Μητροπολίτης Πειραιώς Σεραφείμ: ΣΥΡΙΖΑ ΕΚΜ & Χρυσή Αυγή παράλληλη ιδεοληψία

ΣΥΡΙΖΑ ΕΚΜ & Χρυσή Αυγή παράλληλη ιδεοληψία

Τό αὐτοαποκαλούμενο Ἐθνικιστικό κόμμα «Λαϊκός Σύνδεσμος Χρυσή Αὐγή» παρά τό αὐταπόδεικτο γεγονός ὅτι ὁ Ἐθνικισμός ἀποτελεῖ παθογένεια καί ἐκτροπή ἀπό τόν Ἐθνισμό, πού εἶναι ἡ ὑγιής φιλοπατρία στήν ἐπίσημη ἰστοσελίδα του (http://www.xryshaygh.com/index.php/enimerosi/view/ mh-krinete-ina-mh-krithhte#.Ud04r6wcX-s) στίς 22/4/2013 ἀπαντώντας στίς καταγγελίες μας ὁμολόγησε ὅτι: «Ναι, κάποιοι νέοι της ΧΡΥΣΗΣ ΑΥΓΗΣ εόρτασαν το χειμερινό ηλιοστάσιο, μία ημέρα ιερή της Παράδοσης του Ελληνισμού για χιλιάδες χρόνια» καί ἔτσι ἀπεκάλυψε πασίδηλα τόν παγανιστικό καί ἀποκρυφιστικό του χαρακτῆρα πού ὅπως ἔχομε γνωστοποιήσει ἀποδεικνύεται καί ἀπό τά δημοσιευμένα κείμενα τοῦ Γεν. του Γραμματέως. http://www.imp.gr /2012-03-27-20-22-23/510-απάντηση-του-σεβασμιωτάτου-μας-στις-συκοφαντίες-του-γενικού-γραμματέα-της-χρυσής-αυγής-κ-νίκου-μιχαλολιάκου.html , http://www.imp.gr/home/epikaira-arxeio /12-daynews/503-οι-χρυσαυγίτες-είναι-νεο-παγανιστές-και-όχι-χριστιανοί-ορθόδοξ οι.html , http://www.imp.gr/2012-03-27-20-22-23/502-κρίσιμα-ερωτήματα-για-το-κόμμα-λαϊκός-σύνδεσμος-χρυσή-αυγή. html.
Παρά τά ἀνωτέρω ὅμως τά δημοσκοπικά ποσοστά τῆς Χρυσῆς Αὐγῆς θά αὐξάνονται ὅσο παρατείνεται ἡ δοκιμασία τῆς καταλήψεως τῆς Χώρας ἀπό τήν λαθρομετα-νάστευση καί οἱ «χρήσιμοι ἠλίθιοι» τοῦ πολιτικοῦ μας συστήματος ὅπως τούς ἀποκαλοῦν τά διεθνιστικά κέντρα συνεχίζουν τήν ἐθελόδουλη καί ὑποθερμική συνοδοιπορία μαζί τους.
Εἶναι ὅμως πολύ σημαντικό τό γεγονός ὅτι πλέον δημόσια καί πανηγυρικά ἔχει διακηρυχθεῖ ἀπό τήν Χρυσή Αὐγή ἡ παγανιστική της πίστη στόν ψευδοθεό Φοῖβο-Ἀπόλλωνα-Ἥλιο σέ ἕνα ἀνθωποποίητο εἴδωλο κατασκεύασμα τοῦ Ὁμήρου καί τοῦ Ἠσιόδου ὅπως καταγράφει ὁ πολύς Ἠρόδοτος στό Β΄ βιβλίο τῶν Ἱστοριῶν του «Οὕτοι δέ εἰσίν οἱ ποιήσαντες θεογονίην Ἕλλησι καί τοῖσι θεοῖσι τάς ἐπωνυμίας δόντες καί τιμᾶσθαι καί τέχνας διελόντες καί εἴδεα αὐτῶν σημήναντες» (αὐτοί δηλ.Ὅμηρος καί Ἠσίοδος εἶναι ἐκεῖνοι πού συνέθεσαν στούς Ἕλληνες τήν θεογονία των καί ἔδωσαν στούς θεούς τά ὀνόματά των καί τάς πρεπούσας σέ αὐτούς τιμάς καί ἐμοίρασαν σέ αὐτούς τάς τεχνικάς ἐπιδεξιότητας καί καθώρισαν σέ αὐτούς τήν ἐξωτερική τους ἐμφάνιση).
Ἄλλωστε τό ἄστρο τοῦ πλανητικοῦ μας συστήματος, ἕνα ἀπό τά δισεκατομμύρια τοῦ Γαλαξία μας δέν παύει νά εἶναι παρά μία ἄλογη καί ἀσυνείδητη μάζα ἐνέργειας πού ἐξαγγέλει τήν ἄπειρη σοφία, τήν ὑπερμαθηματική ἀκρίβεια καί τήν τελονομία τοῦ αἰωνίου Δημιουργοῦ.

Ἐκεῖνο ὅμως πού δημιουργεῖ μεγάλη αἴσθηση εἶναι τό γεγονός ὅτι αὐτή τήν παγανιστική ἰδεοληψία τοῦ κόμματος τῆς Χρυσῆς Αὐγῆς περιπαθῶς ἀσπάζεται καί ἡ διά δικαιοπρακτικῆς συμβάσεως (!!!) οἰκογένεια τοῦ Προέδρου τοῦ ΣΥΡΙΖΑ ΕΚΜ κ. Ἀλέξη Τσίπρα ὅπως ἀποδεικνύεται ἀπό τίς καταχωρήσεις τῆς γνωστῆς δημοσιογράφου κ. Νίτσας Λουλέ, στό ἀξιόλογο βιβλίο της «Κωστής Στεφανόπουλος, ἕνας μοναχικός Πρόεδρος» πού κυκλοφορήθηκε τό 2012.
Στό βιβλίο διαβάζουμε ἐπί λέξει: «Τον Ιούνιο του 2011, στην Αίγινα, στο κτήμα του ζεύγους Φλαμπουράρη, το γλέντι καλά κρατεί, γίνονται τα βαφτίσια του γιού του προέδρου του ΣΥΡΙΖΑ.
Το «Τσιπράκι, ο γιός του Αλέξη και της Περιστέρας, γίνεται ενός έτους και παίρνει επίσημα, χωρίς κολυμβήθρα και παπά, το όνομα Παύλος-Φοίβος. Κάποιοι τα χάνουν όταν βλέπουν τον πρώην Πρόεδρο της Δημοκρατίας να περνά το κατώφλι. Και μόνον εκείνος δεν δείχνει να έχει πρόβλημα.
Αργότερα θα πει: «Αφού με κάλεσαν, γιατί να μην πάω;» καί ὅπως δημοσιεύτηκε χωρίς νά διαψευσθῆ (ΣΤΟΧΟΣ 20/6/2013) ἡ διπλή ὀνοματοδοσία ἔγινε μετ’ ἀπαίτησιν τῆς «δικαιοπρακτικῆς» συντρόφου τοῦ κ. Τσίπρα κας Περιστέρας Μπαζιάνα, ἡ ὁποία εἶναι φανατική δωδεκαθεΐστρια καί «εὐλαβεῖται» καί αὐτή τόν ἀνύπαρκτο Θεό Φοῖβο-Ἀπόλλωνα-Ἥλιο συμπίπτουσα μυστηριωδῶς (!!!) μέ τήν θρησκευτική ἰδεοληψία τῆς παγανιστικῆς Χρυσῆς Αὐγῆς γεγονός πού δέν φαίνεται νά ἐνοχλεῖ οὐδόλως τόν ἀγνωστικιστή καί ἄθεο κατά δήλωσή του κ. Ἀλέξη Τσίπρα.

Ὡς γνωστόν ἡ ἀοίδιμοι ἀρχαίοι ἡμῶν πρόγονοι οἱ εἰς τό σκότος τῆς πολυθεΐας καί τῶν εἰδώλων εὑρισκόμενοι θεωροῦσαν μεγάλη τύχη νά τελέσουν τήν ὀνοματοδοσία τῶν παιδιῶν τους κατά τό θερινό ἡλιοστάσιο 22-23 Ἰουνίου ἀσφαλῶς γιά νά «εὐλογηθοῦν» ἀπό τό ἄλογο καί ἀσυνείδητο ἄστρο τῆς ἡμέρας.
Ὁ «μικροπολιτικός» τῆς Ἐφημερίδος «ΤΑ ΝΕΑ» στίς 18/6/2013 δημοσιοποίησε πληροφορία ὅτι ἡ δικαιοπρακτική «οἰκογένεια» τοῦ κ. Τσίπρα προέβη εἰς ὀνοματοδοσία καί τοῦ δευτέρου τέκνου της πάλι κατά τό θερινό ἡλιοστάσιο τοῦ 2013, στό ὁποῖο ἔδωσε τό ὄνομα Ἐρνέστος-Ὀρφέας ἀπό τόν Ἀργεντινό ἐπαναστάτη Τσέ Γκεβάρα πού δολοφονήθηκε στήν Βολιβία καί τόν μυθικό ποιητή Ὀρφέα πού καί αὐτός θεωρεῖται ἱδρυτής τοῦ δωδεκαθέου. Εἶναι γνωστά ἄλλωστε τά κατά τήν ἀρχαιότητα Ὀρφικά μυστήρια, τελετουργίες παγανισμοῦ καί ἀποκρυφισμοῦ.
Ἀντιλαμβάνεται λοιπόν κανείς μετά τά ἀνωτέρω εὔληπτα ὅτι τά φερόμενα ὡς ἄκρα ἐνῶ βυσσοδομοῦν τό ἕνα κατά τοῦ ἄλλου, ἔχουν καί ἐκλεκτικές συγγένειες (!!!), τήν κοινή παγανιστική καί ἀποκρυφιστική πίστη πού μισεῖ καί ἐχθρεύεται τόν ἀληθινό ζῶντα Θεό τοῦ Σταυροῦ καί τῆς Ἀναστάσεως.

Ο  ΜΗΤΡΟΠΟΛΙΤΗΣ
+ ὁ Πειραιῶς ΣΕΡΑΦΕΙΜ

http://anavaseis.blogspot.gr/2013/07/blog-post_4330.html

Η τριάδα ΣΥΡΙΖΑ, ΔΗΜΑΡ και ΗΠΑ προωθούν την ομοφυλοφιλία και στηρίζουν το 9ο (!!) Gay Pride Αθηνών

Όπως δημοσιεύσαμε (εδώ) η Πρεσβεία των Ην. Πολιτειών είναι οικονομικός χορηγός του 9ου Gay Pride Αθηνών. Για όσους χριστιανούς δεν κατάλαβαν θα επαναλάβουμε, του 9ου Gay Pride Αθηνών.
Είναι δυστυχώς η ένατη χρονιά που διοργανώνεται η αισχρή φιέστα και δεν ενδιαφέρεται κανείς από τον πνευματικό και ακαδημαϊκό κόσμο στην Αθήνα.
Δείτε καταχώρηση του 3ου το 2007  και του πρώτου το 2005 δείτε και τα μέσα που προωθούσαν τότε το πρώτο:
Έθνος : http://www.ethnos.gr/article.asp?catid=5348&subid=2&PubID=8587 Ελευθεροτυπία : http://www.enet.gr/online/online_text?c=112&id=61462048,67125152 in.gr : http://www.in.gr/news/article.asp?lngEntityID=634179&lngDtrID=244 Τα Νέα : http://ta-nea.dolnet.gr/print_article.php?e=A&f=18273&m=N15&aa=1

 2013

Από την επίσημη σελίδα της Αμερικανικής Πρεσβείας της Αθήνας στο Facebook (https://www.facebook.com/USEmbassyAthens):

«Η Πρεσβεία των ΗΠΑ προκηρύσσει διαγωνισμό LGBT λογοτύπου για τον εορτασμό του Διεθνή Μήνα Pride τον Ιούνιο και του Athens Pride 2013, η Πρεσβεία των ΗΠΑ Αθήνας βρίσκεται στην ευχάριστη θέση να ανακοινώσει την έναρξη του δεύτερου ετήσιου διαγωνισμού για το λογότυπο της Lesbian, Gay, Bisexual, και τρανσεξουαλικών (LGBT) Υπερηφάνειας. Ψάχνουμε για ένα πρωτότυπο σχέδιο που να αντιπροσωπεύει την LGBT υπερηφάνεια και να ενσωματώνει την πρεσβεία των ΗΠΑ στο λογότυπο. Ο νικητήριος σχεδιαστής θα λάβει ένα ολοκαίνουργιο Mini iPad και το νικητήριο λογότυπο θα χρησιμοποιηθεί στην σελίδα της Πρεσβείας του Facebook κατά τη διάρκεια του μηνός Ιουνίου».

Από το Πρώτο Θέμα αναδημοσιεύουμε :
Τη στήριξή τους στο 9ο Athens Gay Pride, που θα διεξαχθεί το Σάββατο, στην πλατεία Κλαυθμώνος, εκφράζουν ο ΣΥΡΙΖΑ και η ΔΗΜΑΡ, σημειώνοντας σε ανακοινώσεις τους πως θα πρέπει να αρθούν οι διακρίσεις λόγω σεξουαλικού προσανατολισμού και θα πρέπει το ελληνικό κράτος να αναγνωρίσει τα δικαιώματα των ομόφυλων ζευγαριών.

Ο ΣΥΡΙΖΑ σημειώνει ότι σε εποχές σαν αυτή που διανύουμε «με την άνοδο του φασισμού σε όλα τα επίπεδα και το ναζιστικό κόμμα της Χρυσής Αυγής να ζητάει να πισωγυρίσει την Ελλάδα σε δεκαετίες και εποχές μαύρες για τη δημοκρατία» η πάλη για την άρση των διακρίσεων ταυτίζεται με την πάλη για πρόοδο. Τονίζει επίσης ότι «οι ομοφυλόφιλοι, οι λεσβίες και οι διεμφυλικοί (τρανς), στις παρούσες συνθήκες πλήττονται διπλά: Αφενός σαν μέλη της κοινωνίας πλήττονται από τα βάρβαρα μνημονιακά μέτρα με συρρίκνωση του εισοδήματος και φαλκίδευση των εργατικών δικαιωμάτων, και αφετέρου, σαν μέλη μιας ομάδας που η ύπαρξή της δεν αναγνωρίζεται από κανέναν κρατικό θεσμό και φορέα». Ζητεί, τέλος την άρση των διακρίσεων λόγω σεξουαλικού προσανατολισμού και ταυτότητας φύλου, καλώντας τους πολίτες να συμμετάσχουν στη γιορτή ομοφυλόφιλης υπερηφάνειας 2013.

