Ἀποκρυφιστικαὶ προσεγγίσεις εἰς τὸ θέμα τῆς ἀσθένειας. Πρωτ. Βασίλειος Γεωργόπουλος

Ἀποκρυφιστικαὶ προσεγγίσεις εἰς τὸ θέμα τῆς ἀσθένειας

 Πρωτ. Βασιλείου Ἀ. Γεωργοπούλου, Λέκτορος Θεολογικῆς Σχολῆς Α.Π.Θ 

Ὁ ἀνθρώπινος πόνος καί ἡ ἀσθένεια ὑπῆρξε πάντα ἕνα φαινόμενο στήν ἱστορία τοῦ ἀνθρωπίνου γένους, πού ἔτυχε πολυμεροῦς προσέγγισης καί ἑρμηνείας μέ κύριο παράγοντα φυσικά ἀντιμετώπισής του τήν ἰατρική ἐπιστήμη. Τό πλῆθος τῶν παραμέτρων, μέ τίς ὁποῖες συσχετίζεται τό πρόβλημα τῆς ἀσθένειας, ὑπῆρξε ἡ ἀφορμή ὥστε νά μή ἀπουσιάσει καί μία, δυστυχῶς, ποικιλόμορφη ἀποκρυφιστική προσέγγιση τοῦ φαινομένου.
Σήμερα πλῆθος ἀποκρυφιστικῶν, ἐσωτεριστικῶν, γκουρουϊστικῶν κ.ἄ. ὁμάδων, πολλές ἐξ αὐτῶν κομμάτια τοῦ παγκόσμιου ἀντιχριστιανικοῦ μωσαϊκοῦ τῆς «Νέας Ἐποχῆς», νά χρησιμοποιοῦν μέσα στίς διδασκαλίες τους θέματα, πού σχετίζονται μέ τήν ὑγεία.
Ὁ Chr. Grundmann ὑπογραμμίζει ὅτι ὁ ὅρος «θεραπεία» εἶναι ἕνας βασικός ὅρος στό λεξιλόγιο τῆς Νέας Ἐποχῆς1. Ἐπικρίνοντας ἐν πολλοῖς τόν τρόπο κατανόησης τῆς ἀσθένειας καί τοῦ ἀνθρώπου ἀπό τή σύγχρονη ἰατρική ἐπιστήμη, ἀντιτείνουν μιά ἄλλη θεώρηση τῶν πραγμάτων, «ὁλιστική», ὅπως τή χαρακτηρίζουν, σύμφωνη μέ τίς ἀντίστοιχες ἀντιλήψεις τῆς «Νέας Ἐποχῆς»2.
Στά πλαίσια αὐτά διαφημίζονται καί προωθοῦνται ἀπό τίς ὁμάδες αὐ τές διάφορες, ἀνορθόδοξες «θεραπευτικές» μέθοδοι μέ ἔκδηλο τό ἀποκρυφιστικό στοιχεῖο (π.χ. Ἐσωτέρα θεραπευτική, Weleda, Aura – Soma, Ρέϊκι, Θεοϊατρική, Τά φυλακτά, Κρυσταλλοθεραπεία, Ἀγγελοθεραπεία). Μέθοδοι πού δέν ἔχουν καμία ἀπολύτως ἐπιστημονική βάση.
 Ἀντιθέτως, ἀφετηρία ἐκκίνησης καί ὑπόβαθρο πάνω στό ὁποῖο θεμελιώνονται αὐτές οἱ ἀνορθόδοξες «θεραπευτικές» μέθοδοι εἶναι ἄλλοτε οἱ δοξασίες θρησκευμάτων τῆς Ἀνατολῆς ἤ ἄλλοτε καί ἀποκρυφιστικές ἀντιλήψεις.
 Ἡ ἀποκρυφιστική προσέγγιση τῆς ἀσθένειας εἶναι πολύ παλαιά καί ἐπεκτείνεται κατά τή διάρκεια τοῦ εἰκοστοῦ αἰώνα. Αὐτοῦ τοῦ εἴδους τήν παρουσία ὁ ἴδιος ὁ χῶρος τήν χαρακτηρίζει ὡς «Ἀπόκρυφος θεραπευτική» καί εἶναι, κατά τούς ἐκπροσώπους του, «ἡ ἀπόκρυφος γνῶσις περί τῆς θεραπείας τῶν σωματικῶν καί ψυχικῶν καί διανοητικῶν ἀσθενειῶν»3, βασιζόμενη κατά δήλωσή τους, ὄχι στή γνώση καί τήν μεθοδολογία τῆς ἐπιστημονικῆς ἰατρικῆς, ἀλλά μεταξύ τῶν ἄλλων, στήν ἔρευνα τῶν νόμων «τῆς ἀλληλοεπιδράσεως με ταξύ τῶν ἀνθρώπων καί ὕλης, τάς δονήσεις, τήν ἐνεργητικήν καί παλμικήν φύσιν τῆς ὕλης καί τοῦ πνεύματος»4.
Οἱ ἀποκρυφιστικές προσεγγίσεις στό θέμα τῆς ἀσθένειας θεμελιώνονται ἐξ ὁλοκλήρου σέ ἀντιχριστιανικές ἀποκρυφιστικές πρακτικές καί δοξασίες, ἔχουν ἀνορθολογικό χαρακτήρα καί στεροῦνται καί τῆς παραμικρῆς ἐπιστημονικῆς βάσης. Στά πλαίσια τῆς ἀποκρυφιστικῆς προσέγγισης τῆς ἀσθένειας εἶναι σύνηθες τό φαινόμενο νά χρησιμοποιοῦνται ἀναλογίες γιά πραγματικότητες καί μεγέθη τοῦ ἐπιστητοῦ μ᾽ ἕνα ψευδοεπιστημονικό μανδύα.
 Κάποιες ἀποκρυφιστικοῦ χαρακτήρα «θεραπεῖες» συνδυάζονται μέ τήν ἀνθρωπολογία τῆς Νέας Ἐποχῆς, πού ἔχει υἱοθετήσει τήν ἰνδουϊστική ἀντίληψη τῶν τσάκρας ἤ τήν ἀπω-ανατολίτικη θρησκευτική θεωρία περί παγκοσμίου ἐνέργειας. Σέ ἄλλες δέν ἀπουσιάζει καί ἡ πρακτική σύζευξη χριστιανικῆς ὁρολογίας μέ ἀποκρυφιστικές ἑρμνεῖες στά πλαίσια τῆς θεωρητικῆς τεκμηρίωσης τοῦ τρόπου, μέ τόν ὁποῖο ἐνεργεῖ ἡ μέθοδος.
Εἶναι σύνηθες τό φαινόμενο σέ διάφορες ἀποκρυφιστικές κινήσεις νά γίνεται λόγος γιά τή δύναμη τῆς προσευχῆς ὡς θεραπευτικό μέσο, μόνο πού ἐδῶ ὁ ὅρος προσευχή δέν νοηματοδοτεῖται μέ τό χριστιανικό περιεχόμενό του, ἀλλά ὡς ἕνα εἶ δος μαγικῆς πρακτικῆς. Ὁρισμένες ἀποκρυφιστικοῦ χαρακτήρα «θεραπεῖες» προβάλλονται σέ διάφορα ἔντυπα καί διαδικτυακούς τόπους, πού ἐντάσσονται στό χῶρο τῆς Νέας Ἐποχῆς μέ ἕνα ἑλκυστικό λεξιλόγιο ὡς οὐδέτερες «ἐνεργειακές θεραπεῖες», ἤ συμπληρωματικές πρός τήν ἐπιστημονική ἰατρική ἤ ἄχρωμες θρησκευτικῶς, ἐνῶ στήν πραγματικότητα ἀποτελοῦν ἀντιεπιστημονικές συνθέσεις μέ συγκρητιστικά θρησκευτικά στοιχεῖα καί ἀποκρυφιστικές πρακτικές.


Σημειώσεις:
1. Βλ. Chr. Grundmann, Heilungsverlangen und Heilungssucht, στό Kl. Bannach- K. Rommel (Hrsg), Religiöse Strömungen unserer Zeit. Eine Einführung und Orientierung, 19914, σ. 80.
2. Βλ. Chr. Grundmann, Heilungsverlangen und Heilungssucht, ὅπ. π., σσ. 83 – 84. L. Gassmann – M. Kotsch (Hrsg), Kleines Esoterik Handbuch, 2007 σσ.33- 37. Πρβλ. Ἀθ. Ἀβραμίδη, Ἀνορθόδοξες θεραπευτικές μέθοδοι ἰατρικῶς καί ἐκκλησιαστικῶς, 2006, σσ. 32-33.
3. Βλ. Π. Γράβιγγερ, Ἐγκυκλοπαίδεια Ἐσωτερισμοῦ και Ἀποκρύφου Γνώσεως, Τόμ. Γ´, σ. 208.
4. Βλ. Π. Γράβιγγερ, Ἐγκυκλοπαίδεια Ἐσωτερισμοῦ, ὅπ. π., σ. 208.

  Ὀρθόδοξος Τύπος ἀρ. φυλ. 1999, 22 Νοεμβρίου 2013

http://anavaseis.blogspot.gr/2013/11/blog-post_9246.html

Ἕνα τέχνασμα τῶν Αἱρετικῶν. Πρωτ. Βασίλειος Γεωργόπουλος

Ἕνα τέχνασμα τῶν Αἱρετικῶν

Πρωτ. Βασιλείου Ἀ. Γεωργοπούλου, Λέκτορος Θεολογικῆς Σχολῆς Α.Π.Θ 

Εἶναι αὐτονόητο σέ κάθε ὀρθόδοξο χριστιανό ὅτι ἡ ὀρθόδοξη πίστη μας εἶναι ὁ πολυτιμότερος θησαυρός, πού ἔχουμε.
Εἶναι ἡ διαχρονική, ἀκατάλυτη καί ἀμετάβλητη διδασκαλία τοῦ Κυρίου καί τῶν ἁγίων ἀποστόλων, πού παραδόθηκε «ἅπαξ» (Ἰούδα, 3), αὐτή διαφυλάττει, αὐτή παραδίδει καί μέ αὐτή ζεῖ τό σῶμα Του, πού εἶναι ἡ Ἐκκλησία.
Δέν εἶναι, δηλαδή, κάποια διδασκαλία ἀνθρώπινη καί ἐντάλματα ἀνθρώπων (Ματθ.15, 9), δέν ἔχει καμμία σχέση μέ «διδαχές ποικίλες καί ξένες» (Ἑβρ.13,9), πού παραμορφώνουν καί ἀκρωτηριάζουν τό πρόσωπο τοῦ Χριστοῦ καί τό εὐαγγέλιό Του. Σχετικά μέ αὐτό τό γεγονός συνδέεται ἕνα ἀπό τά πολλά τεχνάσματα τῶν διαφόρων αἱρετικῶν.

Συζητώντας μέ διάφορους αἱρετικούς ἤ ἀκούγοντάς τους σέ διάφορες εὐαγγελιστικές ἐκδηλώσεις τους, ὅπως τίς ὀνομάζουν, ἄν θά προκληθοῦν νά ἀπαντήσουν σέ ἐρωτήσεις, πού δέν ἐξυπηρετοῦν τήν «ἱεραποστολική» τους προσπάθεια ἤ πού ἀποκαλύπτουν τό προσωπεῖο τους στίς συνήθεις τακτικές τους ἀνήκει ἕνα τέχνασμα.
Ποιό εἶναι αὐτό; Μεταθέτουν τό κέντρο τῆς συζήτησης καί ἐπιχειροῦν νά ἀπαξιώσουν τήν Ὀρθόδοξη Ἐκκλησία μέ τό νά ταυτίζουν σκοπίμως τήν Ἐκκλησία καί τήν Ὀρθόδοξη πίστη μέ ἐπιλήψιμες συμπεριφορές ὁρισμένων κληρικῶν. Μέ τό τέχνασμα αὐτό προσπαθοῦν νά μεταθέσουν τή συζήτηση ἄν κάτι ἀνατρέπει τό σχεδιασμό τους. Χρησιμοποιοῦν σέ ἐπίπεδο ἐπιχειρηματολογίας μιά μορφή ἐντυπωσιασμοῦ, ἕνα εἶδος ψυχολογικῆς τακτικῆς.
Πρόκειται γιά μεθόδευση, πού πάσχει ἀπό λογική τεκμηρίωση. Δέν στηρίζεται σέ ἀπαντήσεις, ἀλλά σέ ψυχολογικό μηχανισμό προπαγάνδας θεμελιωμένο πάνω σέ ἀληθοφάνεια συλλογιστικῶν σχημάτων. Εἶναι προφανές ὅτι μέ τό τέχνασμα αὐτό ἐπιχειρεῖται μία ἐξισωτική καί ἀνομοιογενής ταύτιση διαφορετικῶν μεγεθῶν καί δεδομένων, πού σέ τελική ἀνάλυση ἀποτελεῖ μηχανισμό ὑπεκφυγῆς.
 Πόσο ἐπίκαιρος εἶναι ὁ ἱερός Χρυσόστομος, ὅταν ὑποστηρίζει γιά τούς αἱρετικούς ὅτι: «Παρά μέν τήν ἀρχήν συσκιάζουσιν ἑαυτούς, ἐπειδάν δέ πολλήν λάβωσι παρρησίαν καί λόγου τίς αὐτοῖς μεταδῷ τότε τόν ἰόν ἐκχέουσιν» (PG 58, 477).

 Ὀρθόδοξος Τύπος ἀρ. φυλ. 1997, 8 Νοεμβρίου 2013 

http://anavaseis.blogspot.gr/2013/11/blog-post_6730.html

Πεντηκοστιανοί «θεραπευταί». Ἡ περίπτωσις τοῦ Benny Hinn(2ον). Πρωτ. Βασίλειος Γεωργόπουλος

Πεντηκοστιανοί «θεραπευταί». Ἡ περίπτωσις τοῦ Benny Hinn (2ον)

Πρωτ. Βασιλείου Ἀ. Γεωργοπούλου, Λέκτορος Θεολογικῆς Σχολῆς Α.Π.Θ

 Συνεχίζοντας τήν ἀναφορά μας γιά τόν Πεντηκοστιανό «θεραπευτή» καί τηλευαγγελιστή Benny Hinn θά παρουσιάσουμε τά ὅσα ἔλαβαν χώρα κατά τή δεύτερη ἐπίσκεψή του στήν Ἑλλάδα καί τή συγκέντρωση, πού ἔλαβε χώρα στίς 24/9/2006 στό Ο.Α.Κ.Α. μέ τή συνδρομή Ἑλλήνων Πεντηκοστιανῶν θαυμαστῶν του.
Θά παρουσιάσουμε πτυχές τῶν γεγονότων, ὅπως ἔχουν καταγραφεῖ σέ σχετικό ἄρθρο, πού δημοσιεύθηκε σέ περιοδικό ἔνθετο (Κ. Τεῦχος 174. 1.10.2006, σ. Κ9-10) μεγάλης κυριακάτικης ἐφημερίδας («Καθημερινή») μέ αὐτοπρόσωπη παρουσία τοῦ δημοσιογράφου καί ταυχρόνως θά παραθέσουμε τίς παράλληλες θέσεις, εὔστοχες καί προσεκτικές γιά τό ἴδιο γεγονός ἑνός προτεστάντη συμπατριώτη μας πάστορα, πού ἀνήκει στήν Ἑλληνική Εὐαγγελική Ἐκκλησία, ὁ ὁποῖος, ὅπως ἀναφέρει, ἔχει ἰδία ἀντίληψη γιά τόν Benny Hinn καί οἱ κρίσεις του δέ βασίστηκαν ἁπλῶς σέ φῆμες.

Ι. Ὡς πρός τό σκηνικό τῆς ἐκδήλωσης: Ὁ δημοσιογράφος κ. Γιῶργος Λιάλιος ἐπισημαίνει μεταξύ τῶν ἄλλων: «Ἡ ἐκδήλωση ἦταν ἄρτια ὀργανωμένη, μέ τή βοήθεια ἐθελοντῶν, security, ἀλλά ἑνός μικροῦ στρατοῦ “φουσκωτῶν”, πού ἀκολουθοῦν κατά πόδας τόν Μπένι.(…)
Ἡ ἐκδήλωση ξεκινάει μέ μελωδικά πόπ τραγούδια, πού θυμίζουν παλιές καλές ἐποχές τῆς Γιουροβίζιον»1. Ὁ Ἕλληνας Διαμαρτυρόμενος πάστορας κ. Π. Κανταρτζῆς, στήν ἴδια συνάφεια ἀναφέρει: «Ὅλο τό σκηνικό τῆς ἐκδήλωσης θυμίζει χολυγουντιανή γιορτή. Τά πάντα εἶναι καλομελετημένα καί ἐλεγμένα. Ὅμως οἱ τρόποι, τό στήσιμο, ἡ αὔρα τῆς ἐκδήλωσης εἶναι ἐντελῶς ξένα ἀπό τήν ἑλληνική πραματικότητα…»2.

ΙΙ. Ὡς πρός τίς διαφημιζόμενες «θεραπεῖες»: Σύμφωνα μέ τή δημοσιογραφική ἔρευνα: «“Tό χρίσμα, πού νιώθω ἐπάνω μου θά ἔρθει σέ σᾶς! Ἁπλῶστε τά χέρια σας στόν Ἰησοῦ!”, φωνάζει (…) “Σέ κάποιον ἐδῶ μέσα μόλις θεραπεύτηκε ὁ καρκίνος! Σέ κάποιον ἐδῶ ἡ ἀρθρίτιδα! Κάποιος ἀκούει ἐνῶ δέν ἄκουγε, κάποιος εἶχε ὄγκο στόν ἐγκέφαλο καί τοῦ ἔφυγε”, φωνάζει.(…) Ὁ κ. Μπένι Χίν οὐρλιάζει, τρέχει πέρα - δῶθε στή σκηνή καί “εὐλογεῖ” πιστούς, πού ἀφήνονται καί πέφτουν πρός τά πίσω,(...) τό κοινό παραληρεῖ»3.
 Ὁ Ἕλληνας Διαμαρτυρόμενος πάστορας ἐπισημαίνει, μεταξύ τῶν ἄλλων, τά ἑξῆς: «Δέν πιστεύω ὅτι ἡ Καινή Διαθήκη ἀφήνει τήν ἐντύπωση ὅτι κάποιοι ἄνθρωποι εἶναι ἰδιαίτερα “χρισμένοι” ἀπό τόν Θεό ὡς “θαυματοποιοί”, ὥστε νά διαφημίζουν ἤ ἔστω νά δίνουν τήν ἐντύπωση ὅτι ἡ παρουσία τους καί μόνο σηματοδοτεῖ, πολλῷ δέ μᾶλλον ἐγγυᾶται τήν διενέργειαν θαυμάτων»4.

