Πεντηκοστιανοὶ ἐναντίον Πεντηκοστιανῶν. Ἐπιπλέον μαρτυρίαι (ΙΙ). Πρωτ. Βασίλειος Γεωργόπουλος

Πεντηκοστιανοὶ ἐναντίον Πεντηκοστιανῶν.  Ἐπιπλέον μαρτυρίαι (ΙΙ)

Πρωτ. Βασιλείου Ἀ. Γεωργοπούλου, Λέκτορος Θεολογικῆς Σχολῆς Α.Π.Θ

Ἡ κάθε Πεντηκοστιανή κοινότητα, ἀσχέτως ἄν εἶναι δημιούργημα λίγων χρόνων ἤ λίγων δεκαετιῶν, γιατί λ.χ. ὁ ἱδρυτής της ἀποχώρησε ἀπό κάποια ἄλλη κίνηση ἤ γιατί τόν διέγραψαν ἀπό μέλος τους ἤ τήν ἵδρυσε γιά ὁποιοδήποτε ἄλλο λόγο, ἔχει τήν ψευδαίσθηση καί τήν προβάλλει πρός τά ἔξω, ὅτι εἶναι αὐθεντική ἐκκλησία καί ὅτι μοναδικός ὁδηγός της εἶναι ἡ Ἁγία Γραφή.
Ἀπό τήν ἄλλη πλευρά ὑπάρχουν ἄλλοι Πεντηκοστιανοί, πού κατηγοροῦν καί μέμφονται ὁμόφρονές τους ὅτι διδάσκουν ἀντιευαγγελικές διδασκαλίες.
Συνεχίζοντας τήν ἀναφορά μας στό χάος τῆς ποικιλόμορφης Πεντηκοστιανικῆς πλάνης, πρέπει νά ἐπισημάνουμε ὅτι ἡ κριτική καί ἡ ἀλληλοεκτόξευση κατηγοριῶν μεταξύ τους γιά νόθευση τῆς εὐαγγελικῆς διδασκαλίας μέ ἀντιευαγγελικές διδασκαλίες καί μή χριστιανικές πρακτικές σέ διάφορα ἐπίπεδα, δέν ἔχει τελειωμό.
Ἔχοντας ὑπόψη τόν εὐαγγελικό λόγο ὅτι τό δέντρο γνωρίζεται ἀπό τούς καρπούς του (Ματθ.12, 33) καί στό σημερινό ἄρθρο μας θά δοῦμε δύο ἐπιπλέον μαρτυρίες γιά ἕνα διαφορετικό ζήτημα ἀπʼ αὐτό τῆς δεκάτης.
 Στήν ἐφημερίδα «Χριστιανισμός», πού εἶναι ἔντυπο «Ἐλευθέρας Ἀποστολικῆς Ἐκκλησίας τῆς Πεντηκοστῆς» βλέπουμε τόν ἱδρυτή τῆς ἐν λόγῳ κίνησης, ἀλλά καί ἄλλο ἀρθρογράφο νά κατηγοροῦν ἄλλους Πεντηκοστιανούς ὅτι ἔχουν υἱοθετήσει ἰουδαϊκές θρησκευτικές διδασκαλίες καί πρακτικές.
Δέν ἀφορᾶ ἡ κριτική μόνο στό θεσμό τῆς δεκάτης –στόν ὁποῖο ἀναφερθήκαμε στό προηγούμενο ἄρθρο μας– ἀλλά, ἰσχυρίζονται οἱ ἐν λόγῳ Πεντηκοστιανοί ὅτι ὑπάρχουν Πεντηκοστιανικές ὁμάδες, πού, ὅπως οἱ Ἀντβεντιστές τῆς Ζ΄ Ἡμέρας1, ἔχουν υἱοθετήσει καί διδάσκουν, στήν περίοδο τῆς χάριτος, τήν ἰουδαϊκή διάκριση τῶν ζώων σέ καθαρά καί ἀκάθαρτα.
Ἄς δοῦμε δύο πολύ χαρακτηριστικές μαρτυρίες:
Ι) «Σήμερα μποροῦμε νά ποῦμε ὅτι ὁ Ἰουδαϊσμός ἔχει βάλει τό ποδαράκι του μέσα στίς Χριστιανικές ἐκκλησίες. Πεντηκοστιανές ἐκκλησίες ἀπαγορεύουν τό σαλάμι γιατί περιέχει χοιρινό καί τά ψαριά χωρίς λέπια»2.
ΙΙ) «Μή φᾶς χοιρινό, κουνέλι, λαγό, ψάρια χωρίς λέπια κ.λπ. Οἱ Σαββατιστές ἤ ὅπως λέγονται Χριστιανοί τῆς ἕβδομης ἡμέρας, εἶναι σκέτος Ἰουδαϊσμός, πού προσπαθεῖ νά ἐπιβάλλει τό Σαββάτο καί τήν δίαιτα ἀπό ἀπαγορευμένα φαγητά τῆς Παλαιᾶς Διαθήκης. Ἀκόμη καί μερικές πεντηκοστιανές ἐκκλησίες φάγανε τόν Ἰουδαϊσμό καί ἀπαγορεύουν αὐτά τά φαγητά μεταχειριζόμενοι τήν Παλαιά Διαθήκη»3 (σ.Σ. ἡ ὑπογράμμιση δική μας).
Ἡ πλάνη ἀποκαλύπτει ἐπιπλέον πλάνη καί μάλιστα ὁμολογεῖται ἀπροκάλυπτα ἀπό τό χῶρο τό δικό της. Πρόκειται γιά ἕνα φαινόμενο, τό ὁποῖο τό ἔχει περιγράψει μέ ἐξαιρετική ἀκρίβεια ὁ Ἅγιος Γρηγόριος ὁ Παλαμᾶς λέγοντας ὅτι: «κακοδοξία πᾶσα τό ἀνακόλουθον ἔχει καί αὐτεπίβουλον ἑαυτῇ καί αὐτέλεγκτον»4.
Ποιός μπορεῖ νά πιστέψει ὅτι τό Πανάγιο Πνεῦμα εἶναι παρόν σέ χώρους καί σέ ἀνθρώπους, πού ἀδυνατοῦν νά ἀντιληφθοῦν τίς ποικιλόμορφες δαιμονικές μεθοδεῖες; Καί μάλιστα ὄχι μόνο ἀδυνατοῦν νά τίς διακρίνουν, ἀλλά τίς θεωροῦν καί «χαρισματικές» καταστάσεις καί δωρεές. Ἁπλῶς καί ἐδῶ ἐπιβεβαιώνεται ὁ λόγος τοῦ Θεανθρώπου «εἰ οὖν τό φῶς τό ἐν σοί σκότος ἐστί, τό σκότος πόσον;» (Ματθ. 6,23).

