Ο ΧΡΙΣΤΙΑΝΟΣ ΚΑΙ Η ΠΡΟΣΤΑΣΙΑ ΤΗΣ ΚΤΙΣΕΩΣ

Ἀνέστη Κεσελόπουλου

                                                  Καθηγητοῦ Θεολογικῆς Σχολῆς Α.Π.Θ.

            ῾Η κρίση στὴ σχέση τοῦ ἀνθρώπου μὲ τὸ φυσικὸ περιβάλλον φαίνεται νὰ ἀπασχολεῖ ἰδιαίτερα τὸν σύγχρονο κόσμο καὶ νὰ προκαλεῖ ἐκδηλώσεις ποὺ ἐκφράζουν ἀνησυχία. Εἶναι ὅμως ἐξαιρετικὰ περίεργο τὸ γεγονὸς ὅτι ἐνῷ βρισκόμαστε μπροστὰ σὲ φαινόμενα ποὺ μαρτυροῦν βιασμὸ τῆς φύσεως ἀπὸ τὸν ἄνθρωπο, δὲν ὑπάρχει τὶς περισσότερες φορὲς ἡ παραμικρὴ ὑποψία ὅτι ἡ κρίση δὲν εἶναι μόνο ἐπιστημονικὴ ἢ τεχνολογική, ἀλλὰ πρωτίστως καὶ προπάντων εἶναι κρίση πνευματική. Γι’  αὐτὸ καὶ οἱ λύσεις, ποὺ κατὰ καιροὺς προτείνονται, γιὰ νὰ ἀποτελέσουν ἀνάσχεση καὶ νὰ ὁδηγήσουν σὲ ὑπέρβαση τῆς κρίσεως, κινοῦνται συνήθως ἀπὸ τὴν ἀναζήτηση κάποιας «ἀρτιότερης τεχνολογίας» μέχρι μίαν ρομαντικοῦ χαρακτήρα «ἐπιστροφὴ στὴ φύση».  Ἀπὸ τὴν ἄποψη αὐτὴ δὲν εἶναι ἄνευ σημασίας τὸ γεγονὸς ὅτι στὴν ὀρθόδοξη θεολογία τονίζεται μὲ ἔμφαση ἡ πνευματικὴ διάσταση τῆς οἰκολογικῆς κρίσεως καὶ προβάλλεται ἀνάλογη θεώρηση τοῦ κόσμου καὶ τῆς ζωῆς γιὰ τὴν ὑπέρβασή της.
 Πρέπει ἐξαρχῆς νὰ ὑπογραμμισθεῖ ὅτι δὲν εἶναι δυνατὸ νὰ ἐννοήσουμε σωστὰ τὴ σύγχρονη οἰκολογικὴ κρίση καὶ νὰ μιλήσουμε οὐσιαστικὰ γιὰ τὴν ἀντιμετώπιση ἢ τὴν ὑπέρβασή της, ἂν δὲν λάβουμε ὑπόψη τὶς ἀπαρχές της, ποὺ ἐπισημαίνονται στὸν χῶρο τῆς βιβλικῆς ἀλλὰ καὶ τῆς πατερικῆς θεολογίας. Γι’  αὐτὸν τὸν λόγο στὶς λίγες αὐτὲς γραμμὲς ποὺ ἀκολουθοῦν  ὑπογραμμίζουμε τὴν πρωταρχικὴ κρίση τοῦ ἀνθρώπου, ποὺ δημιουργεῖ ἡ ἁμαρτία καὶ ἡ πολλαπλὴ διάστασή της, γιὰ νὰ προσπαθήσουμε νὰ ἐξετάσουμε στὴ συνέχεια μέσα ἀπὸ τὸ πρίσμα τῆς διδασκαλίας τῆς  Ὀρθόδοξης  Ἐκκλησίας τὴν περαιτέρω ἐξέλιξή της ὣς τὴν οἰκολογικὴ κρίση ποὺ ζοῦμε στὶς ἡμέρες μας.
 Εἶναι χαρακτηριστικὸ ὅτι ἡ πρώτη ἐντολὴ ποὺ δόθηκε ἀπὸ τὸν Θεὸ στὸν ἄνθρωπο, ἦταν ἐντολὴ τῆς σχέσεώς του μὲ τὸ φυσικὸ περιβάλλον:  «Ἀπὸ παντὸς ξύλου τοῦ ἐν τῷ παραδείσῳ βρώσει φαγῆ, ἀπὸ δὲ τοῦ ξύλου τοῦ γινώσκειν καλὸν καὶ πονηρὸν οὐ φάγεσθε ἀπ᾿ αὐτοῦ»[1]. Μὲ τὴν πτώση καὶ τὴν παρακοὴ τῆς ἐντολῆς τοῦ Θεοῦ ὁ ἄνθρωπος δὲν διαφοροποιεῖ ἁπλῶς τὴ στάση τοῦ ἀπέναντι στὴν ὑπόλοιπη δημιουργία, ἀλλὰ κυρίως ἐναντιώνεται στὸ θέλημα τοῦ Θεοῦ. Γὶ  αὐτὸ καὶ στὴ βάση τῆς οἰκολογικῆς κρίσεως βρίσκεται ἡ ἐπιθυμία τοῦ ἀνθρώπου νὰ γίνει θεὸς χωρὶς τὸν Θεό. Θέλει νὰ «τελειωθεῖ» καὶ νὰ τελειοποιήσει τὴ ζωὴ τοῦ κάνοντας τὰ πάντα καὶ χρησιμοποιώντας τὰ πάντα. Κινεῖται ἀγνοώντας τὸ θέλημα τοῦ Θεοῦ καὶ ἀρνούμενος νὰ ἐπωμισθεῖ τὴν προσωπικὴ εὐθύνη γιὰ τὶς πράξεις του.  Ὁ χωρισμὸς τοῦ ἀνθρώπου ἀπὸ τὸν Θεὸ βρίσκεται στὴ βάση τῆς ἀπομακρύσεώς του ἀπὸ τὸν ἄλλο ἄνθρωπο, ἀπὸ τὸ φυσικὸ περιβάλλον ἀλλὰ καὶ ἀπὸ τὸν ἴδιο του τὸν ἑαυτό. Γι’  αὐτὸ σὲ τελευταία ἀνάλυση τὸ ἁμάρτημα αὐτὸ ἀποτελεῖ τὴν  πρωταρχικὴ αἰτία καὶ τὸν κεντρικὸ ἄξονα τῆς οἰκολογικῆς κρίσεως.
  Ἡ εὐθύνη καὶ ἡ ὑπαιτιότητα τοῦ ἀνθρώπου γιὰ τὴν πτωτικὴ αὐτὴ κατάσταση, ποὺ συμπεριέλαβε ὁλόκληρη τὴν κτίση καὶ σήμερα παρουσιάζεται ὡς οἰκολογικὴ κρίση, τονίζεται ἐντονότερα στὴν Καινὴ Διαθήκη.  Ὁ  Ἀπόστολος Παῦλος ἐπισημαίνει ἰδιαίτερα ὅτι ἡ κτίση ὑποτάχθηκε ἄθελα στὴ ματαιότητα καὶ τὴ δουλεία: “Τῇ γάρ ματαιότητι ἡ κτίσις ὑπετάγη, οὐχ ἑκοῦσα, ἀλλὰ διὰ τὸν ὑποτάξαντα”[2]. Στὸ χωρίο αὐτὸ φαίνεται καθαρὰ ὄχι μόνο ὅτι ἡ κτίση καὶ ὁ ἄνθρωπος βρίσκονται σὲ ἀλληλεπίδραση καὶ ἀλληλεξάρτηση κατὰ τὴν πορεία τους στὸν χρόνο καὶ τὴν ἱστορία, ἀλλὰ καὶ ὅτι ἡ συνήθως ἀποκαλούμενη «ἄψυχη» καὶ θεωρούμενη «ἄβουλη»  φύση ὑποτάχθηκε στὴν κατάσταση αὐτὴ χωρὶς τὴ δική της θέληση.
  Ἔχοντας αὐτὸ τὸ βιβλικὸ ὑπόβαθρο καὶ οἱ Πατέρες τῆς  Ἐκκλησίας ἐπισημαίνουν ὅτι ἡ ὑπόδουλη κατάσταση τῆς κτίσεως δὲν ἀποτελεῖ φυσική της ἐξέλιξη. Στὰ κείμενά τους ἡ κτίση παρουσιάζεται ὡς θύμα, ἀφοῦ ἐξαιτίας τοῦ ἀνθρώπου χάνει τὴν κοσμικὴ θέση καὶ τὸν ἀρχικό της κανόνα, ἔστω καὶ ἂν ἀπὸ κάποιους αὐτὸ θεωρεῖται ὡς φυσική της κατάσταση. Γι’  αὐτὸ ἄλλωστε ἡ κτίση ἀρνεῖται νὰ ὑποταγεῖ στὸν παραβάτη ἄνθρωπο. Περιγράφοντας ὁ ἅγιος Συμεὼν ὁ Νέος Θεολόγος τὴν μετὰ τὴν πτώση σχέση καὶ στάση τῆς κτίσεως πρὸς τὸν ἄνθρωπο, λέει:  «Ὅλη ἡ κτίση ποὺ πλάσθηκε ἐκ τοῦ μὴ ὄντος ἀπὸ τὸν Θεό, ὅταν εἶδε τὸν  Ἀδὰμ νὰ ἀποστασιοποιεῖται ἀπὸ τὸν Θεὸ καὶ νὰ ἀπομακρύνεται ἀπὸ τὸν παράδεισο, δὲν ἤθελε πιὰ νὰ ὑποταγεῖ στὸν παραβάτη· ὁ ἥλιος δὲν ἤθελε νὰ λάμψει, ἡ σελήνη δὲν ἀνεχόταν νὰ φέγγει, τὰ ἄστρα προτιμοῦσαν νὰ μὴ φανοῦν στὰ μάτια  του, οἱ πηγὲς δὲν εἶχαν σκοπὸ νὰ ἀναβλύζουν νερό. Τὰ ποτάμια δὲν ἤθελαν νὰ κυλοῦν, ἐνῷ ὁ ἀέρας μελετοῦσε νὰ συσταλεῖ καὶ νὰ μὴ δώσει ἀναπνοὴ στὸν ἄνθρωπο ποὺ ἐπαναστάτησε κατὰ τοῦ Θεοῦ· τὰ θηρία καὶ ὅλα τὰ ζῶα τῆς γῆς, ὅταν τὸν εἶδαν γυμνὸ ἀπὸ τὴν προηγούμενη δόξα του, τὸν περιφρόνησαν καὶ σκληρύνθηκαν ὅλα ἀμέσως ἐναντίον του.  Ὁ οὐρανὸς μὲ τὸ δίκιο τοῦ ἔκανε νὰ κινηθεῖ γιὰ νὰ πέσει πάνω του καὶ ἡ γῆ δὲν δεχόταν νὰ τὸν κουβαλάει πάνω  στοὺς ὤμους της»[3].
            Δὲν εἶναι τυχαῖο ὅτι ἐξαρχῆς ἡ σωστὴ χρήση τῆς κτίσεως συνδέθηκε μὲ τὴ νηστεία. Στὴν  ὀρθόδοξη παράδοση ἡ νηστεία χαρακτη­ρί­σθη­κε ὡς «ἐν­το­λή ζωῆς, συνηλικιῶτις οὖσα τῆς ἀνθρωπίνης φύσεως»[4]. Καί ἡ κεντρική θέση ποὺ κατέχει ἡ νηστεία στὴν παράδοση τῆς  Ὀρθόδοξης  Ἐκκλησίας δὲν εἶναι τυχαία οὔτε ἄσχετη μὲ τὸ θέμα ποὺ ἐξετάζουμε.  Ἡ νηστεία δὲν εἶναι κάποια τυπικὴ ἢ συμβατικὴ πράξη, ἀλλὰ ἑκούσια στέρηση ἀπὸ τροφή, ποὺ ἐνεργοποιεῖ τὴ συνείδηση τῆς ἐκ τῶν ἔξω ἐξαρτήσεως τοῦ ἀνθρώπου.  Ἡ συνείδηση αὐτὴ ἔχει κεφαλαιώδη σπουδαιότητα γιὰ τὴν πνευματικὴ ζωή. Μὲ τὴ νηστεία ποὺ ἀσκεῖ ὁ ἄνθρωπος ἀποδεχόμενος τὴν ἐντολὴ τοῦ Θεοῦ, ἐκφράζει τὴν ὑπακοή του καὶ δηλώνει τὴ συγκατάθεσή του νὰ ὁμοιωθεῖ μὲ τὸν Θεὸ ἀναγνωρίζοντας τὴν κτιστότητά του. Ἀντίθετα ἡ ἄκριτη χρήση ποὺ συνδέεται μὲ τὴν παρακοὴ ἀποτελεῖ τὴν ἔμπρακτη ἀμφισβήτηση τοῦ δεδομένου τῆς κτιστότητας. Εἶναι αὐτὴ πού, ὄχι μόνο ὁδήγησε τὸν ἄνθρωπο στὴν ἀπομάκρυνση καὶ ἀλλοτρίωση ἀπὸ τὸν Θεό, ἀλλὰ καταδίκασε καὶ ὁλόκληρη τὴν κτίση, ποὺ  «συστενάζει και συνωδίνει ἄχρι τοῦ νῦν»[5].
