Ευδοξία Αυγουστίνου, Μεταλλαγμένα Θρησκευτικά

Μεταλλαγμένα Θρησκευτικά

Γράφει η Εὐδοξία Αὐγουστίνου, Φιλόλογος – Θεολόγος

«Τά ἄθεα γράμματα ὑφαίνουν τό σάβανο τοῦ Γένους», κήρυττε πρίν ἀπό 150 περίπου χρόνια ὁ πρωτομάρτυρας τοῦ Νέου Ἑλληνισμοῦ Χριστοφόρος Παπουλάκος. Ἡ προφητεία αὐτή ἐκπληρώνεται προπαντός σήμερα, καθώς παρατηροῦμε τήν ἐπιταχυνόμενη ἅλωση τῆς πολύπαθης παιδείας μας.

Εἶναι γνωστό βέβαια ὅτι ἡ Νέα Τάξη πραγμάτων στοχεύει ἰδιαίτερα στήν παιδεία καί ἑστιάζει στό μάθημα τῶν Θρησκευτικῶν, τοῦ ὁποίου τόν ὀρθόδοξο χαρακτήρα ἐπιχειρεῖ νά ἀλλοιώσει. Ἔτσι τό νέο Πρόγραμμα Σπουδῶν γιά τό μάθημα τῶν Θρησκευτικῶν δέν προβλέπει τήν πίστη, τήν ἀναφορά στόν Θεό. «Ὁ Ἰησοῦς Χριστός θεωρεῖται πλέον καί προβάλλεται στούς μαθητές, ὄχι ὡς Θεάνθρωπος, Σωτήρας καί Λυτρωτής, ἀλλά ὡς ἕνας ἁπλός δάσκαλος, δίπλα στόν Μωάμεθ, τόν Βούδα καί τόν Κομφούκιο», σημειώνει ὁ καθηγητής κ. Ἡρακλῆς Ρεράκης. Προωθεῖται, δηλαδή, ἕνα «ἕτερον εὐαγγέλιον», εὐαγγέλιο πλάνης, γιά τό ὁποῖο ὀφείλουμε σοβαρά νά ἀνησυχήσουμε.

Σύμφωνα μέ τό νέο Πρόγραμμα Σπουδῶν -προϊόν ἐργασίας δεκαπέντε ἐμπειρογνωμόνων- τό ὁποῖο ἐφαρμόζεται πιλοτικά ἀπό πέρυσι σέ ἀρκετά σχολεῖα τῆς πατρίδας μας, στίς τέσσερις τελευταῖες τάξεις τοῦ Δημοτικοῦ, στίς ὁποῖες διδάσκεται τό μάθημα τῶν Θρησκευτικῶν, ἀπό τίς 28 θεματικές ἑνότητες οἱ 17 εἶναι θρησκειολογικῆς κατεύθυνσης, ποσοστό περίπου 61%.

Παραθέτω ἐνδεικτικά παραδείγματα:

Τά παιδιά στήν Γ΄ Δημοτικοῦ στήν ἑνότητα μέ τίτλο «Κυριακή: Μιά σημαντική ἡμέρα τῆς ἑβδομάδας», μαζί μέ τόν χριστιανικό ναό προσεγγίζουν καί τά ἑξῆς: Σάββατο τῶν Ἑβραίων: Στή συναγωγή (ραββίνος, τορά, κεριά, μενορά, κιπά, τεφιλίν).

Παρασκευή τῶν Μουσουλμάνων: Στό Τζαμί ἤ Τέμενος (Κοράνιο, μιναρές, μουεζίνης, χατίπης, ἰμάμης, νίψεις προσώπου, χεριῶν καί ποδιῶν, βγάλσιμο παπουτσιῶν, μάσμπαχ, κατεύθυνση προσευχῆς, κήρυγμα).

Σύμβολα θρησκειῶν τοῦ κόσμου: Ὁ σταυρός, ὁ ἰχθύς, ἡ ἄμπελος, ὁ πέλεκυς, τό ἄστρο τοῦ Δαβίδ, ἡ Μενορά, ἡ ἡμισέληνος, τό ὄνομα τοῦ Ἀλλάχ, ἡ Σβάστικα (Ἰνδουϊσμός -Τζαϊνισμός), τό γίν καί τό γιάνγκ, τό ὤμ, ὁ τροχός τῆς διδασκαλίας τοῦ Βούδα (ντάρμα), ὁ λωτός, τό σύμβολο τῆς μή βίας (ἀχίμζα) (σελ. 31).