Η Δημοκρατική Αριστερά, από την πλευρά της, σε σχετική ανακοίνωση για τη διεξαγωγή του Athens Gay Pride κάνει λόγο για «εμμονική άρνηση του ελληνικού κράτους να αναγνωρίσει στα ομόφυλα ζευγάρια δικαιώματα που απορρέουν από αυτή τη βιοτική σχέση συνιστά άνιση μεταχείριση εις βάρος τους, κατά παράβαση του πλέον ευρωπαϊκού κεκτημένου και της Ευρωπαϊκής Σύμβασης για τα Δικαιώματα του Ανθρώπου (ΕΣΔΑ)».
Και προσθέτει ότι «η κατοχύρωση και η αναγνώριση δικαιωμάτων στα ομόφυλα ζευγάρια όπως αυτό του συμφώνου ελεύθερης συμβίωσης καθώς και δικαιωμάτων που απορρέουν και συνδέονται με αυτό συνιστά υποχρέωση της πολιτείας». Καλεί τέλος, την ελληνική πολιτεία να στηλιτεύει καθημερινά τα φαινόμενα ρατσισμού και να δώσει τη μάχη ώστε να εξαλειφθούν τα στερεότυπα και οι διακρίσεις λόγω σεξουαλικού προσανατολισμού.

http://anavaseis.blogspot.gr/2013/06/9-gay-pride.html

Συνάντηση ή συμπόρευση μιας ομάδας Μητροπολιτών και θεολόγων με τον ΣΥΡΙΖΑ;

Σχόλια, με αφορμή μια Συνέντευξη κι ένα Συνέδριο.

του Ι. Χρυσοστόμου

Κοινωνιολόγου – Θεολόγου

Στην εκπομπή «Πρόσωπα – Προσωπικότητες» του Γιώργου Ροδάκογλου, στο Δημοτικό Ραδιόφωνο Θεσσαλονίκης,  τον περασμένο μήνα μίλησε ο Πρόεδρος του Τμήματος Θεολογίας, της Θεολογικής Σχολής του Αριστοτέλειου Πανεπιστήμιου Θεσσαλονίκης(ΑΠΘ).

Ο κ.  Σταμούλης στην εν λόγω εκπομπή, αναφερόμενος στην «πολιτισμική κατάληψη της Θεολογικής Σχολής» στην οποία, όπως λέει πρωτοστάτησε, κάνει λόγο για την ευρύτητα των θρησκευτικών πίστεων και σημειώνει ως παράδειγμα ανοίγματος της θεολογίας την φιλοξενία των μουσουλμάνων φοιτητών με την παραχώρηση μίας αίθουσας στο υπόγειο της Θεολογικής Σχολής για να τελούν τις λατρευτικές τους εκδηλώσεις. Κατά την εβδομαδιαία εκδήλωση που οργάνωσε στο όνομα του Τμήματος  Θεολογίας ο κ. Σταμούλης με θέμα «πολιτισμική κατάληψη της θεολογικής» καλούσε οι φοιτητές να επισκεφθούν αυτόν τον υπόγειο χώρο της Σχολής. Μέχρι εδώ ωραία. Ωστόσο είναι σαφές ότι ενώ καλεί οι φοιτητές να γνωρίσουν τη μορφή αυτή του πολιτισμού ως φιλοξενία του διαφορετικού, στο πλαίσιο της ανάπτυξης του πολυπολιτισμού ή του πλουραλισμού, προβάλλοντας ως αποδεικτικό στοιχείο το χώρο που προσφέρεται εδώ και χρόνια στη Σχολή στους Μουσουλμάνους, εντελώς τυχαία αποσιωπά και δεν κάνει ούτε μία νύξη για τον ωραιότατο και αγιογραφημένο ορθόδοξο ναό που βρίσκεται στον τέταρτο όροφο της Σχολής! Εκεί δεν καλεί για να προβάλλει τον πολιτισμό, διότι μάλλον προέχει το αλλόδοξο  έναντι του ομόδοξου. Η ορθοδοξία έτσι φαίνεται πως δεν βρίσκεται σε προτεραιότητα ως έκφραση και ως έμπνευση πολιτισμού. Όλα θυσιάζονται και αγνοούνται ακόμη και η ταυτότητά μας χάριν της ετερότητας των ξένων, χωρίς να λαμβάνεται υπόψη ότι  άνθρωπος χωρίς συνειδητοποιημένη θρησκευτική ταυτότητα, δεν μπορεί να προσφέρει ούτε σεβασμό ούτε ανεκτικότητα στον διαφορετικό ως προς το θρήσκευμα άλλο. Η ορθοδοξία φαίνεται ότι δεν χωρά ως μέγεθος στα πολυπολιτισμικά σχέδια μιας μερίδας καθηγητών του Τμήματος Θεολογίας και προτιμώνται επιλογές, που ως γνωστό, εντάσσονται στα σχέδια και στα προγράμματα της συριζέϊκης αριστεράς, στο πλαίσιο της ανάπτυξης της ανοικτής «φιλίας», «συνεργασίας» αλλά και της ενδεχόμενης «λυκοφιλίας». Στη συνέντευξή του ο κ. Σταμούλης αναφέρει: «Η αλήθεια είναι ότι εμείς είμαστε μια θεολογική σχολή, δεν έχουμε χαρακτηρισμό ομολογιακό ορθόδοξο ή κάτι άλλο εκ του νόμου, δεν ανήκουμε στην Εκκλησία, ανήκουμε στο Υπουργείο και στο Κράτος. Όμως  απ’ την άλλη πλευρά είναι αλήθεια ότι η Ορθοδοξία είναι ένα κομμάτι του  νεοελληνικού μας  πολιτισμού και του πολιτισμού μας ευρύτερα και  εμείς διακονούμε γνωσιολογικά την Ορθοδοξία. Δε θα μπορούσαμε να κάνουμε κάτι άλλο, (όντας) σε διάλογο με τη δυτική Χριστιανοσύνη και τα θρησκεύματα του κόσμου». Καταρχάς αξίζει να παρατηρήσουμε ότι η Ορθοδοξία παρουσιάζεται ως κομμάτι του νεοελληνικού μας πολιτισμού. Και μόνο από αυτό καταλαβαίνει κανείς ότι η Ορθοδοξία μερίζεται εδώ από τον κ. Σταμούλη, θεωρείται ως μέρος ενός πολιτισμού και δεν βλέπεται ως ολοκληρωμένο εκκλησιαστικό γεγονός που ζητά τον εκκλησιασμό του κόσμου. Είναι εντυπωσιακό ότι, σε αντίθεση με αυτό που διδάσκονται οι φοιτητές της θεολογίας στο Α΄ έτος σπουδών τους, η διδασκαλία, η έρευνα και το εν γένει έργο των μελών ΔΕΠ παρουσιάζεται εδώ από τον κ. Πρόεδρο ως γνωσιολογική και μόνον διακονία και μάλιστα άσχετη με το εκκλησιαστικό γίγνεσθαι, εφόσον πρόκειται, καθώς λέγεται, για μία κρατική Σχολή που δεν ανήκει στην Εκκλησία. Και η Νεοελληνική Λογοτεχνία όμως θα μπορούσε να του πει κανείς ανήκει ως Τομέας ή ως Τμήμα στο κράτος, αλλά η επιστημονική της προσέγγιση δεν είναι μόνον γνωσιολογική αλλά και βιωματική με έμπρακτο «αναφέρεσθαι». Το κράτος επίσης δεν είναι, ακόμη ευτυχώς, άθεο ουδέτερο και λαϊκό. Αγνοεί ηθελημένα, ίσως ο κ. Σταμούλης ότι δεν ομιλεί προς αδαείς και ότι όλοι γνωρίζουν ότι το ελληνικό Σύνταγμα του ελληνικού κράτους αρχίζει με την επίκληση της Αγίας Τριάδος, ενώ στο άρθρ. 16 ρητά προβλέπεται η ανάπτυξη της θρησκευτικής συνείδησης των ελληνοπαίδων όχι φυσικά με τον  μανιχαϊκό γνωσιολογικό τρόπο που προκρίνει ο κ. Πρόεδρος, αλλά όπως προβλέπει ο εν ισχύει νόμος 1566/1985, που κάνει λόγο για την ολόπλευρη ψυχοσωματική ανάπτυξη του νέου ανθρώπου, που συμπεριλαμβάνει και την πίστη στα γνήσια στοιχεία της ορθόδοξης χριστιανικής παράδοσης. Νέα θεολογία, επομένως, προβάλλεται από τον κ. Πρόεδρο. Η θεώρηση της θεολογικής γνώσης, μέσα από την αριστερόφρονα λογική του Σύριζα και της μικρής ομάδας των θεολόγων και των Μητροπολιτών που την στηρίζουν, ως εμπλοκής και συμπλοκής με τα πολιτικά συστήματα του κόσμου, δεν έχει καμιά σχέση με την Εκκλησία και την πίστη του λαού μας, Η μέσα από τα λεγόμενα του κ. Σταμούλη συμφωνία και σύμπραξη με το συριζέϊκο σχεδιασμό για χωρισμό Εκκλησίας και Πολιτείας είναι σαφέστατος. Η θεολογική στήριξη που προσφέρει στην αριστερά εδώ και καιρό, λόγω και έργω, αυτή η συγκεκριμένη θεολογική και εκκλησιαστική ομάδα αλλά και η πραγματοποίηση του Συνεδρίου: Εκκλησία και Αριστερά, στο οποίο συμμετέχει μόνον ο ΣΥΡΙΖΑ, επιβεβαιώνει την αλληλοστήριξη και αποκαλύπτει και διερμηνεύει τη διάσταση και τα χαρακτηριστικά των κοινών στόχων που μέχρι τώρα ορισμένοι δεν ήθελαν να πιστέψουν. Το σχέδιο για χωρισμό Εκκλησίας – Πολιτείας ωστόσο του ΣΥΡΙΖΑ και η διαφενόμενη στήριξή του από την πλευρά των παραπάνω ευτυχώς μεμονομένων εκκλησιαστικών και θεολογικών προσώπων έρχεται σε αντίθεση με την  επιστημονική μαρτυρία της εκκλησιαστικής ιστορίας και της παλαιότερης και της νεότερης, που διακονείται και διδάσκεται στη θεολογική Σχολή και αναζητά την οντολογική σχέση Εκκλησίας και Πολιτείας στη διαχρονική της διάσταση και με έμπρακτη μαρτυρία στην κοινωνική ζωή του τόπου μας. Η αναζήτηση τούτη όμως μέσα σε μια εποχή πνευματικής κρίσης και σύγχυσης παραγκωνίζεται μέσα από τους σχεδιασμούς που οργανώνουν τα προσωπικά συμφέροντα, τα βραχύπνοα σχέδια και οι εκατέρωθεν ψευδοφιλίες και επιδιώξεις. Θεωρείται αντιεπιστημονική προσέγγιση η αγνόηση, υποτίμηση και διαστρέβλωση της επί πολλούς αιώνες -και μάλιστα αιώνες που συμπεριλαμβάνουν και την Τουρκοκρατία-  σχέσης και γόνιμης συμβίωσης Εκκλησίας, Πολιτείας και λαού, μιας σχέσης που δεν προσδιόριζε απλώς την κοινή διαχρονική αρμονική συμβίωση αλλά και την αδιάσπαστη   σύνδεση και ενότητα που υπήρχε, όπως ακριβώς την περιγράφει και ο Ελύτης: «Ελλάδα: Πίνδος και Άθως»;

Στα περίεργα αυτά ανοίγματα του Τμήματος θεολογίας, που σπεύδει να συνδράμει και ο Μακαριώτατος με τους γνωστούς πλέον «δικούς» του Μητροπολίτες, διακρίνεται μια  ανθρωποκεντρική στροφή προς μία μορφή εκκοσμικευμένου πολιτισμού που δεν σχετίζεται οντολογικά, αλλά μόνον επιφανειακά και επιδερμικά με την αληθινή θεολογία, ως γεγονότος που επιδρά σωτηριολογικά στον άνθρωπο και στον πολιτισμό του. Εδώ δηλαδή φαίνεται ότι θυσιάζεται η θεανθρωπινότητα χάριν του ανθρωποκεντρισμού και διαστρεβλώνεται τελικά ο σκοπός της Εκκλησίας, που είναι να προσκαλεί και να βοηθά τον κόσμο να γίνεται Εκκλησία και όχι να συμβαίνει το αντίθετο, να γίνεται η Εκκλησία κόσμος χωρίς καμιά σωτηριολογική προοπτική, με τη σύμπραξη κάποιων Θεολόγων, Επισκόπων και διανοουμένων.

Ακούσαμε τον ίδιο τον Αρχιεπίσκοπο πριν από λίγο καιρό σε συνέντευξή του στη ΝΕΤ να λέει: «Είμαι και εγώ αριστερός, ξεφεύγοντας από το ρόλο του να είναι και να φαίνεται με αγάπη, ισότητα και δικαιοσύνη ποιμένας όλων και να αγκαλιάζει αδιάκριτα όλους τους πολίτες και όχι μόνον την πολιτική μερίδα που συμπαθεί. Αυτά τα μασκοφορεμένα πολιτικά, πολιτισμικά ή κοινωνικά ανοίγματα που αρνούνται ή διαστρέφουν τα αληθινά ανοίγματα της ορθόδοξης Θεολογίας και Εκκλησίας προς τον κόσμο και τον άνθρωπο δεν προσφέρουν τίποτα στην προαγωγή του αληθινού πολιτισμού και της κοινωνίας μας και μόνον μεθοδευμένα ανοίγματα σκοπιμοτήτων με θεολογική μάσκα μπορεί να χαρακτηρισθούν. Όταν η Θεολογία και η Εκκλησία αποφασίζουν να κάνουν ανοίγματα, σε μια εποχή μάλιστα κρίσιμη από πλευράς πνευματικής, θα περίμενε κανείς τα ανοίγματα αυτά να έχουν ταυτότητα σωτηριολογική και θεανθρώπινη και να αποπνέουν άρωμα εκκλησιαστικό, να είναι όντως θεολογικά γεγονότα, που να μην κομματιάζουν ούτε τον ενιαίο άνθρωπο σε πολιτισμική και θεολογική ύπαρξη ούτε τη  θεολογία του θεανθρώπου σε πολιστισμική και σε θεολογική, ούτε το λαό σε αριστερούς και δεξιούς, με σκόπιμη προτίμηση βέβαια στους πρώτους.   Η επιλογή αυτής της διαίρεσης  μάλιστα είναι γεμάτη από αντιφάσεις, διότι:

α) Γίνεται λόγος για τις θρησκευτικοπολιτικές συζητήσεις  του Τμήματος Θεολογίας με την «αριστερά», ενώ στην πραγματικότητα δεν βρίσκει σύμφωνους όλους  τους καθηγητές, όπως τεχνηέντως αφήνεται να εννοηθεί από τον πρόεδρο του Τμ. Θεολογίας, αλλά οργανώνονται μόνον από μια μερίδα «αρμοδίων» επί τούτου καθηγητών του Τμήματος Θεολογίας, που ως γνωστό με τα γνωστά «μέσα» και τους συνήθεις «δημοκρατικούς» τρόπους (βλ. για παράδειγμα την περίπτωση π. Βασιλείου Γοντικάκη στο Γραφείο του κ. Κωνσταντίνου) επιβάλλονται και διαφεντεύουν το Τμήμα. β) Γίνεται εμφανές στο λόγο του Προέδρου λίγο πριν το Συνέδριο με την αριστερά ότι ουσιαστική συζήτηση, από πλευράς ορθοδόξου θεολογίας, δεν πρόκειται να γίνει και ότι όλα είναι προσχηματικά γ) Θέματα που αφορούν στις σχέσεις Εκκλησίας και Πολιτείας θα είχε νόημα να συζητηθούν, εάν γινόταν συνάντηση, ως θα έπρεπε, με όλα τα πολιτικά κόμματα και όχι μόνον με ένα, το «Συνασπισμό», με την υποκρυπτόμενη προσδοκία ή την υποδηλούμενη επιθυμία ή πρόβλεψη ανόδου του στην εξουσία. δ) Δεν κατανοεί κανείς τι νόημα μπορεί να έχει επί της ουσίας η μεθοδευμένη αυτή συνάντηση, μέσα από μία «αριστερόφρονα» εκατέρωθεν συζήτηση, όταν ο ένας από τους δύο συζητητές έχει προσφέρει apriori επί πίνακι, εκ των προτέρων, ὅ, τι ζητά η «αριστερή» λογική από την Εκκλησία. ε) Απορίας άξιον είναι να θεωρεί ο κ. Πρόεδρος στη συνέντευξή του, από τη μια μεριά ότι η Θεολογική Σχολή είναι «κρατική» και από την άλλη να διαφημίζει τη σύμπραξη Ιεραρχών σε «πολιτισμικά δρώμενα» (που πάντως θεολογικά δεν ήταν), ή να διοργανώνει Συνέδριο Εκκλησίας – Αριστεράς, με στόχο, εννοείται την ενότητα και αλληλοκατανόηση, με την «συριζέϊκη αριστερά», όταν αποκλείει ή διαταράσσει την ενότητά της και το διάλογο  που επιβάλλεται να έχει με  το «όλον» των πολιτικών κομμάτων και των εκπροσώπων τους.

