ΕΜΠΡΑΚΤΗ ΣΥΓΓΝΩΜΗ (ΜΕΑ CULPA) ΤΟΥ ΒΑΤΙΚΑΝΟΥ: «ΝΑ ΑΠΟΔΩΣΕΙ ΟΤΙ ΠΑΡΑ ΤΗΣ ΕΚΚΛΗΣΙΑΣ ΑΦΗΡΕΣΕ ΩΣ ΜΗ ΩΦΕΙΛΕ»

ΕΜΠΡΑΚΤΗ ΣΥΓΓΝΩΜΗ (ΜΕΑ CULPA) ΤΟΥ ΒΑΤΙΚΑΝΟΥ:

«ΝΑ ΑΠΟΔΩΣΕΙ ΟΤΙ ΠΑΡΑ ΤΗΣ ΕΚΚΛΗΣΙΑΣ ΑΦΗΡΕΣΕ ΩΣ ΜΗ ΩΦΕΙΛΕ»*

Του Β. Χαραλάμπους, θεολόγου

(Σχόλιο στη δήλωση του Πάπα Φραγκίσκου για τις διαιρέσεις των Χριστιανών και την ενότητα της Εκκλησίας)

Σε άρθρο της Vatican insider ημερομηνίας 27 Αυγούστου 2014, σε ανταπόκριση του Domenico Agasso από τη Ρώμη, έγινε αναφορά στην ομιλία του Πάπα Φραγκίσκου, μπροστά σε ακροατήριο δώδεκα χιλιάδων Ρωμαιοκαθολικών (παπικών) στην Πλατεία του Αγίου Πέτρου.   Στην ομιλία του ο Πάπα Φραγκίσκος, αναφέρθηκε στο θέμα της διαίρεσης σε μια Χριστιανική κοινότητα, και τη χαρακτήρισε ως μια από τις σοβαρότερες αμαρτίες, και ότι τούτο δεν είναι έργο του Θεού αλλά του διαβόλου.   Μίλησε για την ανάγκη της ‘’ενότητας’’ μέσα στην Εκκλησία (εννοώντας τον Ρωμαιοκαθολικισμό - Παπισμό) και τις χριστιανικές κοινότητες.

Ο Konrad Raiser (Γενικός Γραμματέας του ΠΣΕ) στο σύγγραμμά του ‘’Το μέλλον του Οικουμενισμού’’  ορθώς αναφέρει «Περισσότερο καθαρά τώρα απ’ ότι τον καιρό αμέσως μετά την Β΄ Βατικανή Σύνοδο, μάλλον η έννοια ‘’της διαδικασίας ενότητας με τη Ρώμη’’ βρίσκεται στο προσκήνιο, παρά η αποκατάσταση της ενότητας».

Μεταξύ άλλων ο Πάπα Φραγκίσκος ανέφερε ότι «ακόμα και τώρα είμαστε διαιρεμένοι.  Στην ιστορία, ως Χριστιανοί έχουμε εξαπολύσει πολέμους μεταξύ μας, εξαιτίας θεολογικών διαφορών».  Αντί άλλης απάντησης ας αφήσομε τον Άγιο Μάρκο τον Ευγενικό να επεξηγήση ευθαρσώς «τις ο αίτιος του Σχίσματος», με τη φράση του «την μεν αιτίαν του Σχίσματος εκείνοι δεδώκασι». Για επακόλουθο της αποκοπής των Ρωμαιοκαθολικών (παπικών) από την Εκκλησία, ας υποδείξομε τον ακριβή λόγο του Αγίου Βασιλείου «Οι δε της Εκκλησίας αποστάντες ουκέτι έσχον την χάριν του Αγίου Πνεύματος».

        Για όσους αντιλαμβάνονται την εκκλησιαστική ενότητα, ως επανένωση της «διηρημένης» όπως την καλούν εκκλησίας, τα προβλήματα πιστεύω γίνονται ανυπέρβλητα και τα οικουμενιστικά ολισθήματα πολυποίκιλα.  Ο Άγιος Ιουστίνος Πόποβιτς, αναφέρει σχετικά, «η Εκκλησία ούσα καθολικώς εις και μοναδικός θεανθρώπινος οργανισμός εις όλους κόσμους, δεν είναι δυνατόν να διαιρεθή.  Κάθε διαίρεσις θα σήμαινε και τον θάνατον της».   Η ενότητα της Εκκλησίας  επιτυγχάνεται με την επιστροφή στην Μία Αγία Εκκλησία. «Εις και μοναδικός Θεάνθρωπος, η Κεφαλή της (Εκκλησίας), δεν δύναται να έχει πολλά σώματα» τονίζει ο  Άγιος Ιουστίνος Πόποβιτς και ως εκ τούτου δεν μπορούμε να μιλούμε για ενότητα των «διηρημένων εκκλησιών, αλλά για επιστροφή στην Εκκλησία».  Ευθαρσώς λοιπόν και πατροπαραδότως λέγομε ότι «Η Εκκλησία ου διατέτμηκεν».

Στο βιβλίο της Αρχαίας Εκκλησίας, «Διαταγαί των Αποστόλων», όπου υπάρχει αρχαίο κείμενο της Θείας Λειτουργίας, αναγινώσκομε «Υπέρ της Αγίας Καθολικής και Αποστολικής Εκκλησίας, της από περάτων έως περάτων δεηθώμεν, όπως ο Κύριος άσειστον αυτήν και ακλυδώνιστον διαφυλάξη και διατηρήση  μέχρι της συντελείας των αιώνων».  Το αναφερόμενο λοιπόν στα αρχαία λειτουργικά κείμενα, όπου η Εκκλησία χαρακτηρίζεται «από περάτων έως περάτων της γης» καταδεικνύει το Οικουμενικόν από Ορθόδοξη άποψη και όχι τη βαβέλειο  οικουμενιστική σύγχυση, για την  ένωση των «εκκλησιών» διαφόρων δογμάτων.  Άλλο είναι η ενότητα της Εκκλησίας και άλλο η ενότητα των Χριστιανών κάθε δόγματος.