Σημειώσεις:
1. Βλ. π. Β. Γεωργοπούλου, Ἡ Αἵρεση τῶν Ἀντβεντιστῶν τῆς Ἑβδόμης Ἡμέρας, Ἀθήνα 2005, σσ. 17–19.
2. Βλ. Χριστιανισμός, Ἀρ. Φ. 14, Φεβρ.1987, σ. 4.
3. Βλ. Χριστιανισμός, Ἀρ. Φ. 21, Σεπτ.1987, σ. 3.
4. Ἀντιρρητικός 6, 1, 2, ΕΠΕ 6, 310–312

    Ὀρθόδοξος Τύπος ἀρ. φυλ. 1992, 4 Ὀκτωβρίου 2013

http://anavaseis.blogspot.gr/2013/10/blog-post_8334.html

Πεντηκοστιανοὶ ἐναντίον Πεντηκοστιανῶν. Μία ἀκόμη περίπτωσις. Πρωτ. Βασίλειος Γεωργόπουλος

Πεντηκοστιανοὶ ἐναντίον Πεντηκοστιανῶν. Μία ἀκόμη περίπτωσις. 

Πρωτ. Βασιλείου Ἀ. Γεωργοπούλου, Λέκτορος Θεολογικῆς Σχολῆς Α.Π.Θ 

[Tό ἄρθρο αὐτό ἀφιερώνεται στή μνήμη ἑνός σπουδαίου καί ἀθόρυβου ἀγωνιστῆ ἐναντίον τῆς ποικιλόμορφης πλάνης καί προμάχου τῆς ὀρθοδόξου πίστεως, τοῦ π. Δανιήλ Γούβαλη (1940–2009)].
Ὁ παγκόσμιος Πεντηκοστιανικός – «Χαρισματικός» χῶρος δέν ἔχει, μεταξύ τῶν ἄλλων γνωρισμάτων του, μόνο τή χαοτική ὑποδιαίρεσή του, ὅπως τόν κατηγοροῦν καί οἱ ἴδιοι οἱ προτεστάντες1, ἀλλά ταυτοχρόνως ἔχει καί ὡς γνώρισμα τήν κριτική μιᾶς πεντηκοστιανικῆς κίνησης ἐναντίον ἄλλων γιά διάφορες διδασκαλίες καί λατρευτικές πρακτικές, πού ἔχουν υἱοθετήσει.
 Δέν ὑπάρχει πεντηκοστιανική αἱρετική κίνηση στόν κόσμο, πού νά μή ἰσχυρίζεται ὅτι εἶναι ἡ ἀληθινή Ἐκκλησία καί ὅτι τηρεῖ μέ ἀπόλυτη πιστότητα τήν Ἁγία Γραφή. Ἀπό τήν ἄλλη πλευρά ἔρχονται ἐκπρόσωποι καί κινήσεις τοῦ ἴδιου χώρου, πού κατηγοροῦν ἄλλους Πεντηκοστιανούς ὅτι ἀθετοῦν τό Eὐαγγέλιο καί διδάσκουν ἀντιευαγγελικές θέσεις ὡς δῆθεν χριστιανικές.