Εξάλλου διερωτώμεθα: Τι συζήτηση να κάνει κανείς σήμερα, όταν χρόνια τώρα έχουν δρομολογηθεί μεθοδευμένα από μία συγκεκριμένη ομάδα (οπωσδήποτε χωρίς διάλογο) θέματα σπουδαία, όπως η αποχριστοποίηση του μαθήματος των θρησκευτικών, η αρνητική φόρτιση του όρου «ομολογιακός», η σκόπιμη αποσύνδεσή του από την ορθόδοξη κατανόησή του ως οντολογική αναφορά και μαρτυρία του εν Χριστώ οικουμενικού ανθρώπου  καθώς και η σύνδεσή του με τον «ομολογιατισμό», πού γνώρισε εντός της χριστιανοσύνης η Δύση ως ομολογιακό (konfessionell) πόλεμο στη θεολογία της.

Η γνωσιολογική αποκλειστικότητα στη θεολογία και στο μάθημα των θρησκευτικών, πού μανιωδώς υποστηρίζεται από τούς σύγχρονους «γνωσιοθεολόγους» και καταλήγει στην επιλογή ενός θρησκειολογικού - πληροφοριακού μοντέλου διδασκαλίας στα σχολεία, είναι η πλήρης υιοθέτηση της δυτικής θεολογικής διαίρεσης της ζωής από τη γνώση. Θεωρίες και απόψεις, όπως αυτές του κ. Σταμούλη, εισάγουν ένα «θεολογικό βερμπαλισμό» και δε συμβάλλουν στην ανάδειξη μιας ορθόδοξης επιστημονικής θεολογίας ως εμπράκτου γεγονότος που αφορά τον όλο άνθρωπο και ολόκληρη τη ζωή ως οντολογική έκφραση που αναζητά το πρότυπο της εικόνας του ανθρώπου. Η  υποστήριξη ότι διά Νόμου η Θεολογική Σχολή έχει μη ομολογιακό χαρακτήρα, επειδή διδάσκονται μαθήματα αρχαίων ή οικουμενικής κίνησης ή θρησκειολογίας είναι αβάσιμη, εφόσον η ιδρυματική υπόσταση και προοπτική της Σχολής έχει ουσιαστική σχέση με την ορθόδοξη θεολογία και παράδοση. Αυτό αποδεικνύεται, όχι μόνο από τον ιδρυτικό νόμο της Θεολογικής Σχολής, αλλά και από τον εσωτερικό της κανονισμό και από τα ισχύοντα επί δεκαετίες Προγράμματα Σπουδών της. Πιο πολύ, όμως, αποδεικνύεται από την καθομολόγηση που δίνουν οι διδάκτορες της Σχολής κατά την ορκωμοσία τους, την οποία, αν και θεσμικός εκπρόσωπος της Σχολής, ο κ. Σταμούλης επιλέγει να αγνοεί[1]. Η ορθόδοξη θεολογία έχει οντολογική αναφορά και υπόσταση, γι’ αυτό και είναι πράγματι οικουμενική, χωρώντας μέσα της κάθε γνώση και εργαζόμενη για τη μεταμόρφωσή της σε γνώση Θεού και κατά συνέπεια υπέρ της  πνευματικής προόδου του ανθρώπου από το κατ΄ εικόνα στο καθ΄ ομοίωσιν και όχι υπέρ της καθήλωσής του σε μια ανθρωποκεντρική  μη – πνευματική στασιμότητα, που αποβαίνει σε βάρος της αιώνιας ύπαρξής του. Η αληθινή ορθόδοξη θεολογία μπορεί να μπολιάσει θεανδρικά και να ανορθώσει σωτηριολογικά και οντολογικά την εικόνα του ανθρώπου και όχι η θεολογία των «προσωπείων» και των πολιτικοκοινωνικοπολιτισμικών σκοπιμοτήτων!! Όταν ανορθωθεί η εικόνα του ανθρώπου, τότε θα βελτιωθεί και η κοινωνική και η πολιτισμική και η πολιτική του κατάσταση. Ξεκινάει ανάποδα ο κ. Πρόεδρος, επιλέγοντας, ως θεολογική δεοντολογία, να δίδει προτεραιότητα στον πολιτισμό, στην πολιτική και στην κοινωνική πλευρά των προσώπων, των γεγονότων και των πραγμάτων και όχι στη Θεολογική – υπαρξιακή και πνευματική!

---

[1] Η ΚΑΘΟΜΟΛΟΓΗΣΗ ΤΟΥ ΔΙΔΑΚΤΟΡΟΣ ΤΗΣ ΘΕΟΛΟΓΙΚΗΣ ΣΧΟΛΗΣ

Επειδή η περίσεμνος των θεολόγων Σχολή τη του Πρυτάνεως επινεύσει εις την τάξιν των εαυτής διδακτόρων ηξίωσε δοκιμάσαί με, αύτη τε και τη Πρυτανεία δημοσία καθομολογώ τάδε:

Τα δόγματα της Ορθοδόξου ημών Ανατολικής Εκκλησίας εσαεί τηρήσειν ακέραια και ακίβδηλα, ταις θείαις  Γραφαίς αυτώ τε τω Ιερώ Ευαγγελίω και ταις των Αποστόλων διδασκαλίαις και τοις των επτά Οικουμενικών Συνόδων θεσπίσμασιν απαρατρέπτως επόμενος και μηδέν τούτοις αντίδοξον μηδ' απηχές μήδ΄ αλλότριον μήθ΄ ετέρους διδάξειν μήτ' αυτός αποδέξασθαι. Όποι' δ' αν γης απίω, το των θεολογούντων τηρήσειν αξίωμα, σεμνοπρεπεία μεν βίου, ηθών δε χρηστότητι διαπρέπων και τοιούτον εμαυτόν εν πάσι παρέχων, οίον προσήκει φαίνεσθαι τον της θεολογίας, της των επιστημών ακρότατης, αψάμενον και την ταύτης μελέτην προηρημένον.

Ταύτην μου την επαγγελίαν επιτελούντι είη ο Θεός αρωγός εν τω βίω.

 Ακούστε ολόκληρη τη συνέντευξη του Χρυσόστομου Σταμούλη ΕΔΩ: https://soundcloud.com/george-rodakoglou/09-12-2012

 http://www.zoiforos.gr/ar8rografia/monaxoi/kostopoulos/item/8131-sunantisi-i-sumporeusi-mias-omadas-mitropoliton-kai-8eologon-me-ton-suriza

ΣΥΡΙΖΑ-Τάσος Κουράκης: Μάθημα θρησκειολογίας, κατάργηση εκκλησιασμού και πρωινής προσευχής μαθητών, αποκαθήλωση θρησκευτικών συμβόλων από δημόσιους χώρους!

Αφιερωμένο εξαιρετικά σε όσους "μοχθούν" για την προσέγγιση Εκκλησίας - Αριστεράς!

Τη στιγμή που ο Αρχιεπίσκοπος Ιερώνυμος αλλά και «εκσυγχρονιστές» Θεολόγοι επενδύουν σε μία προσέγγιση Εκκλησίας και Αριστεράς προγραμματίζοντας ακόμη και σχετικά συνέδρια, την ώρα που ο διευθυντής του πολιτικού γραφείου του Αλέξη Τσίπρα Νίκος Παππάς δηλώνει στην ΚΑΘΗΜΕΡΙΝΗ ότι «Είμαστε πολύ τυχεροί, που Αρχιεπίσκοπος σε αυτή τη δύσκολη συγκυρία είναι ο Ιερώνυμος», ένας άλλος βουλευτής του ΣΥΡΙΖΑ, ο Τάσος Κουράκης που είναι και συντονιστής του ΣΥΡΙΖΑ ΕΚΜ της Επιτροπής Ελέγχου του Κυβερνητικού Έργου του υπουργείου Παιδείας και Θρησκευμάτων, Πολιτισμού και Αθλητισμού, με άρθρο του σήμερα (25/11/2012) μας δείχνει με ποια ατζέντα προσέρχεται ο ΣΥΡΙΖΑ στο διάλογο και την προσέγγιση με την Εκκλησία.
Ο Τάσος Κουράκης είναι αποκαλυπτικόττατος για την εμμονή που δείχνει ο ΣΥΡΙΖΑ στις απόψεις του για το χωρισμό Εκκλησίας - Πολιτείας, την αντικατάσταση του μαθήματος των Θρησκευτικών με θρησκειολογία, την κατάργηση του υποχρεωτικού εκκλησιασμού και της πρωινής προσευχής στο σχολείο, την απαγόρευση ανάρτησης θρησκευτικών συμβόλων στα σχολεία και άλλα πολλά.

Συγκεκριμένα μεταξύ άλλων αναφέρει: «Η εγκύκλια εκπαίδευση, πρωτοβάθμια και δευτεροβάθμια, πρέπει ν’ απεμπλακεί από τον στόχο της «μετάδοσης των γνήσιων στοιχείων της ορθόδοξης χριστιανικής παράδοσης», ενώ το μάθημα των θρησκευτικών, με τον σημερινό του ομολογιακό προσανατολισμό, πρέπει ν’ αντικατασταθεί από μάθημα θρησκειολογίας.
Επιπλέον αποτελεί αναγκαιότητα η απαλλαγή του εκπαιδευτικού συστήματος από τον ασφυκτικό εναγκαλισμό της Εκκλησίας, ιδιαίτερα δε από κατηχητικές παραεκπαιδευτικές δραστηριότητες που καθιστούν τα σχολεία παραρτήματα ενοριών και υπονομεύουν τη συνύπαρξη παιδιών με διαφορετικές πολιτισμικές παραδόσεις.
 Κατάργηση του υποχρεωτικού εκκλησιασμού και της πρωινής προσευχής στο σχολείο, και όπου αλλού τελείται. Απαγόρευση ανάρτησης θρησκευτικών συμβόλων στα σχολεία και σε κάθε άλλο δημόσιο κτήριο».
Διαβάστε ολόκληρο το άρθρο του Τάσου Κουράκη στην ΑΥΓΗ (25/11/2012)

Να διεκδικήσουμε τον διαχωρισμό κράτους - Εκκλησίας με συναίνεση και διάλογο

Του Τάσου Κουράκη*
Η παρέμβαση της Εκκλησίας στα πράγματα της δημοκρατικής πολιτείας, καθώς και η στενή διαπλοκή της με το κράτος, συχνά στις χειρότερες στιγμές της ελληνικής ιστορίας, ανάγεται στην ίδρυση του ελληνικού κράτους. Οι παθογένειες αυτής της σύμφυσης ήταν πάντοτε εμφανείς, ωστόσο τα τελευταία χρόνια οξύνθηκαν ιδιαίτερα, όπως με την εθνικιστική και οπισθοδρομική πολιτική παρέμβαση της προηγούμενης ηγεσίας της ελληνικής Εκκλησίας ή με τη σκανδαλώδη οικονομική και παραοικονομική δραστηριότητα της Εκκλησίας και των μοναστηριών.

Σήμερα, λοιπόν, θεωρούμε ότι έχει δικαιωθεί απολύτως και έχει καταστεί ώριμο κοινωνικό αίτημα η θέση ότι για μια σύγχρονη και δημοκρατική πολιτεία είναι αναγκαίος ο διαχωρισμός κράτους - Εκκλησίας και σε θεσμικό επίπεδο. Εξάλλου και στο εσωτερικό της Εκκλησίας πληθαίνουν οι φωνές που υποστηρίζουν ότι η πρόσδεσή της με το κράτος αλλοιώνει τα χαρακτηριστικά της και δυσκολεύει την εκπλήρωση της αποστολής της.

Επιπλέον θα άξιζε να επισημάνουμε ότι άλλο πράγμα είναι το θρησκευτικό συναίσθημα και άλλο η Εκκλησία με τη νομική της υπόσταση (με την οποία το κράτος σχετίζεται). Πολύ συχνά, στις σχετικές συζητήσεις, αυτά τα δύο συγχέονται. Το θρησκευτικό συναίσθημα είναι η προσωπική απάντηση που δίνει ένας άνθρωπος στα μεγάλα ερωτήματα της Ύπαρξης, ενώ η Εκκλησία είναι ένα νομικό πρόσωπο το οποίο εποπτεύει χιλιάδες άλλα νομικά πρόσωπα Δημοσίου ή Ιδιωτικού Δικαίου, διαχειρίζεται πόρους, διαθέτει περιουσία και τελεί νομικές πράξεις.

Επομένως η οριοθέτηση της σχέσης κράτους - Εκκλησίας δεν αφορά την έκφραση της θρησκευτικής πίστης, η οποία είναι ελεύθερη και προστατευόμενη από το Σύνταγμα για κάθε μέλος του κοινωνικού συνόλου και αφορά καθαρά νομικά θέματα.