            ᾿Εδώ ὡστόσο εἶναι ἀνάγκη νὰ διευκρινισθεῖ ὅτι ἡ ἀληθινὴ νηστεία δὲν μπορεῖ νὰ ἐκφράζεται ὡς περιφρόνηση ἡ ἀδιαφορία τοῦ ἀνθρώπου γιὰ τὴν ὑλικὴ δημιουργία. Μία τέτοια στάση θὰ σήμαινε σὲ ἕνα ἄλλο ἐπίπεδο ἀλλοτρίωση ἀπὸ τὸν Θεὸ καὶ συσχηματισμὸ μὲ τὸν κόσμο, ποὺ δυστυχῶς ὄχι λίγες φορὲς χαρακτηρίζει κάποιες χριστιανικὲς κοινωνίες.  Ὁ κόσμος σήμερα, παρὰ τὶς ἄφθονες διακηρύξεις γιὰ τὸν ὑλισμό του, εἶναι στὸ βάθος του τόσο ἰδεαλιστικός, ὥστε στὴν οὐσία νὰ μισεῖ καὶ νὰ περιφρονεῖ τὸν κόσμο καὶ τὴν ὕλη. Μία ἀδικαιολόγητη ὑπερηφάνεια τοῦ ἀνθρώπου ἀπέναντι στὴν ὑπόλοιπη δημιουργία καὶ ἕνα σύμπλεγμα ἀνωτερότητας τοῦ ὑπαγορεύουν νὰ βλέπει ὅ,τι ὑπάρχει γύρω ἀπὸ αὐτὸν ὡς μέσο καὶ ἁπλὸ χρηστικὸ ἐργαλεῖο, ποὺ τὸν βοηθᾶ νὰ κατακτήσει τοὺς σκοπούς του.
 Αὐτὸς ὁ βαθὺς ἰδεαλισμὸς ἰδιαίτερα τοῦ σύγχρονου ἀνθρώπου, ποὺ τὸν ἔχει ἀποκόψει ἀπὸ τὶς σωματικές του ρίζες, τὸν ὁδηγεῖ ἀναπόφευκτα στὴν αὐθαιρεσία ἐναντίον ἐκείνων τῶν πραγμάτων, ποὺ ὑποδηλώνουν τὴν ὑλικότητά του. Βρίσκεται ὄντως σὲ ἕνα τραγικὸ φαῦλο κύκλο, στὸν ὁποῖο προσπαθώντας ἐναγώνια νὰ τονίσει καὶ νὰ προαγάγει τὸν ὑλικό του χαρακτήρα, καταστρέφει τὴν ἴδια του τὴν ὑλικότητα, ἀφοῦ κατατρώει τὸ ἴδιο του τὸ σῶμα ἢ καλύτερα τὴν πρέκταση τοῦ σώματός του, ποὺ εἶναι ἡ κτίση.  Ἔτσι ὅμως αὐτοκαταναλώνεται καὶ αὐτοκαταστρέφεται. Καὶ μόνο ὅταν καμμιὰ φορὰ ἀφυπνίζεται ἀπὸ τὰ ἴδια τὰ γεγονότα καὶ συνειδητοποιεῖ ὅτι μὲ τὴν καθημερινή του ζωὴ φθείρει τὰ θεμέλια τῆς ὑπάρξεώς του καὶ κόβει ὁ ἴδιος κλωνάρι ποὺ πατάει, ἀφήνει νὰ ἀκουστοῦν οἱ κραυγὲς τῆς ἀγωνίας τοῦ (καταστροφὴ τοῦ περιβάλλοντος, ὑπερεκμετάλλευση τῶν φυσικῶν πόρων, μόλυνση τῶν ποταμῶν καὶ τῶν θαλασσῶν, ρύπανση τῆς ἀτμόσφαιρας κ.λπ.).
  Ὅμως τὸ τραγικὸ στὴν περίπτωση αὐτὴ εἶναι ὅτι δὲν θίγονται καθόλου οἱ πνευματικὲς βάσεις καὶ δὲν ἀμφισβητοῦνται τὰ «θεολογικὰ» κριτήρια τοῦ πολιτισμοῦ, ποὺ ἔθρεψε καὶ ἐπέβαλε αὐτὴν τὴ στάση ζωῆς ἀπέναντι στὸν κόσμο.  Ἡ οἰκολογικὴ κρίση ἀποτελεῖ ὡς φαινόμενο περίτρανη ἀπόδειξη τῆς ἀλλοτριώσεως τοῦ κτιστοῦ ἀνθρώπου ἀπὸ τὸν ἄκτιστο Θεὸ καὶ ἀποτέλεσμα τῆς ἀποκοπῆς τῶν ὄντων καὶ τῆς ζωῆς ἀπὸ τὸν ὄντως  Ὄντα καὶ τὴν ὄντως Ζωή. ᾿Εδῶ βρίσκεται ἄλλωστε ἡ αἰτία κάθε ἀνθρώπινου προβλήματος, ἡ πηγή κάθε κρίσεως καὶ κάθε κακοῦ. ῾Ο Μ. Βασίλειος σημειώνει: «Τοῦτό ἐστι τό κακόν, ἡ τοῦ Θεοῦ ἀλλοτρίωσις»[6]. Αὐτὴ φέρνει τὸν ἄνθρωπο σὲ ἀντίθεση πρὸς τὸν κόσμο καὶ πρὸς τὸν ἴδιο τὸν ἑαυτό του. Καὶ αὐτὸ εἶναι ἑπόμενο, γιατί ὁ ἄνθρωπος δημιουργήθηκε ἀπὸ τὸν Θεό, ὅπως καὶ ὁ κόσμος.
  Ἡ σωστὴ στάση ἀπέναντι στὸν κόσμο ἢ ἡ παράχρησή του δὲν εἶναι γιὰ τὴν ὀρθόδοξη παράδοση λεπτομέρεια, ἀλλὰ ἡ λυδία λίθος, ποὺ ἀνακρίνει καὶ ἐξετάζει ὁλόκληρο τὸ ἦθος τοῦ ἀνθρώπου. Οἱ Πατέρες τῆς  Ἐκκλησίας ἐπιμένουν νὰ ὑποστηρίζουν ὅτι ὁ ἄνθρωπος χαρακτηρίζεται ὡς ἐνάρετος ἢ φαῦλος ἀπὸ τὴν ἀντίστοιχη σχέση καὶ χρήση «εὔλογη ἡ παράλογη» τῶν πραγμάτων τῆς δημιουργίας ποὺ φανερώνει στὴ ζωή του. «Ἐκ γὰρ τοῦ εὐλόγως ἡ παραλόγως τοῖς πράγμασι χρήσασθαι ἐνάρετοι ἡ φαῦλοι γινόμεθα»[7]. Τὰ συναξάρια καὶ οἱ βίοι τῶν ἁγίων της Ἐκκλησίας, ἰδιαίτερα ἐκεῖνα ποὺ συνιστοῦν τὴ νηπτικὴ καὶ μοναστικὴ παράδοση, εἶναι γεμάτα ἀπὸ παροτρύνσεις αὐτῶν τῶν ἁγίων γιὰ ἀγάπη καὶ προστασία τῆς κτίσεως, ἀλλὰ καὶ ἀποκαλύπτουν τὴ δική τους ἀσκητικὴ καὶ εὐχαριστιακὴ σχέση μὲ τὰ πράγματα τῆς δημιουργίας τοῦ Θεοῦ. Οἱ διηγήσεις τῶν Γερόντων στὰ διάφορα Γεροντικά, στὸ Λειμωνάριο, στὸ Λαυσαϊκὸ κ.ἄ.  μαρτυροῦν τοῦ λόγου τὸ ἀσφαλές. Ἡ στάση αὐτὴ δὲν ἀποτελεῖ ρομαντικὴ ἰδιορυρυθμία μήτε διάθεση φυσιολατρίας, ὅπως ἄλλωστε καὶ οἱ συμβουλὲς καὶ παροτρύνσεις τους γιὰ τὴν προστασία τῆς κτίσεως δὲν ἀποτελοῦν ποιμαντικὴ πολυτέλεια.
Δειγματοληπτικὰ ἐδῶ θὰ περιορισθοῦμε σὲ παραδείγματα τῆς πρόσφατης συναξαριακῆς παράδοσης ποὺ ἀναφέρονται σὲ ἁγίους Γέροντες τοῦ προηγουμένου αἰώνα, κάποιους ἀπὸ τοὺς ὁποίους γνωρίσαμε καὶ προσωπικά. Ὁ ὅσιος Σιλουανὸς ὁ Ἀθωνίτης, ὅπως μᾶς ἀναφέρει ὁ βιογράφος τοῦ Γέροντας Σωφρόνιος, διακρινόταν ἀπὸ μία ἀσυνήθιστη γιὰ τέτοιου εἴδους ἀνδρείους ἀνθρώπους εὐσπλαχνία γιὰ κάθε κτίσμα τοῦ Θεοῦ καὶ δίδασκε ὅτι οὔτε τὰ φύλλα τοῦ δέντρου δὲν πρέπει νὰ κόβουμε  χωρίς να ὑπάρχει ἀνάγκη[8]. Ὁ Γέροντας Ἀμφιλόχιος τῆς Πάτμου περιδιαβαίνοντας τὸ νησὶ τὰ καλοκαίρια κατὰ τοὺς μῆνες τῆς ξηρασίας πότιζε ὁ ἴδιος τὰ δέντρα ποὺ εἶχαν φυτευτεῖ καθ’ ὑπόδειξη ἐκείνου ἀπὸ ἀνθρώπους ποὺ πήγαιναν νὰ ἐξομολογηθοῦν[9]. Ὁ Γέροντας Ἰάκωβος Τσαλίκης ἔδειχνε ἰδιαίτερο ἐνδιαφέρον γιὰ τὸν ἐλαιώνα τῆς Μονῆς τοῦ Ὁσίου Δαυίδ, γιὰ νὰ μπορεῖ νὰ δίνει ἐλεημοσύνη καὶ «εὐλογίες» σὲ ἀνθρώπους ποὺ εἶχαν ἀνάγκη, ἐνῷ μὲ τὴν ἴδια εὐαισθησία ἀλλὰ καὶ δοξολογικὴ διάθεση στέκεται καὶ ὁ Γέροντας Πορφύριος μπροστὰ στὸ μεγαλεῖο της δημιουργίας τοῦ Θεοῦ. Φρόντισε νὰ φτιάξει δεξαμενὴ ἀνάμεσα στὰ πεῦκα καὶ νὰ βάλει ἕνα ντεπόζιτο μὲ δύο κυβικὰ νερὸ γιὰ νὰ πίνουν τὰ ἀηδόνια. Πίστευε ὅτι οἱ ὀμορφιὲς τῆς φύσεως εἶναι οἱ μικρὲς ἀγάπες ποὺ μᾶς ὁδηγοῦν στὴ μεγάλη Ἀγάπη, τὸν Χριστό[1]. Τέλος ὁ Γέροντας Παΐσιος διαμαρτυρόταν ὅταν ἔβλεπε ἢ ἄκουγε νὰ κόβουν στὸ Ἅγιον Ὄρος δέντρα γύρω ἀπὸ πηγές. Ἔλεγε ὅτι ὅπου δὲν ὑπάρχουν δέντρα δὲν γίνονται καὶ βροχές, ἐνῷ τὰ μέρη αὐτὰ ἀρχίζουν νὰ μοιάζουν μὲ τὴν ἔρημο, ὅπου δὲν βρέχει ποτέ.
  Συμπερασματικὰ θὰ θέλαμε νὰ ἐπισημάνουμε ὅτι ἂν δὲν ὁδηγηθεῖ ὁ ἄνθρωπος τὸ ταχύτερο σὲ σωστὴ σχέση μὲ τὸν κόσμο καὶ τὰ πράγματα τοῦ κόσμου, ποὺ οἰκοδομεῖται στὴ σωστὴ σχέση μὲ τὸν Θεὸ δὲν μπορεῖ νὰ ὑπάρξει οὐσιαστικὴ ἀλλαγὴ στὴν οἰκολογία.  Ἡ παράδοση τῆς  Ὀρθόδοξης  Ἐκκλησίας ὄχι μόνο μὲ κείμενα, ἀλλὰ προπάντων μὲ τὴν ἐμπειρία καὶ τὴ βίωση τοῦ εὐχαριστιακοῦ καὶ ἀντικαταναλωτικοῦ ἤθους μπορεῖ νὰ προσφέρει στὸν σημερινὸ ἄνθρωπο χειραγωγία γιὰ διέξοδο ἀπὸ τὴν κρίση.