Εάν ο Πάπας Φραγκίσκος επιθυμεί εμπράκτως την εκκλησιαστική ενότητα θα πρέπει «να αποδώσει στην Εκκλησία ότι παρ’ αυτής αφήρεσε ως μη ώφειλεν» κατά τον Άγιον Νεκτάριο.  Ο Γέροντας Γεώργιος (Καψάνης ) στο μικρό αλλά περιεκτικό βιβλίο του «Ορθοδοξία και Ρωμαιοκαθολικισμός (παπισμός)» επεξηγεί ότι «εκκλησιαστική ενότητα είναι η επιστροφή στη Εκκλησία»

*Η φράση «Να αποδώσει (ο Πάπας) ότι παρ’ αυτής (της Εκκλησίας) αφήρεσε ως μη ώφειλεν» ανήκει στον Άγιο Νεκτάριο

http://katanixis.blogspot.gr/2014/09/culpa.html?utm_source=feedburner&utm_medium=email&utm_campaign=Feed:+blogspot/gssUJ+(%CE%9A%CE%B1%CF%84%CE%AC%CE%BD%CF%85%CE%BE%CE%B9%CF%82)

ΣΤΟΝ ΑΓΙΟ ΝΕΚΤΑΡΙΟ

ΣΤΟΝ ΑΓΙΟ ΝΕΚΤΑΡΙΟ

9 Νοεμβρίου

            Η Αγία Ορθόδοξος του Χριστού Εκκλησία είναι ο χώρος μέσα στον οποίον ο άνθρωπος βρίσκει τον προορισμό του, τον σκοπό της υπάρξεώς του και τέλος την πηγή από την οποία αντλεί όλες τις δυνάμεις για να ανεβεί στα ύψη των αρετών και έτσι να μπορεί να μεταμορφωθεί από το απομονωμένο από τη θεία Χάρη άτομο στο αγιασμένο και θεούμενο πρόσωπο.  Η Ορθόδοξος Εκκλησία είναι το πνευματικό εργαστήρι μέσα στο οποίο διαπλάθεται και διαμορφώνεται η εικόνα του Χριστού πάνω στο χαρακτήρα του ανθρώπου και ο άνθρωπος γίνεται ζωντανή εικόνα του Θεού.  Μέσα από την προσωπική ζωή του κάθε πιστού μαρτυριέται η ζωή του Χριστού.
            Ο άνθρωπος αγιάζεται και σώζεται μόνον όταν βρίσκεται μέσα στους κόλπους της Ορθόδοξης Εκκλησίας και έξω απ’ αυτήν ούτε αγιασμός υπάρχει ούτε σωτηρία.  Η ύπαρξη των αγίων αποτελεί τη χειροπιαστή απόδειξη, ότι δηλαδή η σωτηρία υπάρχει και προσφέρεται μόνον από τον Χριστό μέσα στην Εκκλησία εκείνη που ο ίδιος ίδρυσε με το Αίμα Του.  Αυτή η σωτηρία προσφέρεται σ’ όλους εκείνους που πιστεύουν σωστά στο Όνομά Του και εφαρμόζουν τις Εντολές Του.  Στις αιρέσεις και στα σχίσματα δεν υπάρχει σωτηρία Γι’ αυτό και δεν υπάρχουν άγιοι.
            Οι άγιοι της Ορθόδοξης μας Εκκλησίας είναι οι άνθρωποι εκείνοι που απόδειξαν ότι είναι οι γνήσιοι φίλοι του Χριστού, απαρνήθηκαν τις αμαρτωλές πράξεις του κόσμου, σήκωσαν τον Σταυρό τους και ακολούθησαν Αυτόν.  Μέσα στη ψυχή των αγίων το Πανάγιο Πνεύμα  άναψε τη φλόγα της θείας αγάπης και θεώρησαν όλα τα πράγματα και τη δόξα του κόσμου αυτού ως σκύβαλα, μάταια και άνευ καμία αξίας.
            Οι άγιοι θερμαίνουν με το παράδειγμά τους τις ψυχές των πιστών που η αμαρτία ψύχρανε.  Αποτελούν τα φώτα του Χριστού που λάμπουν μέσα στο σκοτάδι και δείχνουν τον ίσιο δρόμο που οφείλομε να ακολουθήσουμε, τον δρόμο της ευσεβείας και της ενάρετης και ηθικής ζωής.
            Οι άγιοι αποτελούν τα αστέρια του νοητού στερεώματος της Εκκλησίας και αντανακλούν το Φως του Χριστού στον κόσμο χαρίζοντας ελπίδες και δυνάμεις με τις οποίες ενδυναμώνεται η πίστη και η ευσέβεια των πιστών χριστιανών.
Ένας νεοφανής αστέρας της Ορθοδόξου μας Εκκλησίας είναι ο σημερινός εορταζόμενος άγιος του Ελληνορθοδόξου Πατριαρχείου Αλεξανδρείας Νεκτάριος Κεφαλάς, Μητροπολίτης Πενταπόλεως, που με τους αγώνες του, την ταπείνωσή του, τη σιωπή του και την ανεξικακία του αναδείχθηκε, με τη Χάρη του Χριστού, το νέκταρ των αρετών, το πολυτίμητο σκεύος των θείων Δωρεών του Αγίου Πνεύματος, το ύψος της ταπείνωσης, το βάθος της αγάπης.
Με την ασκητική του ζωή καταξιώθηκε να γίνει το πανευώδες αλάβαστρο της θείας ευωδίας του Παναγίου Πνεύματος και ο πρεσβευτής των ψυχών ο θερμότατος.  Ο άγιος Νεκτάριος αναδείχθηκε ο φωτεινός λύχνος που φωτίζει πλουσίως τις ψυχές των ευσεβών ανθρώπων με το Φως των Ευαγγελικών Διδαγμάτων.  Αναδείχθηκε ο άξιος υπηρέτης του Θεού Λόγου και ο άξιος Ποιμένας και λειτουργός των θείων Μυστηρίων.
Για την ενάρετη, αγνή και καθαρή ζωή του φθονήθηκε, διώχθηκε, συκοφαντήθηκε, περιφρονήθηκε από τον κόσμο, και παρ’ όλα αυτά υπόμεινε σιωπηλά και ταπεινά κάθε δοκιμασία.  Είχε πάντοτε βαθιά ριζωμένα στην καρδιά του τα λόγια του Χριστού που μας δίδαξε λέγοντας, «ει εμέ εδίωξαν και υμάς διώξουσιν».  Και ο Διάβολος, βλέποντας την αγωνιστικότητα του αγίου,  ξεσήκωσε πόλεμο εναντίον του δούλου του Θεού.