ΙΙΙ. Ὡς πρός τά ἀποτελέσματα τῶν «θεραπειῶν». Σύμφωνα μέ τή δημοσιογραφική ἔρευνα: «Σᾶς παίρνω τήν ἀρρώστια!», φωνάζει, οἱ πιστοί μαζεύονται μπροστά στή σκηνή, ἀνάμεσά τους καί πολλοί ἀναξιοπαθοῦντες (πού δυστυχῶς θά ἀποχωρήσουν τό ἴδιο ἀναξιοπαθοῦντες)»5.
Ὁ Ἕλληνας Διαμαρτυρόμενος πάστορας στήν ἴδια συνάφεια ἀναφέρει: «Γνωρίζω περιπτώσεις, πού ὁ Θεός μέ τρόπο θαυματουργικό θεράπευσε ἀνθρώπους, πού οἱ γιατροί δέν τούς ἔδιναν καμία ἐλπίδα. Θεωρῶ ὅμως ἐγκληματικό νά δώσω ἔστω καί τήν παραμικρή ἐντύπωση ὅτι ὁ Θεός ὁπωσδήποτε θά κάνει τό ἴδιο στόν καθένα ἀρκεῖ νά πιστεύει ἤ ἀρκεῖ νά τόν ἀγγίξει κάποιος θεραπευτής.
 Ἀναρωτιέμαι ποιός μένει πίσω, ὅταν τά φῶτα σβήσουν, γιά νά ἐξηγήσει σέ αὐτούς, πού δέν θεραπεύτηκαν τό γιατί;».
Τόσο τά γεγονότα, ὅσο καί τά σχόλια, πού δέν προέρχονται ἀπό ἕνα ὀρθόδοξο, εἶναι ἀποκαλυπτικά, γιά νά ἀντιληφθοῦμε περί τίνος πρόκειται, ὅταν γίνεται λόγος γιά «θεραπεῖες» ἀπό τούς διαφόρους Πεντηκοστιανούς γενικά καί γιά τόν Benny Hinn εἰδικά.

Σημειώσεις:
1. Βλ. Γιῶργος Λιάλιος, «Ἡ σωτηρία τῆς ψυχῆς δέχεται καί πιστωτικές», στό Κ (Καθημερινή, Τ.117, σ. Κ9).
2. Βλ. Π. Κανταρτζῆ, «Γιατί δέν πῆγα στόν Βenny Hinn», στό Ἀστήρ τῆς Ἀνατολῆς, Ὀκτ. 2006, σ. 287. 3. Βλ. Γιῶργος Λιάλιος, «Ἡ σωτηρία τῆς ψυχῆς», ὅπ. π., σ. Κ 10.
4. Βλ. Π. Κανταρτζῆ, «Γιατί δέν πῆγα στόν Βenny Hinn», ὅπ. π., σ. 287. 5. Βλ. Γιῶργος Λιάλιος, «Ἡ σωτηρία τῆς ψυχῆς», ὅπ. π., σ. Κ 10.

Ὀρθόδοξος Τύπος ἀρ. φυλ. 1996, 1 Νοεμβρίου 2013

 Διαβάστε ἐδῶ τὸ πρῶτο μέρος: Πεντηκοστιανοί «θεραπευταί». Ἡ περίπτωσις τοῦ Benny Hinn. Πρωτ. Βασίλειος Γεωργόπουλος


http://anavaseis.blogspot.gr/2013/11/benny-hinn2.html

Πεντηκοστιανοὶ ἐναντίον Πεντηκοστιανῶν. Ἐπιπλέον μαρτυρίαι (ΙΙ). Πρωτ. Βασίλειος Γεωργόπουλος

Πεντηκοστιανοὶ ἐναντίον Πεντηκοστιανῶν.  Ἐπιπλέον μαρτυρίαι (ΙΙ)

Πρωτ. Βασιλείου Ἀ. Γεωργοπούλου, Λέκτορος Θεολογικῆς Σχολῆς Α.Π.Θ

Ἡ κάθε Πεντηκοστιανή κοινότητα, ἀσχέτως ἄν εἶναι δημιούργημα λίγων χρόνων ἤ λίγων δεκαετιῶν, γιατί λ.χ. ὁ ἱδρυτής της ἀποχώρησε ἀπό κάποια ἄλλη κίνηση ἤ γιατί τόν διέγραψαν ἀπό μέλος τους ἤ τήν ἵδρυσε γιά ὁποιοδήποτε ἄλλο λόγο, ἔχει τήν ψευδαίσθηση καί τήν προβάλλει πρός τά ἔξω, ὅτι εἶναι αὐθεντική ἐκκλησία καί ὅτι μοναδικός ὁδηγός της εἶναι ἡ Ἁγία Γραφή.
Ἀπό τήν ἄλλη πλευρά ὑπάρχουν ἄλλοι Πεντηκοστιανοί, πού κατηγοροῦν καί μέμφονται ὁμόφρονές τους ὅτι διδάσκουν ἀντιευαγγελικές διδασκαλίες.
Συνεχίζοντας τήν ἀναφορά μας στό χάος τῆς ποικιλόμορφης Πεντηκοστιανικῆς πλάνης, πρέπει νά ἐπισημάνουμε ὅτι ἡ κριτική καί ἡ ἀλληλοεκτόξευση κατηγοριῶν μεταξύ τους γιά νόθευση τῆς εὐαγγελικῆς διδασκαλίας μέ ἀντιευαγγελικές διδασκαλίες καί μή χριστιανικές πρακτικές σέ διάφορα ἐπίπεδα, δέν ἔχει τελειωμό.
Ἔχοντας ὑπόψη τόν εὐαγγελικό λόγο ὅτι τό δέντρο γνωρίζεται ἀπό τούς καρπούς του (Ματθ.12, 33) καί στό σημερινό ἄρθρο μας θά δοῦμε δύο ἐπιπλέον μαρτυρίες γιά ἕνα διαφορετικό ζήτημα ἀπʼ αὐτό τῆς δεκάτης.
 Στήν ἐφημερίδα «Χριστιανισμός», πού εἶναι ἔντυπο «Ἐλευθέρας Ἀποστολικῆς Ἐκκλησίας τῆς Πεντηκοστῆς» βλέπουμε τόν ἱδρυτή τῆς ἐν λόγῳ κίνησης, ἀλλά καί ἄλλο ἀρθρογράφο νά κατηγοροῦν ἄλλους Πεντηκοστιανούς ὅτι ἔχουν υἱοθετήσει ἰουδαϊκές θρησκευτικές διδασκαλίες καί πρακτικές.
Δέν ἀφορᾶ ἡ κριτική μόνο στό θεσμό τῆς δεκάτης –στόν ὁποῖο ἀναφερθήκαμε στό προηγούμενο ἄρθρο μας– ἀλλά, ἰσχυρίζονται οἱ ἐν λόγῳ Πεντηκοστιανοί ὅτι ὑπάρχουν Πεντηκοστιανικές ὁμάδες, πού, ὅπως οἱ Ἀντβεντιστές τῆς Ζ΄ Ἡμέρας1, ἔχουν υἱοθετήσει καί διδάσκουν, στήν περίοδο τῆς χάριτος, τήν ἰουδαϊκή διάκριση τῶν ζώων σέ καθαρά καί ἀκάθαρτα.
Ἄς δοῦμε δύο πολύ χαρακτηριστικές μαρτυρίες:
Ι) «Σήμερα μποροῦμε νά ποῦμε ὅτι ὁ Ἰουδαϊσμός ἔχει βάλει τό ποδαράκι του μέσα στίς Χριστιανικές ἐκκλησίες. Πεντηκοστιανές ἐκκλησίες ἀπαγορεύουν τό σαλάμι γιατί περιέχει χοιρινό καί τά ψαριά χωρίς λέπια»2.
ΙΙ) «Μή φᾶς χοιρινό, κουνέλι, λαγό, ψάρια χωρίς λέπια κ.λπ. Οἱ Σαββατιστές ἤ ὅπως λέγονται Χριστιανοί τῆς ἕβδομης ἡμέρας, εἶναι σκέτος Ἰουδαϊσμός, πού προσπαθεῖ νά ἐπιβάλλει τό Σαββάτο καί τήν δίαιτα ἀπό ἀπαγορευμένα φαγητά τῆς Παλαιᾶς Διαθήκης. Ἀκόμη καί μερικές πεντηκοστιανές ἐκκλησίες φάγανε τόν Ἰουδαϊσμό καί ἀπαγορεύουν αὐτά τά φαγητά μεταχειριζόμενοι τήν Παλαιά Διαθήκη»3 (σ.Σ. ἡ ὑπογράμμιση δική μας).
Ἡ πλάνη ἀποκαλύπτει ἐπιπλέον πλάνη καί μάλιστα ὁμολογεῖται ἀπροκάλυπτα ἀπό τό χῶρο τό δικό της. Πρόκειται γιά ἕνα φαινόμενο, τό ὁποῖο τό ἔχει περιγράψει μέ ἐξαιρετική ἀκρίβεια ὁ Ἅγιος Γρηγόριος ὁ Παλαμᾶς λέγοντας ὅτι: «κακοδοξία πᾶσα τό ἀνακόλουθον ἔχει καί αὐτεπίβουλον ἑαυτῇ καί αὐτέλεγκτον»4.
Ποιός μπορεῖ νά πιστέψει ὅτι τό Πανάγιο Πνεῦμα εἶναι παρόν σέ χώρους καί σέ ἀνθρώπους, πού ἀδυνατοῦν νά ἀντιληφθοῦν τίς ποικιλόμορφες δαιμονικές μεθοδεῖες; Καί μάλιστα ὄχι μόνο ἀδυνατοῦν νά τίς διακρίνουν, ἀλλά τίς θεωροῦν καί «χαρισματικές» καταστάσεις καί δωρεές. Ἁπλῶς καί ἐδῶ ἐπιβεβαιώνεται ὁ λόγος τοῦ Θεανθρώπου «εἰ οὖν τό φῶς τό ἐν σοί σκότος ἐστί, τό σκότος πόσον;» (Ματθ. 6,23).

Σημειώσεις:
1. Βλ. π. Β. Γεωργοπούλου, Ἡ Αἵρεση τῶν Ἀντβεντιστῶν τῆς Ἑβδόμης Ἡμέρας, Ἀθήνα 2005, σσ. 17–19.
2. Βλ. Χριστιανισμός, Ἀρ. Φ. 14, Φεβρ.1987, σ. 4.
3. Βλ. Χριστιανισμός, Ἀρ. Φ. 21, Σεπτ.1987, σ. 3.
4. Ἀντιρρητικός 6, 1, 2, ΕΠΕ 6, 310–312

    Ὀρθόδοξος Τύπος ἀρ. φυλ. 1992, 4 Ὀκτωβρίου 2013

http://anavaseis.blogspot.gr/2013/10/blog-post_8334.html

Πεντηκοστιανοὶ ἐναντίον Πεντηκοστιανῶν. Μία ἀκόμη περίπτωσις. Πρωτ. Βασίλειος Γεωργόπουλος

Πεντηκοστιανοὶ ἐναντίον Πεντηκοστιανῶν. Μία ἀκόμη περίπτωσις. 

Πρωτ. Βασιλείου Ἀ. Γεωργοπούλου, Λέκτορος Θεολογικῆς Σχολῆς Α.Π.Θ 

[Tό ἄρθρο αὐτό ἀφιερώνεται στή μνήμη ἑνός σπουδαίου καί ἀθόρυβου ἀγωνιστῆ ἐναντίον τῆς ποικιλόμορφης πλάνης καί προμάχου τῆς ὀρθοδόξου πίστεως, τοῦ π. Δανιήλ Γούβαλη (1940–2009)].
Ὁ παγκόσμιος Πεντηκοστιανικός – «Χαρισματικός» χῶρος δέν ἔχει, μεταξύ τῶν ἄλλων γνωρισμάτων του, μόνο τή χαοτική ὑποδιαίρεσή του, ὅπως τόν κατηγοροῦν καί οἱ ἴδιοι οἱ προτεστάντες1, ἀλλά ταυτοχρόνως ἔχει καί ὡς γνώρισμα τήν κριτική μιᾶς πεντηκοστιανικῆς κίνησης ἐναντίον ἄλλων γιά διάφορες διδασκαλίες καί λατρευτικές πρακτικές, πού ἔχουν υἱοθετήσει.
 Δέν ὑπάρχει πεντηκοστιανική αἱρετική κίνηση στόν κόσμο, πού νά μή ἰσχυρίζεται ὅτι εἶναι ἡ ἀληθινή Ἐκκλησία καί ὅτι τηρεῖ μέ ἀπόλυτη πιστότητα τήν Ἁγία Γραφή. Ἀπό τήν ἄλλη πλευρά ἔρχονται ἐκπρόσωποι καί κινήσεις τοῦ ἴδιου χώρου, πού κατηγοροῦν ἄλλους Πεντηκοστιανούς ὅτι ἀθετοῦν τό Eὐαγγέλιο καί διδάσκουν ἀντιευαγγελικές θέσεις ὡς δῆθεν χριστιανικές.

 Ταυτοχρόνως ὅμως, γιά λόγους ἐξωραϊσμοῦ τῆς πραγματικότητας, σχετικά μέ τό πεντηκοστιανικό – «χαρισματικό» χάος, ἀλλά καί γιά προφανεῖς σκοπιμότητες προβαίνουν σέ διάφορες διακηρύξεις καί διαβεβαιώσεις.
Μία τέτοια τοποθέτηση ἔχει ἐκφραστεῖ παλαιότερα καί ἔχει καταγραφεῖ στόν «Χριστιανισμό», δημοσιογραφικό ἔντυπο τῆς «Ἐλευθέρας Ἀποστολικῆς Ἐκκλησίας τῆς Πεντηκοστῆς» καί μάλιστα ὡς ἀπάντηση τοῦ χώρου σέ ἐρώτημα ἀναγνώστριας πρός τήν ἐφημερίδα τους γιά τό ποιοί εἶναι καί τί πιστεύουν.
Ἀναφέρουν πολύ χαρακτηριστικά, μεταξύ τῶν ἄλλων, ἐκεῖ: «Οἱ χριστιανοί τῆς Πεντηκοστῆς μέ τήν πλήρωση τοῦ Ἁγίου Πνεύματος καί τό θαῦμα τῶν ξένων γλωσσῶν, ἔχουν ἑνοποιηθεῖ σέ μία διδασκαλία, πού εἶναι πάγια καί τήν πιστεύουν σέ 224 χῶρες, πού ὑπάρχουν καί κηρύττουν»2.
 Ὁ ἴδιος ὁ χῶρος ὅμως μᾶς ἀποκαλύπτει καί κάτι ἄλλο, πού ἔρχεται σέ ἀντίθεση μέ τόν παραπάνω ἰσχυρισμό, καθώς μέμφεται ἄλλες πεντηκοστιανικές κινήσεις, σχετικά μέ τό θεσμό τῆς δεκάτης, πού ἔχουν υἱοθετήσει.
Οἱ μαρτυρίες τοῦ χώρου εἶναι ἀποκαλυπτικές. Ἄς τίς δοῦμε:
α) «Οἱ ἐκκλησίες ἔχουν θεσπίσει μέ μεγάλο φανατισμό τά δέκατα(…). Μεταφέρανε λοιπόν τά δέκατα στή Καινή Διαθήκη, πού δέν τά γράφει πουθενά καί ὑποχρεώνουν τούς πιστούς νά δίνουν τό 10% τοῦ μισθοῦ τους στήν ἐκκλησία(…). Καὶ ἔτσι οἱ ποιμένες καί οἱ ἐκκλησίες γίνονται πάμπλουτες, οἱ δέ πιστοί καταπιέζονται»3.
β) «Ποῦ βρῆκαν ὅμως γραμμένο οἱ σημερινοί κήρυκες καί ποιμένες καί ἰδιαίτερα τῶν ἐκκλησιῶν τῆς Πεντηκοστῆς τό σύστημα αὐτό, νά ἀπαιτοῦν ἀπό τά μέλη τῶν ἐκκλησιῶν τους, νά δίνουν τό 10% τῶν εἰσοδημάτων τους στήν ἐκκλησία; (…)
 Οἱ ἐκκλησίες σήμερα σκανδαλίζουν τούς ἀνθρώπους μέ τά δέκατά τους. Πιέζουν καί στενοχωροῦν τούς εἰλικρινεῖς χριστιανούς, πού πολλές φορές ἀδυνατοῦν νά δώσουν ἀκριβῶς τό 10% καί οἱ ἐκκλησίες καί προπαντός οἱ κήρυκες καί ποιμένες γίνονται πάμπλουτοι καί στό τέλος τό ρίχνουν στή χλιδή καί στήν πολυτέλεια»4.
γ) Ἡ τρίτη μαρτυρία μέ ἀντικείμενο πάλι τήν παρουσία τῶν δεκάτων σέ διάφορες Πεντηγκοστιανικές ὁμάδες εἶναι ἀκόμη πιό ἀποκαλυπτική: «Οἱ ἐκκλησίες τῆς Πεντηκοστῆς, πού ἔχουν καί ὑγιαίνουσα διδασκαλία, ἔχουν μολυνθεῖ ἔστω καί λίγο ἀπό διδασκαλίες τοῦ Ἰουδαϊσμοῦ»5.
Διαβάζοντας κάποιος αὐτές τίς μαρτυρίες ἀναρωτιέται τί νά πρω- τοεπισημάνει. i) Τή διάψευση ἀπό τόν ἴδιο χῶρο καί τό ἴδιο ἔντυπο τοῦ ἰσχυρισμοῦ σχετικά μέ τήν διδασκαλία τῶν Πεντηκοστιανῶν ὅτι «ἔχουν ἑνοποιηθεῖ σέ μία διδασκαλία πού εἶναι πάγια».
ii) Τόν ἰσχυρισμό τῶν ἰδίων ὅτι ἔχουν ὁμάδες πού διδάσκουν ἀντιευαγγελικές διδασκαλίες ὡς εὐαγγελικές καί μάλιστα μέ «μεγάλο φανατισμό», κατά δήλωσή τους καί θέτουν τό ἐρώτημα: «Ποῦ βρῆκαν ὅμως γραμμένο οἱ σημερινοί κήρυκες καί ποιμένες καί ἰδιαίτερα τῶν ἐκκλησιῶν τῆς Πεντηκοστῆς τό σύστημα αὐτό, νά ἀπαιτοῦν ἀπό τά μέλη τῶν ἐκκλησιῶν τους, νά δίνουν τό 10% τῶν εἰσοδημάτων τους στήν ἐκκλησία;».
 iii) Ἄν αὐτοί οἱ Πεντηκοστιανοί κήρυκες καί ποιμένες , ὅπως τούς κατηγοροῦν ἄλλοι Πεντηκοστιανοί, ἔχουν «μολυνθεῖ», κατά δήλωσή τους, ἀπό διδακαλίες τοῦ Ἰουδαϊσμοῦ, τότε τί εἴδους πνεῦμα εἶναι αὐτό πού ὑποτίθεται ὅτι εἶναι παρόν σέ ὁμάδες, πού ἀθετοῦν τό Εὐαγγέλιο καί διδάσκουν ἀντι- ευαγγελικές διδασκαλίες;
iv) Ἄν οἱ ἐν λόγῳ Πεντηκοστιανές κινήσεις μέ τά δέκατα, κατά δήλωσή τους, «καί προπαντός οἱ κήρυκες καί ποιμένες γίνονται πάμπλουτοι καί στό τέλος τό ρίχνουν στή χλιδή καί στήν πολυτέλεια» ἤ «οἱ ποιμένες καί οἱ ἐκκλησίες γίνονται πάμπλουτες, οἱ δέ πιστοί καταπιέζονται» τί ἔγινε ἐν προκειμένῳ, τό αὐταρέσκως προβαλλόμενο καί ἡ ὑποτιθέμενη «πλήρωση τοῦ Ἁγίου Πνεύματος καί τό θαῦμα τῶν ξένων γλωσσῶν»; Τί εἴδους πνεῦμα εἶναι παρόν στίς συνάξεις τους;
Φυσικά γιά τόν ὀρθόδοξο χριστιανό ἡ ἀπάντηση εἶναι εὔκολη. Εἶναι μία ἐπιπλέον ἀπόδειξη ἡ πολεμική τῶν Πεντηκοστιανῶν ἐναντίον Πεντηκοστιανῶν ὅτι ἐν προκειμένῳ βρισκόμαστε σ᾽ ἕνα χῶρο, στόν ὁποῖο εἶναι ἔκδηλη ἡ «ἐνέργεια πλάνης» (Β΄ Θεσ. 2, 11).