ΕΙΚΟΝΑ. ΚΑΤΑΚΟΜΒΗ ΠΕΤΡΟΥ ΚΑΙ ΜΑΡΚΕΛΛΙΝΟΥ, ΡΩΜΗ, 3^ος ΑΙ.
 ΜΟΝΑΧΟΣ ΣΤΟΝ ΚΗΠΟ. ΒΑΤΟΠΑΙΔΙ. 1997.


ΠΕΡΙΟΔΙΚΟ ‘Ἐρῶ’ , Ι΄ ΤΕΥΧΟΣ, ΑΠΡ.-ΙΟΥΝ. 2012

---

[1] . Γεν. 2, 16-17.

[2] . Ρωμ. 8,20.

[3] . Βλ. Συμεών τοῦ Νέου Θεολόγου, Λόγοι Ἠθικοί Α′, κεφ. 2, SC122, σ. 190.

[4] . Γρηγορίου Παλαμᾶ, Ὁμιλία 13, PG 151, 157C.

[5] . Ρωμ. 8,22.

[6] . Ὅτι οὐκ ἔστι αἴτιος τῶν κακῶν ὁ Θεός 8, PG31,148A.

[7] . Μαξίμου Ὁμολογητοῦ, Κεφάλαια περί Ἀγάπης 1, PG90, 981B

[8] . Βλ. Ἀρχιμ. Σωφρονίου (Σαχάρωφ), Ὁ ἅγιος Σιλουανός ὁ Ἀθωνίτης, ἐκδ. Ἱ.Μ. Τιμίου Προδρόμου Ἔσσεξ Ἀγγλίας, 1995⁶, σ. 117.

[9] . Βλ. Ἀρχιμ. Ἰγνατίου Τριάντη (νῦν Μητροπ. Βερατίου), Ὁ Γέροντας τῆς Πάτμου Ἀμφιλόχιος Μακρῆς, ἐκδ. Ἱ.Μ. Εὐαγγελισμοῦ, Πάτμος 1993, σ. 138 κ.ἑ.


http://www.enromiosini.gr/arthrografia/%CE%BF-%CF%87%CF%81%CE%B9%CF%83%CF%84%CE%B9%CE%B1%CE%BD%CE%BF%CF%83-%CE%BA%CE%B1%CE%B9-%CE%B7-%CF%80%CF%81%CE%BF%CF%83%CF%84%CE%B1%CF%83%CE%B9%CE%B1-%CF%84%CE%B7%CF%83-%CE%BA%CF%84%CE%B9%CF%83%CE%B5/