 Ταυτοχρόνως ὅμως, γιά λόγους ἐξωραϊσμοῦ τῆς πραγματικότητας, σχετικά μέ τό πεντηκοστιανικό – «χαρισματικό» χάος, ἀλλά καί γιά προφανεῖς σκοπιμότητες προβαίνουν σέ διάφορες διακηρύξεις καί διαβεβαιώσεις.
Μία τέτοια τοποθέτηση ἔχει ἐκφραστεῖ παλαιότερα καί ἔχει καταγραφεῖ στόν «Χριστιανισμό», δημοσιογραφικό ἔντυπο τῆς «Ἐλευθέρας Ἀποστολικῆς Ἐκκλησίας τῆς Πεντηκοστῆς» καί μάλιστα ὡς ἀπάντηση τοῦ χώρου σέ ἐρώτημα ἀναγνώστριας πρός τήν ἐφημερίδα τους γιά τό ποιοί εἶναι καί τί πιστεύουν.
Ἀναφέρουν πολύ χαρακτηριστικά, μεταξύ τῶν ἄλλων, ἐκεῖ: «Οἱ χριστιανοί τῆς Πεντηκοστῆς μέ τήν πλήρωση τοῦ Ἁγίου Πνεύματος καί τό θαῦμα τῶν ξένων γλωσσῶν, ἔχουν ἑνοποιηθεῖ σέ μία διδασκαλία, πού εἶναι πάγια καί τήν πιστεύουν σέ 224 χῶρες, πού ὑπάρχουν καί κηρύττουν»2.
 Ὁ ἴδιος ὁ χῶρος ὅμως μᾶς ἀποκαλύπτει καί κάτι ἄλλο, πού ἔρχεται σέ ἀντίθεση μέ τόν παραπάνω ἰσχυρισμό, καθώς μέμφεται ἄλλες πεντηκοστιανικές κινήσεις, σχετικά μέ τό θεσμό τῆς δεκάτης, πού ἔχουν υἱοθετήσει.
Οἱ μαρτυρίες τοῦ χώρου εἶναι ἀποκαλυπτικές. Ἄς τίς δοῦμε:
α) «Οἱ ἐκκλησίες ἔχουν θεσπίσει μέ μεγάλο φανατισμό τά δέκατα(…). Μεταφέρανε λοιπόν τά δέκατα στή Καινή Διαθήκη, πού δέν τά γράφει πουθενά καί ὑποχρεώνουν τούς πιστούς νά δίνουν τό 10% τοῦ μισθοῦ τους στήν ἐκκλησία(…). Καὶ ἔτσι οἱ ποιμένες καί οἱ ἐκκλησίες γίνονται πάμπλουτες, οἱ δέ πιστοί καταπιέζονται»3.
β) «Ποῦ βρῆκαν ὅμως γραμμένο οἱ σημερινοί κήρυκες καί ποιμένες καί ἰδιαίτερα τῶν ἐκκλησιῶν τῆς Πεντηκοστῆς τό σύστημα αὐτό, νά ἀπαιτοῦν ἀπό τά μέλη τῶν ἐκκλησιῶν τους, νά δίνουν τό 10% τῶν εἰσοδημάτων τους στήν ἐκκλησία; (…)
 Οἱ ἐκκλησίες σήμερα σκανδαλίζουν τούς ἀνθρώπους μέ τά δέκατά τους. Πιέζουν καί στενοχωροῦν τούς εἰλικρινεῖς χριστιανούς, πού πολλές φορές ἀδυνατοῦν νά δώσουν ἀκριβῶς τό 10% καί οἱ ἐκκλησίες καί προπαντός οἱ κήρυκες καί ποιμένες γίνονται πάμπλουτοι καί στό τέλος τό ρίχνουν στή χλιδή καί στήν πολυτέλεια»4.