Θα άξιζε να αναφερθούν δύο αντιφάσεις από την εμμονή της Εκκλησίας να παρεμβαίνει στα του κράτους: Η πρώτη αντίφαση είναι ανάμεσα στην απόλυτη ταύτιση της ελληνικής Εκκλησίας με το ελληνικό έθνος από τη μια και στο οικουμενικό στοιχείο που διεκδικεί για τον εαυτό της η χριστιανική πίστη από την άλλη. Και το δεύτερο, η αντίφαση ανάμεσα στον πνευματικό χαρακτήρα της θρησκείας και στην εμπλοκή των επίσημων φορέων της με την κοσμικότητα και την υλική πραγματικότητα.

Πάντως είναι χρήσιμο να έχουμε κατά νουν ότι σε κάθε συζήτηση για τις σχέσεις κράτους - Εκκλησίας δεν θα πρέπει να έχουμε αναφορά μόνο την Ορθόδοξη Εκκλησία, καθώς το ζήτημα ουσιαστικά είναι ο ρόλος των Εκκλησιών σε ένα σύγχρονο δημοκρατικό πολίτευμα και η ανάδειξή τους σε παράγοντες σταθερότητας της κοινωνικής ζωής. Δεν χρειαζόμαστε εστίες αποσταθεροποίησης ή πηγές εντάσεων.

Να σημειώσουμε ότι η χώρα μας παραμένει μία από τις ελάχιστες ευρωπαϊκές όπου θεσμοθετημένα η Εκκλησία αναμειγνύεται στα του κράτους, και αντιστρόφως. Τούτο συνεπάγεται σωρεία προβλημάτων στην εύρυθμη λειτουργία του κράτους, στη νομοθεσία και στις συναλλαγές των πολιτών μαζί του, κυρίως σε ό,τι αφορά την ελλιπή νομοθεσία περί ατομικών δικαιωμάτων και την περιορισμένη άσκηση των συνταγματικών δικαιωμάτων περί ανεξιθρησκίας, αυτοδιάθεσης, ελευθερίας της έκφρασης, του Τύπου κ.ο.κ.

Στη σημερινή εποχή δεν νοείται οι πολίτες στις συναλλαγές τους με το κράτος να συμμετέχουν σ’ αυτές με την ιδιότητα του πιστού και όχι του πολίτη (θρησκευτικές ορκωμοσίες, αναγραφή θρησκεύματος στους τίτλους απολυτηρίων, πιστοποιητικό βάπτισης, ισοδύναμο με πιστοποιητικό ονοματοδοσίας κ.ο.κ.).

Επιπλέον εγείρονται σοβαρά ερωτήματα σχετικά με το πόσο δίκαιο και ισόνομο είναι να υφίστανται συλλήβδην οι πολίτες φορολογικές επιβαρύνσεις για τη μισθοδοσία των ορθοδόξων ιερέων, ανεξαρτήτως αν οι ίδιοι είναι ορθόδοξοι ή όχι, και κατά πόσον ο χρεωκοπημένος κρατικός προϋπολογισμός οφείλει να παρέχει εξόφθαλμες φοροελαφρύνσεις στις εκκλησιαστικές επιχειρήσεις.

Οι βουλευτές να σηκώνουν το χέρι για να ορκιστούν μπροστά σε ιερείς, οι εικόνες του Χριστού να «κοσμούν» τα δικαστήρια, τα σχολεία και όλες τις δημόσιες υπηρεσίες, το μάθημα των Θρησκευτικών να είναι υποχρεωτικό, η αναγραφή του θρησκεύματος να διατηρείται σε πολλά δημόσια έγγραφα, η «βλασφημία» να αποτελεί ποινικό αδίκημα. Πέραν τούτων, η Εκκλησία και οι μονές να απολαμβάνουν καθεστώς φορολογικού παραδείσου, νομικά όμοιο με αυτό off shore εταιρειών.

Βεβαίως να επισημάνουμε ότι έχουν ήδη συντελεστεί αλλαγές σε ορισμένα σημεία, όπως στα θέματα των ναών άλλων θρησκειών, στην απαλλαγή του κλήρου και των μοναχών από το στράτευμα, στην αναγραφή του θρησκεύματος στις αστυνομικές ταυτότητες, στην καύση των νεκρών (η καύση των νεκρών θεσμοθετήθηκε, αλλά δεν συστήθηκε η δομή ακόμη, με αποτέλεσμα να μην τελείται καύση νεκρών στην Ελλάδα) και στην αποδοχή κατασκευής ισλαμικού τεμένους.

Παρ' όλα αυτά, όμως, όπως ήδη αναφέρθηκε, υπάρχουν ανοιχτά ζητήματα που αφορούν σοβαρά θέματα, όπως αυτά που σχετίζονται με την εκκλησιαστική εκπαίδευση και την εκκλησιαστική περιουσία.

Στο πνεύμα αυτό ακολουθούν προτάσεις για τη διασφάλιση του «κοσμικού» χαρακτήρα του κράτους και τη διασφάλιση της δυνατότητας ίσης μεταχείρισης όλων των δογμάτων.

1) Συνταγματικός χωρισμός κράτους - Εκκλησίας: Αναθεώρηση του άρθρου 3.1 του Συντάγματος προκειμένου να αποσαφηνιστούν οι σχέσεις Πολιτείας και Εκκλησίας και να τυποποιηθεί συνταγματικά ο χωρισμός τους υπό καθεστώς αμοιβαίου σεβασμού. Συνταγματική διατύπωση που να προσδιορίζει τη σύγχρονη εκδοχή της θρησκευτικής ουδετερότητας του κράτους ως υποχρέωσης αφ’ ενός μεν σεβασμού (και όχι απλώς ανοχής) όλων των θρησκευτικών κοινοτήτων και των λειτουργών τους και αφ’ ετέρου ως απαγόρευσης των κάθε είδους διακρίσεων εις βάρος των πολιτών με βάση τις θρησκευτικές τους πεποιθήσεις. Ρητή εξίσωση όλων των θρησκευτικών δογμάτων, των δικαιωμάτων, αλλά και των υποχρεώσεων που απορρέουν από αυτά ώστε να αποφεύγονται ερμηνευτικές συγχύσεις.

2) Η Εκκλησία της Ελλάδος, όπως άλλωστε και όλες οι άλλες θρησκευτικές κοινότητες, μπορεί να μετατραπεί σε ιδιότυπο Νομικό Πρόσωπο Ιδιωτικού Δικαίου, με βάση ειδικές νομοθετικές ρυθμίσεις, που θα εξασφαλίζουν την πλήρη διοικητική της αυτοτέλεια. Αυτονόητη συνέπεια είναι η σταδιακή ανάληψη από την Εκκλησία της αποκλειστικής ευθύνης για τη μισθοδοσία, ασφάλιση και συνταξιοδότηση του κλήρου. Κατάργηση της πλήρους φοροαπαλλαγής των εισοδημάτων της Εκκλησίας από ακίνητα, πλην των ναών.
Θεωρούμε ότι η Εκκλησία θα πρέπει να υπάγεται κανονικά και χωρίς εξαιρέσεις ή χαριστικές ρυθμίσεις στο φορολογικό καθεστώς που ισχύει για όλους τους πολίτες της χώρας, για όσους διαθέτουν περιουσία και αναπτύσσουν οικονομική δραστηριότητα. Θα πρέπει επίσης να επανεξεταστούν τα χρυσόβουλα και όλοι οι συναφείς τίτλοι με τους οποίους δίνονται ιδιοκτησιακά δικαιώματα στην Εκκλησία και στις μονές.

3) Η εγκύκλια εκπαίδευση, πρωτοβάθμια και δευτεροβάθμια, πρέπει ν’ απεμπλακεί από τον στόχο της «μετάδοσης των γνήσιων στοιχείων της ορθόδοξης χριστιανικής παράδοσης», ενώ το μάθημα των θρησκευτικών, με τον σημερινό του ομολογιακό προσανατολισμό, πρέπει ν’ αντικατασταθεί από μάθημα θρησκειολογίας.
Επιπλέον αποτελεί αναγκαιότητα η απαλλαγή του εκπαιδευτικού συστήματος από τον ασφυκτικό εναγκαλισμό της Εκκλησίας, ιδιαίτερα δε από κατηχητικές παραεκπαιδευτικές δραστηριότητες που καθιστούν τα σχολεία παραρτήματα ενοριών και υπονομεύουν τη συνύπαρξη παιδιών με διαφορετικές πολιτισμικές παραδόσεις. Κατάργηση του υποχρεωτικού εκκλησιασμού και της πρωινής προσευχής στο σχολείο, και όπου αλλού τελείται. Απαγόρευση ανάρτησης θρησκευτικών συμβόλων στα σχολεία και σε κάθε άλλο δημόσιο κτήριο.

4) Κατάργηση του θρησκευτικού όρκου με τροποποίηση των σχετικών διατάξεων. Ο όρκος να έχει μόνο περιεχόμενο βεβαίωσης του ορκιζόμενου στην τιμή και τη συνείδησή του.

5) Απαγόρευση αναγραφής του θρησκεύματος σε δημόσια έγγραφα, τίτλους σπουδών ή βεβαιώσεις δημόσιας αρχής.

6) Επιβολή υποχρέωσης στους οικείους ΟΤΑ να διαμορφώσουν στα κοιμητήρια που τους ανήκουν διακεκριμένο χώρο πένθους και περισυλλογής για τον αποχαιρετισμό των νεκρών προτού ενταφιαστούν σε περίπτωση που αυτοί είχαν εκφράσει την επιθυμία να αποφύγουν τη θρησκευτική κηδεία. Δημιουργία χώρων καύσης νεκρών.

7) Κατάργηση του αναχρονιστικού καθεστώτος που διέπει τις σχέσεις κράτους και μουσουλμανικής μειονότητας. Οι μουφτήδες να μην ασκούν δικαιοδοτικές αρμοδιότητες και οι οικογενειακές διαφορές των μουσουλμάνων να υπάγονται μόνον στην τακτική δικαιοσύνη, η οποία θα εφαρμόζει και το μουσουλμανικό δίκαιο κατά μέτρο που αυτό δεν προσκρούει στο ελληνικό Σύνταγμα και το διεθνές δίκαιο της προστασίας των δικαιωμάτων του ανθρώπου.
Κατάργηση της σαρίας (ο ιερός ισλαμικός νόμος) για τα μέλη της μειονότητας της Θράκης, η οποία δεν ισχύει σε καμιά ευρωπαϊκή χώρα, ούτε καν στην Τουρκία, ενώ δεν απορρέει ούτε από τη Συνθήκη της Λωζάννης (1923). Οι διατάξεις της (άγραφης) σαρίας έρχονται ευθέως σε σύγκρουση με το οικογενειακό δίκαιο (διαζύγια, επιμέλειες παιδιών, κληρονομιές) και με θεμελιώδη δικαιώματα, όπως της ισότητας των φύλων, της θρησκευτικής ελευθερίας, του συμφέροντος των ανηλίκων, της πρόσβασης σε δίκαιη δίκη.

8) Η ποινική νομοθεσία πρέπει ν’ απαλλαγεί από αναχρονιστικές διατάξεις, όπως τη διάταξη περί κακόβουλης βλασφημίας ή εξύβρισης θρησκευμάτων.

Εν κατακλείδι είναι κοινός τόπος ότι η πολιτισμική και θρησκευτική σύνθεση της ελληνικής κοινωνίας άλλαξε τα τελευταία χρόνια. Η ελληνική κοινωνία είναι πλέον μια πολυπολιτισμική κοινωνία με διαφορετικούς θρησκευτικούς και πολιτισμικούς προσανατολισμούς. Η πολυπολιτισμικότητα αυτή αποτελεί κοινωνικό πλούτο και όχι «απειλή για το έθνος» και ως εκ τούτου απαιτούνται προσαρμογές που θα αντιστοιχούνται στις κοινωνικές ανάγκες. Οι προσαρμογές αυτές δεν μπορεί παρά να είναι προϊόν διαλόγου και καλόπιστης διάθεσης ώστε να έχουν τη μέγιστη αποδοχή και από τις δύο πλευρές.

* Ο Τάσος Κουράκης είναι βουλευτής και συντονιστής του ΣΥΡΙΖΑ ΕΚΜ της Επιτροπής Ελέγχου του Κυβερνητικού Έργου του υπουργείου Παιδείας και Θρησκευμάτων, Πολιτισμού και Αθλητισμού

Αναδημοσίευση από Θρησκευτικά 
 http://anavaseis.blogspot.gr/2012/11/blog-post_234.html

Το άνοιγμα της Εκκλησίας στην Αριστερά. Γιώργος Παπαθανασόπουλος

Το άνοιγμα της Εκκλησίας στην Αριστερά

Γιώργος Παπαθανασόπουλος

Τελευταίως Μητροπολίτες της Εκκλησίας της Ελλάδος κάνουν ένα άνοιγμα στην Αριστερά. Η ευκαιρία δόθηκε από την καπηλεία του θρησκευτικού συναισθήματος των Ελλήνων από Κόμμα που τάσσεται υπέρ μιας "πειθαρχημένης" - "στον γύψο" κοινωνίας και επιδιώκει να επιβάλει τις  θέσεις του χρησιμοποιώντας τη βία.

Το θέμα ξεκίνησε όταν ο Μητροπολίτης Σισανίου και Σιατίστης Παύλος, με  αφορμή ενέργειες και ομιλίες στελεχών του εν λόγω Κόμματος, δήλωσε ορθώς τα αυτονόητα για κάθε Χριστιανό. Ότι δηλαδή το πιστεύω του εν λόγω Κόμματος είναι απολύτως ξένο προς την Ορθόδοξη Παράδοση και Διδασκαλία. Δεν μπορεί κάποιος να λέγει ότι είναι Χριστιανός και να πιστεύει στο ρατσισμό, στη βία,  στο μίσος. Βεβαίως οι θέσεις και οι ενέργειες του εν λόγω Κόμματος είναι γνωστές από καιρό και καλόν θα ήταν προ των εκλογών η Ιερά Σύνοδος να είχε υπενθυμίσει στο Λαό τη διδασκαλία του Ιησού Χριστού περί αγάπης, ανεκτικότητας, σεβασμού του άλλου και αλληλεγγύης και να είχε επισημάνει πως στη χριστιανική κοινωνία αποκλείεται ο ρατσισμός, η ανελευθερία και η βία. Αν τονίζονταν αυτές οι Χριστιανικές Αρχές  πιθανόν πολλοί Χριστιανοί να μην είχαν παραπλανηθεί και να μην είχαν ψηφίσει το εν λόγω Κόμμα.