Σημειώσεις:

1. Βλ. J.F.MacArhur, Jr., Charismatic Chaos, Grand Rapids, Michigan 1992.
2. Βλ. Χριστιανισμός, Ἀρ.Φ. 101, Ἀπρίλιος. 1992, σ. 7.
3. Βλ. Χριστιανισμός, Ἀρ.Φ. 30, Ἰούνιος 1988, σ. 3.
4. Βλ. Χριστιανισμός, Ἀρ.Φ. 32. Αὔγουστος 1988, σ. 4.
5. Βλ. Χριστιανισμός, Ἀρ.Φ. 37, Ἰανουάριος 1989, σ. 1.

 Ὀρθόδοξος Τύπος ἀρ. φυλ. 1991  27 Σεπτεμβρίου 2013

http://anavaseis.blogspot.gr/2013/09/blog-post_2731.html

Ἀπεστάτησεν ἡ Ἐκκλησία; Κριτική εἰς μίαν κακόδοξον και βλάσφημον θέσιν. Πρωτ. Βασιλείου Γεωργοπούλου

Στις Αναβάσεις δεν συνηθίζουμε να σχολιάζουμε καθόλου στις ψυχωφέλιμες δημοσιεύσεις του π. Βασιλείου, αλλά για πρώτη φορά πρέπει να πούμε ότι το θαυμαστό κείμενο του π. Βασιλείου Γεωργόπουλου, το οποίο θα διαβάσετε παρακάτω, κάλιστα θα μπορούσε να αναφέρεται και σε ένα πρόσωπο ή μια ομάδα προσώπων με φιλοσοφο-θεολογικό-κουλτουριάρικο προφίλ, η οποία διατείνεται ότι η Ορθόδοξος Εκκλησία πλανεύτηκε από τον 18ο αιώνα μέχρι των ημερών μας, και ότι μέγιστοι σε προσφορά Άγιοι της Εκκλησίας μας όπως ο Άγιος Νικόδημος ο Αγιορείτης "δεν είναι Άγιοι".
Την βαριά αυτή πλάνη αναγκαστικά την χρησιμοποιούν για να μπορέσουν να προωθήσουν και να εισάγουν στην Εκκλησία την νεο-νικολαΐτικη κοσμοθεωρεία τους, παρακάμπτοντας και υπερπηδώντας τα "εμπόδια" που θέτουν οι συγκεκριμένοι Άγιοί μας στην εξάπλωση της πλάνης τους.

Ἀπεστάτησεν ἡ Ἐκκλησία; Κριτική εἰς μίαν κακόδοξον και βλάσφημον θέσιν

Πρωτ. π. Βασιλείου Ἀ. Γεωργοπούλου, Λέκτωρος Θεολογικῆς Σχολῆς Α.Π.Θ

Μία ἀπό τίς πλέον διαδεδομένες καί κοινές θέσεις, πού ὑποστηρίζουν οἱ διάφορες αἱρετικές κινήσεις (Ἀντβεντιστές Ζ΄ Ἡμέρας, Μάρτυρες τοῦ Ἰεχωβᾶ, Πεντηκοστιανοί, Παγκόσμια Ἐκκλησία τοῦ Θεοῦ κ.ἄ.) εἶναι καί ὁ ἰσχυρισμός τους, ὅτι ἀπό τά χρόνια ἰδίως τοῦ Μεγάλου Κωνσταντίνου, ἡ Ἐκκλησία ἀποστάτησε, πλανήθηκε, νόθευσε τήν ἀρχική καθαρότητα τοῦ Εὐαγγελίου καί υἱοθέτησε ἀντιευαγγελικές διδασκαλίες καί πρακτικές.
Τό ἐπιχείρημα, ἄν και εἶναι κακόδοξο καί βλάσφημο τόσο ὡς πρός τήν σύλληψή του ὅσο καί ὡς πρός τό περιεχόμενό του εἶναι κοινό στίς διάφορες αἱρετικές κινήσεις καί πολύ χρήσιμο γιά τούς σκοπούς τους.  Εἶναι ἕνα εἶδος ψευδεπίγραφου ἀνιστόρητου ἄλλοθι, πού ἐξυπηρετεῖ κάθε αἱρετική κίνηση, πού τό χρησιμοποιεῖ, νά δικαιολογεῖ τήν ὕπαρξή της ἤ διάφορες κακοδοξίες της.
Αὐτοδιαφημίζονται, ὅτι ἀποτελοῦν αὐθεντικές ἐκφράσεις τοῦ ἀρχέγονου χριστιανισμοῦ καί ὅτι διατηροῦν ἀναλλοίωτο τό Εὐαγγέλιο ἀπό τίς ὑποτιθέμενες μεταγενέστερες προσθῆκες πού εἰσήγαγαν ἀποστάτες ἱερωμένοι. Ἄλλες χρησιμοποιοῦν τόν κακόδοξο καί βλάσφημο ἰσχυρισμό περί ἀποστασίας τῆς Ἐκκλησίας, γιά νά δικαιολογήσουν τήν παρουσία τοῦ προσδιορισμοῦ «ἀποστολική» στήν ὀνομασία τους μαζί μέ διάφορες ἄλλες δοκησίσοφες δικαιολογίες.

Ἔτσι ἀντιλαμβανόμαστε γιατί ὅλες οἱ νεώτερες αἱρετικές κινήσεις ἰσχυρίζονται, ὅτι ἀποτελεῖ κάθε μία τήν μοναδική αὐθεντική Ἐκκλησία ἐπί τῆς γῆς. Ὁ αἱρετικός καί παράλογος αὐτός ἰσχυρισμός ἀναδεικνύει ταυτοχρόνως καί ἕνα ἄλλο θεμελιώδες γνώρισμα αὐτῶν τῶν κινήσεων γιά τό πόσο προβληματικός εἶναι ὁ τρόπος, πού κατανοοῦν καί ἑρμηνεύουν τόν ὅρο Ἐκκλησία.
Ἀπουσιάζει ὁλότελα ἀπό τίς διάφορες αἱρέσεις ἡ κατανόηση, ἡ αἴσθηση τοῦ πλούτου καί τοῦ βάθους τοῦ μυστηρίου τῆς Ἐκκλησίας ὡς Σώματος Χριστοῦ.
Σʼ αὐτές ἔχει, κατά τρόπο παραμορφωτικό, ἀντικατασταθεῖ ἡ θεώρηση τοῦ μυστηρίου τῆς Ἐκκλησίας μέ τήν κατανόησή του ἁπλῶς ὡς μιᾶς κοινότητας πιστῶν, ἕνα εἶδος, δηλαδή, σωματείου εὐσεβῶν. Ἡ διαφορά ὅμως μεταξύ Σώματος Χριστοῦ καί κάποιου σωματείου πιστευόντων (πῶς ἆραγε;) στόν Χριστό εἶναι τεράστια.
Ἄς ἀξιολογήσουμε ὅμως ἀπό ὀρθοδόξου πλευρᾶς τόν ἰσχυρισμό τῶν αἱρέσεων περί ἀποστασίας τῆς Ἐκκλησίας. Σύμφωνα μέ τήν ὀρθόδοξη πίστη μας ἡ Ἐκκλησία ὡς Σῶμα Χριστοῦ, καί ὄχι ὡς κάποιο θρησκευτικό σωματεῖο, δέν μπορεῖ ποτέ νά πλανηθεῖ καί νά ἀποστατήσει. Γιατί; Μᾶς ἀπαντᾶ ἡ ἴδια ἡ Ἁγία Γραφή. Ἡ Ἐκκλησία δέν μπορεῖ ποτέ νά ἀποστατήσει καί νά πλανηθεῖ γιατί εἶναι στό διηνεκές ὀντολογικά και ἀδιάρρηκτα συνδεδεμένη μέ τό πρόσωπο του Χριστοῦ (Ματθ.16, 18) καθώς αὐτός ἀποτελεῖ κεφαλή τοῦ Σώματός της (Ἐφεσ. 5, 23. Κολ. 1, 18. 1, 24).
Ἡ Ἐκκλησία δέν μπορεῖ ποτέ νά ἀποστατήσει καί νά πλανηθεῖ γιατί ὡς Σῶμα Χριστοῦ εἶναι:
α) «ἁγία καί ἄμωμος», «μή ἔχουσαν σπίλον ἤ ρυτίδα ἤ τι τῶν τοιούτων (Ἐφεσ. 5, 27), β) «στῦλος καί ἑδραίωμα τῆς ἀληθείας» (Α΄.Τιμ. 3, 15), γ) εἶναι μονίμως παρόν στή ζωή της καί καθοδηγεῖται ἀπό τό Πανάγιο Πνεῦμα, πού εἶναι « τό Πνεῦμα τῆς ἀληθείας» καί τήν ὁδηγεῖ, κατά τούς ἀψευδεῖς λόγους τοῦ Κυρίου, «εἰς πᾶσαν τήν ἀλήθειαν» (Ἰωάν. 16, 13).
Τήν πραγματικότητα αὐτή τήν προσδιορίζει κατά τρόπο μοναδικό ὁ ἅγ. Γρηγόριος ὁ Παλαμᾶς λέγοντας ὅτι ἡ Ἐκκλησία: «μένει χάριτι Χριστοῦ διηνεκῶς ἀσφαλής καί ἀκράδαντος, ἐστηριγμένη παγίως οἷς ἐπεστήρικται ἡ ἀλήθεια. Καί γάρ οἱ τῆς τοῦ Χριστοῦ ἐκκλησίας τῆς ἀληθείας εἰσί· καί οἱ μή τῆς ἀληθείας ὄντες οὐδέ τῆς τοῦ Χριστοῦ ἐκκλησίας εἰσί» (Ἀναίρεσις Γράμματος Ἰγνατίου Ἀντιοχείας, 3).

Ἀφοῦ εἴδαμε γιατί εἶναι κακόδοξος καί ἀντιγραφικός ὁ ἰσχυρισμός τῶν διαφόρων αἱρετικῶν κινήσεων ὅτι ἀπό μία ἱστορική ἐποχή καί μετά ἡ Ἐκκλησία δῆθεν ἀποστάτησε καί πλανήθηκε, νά δοῦμε γιατί αὐτός ὁ ἰσχυρισμός εἶναι καί βλάσφημος.
Εἶναι βλάσφημος γιατί παρουσιάζει τόν Χριστό νά ψεύδεται(!). Ἄν ἡ Ἐκκλησία πλανήθηκε καί ἀποστάτησε τότε σημαίνει:
i) ὅτι ὑπερίσχυσε τῆς Ἐκκλησίας ὁ Διάβολος καί δέν ἀληθεύουν οἱ λόγοι Του, ὅτι « πύλαι ἅδου οὐ κατισχύσουσιν αὐτῆς» (Ματθ. 16, 18),
 ii) δέν ἀληθεύουν οἱ λόγοι Του, «ἰδού ἐγώ μεθʼ ὑμῶν εἰμι πάσας τάς ἡμέρας ἕως τῆς συντελείας τοῦ αἰῶνος» (Ματθ. 28, 20) ἀφοῦ τήν ἐγκατέλειψε καί ἔπεσε σέ ἀποστασία
καί γ) iii) δέν ἀληθεύουν οἱ λόγοι Του, ὅτι θά τήν ὁδηγεῖ τό Ἅγιο Πνεῦμα «εἰς πᾶσαν τήν ἀλήθειαν» (Ἰωάν. 16, 13).

Ἡ βλασφημία ὅμως ὅτι ὁ Χριστός ψεύδεται, φυσική συνέπεια ἰσχυρισμοῦ διαφόρων αἱρετικῶν κινήσεων, μόνο ὡς καρπός καί γνώρισμα δαιμονικῆς ἐμπνεύσεως μπορεῖ νά θεωρηθεῖ. Γιά μία ἀκόμη φορά ἀποδεικνύεται, ἐν προκειμένῳ, ἐπίκαιρος ὁ ἅγιος Ἀμφιλόχιος Ἰκονίου, ὁ ὁποῖος ἐκφράζοντας ὅ λη τήν πατερική ἐκκλησιαστική παράδοση ὑπογραμμίζει ὅτι: «Ὁ καθηγητής πασῶν τῶν αἱρέσεων ἐ στιν ὁ διάβολος» (Κατά Ἀποτακτικῶν, 2).

Ὀρθόδοξος Τύπος ἀρ. φύλ. 1986 2 Αὐγούστου 2013

http://anavaseis.blogspot.gr/2013/08/blog-post_906.html

Ἡ σχέσις τοῦ Βολταίρου μέ τόν Τεκτονισμόν. Πρωτ. Βασίλειος Γεωργόπουλος.

Ἡ σχέσις τοῦ Βολταίρου μέ τόν Τεκτονισμόν

Πρωτ. Βασιλείου Ἀ. Γεωργοπούλου, Λέκτορος Θεολογικῆς Σχολῆς Α.Π.Θ 

Ὁ Βολταῖρος (1694-1778) εἶναι γνωστό ὅτι ἀνήκει στούς πλέον ἐπι φανεῖς ἐκπροσώπους τοῦ γαλλικοῦ Διαφωτισμοῦ.Τό ὄνομα Βολταῖρος, μέ τό ὁποῖο εἶναι εὐρύτερα γνωστός, εἶναι φιλολογικό ψευδώνυμο καθώς τό πραγματικό του ὄνομα ἦταν Francois Marie Arouet.
Ἡ ἀντίθεσή του πρός τόν Χριστιανισμό, ὅπως τόν ἐκπροσωποῦσε παραμορφωμένο ἡ Ρωμαιοκαθολική Ἐκκλησία τῆς ἐποχῆς του, μέ νωπά ἀπό τό ἱστορικό παρελθόν τά ἐγκλήματα τῆς Ἱερᾶς Ἐξέτασης, ἀλλά καί τούς θρησκευτικούς πολέμους, εἶναι γνωστή.
Ὁ Χριστιανισμός ὡς θρησκεία, ὑποστήριζε ὁ Βολταῖρος: «εἶναι καλός γιά καμαριέρες καί γιά ράφτες», ἐνῶ εὐρύτερα γνωστή εἶναι ἡ θέση του ὅτι: «Ἑκατό χρόνια ἀπό σήμερα δέν θά ὑπάρχει οὔτε μία Βίβλος στόν κόσμο. Τό τελευταῖο ἀντίτυπο θά βρίσκεται σέ κάποιο παλαιοπωλεῖο».
Ὁ Ἀ. Κοραῆς ἐπιβεβαιώνει: «ὅτι ὁ Βολταῖρος ἔγραψε κατά τῆς θρησκείας, τοῦτο εἶναι ἀληθές»1 καί ἐξηγεῖ στή συνέχεια τό γιατί αὐτῆς τῆς στάσης τοῦ Βολταίρου. Ἀκόμα πιό ἀπαξιωτική ὅμως ὑπῆρξε ἡ γνώμη τοῦ Γάλλου Διαφωτιστῆ γιά τό Ἰσλάμ.
Ὁ ἴδιος ὁ Βολταῖρος ὑπῆρξε ὀπαδός ἑνός φιλοσοφικοῦ θεϊσμοῦ. Ἐκεῖνο ὅμως πού δεν εἶναι εὐρύτερα γνωστό εἶναι ἡ σχέση τοῦ Βολταίρου μέ τόν Τεκτονισμό. Ὁ ἴδιος ἔγινε Τέκτονας λίγο πρίν τό θάνατό του.
Ἡ μύησή του, ὅπως μᾶς πληροφοροῦν οἱ Τεκτονικές πηγές, ἔγινε στίς17- 2-1778, παρουσίᾳ 250 Τεκτόνων στήν Τεκτονική Στοά «Ἐννέα Ἀδελφές» στό Παρίσι2.
Κατά τή διαδικασία τῆς τεκτονικῆς μύησης, τοῦ ἔδωσαν νά περιβληθεῖ τό περίζωμα τοῦ ἐπίσης Τέκτονος Ἑλβέτιου (Ηelvetius)3. Πρίν τήν μύησή του ἡ στάση τοῦ Βολταίρου πρός τόν Τεκτονισμό ὑπῆρξε φιλική, γεγονός τό ὁποῖο ἀποτυπώνεται καί στό «Φιλοσοφικό Λεξικό» του σʼ ἕνα ἐξαιρετικά φιλικό ἀπόσπασμα σχε τικό μέ τόν χῶρο σʼ ἀντίθεση μέ ἄλλες ἄκρως ἐπικριτικές τοποθετήσεις του.


Σημειώσεις
1. Βλ. Ἰ. Ρώτα, Ἀπάνθισμα ἐπιστολῶν τοῦ Ἀδαμαντίου Κοραῆ, Ἐν Ἀθήναις 1839, σ.99.
2. Bλ. G. Lennhoff, Die Freimaurer, 19812, σ. 98 . Πρβλ. Π. Γράβιγγερ, Ἐγκυκλοπαίδεια Ἐσωτερισμοῦ καί Ἀποκρύφου Γνώσεως, Τόμ. Β΄, 1975, σ.91
3. Βλ. G. Lennhoff, Die Freimaurer ὅπ.π., σ. 98.

Ὀρθόδοξος Τύπος ἀρ. φύλ. 1985  26 Ἰουλίου 2013


http://anavaseis.blogspot.gr/2013/07/blog-post_5223.html

Ἡ ἀποκρυφιστική θεώρησις τοῦ Χριστοῦ ἀπό τήν Ἀνθρωποσοφίαν. Πρωτ. Βασίλειος Γεωργόπουλος

Ἡ ἀποκρυφιστική θεώρησις τοῦ Χριστοῦ ἀπό τήν Ἀνθρωποσοφίαν

Πρωτ. Βασιλείου Ἀ. Γεωργοπούλου, Λέκτορος Θεολογικῆς Σχολῆς Α.Π.Θ 

Ἀνθρωποσοφία εἶναι ἡ ἀποκρυφιστική διδασκαλία καί κοσμοθεωρία, πού τή διαμόρφωσε σέ ἴδιο σύστημα ὁ πρώην γενικός γραμματέας τῆς Γερμανικῆς Θεοσοφικῆς Στοᾶς Rudolf Steiner (1861- 1925). Στή διδασκαλία τοῦ R. Steiner σχετικά μέ τό πρόσωπο τοῦ Χριστοῦ, ὑπάρχει μιά πρωτοφανής περιφρόνηση τῶν ἱστορικῶν δεδομένων τῶν ἱ. εὐαγγελίων, καί μιά ταυτόχρονη ἐμμονή καί ἐπιμο νή νά προσαρμοστοῦν τά ὅσα ἀναφέροναι στήν Καινή Διαθήκη στά ἀποκρυφιστικά φαντασιοκοπήματά του.