γ) Ἡ τρίτη μαρτυρία μέ ἀντικείμενο πάλι τήν παρουσία τῶν δεκάτων σέ διάφορες Πεντηγκοστιανικές ὁμάδες εἶναι ἀκόμη πιό ἀποκαλυπτική: «Οἱ ἐκκλησίες τῆς Πεντηκοστῆς, πού ἔχουν καί ὑγιαίνουσα διδασκαλία, ἔχουν μολυνθεῖ ἔστω καί λίγο ἀπό διδασκαλίες τοῦ Ἰουδαϊσμοῦ»5.
Διαβάζοντας κάποιος αὐτές τίς μαρτυρίες ἀναρωτιέται τί νά πρω- τοεπισημάνει. i) Τή διάψευση ἀπό τόν ἴδιο χῶρο καί τό ἴδιο ἔντυπο τοῦ ἰσχυρισμοῦ σχετικά μέ τήν διδασκαλία τῶν Πεντηκοστιανῶν ὅτι «ἔχουν ἑνοποιηθεῖ σέ μία διδασκαλία πού εἶναι πάγια».
ii) Τόν ἰσχυρισμό τῶν ἰδίων ὅτι ἔχουν ὁμάδες πού διδάσκουν ἀντιευαγγελικές διδασκαλίες ὡς εὐαγγελικές καί μάλιστα μέ «μεγάλο φανατισμό», κατά δήλωσή τους καί θέτουν τό ἐρώτημα: «Ποῦ βρῆκαν ὅμως γραμμένο οἱ σημερινοί κήρυκες καί ποιμένες καί ἰδιαίτερα τῶν ἐκκλησιῶν τῆς Πεντηκοστῆς τό σύστημα αὐτό, νά ἀπαιτοῦν ἀπό τά μέλη τῶν ἐκκλησιῶν τους, νά δίνουν τό 10% τῶν εἰσοδημάτων τους στήν ἐκκλησία;».
 iii) Ἄν αὐτοί οἱ Πεντηκοστιανοί κήρυκες καί ποιμένες , ὅπως τούς κατηγοροῦν ἄλλοι Πεντηκοστιανοί, ἔχουν «μολυνθεῖ», κατά δήλωσή τους, ἀπό διδακαλίες τοῦ Ἰουδαϊσμοῦ, τότε τί εἴδους πνεῦμα εἶναι αὐτό πού ὑποτίθεται ὅτι εἶναι παρόν σέ ὁμάδες, πού ἀθετοῦν τό Εὐαγγέλιο καί διδάσκουν ἀντι- ευαγγελικές διδασκαλίες;
iv) Ἄν οἱ ἐν λόγῳ Πεντηκοστιανές κινήσεις μέ τά δέκατα, κατά δήλωσή τους, «καί προπαντός οἱ κήρυκες καί ποιμένες γίνονται πάμπλουτοι καί στό τέλος τό ρίχνουν στή χλιδή καί στήν πολυτέλεια» ἤ «οἱ ποιμένες καί οἱ ἐκκλησίες γίνονται πάμπλουτες, οἱ δέ πιστοί καταπιέζονται» τί ἔγινε ἐν προκειμένῳ, τό αὐταρέσκως προβαλλόμενο καί ἡ ὑποτιθέμενη «πλήρωση τοῦ Ἁγίου Πνεύματος καί τό θαῦμα τῶν ξένων γλωσσῶν»; Τί εἴδους πνεῦμα εἶναι παρόν στίς συνάξεις τους;
Φυσικά γιά τόν ὀρθόδοξο χριστιανό ἡ ἀπάντηση εἶναι εὔκολη. Εἶναι μία ἐπιπλέον ἀπόδειξη ἡ πολεμική τῶν Πεντηκοστιανῶν ἐναντίον Πεντηκοστιανῶν ὅτι ἐν προκειμένῳ βρισκόμαστε σ᾽ ἕνα χῶρο, στόν ὁποῖο εἶναι ἔκδηλη ἡ «ἐνέργεια πλάνης» (Β΄ Θεσ. 2, 11).