Πουθενά δέν διακρίνεται ὁ ἀναστάσιμος χαρακτήρας τῆς Κυριακῆς οὔτε ὁ ἐκκλησιασμός καί ἡ συμμετοχή τῶν πιστῶν στή θεία Κοινωνία.
Στήν ἴδια τάξη, στή διδακτική ἑνότητα «Ἡ χαρά τῆς γιορτῆς. Τά Χριστούγεννα», οἱ μαθητές διδάσκονται ἐκτός ἀπό τή βιβλική ἀφήγηση, τή γέννηση τοῦ Χριστοῦ στό Κοράνι, καθώς καί γιορτές θρησκειῶν τοῦ κόσμου, ὅπως Ρός Ἀσανά (ἀρχή τῆς χρονιᾶς) γιά τούς Ἑβραίους, τό τέλος τοῦ Ramadan τῶν Μουσουλμάνων, Holi (τό τέλος τοῦ χειμώνα καί ἡ ἀρχή τῆς ἄνοιξης) γιά τούς ἰνδουϊστές (σελ. 32).

Στήν Στ΄ τάξη στήν ἑνότητα «Ἅγιοι ἄνθρωποι», οἱ μαθητές προσεγγίζουν τόν προφήτη Ἠλία, τήν ἁγία Βερονίκη -αἱμορροοῦσα (Μθ 9,20-22), τόν ἀββά Πινούφριο, τόν νεομάρτυρα Ἀχμέτ, τήν ἁγία Φιλοθέη, τή Μαρία Σκόπτσοβα. Διαβάζουμε ἐπίσης: «Ἅγιοι ἄνθρωποι στίς θρησκεῖες τοῦ κόσμου: Βούδας, Κομφούκιος, Μωάμεθ, Βισνού (Κρίσνα), Δαλάϊ Λάμα, Γκάντι» κ.ἄ (σελ. 57).
Ἐνδείκνυται παιδαγωγικά νά δημιουργοῦμε σύγχυση καί νά σπέρνουμε ἀμφισβήτηση στούς μικρούς μας μαθητές; Γίναμε κοινωνία τόσο πολύ πολυθρησκευτική καί πολυπολιτισμική; Ἀπό τή σχολική ζωή προκύπτει ὅτι τά παιδιά τῶν οἰκονομικῶν μεταναστῶν δέν ἔχουν πρόβλημα νά παρακολουθήσουν τό ὀρθόδοξο μάθημα τῶν Θρησκευτικῶν. Μήπως πίσω ἀπό τή διδασκόμενη καί προωθούμενη πανθρησκεία ἐξυπηρετοῦνται σχέδια ἄλλων ἰσχυρῶν κέντρων;

Τό ἴδιο συγκρητιστικό συνονθύλευμα ἔχει εἰσβάλει καί στήν ὕλη τοῦ Γυμνασίου. Στήν Α΄ τάξη Γυμνασίου προβλέπεται ὡς δραστηριότητα ἕνα “debate” μέ θέμα: «Ἐφόσον ἡ πίστη εἶναι ἐλεύθερη, κανένας δέ χρειάζεται τά δόγματα! Ἐπικαιροποίηση: Ποιά θέματα θά ἀπασχολοῦσαν μία Οἰκουμενική σύνοδο σήμε- ρα;» (σελ. 33).

Στήν Γ΄ Γυμνασίου προτείνεται στούς μαθητές ἡ δραστηριότητα «νά βροῦν στοιχεῖα γιά τίς ὄψεις τῆς σύγχρονης θεολογίας: Θεολογία τῆς Ἀπελευθέρωσης - Φεμινιστική Θεολογία» (σελ. 57). Εὔλογο τό ἐρώτημα: Οἱ σοφοί κατασκευαστές τῶν ἐν λόγῳ προγραμμάτων γνωρίζουν τίς ἀντιληπτικές ἱκανότητες τῶν παιδιῶν αὐτῆς τῆς ἡλικίας; Δίδαξαν ποτέ σέ σχολική τάξη ἤ ἐντέλλονται ἄνωθεν;

Ἐπίσης στόν Ὁδηγό Ἐκπαιδευτικοῦ προτείνεται ἕνα παιχνίδι ρόλων στήν Γ΄ Γυμνασίου: Ὁ φοιτητής Ἀλέξης ἔχει σοβαρή σχέση μέ τή μουσουλμάνα φοιτήτρια Ἀϊσέ. Οἱ μαθητές θά πρέπει νά δραματοποιήσουν -σέ δύο διδακτικές ὧρες- τόν τρόπο μέ τόν ὁποῖο ἀντιδροῦν οἱ οἰκογένειές τους, ὅταν πληροφοροῦνται τό γεγονός (σελ. 179).