Όταν αποφασίσει κανείς να ακολουθήσει τον Θεό, τότε έρχεται σε αντίθεση με τον Διάβολο και εκείνος με τη σειρά του ξεσηκώνει όλους που πράττουν το θέλημά του.  Ο Διάβολος δεν πολεμά τους δικούς του, εκείνους που ζουν αμαρτωλή ζωή, εκείνους που έχουν αρνηθεί τον Χριστό, εκείνους που έπεσαν σε αίρεση ή σε σχίσματα.  Αυτούς δεν τους ενδιαφέρει, γιατί τους έχει στο χέρι.  Πολεμά εκείνους που βαδίζουν τον δρόμο του Θεού, τον δρόμο των αρετών και της μετανοίας.
Ο Απόστολος Παύλος μας διδάσκει λέγοντας, ότι «ουκ έστι η πάλη ημών προς αίμα και σάρκα, αλλά προς τας αρχάς, προς τας εξουσίας του κοσμοκράτορος του σκότους του αιώνος τούτου». 
Ο άγιος Νεκτάριος υπήρξε μία προσωπικότητα που διακρίθηκε στους πνευματικούς αγώνες κατά του Διαβόλου και αποτελεί ένα φωτεινό παράδειγμα για όλους τους πιστούς κάθε εποχής.
Στην εποχή μας, που τα ιδανικά, οι ηθικές αξίες και οι αρετές καταπολεμούνται από τις κοσμικές και σκοτεινές δυνάμεις του αιώνα αυτού, η προσωπικότητα του αγίου Νεκταρίου προβάλλεται σαν φωτεινός φάρος που φωτίζει τις ψυχές εκείνες που ταλαιπωρούνται και τις καθοδηγεί στον ασφαλή λιμένα της σωτηρίας, που είναι ο Χριστός.
Ο άγιος Νεκτάριος υπήρξε ο συνεχιστής της Πατερικής Παράδοσης της Ορθοδόξου Εκκλησίας και καταξιώθηκε του χαρίσματος της θαυματουργίας, τόσον όσον ήταν ακόμα ζωντανός, αλλά και μετά τον θάνατό του.  Το ιερό του λείψανο παρέμεινε πάνω από είκοσι χρόνια άφθορο, εκχύνοντας την άρρητη ευωδία της αγιότητας «ως μυροθήκη του Αγίου Πνεύματος».  Η αποκατάσταση του αγίου Νεκταρίου στην κανονική τάξη του Ελληνορθοδόξου Πατριαρχείου έγινε τα τελευταία χρόνια, επί της Πατριαρχείας του μακαριστού Πάπα και Πατριάρχου Αλεξανδρείας και πάσης Αφρικής κυρού Πέτρου του Ζ΄, ο οποίος με Συνοδική Απόφαση ζήτησε συγχώρηση εκ μέρους όλων εκείνων που τον είχαν αδικήσει και ανέγραψε το όνομά του ξανά στον κατάλογο των κανονικών Επισκόπων του Πατριαρχείου Αλεξανδρείας.  Την ώρα εκείνη και όταν έφερναν οι αρχιερείς την εικόνα του αγίου μέσα στη συνοδική αίθουσα, πλημμύρισε ο χώρος ουράνιας ευωδίας.
Όσοι επικαλούνται τον άγιο αμέσως συντρέχει για να σώσει εκείνους που με πίστη και ευλάβεια επικαλούνται το όνομά του.  Ο Θεός αντιδοξάζει μέσα στην Εκκλησία Του εκείνους που Τον δόξασαν μέσα από τη ζωή τους.
Η ιερά αυτή στιγμή μας καλεί να ενθυμηθούμε μερικά λόγια του μακαριστού αγίου Γέροντος Αμφιλοχίου Μακρή, ο οποίος περιγράφει τη γνωριμία του με τον άγιο Νεκτάριο. «Τον θεωρούσα ζωντανό άγιο, που εμφορείτο από ακραιφνές ορθόδοξο πνεύμα.  Η μετ’ αυτού συναναστροφή πλημμύριζε τη ψυχή μου με αισθήματα σεβασμού και ευλάβειας προς την αΥιότητά του και όταν εξομολοΥιόμουνα, διέκρινα την μεγάλη αγάπη του, την άκρα ταπείνωσή του, και το βάθος της πνευματικότητάς του.  Αυτόν είχα σαν στήριγμα στους πειρασμούς της μοναχικής μου ζωής».
Δόλος δεν υπήρχε στην καρδιά του, ένας μόνος διακαής πόθος φλόγιζε τη ψυχή του, να δει τον μοναχικό βίο να ξαπλώνεται σ’ όλο το έθνος, για να μπορέσει η Εκκλησία να βρίσκει στρατιώτες αφοσιωμένους σ’ Αυτήν και να αντλεί τη δύναμη και το κύρος Της από τα προπύργια του Χριστιανισμού, τα Μοναστήρια μας.
Η σημερινή γιορτή του αγίου Νεκταρίου έχει να μας μεταφέρει τα εξής μηνύματα.  Πρώτον, ότι ο Θεός πάντοτε θα αναδεικνύει σε κάθε εποχή τους αγίους Του με σκοπό να ενθαρρύνει και να ενισχύει την πίστη των χριστιανών.  Δεύτερον, ότι μόνον όταν έχει κανείς ζωντανή σχέση με την Εκκλησία του Χριστού μπορεί να φθάσει στα ύψη της αγιότητα ς.  Διότι, μακράν της Εκκλησίας ούτε αγιάζεται κανείς, ούτε και σώζεται.
Ο άγιος Νεκτάριος αναδείχθηκε με έργα και λόγια άξιος ιεράρχης και γι’ αυτό αναδείχθηκε ναός του Παναγίου Πνεύματος, αποδεικνύοντας, ότι ο άνθρωπος της εποχής μας και κάθε εποχής μπορεί να αγιαστεί και να φθάσει στα ύψη της θεώσεως.