Σύμφωνα μέ τόν R. Steiner, πρίν τήν ἔλευσή του στή γῆ ὁ Χριστός ἦταν ἡλιακό πνεῦμα, πού εἶχε ἡγετική θέση μεταξύ τῶν ἄλλων ἡλιακῶν πνευμάτων, πού κατευθύνουν τίς κοσμικές ὑποθέσεις.
 Κατά τήν ἔναρξη τοῦ ἐπίγειου βίου τοῦ Χριστοῦ γεννήθηκαν δύο παιδιά μέ τό ὄνομα Ἰησοῦς. Ἀπό τά δύο παιδιά τό ἕνα κατάγονταν ἀπό τόν οἶκο τοῦ Δαυίδ, καί τό ἄλλο ἀπό τόν οἶκο τοῦ Σολομώντα. Τό παιδί πού κατάγονταν ἀπό τόν οἶκο τοῦ Σολομώντα καί στό ὁποῖο ἀναφέρεται ὁ Ματθαῖος ἦταν μετενσάρκωση κάποιας ἀτομικότητας, πού προηγουμένως εἶχε ζήσει πάνω στή γῆ ὡς Ζωροάστρης. Ἡ ἀτομικότητα τοῦ Ζωροάστρη παρέμεινε στό παιδί Ἰησοῦς, πού προέρχονταν ἀπό τόν οἶκο Σολομών τα μέχρι τό δωδέκατο ἔτος.
Τότε τό ἐγκατέλειψε καί κατοίκησε στό ἄλλο παιδί Ἰησοῦ, πού ἀναφέρει ὁ Λουκᾶς. Μεταξύ τοῦ 12-30 ἔτους ὁ Ἰησοῦς γνώρισε τήν λατρεί α τοῦ Μίθρα, ἔζησε μέ τούς Ἐσσαίους κ.ἄ. Ἐπιπλέον, ὁ R. Steiner ἰσχυριζόμενος ὅτι ἄντλησε στοιχεῖα ἀπό τά λεγόμενα “Ἀκασικά ἀρχεῖα”, ἀποκρυφιστικοῦ καί φανταστικοῦ χαρακτήρα δεδομένα, προσφιλῆ σέ πολλούς ἀποκρυφιστικούς χώρους, ἔγραψε τό λεγόμενο “Πέμπτο Εὐαγγέλιο”, ὅπως τό ὀνόμασε, μιά «βιογραφία» τοῦ Ἰησοῦ μεταξύ τοῦ 12- 30 ἐτῶν.
Μέχρι τό τριακοστό ἔτος συνυπάρχουν στόν λεγόμενο Ἰησοῦ τοῦ Steiner τό ἀστροειδές σῶμα τοῦ Βούδδα καί τό πνεῦμα τοῦ Ζωροάστρη. Κατά τή στιγμή τῆς Βάπτισης στόν Ἰορδάνη ἐγκατέλειψε τό σῶμα τοῦ Ἰησοῦ τό πνεῦμα τοῦ Ζωροάστρη καί βαπτίστηκε τό σῶμα τοῦ Ἰησοῦ τοῦ ἀπό Ναζαρέτ, μέσα στό ὁποῖο κατοικοῦσε ἡ κοσμική ἀτομικότητα τοῦ Χριστοῦ.
Αὐτή δέν ἦταν τίποτα ἄλλο, παρά ὁ ποιητής τῶν ἡλίων σύμφωνα μέ τά περί κόσμου ἀποκρυφιστικά παραδοξολογήματα τῆς Ἀνθρωποσοφίας.
Στό μυστήριο τοῦ Γολγοθᾶ, κατά τόν R. Steiner ὁ Χριστός ὡς ἀρχηγός τῶν ἡλιακῶν ὄντων, ἔχυσε τό αἷμα του συμβολικῶς καί κατέστη τό κύριο Πνεῦμα, ὁδηγός ἐξέλιξης καί πολιτισμοῦ στή γῆ. Στό Γολγοθᾶ παίρνει ἐπάνω του τό Κάρμα τοῦ κόσμου.
Μετά τήν ἀνάστασή του ὁ Χριστός καθίσταται ἀντί θεός – Πνεῦμα τοῦ ἡλιακοῦ πεδίου, θεός– Πνεῦμα τῆς γῆς.
Οἱ περί τοῦ Χριστοῦ ἀποκρυφιστικές ἀντιλήψεις τοῦ R. Steiner ἀποτελοῦν καί τίς περί τοῦ Χριστοῦ ἀπόψεις τῆς ἀποκρυφιστικῆς κίνησης «Κοινωνία Χριστιανῶν» (Christengemeinschaft), καθώς ἡ ἵδρυσή της στόχευε στήν παρουσίαση τοῦ χριστιανισμοῦ μέ ἀνθρωποσοφικές προϋποθέσεις καί περιεχόμενο.(Βλ.«Ὀρθόδοξος Τύπος», Ἀρ. Φ 1967, 15-3-2013, σ. 3).

* Γιά τή σύνταξη τοῦ παρόντος λαβαμε ὑπόψη μας τά κάτωθι: Klaus von Stieglitz, Die Christosophie Rudolf Steiner, Witten 1955. Bernhard Grom, Anthroposophie und Christentum, München 1989. Klaus Bannach, Anthroposophie und Christentum, (Forschungen zur systematischen und ökumenische Theologie, Band 82), Göttingen 1998. Lothar Gassman, Was ist Anthroposophie?, Lage 20065.

  Ὀρθόδοξος Τύπος ἀρ. φύλ. 1984  19 Ἰουλίου 2013

http://anavaseis.blogspot.gr/2013/07/blog-post_19.html

Θεοσοφία. Πρωτ. Βασίλειος Γεωργόπουλος

Θεοσοφία
 Ἡ μήτρα τοῦ νεωτέρου θρησκευτικοῦ συγκρητισμοῦ

Πρωτ. Βασιλείου Ἀ. Γεωργοπούλου, Λέκτορος Θεολογικῆς Σχολῆς Α.Π.Θ

Ὁ νεότερος θρησκευτικός συγκρητισμός εἶναι ἕνα ἀπό τά πλέον ἐπικίνδυνα φαινόμενα τῆς ἐποχῆς μας. Κυρίαρχο σύνθημά του εἶναι ὁ γνωστός ἰσχυρισμός, ὅτι ὅλες οἱ θρησκεῖες τοῦ κόσμου ὁδηγοῦν στόν ἴδιο Θεό, ἀσχέτως μέ τό πῶς ὁ καθένας τόν ὀνομάζει ἤ τόν λατρεύει1.
 Ἄν ἀναζητήσουμε ὅμως τήν ἱστορική ἀφετηρία αὐτοῦ τοῦ συνθήματος στά νεότερα χρόνια τότε χωρίς δυσκολία θά διαπιστώσουμε, ὅτι καλλιεργήθηκε καί προῆλθε ἀπό τό ἀποκρυφιστικό σύστημα τῆς Θεοσοφίας, στό ὁποῖο ὁ συγκρητισμός ἀποτελεῖ ἕνα από τά βασικότερα γνωρίσματά της, πού ἔχει ταυτοχρόνως ἀποκρυφιστικό ὑπόβαθρο2.
 Ἄς δοῦμε κάποιες χαρακτηριστικές καί ἀντιπροσωπευτικές μαρτυρίες ἀπό τό χῶρο τῆς Θεοσοφίας, πού σχετίζονται ἄμεσα μέ τό πυρήνα τοῦ φαινομένου, πού ὀνομάζουμε θρησκευτικό συγκρητισμό.

i) Ὁ θεοσοφιστής Th. Pascal στό ἔργο του τό Ἀλφαβητάρι τῆς Θεοσοφίας, πού ἐκλαϊκεύει τό θεωρητικό μέρος τοῦ ἀποκρυφιστικοῦ συστήματος τῆς Θεοσοφίας ὡς πρός τίς βασικές του παραδοχές, ὁμιλεῖ σαφῶς γιά «τήν πνευματική ἑνότητα πασῶν τῶν θρησκειῶν»3.
 Ἀντίστοιχες ἀπόψεις ἐκφράζει καί ὁ Γάλλος θεοσοφιστής Albert de Pouvourville στόν πρόλογό του στό βιβλίο τῆς Ἕλενας Μπλαβάτσκυ “Εἰς τήν Χώραν τῶν Γαλάζιων Βουνῶν” 4.

ii) Ἡ ἴδια ἡ Ἕλενα Μπλαβάτσκυ στό κλασικό ἔργο της «Τό Κλειδί τῆς Θεοσοφίας», ἀφοῦ χαρακτηρίσει π.χ. τόν Χριστό καί τό Βούδδα θερμούς φιλάνθρωπους, μεταρρυθμιστές καί ἀλτρουϊστές, θά ὑποστηρίξει ὅτι: «Καί τό βουδδικό καί τό χριστιανικό εὐαγγέλιο κηρύχθηκαν μέ τόν ἴδιο σκοπό»5.

 iii) Στά ἴδια πλαίσια, ὁ θρησκευτικός συγκρητισμός ἐκφράζεται κατά τρόπο ἀπροκάλυπτο καί ἀπό τήν Annie Besant, τή δεύτερη πρόεδρο τῆς Θεοσοφικῆς Ἑταιρείας, πού ὑποστήριζε ὅτι: «Εἴτε προσεύχεταί τις στόν Βούδδαν, τόν Βισνού, τόν Χριστόν, τόν Πατέρα, δέν ὑπάρχει κατʼ οὐσίαν διαφορά »6.

 iv) Στήν ἴδια αὐτή γραμμή κινεῖται ἀκριβῶς καί ὁ ἑλληνικός θεοσοφικός χῶρος. Ἔτσι βλέπουμε Ἕλληνας θεοσοφιστής νά ἀναφέρει ὅτι ἡ Θεοσοφία: «Εὑρίσκει ὅτι εἰς τήν βάσιν των, τήν οὐσία των, ὅλαι αἱ θρησκεῖαι κρύπτουσι τήν αὐτήν ἀλήθειαν, παρουσιαζομένην ὑπό διαφόρους μορφάς, ἀναλόγως τῆς ἐποχῆς καί τοῦ λαοῦ πρός ὅν ἀποτείνονται »7.

 v) Πιό ἀπροκάλυπτα ὁ θρησκευτικός συγκρητισμός, ὅπως τόν ἐκπροσωπεῖ ἡ Θεοσοφία, ἐκφράζεται ἀπό ἕνα θεωρητικό τοῦ ἑλληνικοῦ χώρου, πού τονίζει σαφῶς ὅτι: «Ἡ Θεοσοφία δεν εἶναι θρησκεία, διότι εἶναι σύνθεση τῶν θρησκειῶν. Διότι εἶναι ἡ ἐσωτερική ζωή κάθε θρησκείας»8.

 vi) Τό ἴδιο ξεκάθαρα, ὁ θρησκευτικός συγκρητισμός, ὁμολογεῖται ὡς κεφάλαιο τῆς θεοσοφικῆς πίστης καί ἀπό τήν “Ἑνωμένη Ὁμάδα Θεοσόφων”. Σέ ἔντυπο τῆς ὀργάνωσης διαβάζουμε τά ἑξῆς ἀποκαλυπτικά: «Δέν εἶναι παράξενο ὅτι ὅλοι οἱ μεγάλοι θρησκευτικοί δάσκαλοι ἐποχῶν, πού τίς χωρίζει μεγάλη χρονική ἀπόσταση δίδαξαν τήν ἴδια διδασκαλία; Γιά παράδειγμα, ἡ διδασκαλία τοῦ Βούδδα δέν διαφέρει στό ἐλάχιστο ἀπό τή διδασκαλία τοῦ Ἰησοῦ. Οὖτε διαφέρουν οἱ διδασκαλίες αὐτῶν τῶν δύο ἀπό τίς διδασκαλίες ἐκείνων, πού προηγήθηκαν αὐτῶν»9.
Ὁλοκληρώνοντας τή μικρή αὐτή ἀναφορά μας στό θρησκευτικό συγκρητισμό, ἔτσι ὅπως αὐτός ἐκπροσωπεῖται ἀπό τό ἀποκρυφιστικό σύστημα τῆς Θεοσοφίας, ἄν θά θέλαμε νά ἀξιολογήσουμε ἀπό ὀρθοδόξου πλευρᾶς τίς παραπάνω θεοσοφικές θέσεις, τότε θά μπορούσαμε νά ἰσχυριστοῦμε ὅτι βρισκόμαστε μπροστά σέ μία σύγχρονη ἐκδοχή αὐτοῦ πού ὁ ἀπ. Παῦλος ὀνόμαζε «βεβήλους καί γραώδεις μύθους» (Α΄. Τιμ. 4,7).

Σημειώσεις:
1. Bλ. J. Αagaard, Synkretismus, στο ÖL, στ. 1133.Πρβλ. Κ. Σκουτέρη, Ὀρθοδοξία καί σύχρονος θρησκευτικός Συγκρητισμός, 1997, σσ. 9-10.
2. Bλ. J. Αagaard, Moderne religiöse Bewegungen, στο ÖL, στ. 828- 829.
3.Βλ. Th. Pascal, Τό Α.Β.Γ. τῆς Θεοσοφίας, 1925, σ. 19.
4.Bλ. H.P. Blavatsky, Εἰς τήν Χώραν τῶν Γαλάζιων Βουνῶν,1930, σσ. 8-9 .
5.Βλ.Περ.Ἰλισός, Ἐπιλογή τριετίας 1959-1961, σ.77
6. Βλ. Annie Besant, Τά ἑπτά στοιχεῖα τοῦ ἀνθρώπου, σ. 58 .
7. Βλ. Π. Χατζηπέτρος, Θεοσοφία, Μ.Ε.Ε 12 (1930), σ. 530 .
8.Βλ. Κ. Μελισσαρόπουλου, Εἰσαγωγή στή Θεοσοφία, 1966, σ.10.
9.Βλ. Ἑνωμένη Ὁμάδα Θεοσόφων, Πρακτική Θεοσοφία, 2004, σ.6.

 Ὀρθόδοξος Τύπος άρ. φύλ. 1983, 12  Ἰουλίου 2013



http://anavaseis.blogspot.gr/2013/07/blog-post_553.html

Μάρτυρες τοῦ Ἰεχωβά Ὄχι προσευχή εἰς τόν Χριστόν (!). Πρωτ. Βασίλειος Γεωργόπουλος

Μάρτυρες τοῦ Ἰεχωβά

Ὄχι προσευχή εἰς τόν Χριστόν (!)

Πρωτ. Βασιλείου Ἀ. Γεωργοπούλου, Λέκτορος Θεολογικῆς Σχολῆς Α.Π.Θ

Ἕνα ἀπό τά βασικά γνωρίσματα τῆς μετοχικῆς ἑταιρείας Σκοπιά (Watchtower Bible and Trust Society of New York, Inc), τῶν λεγομένων “Μαρτύρων τοῦ Ἰεχωβᾶ”, πού αὐτοδιαφημίζεται ὡς «ὁ ὁρατός ἀγωγός τοῦ Ἰεχωβᾶ στή γῆ», εἶναι καί ἡ κατά καιρούς ἀλλαγή τῶν διδασκαλιῶν της σχετικά μέ τό σύστημα πλάνης, πού ἔχει οἰκοδομήσει.
 Ἀποτελεῖ παγκοσμίως τήν κατεξοχήν αἱρετική ὀργάνωση, πού ἔχει ἀλλάξει πολλές φορές ἀπόψεις γιά τά ἴδια ζητήματα1. Ταυτοχρόνως, κατά τήν προσφιλή τακτική της, κάθε φορά παρουσιάζει τήν νέα κακοδοξία της, τήν νέα θέση της γιά τό ἴδιο ζήτημα ὡς θέλημα τοῦ Ἰεχωβᾶ καί δῆθεν ἄποψη τῆς Ἁγ. Γραφῆς, ἐνῶ σιωπᾶ ἐπιμελῶς γιά τίς παλαιότερες ἀντίθετες θέσεις της.
Μιά ἀκόμα χαρακτηριστική περίπτωση ψευδοδιδασκαλίας, γιά τήν ὁποία ἄλλα ὑποστήριζε παλαιότερα ἡ ἑταιρεία ὡς δῆθεν θέλημα τοῦ Ἰεχωβᾶ καί τῆς Ἁγ. Γραφῆς καί ἄλλα ἀργότερα, ἀφορᾶ στό ζήτημα ἐάν πρέπει νά προσευχόμαστε στόν Χριστό.
Ἡ ἑταιρεία ἀπαντᾶ σαφῶς, ὄχι. Ἀναφέρει χαρακτηριστικά ἡ Σκοπιά: «Θά πρέπει νά ἀπευθύνονται οἱ προσευχές στόν Ἰησοῦ; Ὄχι, διότι οἱ προσευχές εἶναι μιά μορφή λατρείας, ἡ ὁποία ἀνήκει ἀποκλειστικά στόν Παντοδύναμο Θεό»2.
Ἀπό τήν ἀπάντηση τῆς ἑταιρείας γίνεται ἀντιληπτή μιά ἐπιπλέον πλάνη, ἀπό τίς πολλές πού διακηρύσσει ὡς δῆθεν «καλά νέα» ἡ ἑταιρεία. Ὄχι προσευχή, λοιπόν, στόν Χριστό, ὑποστηρίζει ἡ χιλιαστική καί μετοχική ἑταιρεία Σκοπιά.