Τέτοιου εἴδους μαθήματα ἀποτελοῦν τό «στιβαρό μορφωτικό πλαίσιο γνώσης... καί νοηματοδότησης» στό μάθημα τῶν Θρησκευτικῶν στό λεγόμενο «σχολεῖο τοῦ προσώπου». Ἀξίζει νά σημειωθεῖ ὅτι τό Πρόγραμμα Σπουδῶν ἐνῶ «ἀπευθύνεται ὄχι μόνο στούς Ἕλληνες ἤ στούς ὀρθόδοξους μαθητές, ἀλλά σέ ὅλους, ἀνεξαιρέτως ἐθνικῆς καταγωγῆς ἤ θρησκευτικῆς καί ὁμολογιακῆς ταυτότητας», δέν ἐφαρμόζεται στά μειονοτικά σχολεῖα τῆς Θράκης, ὅπου φοιτοῦν οἱ ἕλληνες μουσουλμάνοι μαθητές (λόγῳ ἄρνησης τοῦ μουφτῆ;). Προφανῶς ἡ ὅποια πίστη τῶν ὀρθόδοξων μαθητῶν πρέπει νά ἁλωθεῖ, νά πολτοποιηθεῖ. Ἐξάλλου τόν ἴδιο στόχο ὑπηρετεῖ καί ἡ δική μας ὀλιγωρία.

Μελετώντας τό νέο Πρόγραμμα Σπουδῶν αἰσθάνεται κανείς -κατά παράβαση τοῦ ἰσχύοντος Συντάγματος- νά ἀπεμπολεῖται, νά μεταλλάσσεται, νά προδίδεται ὅ,τι πιό ἱερό καί ὑψηλό ἔχουμε: ἡ ὀρθόδοξη πίστη μας. Ἄς ἀναλογισθοῦμε ὅλοι τίς εὐθύνες μας γιά τή θρησκευτική ἀγωγή πού δέχονται καί πού πρόκειται νά δεχθοῦν -ἄν ἐπεκταθεῖ τό Πρόγραμμα Σπουδῶν- τά 900.000 Ἑλληνόπουλα πού φοιτοῦν στά σχολεῖα μας. Ἐπιβάλλεται ἕνας νέος σχεδιασμός καί ἐπαναπροσδιορισμός μέ τή συμμετοχή ὅλων τῶν ἐμπλεκόμενων φορέων (Ἐκκλησία, εἰδικοί καθηγητές Θεολογικῶν Σχολῶν, Ἑνώσεις Θεολόγων, γονεῖς κτλ.), ἄν θέλουμε νά περισώσουμε κάτι ἀπό τήν οὐσία τοῦ μαθήματος τῶν Θρησκευτικῶν.

Εὐδοξία Αὐγουστίνου (Περιοδικό “Απολύτρωσις” Ιανουάριος 2013

http://aktines.blogspot.gr

http://katanixis.blogspot.gr/2013/01/blog-post_3.html?utm_source=feedburner&utm_medium=email&utm_campaign=Feed:+blogspot/gssUJ+(%CE%9A%CE%B1%CF%84%CE%AC%CE%BD%CF%85%CE%BE%CE%B9%CF%82)

Η θέση των Θεολόγων Ν. Τρικάλων για τα Πιλοτικά Προγράμματα Σπουδών του μαθήματος των Θρησκευτικών

ΠΑΝΕΛΛΗΝΙΑ ΕΝΩΣΙΣ ΘΕΟΛΟΓΩΝ
ΠΑΡΑΡΤΗΜΑ Ν. ΤΡΙΚΑΛΩΝ
           email: theologoitrikkis@gmail.com
Τρίκαλα  31  Ιουλίου  2012
Αριθ. Πρωτ. 3

Η ΘΕΣΗ ΤΟΥ ΠΑΡΑΡΤΗΜΑΤΟΣ Ν. ΤΡΙΚΑΛΩΝ
ΤΗΣ ΠΑΝΕΛΛΗΝΙΟΥ ΕΝΩΣΕΩΣ  ΘΕΟΛΟΓΩΝ
ΓΙΑ ΤΟ ΝΕΟ  ΠΡΟΓΡΑΜΜΑ ΣΠΟΥΔΩΝ
ΣΤΑ ΘΡΗΣΚΕΥΤΙΚΑ  ΔΗΜΟΤΙΚΟΥ ΚΑΙ ΓΥΜΝΑΣΙΟΥ
( ΠΙΛΟΤΙΚΟ ΠΡΟΓΡΑΜΜΑ-ΕΤΟΣ 2011-2012)