http://www.enromiosini.gr/arthrografia/%CF%83%CF%84%CE%BF%CE%BD-%CE%B1%CE%B3%CE%B9%CE%BF-%CE%BD%CE%B5%CE%BA%CF%84%CE%B1%CF%81%CE%B9%CE%BF-2/

Περί σιωπής. Άγιος Νεκτάριος Πενταπόλεως

Περί σιωπής

Το να σιωπάς είναι πράγματι αποτέλεσμα και καρπός βασιλικής και ευγενικής παιδείας. Αυτός που έμαθε να σιωπά, αυτός έμαθε και να μιλάει. Γιατί η σιωπή είναι προϊόν σύνεσης όχι μικρότερης από το να μιλάει κανείς συνετά.
Έτσι λοιπόν αυτός που δεν ξέρει να σιωπά, ούτε να συζητάει μπορεί. Για τον νέο μάλιστα, η σιωπή δημιουργεί περιβάλλον ασφαλές΄ και μάλιστα όταν ακούει τον άλλον και δεν ταράζεται ούτε αντιμιλάει με άπρεπα λόγια.
Ακόμη κι αν τα λόγια που ακούει δεν του πολυαρέσουν, να τα ανέχεται και να περιμένει να σταματήσει ο συνομιλητής του. Ούτε αμέσως να προβάλλει την αντίρρησή του, αλλά, όπως λέει ο Αισχίνης, να του αφήνει χρόνο, μήπως και θέλει να προσθέσει κάτι ακόμη στα λεγόμενά του ο άλλος, ή κάτι να διορθώσει ή να αφαιρέσει από μόνος του.
Αυτοί δε που αμέσως διακόπτουν, ούτε ακούν ούτε ακούγονται, μιλούν σ’ αυτούς που ταυτόχρονα μιλούν κι έτσι καταλήγουν να φέρονται άσχημα (Πλούταρχος).
Η σιγή είναι μητέρα τής προσοχής, κρίκος τής πύλης τού ουρανού, κλειδί τού Παραδείσου» (Ιωάννης της Κλί­μακας).
Η σιγή είναι ένδειξη σωφροσύνης' ωστόσο, αυτή, από μόνη της, δεν μπορεί να φέρει τη μεταμέλεια. Ακόμη κι αυτούς που δεν έχουν παιδεία, η σιωπή τους μεταμορφώνει σε φρόνιμους και σεμνούς.

Είναι αγαθό το να σιωπάς, παρά να μιλάς και μακάριος αυτός που έχει βρει και κρατήσει αυτό το κλειδί. Είναι καλύτερος αυτός που σιωπά απ' αυτόν που μιλάει, ακόμη κι αν μιλάει σωστά. Όταν η γυναίκα σιωπά, φορά το καλύτερο στολίδι. Μάθε να σωπαίνεις καθότι αυτό είναι καλύτερο από το να μιλάς.
«Η παροιμία λέει ότι η σιωπή είναι ακίνδυνος έπαινος. Αυτός που φυλάει το στόμα του, διατηρεί την ψυχή του μακριά από θλίψεις. Από στόμα κλειστό μόνο αγαθά προκύπτουν. Ο σιωπηλός και νοήμων αξιώνεται πολλών τιμών. Υπάρχει αυτός που μιλάει και δεν είναι αρεστός.
Και υπάρχει κάποιος που σιωπά και βρίσκεται σοφός» (Σειράχ). «Μίλησε αν έχεις κάτι καλύτερο να πεις από το να σιωπήσεις. Αγάπα την ησυχία΄ εκεί η σιγή είναι καλύτερη από τον λόγο» (Γρηγόριος ο Θεολόγος).
Το να σωπαίνεις, δεν προκαλεί ούτε δίψα, ούτε λύπη, ούτε πόνο. Απ’ αυτούς που σιώπησαν, κανείς δεν μετάνιωσε. Απ’ αυτούς που μίλησαν πάρα πολλοί το μετάνιωσαν. Το να συγκρατεί κανείς τη γλώσσα του είναι τιμητικό και για τον γέρο και για τον νέο.
Για τα λόγια σου φτιάξε ζυγαριά και μέτρο και για το στόμα σου θύρα που θα το κρατά κλειστό. Αν έχεις κάποιο λόγο συνετό να πεις, αποκρίσου στον πλησίον σου΄ αν όχι, κλείσε καλύτερα το στόμα σου με το χέρι σου. Ο Σολομών ευχόταν στον Θεό να βάλει φίμωτρο στο στόμα του και να σφραγίσει τα χείλη του.
Ο Δαυίδ ζητούσε «φυλακήν τω στόματι αυτού και θύραν περιοχής περί τα χείλη του».
Η σιγή τής γλώσσας είναι σαν το δένδρο τής ζωής΄ αυτός δε που τη διατηρεί, γεμίζει με Άγιο Πνεύμα΄ ο θάνατος και η ζωή είναι στο χέρι τής γλώσσας΄ αυτοί δε που την εξουσιάζουν, απολαμβάνουν τους καρπούς της.
Είναι πολύ καλή η σιωπή που διατηρείται όταν πρέπει΄ τίποτα άλλο δεν είναι παρά μητέρα σοφότατων λογισμών. Το αγαθό πνεύμα αποφεύγει την πολυλογία.

 (Από το βιβλίο «Γνώθι σαυτόν», Εκδόσεις «ΑΘΩΣ»)

alopsis.gr


http://anavaseis.blogspot.gr/2013/09/blog-post_5.html

ΠΕΡΙ ΤΗΣ ΕΛΛΗΝΙΚΗΣ ΦΙΛΟΣΟΦΙΑΣ ΩΣ ΠΑΙΔΑΓΩΓΟΥ ΠΡΟΣ ΤΟΝ ΧΡΙΣΤΙΑΝΙΣΜΟΝ

Ἁ­γί­ου Νε­κτα­ρί­ου

Ἡ ἀ­πάν­τη­ση τοῦ Ἁ­γί­ου Νε­κτα­ρί­ου σέ ὅ­σους ἀ­δι­ά­κρι­τα καί γε­νι­κευ­μέ­να κα­τα­δι­κά­ζουν τούς ἀρ­χαί­ους Ἕλ­λη­νες γιά δι­α­φθο­ρά βί­ου.