Αὐτό εἶναι τό θέλημα τοῦ Ἰεχωβᾶ, για τί κατά τούς ἰσχυρισμούς καί τήν ὁρολογία της, αὐτή εἶναι ἡ ὁρατή ὀργάνωση μέσῳ τῆς ὁποίας ὁ Ἰεχωβᾶ παρέχει ἀποκλειστικά τίς πνευματικές του ὁδηγίες καί καθοδηγεῖ τούς ὀπαδούς του. Διαφορετική ὅμως ἦταν ἡ διδασκαλία καί ἡ πρακτική τῆς Σκοπιᾶς παλαιότερα.
Ἡ ἴδια ἡ ἑταιρεία μᾶς πληροφορεῖ σέ βιβλίο πού εἶχε ἐκδώσει λίγα χρόνια νωρίτερα τά ἑξῆς ἀποκαλυπτικά: «Στό ὑμνολό- γιο πού ἐξέδωσε ὁ λαός τοῦ Ἰεχωβᾶ τό 1905, οἱ ὕμνοι πού αἰνοῦσαν τόν Ἰησοῦ ἦταν διπλάσιοι ἀπό ἐκείνους πού αἰνοῦσαν τόν Ἰεχωβᾶ Θεό.
Στό ὑμνολόγιό τους, πού ἐκδόθηκε τό 1928, οἱ ὕμνοι πού ἐξυμνοῦσαν τόν Ἰησοῦ ἦταν περίπου ὅσοι καί οἱ ὕμνοι, πού ἐξυμνοῦσαν τόν Ἰεχωβᾶ. Ἀλλά στό πιό πρόσφατο ὑμνολόγιο τοῦ 1984, στήν ἀγγλική, 1988 στήν ἑλληνική, οἱ ὕμνοι πού τιμοῦν τόν Ἰεχωβᾶ εἶναι τετραπλάσιοι ἀπʼ ἐκείνους πού τιμοῦν τόν Ἰησοῦ »3.
Σχολιάζοντας τήν ἀντίφαση τῶν ἀλληλοσυγκρουόμενων ἀπόψεων τῆς ἑταιρείας πρέπει νά ἐπισημάνουμε τό ἑξῆς τραγελαφικό. Ἄν λάβουμε ὑπόψη ὅτι ὁ ὕμνος εἶναι μορφή καί ἔκφραση προσευχῆς, τότε ἀποδεικνύεται, ὅτι γιά ἑκατό καί πλέον χρόνια ὁ αὐτοδιαφημιζόμενος ὡς ὁρατός ἀγωγός τοῦ Ἰεχωβᾶ στή γῆ, ἡ ἑταιρεία Σκοπιά, περιφρονοῦσε καί ἀγνοοῦσε τό ὑποτιθέμενο θέλημα τοῦ Ἰεχωβᾶ, καθώς στό ὑμνολόγιό της περιε- λάμβανε ὕμνους γιά τόν Χριστό.
Βεβαίως καί γιά τό γεγονός αὐτό ἡ Σκοπιά σιωπᾶ ἐπιμελῶς. Εἶναι γνωστό, ὅτι στούς ὀπαδούς της ἀπαγορεύει κάθε εἶδος κριτικῆς ἐναντίον της. Τό θεωρεῖ ἀνταρσία κατά τοῦ Ἰεχωβᾶ, καί τρομοκρατεῖ τά μέλη της, ὅτι ἐάν δέν δείχνουν τυφλή ὑπακοή στίς ἀπόψεις της, θά σφαγοῦν ἀπό τόν Ἰεχωβᾶ στόν Ἀρμαγεδῶνα.
Χρήσιμο εἶναι ἐν προκειμένῳ νά δοῦμε καί τήν μαρτυρία ἑνός πρώην Μάρτυρα τοῦ Ἰεχωβᾶ. Μαρτυρία πού ἔχει ἰδιαίτερη βαρύτητα, καθώς εἶχε ὑπάρξει ἐπί πενηνταπέντε χρόνια «πρεσβύτερος» τῶν Μαρτύρων τοῦ Ἰεχωβᾶ στή Θεσσαλονίκη.
Ἀναφέρει, λοιπόν, ὁ πρώην χιλιαστής: «Ἡ Ἑταιρεία Σκο πιά ἀπαγορεύει αὐστηρά στά μέλη της κάθε βιβλική συζήτησι και ἔρευνα τῶν διδασκαλιῶν της. Ὅποιος τολμήσει νά παραβῆ αὐτή τήν ἀρχή ἐκδιώκεται χωρίς ἔλεος, στιγματίζεται σάν στασιαστής καί ξεσηκώνει θανάσιμο μῖσος ἐναντίον του »4.

Σημειώσεις:
1. Βλ. Πρωτ. Ἀ. Ἀλεβιζοπούλου, Ἡ Σκοπιά. Ζωηρότερο φῶς ἤ πυκνότερο σκότος, Ἀθήνα 1985.
2. Βλ. Σκοπιά 15/4/1995, σ. 30.
3. Βλ. Ἀποκάλυψη.Τό μεγαλειῶ δες Ἀποκορύφωμά της πλησιάζει, ἐκδ. Μ.τ.Ἰ, 1988, σ. 36. 4. Βλ.Ἐμμ. Ἀντωνιάδη, Διαψεύδονται οἱ προφητεῖες τῶν Μαρτύρων τοῦ Ἰεχωβᾶ, 1984, σσ. 8, 10.

 Ὀρθόδοξος Τύπος ἀρ. φύλ. 1982, 5 Ιουλίου 2013



http://anavaseis.blogspot.gr/2013/07/blog-post_4001.html

Ἡ κριτικὴ τοῦ Ἰωάννη Καλβίνου κατὰ τοῦ ἱεροῦ Μυστηρίου τοῦ Εὐχελαίου. πρωτ. π. Βασιλείου Γεωργοπούλου

Ἡ κριτικὴ τοῦ Ἰωάννη Καλβίνου κατὰ τοῦ ἱεροῦ Μυστηρίου τοῦ Εὐχελαίου 

Πρωτ. π. Βασιλείου Ἀ. Γεωργοπούλου, Λέκτωρος Θεολογικῆς Σχολῆς Α.Π.Θ

Εἶναι γνωστό ὅτι μεταξύ τῆς Ὀρθοδόξου καί τῆς προτεσταντικῆς θεολογίας ὑπάρχει μέγα χάσμα ἤ ὅπως πολύ χαρακτηριστικά ἀναφέρει ἕνας ἐκ τῶν ἐπιφανῶν Ἱεραρχῶν τοῦ Οἰκουμενικοῦ Θρόνου κατά τόν 20ό αἰώνα,ὁ μακαριστός Ἡλιουπόλεως καί Θείρων Γεννάδιος Ἀραμπατζόγλου (1883- 1956): «δογματική ἄβυσσος χωρίζει τήν ἡμετέραν Ἐκκλησίαν ἀπό τούς διαμαρτυρομένους».
Αὐτό μαρτυρεῖται καί ὡς πρός τή θεώρηση, τήν ὕπαρξη καί τό σκοπό τῶν ἱερῶν μυστηρίων. Ἡ προτεσταντική κριτική κατά τοῦ ἱεροῦ μυστηρίου τοῦ Εὐχελαίου ἐκφράστηκε πολύ νωρίς καί μάλιστα ἀπό ἡγετικές φυσιογνωμίες τῆς Διαμαρτύρησης, μεταξύ τῶν ὁποίων ἀνήκει καί τό πρόσωπο τοῦ Ἰωάννη Καλβίνου. Κοινό χαρακτηριστικό εἶναι ὅτι ἡ προτεσταντική κριτική ἀσκεῖται, κυρίως, κατά τῶν ρωμαιοκαθολικῶν θεολογικῶν ἀντιλήψεων γιά τό μυστήριο, ὅπως αὐτές ἀναπτύχθηκαν συστηματικά ἀπό τούς δυτικούς σχολαστικούς θεολόγους.
Γιά τό λόγο αὐτό θεωρήσαμε ἀναγκαῖο νά ὁλοκληρώσουμε τό ἄρθρο αὐτό μέ μιά σύντομη ἀναφορά στήν ἀπάντηση τῆς ρωμαιοκαθολικῆς θεολογίας, ὅπως ἐκφράστηκε στήν σύνοδο τοῦ Τριδέντου.

1. Ἡ θέση τοῦ Ἰ. Καλβίνου
Ἡ ἄποψη τοῦ Καλβίνου γιά τό ἱερό μυστήριο τοῦ Εὐχελαίου εἶναι ἰδιαιτέρως περιφρονητική. Καταγράφεται σαφέστατα στό γνωστό δογματικό ἔργο του Institutio Christianae Religionis. Ἐκεῖ χαρακτηρίζει τό Εὐχέλαιο «ὡς κίβδηλο μυστήριο», «ὡς θεατρική παράσταση ἄνευ λόγου καί ὠφελείας».
Ὁ πολεμικός χαρακτήρας τῆς κριτικῆς του καί οἱ ἀπαξιωτικές ἀναφορές του ἐπεκτείνονται καί σʼ ἄλλα πεδία. Τό χαρακτηρίζει, ἐπιπλέον, «ὡς δυσῶδες λάδι στερημένο ἀπό κάθε δύναμη καί ἀποτελεσματικότητα» καί τό θεωρεῖ, μέ ἀναφορά στό Μάρκ. 6,13, ὡς κακή ἀπόπειρα μιμήσεως τῶν ἀποστόλων. Ἐπίσης, ὁμιλεῖ εἰρωνικά γιά τό ρωμαιοκαθολικό τελετουργικό καθαγιασμοῦ τοῦ ἐλαίου τῆς ἐποχῆς του. Ἡ ἀπόρριψη αὐτή τοῦ μυστηρίου ὁλοκληρώνεται μέ τήν κριτική ἐπιμέρους θέσεων διαφόρων σχολαστικῶν θεολόγων γιά τό ἐν λόγῳ μυστήριο.

2. Ἡ Ρωμαιοκαθολική ἀπάντηση
 Μπροστά στή γενικευμένη καί ριζική ἀμφισβήτηση τῆς προτεσταντικῆς κριτικῆς καί γιά τό μυστήριο τοῦ Εὐχελαίου, ἡ ἀπάντηση τῶν Ρωμαιοκαθολικῶν θά δοθεῖ ἐπισήμως μέ τή σύνοδο τοῦ Τριδέντου. Στή 14η συνεδρία της, ἡ σύνοδος, στίς 25.11.1551 θά θεσπίσει 4 κανόνες σχετικά μέ τό μυστήριο τοῦ Εὐχελαίου ὡς ἀπάντηση στήν προτεσταντική ἀμφισβήτηση. Οἱ ἐν λόγῳ 4 κανόνες ἀφενός μέν, θά ἐκφράζουν θετικῶς τή ρωμαιοκαθολική σχολαστική διδασκαλία, ἀφʼ ἑτέρου δέ, ἀρνητικῶς θά ἀπορρίπτουν τά προτεσταντικά ἐπιχειρήματα.
Παρεμπιπτόντως ἐδῶ πρέπει νά ἀναφέρουμε ὅτι ἡ σχολαστική ρωμαιοκαθολική περί τοῦ Εὐχελαίου διδασκαλία, ἀναθεωρήθηκε πρός τό ὀρθότερο, ἀπό τή Β´ Βατικάνειο σύνοδο καί μεταγενέστερα, σύμφωνα μέ τήν ἀρχαία πράξη τῆς Ἐκκλησίας (13 καν. Α´ Οἰκ. συν.) θεωρώντας σήμερα καί χορηγώντας ὡς ἐπιθανάτιο ἐφόδιο καί τήν Θ. Κοινωνία.

Σημειώσεις:
1 .Βλ. Ἡλιουπόλεως Γενναδίου, Οἰκουμενικόν Πατριαρχεῖον, ΜΕΕ, Τομ. 18, σ. 772. 2. Βλ.J. CALVIN, Institutio Religionis Christianae 4,19,18-21.

Ὀρθόδοξος Τύπος ἀρ. φύλ.1981  18 Ιουνίου 2013

http://anavaseis.blogspot.gr/2013/06/blog-post_9728.html

Ἡ πρώτη ἀντίδρασις τῆς Ὀρθοδόξου Ἐκκλησίας ἐναντίον τοῦ Τεκτονισμοῦ. Πρωτ. Βασιλείου Γεωργοπούλου

 Ἡ πρώτη ἀντίδρασις τῆς Ὀρθοδόξου Ἐκκλησίας ἐναντίον τοῦ Τεκτονισμοῦ

Ὁ Οἰκουμενικός Πατριάρχης Παΐσιος Β´– Μιά ξεχασμένη περίπτωσις

 Πρωτ. Βασιλείου Ἀ. Γεωργοπούλου, Λέκτορος Θεολογικῆς Σχολῆς Α.Π.Θ

Ἀναφερόμενοι συνήθως στή στάση τῆς Ὀρθοδόξου Ἐκκλησίας ἀπέναντι στό συγκρητιστικό καί ἀποκρυφιστικό σύστημα τοῦ Τεκτονισμοῦ, γίνεται, συνήθως, ἀναφορά στίς θέσεις τόσο σέ Διορθόδοξο ἐπίπεδο (1930) ὅσο καί στίς ὁμόφωνες ἀποφάσεις καταδίκης τοῦ Τεκτονισμοῦ ἀπό τήν Ἱ. Σύνοδο τῆς Ἐκκλησίας τῆς Ἑλλάδος τῶν ἐτῶν 1933, 1972, 1996.
 Ὅμως, ἡ ἀρνητική στάση τῆς Ὀρθοδόξου Ἐκκλησίας ἔναντι τοῦ Τεκτονισμοῦ ἔχει ἐκφρασθεῖ πολύ πιό νωρίς, ἤδη ἀπό τά σκοτεινά χρόνια τῆς Τουρκοκρατίας, ἀπό τόν Οἰκουμενικό Πατριάρχη Παΐσιο Β΄, τόν ἀπό Νικομηδείας, κατά τό διάστημα τῆς τρίτης Πατριαρχίας του (1744-1748).

Μέ τό ἄρθρο μας αὐτό θέλουμε νά ὑπενθυμίσουμε στούς Ὀρθόδοξους ἀδελφούς αὐτό τό πολύ σημαντικό, ἀλλά δυστυχῶς ξεχασμένο γεγονός.
Ὁ ἐπιφανής ἱστοριοδίφης τῆς Μεγάλης τοῦ Χριστοῦ Ἐκκλησίας Μανουήλ Γεδεών μᾶς πληροφορεῖ, ὅτι ὁ Οἰκουμενικός Πατριάρχης Παΐσιος ὁ Β΄ τό 1744/1745, ὅταν πληροφορήθηκε τήν ἵδρυση Τεκτονικῆς Στοᾶς στήν περιοχή Γαλατᾶ τῆς Κωνσταντινουπόλεως: «ἐξέδωκεν ἐπί τούτῳ συνοδικόν γράμμα ὅπερ ἀπεδοκίμαζε τήν ἑταιρείαν ταύτην»¹.

 Ἀναφερόμενος στό ἴδιο γεγονός, ἕνας ἐκ τῶν ἐπιφανῶν Ἱεραρχῶν τοῦ Οἰκουμενικοῦ Θρόνου κατά τόν 20ό αἰώνα, ὁ Ἠλιουπόλεως καί Θείρων Γεννάδιος Ἀραμπατζόγλου (1883-1956) διευκρινίζει, ὅτι τήν παρουσία Τεκτόνων στήν Κωνσταντινούπολη ὁ Οἰκουμενικός Πατριάρχης τήν πληροφορήθηκε ἀπό τόν Σμύρνης Νεόφυτο, ὅταν κάποιοι Τέκτονες μετακινήθηκαν ἀπό τήν Σμύρνη στήν Πόλη².
Ἡ καταδίκη τοῦ Τεκτονισμοῦ ἀπό τόν Πατριάρχη Παΐσιο δέν βασίστηκε σέ φῆμες. Ὑπῆρξε πράξη, πού τεκμηριώθηκε κατά τρόπο ὑπεύθυνο, βασιζόμενος ἐπί πλέον πάνω σʼ ἕνα ἀπό τά πρῶτα Τεκτονικά κείμενα, πού τυπώθηκαν ἐκεῖνα τά χρόνια.
Τό γεγονός αὐτό τό ἐπι- βεβαιώνει καί ὁ Τεκτονικός χῶρος ἀναφέροντας ὅτι ἡ ἀποκήρυξη τοῦ Τεκτονισμοῦ ἀπό τόν Παΐσιο τόν Β΄ βασίστηκε καί στό ὅτι στά χέρια του: «εἶχε περιέλθει ἀντίτυπον ἑνός Ἑλληνικοῦ Τυπικοῦ ὑπό τόν τίτλον “Τέκτων μαθητευόμε- νος”»³.
Ἡ στάση αὐτή τοῦ Οἰκουμενικοῦ Πατριάρχου στό ζήτημα αὐτό ὑπῆρξε στάση ὑπεύθυνη καί ἀντάξια ἑνός Ὀρθόδοξου Πρωθιεράρχου καί προστίθεται στήν σειρά ἐκείνη τῶν Οἰκουμενικῶν Πατριαρχῶν, πού σέ χρόνια δυσχείμερα γιά τό γένος δέν ἔπαψαν νά ἀγρυπνοῦν γιά τήν προάσπιση τῆς Ὀρθοδόξου πίστεως ἀπό ποικίλους κινδύνους πανταχόθεν προερχομένους.

Σημειώσεις:
1 Βλ. Μανουήλ Γεδεών, Πατριαρχικοί Πίνακες, Ἐν Κων/πόλει 1885-1890, σ. 641
2 Βλ. Ἠλιουπόλεως Γενναδίου, Ἐξέχουσαι Ἐκκλησιαστικαί προσωπικότητες τοῦ Οἰκουμενικοῦ Πατριαρχείου μετά τήν ἅλωσιν. Ὁ Οἰκουμενικός Πατριάρχης Παΐσιος ὁ Β΄, στό Περ. Ὀρθοδοξία, 25, 7 (1950) σ. 258 3 Βλ. Ν. Λάσκαρι, Ἐγκυκλοπαίδεια τῆς Ἐλευθέρας Τεκτονικῆς, ἐκδ. Στοᾶς Ὅμηρος, Ἐν Ἀθήναις 1951, σ. 374

Ὀρθόδοξος Τύπος ἀρ. φύλ. 1980, 21 Ιουνίου 2013


http://anavaseis.blogspot.gr/2013/06/blog-post_8188.html

«Λευκό Τάγμα τῆς Θούλης». Πρωτ. Βασίλειος Γεωργόπουλος

 «Λευκό Τάγμα τῆς Θούλης»