Ο Μητροπολίτης Σισανίου στην πρωτοβουλία του βρήκε συμμάχους στελέχη και ΜΜΕ της Αριστερής αντίληψης των πραγμάτων. Ήταν γι' αυτά μια πρώτης τάξεως ευκαιρία να καταφερθούν κατά του εν λόγω Κόμματος, δίνοντας παράλληλα πιστοποιητικό "προοδευτικότητας" στον Μητροπολίτη, κάτι που ο ίδιος φυσικά δεν επιδίωξε.
Μετά όμως την απρόσμενη επιτυχία του κ. Παύλου στους "προοδευτικούς" κύκλους οι επικοινωνιακοί υπεύθυνοι του Αρχιεπισκόπου και ορισμένοι  Μητροπολίτες ακολούθησαν με έμμεσες ή άμεσες δηλώσεις κατά του εν λόγω Κόμματος. Το άνοιγμα φάνηκε και από το ότι Μητροπολίτης  έδωσε  με την ευκαιρία συνέντευξη στην "Αυγή", ιδεολογικό όργανο του ΣΥΡΙΖΑ. Πρέπει να ήταν από τις λίγες στην ιστορία της εν λόγω εφημερίδας.

Η επιχείρηση προσέγγισης των ποιμένων της Εκκλησίας με την Αριστερά φαίνεται και από το ύφος των δηλώσεων τους, που είναι προσεγμένο, χωρίς αιχμές σε βάρος της και με  γενικές καταδίκες της βίας, οι οποίες από αυτήν είναι αποδεκτές. Ο Μητροπολίτης εξάλλου στη συνέντευξη που έδωσε στην "Αυγή", μεταξύ των άλλων,  επισήμανε ως αρνητικό για την Εκκλησία  το ότι  "σε παλαιότερους χρόνους ιεράρχες ύμνησαν δικτατορικά καθεστώτα και συνεργάστηκαν με την χούντα". Σημειώνεται ότι ο ίδιος είναι χειροτονία του αείμνηστου Μητροπολίτου Εδέσσης Καλλινίκου (Πούλου), που είχε εκλεγεί επί δικτατορίας και, υποχρεωτικά, είχε συνεργασθεί μαζί της και ότι ο ίδιος ο σημερινός Μητροπολίτης υπηρέτησε ως ιεροκήρυκας στη Μητρόπολη Εδέσσης  κατά την περίοδο της δικτατορίας.

Η άποψη της Αριστεράς για την Εκκλησία

Ο σχετικά νεαρός και άσχετος με την Ιστορία και την Παράδοση του Έθνους κ. Αλ. Τσίπρας έχει δώσει μιαν άλλη διάσταση στη σχέση της Εκκλησίας με την Αριστερά. Όταν τον Μάϊο του 2011 συναντήθηκε με τον Αρχιεπίσκοπο κ. Ιερώνυμο δήλωσε στα ΜΜΕ πως " η Αριστερά θεωρεί ότι πρέπει να έχει σύμμαχο την Εκκλησία στην προσπάθεια της για αλληλεγγύη προς όσους περνάνε το κατώφλι της φτώχειας και της εξαθλίωσης". Ο κ. Τσίπρας δηλαδή βλέπει  την Εκκλησία ως ένα φορέα, που οφείλει να ακολουθήσει την Αριστερά και να γίνει σύμμαχος της  στις κοινωνικές της ανησυχίες και πρωτοβουλίες, δηλαδή θέλει να Την μετατρέψει από ηγέτιδα και ζωογόνο δύναμη της κοινωνίας σε κομπάρσο και ουραγό της Αριστεράς, επειδή αυτή κατέχει στην Ελλάδα το αντιχριστιανικής αντίληψης, υλιστικό, ηδονιστικό και μαρξιστικό ιδεολογικό εποικοδόμημα και πιστεύει στο αλάθητο κριτήριό της περί αλήθειας, δικαιοσύνης και ελευθερίας. Αυτή η ιδεολογική νοοτροπία  της Αριστεράς είναι που οδήγησε σε πολυετή βάσανα τους λαούς της Κεντρικής και Ανατολικής Ευρώπης και έφερε στη σημερινή κατάντια τους Έλληνες.

Το ερώτημα που τίθεται, με αφορμή το άνοιγμα ποιμένων της Εκκλησίας προς την Αριστερά, είναι αν πιστεύουν ότι θα την εξευμενίσουν και  ότι θα της αλλάξουν απόψεις για την Εκκλησία. Αν πιστεύουν πως, χαϊδεύοντας τα αυτιά της και αποκτώντας το ευκαιριακό χειροκρότημα της, θα την μαλακώσουν, θα την κάνουν να σκεφθεί διαφορετικά, θα προστατεύσουν τα καλώς εννοούμενα συμφέροντα της Εκκλησίας... Μακάρι να γίνει το θαύμα. Όμως άλλα δείχνει η Ιστορία. Γιατί η Αριστερά  δεν κρύβει ότι θέλει την κοινωνική περιθωριοποίηση της Εκκλησίας, την οικονομική της εξουθένωση, την αποϊεροποίηση του γάμου και τη διάλυση της οικογένειας με την καθιέρωση ως υποχρεωτικού του πολιτικού γάμου και του "γάμου" μεταξύ των ομοφύλων, την κατάργηση του όρκου, την απομάκρυνση από τα σχολεία, από τα νοσοκομεία και από τα δικαστήρια της εικόνας του Χριστού, την κατάργηση των Θρησκευτικών ως ομολογιακού μαθήματος, την παραποίηση της Ιστορίας και άλλα, με τα οποία θα επιδιώξει να αλλάξει ριζικά την ψυχή των Ελλήνων.

Η στάση των ποιμένων της Εκκλησίας

Στη δισχιλιετή πορεία της Εκκλησίας δύο είναι οι δρόμοι που ακολούθησαν έναντι της κοσμικής εξουσίας οι ποιμένες της. Ο ένας είναι ο βολικός, του συμβιβασμού, του "δεν βαριέσαι",  του "τι θα κάνουμε εμείς τώρα; Επανάσταση;…", του "εμείς να έχουμε την ησυχία μας, καλά να περνάμε και έχει ο Θεός…". Μάλιστα ο δρόμος αυτός συνήθως ιδεολογικοποιείται  με διάφορους τρόπους, ανάλογα με τις περιστάσεις. Ο άλλος είναι ο δύσκολος. Ο ποιμήν επιδιώκει να έχει με την κοσμική εξουσία καλές σχέσεις και συνεργασία, αλλά όταν αυτή απειλεί τις ψυχές του ποιμνίου του, τότε με θάρρος την αντιμετωπίζει, μην υπολογίζοντας προσωπικό κόστος, ταλαιπωρίες, συκοφαντίες και ίσως το μαρτύριο, που μπορεί να είναι σωματικό, αλλά και ηθικό, πνευματικό.

Για τους βολεμένους ποιμένες της Εκκλησίας ο Χρήστος Μαλεβίτσης στο εισαγωγικό προοίμιο της μετάφρασης του έργου του Πάουλ Τίλλιχ "Το θάρρος της υπάρξεως" έγραψε το 1976: "Οι ημέρες μας είναι χαλεπές και πολυσήμαντες. Χαλεπές, επειδή ζούμε την πνευματική έκπτωση της ανθρωπότητας, με άμεσους κινδύνους της μη επιστροφής, του χαμού μέσα στον τεχνολογικό ορυμαγδό…Και πολυσήμαντες, διότι πολλά είναι τα σημεία και τα τέρατα και ποικίλες οι επιπτώσεις τους στις ιστορικές εκβάσεις….Από την οπτική του ευαγγελικού λόγου οι ψυχές των ανθρώπων της εποχής μας πορεύονται προς την απώλεια τους. Όσοι έταξαν τους εαυτούς των κήρυκες του ευαγγελισμένου λόγου θα έπρεπε μπροστά σε αυτή την άκαιρη συντέλεια του ανθρώπινου γένους να συνταραχθούν. Στην απευκταία ώρα να βγουν έξω για να σώσουν το ποίμνιο. Και όμως ευωχούνται ασφαλισμένοι στις στάνες τους. Πρόκειται για την ιστορική προδοσία των ποιμένων".  Λόγια σκληρά του αείμνηστου Μαλεβίτση, που μακάρι να μην ισχύουν για τις ημέρες μας.

Ενημέρωση -Αναδημοσίευση από Ζωηφόρο
 http://anavaseis.blogspot.gr/2012/11/blog-post_1052.html

H χαμένη αθωότητα του φιλελευθερισμού

H χαμένη αθωότητα του φιλελευθερισμού

Αντιαντικομφορμιστικό σχόλιο για το θέατρο, το σινεμά και το παστίτσιο 

 Είδαμε τις τελευταίες ημέρες, στο θέατρο Χυτήριο, άλλη μία παράσταση από το χιλιοπαιγμένο έργο «φονταμενταλισμός εναντίον φιλελευθερισμού». Είχαν προηγηθεί ένα βιντεάκι και κάτι σκίτσα για τον Μωάμεθ σε Γαλλία και ΗΠΑ, και η σύλληψη του «Γέροντος Παστιτσίου». Το έργο αυτό κρατάει αρκετούς αιώνες, αν και όχι με τους ίδιους όρους. Δεν είμαστε πια στην εποχή της Ιεράς Εξέτασης, όπου ο «Σκοταδισμός» κυνήγαγε τα φωτισμένα πνεύματα, αλλά στην εποχή που ο καπιταλισμός επιβάλλει τη φιλελεύθερη ιδεολογία σε ολόκληρο τον πλανήτη. Έτσι, δεν μπορεί η διαμάχη αυτή να αντιμετωπίζεται πια με τους όρους του 17ου και του 18ου αιώνα.

 Πολλοί παραξενεύονται με την επιλεκτική ευαισθησία πολλών υπερασπιστών της ελευθερίας του λόγου. Η φιλελεύθερη αντίληψη για τα ζητήματα πίστης και πολιτισμού είναι όμως αρκετά ξεκάθαρη. Ο πολιτισμός (όπως και η θρησκεία) δεν μπορεί να αποτελεί στοιχείο συνοχής και αυτοπροσδιορισμού μιας κοινωνίας, παρά μόνο ατομική επιλογή. Δεν είναι συλλογικό βίωμα, αλλά ατομικό. Ο πολιτισμός ως κοινό βίωμα αντιμετωπίζεται (ενίοτε σωστά) ως «επιβολή» και «εκμηδένιση» του ατόμου. Όμως ο πολιτισμός δεν είναι ούτε «οι κουζίνες των λαώνε», ούτε κάποιο ατομικό χόμπυ. Είναι πρωτίστως συλλογικός τρόπος ζωής και νοοτροπίας μιας ανθρώπινης κοινωνίας. Απαιτεί πρωτίστως ένα συλλογικό «εμείς» και δεν εξαντλείται στις ενδυματολογικές και μουσικές προτιμήσεις του σύγχρονου ανέμελου αστού. Έτσι, ο φιλελεύθερος πολεμάει τα κοινά πολιτισμικά στοιχεία κάθε κοινωνίας, όπως –στο όνομα της ελευθερίας του ατόμου– πολεμάει και κάθε συλλογική αναφορά και ταυτότητα. Έτσι, βέβαια, αποκρύπτει το γεγονός ότι με τη σειρά του επιβάλλει τον δυτικό πολιτισμό στις παραδοσιακές κοινωνίες, αποδιαρθρώνοντάς τες και αντικαθιστώντας τις παραδοσιακές κουλτούρες με το δυτικό καπιταλιστικό φαντασιακό. Αυτό εξηγεί, για παράδειγμα, το γεγονός ότι ο φιλελεύθερος κατά κανόνα αποστρέφεται π.χ. τον ισλαμικό νόμο και τις ισλαμικές κοινωνίες ως «σκοταδιστικές», ενώ την ίδια στιγμή αγωνίζεται για τα δικαιώματα των ισλαμιστών στις δυτικές χριστιανικές κοινωνίες. Αυτό συμβαίνει διότι στην πρώτη περίπτωση, βλέπει την επιβολή μιας θρησκείας πάνω στα άτομα, ενώ στη δεύτερη βλέπει την ελεύθερη επιλογή ενός ατόμου απέναντι στη κρατούσα θρησκεία. Το πρόβλημα, βέβαια, ξεκινάει όταν διαπιστώσει ότι οι προσφιλείς στους δυτικούς αστούς θεωρίες του κάθε Πόππερ για την «ανοιχτή κοινωνία» δεν είναι και τόσο δημοφιλείς στον υπόλοιπο πλανήτη. Δύσκολα μπορεί να πειστεί ο Μωαμεθανός π.χ. ότι η θρησκεία του δεν μπορεί να καθορίζει τον τρόπο λειτουργίας της κοινωνίας (αυτό τα αναλαμβάνει η αγορά), αλλά πρέπει να περιοριστεί αποκλειστικά στη σφαίρα του ιδιωτικού.

Τυπικό δείγμα ξεπεσμένου νάρκισσου αστού. Κάτάφερε πάλι να εξοργίσει την... πλουτοκρατία των παραγκουπόλεων του Καίρου και της Γάζας. Η γροθιά μας μάρανε... 

Κακώς, λοιπόν, αντιμετωπίζουμε τέτοια γεγονότα υπό το πρίσμα της ελευθερίας του λόγου. Όσοι το επικαλούνται σήμερα, όχι μόνο δεν φιμώνονται από το κράτος και την εξουσία, αλλά συνήθως επιδοτούνται και προβάλλονται από πάνω. Άρα, στις «ελεύθερες» δυτικές κοινωνίες δεν μπορούμε να μιλάμε με όρους του μεσαίωνα, ούτε βέβαια, μπορεί ο κάθε αστός διανοούμενος να περνάει ως «αγωνιστής» και «εικονοκλάστης», επειδή εξευτέλισε στο έργο του τον Χριστό ή τον Μωάμεθ. Βέβαια, εικονοκλάστες υπήρξαν πολλοί, από την αρχαιότητα κιόλας, αν και, συνήθως, πολέμαγαν τα σύμβολα και τα ιερά των αντιπάλων τους, όχι τα δικά τους. Ο εξευτελισμός των ιερών και οσίων των αντιπάλων σου (στην περίπτωση του σύγχρονου αυτοαναφορικού ατόμου, αντίπαλος «άλλος» είναι καταρχήν η ίδια η κοινωνία στην οποία ζει) δεν είναι δα και κάτι καινούριο, πόσο δε μάλλον, κάτι προοδευτικό. Δεν νομίζω να υπάρχουν πολλοί φιλελεύθεροι που να θεωρούν προοδευτική και απελευθερωτική πράξη το πελέκημα των αρχαιοελληνικών και ρωμαϊκών αγαλμάτων από κάποιους χριστιανούς. Η αποκαθήλωση των συμβόλων των άλλων είναι πάντα ευκολότερη από την αποκαθήλωση των δικών μας. Το δεύτερο ενδεχόμενο θα προκαλούσε σε πολλούς φιλελεύθερους αμηχανία, ίσως και αποστροφή (τουλάχιστον στους πιο ευαίσθητους από αυτούς). Από εκεί και πέρα, κάθε φορά που ένας βολεμένος αστός διανοούμενος αποφασίζει να διασκεδάσει την ανία του εξευτελίζοντας έναν ξένο λαό ή πολιτισμό, η εξέλιξη είναι αναμενόμενη. Και συχνά είναι και αιματηρή, όπως είδαμε με το βιντεάκι για τον Μωάμεθ. 