Ο ΧΡΙΣΤΙΑΝΙΣΜΟΣ ΣΤΗΝ ΚΑΠΠΑΔΟΚΙΑ

                                                     Πρωτοπρεσβύτερος

                                                  Ἀναστάσιος Παρούτογλου

                                                           Ἐκπαιδευτικός

Ὁ Χριστιανισμός στήν Καππαδοκία εἶναι ἕνα τεράστιο κεφάλαιο. Ἡ συμβολή τῶν Καππαδοκῶν στή διάδοση καί ἐξάπλωση τοῦ Εὐαγγελικοῦ μηνύματος εἶναι πολύ μεγάλη. Στήν ἱερή γῆ τῆς Καππαδοκίας, τή γεμάτη ὑπόγειους καί ἀνώγειους οἴκους τοῦ Θεοῦ, γαλουχήθηκαν πολλοί ἅγιοι τῆς Χριστιανικῆς πίστεως, πού διέδωσαν καί στερέωσαν τό λόγο τοῦ Χριστοῦ ἀπό τά πρῶτα ἤδη ἀποστολικά χρόνια.
Ὁ Τεξιέρος γράφει ὅτι «… ἡ Καππαδοκία παρά πᾶσαν ἄλλην χώραν ἥν διατεθειμένη νά δεχθῇ τόν Χριστιανισμόν» [1].
Ἡ διάδοση τοῦ Χριστιανισμοῦ στήν περιοχή ἔγινε σχετικά εὔκολα. Λόγῳ τῆς θρησκευτικῆς πολυμορφίας πού ὑπῆρχε στόν τόπο, τῆς ἑλληνικῆς γλώσσας καί τοῦ γεγονότος ὅτι οἱ ταλαιπωρημένοι ἄνθρωποι τῆς φτωχῆς αὐτῆς χώρας βρῆκαν στή χριστιανική πίστη διέξοδο, καταφυγή κι ἐλπίδα.
Πρῶτος τόν Χριστιανισμό διέδωσε στήν Καππαδοκία ὁ Ἅγιος Λογγῖνος ὁ Ἑκατόνταρχος ὁ ἐπί τοῦ Σταυροῦ. Ὁ Λογγῖνος ἦταν ὁ ἐπικεφαλής τοῦ τάγματος, πού πῆραν τόν Ἰησοῦ καί τόν ὁδήγησαν στή σταύρωση. «Ὁ δέ ἑκατόνταρχος καί οἱ μετ’ αὐτοῦ τηροῦντες τόν Ἰησοῦν ἰδόντες τόν σεισμόν καί τά γενόμενα ἐφοβήθησαν σφόδρα, λέγοντες, ἀληθῶς Θεοῦ Υἱός ἦν οὗτος»( Ματθ. 27,54).
Κατόπιν ἐπέστρεψε ὁ Λογγῖνος στήν πατρίδα του τήν Καισάρεια καί κήρυξε τό Εὐαγγέλιο. Ἀργότερα χειροτονήθηκε ἀπό τόν Ἀπόστολο Πέτρο καί θεωρεῖται  ὅτι εἶναι ὁ πρῶτος ἐπίσκοπος Καισαρείας. Μαρτύρησε καί πέθανε γιά τήν πίστη του μέ ἀποκεφαλισμό.
Κατά τήν ἡμέρα τῆς Πεντηκοστῆς, μετά τήν ἐπιφοίτηση τοῦ Ἁγίου Πνεύματος, ὅπως ἀναφέρεται στίς Πράξεις τῶν Ἀποστόλων, ἀνάμεσα σ’ αὐτούς πού ἄκουσαν τήν ὁμιλία τῶν Ἀποστόλων καί πίστεψαν, ἦταν καί Καππαδόκες. «Πάρθοι,καί Μῆδοι καί Ἑλαμῖται καί οἱ κατοικοῦντες τήν Μεσοποταμίαν, τήν Ἰουδαίαν τε καί Καππαδοκίαν, τόν Πόντον καί τήν Ἀσίαν», οἱ ὁποῖοι ὅταν ἐπέστρεψαν στίς χῶρες τους μετάδωσαν τό μήνυμα τοῦ Εὐαγγελίου στούς συμπατριῶτες τους.
Μετά ἀπό αὐτό τό θαῦμα, ὅταν οἱ Ἀπόστολοι βγῆκαν στό κήρυγμα ὁ Πέτρος, ἐκτός τῶν ἄλλων, ἐκήρυξε καί στήν Καππαδοκία, ὅπως ἀναφέρει ὁ  Καισαρείας Εὐσέβιος: «ὁ Πέτρος ἐν Πόντῳ καί Γαλατίᾳ καί Βιθυνίᾳ, Καππαδοκίᾳ τε καί Ἀσίᾳ κεκηρυκέναι τοῖς ἐν διασπορᾷ Ἰουδαίοις ἔοικεν», πρός τούς ὁποίους ἔγραψε ὕστερα καί τήν Α΄ Καθολική Ἐπιστολή του. [2]
Ὁ Ἀπόστολος Ἀνδρέας, ἀφοῦ κήρυξε πρῶτα στή Σκυθία, ἦλθε ὕστερα στή Μικρά  Ἀσία καί δίδαξε στήν Καππαδοκία, τή Γαλατία, τή Βιθυνία καί τόν Πόντο.
Τό ἴδιο συνέβη καί μέ τόν Ἀπόστολο Ματθία ὁ ὁποῖος ἐκήρυξε πρῶτα τό Εὐαγγέλιο στήν Ἰουδαία καί ὕστερα στήν Καππαδοκία, τόν Πόντο καί τήν Κολχίδα, ὅπου κατά τήν παράδοση μαρτύρησε.
Κατά τόν Τεξιέρο καί ὁ διδάσκαλος τῶν Ἐθνῶν Ἀπόστολος Παῦλος «ἐφώτισε τῇ διδασκαλίᾳ Θράκας καί Ποντικούς καί Καππαδόκας» [3].
Ἡ διάδοση τοῦ χριστιανισμοῦ στήν Καππαδοκία ἔγινε πολύ νωρίς καί χωρίς πολλή αντίσταση. Σ’  αὐτό συνέτεινε ἡ πρό πολλῶν ἐτῶν διάδοση τῆς ἑλληνικῆς γλῶσσας καί ἡ μεγάλη ἀδιαφορία γιά τήν ψεύτικη εἰδωλολατρική θρησκεία καί τή λατρεία τῶν ἑλληνικῶν καί ἀσιατικῶν  θεῶν, σύμφωνα μέ τήν ὁποία ἐπιβάλλονταν μέχρι καί ἀνθρωποθυσίες. Ἐκτός τούτων οἱ Καππαδόκες ἀπό πολλῶν χρόνων βρίσκονταν σέ σκληρή δουλεία. Λέγεται πώς ἡ χώρα αὐτή ἦταν τό φυτώριο τῶν δούλων τῆς Ρώμης. « Ἐκ τούτου δέ  δυνάμεθα νά συμπεράνωμεν μεθ’ οἵας χαρᾶς οἱ δυστυχεῖς οὗτοι, μή ἔχοντες ἐλπίδα μήτε ἐν τῷ δέ τῷ βίῳ μηδέ ἐν τῷ μέλλοντι, ἐδέξαντο τήν ἀγγελίαν τῆς λυτρώσεως, οὐκ ὀλίγον συνέδραμεν εἰς τήν διάδοσιν τῆς νέας θρησκείας καί τό γενέσθαι τήν χώραν ταύτην ἐπαρχίαν Ρωμαϊκήν»[4].
Ἡ Καππαδοκία ἀποτελεῖ ἕναν ἀπό τούς βασικότερους χώρους, ὅπου σμιλεύτηκε καί σφυρηλατήθηκε ἡ Ὀρθόδοξη Χριστιανική πίστη καί Θεολογία. Αὐτό ἐνόχλησε ἰδιαίτερα τούς διῶκτες τῶν ὁπαδῶν τοῦ Ναζωραίου, οἱ ὁποῖοι προσπάθησαν μέ μύριους τρόπους νά ξεριζώσουν τή θρησκεία ἀπό τήν περιοχή [5]. Ὅμως οἱ Καππαδόκες, πού ἀντλοῦσαν ἰσχυρές ἠθικές δυνάμεις ἀπό τή νέα πίστη τους, μέ μιά σειρά ἀπό μάρτυρες συμμετεῖχαν ἐνεργά καί καίρια στήν μεταλαμπάδευση τοῦ χριστιανικοῦ φωτός. Πλῆθος μαρτύρων ἀναφέρονται στίς ἁγιολογικές πηγές. Περί τούς χίλιους καί πλέον Καπππαδόκες μάρτυρες τιμᾶ σήμερα ἡ Ἐκκλησία μας.[6].
Ἰδιαίτερα σπουδαῖο καί ξεχωριστό εἶναι τό ἔργο τῶν τεσσάρων Καππαδοκῶν πατέρων καί διδασκάλων τῆς Οἰκουμένης.  Τοῦ Μεγάλου Βασιλείου, τοῦ Γρηγορίου τοῦ Θεολόγου, τοῦ Γρηγορίου Νύσσης και τοῦ Ἀμφιλοχίου Ἰκονίου, οἱ ὁποῖοι χρησιμοποίησαν τή σοφία τοῦ οἰκουμενικοῦ ἑλληνικοῦ πνεύματος καί τή συμφιλίωσαν μέ τό χριστιανικό μήνυμα τῆς σωτηρίας τῶν ἀνθρώπων. Οἱ πατέρες αὐτοί τῆς Ἐκκλησίας μας εἶχαν ξέχωρη ἀγάπη γιά τήν ἰδιαίτερη πατρίδα τους καί τούς συμπατριῶτες τους. Οἱ ἀγῶνες τους γιά τά κοινωνικά ἤ προσωπικά προβλήματά τους καί γιά κοινωνική δικαιοσύνη ἦταν συνεχόμενοι. 
Ἡ Καππαδοκία ἐξελίχθηκε σ’ ἕνα ἀπό τά πιό μεγάλα ὀρθόδοξα μοναστικά κέντρα. Τά ἡσυχαστήρια , οἱ κατακόμβες και οἱ λαξευμένες ἐκκλησίες ἔγιναν καταφύγιο χιλιάδων φλογερῶν πιστῶν. Πλῆθος ἀπό ἄνδρες καί γυναῖκες μόναζαν στά μοναστήρια της, πού ἀναδείχθηκαν ὡς «Φάροι τῆς Ὀρθοδοξίας» στα δύσκολα χρόνια τῶν διωγμῶν και τῶν αἰρέσεων. 
Οἱ θρησκευτικές μνῆμες, οἱ ἀποτυπωμένες στίς λαξευτές ἐκκλησίες, στά πετρομονάστηρα καί στίς ἀπομακρυσμένες ἐκκλησίες τῆς Καππαδοκίας δέν ἔχουν τελειωμό. Οἱ τοιχογραφίες στούς χώρους αὐτούς χαρακτηρίζονται ὡς πρωτότυπες καί εἶναι δείγματα θαυμάσιας βυζαντινῆς τέχνης.
Ἡ γῆ τῆς Καππαδοκίας δέν ἔπαψε ποτέ νά γεννᾶ ἁγίους, ὁσίους καί μάρτυρες ἀπό τά πρῶτα χρόνια τῆς διάδοσης τοῦ Χριστιανισμοῦ μέχρι τήν ἀνταλλαγή τῶν πληθυσμῶν κι ἀκόμα πιό πρόσφατα. Ἀπό τον πρῶτο της ἐπίσκοπο καἰ μάρτυρα Λογγῖνο μέχρι τό νεομάρτυρα Παναγιώτη τόν Καισαρέα καί μέχρι τόν ὅσιο Ἀρσένιο τόν Καππαδόκη καί τόν σύγχρονο ὅσιο Γέροντα Παΐσιο τόν Ἁγιορείτη.     