Ἕνα διεθνές νεοναζιστικόν δίκτυον σατανιστῶν

Πρωτ. Βασιλείου Ἀ. Γεωργοπούλου, Λέκτορος Θεολογικῆς Σχολῆς Α.Π.Θ

Τό «Λευκό Τάγμα τῆς Θούλης» (White Order of Thule) ἀποτελεῖ ἕνα διεθνές δίκτυο νεοναζί σατανιστῶν, πού ἔχει ὡς βασικά γνωρίσματα τήν παρουσία του σέ πολλές χῶρες, τή διείσδυσή του σέ πολλούς χώρους, καθώς δραστηριοποιεῖται μέ μία ποικιλία ἐκδηλώσεων καί τήν λειτουργία του ὡς ὑποστηρικτικό δίκτυο ὀμπρέλλα, σέ διεθνές ἐπίπεδο, τῶν διαφόρων ἀποκρυφιστικῶν καί νεοσατανιστικῶν κινήσεων.
Ἡ νεοναζιστική σατανιστική ὀργάνωση «Λευκό Τάγμα τῆς Θούλης» ἱδρύθηκε τό 1994 ἀπό τόν Kerry Bolton (Ψευδώνυμο: Faustus Scorpius). Ὁ ἱδρυτής τῆς ἐν λόγῳ ὀργάνωσης ὑπῆρξε γιά ἕνα χρονικό διάστημα ὁ ἡγέτης τοῦ ἀκροδεξιοῦ κόμματος τῆς Νέας Ζηλανδίας.
Ἀπό τήν ἡγεσία τοῦ ἀκροδεξιοῦ κόμματος παραιτήθηκε τή δεκαετία τοῦ 1980 γιά νά ἀσχοληθεῖ κατά τρόπο πιό συστηματικό μέ τόν ἀποκρυφισμό καί μάλιστα μέ τήν πλέον φρικτή καί ἀκραία μορφή του, πού εἶναι ὁ νεοσατανισμός. Ἀποτέλεσμα αὐτῆς τῆς ἐνασχόλησής του μέ τήν πλέον σκληρή μορφή τοῦ ἀποκρυφισμοῦ ὑπῆρξε τό 1992 ἡ δημιουργία τῆς νεοναζιστικῆς σατανιστικῆς ὀργάνωσης «Order of the Left Hand», ἡ ὁποία μετονομάστηκε τό 1994 σέ «Ordo Sinistra Vivendi».
 Τήν ἴδια χρονιά ὁ Kerry Bolton σέ συνεργασία μέ πολλούς ἐκπροσώπους τοῦ νεοναζιστικοῦ σατανισμοῦ ἀπό διάφορες χῶρες τῆς ὑ - φη λίου θά ἱδρύσουν τή διεθνῆ νεοναζιστική – σατανιστική ὀργάνωση «Βlack Order » (Μαῦρο Τάγμα), ἡ ὁποία τό 1997 θά ἀλλάξει ὀνομασία καί θά υἱοθετήσει τή σημερινή ὀνομασία της «Λευκό Τάγμα τῆς Θούλης» (White Order of Thule) γιά νά διακριθεῖ ἀπό μία ἄλλη ρατσιστική ὀργάνωση στίς Η.Π.Α., πού θά φέρει τήν ἴδια ὀνομασία.
Δέν εἶναι τυχαῖο τό γεγονός ὅτι ἡ ὀνομασία «Λευκό Τάγμα τῆς Θούλης» παραπέμπει εὐθέως στήν ἀνάλογη γερμανική ρατσιστική καί ἀποκρυφιστική ὀργάνωση τοῦ μεσοπολέμου, μέ τήν ὁποία εἶχαν συσχεστιστεῖ πολλά στελέχη τοῦ ναζιστικοῦ χώρου.
Τό 1997 ἡ ἐπίσημη ἕδρα τῆς ἐν λόγῳ νεοσατανιστικῆς ναζιστικῆς ὀργάνωσης μεταφέρθηκε στό Richmond τῆς Virginia τῶν Η.Π.Α. Τήν ἴδια χρονιά ὁ Kerry Bolton θά παραιτηθεῖ ἀπό τήν ἡγεσία τῆς ὀργάνωσης γιά νά ἀσχοληθεῖ μέ ἐκδοτικές ἐργασίες, πού ἔχουν ἄμεση σχέση μέ τή διπλῆ ἰδιότητά της.
 Τό «Λευκό Τάγμα τῆς Θούλης» (White Order of Thule) σήμερα δραστηριοποιεῖται σέ πολλές χῶρες τοῦ κόσμου καί ἔχει παρουσία σέ τρεῖς ἠπείρους τῆς ὑφηλίου. Διαδικτυακοί τόποι, περιοδικά, βιβλία, μουσικό συγκρότημα, δίσκοι, CD, ἀλλά καί ὁ συντονιστικός του χαρακτήρας, γιά τήν περαιτέρω προώθηση τῆς ἐγκληματικῆς ἰδεολογίας τῆς ὀργάνωσης, μεταξύ τῶν διαφόρων νεοναζιστικῶν καί φασιστικῶν σατανιστικῶν ὀργανώσεων ἀνά τόν κόσμο εἶναι κάποιες μόνο ἀπό τίς δραστηριότητές του.


* Γιά τή σύνταξη τοῦ παρόντος ἄρθρου βασιστήκαμε στά κάτωθι: α) Guido und Michael Grandt, Schwarzbuch Satanismus, 1996, β) A. Ottens – R. Myer, Satanism: Rumor , Reality, and Controversy, 1998, γ) J.M.Greer, The Element Encyclopedia of Secret Societies, 2006.

Ὀρθόδοξος Τύπος ἀρ. φύλ. 1979  14 Ἰουνίου 2013


http://anavaseis.blogspot.gr/2013/06/blog-post_5410.html

Νεοσατανισμός και Ναζιστική ἰδεολογία Πρωτ. Βασιλείου Γεωργοπούλου

Νεοσατανισμός και Ναζιστική ἰδεολογία 

Πρωτ. π. Βασιλείου Ἀ. Γεωργοπούλου, Λέκτωρος Θεολογικῆς Σχολῆς Α.Π.Θ 

Εἶναι γνωστό γιά κάθε χριστιανό καί γιά κάθε λογικό ἄνθρωπο, ὅτι ἡ ναζιστική ἰδεολογία ὑπῆρξε μία ἀπό τίς πλέον ἐγκληματικές καί εἰδεχθεῖς ἰδεολογίες, πού γνώρισε ἡ παγκόσμια ἱστορία. Τόν ἴδιο ὅμως ἐγκληματικό καί ἀπαίσιο χαρακτήρα ἔχει καί ὁ νεοσατανισμός, πού ἀποτελεῖ τήν πλέον φρικτή, ἀποκρουστική και ἐπικίνδυνη ἔκφραση καταστροφικῆς λατρείας (destructive cults).
Εἶναι γνωστή στήν ἔρευνα ἡ σχέση τοῦ Χίτλερ καί ἄλλων στελεχῶν τοῦ Ναζιστικοῦ καθεστῶτος μέ διάφορους ἀποκρυφιστικούς χώρους καί πρακτικές. Δυστυχῶς ἡ ἴδια σχέση μεταλλαγμένη συνεχίζεται καί μετά τό τέλος τοῦ ἐγκληματικοῦ καί αἱμοσταγοῦς ναζιστικοῦ μορφώματος μέχρι τίς ἡμέρες μας, καθώς πολλά στοιχεῖα τῆς ναζιστικῆς ὑποκουλτούρας ἔχουν υἱοθετηθεῖ ἀπό διάφορες νεοσατανιστικές ὀργανώσεις.
Στό ἄρθρο μας αὐτό θά ἐπισημάνουνε, ἀναφέροντας ὁρισμένα ἀντιπροσωπευτικά παραδείγματα, τήν σχέση πού ὑπάρχει σήμερα ἀνάμεσα στή ναζιστική ἰδεολογία καί ὑποκουλτούρα μέ νεοσατανιστικές ὀργανώσεις.
Πῶς δηλαδή ὁρισμένες ὀργανωμένες ἐκφράσεις τοῦ νεοσατανισμοῦ σχετίζονται μέ τήν ἐγκληματική ναζιστική κοσμοθεωρία και ἰδεολογία. Στήν ἱστορική ἀφετηρία τους οἱ διάφορες νεοναζιστικές ὀργανώσεις δανείστηκαν ὑλικό ἀπό ἀποκρυφιστικούς χώρους καί παρήγαγαν φανταστικά ἔργα καί λαϊκά διηγήματα συνδεδεμένα μέ τήν ναζιστική ὑποκουλτούρα. Στή συνέχεια ὅμως διάφορες νεοσατανιστικές ὀργανώσεις, πού ὅπως καί ἄλλες ἀκραῖες ἀποκρυφιστικές κινήσεις ἀρέσκονται νά ἀποκαλοῦνται ὡς «Τάγματα ἤ Ναοί », ἄντλησαν ὑλικό καί ἐμπνεύστηκαν ἀπό τή ναζιστική ἰδεολογία.

Ὁ Anton Szandor Lavey (1930- 1997), ὁ ἱδρυτής τῆς λεγόμενης «Ἐκκλησίας τοῦ Σατανᾶ » (Church of Satan), ὑπῆρξε ὁ πρῶτος πού κατά τρόπο ἀπροκάλυπτο ἐμπνεύστηκε ἀπό τή ναζιστική ὑποκουλτούρα καί υἱοθέτησε τελετουργικό γιά τήν ὀργάνωσή του, προερχόμενο ἀπό ναζιστικές πηγές.
 Ἡ πρακτική τοῦ δανεισμοῦ ναζιστικῶν συμβόλων, ἰδεῶν καί τελετουργικοῦ θά εἰσαχθεῖ γρήγορα καί σέ ἄλλες σατανιστικές ὀργανώσεις.
Τή δεκαετία τοῦ ᾽70 θά ἀκολoυθήσει τήν ἴδια πρακτική ὁ Michael Aquino, ὁ ἱδρυτής τῆς σατανιστικῆς ὀργάνωσης «Temple of Set», ἐνῶ τήν ἴδια περίοδο θά χρήσιμοποιήσει ὑλικό ἀπό τήν ναζιστική ὑποκουλτούρα γιά τό δικό της τελετουργικό ἡ σατανιστική ὀργάνωση «Οrder of the Trapezoid». Τήν ἴδια πρακτική, στά τέλη τῆς δεκαετίας τοῦ 1970, θά ἐφαρμόσει καί στήν Ἀγγλία ἡ νεοσατανιστική κίνηση «Order of Nine Angles», πού ἔχει στενή σχέση μέ τό βρεττανικό νεοναζιστικό χῶρο.
Στίς δύο τελευταῖες δεκαετίες τοῦ 20οῦ αἰώνα πάνω ἀπό 12 ἀποκρυφιστικές ὀργανώσεις θά χρησιμοποιοῦν ναζιστικό συμβολισμό καί μεθόδους προπαγάνδας.
Ἕνας μεγάλος ἀριθμός τέτοιων κινήσεων θά συνεργάζεται καί θά συστεγάζεται κάτω ἀπό τή διεθνῆ νεοναζιστική-σατανιστική ὀργάνωση ὀμπρέλλα «White Order of Thule», πού ἱδρύθηκε τό 1994 ἀπό τόν Kery Bolton. Πρόκειται οὐσιαστικά γιά ἕνα διεθνές δίκτυο νεοναζί σατανιστῶν, πού δραστηριοποιεῖται στίς χῶρες: Μεγάλη Βρεττανία, Γαλλία, Γερμανία, Ἰταλία, Σουηδία, Φινλανδία, Αὐστραλία, Νέα Ζηλανδία καί Η.Π.Α.
Ναζιστικά στοιχεῖα συναντᾶ κάποιος σήμερα σέ περιοδικά, διαδικτυακούς τόπους, μικρούς ἐκδοτικούς οἴκους, περιθωριακά συγκροτήματα μουσικῆς τοῦ σατανιστικοῦ χώρου, πού ἀποτελοῦν τήν πλέον φανερή ἀπόδειξη γιά τό πῶς ἡ ἐγκληματική ναζιστική ἰδεολογία εἶναι παροῦσα καί ἔχει μπολιάσει τήν πλέον ἀκραία καί σκοτεινή, σύγχρονη καταστροφική λατρεία, πού εἶναι ὁ νεοσατανισμός

Ὀρθόδοξος Τύπος ἀρ. φύλ. 19787 Ἰουνίου 2013

 http://anavaseis.blogspot.gr/2013/06/blog-post_6506.html

Φοιτητικὴ σταυροφορία διὰ τὸν Χριστὸν. Πρωτ. Βασίλειος Γεωργόπουλος

Φοιτητικὴ σταυροφορία διὰ τὸν Χριστὸν

Μία διεθνής προτεσταντική ὀργάνωσις εἰς τά ἑλληνικά Α.Ε.Ι.

Πρωτ. Βασιλείου Ἀ. Γεωργοπούλου, Λέκτορος Θεολογικῆς Σχολῆς Α.Π.Θ

1. Ἱστορικές πληροφορίες
Ἡ φοιτητική Σταυροφορία γιά τόν Χριστό (Campus Crusade for Christ) εἶναι μιά διεθνής προτεσταντική ὀργάνωση, πού δρᾶ μέσα σέ πανεπιστημιακά ἱδρύματα, συμπεριλαμβανομένης καί τῆς Ἑλλάδας. Ἡ ἴδια ἡ κίνηση ἄν καί αὐτοπροσδιορίζεται ὡς ἀνεξάρτητη καί ἀδογμάτιστη, μέ βάση τήν ἱστορική ἀφετηρία της, τίς δογματικές ἀρχές τῶν ἱδρυτῶν της, τή μεθοδολογία τῶν δραστηριοτήτων της καί τίς θεολογικές θέσεις, πού διατυπώνει σέ διάφορα ἔντυπά της, παλαιότερα καί νεώτερα, πρέπει νά ἐνταχθεῖ στό εὐρύτερο συντηρητικό προτεσταντικό ρεῦμα τῶν Εὐαγγελικαλικῶν (Εvangelicals).
Ἡ κίνηση ἱδρύθηκε τό 1951 ἀπό τόν Ἀμερικανό ἐπιχειρηματία Βill Bright (1921- 2003) μαζί μέ τή σύζυγό του Vonette Bright2. Μία ἔντονη θρησκευτική μεταστροφή τόν ὁδήγησε νά σπουδάσει στό θεολογικό Σεμινάριο Fuller στήν Πασαντένα τῆς Καλιφόρνιας τῶν Η.Π.Α.
Στή συνέχεια πούλησε τήν ἐπιχείρησή του καί ἄρχισε ἕνα ἔντονο ἱεραποστολικό ἀκτιβισμό στό Πανεπιστήμιο τοῦ Λός Ἄντζελες.
Ἐκεῖ τέθηκαν οἱ βάσεις τῆς κίνησης. Σταθερός στόχος μέχρι σήμερα, εἶναι ὁ προσηλυτισμός φοιτητῶν στά πιστεύω τῆς κίνησης, ἡ ἐκπαίδευση τῶν προσηλυτιζομένων, πού θα δείξουν περαιτέρω ἐνδιαφέρον νά προσηλυτίσουν ἄλλους φοιτητές καί ἡ προώθησή τους γιά τόν ἴδιο σκοπό σέ ἄλλα ἀκαδημαϊκά ἱδρύματα. Τό 1956 ἔγραψε ἕνα μικρό τευχίδιο μέ τόν τίτλο «The Four Spirituals Laws» (Οἱ τέσσερεις πνευματικοί νόμοι), στο ὁποῖο συνόψιζε βασικές παραμέτρους τῆς εὐαγγελικαλικῆς κατανόησης τῆς Ἁγίας Γραφῆς καί ἔτυχε τεράστιας διάδοσης καί προώθησης.
Ἡ κίνηση μέ τόν ἔντονο “ἱεραποστολικό“ ἀκτιβισμό της ἐπεκτάθηκε στή συνέχεια σέ πολλά πανε- πιστημιακά ἱδρύματα καί Κολλέγια τῶν Η.Π.Α. καί πολύ γρήγορα ἀναπτύχθηκε ἐκτός τοῦ ἀμερικανικοῦ ἐδάφους. Ἀπέκτησε διεθνῆ παρουσία μέ στόχο τήν ἁλίευση νέων μελῶν, γιά νά γνωρίσουν τόν Χριστό μέσα στά πανεπιστήμια.
Παραλλήλως ἔκανε μία δαπανηρή καί συστηματική χρήση ὅλων τῶν νέων τεχνολγικῶν δυνατοτήτων γιά τήν προώθηση τῶν σκοπῶν της.
Ὁ εἰκοστός πρῶτος αἰώνας βρῆκε τήν ἐν λόγῳ προτεσταντική ὀργάνωση νά ἔχει παρουσία σέ 191 χῶρες, μέ 26.000 ὑπαλλήλους μόνιμης ἀπασχόλησης καί περισσότερους ἀπό 225.000 ἐθελοντές.
 Παραλλήλως ἔχει ἀναπτύξει μιά ποικιλία δράσεων καί σʼ ἄλλους τομεῖς μέ θυγατρικές ὀργανώσεις. Τό 1991 τό κέντρο τῆς ὀργάνωσης μεταφέρθηκε ἀπό τήν Καλιφόρνια στό Orlando τῆς Φλώριδας τῶν Η.Π.Α. Ἡ πλέον ἀναμφισβήτητη ἐπιτυχία τῆς κίνησης εἶναι ἡ δημιουργία τῆς ταινίας «Ἰησοῦς» τό 1979, ἐνῶ μέχρι σήμερα ἔχει μεταγλωττιστεῖ σέ πολλές δεκάδες γλῶσσες καί ἀποτελεῖ μέσον προσέλκυσης ὀπαδῶν καί προπαγάνδας πολλῶν προτεσταντικῶν ὀργανώσεων τοῦ εὐαγγελικαλικοῦ χώρου, πού τήν ἔχουν ἐντάξει στά μέσα μαζικοῦ «εὐαγγελισμοῦ», πού χρησιμοποιοῦν.
2. Ἡ παρουσία τῆς κίνησης στήν Ἑλλάδα
Ἡ Φοιτητική Σταυροφορία γιά τόν Χριστό (Campus Crusade for Christ) ἐμφανίστηκε στήν Ἑλλάδα στίς ἀρχές τῆς δεκαετίας τοῦ 1980 μέ κέντρο τή Θεσσαλονίκη. Τό ἑλληνικό παράρτημα τῆς κίνησης ὀνομάστηκε «Χριστιανική Κίνηση Ἀγάπης» καί ἄρχισε νά δραστηριοποιεῖται σέ συνεργασία μέ ἄλλες προτεσταντικές ἑλληνικές κινήσεις στό χῶρο διαφόρων ἑλληνικῶν Α.Ε.Ι καί Τ.Ε.Ι μέ πιό ἔντονη τήν παρουσία της στό Ἀριστοτέλειο Πανεπιστήμιο.
Σήμερα δραστηριοποιεῖται στά ἑλληνικά πανεπιστήμια μέ τήν ὀνομασία «Agape Student». Στά διάφορα ἔντυπά της καί σέ ἀφίσσες ἐκδηλώσεών της ἐμφανίζεται ὡς μια χριστιανική ἀνεξάρτητη κίνηση, ἐνῶ στήν ἱστοσελίδα της προσδιορίζεται καί ὡς ἀδογμάτιστη, πού συνεργάζεται μέ φοιτητές «πού δέχονται το Σύμβολο τῆς Πίστεως», γιά προφανεῖς, βεβαίως, λόγους.
 Ἡ κίνηση διοργανώνει διαλέξεις, ἐκδρομές, κάνει προβολή ταινιῶν, ἰδίως τῆς ταινίας «Ἰησοῦς», πού ἀναφέραμε, διοργανώνει τουρνουά τάβλι, παντομίμα, Χριστουγεννιάτικα πάρτυ, μέχρι καί κοπή βασιλόπιτας. Προκαλεῖ ἐντύπωση τό γεγονός ὅτι μιά προτεσταντική ὀργάνωση υἱοθετεῖ ὀρθόδοξο χριστιανικό ἔθιμο, πού σχετίζεται μέ τήν τιμή ἑνός ἁγίου.
Ἔχει δική της ἱστοσελίδα στό διαδίκτυο, ἐνῶ μέ τήν ἴδια κίνηση σχετίζεται καί ἡ ἱστοσελίδα www. Everystudent.gr. Ὅπως καί σέ ἄλλες εὐρωπαϊκές χῶρες, ἡ ἐν λόγῳ προτεσταντική ὀργάνωση συνερ- γάζεται ἄριστα καί μέ διάφορες ἄλλες ἑλληνικές προτεσταντικές κινήσεις διαφορετικῶν ἀποχρώσεων.


 Σημειώσεις:
1.Βλ.Ε. Geldbach, Evangelikale Bewegung, LSSW, 20017, στ.265.
2.Βλ. L.Nichols- G. Mather- A. Schmidt, Cults, Sects and World Religions, 2005, σ. 71.
3. Βλ.W. Martin, The Kingdom of the Cults, 1997, σ.55.
4 .Βλ. J.G. Melton, Encyclopedia of Protestantism, σ.123.