Στην Ελλάδα, αντίστοιχα, μάθαμε να αποκαλούμε «μάχη υπέρ της ελευθερίας» την υπεράσπιση της κρατικής προπαγάνδας απέναντι σε μια χούφτα «γραφικών» υπερήλικων θρησκευόμενων. Περίπου όπως κάποιος έφηβος που, υιοθετώντας κάποιο έξαλλο στυλ ντυσίματος, περηφανεύεται που κατάφερε να εξοργίσει τη γιαγιά του (τουλάχιστον αυτός δικαιολογείται, μιας και σπάνια επιχειρεί να συνδέσει αυτό το «κατόρθωμα» με κάποιο φιλοσοφικό πρόταγμα). Δεν έχουμε αντιληφθεί, ίσως, πως στην περίπτωση ανθρώπων όπως η Λένα Κιτσοπούλου (ή, στον τομέα της επιστήμης, η Ρεπούση και η Δραγώνα) δεν έχουμε να κάνουμε με διωκόμενους αγωνιστές που πολεμούν τη λογοκρισία του συστήματος, αλλά με το ίδιο το σύστημα που προσπαθεί να επιβάλλει το καπιταλιστικό φαντασιακό σε μια κοινωνία στην οποία επιβιώνουν ακόμη στοιχεία του παραδοσιακού τρόπου ζωής. Η Κιτσοπούλου, π.χ., σε παλαιότερο άρθρο της («Σε πρώτο πληθυντικό», Κοντέινερ Ελευθεροτυπίας, τ.3, Ιαν. 2010) είναι αρκετά σαφής στο βαθύτερο φιλοσοφικό θεμέλιο του συστήματος που υπηρετεί: «Εμείς οι σαραντάρηδες, εμείς οι Έλληνες, εμείς οι αριστεροί, εμείς οι Πελοποννήσιοι, εμείς οι Σκορπιοί. Ο πανηλίθιος πρώτος πληθυντικός σε μορφή καραμέλας γλυκαίνει την ανασφάλεια και το αίσθημα κατωτερότητας της ανθρώπινης φύσης» Και αφού αραδιάσει διάφορα παραδείγματα ανθρώπων που χρησιμοποιούν την απαγορευμένη λέξη «εμείς», καταλήγει: «Οι χρήστες του πρώτου πληθυντικού είναι πολλοί, έχουν ανθρώπινη μορφή, ψηφίζουν, μας εξυπηρετούν, μας χαιρετούν, γεμίζουν τα μαιευτήρια με τα νεογέννητα μωρά τους. Είναι κάτι τύποι που κάνουν συχνά τον σταυρό τους και στις εθνικές γιορτές καρφώνουν την ελληνική σημαία στα μπαλκόνια τους. Αυτοί που βάζουν τέρμα σκυλάδικα στα ηχεία των αυτοκινήτων τους και ανοίγουν τα παράθυρά τους. Αυτοί οι περήφανοι φασίστες».

Σύγχρονη τέχνη. Ο Αθανάσιος Διάκος σε ρόλο κερατωμένου σουβλατζή, προκαλεί τα χάχανα της εστέτ διανόησης της Εκάλης.

Ο φιλελευθερισμός, θέτοντας στο επίκεντρο της φιλοσοφίας του το αυτοαναφορικό άτομο, δεν μπορεί να συλλάβει το «εμείς» παρά μόνον ως υποταγή του «εγώ». Το γεγονός πως ο άνθρωπος είναι από τη φύση του «πολιτικό ζώον», η Κιτσοπούλου το αντιλαμβάνεται ως κουσούρι, ως «αίσθημα κατωτερότητας της ανθρώπινης φύσης». Θέλοντας να αντιμετωπίσει την καταπίεση του «εγώ» από το «εμείς», που συναντάμε στις δεσποτικές κοινωνίες, επέλεξε να εξαφανίσει το «εμείς». Μοναδική διέξοδος του ατόμου, βέβαια, η ψυχοθεραπεία, ο αλκοολισμός, ο πάσης φύσεως μηδενισμός, ή, για τους λιγότερο ευαίσθητους, ο καταναλωτισμός. Το ενδεχόμενο μιας κοινωνίας όπου το «εγώ» δεν θα συνθλίβεται από το «εμείς», ούτε θα ιδιωτεύει στα ντιβάνια των ψυχολόγων, αλλά θα βρίσκει την ελευθερία του μέσω του «εμείς» παραμένει ακόμη ζητούμενο, αν και η ανθρώπινη ιστορία έχει να μας προφέρει αρκετά ικανοποιητικές τέτοιες προσπάθειες ως μπούσουλα. 

Από την άλλη, πέρα από το δίπολο ατομικό-συλλογικό, παραμένει και το δίπολο παράδοση-εκσυγχρονισμός. Και εδώ οι δύο εναλλακτικές είναι ανεπαρκείς και ακρωτηριαστικές – ζητούμενο παραμένει η σύνθεσή τους. Αντιγράφω από τον Ζαν Κλωντ Μισεά (Η εκπαίδευση της αμάθειας, εκδ. Βιβλιόραμα, 2002): « Στην πραγματικότητα, πολλές σύνθετες συζητήσεις πάνω στο ζήτημα της διαλεκτικής του οικουμενικού και του μερικού, ή της νεωτερικότητας και της παράδοσης θα μπορούσαν να είχαν συντομευθεί πολύ ή να είχαν αποβεί ανώφελες αν λάμβαναν υπ’ όψιν την εξαιρετικά ακριβολόγα διατύπωση του Πορτογάλου συγγραφέα Μιγκουέλ Τόργκα: «Το οικουμενικό είναι το τοπικό, μείον τα τείχη». Αυτό σημαίνει ότι μια ανθρώπινη κοινωνία προοδεύει και εκπολιτίζεται, όχι όταν καταστρέφει ή εγκαταλείπει ό,τι την χαρακτηρίζει (π.χ. τη γλώσσα της) αλλά, αντίθετα, κάθε φορά που κατορθώνει να ανοιχθεί σε άλλες ομάδες, να αντικαταστήσει δηλαδή την περιφρόνηση και την αρχική βία με διάφορους τρόπους συμβολικής ανταλλαγής». Μόνη προσθήκη στον ορισμό του Τόργκα, η φράση «μείον τα τείχη και τα κανόνια» καθώς άλλο πράγμα η ελεύθερη πολιτισμική συνεύρεση των ανθρώπινων κοινωνιών και άλλο πράγμα ο «πολιτισμικός ιμπεριαλισμός».

Τέτοιες «συμβολικές ανταλλαγές» γνώρισε πολλές και ο ελληνισμός (τυπικό παράδειγμα η εισαγωγή του βιολιού ή του κλαρίνου στην παραδοσιακή μουσική), τουλάχιστον μέχρι τη δημιουργία του σύγχρονου ελληνικού κράτους, οπότε και οι μεταπρατικές ελίτ επέλεξαν τον πλήρη εκδυτικισμό, ως θεμελιώδη στρατηγική του αστικού εκσυγχρονισμού. Ακόμη και τα πιο «συντηρητικά» τμήματα των ελίτ υποστήριξαν την πολιτισμική αυτή αφομοίωση: Η Χούντα, για παράδειγμα, ταυτόχρονα με την υπεράσπιση μια «μουμιοποιημένης» παράδοσης, ευνόησε την επέλαση του αμερικανικού τρόπου ζωής ως εκσυγχρονιστικό εγχείρημα – τότε μεσουράνησαν «πνευματικοί» άνθρωποι σαν τον Μαστοράκη. Λίγοι διανοούμενοι (και ακόμη λιγότεροι πολιτικοί) προσπάθησαν να συνθέσουν την ελληνική παράδοση με τη δυτική κουλτούρα, εκσυγχρονίζοντας την πρώτη και προσαρμόζοντας τη δεύτερη: χαρακτηριστικότερο παράδειγμα η «γενιά του 30». Στη μεταπολίτευση τέτοιες προσπάθειες είναι απελπιστικά λίγες, καθώς οι αστοί διανοούμενοι και καλλιτέχνες επέλεξαν τον μονόδρομο του «εξευρωπαϊσμού» που συνόδευε το σημιτικό οικονομικό «θαύμα». Έτσι, την αντίσταση απέναντι στον εκδυτικισμό ανέλαβε να εκπληρώσει ο φονταμενταλισμός, οδηγώντας σε αντιπαραθέσεις σαν αυτή στο θέατρο Χυτήριο. Βέβαια, αυτό εξυπηρετεί αφάνταστα τον καπιταλισμό, καθώς μπορεί να εμφανίζει το έργο του ως προοδευτικό: όταν προβάλλεις ως μοναδικούς σου αντιπάλους τη Λουκά και τη Χρυσή Αυγή, είναι λογικό να στρέψεις την κοινή γνώμη υπέρ σου. Έτσι καταφέρνουν και διάφοροι οργανικοί ντενεκέδες του συστήματος, όπως ο Μπίστης και η Ρεπούση να εμφανίζονται, από το παράθυρο, ως… αγωνιστές της ελευθερίας!Και να μην ξεχνάμε βέβαια και τον ρόλο του σύγχρονου μάρκετινγκ, καθώς μια διαδήλωση εναντίον ενός έργου τέχνης, με την κατάλληλη τηλεοπτική προβολή, μπορεί πάντα να φέρει λίγα εισιτήρια παραπάνω (μην ξεχνάμε ότι στη λύση αυτή καταφεύγουν συνήθως ατάλαντοι καλλιτέχνες που προσπαθούν με την πρόκληση να ισοφαρίσουν τη δική τους καλλιτεχνική ανεπάρκεια). 

Αν βλέπουμε σήμερα τον φονταμενταλισμό να υψώνει παντού νέα τείχη, αυτό δεν σημαίνει ότι ολισθαίνουμε σε έναν νέο συντηρητικό «Μεσαίωνα», καθώς οι αξίες του φιλελευθερισμού και του καπιταλισμού επεκτείνονται διαρκώς σε ολόκληρο τον κόσμο. Ίσα ίσα, που όσο επεκτείνεται η επιρροή του καπιταλισμού στον πλανήτη και σε όλες τις πλευρές της ζωής των ανθρώπων, τόσο αυξάνεται και η επιρροή του φονταμενταλισμού. Είναι αυτή ακριβώς η επέλαση του καπιταλισμού –της παγκοσμιοποίησης, όπως αποκαλείται η σύγχρονη μορφή του– και η αποδιάρθρωση των ανθρώπινων κοινωνιών που προκαλεί, που ευθύνεται για τα τείχη που βλέπουμε να υψώνονται παντού γύρω μας. Τα σκίτσα του Μωάμεθ ή τα θεατρικά τύπου «Corpus Christi» και «Αθανάσιος Διάκος» δεν είναι παρά τα πολιτισμικά «κανόνια» του καπιταλισμού. Οι αντιδράσεις που προκαλούν δεν είναι παρά η άλλη όψη του ίδιου νομίσματος. Η θέση των ανθρώπων που πιστεύουν σε μια καλύτερη κοινωνία δεν μπορεί να είναι με καμία από τις δύο πλευρές της αντιπαράθεσης –ούτε με τα κανόνια, ούτε με τα τείχη. Πρέπει να στέκεται απέναντι και στις δύο. Η περιφορά του «Παστίτσιου» στα Εξάρχεια μπορεί να χάρισε γέλιο και θυμηδία στους παρευρισκόμενους αστούς, αλλά, πέραν τούτου, δεν έχει να προσφέρει και πολλά πράγματα πάνω στο θέμα μας. 

Αν τρομάζουμε στη θέα των τειχών, μπορούμε –τουλάχιστον– να σταματήσουμε να ενισχύουμε τα κανόνια. Αυτό είναι το ζητούμενο στην προκείμενη περίπτωση και όχι η δήθεν υπεράσπιση κάποιων κατά φαντασίαν διωκόμενων ανθρώπων του πνεύματος, των οποίων η πρόσβαση στον πλούτο και την εξουσία είναι τις περισσότερες φορές αντιστρόφως ανάλογη αυτής των διωκτών τους. Στην εποχή της παγκοσμιοποίησης και της επιβολής της δυτικής «πολύχρωμης» ομοιομορφίας, η αφόρητη αστική υποκρισία των δήθεν «υπερασπιστών της ελευθερίας του λόγου» δεν είναι παρά ένα φύλλο συκής. 

 http://xilapetres.blogspot.gr/2012/10/h.html

ΕΜΕΤΟΣ ΤΑΤΣΟΠΟΥΛΟΥ! ΜΑΣ ΒΡΙΖΕΙ ΧΥΔΑΙΑ ΕΠΕΙΔΗ ΤΟΝ ΕΛΕΓΧΟΥΜΕ ΓΙΑ ΤΟΝ ΑΝΤΙΧΡΙΣΤΙΑΝΙΣΜΟ ΚΑΙ ΑΝΘΕΛΛΗΝΙΣΜΟ ΤΟΥ!

Ως κοινός αλήτης του υποκόσμου, αποκαλεί τον Δημήτρη Σωτηρόπουλο "μ****πανο, καθίκι, καραγκιόζη, σκουπίδι"!

Καμαρώστε το...επίπεδο βουλευτή του ελληνικού κοινοβουλίου! Ο θρασύδειλος αυτός ανεκδιήγητος τύπος, εκμεταλλευόμενος την βουλευτική του ασυλία, νομίζει πως μπορεί να καθυβρίζει σκαιότατα όποιον τολμήσει να του ασκήσει κριτική στις βρωμιές του!

Με αφορμή λοιπόν την ανάρτησή για την απαράδεκτη συμπεριφορά του σε ιερωμένο στο Μέγκα, όπου τον διέκοπτε συνεχώς με αποτέλεσμα να μην μπορεί εκείνος να μιλήσει, ο αθυρόστομος υβριστής των ιερών και των οσίων μας προχωράει σε μια άκρως εμετική επίθεση εναντίον εμένα προσωπικά και όποιου άλλου τον ελέγχει!

Αφήνουμε τον καθένα να κρίνει τις "εκφράσεις" του: Θα πει κάποιος υποστηρικτής του, εσύ δεν τον βρίζεις;

Όχι, αγαπητοί φίλοι (και εχθροί...)! Τον αποκαλώ ΓΡΑΙΚΥΛΟ ΑΝΤΙΧΡΙΣΤΟ, αλλά γιατί προσβάλεται; Αφού είναι τέτοιος!

Ενοχλήθηκε λέει, επειδή τάχα του...παραποίησα τα λεγόμενά του περί Κολοκοτρώνη! Μα είναι γνωστό πως εκείνος αποκαλούσε τον Γέρο του Μωριά ομοφυλόφιλο και μετά προσπαθούσε να δικαιολογηθεί μιλώντας για "πλάκα"! Είναι επίσης γνωστές οι απόψεις του για τους "αστικούς μύθους της Επανάστασης", ανάμεσά τους και η διασύνδεση των Αγωνιστών με την Ορθοδοξία!