Παραπομπές

1. Τεξιέρος, Περιγραφή Μικρᾶς Ἀσίας.
2. Εὐσεβίου, Ἐκκλησιαστική Ἱστορία, Βιβλ.΄ α΄.
3. Τεξιέρος, ὅπ. π.
4. Ἀναστασίου Λεβίδου, Ἱστορικόν Δοκίμιον, ἐν Ἀθῆναις 1883.
5. Συμεών Κοιμίσογλου, Καππαδοκία, Θεσσαλονίκη, 2005.
6. Ἄννα Σ, Καραμανίδου, Μάρτυρες στήν Καππαδοκία κατά τήν ἐποχή τῶν διωγμῶν, Α.Π.Θ., ΚΑΠΠΑΔΟΚΙΑ, Α΄Πανελλήνιο Ἐπιστημονικό Συνέδριο, Θεολογική Σχολή, Θεσσαλονίκη, 2002.

       Πρωτοπρεσβύτερος
Ἀναστάσιος Παρούτογλου
           Ἐκπαιδευτικός

ΠΕΡΙΟΔΙΚΟ ‘Ἐρῶ’ , Γ΄ ΤΕΥΧΟΣ, ΙΟΥΛ.-ΣΕΠ. 2010

http://www.enromiosini.gr/arthrografia/%CE%BF-%CF%87%CF%81%CE%B9%CF%83%CF%84%CE%B9%CE%B1%CE%BD%CE%B9%CF%83%CE%BC%CE%BF%CF%83-%CF%83%CF%84%CE%B7%CE%BD-%CE%BA%CE%B1%CF%80%CF%80%CE%B1%CE%B4%CE%BF%CE%BA%CE%B9%CE%B1-2/

«ΜΝΗΣΤΗΤΗ ΚΕ ΤΩ CΩ ΔΟΥΛΟ CΟΥ» ΑΠΟ ΤΗΝ… ΤΟΥΡΚΙΑ

ΝΙΚΟΥ ΧΕΙΛΑΔΑΚΗ

Δημοσιογράφου-Συγγραφέα-Τουρκολόγου

Δέος έχει προκαλέσει στην Τουρκία μια τελευταία ανακάλυψη στην βυζαντινή πόλη της Ιεράπολης, στην δυτική Μικρά Ασία, που είναι η εκκλησία και ο τάφος του αποστόλου Φιλίππου, καθώς και μια μαρμάρινη πλάκα όπου αναγράφεται στην ελληνική γλώσσα η ευχή-προσευχή, «ΜΝΗΣΤΗΤΗ ΚΑΙ ΤΩ CΩ ΔΟΥΛΟ CΟΥ», που στα τουρκικά αποδόθηκε ως, «Tanrım beni koru».
Σύμφωνα με δημοσίευμα της τουρκικής εφημερίδας Taraf, στην περιοχή του Pamukkale, στην επαρχία του Denizli, σε τελευταίες ανασκαφές που γίνονται υπό την αιγίδα της UNESCO στην  βυζαντινή πόλη της Hierapolis, βρέθηκε η εκκλησία του αγίου αποστόλου Φιλίππου και εντός της εκκλησίας αυτής οι Τούρκοι ανέσυραν μια περίτεχνη μαρμάρινη πλακέτα που ανέγραφε στην ελληνική γλώσσα την ευχή,  «ΜΝΗΣΤΗΤΗ ΚΕ ΤΩ CΩ ΔΟΥΛΟ CΟΥ». Η εκκλησία αυτή του αγίου Φιλίππου στην Hierapoli, όπως αναφέρουν οι Τούρκοι, βρέθηκε δίπλα από το  μνήμα του αγίου Αποστόλου του Ιησού Χριστού που πιστεύεται ότι έζησε και δίδαξε τον χριστιανισμό στην περιοχή αυτή της Μικράς Ασίας, όπου και εκοιμήθη. Μετά την ανακάλυψη αυτής της εκκλησίας, άρχισαν οι έρευνες για κάποια ιερά αντικείμενα του ιστορικού αυτού ναού που πιστεύεται ότι ήταν θαμμένα εκεί. Και πολύ σύντομα οι έρευνες έφεραν στο φως της δημοσιότητας ένα χαρακτηριστικό χριστιανικό δημιούργημα της εποχής εκείνης στην ελληνική γλώσσα. Το θαυμαστό αυτό δημιούργημα που προκάλεσε το δέος όπως αναφέρεται στους Τούρκους και στους άλλους  ερευνητές, ήταν αυτή η μαρμάρινη πλάκα με την ελληνική επιγραφή.
Όπως ανέφερε στο τουρκικό πρακτορείο ειδήσεων, DHA, ο Ιταλός επικεφαλής των ερευνών που διευθύνει η OYNESCO, Francesco D Andria, το 2011 οι ανασκαφές ανακάλυψαν τον τάφο του αποστόλου Φιλίππου. Ακριβώς δίπλα από το ιστορικό αυτό μνημείο, η σκαπάνη έφερε στο φως μια ελληνορθόδοξη εκκλησία που η κατασκευή της ανάγεται στον έκτο αιώνα γι’ αυτό και η ιστορική της άξια είναι πολύ μεγάλη. Στην εκκλησία αυτή βρέθηκε επίσης και ένας μεγάλος σταυρός καθώς και ο θρόνος του αρχιεπισκόπου που χοροστατούσε στις Θείες Λειτουργίες. Καθώς συνεχίζονταν οι ανασκαφές και οι έρευνες, οι εργάτες ανακάλυψαν την μαρμάρινη αυτή επιγραφή με την γνωστή ελληνορθόδοξη χριστιανική ευχή που προκάλεσε το δέος στους ερευνητές γι’ αυτό και προβλήθηκε δημόσια στην τουρκική εφημερίδα Taraf.
Το γεγονός αυτής της νέας ανακάλυψης  έρχεται να προστεθεί σε μια σειρά αλλεπάλληλων ιστορικών ανακαλύψεων από τους Τούρκους, όλες με καθαρά ελληνορθόδοξο χριστιανικό περιεχόμενο, που δείχνουν πως το ιστορικό ελληνορθόδοξο Βυζάντιο, ή καλύτερα  η ιστορική Ανατολική Ρωμαϊκή Αυτοκρατορία, δηλαδή η Ρωμηοσύνη, «ανθίζει» ξανά με πραγματικά απροσδόκητο  τρόπο στην πατρώα της γη, προκαλώντας σε πολλές περιπτώσεις το δέος των ίδιων των σημερινών κατοίκων της Μικράς Ασίας. Αποκαλύψεις όπως η αποκάλυψη της χαμένης επισκοπής της κεντρικής Μικράς Ασίας, η αποκάλυψη της χαμένης δέκατης Πριγκιποννήσου που ήταν το μνημείο του πατριάρχη Μέγα Φωτίου, η αποκάλυψη της δεύτερης Παναγίας Σουμελά κοντά στην Άγκυρα, η αποκάλυψη του κελιού του αποστόλου Παύλου και της έδρας της πρώτης ομάδας των οπαδών του στο Ικόνιο, η αποκάλυψη του αγίου «Μαρτυρίου» της Νίκαιας, είναι μερικά μόνο από αυτά τα συγκλονιστικά γεγονότα που φέρνουν ξανά στην επιφάνεια την Ανατολική Ρωμαϊκή Αυτοκρατορία, (Βυζάντιο), προκαλώντας και πολλές «παρενέργειες» στην σύγχρονη Τουρκία.

ΑΠΟΚΛΕΙΣΤΙΚΑ ΓΙΑ ΤΗΝ ΄΄ΕΝΩΜΕΝΗ ΡΩΜΗΟΣΥΝΗ΄΄

 http://www.enromiosini.gr/arthrografia/%CE%BC%CE%BD%CE%B7%CF%83%CF%84%CE%B7%CF%84%CE%B7-%CE%BA%CE%B5-%CF%84%CF%89-c%CF%89-%CE%B4%CE%BF%CF%85%CE%BB%CE%BF-c%CE%BF%CF%85-%CE%B1%CF%80%CE%BF-%CF%84%CE%B7%CE%BD-%CF%84/

ΠΕΡΙ ΤΗΣ ΕΛΛΗΝΙΚΗΣ ΦΙΛΟΣΟΦΙΑΣ ΩΣ ΠΑΙΔΑΓΩΓΟΥ ΠΡΟΣ ΤΟΝ ΧΡΙΣΤΙΑΝΙΣΜΟΝ

Ἁ­γί­ου Νε­κτα­ρί­ου

Ἡ ἀ­πάν­τη­ση τοῦ Ἁ­γί­ου Νε­κτα­ρί­ου σέ ὅ­σους ἀ­δι­ά­κρι­τα καί γε­νι­κευ­μέ­να κα­τα­δι­κά­ζουν τούς ἀρ­χαί­ους Ἕλ­λη­νες γιά δι­α­φθο­ρά βί­ου.

