogspot.gr
 http://anavaseis.blogspot.gr/2012/10/blog-post_8.html