Ενημερωτικά, η κόντρα του ιστολογίου κι εμένα προσωπικά με τον αχαρακτήριστο αυτό ψευτοκουλτουριάρη, υφίσταται από την εποχή της προβολής του ελεεινού, τρισάθλιου και ανιστόρητου "ντοκιμαντέρ" του Σκάϊ για το 1821, όταν πρώτοι είχαμε ξεσκεπασει τις ιστορικές ανακρίβειες και αθλιότητές του!

Καμαρώστε το "επίπεδο" του βουλευτή ΚΑΙ ΤΟΤΕ:

Εδώ μας υβρίζει με το όνομα της γυναίκας του (!!!). Κι ένα ακόμα, από το οποίο δεν συγκρατήσαμε screenshot:

"Ελληνορθόδοξο μαλακιστήρι, ενημέρωσε κι εμάς πού αποσκοπεί η φιλοτουρκική προπαγάνδα μας σε μια σειρά που ούτε είδες, ούτε σκοπεύεις να δεις, μπας κι εμείς που, όχι μόνο την είδαμε, αλλά δουλέψαμε γι' αυτήν τρία χρόνια, μάθουμε και ξεστραβωθούμε".

Παρά τις επιθέσεις, στις πρόσφατες Εκλογές ρωτήσαμε τον συγκεκριμένο αν θέλει να δώσει συνέντευξη στο ιστολόγιο, μιας και η πολυφωνία και η πραγματική δημοκρατικότητα που χαρακτηρίζει εμάς τους "χριστιανοταλιμπάν", επιτρέπει ΣΕ ΟΛΑ ΤΑ ΚΟΜΜΑΤΑ να εκφράσουν τις απόψεις τους, ακόμα κι αν εκείνες είναι εκ διαμέτρου αντίθεστες με τις δικές μας!

Ο "κύριος" αυτός ΑΡΝΗΘΗΚΕ, προφανώς επειδή ΦΟΒΗΘΗΚΕ το ξεβράκωμά του! Δικαίωμά του φυσικά!

Δεν έχει κανένα δικαίωμα όμως να μας βρίζει, κρυβόμενος ως...φραγκόκοτα πίσω από τα "φουστάνια" της βουλευτικής ασυλίας!

Δηλώνουμε λοιπόν, πως θα εξετάσουμε όλες τις νόμιμες νομικές αντιδράσεις μας εναντίον των αισρών ύβρεων, κάτι όμως που είναι πολύ δύσκολο, λόγω της ασυλίας που προαναφέραμε!

Ταυτόχρονα, του απευθυνω προσωπικά πρόσκληση για διάλογο όπου και όπως θέλει εκείνος!!!

ΤΟΛΜΑΣ ΤΑΤΣΟΠΟΥΛΕ ΝΑ ΕΡΘΕΙΣ ΣΕ ΔΗΜΟΣΙΑ ΑΝΤΙΠΑΡΑΘΕΣΗ ΜΕ ΤΟ "Μ****ΠΑΝΟ", ΟΠΩΣ ΑΠΟΚΑΛΕΙΣ;;;

Εμπρός λοιπόν, ψευτόμαγκα! Αναμένω!

Δημήτρης Σωτηρόπουλος 

 http://hellas-orthodoxy.blogspot.gr/2012/10/blog-post_8085.html

Ο Βολταίρος έπεσε νεκρός από το χέρι του Τατσόπουλου…

Στην εκπομπή Mega Σαββατοκύριακο σήμερα ο κύριος Τατσόπουλος μας μίλησε για την ελευθερία του λόγου,με αφορμή τα χθεσινοβραδυνά έκτροπα στο θέατρο…Μας δίδαξε Βολταίρο…
“Διαφωνώ με αυτό που λες, αλλά θα υπερασπιστώ μέχρι θανάτου το δικαίωμά σου να το λες.”
Το έλεγε τόσο πειστικά μάλιστα,που πραγματικά νιώσαμε ότι πιστεύει στην ελευθερία του λόγου άσχετα αν συμφωνει ή διαφωνεί…
Βέβαια όλα άλλαξαν όταν στον αέρα της εκπομπής “βγήκε” ένα Ιερέας…Με το που ξεκίνησε
να μιλάει άρχισαν να τον διακόπτουν ακατάπαυστα ο Τατσόπουλος και οι δημοσιογράφοι μέχρι που του έκοψαν τη σύνδεση…
Από σήμερα, ο Βολταίρος επέθανε. Από το στιβαρό χέρι του Πέτρου. Το ρητό θα μείνει στην αιωνιότητα ως “Διαφωνώ με ότι λες και θα χτυπιέμαι υστερικά για να μην σ’ αφήσω να το πεις”
(Με πληροφορίες από “Πικρή Σοκολάτα”
 http://www.inews.gr/152/o-voltairos-epese-nekros-apo-to-cheri-tou-tatsopoulou.htm

Συνυπογράφουν επίσημα τις αισχρές βλασφημίες κατά του Γέροντα Παϊσίου ΣΥΡΙΖΑ και ΔΗΜΑΡ!!!

Σχόλιο Αναβάσεων: Για να πούμε την αλήθεια, είναι τόση η πνευματική σήψη στον πολιτικό κόσμο που δεν περιμέναμε τίποτα διαφορετικό, ιδικά από τους "συνωστισμένους" στα συγκεκριμένα άθεα πολιτικά κόμματα.
Το κατοχυρωμένο συνταγματικό αυτονόητο της προστασίας του προσώπου και της μνήμης του κάθε Έλληνα πολίτη, όπως επίσης και ο σεβασμός της θρησκευτικής ελευθερίας ενός λαού, δεν αναγνωρίζεται από τα συγκεκριμένα πολιτικά κόμματα.
Δεν είδαμε ποτέ να έχουν την ίδια άποψη και για το επίκαιρο θέμα περί ταινίας Μωάμεθ, ή των υπολοίπων θρησκειών και σεκτών που δρουν ανεξέλεγκτα στην χώρα μας, και αυτό από μόνο του ομολογεί το μίσος και το μένος που υπάρχει απέναντι, μ ό ν ο  στην Ορθοδοξία και τις έννοιες Ελλάδα- Έλληνας -ελληνισμός. (Να θυμηθούμε την γεμάτη μίσος φωτογραφία που πατούν τον Εσταυρωμένο από στέλεχος του ΣΥΡΙΖΑ)

Συνυπογράφουν επίσημα τις βλασφημίες κατά του Γέροντα Παϊσίου ΣΥΡΙΖΑ και ΔΗΜΑΡ!!!

Ο Δημήτρης Παπαδημούλης στηρίζει τον 27χρονο που διατηρούσε σελίδα στο Facebook η οποία σατίριζε τον Γέροντα Παΐσιο. Θέλει να τον υπερασπιστεί στο δικαστήριο. Πώς τοποθετείται η ΔΗΜΑΡ.
Μέσω του προσωπικού του λογαριασμού στο Twitter ο βουλευτής του ΣΥΡΙΖΑ εξέφρασε την επιθυμία να παραστεί ως μάρτυρας υπεράσπισης του 27χρονου στην επικείμενη δίκη του.
«Όταν ο νόμος εξισώνει την βλασφημία με την παιδεραστία, είναι άδικος. Θέλω να παραστώ ως μάρτυρας υπεράσπισης, του 27χρόνου που συνελήφθη», γράφει χαρακτηριστικά ο Κοινοβουλευτικός εκπρόσωπος του ΣΥΡΙΖΑ.
Ενώ συμπληρώνει γράφοντας: «Τι πιστεύει ο Υπουργός Δικαιοσύνης κ Ρουπακιώτης για την ισχύουσα νομοθεσία περί βλασφημίας και την σύλληψη του 27χρονου; Γιατί σιωπά; Η Δημαρ;»

Η δήλωση της ΔΗΜΑΡ για την υπόθεση
«Μία ημέρα μετά την επερώτηση της φασιστικής οργάνωσης Χρυσή Αυγή προς τους Υπουργούς Παιδείας και  Δημόσιας Τάξης, με θέμα την προσβολή της μνήμης του γέροντα Παΐσιου από χρήστη του Facebook, η Δίωξη Ηλεκτρονικού Εγκλήματος -όπως αναφέρει στο Δελτίο Τύπου που απέστειλε και στο οποίο αναφέρεται ότι «συνέλαβε 27χρονο ημεδαπό για κακόβουλη βλασφημία και καθύβριση θρησκευμάτων», διότι «διαχειριζόταν σελίδα στο Facebook με βλάσφημο και υβριστικό περιεχόμενο για το Γέροντα Παΐσιο και τον Ορθόδοξο Χριστιανισμό»-σχημάτισε δικογραφία εναντίον του και τον οδήγησε στην Εισαγγελία Αθηνών.
Έχουμε έτσι άλλο ένα κρούσμα δίωξης βάσει των νόμων περί βλασφημίας (υπενθυμίζουμε ότι στις 9 Ιουλίου 2012, βάσει των ίδιων νόμων συνελήφθησαν τρεις ηθοποιοί της θεατρικής παράστασης «Corpus Christi» συνελήφθησαν και οδηγήθηκαν στο Α.Τ. Ομονοίας - ζήτημα, για το οποίο η βουλευτής της Δημοκρατικής Αριστεράς Μαρία Γιαννακάκη κατέθεσε στις 6/9 ερώτηση στη Βουλή, προς τον υπουργό Δικαιοσύνης).
Πρόκειται για μια σύλληψη η οποία αφενός, στο συμβολικό επίπεδο, δείχνει ένα κράτος πρόθυμο να ανταποκριθεί τάχιστα στις επιταγές της Χρυσής Αυγής, αφετέρου αντίκειται στην ελευθερία του λόγου, όπως το Ευρωπαϊκό Δικαστήριο Δικαιωμάτων του Ανθρώπου την έχει ορίσει:  η ελευθερία του λόγου δεν πρέπει να περιορίζεται σε ιδέες και πληροφορίες ευρείας αποδοχής, αλλά να περιλαμβάνει και αυτές που αντιβαίνουν στις κυρίαρχες αντιλήψεις.
Συλλήψεις τέτοιου φονταμενταλιστικού χαρακτήρα -οι οποίες δεν προσιδιάζουν σε ευρωπαϊκό δημοκρατικό κράτος, αλλά σε θεοκρατικά καθεστώτα- προσβάλλουν όχι μόνο την ελευθερία του λόγου, αλλά και όλους ανεξαιρέτως τους πολίτες, καθώς πρόκειται για μισαλλόδοξες, μεσαιωνικές πρακτικές οι οποίες εφαρμόζονται επ’ ονόματί τους. Αμαυρώνουν δε την εικόνα της χώρας μας διεθνώς.
Η Δημοκρατική Αριστερά θεωρεί ότι πρέπει να ανοίξει άμεσα η συζήτηση για την κατάργηση των αναχρονιστικών νόμων περί βλασφημίας και τον τυπικό και ουσιαστικό εναρμονισμό των κανόνων που ρυθμίζουν την ελευθερία του λόγου με τα ισχύοντα στην Ευρωπαϊκή Ένωση. Κρούει τον κώδωνα του κινδύνου για τα φαινόμενα  σκοταδισμού, θρησκευτικού φανατισμού και μισαλλοδοξίας, που πληθαίνουν στις μέρες μας, και υπενθυμίζει πως η σάτιρα γεννήθηκε στην αρχαία Αθήνα».
agioritikesmnimes.blogspot.gr 
 http://anavaseis.blogspot.gr/2012/09/blog-post_4434.html

Ρατσιστικό ντελίριο Ανταρσία, συνιστωσών του ΣΥΡΙΖΑ και λαθραίων εισβολέων εναντίον Νικαιωτών. Ντροπή σε όποιον έδωσε άδεια

Επιστολή αναγνώστη

 Η Νίκαια, η πόλη των μικρασιατών την οποία δημιούργησαν από το απόλυτο μηδέν όσοι επέζησαν από της σφαγές των κεμαλικών ισλαμιστών στην Μικρά Ασία, κατάντησε μια πόλη που κανείς δεν μπορεί να κυκλοφορήσει μόνος ή χωρίς αυτοκίνητο μετά την δύση του ηλίου, φοβούμενος την ζωή του.
Μια εργατούπολη η οποία έζησε κυρίως από την οικοδομική δραστηριότητα αλλά σε μεγάλο βαθμό και από την ναυπηγοεπισκευαστική ζώνη, είτε του Περάματος, είτε του Σκαραμαγκά -Ελευσίνας.

Και οι δύο αυτές οικονομικές διέξοδοι δεν υπάρχουν πλέον με αποτέλεσμα όχι μόνο η Νίκαια, αλλά και το Πέραμα, το Κερατσίνι, η Αμφιάλη, τα Ταμπούρια και άλλες πολλές συνοικίες με εκατοντάδες χιλιάδων κατοίκους να μαστίζονται από την απόλυτη ανεργία.
Σ΄ αυτή την απόλυτη ανεργία ήρθαν, ιδίως βοηθούμενοι και στηριζόμενοι από τις δημαρχιακές αρχές των τελευταίων 8 ετών, ατελείωτες ορδές από λαθραίους μετανάστες, και ξαφνικά άρχισαν να αποκτούν τα μαγαζιά των ταλαίπωρων Νικαιωτών, αλλά και να προβαίνουν σε αγορές σπιτιών. Που βρήκαν τα χρήματα για όλα αυτά;
Γνωρίζουμε ανθρώπους πακιστανικής προέλευσης οι οποίοι αγόρασαν το τρίτο τους σπίτι, όταν οι υπόλοιποι δεν μπορούν να πληρώσουν ούτε τα κοινόχρηστα με αποτέλεσμα για δεύτερο χρόνο πάρα πολλές πολυκατοικίες να μην χρησιμοποιήσουν πετρέλαιο για θέρμανση, και να κόψουν ένα σωρό άλλα έξοδα, πολλοί άρχισαν να στερούνται και το ηλεκτρικό ρεύμα.

Σ΄αυτή τη ταλαίπωρη πόλη λοιπόν γνωρίσαμε χτές μια κατάσταση ρατσιστικής τρομοκράτησης των Ελλήνων κατοίκων της. Στίφη λαθραίων επικοιστών κυρίως Πακιστανών, μαζί με ανθρώπους χωρίς εθνική ταυτότητα από διάφορες αριστερές ρόζ συνιστώσες, ανέμειξαν τις οσμές των αβάπτιστων μαζί με τις οσμές αυτών που αρνήθηκαν το βάπτισμά τους, και οπλισμένοι με ρόπαλα περιφέρονται στα στενά της Νίκαιας αλλαλάζοντας όπως μπορείτε να δείτε σε βίντεο σύλληψης και σφαγής χριστιανών ή του Καντάφι.
Περνούσαν από άσχετα στενά της Νίκαιας ως προς την πρώτη τους απόφαση να κινηθούν προς το γραφείο της Χρυσής Αυγής. Αντίθετα κινήθηκαν σε διαδρομές εντελώς αντίθετες προσπαθώντας να πλησιάσουν το αστυνομικό τμήμα Νικαίας, τον μοναδικό φορέα που κρατάει ακόμη ζωντανούς τους Έλληνες κατοίκους.
Περνούσαν λοιπόν από τα στενά όλοι οπλισμένοι με ρόπαλα, προηγήθηκαν οι κάμερες που είχαν μαζί τους, ακολούθησε ένα μεγάλο τμήμα των λαθραίων εποίκων, όλοι οπλισμένοι κοιτώντας τους κατοίκους απ΄ όπου περνούσαν με ένα αδιαμφισβήτητο μίσος που δεν μπορούσαν να κρύψουν.
Ακολουθούσαν οι εγκέφαλοι οι οποίοι είχαν μια περίεργη σιγουριά και δεν έδειχναν να ανησυχούν για τίποτα, και οι περικλείοντες αυτούς όλοι οπλισμένοι φανερά με ρόπαλα και κράνη. 