Ἕ­νας λα­ός μέ τέ­τοι­ους φι­λο­σό­φους δέν μπο­ρεῖ νά ἀ­κο­λου­θεῖ τόν δρό­μο πού τοῦ ὁ­ρί­ζουν. Οἱ ἀρ­χαῖ­οι Ἕλ­λη­νες ΔΕΝ ἦσαν κτή­νη πα­ρα­δο­μέ­να στήν ἀ­κο­λα­σί­α καί στήν δι­α­φθο­ρά, ἀλ­λά λα­ός μέ ἰ­δι­αί­τε­ρη ΚΛΗΣΗ! …αὕτη ἡ κλῆ­σις αὐ­τοῦ ἐν τοῖς ἔ­θνε­σιν∙ μαρ­τύ­ριον ἡ ἐ­θνι­κή αὐ­τοῦ ἱ­στο­ρί­α∙ μαρ­τύ­ριον ἡ φι­λο­σο­φία­ αὐ­τοῦ∙ μαρ­τύ­ριον ἡ κλί­σις αὐ­τοῦ∙ μαρ­τύ­ριον αἱ εὐ­γε­νεῖς αὐ­τοῦ δι­α­θέ­σεις∙ μαρ­τύ­ριον ἡ παγ­κό­σμιος ἱ­στο­ρί­α∙ μαρ­τύ­ριον ἡ μα­κρο­βι­ό­της αὐ­τοῦ, ἐξ ἧς δυ­νά­με­θα ἀ­δι­στά­κτως νά συμ­πε­ρά­νω­μεν καί τήν αἰ­ω­νι­ό­τη­τα αὐ­τοῦ, διά τό αἰ­ώ­νιον ἔρ­γον τοῦ Χρι­στι­α­νι­σμοῦ με­θ᾿ οὗ συ­νε­δέ­θη ὁ Ἑλ­λη­νι­σμός. 
Ἡ ἑλ­λη­νι­κή φι­λο­σο­φί­α ἐ­γέ­νε­το τῇ Ἑλ­λη­νι­κῇ φυ­λῇ παι­δα­γω­γός πρός κα­τα­νό­η­σιν τῆς ἀ­πο­κα­λυ­φθεί­σης ἀ­λη­θεί­ας. Ὁ ἔ­ρως πρός τήν φι­λο­σο­φί­αν ἐ­γέ­νε­το ἔ­ρως πρός τόν χρι­στι­α­νι­σμόν, καί ἡ φι­λο­σο­φί­α ἀ­πέ­βη πί­στις εἰς Χρι­στόν. Ὁ ἔ­ρως ἄ­ρα πρός τήν ἀ­λή­θειαν ὑ­πῆρ­ξεν ὁ λό­γος, δι᾿ ὅν ἡ ἑλ­λη­νι­κή φυ­λή ἅ­μα τῇ ἐμ­φα­νί­σει τῆς ἀ­πο­κα­λυ­φθεί­σης ἀ­λη­θεί­ας ἐ­γέ­νε­το ταύ­της ἐ­ρα­στής καί ὀ­πα­δός καί ἐ­νε­σταρ­νί­σθη καί ἐ­νε­κολ­πώ­θη αὐ­τήν καί τό αἷ­μα αὐ­τῆς ἀ­φει­δῶς ὑ­πέρ αὐ­τῆς ἐ­ξέ­χε­εν. Ἐ­πει­δή λοι­πόν τοια­ύτη ἡ Ἑλ­λη­νι­κή φι­λο­σο­φί­α καί οὗ­τος ὁ λό­γος, δι᾿ ὅν ἡ ἑλ­λη­νι­κή φυ­λή πρώ­τη ἠ­σπά­σθη τόν χρι­στι­α­νι­σμόν, διά τοῦ­το ἔ­λα­βον ὡς θέ­μα με­λέ­της τήν ἑλ­λη­νι­κήν φι­λο­σο­φί­αν ὡς προ­παι­δεί­αν εἰς τόν χρι­στι­α­νι­σμόν, ὡς θέ­μα πολ­λῆς σπου­δαι­ό­τη­τος διά τούς Ἕλ­λη­νας.
Ναί, ὁ Ἕλ­λην ἐ­γεν­νή­θη κα­τά θεί­αν πρό­νοι­αν δι­δά­σκα­λος τῆς ἀν­θρω­πό­τη­τος∙ τοῦ­το τό ἔρ­γον ἐ­κλη­ρώ­θη αὐ­τῷ∙ αὕτη ἧν ἡ ἀ­πο­στο­λή αὐ­τοῦ∙ αὕτη ἡ κλῆ­σις αὐ­τοῦ ἐν τοῖς ἔθνε­σιν∙ μαρ­τύ­ριον ἡ ἐ­θνι­κή αὐ­τοῦ ἱ­στο­ρί­α∙ μαρ­τύ­ριον ἡ φι­λο­σο­φί­α αὐ­τοῦ∙ μαρ­τύ­ριον ἡ κλῆ­σις αὐ­τοῦ∙ μαρ­τύ­ριον αἱ εὐ­γε­νεῖς αὐ­τοῦ δι­α­θέ­σεις∙ μαρ­τύ­ριον ἡ παγ­κό­σμιος ἱ­στο­ρί­α∙ μαρ­τύ­ριον ἡ μα­κρο­βι­ό­της αὐ­τοῦ, ἐξ ἧς δυ­νάμε­θα ἀ­δι­στά­κτως νά συμ­πε­ρά­νω­μεν καί τήν αἰ­ω­νι­ό­τη­τα αὐ­τοῦ, διά τό αἰ­ώ­νιον ἔρ­γον τοῦ Χρι­στι­α­νι­σμοῦ με­θ᾿ οὗ συ­νε­δέ­θη ὁ Ἑλ­λη­νι­σμός∙ δι­ό­τι ἐ­νῶ ὅ­λα τά ἔ­θνη τά ἐμ­φα­νι­σθέν­τα ἐ­πί τῆς παγ­κο­σμί­ου σκη­νῆς ἦλ­θον καί πα­ρῆλ­θον, μό­νον τό Ἑλ­λη­νι­κό ἔ­μει­νε ὡς πρό­σω­πον δρῶν ἐ­πί τῆς παγ­κο­σμί­ου σκη­νῆς κα­θ᾿ ὅ­λους τούς αἰ­ώ­νας∙ καί τοῦ­το, δι­ό­τι ἡ ἀν­θρω­πό­της δεῖ­ται αἰ­ω­νί­ων δι­δα­σκά­λων∙ μαρ­τύ­ριον τέ­λος ἡ ἐ­κλο­γή αὐ­τοῦ με­τα­ξύ τῶν ἐ­θνῶν ὑ­πό τῆς θεί­ας προ­νοί­ας, ὅ­πως ἐμ­πι­στευ­θῇ αὐ­τῷ, τήν ἱ­ε­ράν πα­ρα­κα­τα­θή­κην τήν ἁ­γί­αν πί­στιν, τήν θρη­σκεί­αν τῆς ἀ­πο­κα­λύ­ψε­ως καί τό θεῖ­ον ἔρ­γον τῆς ἀ­πο­στο­λῆς αὐ­τῆς, τό αἰ­ώ­νιον ἔρ­γον τῆς σω­τη­ρί­ας διά τῆς δι­α­πλά­σε­ως ἁ­πά­σης τῆς ἀν­θρω­πό­τη­τος κα­τά τάς ἀρ­χάς τῆς