Ἕ­νας λα­ός μέ τέ­τοι­ους φι­λο­σό­φους δέν μπο­ρεῖ νά ἀ­κο­λου­θεῖ τόν δρό­μο πού τοῦ ὁ­ρί­ζουν. Οἱ ἀρ­χαῖ­οι Ἕλ­λη­νες ΔΕΝ ἦσαν κτή­νη πα­ρα­δο­μέ­να στήν ἀ­κο­λα­σί­α καί στήν δι­α­φθο­ρά, ἀλ­λά λα­ός μέ ἰ­δι­αί­τε­ρη ΚΛΗΣΗ! …αὕτη ἡ κλῆ­σις αὐ­τοῦ ἐν τοῖς ἔ­θνε­σιν∙ μαρ­τύ­ριον ἡ ἐ­θνι­κή αὐ­τοῦ ἱ­στο­ρί­α∙ μαρ­τύ­ριον ἡ φι­λο­σο­φία­ αὐ­τοῦ∙ μαρ­τύ­ριον ἡ κλί­σις αὐ­τοῦ∙ μαρ­τύ­ριον αἱ εὐ­γε­νεῖς αὐ­τοῦ δι­α­θέ­σεις∙ μαρ­τύ­ριον ἡ παγ­κό­σμιος ἱ­στο­ρί­α∙ μαρ­τύ­ριον ἡ μα­κρο­βι­ό­της αὐ­τοῦ, ἐξ ἧς δυ­νά­με­θα ἀ­δι­στά­κτως νά συμ­πε­ρά­νω­μεν καί τήν αἰ­ω­νι­ό­τη­τα αὐ­τοῦ, διά τό αἰ­ώ­νιον ἔρ­γον τοῦ Χρι­στι­α­νι­σμοῦ με­θ᾿ οὗ συ­νε­δέ­θη ὁ Ἑλ­λη­νι­σμός. 
Ἡ ἑλ­λη­νι­κή φι­λο­σο­φί­α ἐ­γέ­νε­το τῇ Ἑλ­λη­νι­κῇ φυ­λῇ παι­δα­γω­γός πρός κα­τα­νό­η­σιν τῆς ἀ­πο­κα­λυ­φθεί­σης ἀ­λη­θεί­ας. Ὁ ἔ­ρως πρός τήν φι­λο­σο­φί­αν ἐ­γέ­νε­το ἔ­ρως πρός τόν χρι­στι­α­νι­σμόν, καί ἡ φι­λο­σο­φί­α ἀ­πέ­βη πί­στις εἰς Χρι­στόν. Ὁ ἔ­ρως ἄ­ρα πρός τήν ἀ­λή­θειαν ὑ­πῆρ­ξεν ὁ λό­γος, δι᾿ ὅν ἡ ἑλ­λη­νι­κή φυ­λή ἅ­μα τῇ ἐμ­φα­νί­σει τῆς ἀ­πο­κα­λυ­φθεί­σης ἀ­λη­θεί­ας ἐ­γέ­νε­το ταύ­της ἐ­ρα­στής καί ὀ­πα­δός καί ἐ­νε­σταρ­νί­σθη καί ἐ­νε­κολ­πώ­θη αὐ­τήν καί τό αἷ­μα αὐ­τῆς ἀ­φει­δῶς ὑ­πέρ αὐ­τῆς ἐ­ξέ­χε­εν. Ἐ­πει­δή λοι­πόν τοια­ύτη ἡ Ἑλ­λη­νι­κή φι­λο­σο­φί­α καί οὗ­τος ὁ λό­γος, δι᾿ ὅν ἡ ἑλ­λη­νι­κή φυ­λή πρώ­τη ἠ­σπά­σθη τόν χρι­στι­α­νι­σμόν, διά τοῦ­το ἔ­λα­βον ὡς θέ­μα με­λέ­της τήν ἑλ­λη­νι­κήν φι­λο­σο­φί­αν ὡς προ­παι­δεί­αν εἰς τόν χρι­στι­α­νι­σμόν, ὡς θέ­μα πολ­λῆς σπου­δαι­ό­τη­τος διά τούς Ἕλ­λη­νας.
Ναί, ὁ Ἕλ­λην ἐ­γεν­νή­θη κα­τά θεί­αν πρό­νοι­αν δι­δά­σκα­λος τῆς ἀν­θρω­πό­τη­τος∙ τοῦ­το τό ἔρ­γον ἐ­κλη­ρώ­θη αὐ­τῷ∙ αὕτη ἧν ἡ ἀ­πο­στο­λή αὐ­τοῦ∙ αὕτη ἡ κλῆ­σις αὐ­τοῦ ἐν τοῖς ἔθνε­σιν∙ μαρ­τύ­ριον ἡ ἐ­θνι­κή αὐ­τοῦ ἱ­στο­ρί­α∙ μαρ­τύ­ριον ἡ φι­λο­σο­φί­α αὐ­τοῦ∙ μαρ­τύ­ριον ἡ κλῆ­σις αὐ­τοῦ∙ μαρ­τύ­ριον αἱ εὐ­γε­νεῖς αὐ­τοῦ δι­α­θέ­σεις∙ μαρ­τύ­ριον ἡ παγ­κό­σμιος ἱ­στο­ρί­α∙ μαρ­τύ­ριον ἡ μα­κρο­βι­ό­της αὐ­τοῦ, ἐξ ἧς δυ­νάμε­θα ἀ­δι­στά­κτως νά συμ­πε­ρά­νω­μεν καί τήν αἰ­ω­νι­ό­τη­τα αὐ­τοῦ, διά τό αἰ­ώ­νιον ἔρ­γον τοῦ Χρι­στι­α­νι­σμοῦ με­θ᾿ οὗ συ­νε­δέ­θη ὁ Ἑλ­λη­νι­σμός∙ δι­ό­τι ἐ­νῶ ὅ­λα τά ἔ­θνη τά ἐμ­φα­νι­σθέν­τα ἐ­πί τῆς παγ­κο­σμί­ου σκη­νῆς ἦλ­θον καί πα­ρῆλ­θον, μό­νον τό Ἑλ­λη­νι­κό ἔ­μει­νε ὡς πρό­σω­πον δρῶν ἐ­πί τῆς παγ­κο­σμί­ου σκη­νῆς κα­θ᾿ ὅ­λους τούς αἰ­ώ­νας∙ καί τοῦ­το, δι­ό­τι ἡ ἀν­θρω­πό­της δεῖ­ται αἰ­ω­νί­ων δι­δα­σκά­λων∙ μαρ­τύ­ριον τέ­λος ἡ ἐ­κλο­γή αὐ­τοῦ με­τα­ξύ τῶν ἐ­θνῶν ὑ­πό τῆς θεί­ας προ­νοί­ας, ὅ­πως ἐμ­πι­στευ­θῇ αὐ­τῷ, τήν ἱ­ε­ράν πα­ρα­κα­τα­θή­κην τήν ἁ­γί­αν πί­στιν, τήν θρη­σκεί­αν τῆς ἀ­πο­κα­λύ­ψε­ως καί τό θεῖ­ον ἔρ­γον τῆς ἀ­πο­στο­λῆς αὐ­τῆς, τό αἰ­ώ­νιον ἔρ­γον τῆς σω­τη­ρί­ας διά τῆς δι­α­πλά­σε­ως ἁ­πά­σης τῆς ἀν­θρω­πό­τη­τος κα­τά τάς ἀρ­χάς τῆς ἀ­πο­κα­λυ­φθεί­σης θρη­σκεί­ας. Τό ἔρ­γον τοῦ­το ἀ­λη­θῶς ἀ­νε­τέ­θη τῇ Ἑλ­λη­νι­κῇ φυ­λῇ∙ τοῦ­το μαρ­τυ­ρεῖ­ται ὑ­πό τῆς ἱ­στο­ρί­ας∙ ἕν μό­νον βλέμ­μα ρι­πτό­με­νον εἰς τήν ἱ­στο­ρί­αν τοῦ χρι­στι­α­νι­σμοῦ ἐ­παρ­κεῖ ὅ­πως πι­στώ­σῃ τήν ἀ­λή­θειαν ταύ­την. Ἐν τῇ ἱ­στο­ρί­ᾳ τοῦ χρι­στι­α­νι­σμοῦ ἀ­πό τῆς πρώ­της σε­λί­δος αὐ­τῆς ἀ­να­φαί­νε­ται ἡ τῆς Ἑλ­λη­νι­κῆς φυ­λῆς ἐν τῷ χρι­στι­α­νι­σμῷ δρά­σις, καί ἡ κλῆ­σις αὐ­τῆς, ἵ­να ἀ­να­λά­βη τό μέ­γα τῆς ἀ­πο­στο­λῆς τοῦ χρι­στι­α­νι­σμοῦ ἔρ­γον. Οἱ θεῖ­οι τοῦ Σω­τῆ­ρος λό­γοι «νῦν ἐ­δο­ξά­σθη ὁ υἱ­ός τοῦ ἀν­θρώ­που», ὅτε ἀ­νηγ­γέλ­θη αὐ­τῷ ὅ­τι Ἕλ­λη­νες ἤ­θε­λον ἰ­δεί­ναυ­τον, ἐ­νεῖ­χον βα­θεί­αν ἔν­νοι­αν∙ ἡ ρῆ­σις ἧν προ­φη­τεί­α, πρόρ­ρη­σις τῶν μελ­λόν­των∙ οἱ ἐ­κεῖ ἐμ­φα­νι­σθέν­τες Ἕλ­λη­νες ἦσαν οἱ ἀν­τι­πρό­σω­ποι ὅ­λου τοῦ Ἑλ­λη­νι­κοῦ ἔ­θνους∙ ἐν τῇ πα­ρου­σί­ᾳ αὐ­τῶν δι­εῖ­δεν ὁ θε­άν­θρω­πος Ἰ­η­σοῦς τό ἔ­θνος ἐ­κεῖ­νο, εἰς ὅ ἔ­μελ­λε νά πα­ρα­δώ­ση τήν ἱ­ε­ράν πα­ρα­κα­τα­θή­κην, ἵνα δι­α­φυ­λα­χθῇ τῇ ἀν­θρω­πό­τη­τι. Ἐν τῇ ἐ­πι­ζη­τή­σει αὐ­τῶν δι­έ­γνω τήν προ­θυ­μί­αν τῆς ἀ­πο­δο­χῆς τῆς ἑ­αυ­τοῦ δι­δα­σκα­λί­ας, δι­εῖ­δε τήν ἑ­αυ­τοῦ δό­ξαν, τήν ἐκ τῆς πί­στε­ως τῶν ἐ­θνῶν, καί ἀ­νε­γνώ­ρι­σε τό ἔ­θνος, ὅ­περ πρός τόν σκο­πόν τοῦ­τον προ­ώ­ρι­στο ἀ­πό κα­τα­βολῆς κό­σμου.