Ὀρθόδοξος Τύπος ἀρ. φυλ. 1976, 24 Μαΐου 2013


http://anavaseis.blogspot.gr/2013/05/blog-post_6383.html

Οἱ μάρτυρες τοῦ ἰεχωβᾶ καί ἡ Ἀνάστασις τοῦ Χριστοῦ. Πρωτ. Βασίλειος Γεωργόπουλος

Οἱ  μάρτυρες τοῦ ἰεχωβᾶ καί ἡ Ἀνάστασις τοῦ Χριστοῦ 

Πρωτ. Βασιλείου Ἀ. Γεωργοπούλου, Λέκτορος Θεολογικῆς Σχολῆς Α.Π.Θ

Ἀκρογωνιαῖος λίθος τοῦ Χριστιανισμοῦ γενικά καί τοῦ μυστηρίου τῆς Ἐκκλησίας εἰδικά, ἀποτελεῖ ἡ ὁμολογία τοῦ γεγονότος, πού διατυπώνεται μέ ἐξαιρετική ἀκρίβεια ἀπό τόν Ἀπ. Παῦλο, ὅτι ὁ Κύριος ἀνέστη ὄντως, ἀληθινά καί σωματικά καί αὐτό ἀποτελεῖ τήν ἀκατάλυτη βεβαιότητα, τήν ἀδιάψευστη ἀπόδειξη γιά τήν ἀνάσταση ὅλων τῶν νεκρῶν (Α΄ Κορ,15, 20-24).
Δέν εἶναι, λοιπόν, τυχαῖο τό γεγονός ὅτι γιά τήν ἀνάσταση τοῦ Κυρίου, μέσα στην ἱστορία, ἀπό πολέμιους τοῦ προσώπου Του καί ἐχθρούς τῆς Ἐκκλησίας ἐπινοήθηκαν ποικίλες, ἀστήρικτες, δοκησίσοφες καί ἀληθοφανεῖς θεωρίες γιά νά ἀμφισβητήσουν αὐτό τό κορυφαῖο και καταλυτικό γεγονός τοῦ μυστηρίου τῆς θείας Οἰκονομίας.
Μεταξύ ὅμως τῶν πολεμίων τῆς σωματικῆς ἀνάστασης τοῦ Κυρίου, στά νεώτερα χρόνια, συναριθμεῖται καί ἡ αἱρετική κίνηση τῶν Μαρτύρων τοῦ Ἰεχωβᾶ. Γιορτάζουν κάθε χρόνο, ὄχι τήν ἀνάσταση τοῦ Χριστοῦ, ἀλλά, πάντα κατά τούς ἰσχυρισμούς τους, τήν ἐπέτειο τοῦ θανάτου τοῦ μεγαλύτερου ἀνθρώπου πού ἔζησε ποτέ.
Εἶναι σύνηθες τό φαινόμενο, ἡ ἐν λόγῳ αἵρεση νά ἀλλάζει κατά και ρούς τίς διάφορες διδασκαλίες της. Στό θέμα ὅμως τῆς ἀνάστασης τοῦ Θεανθρώπου ἀπό τήν ἐποχή τοῦ Κ. Ρῶσσελ μέχρι σήμερα, ὑποστη ρίζουν σταθερά τήν κακοδοξία, ὅτι ὁ Ἰεχωβᾶ Θεός ἐξαφάνισε, ἐκ μη δένισε τό σῶμα τοῦ Χριστοῦ, πού καταναλώθηκε μέσα στόν τάφο καί ποτέ δέν ἀναστήθηκε σωματικά.

Τί ἀναστήθηκε λοιπόν; Ἕνα πνευματικό ὄν, ἀπαντοῦν οἱ Μάρτυρες τοῦ Ἰεχωβᾶ, πού ἐπιστρέφει στούς οὐρανούς καί ξαναγίνεται, σύμφωνα μέ μία ἄλλη κακόδοξη δοξασία τῆς κίνησης, ὁ ἀρχάγγελος Μιχαήλ, ὅ,τι ἦταν, λέγουν, πρίν ἔλθει στή γῆ.
Δέν θά ἐπεκταθοῦμε ἐδῶ στά ἀστήρικτα καί ἀντιφατικά εὐφυολογήμα τῶν Μαρτύρων τοῦ Ἰεχωβᾶ τῆς θεωρίας τους περί ἀντιλύτρου, ἀλλά θά ὑπενθυμίσουμε μόνο τίς ἀντίθετες καί καταλυτικές αὐτῆς τῆς πλάνης μαρτυρίες τῆς Ἁγίας Γραφῆς.
Ι) Ὁ ἀπ. Πέτρος ὑπενθυμίζει στούς Ἰουδαίους ὅτι ὁ βασιλιάς Δαβίδ στόν Ψαλμό 15, 10 προφητεύει γιά τή σωματική Ἀνάσταση τοῦ Κυρίου, καθώς, μεταξύ τῶν ἄλλων, ἡ προφητεία ἀναφέρει ὅτι: «οὔτε ἡ σάρξ αὐτοῦ εἶδεν διαφθοράν» (Πράξ. 2, 31-32).
ΙΙ) Στήν ἀνάσταση τοῦ Σώματός Του ἀναφέρεται ὁ ἴδιος ὁ Χριστός. Ὁ εὐαγγελιστής Ἰωάννης μᾶς διασώζει ἕνα διάλογο τοῦ Χριστοῦ μέ τούς Ἰουδαίους, ὅταν διώχνει τούς ἐμπόρους ἀπό τό Ναό. Οἱ Ἰουδαῖοι τοῦ ζητοῦν θαῦμα ἀπόδειξη τῆς ἐξουσίας Του καί ὁ Ἰησοῦς ἀπαντᾶ: «Γκρεμίστε αὐτόν τόν ναό καί σέ τρεῖς ἡμέρες θά τόν ξανακτίσω» (Ἰωάν. 2, 18-20).
Σέ τί ἀναφερόταν ὁ Κύριος; Ὁ εὐαγγελιστής Ἰωάννης μᾶς ἀπαντᾶ ὅτι μιλοῦσε γιά τήν ἀνάσταση τοῦ σώματός Του (Ἰωάν. 2,21-22).
 ΙΙΙ) Τήν σωματική ἀνάσταση τοῦ Χριστοῦ τήν ὁμολογοῦν καί τή διαπιστώνουν οἱ ἁγίες Μυροφόρες γυναῖκες. Ὁ εὐαγγελιστής Ματθαῖος μᾶς δίνει τήν πληροφορία ὅταν τίς συνάντησε ὁ Κύριος, καθώς πήγαιναν νά ἀνακοινώσουν τό γεγονός τῆς ἀναστάσεως στούς μαθητές, αὐτές: «προσελθοῦσαι ἐκράτησαν αὐτοῦ τούς πόδας καί προσεκύνησαν αὐτῷ» (Ματθ. 28, 9).
ΙV) Ὁ ἴδιος ὁ Θεάνθρωπος, σέ μία ἀπό τίς ἐμφανίσεις Του στούς μαθητές Του, στήν πορεία πρός Ἐμμαούς, τούς διαβεβαιώνει ἀκριβῶς γιά τό ἀντίθετο ἀπʼ αὐτό πού ὑποστηρίζουν οἱ Μάρτυρες τοῦ Ἰεχωβᾶ.
Τούς προσκαλεῖ νά τόν ψηλαφήσουν, τούς δείχνει τά χέρια καί τά πόδια Του, τούς προτρέπει νά διαπιστώσουν ὅτι δεν εἶναι φάντασμα. Ἐπιπλέον, παίρνει καί τρώει πραγματικά μπροστά τους τά φαγώσιμα, πού τούς ζήτησε, ὄχι λόγῳ ἀνάγκης, ἀλλά ὡς μία ἐπιπλέον ἐπιβεβαίωση ὅτι ἀνέστη σωματικά ὄντως (Λουκ. 24, 36- 43).
Ὑπογραμμίζει πολύ χαρακτηριστικά ὁ ἅγ. Ἰωάννης ὁ Δαμασκηνός στή συνάφεια αὐτή ὅτι: «Μετά τήν ἀνάστασίν του ἀπό τούς νεκρούς ἄφησε κατά μέρος ὅλα τά πάθη, ἐννοῶ τήν φθοράν, τήν πεῖναν καί τήν δίψαν, τόν ὕπνον καί τόν κάματον καί τά παρόμοια.
Διότι ἄν καί ἐδοκίμασε τροφήν μετά τήν ἀνάστασιν, ὅμως τήν ἐδοκίμασεν ὄχι σύμφωνα μέ τούς φυσικούς νόμους διότι δέν ἐπείνασεν ἀλλά ἐπειδή ἤθελε νά βεβαιώσῃ τήν ἀλήθειαν τῆς ἀναστάσεως μέ τόν τρόπον τῆς οἰκονομίας του, ὅτι δηλαδή εἶναι ἡ ἴδια ἡ σάρκα πού ἔπαθε καί ἀνέ στη» (Ἐκδ. Ἀκριβής, Δ,1. ΕΠΕ 1, 421)
V) Ἀνάλογη εἶναι καί ἡ πρόσκληση πρός τόν ἀπ. Θωμᾶ γιά νά ἀποδειχθεῖ γιά μία ἀκόμη φορά κατά τρόπο ρεαλιστικό καί ἀδιάψευστο τό γεγονός τῆς σωματικῆς ἀναστάσεώς Του.
VΙ) Ὁ εὐαγγελιστής Λουκᾶς στίς Πράξεις μᾶς διαβεβαιώνει, ὅτι: «παρέστησεν ἑαυτόν ζῶντα μετά τό παθεῖν αὐτόν ἐν πολλοῖς τεκμηρίοις, διʼ ἡμερῶν τεσσαράκοντα ὀπτανόμενος αὐτοῖς» (Πράξ. 1,3. Πρβλ. Α΄ Κορ. 15, 4-8). Τί ἀποδεικνύουν αὐτά τά γεγονότα πού καταγράφονται μέσα στήν Ἁγία Γραφή; Τήν ἀλήθεια τῆς σωματικῆς ἀναστάσεως τοῦ Θεανθρώπου Κυρίου ἡμῶν Ἰησοῦ Χριστοῦ καί τήν κακοδοξία τῆς αἱρετικῆς θέσης. Γιά μία ἀκόμη φορά, σχετικά μέ τίς θέσεις τῶν Μαρτύρων τοῦ Ἰεχωβᾶ καί γιά τήν Ἀνά- σταση τοῦ Χριστοῦ, ἐπιβεβαιώνε- ται τό ἁγιογραφικόν «εἰ οὖν τό φῶς τό ἐν σοί σκότος ἐστί, τό σκότος πόσον;» (Ματθ. 6, 23).

 Ὀρθόδοξος Τύπος ἀρ. φυλ. 1976, 24 Μαΐου 2013



http://anavaseis.blogspot.gr/2013/05/blog-post_8521.html

Μιχαήλ Σερβέτος (1511–1553). Ὄψεις θρησκευτικῆς μισαλλοδοξίας. Πρωτ. Βασίλειος Γεωργόπουλος

Ἱστορικά παραδείγματα (6ον) Μιχαήλ Σερβέτος (1511–1553)

  Ὄψεις θρησκευτικῆς μισαλλοδοξίας

Πρωτ. Βασιλείου Ἀ. Γεωργοπούλου, Λέκτορος Θεολογικῆς Σχολῆς Α.Π.Θ 

Ὁ Ἱσπανός γιατρός Μιχαήλ Σερβέτος ἀνήκει στούς πιό φανατικούς ἀντιτριαδικούς αἱρετικούς τοῦ 16ου αἰώνα. Ἡ ἀντίθεση καί ἡ πολεμική του στό μυστήριο τῆς Ἁγίας Τριάδος μπορεῖ νά συγκριθεῖ μόνο μέ τό μένος, γιά τό ἴδιο θέμα, τῶν σημερινῶν Μαρτύρων τοῦ Ἰεχωβᾶ.
Οἱ ἀντιτριαδικές του ἀπόψεις τόν ὁδήγησαν νά μετακινεῖται συνεχῶς, νά ἀσκεῖ τό ἐπάγγελμά του μέ ψευδώνυμο καί ἐπιπλέον, νά καταγγελθεῖ στή Ρωμαιοκαθολική Ἱερά Ἐξέταση καί νά καταδικαστεῖ ἀπό αὐτή, τό καλοκαίρι τοῦ 1553, σέ θάνατο διά τῆς πυρᾶς.
Οἱ ἀπόψεις ὅμως τοῦ Μ. Σερβέτου εἶχαν προκαλέσει καί τήν ἀντίδραση στή Γενεύη τοῦ Ἰ. Καλβίνου, πού μιλοῦσε γιά τό πρόσωπό του μέ ἀπαξιωτικό καί ὑβριστικό τρόπο, χαρακτηρίζοντάς τον, σύν τοῖς ἄλλοις, ὡς «παράφρονα», «δηλητηριῶδες τέρας», «βρώμικο σκύλο», «ἄπιστο παλιάνθρωπο». Πηγαίνοντας γιά τή Νάπολη μεταμφιεσμένος καί ἐνῶ γνώριζε πόσο ἐχθρικός ἦταν ἀπέναντί του ὁ Καλβῖνος, ἔκανε τό λάθος νά περάσει ἀπό τή Γενεύη.
 Ἐκεῖ ἀναγνωρίστηκε καί συνελήφθη μέ ἐντολή τοῦ Καλβίνου μέ τήν κατηγορία τῆς αἵρεσης. Στό δικαστήριο παρέστη αὐτοπροσώπως ὁ Καλβῖνος, ὁ ὁποῖος ἦταν καί ὁ βασικός μάρτυρας κατηγορίας. Ὕστερα ἀπό μία δίκη μέ μεγάλη ἔνταση στήν προτεσταντική Γενεύη, πού βρισκόταν κάτω ἀπό τόν ἀπόλυτο ἔλεγχο τοῦ Καλβίνου καταδικάστηκε καί αὐτός στόν διά τῆς πυρᾶς θάνατο.

Ὁ ἴδιος ὁ Σερβέτος ἀρνούμενος νά ἀνακαλέσει, ζήτησε ἀντί να καεῖ, νά ἀποκεφαλιστεῖ. Ὁ Καλβῖνος ἄν καί προβληματίστηκε ἀρχικά, στή συνέχεια ἀρνήθηκε νά συναινέσει.
Ὑποστήριξε τό κάψιμο τοῦ Σερβέτου στή φωτιά. Ἡ καταδικαστική ἀπόφαση ἐκτελέστηκε τό πρωϊνό τῆς 17–10– 1553.
Στόν πάσσαλο, πού ἔδεσαν τόν Σερβέτο νά καεῖ ἔδεσαν μαζί του καί ἕνα ἀπό τά βιβλία του. Τό ἀποτρόπαιο αὐτό γεγονός προκάλεσε ἀντιδράσεις καί ἀμφισβήτηση τοῦ Καλβίνου. Αὐτή ἡ ἐξέλιξη, τόν ἀνάγκασε νά συντάξει εἰδική δημόσια ἀπάντηση, πού μέ τήν γνωστή ὀξύτητά του δικαιολογοῦσε τήν ἀπόφαση καί τή στάση του γιά τό κάψιμο τοῦ Σερβέτου.
Ἐντυπωσιάζει τό γεγονός ὅτι ἀρκετά χρόνια μετά τό κάψιμο τοῦ Σερβέτου, ὁ Καλβῖνος ὑπερασπιζόταν αὐτή τήν φρικτή πράξη, τό κάψιμο, δηλαδή, ἑνός ἀνθρώπου ἀσχέτως τῶν κακόδοξων θέσεών του, καί τή συναίνεσή του νά ὑλοποιηθεῖ, μέ τόν ἴδιο φανατισμό, πού εἶχε, ὅταν πολεμοῦσε ἀκόμα τόν Σερβέτο ζωντανό.
Τό περιστατικό τοῦ Σερβέτου ἀποτελεῖ μία ἀνεξάλειπτη κηλίδα ντροπῆς καί πράξη φανατισμοῦ, πού συνοδεύει διαχρονικά τόν Καλβῖνο. Αὐτός ὁ λόγος ὁδηγεῖ Δια μαρτυρόμενους ἱστορικούς καί θεολόγους, θαυμαστές τοῦ προσώπου τοῦ Καλβίνου, ἀρχικά νά ἐκφράζουν τήν ἀπορία τους γι᾽ αὐτή τή στάση του, καί στή συνέχεια, νά ἐπιχειροῦν μέ ἀπίστευτες δικαιολογίες νά δικαιολογήσουν τά ἀδικαιολόγητα.
Ἡ ἀσύλληπτης μισαλλοδοξίας αὐτή πράξη τοῦ Καλβίνου, πού δέν εἶναι ἡ μοναδική στόν Προτεσταντικό χῶρο, καταρρίπτει, ἐπίσης, ἕνα πολυπροβαλλόμενο ἰσχυρισμό τῶν Διαμαρτυρομένων ὅτι δηλαδή στό χῶρο τους εἶναι ἀπολύτως σεβαστές καί ἀπαραβίαστες ἡ ἀτομική συνείδηση καί ἡ ἐλευθερία τῆς ἔκφρασης.
Καί αὐτό τό γεγονός, ἀποδεικνύει ὅτι τό ἀπαραβίαστο τῆς ἀτομικῆς συνείδησης δέν εἶναι πάντοτε καθολικά ἀποδεκτό, ἐνῶ καί ἄλλα περιστατικά ἀπό τό χῶρο τοῦ Προτεσταντισμοῦ ἀποδεικνύ ουν ὅτι γίνεται σεβαστό ἐπιλεκτικά.
Δυστυχῶς καί ἡ περίπτωση τοῦ Σερβέτου ἀποτελεῖ ἕνα ἀκόμη αἱματηρό κρίκο στήν ἁλυσίδα τῶν φρικτῶν γεγονότων τῆς θρησκευτικῆς μισαλλοδοξίας.

 Ὀρθόδοξος Τύπος ἀρ. φύλ.  1974, 3 Μαΐου 2013


http://anavaseis.blogspot.gr/2013/05/15111553.html

Οὔλριχ Ζβίγγλιος. Ὄψεις θρησκευτικῆς μισαλλοδοξίας. Πρωτ. Βασίλειος Γεωργόπουλος

Ἱστορικά παραδείγματα 

(5ον) Οὔλριχ Ζβίγγλιος (1484–1531) 

 Ὄψεις θρησκευτικῆς μισαλλοδοξίας

Πρωτ. Βασιλείου Ἀ. Γεωργοπούλου, Λέκτορος Θεολογικῆς Σχολῆς Α.Π.Θ 

Τό πρόσωπο τοῦ Ζβιγγλίου εἶναι γνωστό ὅτι συναριθμεῖται στίς ἡγετικές μορφές τοῦ Προτεσταντισμοῦ καί ἐπίκεντρο δράσης του ὑπῆρξε ἡ γερμανόφωνη Ἑλβετία. Τό ἔτος 1506, σέ ἡλικία 22 ἐτῶν, χειροτονήθηκε ρωμαιοκαθολικός κληρικός, ἀφοῦ κατάφερε νά συγκεντρώσει τό ποσόν, πού ἀπαιτοῦνταν, γιά νά ἀγοράσει (!) μία θέση ἐφημερίου σέ μία μικρή πόλη τῆς γερμανόφωνης Ἑλβετίας. Ὅπως ὁ Λούθηρος στή Γερμανία ἐναντιώθηκε ἐναντίον τοῦ Τέτσελ γιά τίς παπικές ἀφέσεις, ἔτσι καί ὁ Ζβίγγλιος ἐναντιώθηκε στήν Ἑλβετία, σύν τοῖς ἄλλοις, ἐναντίον τοῦ φραγκισκανοῦ μοναχοῦ Βερνάρδου Σάμσων, πού τίς πρακτόρευε ἐκεῖ.