ἀ­πο­κα­λυ­φθεί­σης θρη­σκεί­ας. Τό ἔρ­γον τοῦ­το ἀ­λη­θῶς ἀ­νε­τέ­θη τῇ Ἑλ­λη­νι­κῇ φυ­λῇ∙ τοῦ­το μαρ­τυ­ρεῖ­ται ὑ­πό τῆς ἱ­στο­ρί­ας∙ ἕν μό­νον βλέμ­μα ρι­πτό­με­νον εἰς τήν ἱ­στο­ρί­αν τοῦ χρι­στι­α­νι­σμοῦ ἐ­παρ­κεῖ ὅ­πως πι­στώ­σῃ τήν ἀ­λή­θειαν ταύ­την. Ἐν τῇ ἱ­στο­ρί­ᾳ τοῦ χρι­στι­α­νι­σμοῦ ἀ­πό τῆς πρώ­της σε­λί­δος αὐ­τῆς ἀ­να­φαί­νε­ται ἡ τῆς Ἑλ­λη­νι­κῆς φυ­λῆς ἐν τῷ χρι­στι­α­νι­σμῷ δρά­σις, καί ἡ κλῆ­σις αὐ­τῆς, ἵ­να ἀ­να­λά­βη τό μέ­γα τῆς ἀ­πο­στο­λῆς τοῦ χρι­στι­α­νι­σμοῦ ἔρ­γον. Οἱ θεῖ­οι τοῦ Σω­τῆ­ρος λό­γοι «νῦν ἐ­δο­ξά­σθη ὁ υἱ­ός τοῦ ἀν­θρώ­που», ὅτε ἀ­νηγ­γέλ­θη αὐ­τῷ ὅ­τι Ἕλ­λη­νες ἤ­θε­λον ἰ­δεί­ναυ­τον, ἐ­νεῖ­χον βα­θεί­αν ἔν­νοι­αν∙ ἡ ρῆ­σις ἧν προ­φη­τεί­α, πρόρ­ρη­σις τῶν μελ­λόν­των∙ οἱ ἐ­κεῖ ἐμ­φα­νι­σθέν­τες Ἕλ­λη­νες ἦσαν οἱ ἀν­τι­πρό­σω­ποι ὅ­λου τοῦ Ἑλ­λη­νι­κοῦ ἔ­θνους∙ ἐν τῇ πα­ρου­σί­ᾳ αὐ­τῶν δι­εῖ­δεν ὁ θε­άν­θρω­πος Ἰ­η­σοῦς τό ἔ­θνος ἐ­κεῖ­νο, εἰς ὅ ἔ­μελ­λε νά πα­ρα­δώ­ση τήν ἱ­ε­ράν πα­ρα­κα­τα­θή­κην, ἵνα δι­α­φυ­λα­χθῇ τῇ ἀν­θρω­πό­τη­τι. Ἐν τῇ ἐ­πι­ζη­τή­σει αὐ­τῶν δι­έ­γνω τήν προ­θυ­μί­αν τῆς ἀ­πο­δο­χῆς τῆς ἑ­αυ­τοῦ δι­δα­σκα­λί­ας, δι­εῖ­δε τήν ἑ­αυ­τοῦ δό­ξαν, τήν ἐκ τῆς πί­στε­ως τῶν ἐ­θνῶν, καί ἀ­νε­γνώ­ρι­σε τό ἔ­θνος, ὅ­περ πρός τόν σκο­πόν τοῦ­τον προ­ώ­ρι­στο ἀ­πό κα­τα­βολῆς κό­σμου.
Τό Ἑλ­λη­νι­κόν ἔ­θνος ἕ­νε­κα τῆς φυ­σι­κῆς αὐ­τοῦ ταύ­της ἰ­δι­ό­τη­τος ἀ­πέ­βη ἀ­λη­θῶς ὀ­φθαλ­μός ἐ­τά­ζων τά τε ἐμ­φα­νῆ καί τά κε­κα­λυμ­μέ­να ὑ­πό τοῦ πέ­πλου τοῦ μυ­στη­ρί­ου∙ ἠ­τέ­νι­σεν ἔκ­θαμ­βον πρός τό ἔκ­πα­γλον κάλ­λος τοῦ κό­σμου τῆς δη­μι­ουρ­γί­ας, καί ἀ­νε­ζή­τη­σε τόν θεῖ­ον δη­μι­ουρ­γόν ἐν τοῖς δη­μι­ουρ­γή­μα­σιν αὐ­τοῦ∙ ἡ εἰ­κών τοῦ θεί­ου καλ­λι­τέ­χνου δη­μι­ουρ­γοῦ θεί­ῳ δα­κτύ­λῳ ἐγ­γε­γραμ­μέ­νη ἐν τοῖς δη­μι­ουρ­γή­μα­σιν αὐ­τοῦ προ­σείλ­κυ­σεν αὐ­τόν καί ἀ­φήρ­πα­σεν. Ἡ εἰ­κών τοῦ Θε­οῦ κα­τε­νο­ή­θη ἐν μι­κρο­γρα­φί­ᾳ ἐν τῇ καλ­λι­τε­χνι­κῇ κα­τα­σκευ­ῇ τῶν ὄν­των, το­σού­τῳ ἐν τῇ θαυ­μα­σί­ᾳ κα­τα­σκευ­ῇ τῶν με­γί­στων δη­μι­ουρ­γη­μά­των∙ ἡ ἀ­να­ρίθ­μη­τος ποι­κι­λί­α ἡ ἀ­πό τῶν ἐ­λα­χί­στων δι᾿ ἀ­πεί­ρου σο­φί­ας ἐ­κτυ­λισ­σο­μέ­νη καί πρός τά μέ­γι­στα κα­τα­λή­γου­σα, ἀ­πο­βαί­νει τῷ φι­λο­σό­φῳ ἀ­πει­ρο­βάθ­μιος κλί­μαξ, ἥς ἡ κο­ρυ­φή ἐν τῷ Οὐ­ρα­νῷ, ἥν θα­ραλ­λέ­ῳ βή­μα­τι ἀ­να­βαί­νων ἀ­νέρ­χε­ται αὐ­τήν ἀ­δι­α­λεί­πτως τάς βαθ­μί­δας ἀ­μεί­βων, καί μό­νον πρός οὐ­ρα­νόν ἀ­τε­νί­ζων αἵ­ρε­ται ὁ­λο­νέν ἀ­πό τῆς γῆς, ἀ­πο­δυ­ό­με­νος τόν πε­ριτ­τόν γή­ϊνον φόρ­τον, καί ζη­τεῖ νά ἀ­πο­βῇ πνεῦ­μα, ὅ­πως προ­σεγ­γί­σει τῷ θεί­ῳ πνεύ­μα­τι, οὗ­τι­νος τόν θρό­νον τί­θη­σιν ἐν Οὐ­ρα­νῷ∙ ἐν­νο­εῖ ὅ­τι μί­α ἀρ­χή, μί­α δύ­να­μις, μί­α ἄ­πει­ρος σο­φί­α, ἕν ὅν θεῖ­ον ἀ­γα­θόν ἐ­γέ­νε­το ὁ δη­μι­ουρ­γός τῆς θαυ­μα­στῆς ταύ­της δη­μι­ουρ­γί­ας. Ἡ κα­τα­νό­η­σις τοῦ θεί­ου ἐκ τοῦ θεί­ου αὐ­τῶν ἰ­δι­ο­τή­των γεν­νᾶ ἐν αὐ­τῷ τό συ­ναί­σθη­μα τῆς