Τό Ἑλ­λη­νι­κόν ἔ­θνος ἕ­νε­κα τῆς φυ­σι­κῆς αὐ­τοῦ ταύ­της ἰ­δι­ό­τη­τος ἀ­πέ­βη ἀ­λη­θῶς ὀ­φθαλ­μός ἐ­τά­ζων τά τε ἐμ­φα­νῆ καί τά κε­κα­λυμ­μέ­να ὑ­πό τοῦ πέ­πλου τοῦ μυ­στη­ρί­ου∙ ἠ­τέ­νι­σεν ἔκ­θαμ­βον πρός τό ἔκ­πα­γλον κάλ­λος τοῦ κό­σμου τῆς δη­μι­ουρ­γί­ας, καί ἀ­νε­ζή­τη­σε τόν θεῖ­ον δη­μι­ουρ­γόν ἐν τοῖς δη­μι­ουρ­γή­μα­σιν αὐ­τοῦ∙ ἡ εἰ­κών τοῦ θεί­ου καλ­λι­τέ­χνου δη­μι­ουρ­γοῦ θεί­ῳ δα­κτύ­λῳ ἐγ­γε­γραμ­μέ­νη ἐν τοῖς δη­μι­ουρ­γή­μα­σιν αὐ­τοῦ προ­σείλ­κυ­σεν αὐ­τόν καί ἀ­φήρ­πα­σεν. Ἡ εἰ­κών τοῦ Θε­οῦ κα­τε­νο­ή­θη ἐν μι­κρο­γρα­φί­ᾳ ἐν τῇ καλ­λι­τε­χνι­κῇ κα­τα­σκευ­ῇ τῶν ὄν­των, το­σού­τῳ ἐν τῇ θαυ­μα­σί­ᾳ κα­τα­σκευ­ῇ τῶν με­γί­στων δη­μι­ουρ­γη­μά­των∙ ἡ ἀ­να­ρίθ­μη­τος ποι­κι­λί­α ἡ ἀ­πό τῶν ἐ­λα­χί­στων δι᾿ ἀ­πεί­ρου σο­φί­ας ἐ­κτυ­λισ­σο­μέ­νη καί πρός τά μέ­γι­στα κα­τα­λή­γου­σα, ἀ­πο­βαί­νει τῷ φι­λο­σό­φῳ ἀ­πει­ρο­βάθ­μιος κλί­μαξ, ἥς ἡ κο­ρυ­φή ἐν τῷ Οὐ­ρα­νῷ, ἥν θα­ραλ­λέ­ῳ βή­μα­τι ἀ­να­βαί­νων ἀ­νέρ­χε­ται αὐ­τήν ἀ­δι­α­λεί­πτως τάς βαθ­μί­δας ἀ­μεί­βων, καί μό­νον πρός οὐ­ρα­νόν ἀ­τε­νί­ζων αἵ­ρε­ται ὁ­λο­νέν ἀ­πό τῆς γῆς, ἀ­πο­δυ­ό­με­νος τόν πε­ριτ­τόν γή­ϊνον φόρ­τον, καί ζη­τεῖ νά ἀ­πο­βῇ πνεῦ­μα, ὅ­πως προ­σεγ­γί­σει τῷ θεί­ῳ πνεύ­μα­τι, οὗ­τι­νος τόν θρό­νον τί­θη­σιν ἐν Οὐ­ρα­νῷ∙ ἐν­νο­εῖ ὅ­τι μί­α ἀρ­χή, μί­α δύ­να­μις, μί­α ἄ­πει­ρος σο­φί­α, ἕν ὅν θεῖ­ον ἀ­γα­θόν ἐ­γέ­νε­το ὁ δη­μι­ουρ­γός τῆς θαυ­μα­στῆς ταύ­της δη­μι­ουρ­γί­ας. Ἡ κα­τα­νό­η­σις τοῦ θεί­ου ἐκ τοῦ θεί­ου αὐ­τῶν ἰ­δι­ο­τή­των γεν­νᾶ ἐν αὐ­τῷ τό συ­ναί­σθη­μα τῆς ἀ­γά­πης καί τῆς λα­τρεί­ας∙ ἡ καρ­δί­α αὐ­τοῦ πλη­ροῦ­ται θεί­ου τι­νός ἔ­ρω­τος καί θερ­μαί­νε­ται ὑ­πό θεί­ου πυ­ρός∙ αἰ­σθά­νε­ται, ὅ­τι ἐν αὐ­τῷ, κα­τοι­κεῖ μυ­στι­κή τίς δύ­να­μις, ἕλ­κου­σα αὐ­τόν πρός τό θεῖ­ον∙ ἡ ἰ­σχύς αὐ­τή εἶ­ναι ἀ­κα­τά­λη­πτος ἀλ­λ᾿ ἰ­σχυ­ρά ὡς δύ­να­μις θεί­α∙ κυ­ρι­εύ­ει αὐ­τοῦ καί δι­ευ­θύ­νει τάς τε πνευ­μα­τι­κάς αὐ­τοῦ καί σω­μα­τι­κάς δυ­νά­μεις κα­τά τήν ἰ­δί­αν βού­λη­σιν∙ ἔ­χει βού­λη­σιν ἑ­τέ­ραν πα­ρά τήν θέ­λη­σιν τοῦ αἰ­σθη­τι­κοῦ ἀν­θρώ­που∙ αὕτη ἐν αὐ­τῷ κρα­τεῖ καί εὐ­θύ­νει τά πάν­τα∙ πε­ρί­ερ­γον τό φαι­νό­με­νον∙ τί τοῦ­το, ἐ­ρω­τᾶ, τό γεν­νη­θέν ἐν ἐ­μοί; Τίς ἡ σχέ­σις ἐ­μοῦ πρός τό θεῖ­ον, πρός ὅ ἡ ἐν ἐ­μοί αὕ­τη δύ­να­μις σπεύ­δει ἀ­κα­τά­σχε­τος, πρός ὅ ζη­τεῖ νά προ­σπε­λά­ση, πρός ὅ τεί­νει νά ἀ­φο­μοι­ω­θεῖ;
Ὁ Ἕλ­λην λοι­πόν διά τῆς φι­λο­σο­φί­ας ἐ­γνώ­ρι­σε πρῶ­τον τήν ὕ­παρ­ξιν τοῦ θεί­ου καί εἶτα ἑ­αυ­τόν, οἷος ἀ­λη­θῶς ἔ­στι∙ διά τῆς γνώ­σε­ως τοῦ Θε­οῦ ἔ­σχε τε­λεί­αν ἑ­αυ­τοῦ γνῶ­σιν∙ γνω­ρί­σας δέ ἑ­αυ­τόν ἔ­γνω τήν σχέ­σιν αὐ­τοῦ πρός τό θεῖ­ον, τήν εὐ­γέ­νειαν αὐ­τοῦ, καί ἔ­γνω ὅ­τι πρός τό θεῖ­ον ἀ­φο­μοί­ω­σις εἶ­ναι τό πρώ­τι­στον τῶν κα­θη­κόν­των. Ἔ­γνω δ᾿ ὅ­τι ἡ ἐν τῷ κό­σμῳ ἀ­πο­στο­λή του εἶ­ναι ἡ τε­λεί­ω­σις, ἡ ἀ­νύ­ψω­σις αὐ­τοῦ ἀ­πό τοῦ ὑ­λι­κοῦ κό­σμου πρός τόν πνευ­μα­τι­κόν∙ ὅ­τι ὁ πνευ­μα­τι­κός κό­σμος δέ­όν ἐ­στι νά ζω­ο­γο­νῆ τόν ὑ­λι­κόν κό­σμον, ὅ­τι τό πνεῦ­μα ἀ­νάγ­κη νά ἐ­πι­κρα­τή­ση τῆς ὕ­λης, ὅ­τι οἱ πνευ­μα­τι­κοί νό­μοι δέ­όν ἐ­στι νά ὧσιν ἰ­σχυ­ρό­τε­ροι τῶν ἐν αὐ­τῷ φυ­σι­κῶν νό­μων∙ ὅ­τι πρέ­πόν ἐ­στιν ἐν αὐ­τῷ νά ἐ­πι­κρα­τῶ­σιν οὗ­τοι ὡς λο­γι­κοί∙ ὅ­τι ὁ ἄν­θρω­πος γί­νε­ται τέ­λει­ος ἀ­φο­μοι­ού­με­νος τῷ Θε­ῷ, καί ὅ­τι ἀ­φο­μοι­οῦ­ται πρός τό θεῖ­ον ὅ­ταν κο­σμῆ­ται ὑ­πό τῆς εὐ­σε­βεί­ας, τῆς δι­και­ο­σύ­νης, τῆς ἀ­λη­θεί­ας καί τῆς ἐ­πι­στή­μης∙ δι­ό­τι ἀ­λη­θῶς αἱ ἀ­ρε­ταί αὗ­ται κέ­κτην­ται τε­λει­ω­τι­κήν ἐν αὐ­­ταῖς δύ­να­μιν∙ δι­ό­τι ἡ μέν εὐ­σέ­βεια γί­νε­ται προ­σπέ­λα­σις πρός τό θεῖ­ον, ἡ δέ δι­και­ο­σύ­νη, ἡ ἀ­λή­θεια καί ἡ ἐ­πι­στή­μη, γί­νον­ται αὐ­τῷ εἰς εἰ­κό­να καί ὁ­μοί­ω­μα θεῖ­ον.
Ὁ Ἕλ­λην γνω­ρί­σας τίς εἶ­ναι καί τίς ὀ­φεί­λει νά ἀ­πο­βῆ, σκο­πόν ἔ­θε­το τήν ἑ­αυ­τοῦ τε­λεί­ω­σιν∙ ἐ­γέ­νε­το ἐ­ρα­στής τοῦ πνεύ­μα­τος καί ἐ­δη­μι­ούρ­γη­σε κό­σμον πνευ­μα­τι­κόν, ἐν ὧ ἤ­θε­λε νά ζῆ∙ ἡ γνῶ­σις τοῦ κα­λοῦ, τοῦ ἀ­γα­θοῦ, τοῦ ἀ­λη­θοῦς καί ἡ ἔμ­φυ­τος πρός τόν πλη­σί­ον ἀ­γά­πη ἀ­νέ­πτυ­ξεν ἐν τῇ καρ­δί­ᾳ τοῦ Ἕλ­λη­νος τόν πό­θον τῆς αὐ­το­με­τα­δό­σε­ως, καί ὁ Ἕλ­λην ἀ­πά­βη δι­δά­σκα­λος τῆς ἀν­θρω­πό­τη­τος∙ ὁ Ἕλ­λην ἐ­ζή­τη­σε νά ἀ­φο­μοι­ώ­ση τούς πάν­τας, δέν ἐ­ζή­τη­σε δού­λους ἀλ­λ᾿ ἐ­λευ­θέ­ρους. Τοῦ­το ἠ­γά­πη­σε καί ἡ θεί­α αὐ­τοῦ ἀ­γά­πη ἐ­γέ­νε­το τό ἐ­λα­τή­ριον ὅ­λων τῶν ὁρ­μῶν του∙ αὕ­τη ἐ­μόρ­φω­σε καί τόν ἐ­θνι­κόν αὐ­τοῦ χα­ρακτή­ρα, ὅ­στις δι­έ­μει­νεν ἀ­ναλ­λοί­ω­τος. 