    Το Παράρτημα της Π.Ε.Θ. Τρικάλων, μετά από την συνάντηση της 10ης  Ιουνίου 2012 στην Αρχιεπισκοπή Αθηνών με τον Αρχιεπίσκοπο Αθηνών και Πάσης Ελλάδος κ.κ. Ιερωνύμου Β΄,  και κατόπιν παρακλήσεως του να καταθέσουμε και εγγράφως τις θέσεις μας για τα Πιλοτικά Προγράμματα Σπουδών του μαθήματος των Θρησκευτικών, έχει να παραθέσει  συνοπτικά τις παρακάτω γενικές απόψεις.
    Με τα νέα προγράμματα θρησκειολογική ύλη απὸ τη Β’ Λυκείου μεταφέρεται  στην Α’ Γυμνασίου αλλά και στο Δημοτικό αγνοώντας βασικές παιδαγωγικές αρχές, με συνέπεια την πνευματική ζημιά και γνωσιολογική σύγχυση των Ορθοδόξων μαθητών.

   Ένα μάθημα θρησκευτικών  που ο  Ιησούς Χριστός, η Εκκλησία και η σωτηρία του ανθρώπου δεν αποτελούν τους «θεμελιώδεις άξονες» του, όπως σωστά έχει ειπωθεί  «καθίσταται ἕνα οὐδέτερο, ἄχρωμο καὶ ἄγευστο μάθημα, τὸ ὁποῖο χάριν τῆς οὐδετερότητος θυσιάζει τὶς ἰδιαιτερότητες τῶν διαφόρων θρησκευτικῶν μορφωμάτων καὶ χάριν τοῦ πλουραλισμοῦ συρρικνώνει ἀφάνταστα (καὶ ἀνερυθρίαστα) τὸν πλοῦτο τῆς ὀρθοδόξου Παραδόσεως» . Στο όνομα δηλαδή της δήθεν πολυπολιτισμικότητας, το ΜτΘ χάνει  τον ορθόδοξο προσανατολισμό του.
   Με το συγκεκριμένο πολυθρησκειακό περιεχόμενο διδασκαλίας των νέων προγραμμάτων σπουδών πώς οι μαθητές θα καλλιεργήσουν την εθνική και θρησκευτική τους συνείδηση κατά το Σύνταγμα και τους νόμους; Το Σύνταγμα αναφέρει ότι «η παιδεία αποτελεί βασική αποστολή του κράτους και έχει σκοπό την ανάπτυξη της εθνικής και θρησκευτικής συνείδησης των Ελλήνων» (άρθρο 16, παρ. 2) ενώ και ο Νόμος 1566 «Για την οργάνωση και την λειτουργία της πρωτοβάθμιας και δευτεροβάθμιας εκπαίδευσης», προβλέπει ότι αυτή θα πρέπει να στοχεύει «στην ολόπλευρη, αρμονική και ισόρροπη ανάπτυξη των διανοητικών και ψυχοσωματικών δυνάμεων των μαθητών», βοηθώντας τους «να διακατέχονται από πίστη στα γνήσια στοιχεία της ορθόδοξης χριστιανικής παράδοσης». (1566/85 άρθρ.1).
   To Συμβούλιο της Επικρατείας, αναγνωρίζει με την υπ΄αριθμ. 3356/1995 απόφασή του, ότι η Πολιτεία υποχρεούται να διδάσκει στα σχολεία πρωτοβάθμιας και δευτεροβάθμιας εκπαίδευσης το μάθημα των Θρησκευτικών κατά το ορθόδοξο χριστιανικό δόγμα  για  ικανό αριθμό ωρών.