ἀ­γά­πης καί τῆς λα­τρεί­ας∙ ἡ καρ­δί­α αὐ­τοῦ πλη­ροῦ­ται θεί­ου τι­νός ἔ­ρω­τος καί θερ­μαί­νε­ται ὑ­πό θεί­ου πυ­ρός∙ αἰ­σθά­νε­ται, ὅ­τι ἐν αὐ­τῷ, κα­τοι­κεῖ μυ­στι­κή τίς δύ­να­μις, ἕλ­κου­σα αὐ­τόν πρός τό θεῖ­ον∙ ἡ ἰ­σχύς αὐ­τή εἶ­ναι ἀ­κα­τά­λη­πτος ἀλ­λ᾿ ἰ­σχυ­ρά ὡς δύ­να­μις θεί­α∙ κυ­ρι­εύ­ει αὐ­τοῦ καί δι­ευ­θύ­νει τάς τε πνευ­μα­τι­κάς αὐ­τοῦ καί σω­μα­τι­κάς δυ­νά­μεις κα­τά τήν ἰ­δί­αν βού­λη­σιν∙ ἔ­χει βού­λη­σιν ἑ­τέ­ραν πα­ρά τήν θέ­λη­σιν τοῦ αἰ­σθη­τι­κοῦ ἀν­θρώ­που∙ αὕτη ἐν αὐ­τῷ κρα­τεῖ καί εὐ­θύ­νει τά πάν­τα∙ πε­ρί­ερ­γον τό φαι­νό­με­νον∙ τί τοῦ­το, ἐ­ρω­τᾶ, τό γεν­νη­θέν ἐν ἐ­μοί; Τίς ἡ σχέ­σις ἐ­μοῦ πρός τό θεῖ­ον, πρός ὅ ἡ ἐν ἐ­μοί αὕ­τη δύ­να­μις σπεύ­δει ἀ­κα­τά­σχε­τος, πρός ὅ ζη­τεῖ νά προ­σπε­λά­ση, πρός ὅ τεί­νει νά ἀ­φο­μοι­ω­θεῖ;
Ὁ Ἕλ­λην λοι­πόν διά τῆς φι­λο­σο­φί­ας ἐ­γνώ­ρι­σε πρῶ­τον τήν ὕ­παρ­ξιν τοῦ θεί­ου καί εἶτα ἑ­αυ­τόν, οἷος ἀ­λη­θῶς ἔ­στι∙ διά τῆς γνώ­σε­ως τοῦ Θε­οῦ ἔ­σχε τε­λεί­αν ἑ­αυ­τοῦ γνῶ­σιν∙ γνω­ρί­σας δέ ἑ­αυ­τόν ἔ­γνω τήν σχέ­σιν αὐ­τοῦ πρός τό θεῖ­ον, τήν εὐ­γέ­νειαν αὐ­τοῦ, καί ἔ­γνω ὅ­τι πρός τό θεῖ­ον ἀ­φο­μοί­ω­σις εἶ­ναι τό πρώ­τι­στον τῶν κα­θη­κόν­των. Ἔ­γνω δ᾿ ὅ­τι ἡ ἐν τῷ κό­σμῳ ἀ­πο­στο­λή του εἶ­ναι ἡ τε­λεί­ω­σις, ἡ ἀ­νύ­ψω­σις αὐ­τοῦ ἀ­πό τοῦ ὑ­λι­κοῦ κό­σμου πρός τόν πνευ­μα­τι­κόν∙ ὅ­τι ὁ πνευ­μα­τι­κός κό­σμος δέ­όν ἐ­στι νά ζω­ο­γο­νῆ τόν ὑ­λι­κόν κό­σμον, ὅ­τι τό πνεῦ­μα ἀ­νάγ­κη νά ἐ­πι­κρα­τή­ση τῆς ὕ­λης, ὅ­τι οἱ πνευ­μα­τι­κοί νό­μοι δέ­όν ἐ­στι νά ὧσιν ἰ­σχυ­ρό­τε­ροι τῶν ἐν αὐ­τῷ φυ­σι­κῶν νό­μων∙ ὅ­τι πρέ­πόν ἐ­στιν ἐν αὐ­τῷ νά ἐ­πι­κρα­τῶ­σιν οὗ­τοι ὡς λο­γι­κοί∙ ὅ­τι ὁ ἄν­θρω­πος γί­νε­ται τέ­λει­ος ἀ­φο­μοι­ού­με­νος τῷ Θε­ῷ, καί ὅ­τι ἀ­φο­μοι­οῦ­ται πρός τό θεῖ­ον ὅ­ταν κο­σμῆ­ται ὑ­πό τῆς εὐ­σε­βεί­ας, τῆς δι­και­ο­σύ­νης, τῆς ἀ­λη­θεί­ας καί τῆς ἐ­πι­στή­μης∙ δι­ό­τι ἀ­λη­θῶς αἱ ἀ­ρε­ταί αὗ­ται κέ­κτην­ται τε­λει­ω­τι­κήν ἐν αὐ­­ταῖς δύ­να­μιν∙ δι­ό­τι ἡ μέν εὐ­σέ­βεια γί­νε­ται προ­σπέ­λα­σις πρός τό θεῖ­ον, ἡ δέ δι­και­ο­σύ­νη, ἡ ἀ­λή­θεια καί ἡ ἐ­πι­στή­μη, γί­νον­ται αὐ­τῷ εἰς εἰ­κό­να καί ὁ­μοί­ω­μα θεῖ­ον.
Ὁ Ἕλ­λην γνω­ρί­σας τίς εἶ­ναι καί τίς ὀ­φεί­λει νά ἀ­πο­βῆ, σκο­πόν ἔ­θε­το τήν ἑ­αυ­τοῦ τε­λεί­ω­σιν∙ ἐ­γέ­νε­το ἐ­ρα­στής τοῦ πνεύ­μα­τος καί ἐ­δη­μι­ούρ­γη­σε κό­σμον πνευ­μα­τι­κόν, ἐν ὧ ἤ­θε­λε νά ζῆ∙ ἡ γνῶ­σις τοῦ κα­λοῦ, τοῦ ἀ­γα­θοῦ, τοῦ ἀ­λη­θοῦς καί ἡ ἔμ­φυ­τος πρός τόν πλη­σί­ον ἀ­γά­πη ἀ­νέ­πτυ­ξεν ἐν τῇ καρ­δί­ᾳ τοῦ Ἕλ­λη­νος τόν πό­θον τῆς αὐ­το­με­τα­δό­σε­ως, καί ὁ Ἕλ­λην ἀ­πά­βη δι­δά­σκα­λος τῆς ἀν­θρω­πό­τη­τος∙ ὁ Ἕλ­λην ἐ­ζή­τη­σε νά ἀ­φο­μοι­ώ­ση τούς πάν­τας, δέν ἐ­ζή­τη­σε δού­λους ἀλ­λ᾿ ἐ­λευ­θέ­ρους. Τοῦ­το ἠ­γά­πη­σε καί ἡ θεί­α αὐ­τοῦ ἀ­γά­πη ἐ­γέ­νε­το τό ἐ­λα­τή­ριον ὅ­λων τῶν ὁρ­μῶν του∙ αὕ­τη ἐ­μόρ­φω­σε καί τόν ἐ­θνι­κόν αὐ­τοῦ χα­ρακτή­ρα, ὅ­στις δι­έ­μει­νεν ἀ­ναλ­λοί­ω­τος. 