Στή συνέχεια, ἡγήθηκε τῆς ἀντίδρασης κατά τῆς Ρωμαιοκαθολικῆς Ἐκκλησίας, ἦλθε σέ προστριβή μέ τόν Λούθηρο γιά τόν τρόπο κατανόησης τοῦ μυστηρίου τῆς θείας Εὐχαριστίας, ἐνῶ ἀργότερα μετατέθηκε στόν καθεδρικό ναό τῆς Ζυρίχης, νυμφεύθηκε, καί συνέχισε μέ ζῆλο καί φανατισμό τό ἔργο τῆς Μεταρρύθμισης.
Ἐργάστηκε συστηματικά μέ ἔργα, μέ δημόσιες ἀντιπαραθέσεις, μέ κηρύγματα καί συγγραφικό ἔργο γιά τήν ὑπεράσπιση τῶν Μεταρρυθμιστικῶν ἰδεῶν ἀσκώντας ταυτοχρόνως δριμύτατη κριτική πρός τή Ρώμη.

Ἡ ἐπιρροή του ὑπῆρξε μεγάλη. Κατάφερε, ἐκτός ἀπό τά πλήθη, νά ἐπηρεάσει καί τό Μεγάλο Συμβούλιο, πού διοικοῦσε τήν πόλη, ὥστε νά ἐπιβληθοῦν ὑποχρεωτικά οἱ μεταρρυθμιστικές του ἰδέες σέ βάρος τῆς Ρωμαιοκαθολικῆς Ἐκκλησίας.
Ἡ πόλωση μεταξύ τῶν δύο θρησκευτικῶν παρατάξεων ὀξύνθηκε περαιτέρω. Δυστυχῶς, ὁ ἴδιος ὁ Ζβίγγλιος ἀνέχθηκε γεγονότα θρησκευτικοῦ φανατισμοῦ καί μισαλλοδοξίας.
i) Φανατικοί ὀπαδοί του εἰσέρχονταν στούς Ρωμαιοκαθολικούς ναούς καί βιαιοπραγοῦσαν καταστρέφοντας ἀγάλματα καί εἰκόνες.
ii) Στήν ἀπόφαση τοῦ Μεγάλου Συμβουλίου, ἐναντίον τῶν Ἀναβαπτιστῶν, πού ἀποτέλεσαν τό πιό ριζοσπαστικό καί ἀκραῖο τμῆμα τῆς Διαμαρτύρησης, πού ἀρνήθηκαν νά βαπτίσουν μέ τήν ἀπειλή θανατικῆς ποινῆς τά νήπια, δέν ἀντιτάχθηκε.
Τό 1525 οἱ διώξεις καί οἱ πρῶτες ἕξι καταδίκες καί θανατικές ποινές ἐναντίον τῶν Ἀναβαπτιστῶν, ἦταν γεγονός. Τήν ἴδια ὅμως περίοδο, γεγονός ὑπῆρξε ἡ σιωπή καί ἡ ἀνοχή τοῦ Ζβιγγλίου γι᾽ αὐτά τά γεγονότα.
Ἡ Ἑλβετία χωρίστηκε σέ ρωμαιοκαθολικά καί διαμαρτυρόμενα Καντόνια, μέ ἑκατέρωθεν πράξεις βιαιότητας σέ καθημερινή βάση καί μέ τόν μεταξύ τους πόλεμο νά εἶναι πιά πραγματικότητα. Σέ μία ἀπό τίς ἐπιθέσεις ἐναντίον τῆς Ζυρίχης τό 1531 στή μάχη τῆς Καππέλ, σκοτώθηκε καί ὁ ἴδιος ὁ Ζβίγγλιος.
Στήν περίπτωση ὅμως τοῦ Ζβιγγλίου ἡ θρησκευτική μισαλλοδοξία κορυφώνεται στό πῶς οἱ ρωμαιοκαθολικοί νικητές ἀντιμετώπισαν τό νεκρό σῶμα του. Εἶναι τέτοιος ὁ φανατισμός καί ἡ μισαλλοδοξία, πού θά τούς ὁδηγήσει σέ μία πρωταφανοῦς ἀγριότητας καί ἀτίμωσης πράξη ἀπέναντι στόν νεκρό Ζβίγγλιο.
Ἀφοῦ ἀναγνωρίστηκε τό σῶμα του, στή συνέχεια, τό τεμάχισαν σέ κομμάτια καί τό ἔκαψαν. Δέν σταμάτησαν, ὅμως μέχρι ἐδῶ τή φρικτή αὐτή πράξη. Ἀνάμειξαν τήν τέφρα τοῦ Ζβιγγλίου μέ στάχτες γουρουνιοῦ καί στή συνέχεια τίς σκόρπισαν στά τέσσερα σημεῖα τοῦ ὁρίζοντα.
Ἡ θρησκευτική μισαλλοδοξία φανέρωνε γιά μία ἀκόμα φορά τό ἀπαίσιο πρόσωπό της, τό μέγεθος τῆς πορώσεως καί τῆς διάβρωσης τῶν συνειδήσεων, καθώς κάποιοι δέν δίσταζαν νά προβοῦν σέ τέτοιες ἀσύλληπτες φρικαλεότητες ἀκόμα καί γι᾽ αὐτά τά νεκρά σώματα τῶν ἀντιπάλων τους.

 Ὀρθόδοξος Τύπος ἀρ. φύλ. 1973, 26 Απριλίου 2013
 http://anavaseis.blogspot.gr/2013/04/blog-post_6181.html

Ἡ Ἱερά Ἐξέταση. Ὄψεις θρησκευτικῆς μισαλλοδοξίας. Πρωτ. Βασίλειος Γεωργόπουλος

Ἡ Ἱερά Ἐξέταση 

 Ἱστορικά παραδείγματα (4ον)

 Ὄψεις θρησκευτικῆς μισαλλοδοξίας

Πρωτ. Βασιλείου Ἀ. Γεωργοπούλου, Λέκτορος Θεολογικῆς Σχολῆς Α.Π.Θ 

Στούς πλέον ἀπαίσιας φήμης μηχανισμούς καταστολῆς, πού γνώρισε ἡ παγκόσμια ἱστορία, συναριθμεῖται καί ἡ «Ἱερά Ἐξέταση».
Θεσμός, πού δημουργήθηκε ἀπό τόν πάπα Ρώμης Γρηγόριο τόν Θ΄ κατά τόν 13ο αἰ., ἀγκαλιάστηκε καί ἐνισχύθηκε ἀπό τούς διαδόχους του καθώς τοῦ δόθηκε, ἐκτός τῆς χρήσης φρικτῶν βασανιστηρίων καί ἡ δυνατότητα νά καταδικάζει ἀνθρώπους στό θάνατο.
Ὁ δαιμονικῆς ἐμπνεύσεως καί ἀπαίσιας μνήμης αὐτός θεσμός ὑπῆρξε μηχανισμός δίωξης, ὅπου ὁ φανατισμός καί ἡ θρησκευτική μισαλλοδοξία ἀπέκτησαν, σύν τοῖς ἄλλοις, καί νομική κατοχύρωση σέ χῶρες ὅπως στήν Ἱσπανία. Ἐκεῖ φανατικοί Ρωμαιοκαθολικοί βασιλεῖς (π.χ. Φερδινάνδος ὁ Καθολικός) στό θεσμό αὐτό βρῆκαν ἕνα ἕτοιμο μηχανισμό γιά τή δίωξη μέχρι καί Ἀράβων καί Ἰουδαίων, δημεύοντας ταυτοχρόνως τίς περιουσίες τους.
Μέ τό πρόσχημα τῆς περιφρούρησης τῆς Ρωμαιοκαθολικῆς Ἐκκλησίας ἀπό τή δράση αἱρετικῶν, ἡ Ἱερά Ἐξέταση εὐθύνεται γιά ἀσύλληπτης σκληρότητας βασανιστήρια χιλιάδων ἀθώων ἀνθρώπων σ᾽ ὅλο τόν πολιτισμένο κόσμο ὅπου ἔδρασε.

Ἀποφάσισε τήν καταδίκη τους στόν διά τῆς πυρᾶς θάνατο καί ὄχι μόνο σʼ αὐτόν, ἀλλά και τόν στιγματισμό τους καί τή δημιουργία κλίματος θρησκευτικοῦ φανατισμοῦ, μισαλλοδοξίας, ἀνελευθερίας καί τρόμου.
Γιά νά γίνει ἀντιληπτό, πῶς λειτουργοῦσε αὐτός ὁ ἀσύλληπτης πορώσεως καί διαστροφῆς μηχανισμός, θά περιγράψουμε μέ συντομία τή διαδικασία ἐξόντωσης ἑνός αἱρετικοῦ στήν Ἱσπανία στά τέλη τοῦ 15ου αἰ.
Τόν καταδικασμένο γιά αἵρεση, ντυμένο μέ χιτώνα, κρατώντας ἀναμμένο κερί στό χέρι, τόν περιέφεραν στούς δρόμους τῆς πόλεως, πλαισιωμένο ἀπό δομηνικανούς μοναχούς, πού τόν προέτρεπαν ἐντόνως καί διαρκῶς νά ἀρνηθεῖ τά πιστεύω του.
Στή συνέχεια ἡ πομπή κατευθύνονταν, συνήθως, σ᾽ ἕνα κεντρικό ναό, πού λάμβανε χώρα μία θρησκευτική τελετή. Ἐκεῖ ὁ γραμματέας τοῦ δικαστηρίου, σέ ἐπήκοον ὅλων, διάβαζε τά σχετικά μέ τήν καταδίκη τοῦ ἀνθρώπου μέ τήν ἐπισήμανση ὅτι ἡ Ἐκκλησία δέν εἶχε πλέον κανένα ἄλλο μέσο γιά τή σωτηρία τῆς ψυχῆς του καί ὄφειλε νά τόν παραδώσει στήν πολιτική ἐξουσία, γιά νά ἐκτελεστεῖ ἡ ποινή, πού τοῦ εἶχε ἐπιβληθεῖ.
Ὕστερα ἀπό αὐτό, μέ πομπή, ὁδηγοῦνταν στόν τόπο τῆς ἐκτέλεσης, πού ὑπῆρχε, ἤδη, ἀναμμένη φωτιά. Τοῦ ἔκαναν τήν χάρη, μάλιστα, ἐάν ὁμολογήσει τήν ἐνοχή του πρό τῆς ἐκτέλεσης νά τόν στραγγαλίσουν πρῶτα καί ὕστερα νά τόν κάψουν!
Τά ὅσα ἀναφέραμε, ἀσχέτως τῶν διαφόρων παραλλαγῶν τῶν μεθόδων βασανισμοῦ, τρόμου καί τιμωρίας, δέν ἐξαντλοῦν τή θηριώδη καί φρικτή συμπεριφορά τῶν ἱεροεξεταστῶν καί τοῦ μηχανισμοῦ, πού μέ φανατισμό ὑπηρετοῦσαν.
Δέν εἶναι, μάλιστα, τυχαῖο τό γεγονός, ὅτι ὁ πολύς Ντοστογιέφσκυ, χρησιμοποίησε αὐτόν τόν ἀπαίσιας μνήμης θεσμό, γιά νά περιγράψει, μέ τόν Μεγάλο Ἱεροεξεταστή, στό κορυφαῖο ἔργο του «Οἱ ἀδελφοί Καραμάζωφ» τήν ἔκπτωση τῆς Δυτικῆς Ἐκκλησίας.
Σ᾽ αὐτή τήν ἑνότητα τοῦ ἔργου του ἐκφράζει τή δριμύτατη κριτική του σ᾽ ἕνα ἀλλοτριωμένο θεσμικό καθίδρυμα, πού μέθυσε μέ τήν ἐξουσία τῆς δύναμης.
Ἐπιπλέον, περιγράφει κατά τρόπο ἀριστοτεχνικό καί τό διαζύγιό της μέ τήν ἀληθινή διδασκαλία τοῦ Εὐαγγελίου μέ τή διαχρονική ἐπισήμανση ὅτι ἡ Ρώμη ὑπέκυψε λόγω τῆς ἀλαζονίας της, στόν τρίτο πειρασμό τοῦ διαβόλου, νά θελήσει, δηλαδή, νά κυριαρχήσει πολιτικά πάνω στόν κόσμο.

  Ὀρθόδοξος Τύπος ἀρ. φύλ. 1972, 19 Απριλίου 2013
http://anavaseis.blogspot.gr/2013/04/blog-post_4857.html

Ὁ Ἱερώνυμος ἐκ Πράγας (1374-1416). Ὄψεις θρησκευτικῆς μισαλλοδοξίας. Πρωτ. Βασίλειος Γεωργόπουλος

Ὄψεις θρησκευτικῆς μισαλλοδοξίας

Ἱστορικά παραδείγματα (3ον)

 Ὁ Ἱερώνυμος ἐκ Πράγας (1374-1416)

Πρωτ. Βασιλείου Ἀ. Γεωργοπούλου, Λέκτορος Θεολογικῆς Σχολῆς Α.Π.Θ

Ὁ Ἱερώνυμος ἐκ Πράγας ὑπῆρξε ἄνθρωπος ἐξαιρετικῆς παιδείας, Βοημός θεολόγος, ἀκροατής τοῦ Ἰ. Οὐΐκλιφ καί φίλος τοῦ Ἰ. Χούς. Λόγῳ τῆς μεγάλης παιδείας του ὁ βασιλιάς τῆς Πολωνίας Λαδισλάος τοῦ ἀνέθεσε νά ὀργανώσει τό Πανεπιστήμιο τῆς Κρακοβίας.
Ταυτοχρόνως ὑπῆρξε καί φλογερός ἱεροκήρυκας, ὁ ὁποῖος τόλμησε νά ἐλέγξει τή Ρώμη γιά τίς θεολογικές αὐθαιρεσίες της καί νά ἐκφράσει τήν ἀντίδρασή του ἐναντίον της μέ τό δημόσιο κάψιμο κάποιων παπικῶν ἀφέσεων.
Ἄν καί φίλος τοῦ Ἰ. Χούς, ἐνῶ ἀρχικά εἶχε ἀποφασίσει νά τοῦ συμπαρασταθεῖ ὑπεραπιζόμενος τίς ἰδέες του, λόγῳ δειλίας ἄλλαξε γνώμη, ἐγκατέλειψε τήν προσπάθεια καί ἔφυγε. Παρ᾽ ὅλα αὐτά συνελήφθη καί ὁδηγήθηκε σιδηροδέσμιος ἐνώπιον τῆς συνόδου τῆς Κωνσταντίας. Φυλακίστηκε καί βασανίστηκε ἀγρίως μέ ἀποτέλεσμα νά καταδικάσει καί τόν Ἰ. Οὐΐκλιφ καί τόν Ἰ. Χούς.
Λίγο ἀργότερα συγκλονίστηκε γιά τήν ἐνέργειά του καί μετανόησε πικρά γι᾽ αὐτή τήν πράξη του.
Ζήτησε δημόσια ἀκρόαση ἀπό τή σύνοδο. Καί ἐνῶ ὅλοι περίμεναν γιά μία ἀκόμη φόρα νά ἀκούσουν τή δημόσια ὁμολογία καταδίκης τοῦ δασκάλου καί τοῦ φίλου του, ἄκουσαν τήν ἀνάκληση τῆς προηγούμενης καταδίκης τους, τή δημόσια αὐτοκριτική του γιά τήν πράξη δειλίας του καί τή διακήρυξή του ὅτι ἐπιμένει στίς ἰδέες του προκαλώντας ἔντονη ἀναστάτωση.
Ἐντυπωσιάζει, ὄντως, ἡ τοποθέτησή του μέ τήν ὁποία, ἐνώπιον τῆς συνόδου, διόρθωνε το λάθος του: «Ἀπ᾽ ὅλες τίς ἁμαρτίες, πού ἔκανα ἀπό τά νεανικά μου χρόνια, καμία δέν ζυγίζει βαρύτερα στή σκέψη μου καί καμία δέν πιέζει καταθλιπτικότερα τή συνείδησή μου ἀπ᾽ αὐτή, πού διέπραξα μέσα σʼ αὐτήν τήν αἴθουσα, ὅταν συναίνεσα στήν κατάφωρη ἀδικία, πού διαπράχθηκε κατά τοῦ Οὐΐκλιφ καί κατά τοῦ Ἰωάννη Χούς, τοῦ ἁγίου ἐκείνου μάρτυρα, φίλου καί διδασκάλου μου.
Τήν ἐξομολογοῦμαι ἀπό τά βάθη τῆς καρδίας μου καί δηλώνω μέ ἀποτροπιασμό ὅτι ἀπό ἐπαίσχυντη λιγοψυχία, ἀπό φόβο πρός τό θάνατο, καταδίκασα τίς διδασκαλίες τους. Γι᾽ αὐτό τό λόγο ἱκετεύω τόν Παντοκράτορα Θεό νά συγχωρήσει τίς ἁμαρτίες μου καί ἰδιατέρως αὐτή ἐδῶ τή βδελυρότερη ἀπ᾽ ὅλες».
Τό ἀποτέλεσμα αὐτῆς τῆς ἐνέργειάς του ὑπῆρξε ἐξόχως δεινό. Ἦταν τό δεύτερο πρόσωπο, πού τό καταδίκαζε νά καεῖ ζωντανό μία, ὑποτίθεται, «Οἰκουμενική» σύνοδος, ὡς φορέα αἱρετικῶν ἀντιλήψεων. Ὁδηγήθηκε στόν τόπο τῆς ἐκτέλεσής του ψάλλοντας θρησκευτικούς ὕμνους καί κάηκε ζωντανός στίς 30-5-1416.
Τά τελευταῖα λόγια του ἦταν: «Κύριε, Παντοδύναμε Πατέρα, σπλαγχνίσου με καί συγχώρεσε τίς ἁμαρτίες μου, καθώς τό γνωρίζεις, ὅτι πάντοτε ἀγάπησα τήν ἀλήθειά Σου».
Ὅπως ἡ τέφρα τοῦ δασκάλου του Ἰ. Οὐΐκλιφ πετάχθηκε ἀπό τούς διῶκτες του στόν παραπόταμο Σουίφτ τῆς Ἀγγλίας καί τοῦ φίλου του Ἰ. Χούς στόν ποταμό Ρῆνο, στόν ἴδιο ποταμό ρίχτηκε καί ἡ δική του. Μία ἀκόμη φρικτή πράξη θρησκευτικῆς μισαλλοδοξίας προστέθηκε στήν ἁλυσίδα τέτοιων εἰδεχθῶν γεγονότων, πού ἔχει καταγράψει ἡ παγκόσμια ἱστορία.

 Ὀρθόδοξος Τύπος ἀρ. φύλ. 1971, 12 Απριλίου 2013
 http://anavaseis.blogspot.gr/2013/04/1374-1416.html