Σημειώσεις:

1. Βλ. J.F.MacArhur, Jr., Charismatic Chaos, Grand Rapids, Michigan 1992.
2. Βλ. Χριστιανισμός, Ἀρ.Φ. 101, Ἀπρίλιος. 1992, σ. 7.
3. Βλ. Χριστιανισμός, Ἀρ.Φ. 30, Ἰούνιος 1988, σ. 3.
4. Βλ. Χριστιανισμός, Ἀρ.Φ. 32. Αὔγουστος 1988, σ. 4.
5. Βλ. Χριστιανισμός, Ἀρ.Φ. 37, Ἰανουάριος 1989, σ. 1.

 Ὀρθόδοξος Τύπος ἀρ. φυλ. 1991  27 Σεπτεμβρίου 2013

http://anavaseis.blogspot.gr/2013/09/blog-post_2731.html

William Μarrior Branham. Ὁ ψευδοπροφήτης καί ψευδοθεραπευτής τῆς Λαοδίκειας

 Ὁ ψευδοπροφήτης καί ψευδοθεραπευτής τῆς Λαοδίκειας

 Πρωτ. Βασιλείου Ἀ. Γεωργοπούλου, Λέκτορος Θεολογικῆς Σχολῆς Α.Π.Θ 

Ἕνα φαινόμενο, τό ὁποῖο ἐμφανίστηκε στίς Η.Π.Α. καί στήν Εὐρώπη μετά τό Β΄ Παγκόσμιο πόλεμο, πού στόχευε στή μαζική ἀφύπνιση καί τόν λεγόμενο δυναμικό εὐαγγελισμό μεγάλων πληθυσμιακῶν συνόλων καί εἶναι ὑπαρκτό μέχρι σήμερα, ἰδίως στό χῶρο τῶν λεγόμενων Πεντηκοστιανῶν–Χαρισματικῶν, ἦταν οἱ λεγόμενοι “θεραπευτές”, πού προέρχονταν συνήθως ἀπό Πεντηκοστιανικές κοινότητες.
Κυρίαρχο σημεῖο ἀναφορᾶς καί προβολῆς τους οἱ ὑποτιθέμενες “θεραπεῖες” τῶν ἀρρώστων ἀνθρώπων, πού μποροῦσαν, πάντα κατά τούς ἰσχυρισμούς τους, νά πραγματοποιήσουν ὀργανώνοντας πάρα πολύ μεγάλες σέ ὄγκο συγκεντρώσεις τόσο στόν ἀνεπτυγμένο, ὅσο καί στόν λεγόμενο Τρίτο κόσμο.