 ΠΕΡΙΟΔΙΚΟ ‘Ἐρῶ’ , ΙΒ΄ ΤΕΥΧΟΣ, ΟΚΤ.-ΔΕΚ. 2012


http://www.enromiosini.gr/%CF%80%CE%B5%CF%81%CE%B9-%CF%84%CE%B7%CF%83-%CE%B5%CE%BB%CE%BB%CE%B7%CE%BD%CE%B9%CE%BA%CE%B7%CF%83-%CF%86%CE%B9%CE%BB%CE%BF%CF%83%CE%BF%CF%86%CE%B9%CE%B1%CF%83-%CF%89%CF%83-%CF%80%CE%B1%CE%B9%CE%B4/

Ἅγιος Νεκτάριος Πενταπόλεως ὁ θαυματουργός. (Μικρό αφιέρωμα)

Ἀφιέρωμα ἐλάχιστο στὸν Ἅγιο Νεκτάριο, προστάτη ἰσόβιο, πρεσβύτη ἀέναο, παροχέα ἀφειδή.
Στοιχεῖα βιογραφικά, περὶ προσφορᾶς στὴν λειτουργική, ὑμνογραφία, θεολογία, ἀπολογητική, διδακτική, μοναχισμό κλπ.
Ἀποσπάσματα ἀπὸ κείμενα τοῦ ἰδίου, καθὼς καὶ ἐγκύρων μελετητῶν συγγραφέων.
Τινὰ ἐκ τῶν ἀνωτέρω ἐλήφθησαν ἐκ τῆς σελίδος http://www.i-m-patron.gr/agiosnektarios/ καὶ παρατίθενται ἐδῶ σὲ πολυτονικὸ τρόπο γραφῆς.

Ταῖς τοῦ ἱεράρχου σου πρεσβείαις, ὁ Θεός,

ἐλέησόν με τὸν ἀναξίως αὐτοῦ ὁμώνυμον.

Ἐπιμέλεια ἀφιερώματος  nektarios.gr

Για να διαβάστε το μικρό αφιέρωμα στον Άγιο Νεκτάριο πατήστε   Άγιος Νεκτάριος Πενταπόλεως
 http://anavaseis.blogspot.gr/2012/11/blog-post_9.html