Ημέρα Πέμπτη, εργάσιμη, έκλειναν δρόμοι, αναγκάστηκαν άνθρωποι να κλείσουν τα μαγαζιά τους, να κλείσουν τους Ναούς, ήδη Ναοί όπως του Αγίου Νικολάου είχαν δεχτεί καταστροφές, σκίσιμο της ελληνικής σημαίας από τον ιστό, γράψιμο ισλαμικών και ανθελληνικών συνθημάτων στους τοίχους του Ναού σε προηγούμενη "ειρηνική" πολυ-πάρα πολυ πολιτισμική εκδήλωση αγάπης!

Ποιός δίνει την άδεια από την πολιτεία για την τέλεση αυτών των ρατσιστικών συγκεντρώσεων; Στην Θεσ/νίκη ο δήμαρχος Μπουτάρης απαγόρευσε για πρώτη φορά στην ιστορία στους Ποντίους να εορτάσουν την μνήμη της γενοκτονίας στην παλατεία Αριστοτέλους, εδώ γιατί ο δήμαρχος δίνει άδεια συγκεντρώσεως σε ένα πλήθος που μαζεύτηκε από ολόκληρη την Ελλάδα, και ιδίως από την Αθήνα, και τα βόρεια και ανατολικά προάστιά της;
Και όπως μάθαμε από τους ιδίους θα συναντηθούν την επομένη Παρασκευή στο Δημαρχείο!!

Γιατί να ανεχτούμε σαν Έλληνες μια συγκέντρωση που ως στόχο υποτίθεται ότι έχει να φύγει ελληνικό πολιτικό κόμμα το οποίο βρίσκεται στην βουλή; Για οποιοδήποτε ελληνικό πολιτικό κόμμα έβλεπες Πακιστανούς με ρόπαλα να ζητούν αλλαλάζοντας να φύγει δεν μπορούσες να το δεχτείς σαν Έλληνας.

Και πρέπει να γνωρίζουμε ότι η Νίκαια και οι ευρύτερες περιοχές είχαν πάντα "αριστερούς" ψηφοφόρους!  Είδα ανθρώπους που γνωρίζω ότι είναι αριστεροί (ΚΚΕ), να μην μπορούν να πιστέψουν πως καταντήσαμε την Ελλάδα. Γιατί άλλο τι λένε οι ηγεσίες τους και άλλο τι ζει ο άνεργος, πεινασμένος, διωκόμενος από την πόλη του αριστερός πολίτης.

Με ποιό δικαίωμα περιφέρεται όλος αυτός ο ανάμεικτος συρφετός στα άγια χώματα των Μικρασιατών με ρόπαλα και απειλές εναντίον πάντων και κτυπάει φιλάθλους ελληνικών ομάδων; (Διαβάστε εδώ)
Γιατί στην Νίκαια πρέπει να ζήσουμε με τον νόμο της Σαρία όπως στην φωτογραφία;
Πού είναι οι ευαίσθητοι οργανισμοί που υποτίθεται προστατεύουν την σωματεμπορία, την εργασία των βρεφών, την ισότητα των γυναικών, την ασφάλεια των παιδιών από βασανισμούς, τις βιασμένες και βασανισμένες γυναίκες και παιδιά ανεξαρτήτως φύλλου, τα θύματα κλοπών και βασανισμού, το σφάξιμο των οικιακών σκύλων μας, τους νεκρούς και σφαγμένους συμπολίτες μας;
 http://anavaseis.blogspot.gr/2012/07/blog-post_5961.html

Μητροπολίτης Πειραιώς Σεραφείμ περί τοῦ αισχροῦ θεατρικοῦ ἔργου «Corpus Christi»

Εν Πειραιεῖ τῇ 12ῃ Ἰουνίου 2012

Α Ν Α Κ Ο Ι Ν Ω Θ Ε Ν

Ὁ σκηνοθέτης κ. Λαέρτης Βασιλείου προφανῶς ἀπό αἰσθήματα μεγάλης εὐγνωμοσύνης πρός τήν Ὀρθόδοξη Ἐκκλησία τῆς Ἑλλάδος ἡ ὁποία περιέθαλψε τήν οἰκογένειά του προσφέρουσα ἐργασία στόν πατέρα του κ. Ἠλία Βασιλείου, ὡς νεωκόρο ἐπί ἀρκετά ἔτη στόν Ἱ. Ναό Ἁγίου Δημητρίου Πειραιῶς, ὅταν οἰκογενειακῶς ἦλθαν ἀπό τήν γείτονα Ἀλβανία, ἀνέσυρε ἀπό τή ναφθαλίνη τῆς παγκόσμιας ἀπόρριψης τό θεατρικό ἔργο «Corpus Christi» τοῦ Ἀμερικανοῦ κατά δήλωσή του ὁμοφυλόφιλου συγγραφέα Τέρενς Μάκ Νάλι πού ἐγράφη τό 1997 καί ἐνῶ στήν ἀρχή προανήγγειλε ὅτι θά τό παρουσιάσει στό θέατρο «Ἄνεσις» (Κηφισίας 14) λόγῳ τῆς ἀφόρητης δυσωδίας καί τῆς παράνοιας καί γελοιότητος τοῦ ἔργου καί τῆς ἀναμενομένης μικρῆς προσελεύσεως «εἰδικοῦ» κοινοῦ τελικά τό παρουσίασε σέ μιά ἀποθήκη στό Γκάζι πού ἔχει μετατραπεῖ σέ θεατράκι ὀνόματι «Χυτήριο».

Ἡ ἀπόδοσις ἀπό τόν ὁμοφυλόφιλο συγγραφέα τῆς ψυχοπαθολογικῆς ἐκτροπῆς τῆς ὁμοφυλοφιλίας πού εἶναι εὐθεία ἀνατροπή τῆς ἀνθρώπινης φυσιολογίας καί ὀντολογίας στόν Αἰώνιο καί Πανυπερτέλειο καί Πανάγιο Θεό, ὁ Ὁποῖος μάλιστα ἀπέθανε γιά τήν ἀνθρώπινη οἰκογένεια καθώς καί στούς «ἀγραμμάτους» μαθητές Του, πού πλησθέντες ὑπό τοῦ Ἁγίου Πνεύματος ἔγιναν οἱ πλέον ἔγκριτοι φιλοσοφούντες θεολόγοι τῆς παγκοσμίου ἱστορίας καί αὐτό ὄχι γιά νά προσποριστοῦν θέσεις, ἀξιώματα καί ἠδονές τοῦ κόσμοῦ τούτου ἀλλά μαρτύρια, διωγμούς καί θάνατο, ὑπενθυμίζει τόν ἀνθρωπομορφισμό τῶν κατασκευασμένων θρησκειῶν τοῦ κόσμου, στούς θεούς τῶν ὁποίων οἱ κατασκευασταί τους ἄνθρωποι προσέδωσαν τά δικά τους χυδαία, ποταπά καί διεστραμμένα πάθη γιά νά καταπνίξουν προφανῶς τόν ἔλεγχο τῆς συνειδήσεώς τους πού σέ στιγμές πνευματικῆς νηνεμίας ἐξεγείρεται ἐναντίον τους διαμαρτυρομένη γιά τό ἔγκλημα καθοσιώσεως σέ βάρος τῆς ὑπάρξεώς τους.
Ἡ Ἱ. Σύνοδος τῆς Ἐκκλησίας τῆς Ἑλλάδος ὡς ὤφειλε κατεδίκασε * αὐτή τήν αἰσχρότητα καί τήν βάναυση καί κακόβουλη καθύβριση, ὑπό τό πρόσχημα τῆς δῆθεν τέχνης τοῦ ἀληθινοῦ Θεοῦ τῆς ἀμωμήτου μας πίστεως καί κάλεσε τόν ὀρθόδοξο λαό μας νά ἀποδοκιμάσῃ αὐτή τήν πρόκλησι καί ὕβρι.
Παρέλκει κανείς βέβαια νά ἀναφέρει ὅτι οἱ συντελεσταί τῆς δυσώδους αὐτῆς παράστασης, οἱ ἠθοποιοί καί θεαταί θέτουν ἑαυτούς ἐκτός Ἐκκλησίας μέ ὅτι αὐτό αἰώνια συνεπάγεται.
Ἐντύπωση ὅμως προκαλεῖ ἡ ἀνύπαρκτη δημοκρατική εὐαισθησία τοῦ ἐντύπου τύπου ὡς λ.χ. τῆς δημοκρατικῆς ἐφημερίδας «Αὐγή», πού ἔσπευσαν νά καλύψουν τό ἀνοσιούργημα τῶν συντελεστῶν ποδοπατοῦντες καί αὐτοί μέ τήν σειρά τους χυδαία τά θρησκευτικά αἰσθήματα τοῦ Ὀρθοδόξου Ἑλληνικοῦ λαοῦ, πού καθυβρίζονται καί προσβάλλονται βαναυσότατα μέ αὐτό τό παρανοϊκό παραλήρημα τοῦ ὁμοφυλόφιλου Ἀμερικανοῦ συγγραφέα.
Ἀποδεικνύεται ἔτσι πόσο πολύ σέβονται τούς συνανθρώπους τους καί συνεπῶς τήν δημοκρατία γιά τήν ὁποίαν δῆθεν ἀγωνίζονται γιατί εἶναι γνωστή ἡ ἀρχή ὅτι στήν δημοκρατία ἡ ἐλευθερία καί τά δικαιώματα τοῦ ἑνός ἐξικνοῦνται ἕως ἐκεῖ πού ἀρχίζουν ἡ ἐλευθερία καί τά δικαιώματα τοῦ ἄλλου.
Τώρα βέβαια ἄν ὑπῆρχε δυνατότης διαλόγου μέ τούς ἀπαραδέκτους συντελεστάς αὐτῆς τῆς ἀθλιότητος θά τούς ἔλεγε κανείς νά δοκιμάσουν νά παίξουν τό ἴδιο ἔργο σέ κάποια μουσουλμανική χώρα γιά νά ἀποκεφαλισθοῦν αὐθωρεί καί ὀλίγον πρίν τήν ἐκτέλεσή τους, ἴσως κατανοήσουν ποῖο τό μέγεθος τῆς πίστεως τήν ὁποίαν ὁ αἰώνιος Θεός ἐνέπνευσε διά τοῦ ἐνσαρκωθέντος Υἱοῦ Του στήν ἀνθρωπότητα διά τῆς θυσίας τοῦ Ὁποίου  μεταστοιχείωσε καί μετήλλαξε τήν ἐκδικητική καί ἐγκληματική πεπτωκυῖα ἀνθρώπινη φύση πού καλεῖται ἐντός τῆς ἀληθοῦς Ἐκκλησίας τοῦ Χριστοῦ νά ἀγαπᾶ τούς ἐχθρούς καί νά εὔχεται ὑπέρ τῶν ἀδικούντων καί ὑβριζόντων.

Σέ αὐτό τό ἀνοσιούργημα συνέπραξε καί ἡ γνωστή καί ἀπό τήν ποινική της ἐμπλοκή μέ τόν τέως σύζυγό της κ. Ἀπόστολο Δοξιάδη, ἠθοποιός κ. Βάσια Παναγοπούλου πού κατά δήλωσή της ἀπέδωσε τό αἴσχιστο αὐτό κείμενο στήν Ἑλληνική γλῶσσα.
Χρήσιμο εἶναι παρεμπιπτόντως ὅλοι αὐτοί οἱ ἀπίθανοι τύποι πού θέλουν νά γεμίσουν τήν Ἑλλάδα μέ Μουσουλμάνους ἤ πού ἀγωνίζονται ὡς ὁ γνωστός δημοκράτης κ. Παπαδημούλης τοῦ ΣΥΡΙΖΑ νά ἀνεγερθεῖ τό τέμενος στό Βοτανικό νά παρακαλουθήσουν ἄν τό ἀντέχουν τόν κτηνώδη ἀποκεφαλισμό ἐν ὀνόματι τοῦ ἀνυπάρκτου Θεοῦ Ἀλλάχ χριστιανοῦ νέου στήν Τυνησία τῆς δῆθεν Ἀραβικῆς ἄνοιξης ὅπως τήν παρουσίασε ἡ Αἰγυπτιακή τηλεόραση (http://www.briefingnews.gr/international/item/ 26372-apokefalian-ne).
Κατόπιν τῶν ἀνωτέρω ἀντιλαμβάνεται κανείς εὐχερῶς τά πράγματα. 

Ο  Μ Η Τ Ρ Ο Π Ο Λ Ι Τ Η Σ
+ ὁ Πειραιῶς  Σ Ε Ρ Α Φ Ε Ι Μ


Σημείωση :

   *     Δεύτερη Συνεδρία της Δ.Ι.Σ. για το μήνα Ιούνιο Πέμπτη, 7 Ιουνίου 2012

Η Διαρκής Ιερά Σύνοδος έλαβε γνώση σχετικά με την παρουσίαση ενός βλασφήμου θεατρικού έργου, το οποίο άκρως δυσφημίζει το θεανδρικό πρόσωπο του Κυρίου ημών Ιησού Χριστού. Ως εκ τούτου, θεωρεί τούτο απαράδεκτο διότι ούτε επί ιστορικής βάσεως ερείδεται, ούτε επί των Ιερών Κειμένων μπορεί να πάρει κάποιος επιχειρήματα ως προς το περιεχόμενο του εν λόγω θεατρικού έργου και την παρουσίαση αυτού στο κοινό, αλλά και παράλληλα αντίκειται εις την μακρά παράδοση της Πατρίδος και της Εκκλησίας μας.
Καλόν είναι και απαραίτητο, οι συγγραφείς του θεατρικού έργου να σέβονται τη μεγάλη Ορθόδοξη παράδοση του Λαού μας και τη διδασκαλία της Εκκλησίας μας. Λυπούμεθα πάρα πολύ για την νοσηρή φαντασία των συγγραφέων του θεατρικού έργου, και προτρέπουμε τον Λαό μας να αποδοκιμάσει αυτό. 
http://anavaseis.blogspot.gr/2012/06/corpus-christi.html?utm_source=BP_recent