Κοινό σημεῖο τῆς διδαχῆς τους ἀποτελοῦσε ἡ θέση ὅτι ἡ ἀσθένεια προέρχεται ἀποκλειστικά ἀπό τό διάβολο. Οἱ ὀπαδοί τοῦ Ἰησοῦ, ἰσχυρίζεται ὁ χῶρος μέχρι σήμερα, δέν μποροῦν νά ἀρρωστήσουν. Ἂν ἀρρωστήσουν αὐτό δείχνει ἔλλειψη ζωντανῆς πίστης.
Μποροῦν ὅμως νά θεραπευτοῦν μόλις ἀποκτήσουν τέτοια πίστη. Μεταξύ αὐτῶν τῶν Πεντηκοστιανῶν θεραπευτῶν μία ξεχωριστή θέση εἶχε καί ὁ Ἀντιτριαδικός William Μarrior Branham (1909– 1965), πού εἶχε γεννηθεῖ στό Βurkesville τοῦ Kentucky τῶν Η.Π.Α. στίς 6–4–1909.
Πρίν ἐνταχθεῖ στούς Πεντηκοστιανοὺς ἀνῆκε στούς ἀνεξάρτητους Βαπτιστές. Θεώρησε τόν ἑαυτό του ὡς τόν ἐκλεκτό καί τόν ἀπεσταλμένο τοῦ Θεοῦ στήν ἕβδομη καί τελευταία, κατ᾽ αὐτόν περίοδο τῆς ἱστορίας τῆς Ἐκκλησίας, πού τή χαρακτήριζε “ὡς περίοδο τῆς Λαοδίκειας” μέ βάση μία πρωτοφανῆ ἑρμηνευτική κακοποίηση τῆς Ἀποκαλύψεως (Κεφ. 3, 14–21).
Ἐκτός ἀπό τίς “θεραπεῖες” εἶχε τήν πεποίθηση, ὅτι ἔπρεπε νά συγκεντρώσει τούς ἐκλεκτούς καί νά τούς προετοιμάσει γιά τήν ἁρπαγή τῆς Ἐκκλησίας, πού ἐπρόκειτο νά λάβει χώρα μέχρι τό 1977, καθώς τότε θά τελείωνε ἡ ἱστορική περίοδος Ἐκκλησίας τῆς Λαοδίκειας, ὅπως τήν ὀνόμαζε.
Τότε θά ἐμφανιζόταν ὁ Ἀντίχριστος, ἕνα ἀγαπημένο θέμα τῶν κηρυγμάτων του, ἀλλά φυσικά ἡ ἁρπαγή θά εἶχε πραγματοποιηθεῖ.
 Ἐργάστηκε συστηματικά γι᾽ αὐτό τό σκοπό καθώς, ὅπως ἰσχυρίζονταν ὁ ἴδιος, τοῦ εἶχε ἀποκαλύψει τήν ἀποστολή του ἕνας ἄγγελος, πού τοῦ ἐμφανίστηκε τό 1946. Τό 1937 πέθανε ἡ γυναίκα του καί τό παιδί του καί τό γεγονός αὐτό τό θεώρησε ἕνα εἶδος θεϊκῆς τιμωρίας, γιατί δέν ἐργάστηκε συστηματικά γιά τούς Ἀντιτριαδικούς Πεντηκοστιανούς.
Μία, μεταξύ τῶν ἄλλων ἐμμονῶν του, ἦταν ὅτι ὅσοι εἶχαν βαπτιστεῖ στό ὄνομα τῆς Ἁγίας Τριάδος ἔπρεπε νά ξαναβαπτιστοῦν μόνο στό ὄνομα τοῦ Ἰησοῦ. Ἡ Α´ Οἰκουμενική σύνοδος, κατά τόν W. Branham, ἀντικατέστησε τήν ἀρχική πίστη καί διδασκαλία τῶν Ἀποστόλων γιά τό Θεό, μέ τή διδασκαλία γιά τήν Ἁγία Τριάδα.