 ΠΕΡΙΟΔΙΚΟ ‘Ἐρῶ’ , ΙΒ΄ ΤΕΥΧΟΣ, ΟΚΤ.-ΔΕΚ. 2012


http://www.enromiosini.gr/%CF%80%CE%B5%CF%81%CE%B9-%CF%84%CE%B7%CF%83-%CE%B5%CE%BB%CE%BB%CE%B7%CE%BD%CE%B9%CE%BA%CE%B7%CF%83-%CF%86%CE%B9%CE%BB%CE%BF%CF%83%CE%BF%CF%86%CE%B9%CE%B1%CF%83-%CF%89%CF%83-%CF%80%CE%B1%CE%B9%CE%B4/

ΣΤΗΝ Μ. ΒΡΕΤΑΝΙΑ Ο ΧΡΙΣΤΙΑΝΙΣΜΟΣ ΚΑΤΑΡΡΕΕΙ ΕΝΩ ΕΠΕΛΑΥΝΕΙ ΤΟ ΙΣΛΑΜ

του Νίκου Χειλαδάκη

Μια άκρως θλιβερή αλλά και πολύ ανησυχητική διαπίστωση κάνει η βρετανική εφημερίδα, Daily Mail και την οποία αναδημοσιεύει με «περισσή χαρά» η τουρκική ισλαμική εφημερίδα, Yeni Şafak, ότι όλο και λιγότεροι χριστιανοί πηγαίνουν να προσευχηθούν στους χριστιανικούς ναούς στην Μεγάλη Βρετανία την ίδια ώρα που κάνουν την εμφάνισή τους όλο και περισσότεροι μουσουλμάνοι να προσεύχονται και μάλιστα σε δημόσιους χώρους δίνοντας την εντύπωση ότι η χώρα είναι καθαρά μουσουλμανική.   
Είναι δε χαρακτηριστικό ότι για να καταδείξει αυτή την κατάσταση η βρετανική εφημερίδα δημοσιεύει κάποιες φωτογραφίες που δείχνουν με έντονο τρόπο αυτό το κοντράστ της θρησκευτικής παρουσίας του χριστιανισμού και του Ισλάμ στην Μεγάλη Βρετανία. Όπως αναφέρεται, ενώ την ίδια ώρα μόλις δώδεκα άτομα βρίσκονταν στην χριστιανική εκκλησία και προσεύχονταν, λίγο παρακάτω έξω από ένα μουσουλμανικό τέμενος εκατοντάδες μουσουλμάνοι τελούσαν το γνωστό ναμάζ, δηλαδή την μουσουλμανική προσευχή και μάλιστα δημόσια δείχνοντας την μεγάλη τους πίστη αλλά και την ραγδαία εξάπλωση του Ισλάμ.
Εκτός όμως από αυτές τις πράγματι θλιβερές εικόνες, η βρετανική εφημερίδα παραθέτει και κάποια άλλα άκρως ανησυχητικά στοιχεία σχετικά με την μεγάλη πτώση του χριστιανισμού και την παράλληλη άνοδο του Ισλάμ. Σύμφωνα λοιπόν με τα στοιχεία της βρετανικής εφημερίδας το ποσοστό των Βρετανών που δηλώνουν ότι είναι χριστιανοί από 71,1% που ήταν πριν από δέκα χρόνια σήμερα έχει πέσει στο 59,3% με σαφείς καθοδικές τάσεις που θα ενταθούν τα επόμενα χρόνια. Αντίθετα το προσιτό των μουσουλμάνων μέσα σε δέκα χρόνια σημείωσε αυξηση 4,8% φτάνοντας στα 3 εκατομμύρια για πρώτη φορά ένας τόσο μεγάλος αριθμός μουσουλμάνων στην χώρα.  Σύμφωνα με την Daily Mail μέσα στα επόμενα είκοσι χρόνια η Μεγάλη Βρετανία από χριστιανική χώρα θα έχει μετατραπεί σε μουσουλμανική και το Ισλάμ θα είναι η απόλυτη πλειοψηφία ενώ οι χριστιανικοί ναοί θα έχουν γίνει μουσειακά κτίρια και παράλληλα τα τζαμιά θα είναι γεμάτα από εκατοντάδες χιλιάδες μουσουλμάνους. Μάλιστα, όπως αναφέρεται χαρακτηριστικά, μια γνωστή οδός στο Λονδίνο, η οδός Brune, έχει ονομαστεί σε «οδός Μέκκα» εξ’ αιτίας του μεγάλου μουσουλμανικού τεμένους που φιλοξενεί κάθε μέρα εκατοντάδες ακόμα και χιλιάδες μουσουλμάνους.
Το θέμα είναι άκρως ανησυχητικό και δείχνει αφ’ ενός την μεγάλη παρακμή στην οποία έχει πέσει ο δυτικός χριστιανισμός που δημιουργήθηκε από το μεγάλο σχίσμα και την μετέπειτα πορεία αλλοίωσης θεμελιωδών χριστιανικών διδασκαλιών και της λογικοποίησης του χριστιανικού μηνύματος περιορίζοντάς το σε καθαρά φθαρτά ανθρώπινα όρια και από την άλλη την αλματώδη εξάπλωση του Ισλάμ σε μια αποθρησκειοποιημένη και άθεη Ευρώπη με ανυπολόγιστες συνέπειες για τον γενικό θρησκευτικό χαρακτήρα της γηραιάς ηπείρου. Να μην ξεχνάμε εδώ αυτό που έχει πει πριν από λίγο καιρό ο Ταΐπ Ερντογάν, ότι η Ευρώπη έχει ήδη κατακτηθεί από το Ισλάμ.
Σε όλη αυτή την πράγματι τραγική κατάσταση αποχριστιανοποίησης της Ευρώπης που έχει ψυχοφθόρες συνέπειες στην ευρωπαϊκή ψυχολογία με προεκτάσεις στην εξάπλωση πολλών ανώμαλων προτύπων, (όπως η «ελεύθερη» συμβίωση, η ομοφυλοφιλία και όλα τα συναφή), ο ρόλος της Ορθοδοξίας αποκτά ακόμα μεγαλύτερη σημασία και σίγουρα η ευθύνη των Ορθοδόξων είναι τεράστια απέναντι σε όλη αυτή την ισλαμική λαίλαπα που ενισχύεται απο την θρησκευτική βία και  από τις γνωστές θρησκευτικές ακρότητες. 

ΓΙΑ ΤΗΝ ΄΄ΕΝΩΜΕΝΗ ΡΩΜΗΟΣΥΝΗ΄΄


http://www.enromiosini.gr/arthrografia/15984-%CF%83%CF%84%CE%B7%CE%BD-%CE%BC-%CE%B2%CF%81%CE%B5%CF%84%CE%B1%CE%BD%CE%B9%CE%B1-%CE%BF-%CF%87%CF%81%CE%B9%CF%83%CF%84%CE%B9%CE%B1%CE%BD%CE%B9%CF%83%CE%BC%CE%BF%CF%83-%CE%BA%CE%B1%CF%84%CE%B1%CF%81/