Μεταξύ τῶν ψευδοπροφητειῶν του ἦταν καί αὐτή, ὅτι μέχρι τό 1977 ὅλες οἱ προτεσταντικές Ὁμολογίες θά ἀπορροφηθοῦν ἀπό τό Παγκόσμιο Συμβούλιο Ἐκκλησιῶν, τό ὁποῖο θά ἐλέγχεται ἀπό τή Ρωμαιοκαθολική Ἐκκλησία.
Πέθανε τό ἔτος 1965 ὕστερα ἀπό ἕνα αὐτοκινητιστικό δυστύχημα. Ἦταν τέτοια ἡ ἐπιρροή του στούς ὀπαδούς του καθώς πολλοί πίστευαν ὅτι εἶχε θεϊκή δύναμη καί προσδοκοῦσαν, ὅταν πέθανε ὅτι θά ἀναστηθεῖ ἄμεσα.
Ἀπό τούς ὀπαδούς, πού ὑπῆρξαν πολλοί, διαδίδονταν ἀπίστευτα μυθεύματα, ὅτι λ.χ. εἶχε θεραπεύσει, στά πρῶτα μόνο χρόνια τῶν ἐκστρατειῶν του, πάνω ἀπό 35.000 ἀνθρώπους! Σχετικά ὅμως, μέ τίς “θεραπεῖες” τοῦ W. Branham ὑπάρχει μία μορφή αὐστηρότατης κριτικῆς ἀπό τό λουθηρανικό χῶρο. Ὁ πάστορας Dr. Kurt Koch, σ᾽ ἕνα ἀπό τά πολλά βιβλία του γιά τόν ἀποκρυφισμό, κατηγορεῖ εὐθέως τόν W. Branham ὅτι οἱ μέν προφητεῖες του στίς συγκεντρώσεις του ἦταν μορφή – ἔκφραση μαντείας, οἱ δέ “θεραπεῖες” του ἔχουν πολλά ἀποκρυφιστικά στοιχεῖα (σ. Σ. ὁ ὅρος ἀπο- κρυφισμός χρησιμοποιεῖται ἀπό τόν K. Koch ).
Ἐπιπλέον, τόν κατηγορεῖ ὅτι χρησιμοποιοῦσε φετιχιστικές πρακτικές καί ὅτι ὁλόκληρο τό ἔργο του, κατ᾽ αὐτόν, καμουφλάρεται πίσω ἀπό ἕνα προπέτασμα χριστιανικῶν λόγων.
Ἀνεξαρτήτως τῆς κριτικῆς τοῦ Κ. Koch, ἕνα εἶναι σίγουρο καί στήν περίπτωση τῶν λεγομένων “θεραπειῶν” τοῦ W. Branham. Πρόκειται περί ψευδοθεραπειῶν, καθώς ἄνθρωπος πλανεμένος (Ἀντιτριαδικός), πού ναυάγησε ὡς πρός τήν πίστη (Α´. Τιμ. 2,19) δέν εἶναι δυνατόν νά ἀποτελέσει ὄργανο τοῦ Θεοῦ καί μάλιστα ἐκλεκτό του, γιά νά θεραπεύει ἀρρώστους (Ματθ. 7, 21– 23). Ἡ ἁγιογραφική θέση εἶναι σαφής. Τό δέντρο γνωρίζεται ἀπό τούς καρπούς του (Ματθ. 7, 15–20).


 Ὀρθόδοξος Τύπος ἀρ. φύλ. 1963, 15 Φεβρουαρίου 2013
 http://anavaseis.blogspot.gr/2013/02/william-arrior-branham.html