Ειδικότερα:
  Α. Θεωροῦμε κατ᾽ ἀρχήν ὅτι κάθε διδακτική καινοτομία, πού συμβάλλει στή βελτίωση τοῦ μαθήματος, πρέπει νά γίνεται ἀποδεκτή καί νά καταβάλλεται προσπάθεια ὥστε νά ὑποστηρίζεται, μέ αὐτονόητη τή σχετική ἐπιμόρφωση τῶν διδασκόντων, καθώς καί τόν ἐπιτυχῆ σχεδιασμό ἐφαρμογῆς, στά ὁποῖα ὑπάρχουν προβλήματα.
  Β.  Ἀπό παιδαγωγική θεώρηση παρουσιάζουν:
1) ἀναντιστοιχία τοῦ προσφερόμενου παιδευτικοῦ ὑλικοῦ πρός τήν πνευματική ἡλικία και ὡριμότητα τῶν μαθητῶν
- καί στό Δημοτικό
- καί στό Γυμνάσιο
2) συσσώρευση θρησκειολογικοῦ ὑλικοῦ, πού εἶναι ἐν πολλοῖς ἑτερόκλητο καί μέ ἄγνωστο περιεχόμενο σέ παιδιά μικρῆς ἡλικίας, πού θά ἀπαιτεῖ πλήθος ἀναλύσεων μέ ἀποτέλεσμα τή σύγχυση καί ἐν συνεχεία τήν ἀδιαφορία.
3) Διαμορφώνουν τό ΜτΘ σέ ἁπλῆ γνώση καί τό ἀπογυμνώνουν ἀπό τήν μετάδοση τῆς πίστης σέ ἀξίες θρησκευτικῆς ζωῆς, ἐγκαταλείποντας ἔτσι τήν ὅποια προσπάθεια καλλιέργειας τῶν ἀξιῶν αὐτῶν στούς μαθητές. Παρά τό ὅτι ἡ καλλιέργεια ἀξιῶν εἶναι ἀπ᾽ τούς πιό σημαντικούς στόχους καί τῶν παλαιοτέρων καί τῶν σύγχρονων παιδαγωγῶν.

 Γ.  Ἀπό ἄποψη οὐσίας τοῦ περιεχομένου τά νέα Π.Σ. :
1) Μεταβάλλουν τό χαρακτῆρα τοῦ ΜτΘ. ἀπό Ὀρθόδοξο Χριστιανικό θεολογικό (ὁμολογιακό τῆς πίστης μας) σέ θρησκειολογικό καί ἱστορικό-πολιτιστικό.
2) Τοποθετοῦν τήν ὀρθόδοξη χριστιανική διδασκαλία περί Θεοῦ καί ἀνθρώπου, δηλ. την ὀρθόδοξη πίστη καί παράδοση, στήν ἴδια βαθμίδα ἐκτιμήσεως καί ἀποδοχῆς μέ ὅλες τίς ἄλλες θρησκευτικές ἀντιλήψεις μέ ἀποτέλεσμα: α) νά ἀγνοεῖται ἡ θεία ἀποκάλυψη ὡς πηγή τῆς ὀρθόδοξης πίστεως καί νά καλλιεργεῖται (χωρίς ρητῶς νά καθορίζεται) ἡ ἰδέα τῆς ἀνθρώπινης προέλευσης κάθε θρησκευτικῆς πίστεως καί διδασκαλίας ὅλων τῶν θρησκειῶν, δηλ. και τῆς ὀρθόδοξης Χριστιανικῆς.
3) ῾Οδηγεῖται ἔτσι τό ΜτΘ σέ καθαρά καί ἀπολύτως μάθημα γνώσεως (ἱστορικῆς, θρησκειολογικῆς, πολιτιστικῆς κτλ), καί δέν ἀποσπᾶται ἀπ᾽ αὐτό μόνον ἡ διδασκαλία τῆς πίστεως (πού μπορεῖ νά ὑποστηριχθεῖ ὅτι εἶναι ἔργο τῆς Ἐκκλησίας) ἀλλά καλλιεργεῖται σαφῶς και ἐντόνως, καί μάλιστα στά παιδιά πού στήν ἡλικία αὐτή διαμορφώνουν τήν προσωπικότητά τους, ἡ ἀδιαφορία γιά ὅποια θρησκευτική πίστη καί προσπάθεια γιά ἀγῶνες ἠθικῆς καί πνευματικῆς ζωῆς.
4) Παρουσιάζουν πράγματι σέ μεγαλύτερη ἔκταση στοιχεῖα τῆς ὀρθόδοξης χριστιανικῆς παραδόσεως ἀπ᾽ ὅση τά τῶν ἄλλων θρησκειῶν. Τοῦτο εἶναι λογικά καί πρακτικά τό μόνο δυνατό. Ἡ ποσοτική αὐτή ὅμως παρουσία δέν καλύπτει κατά κανένα τρόπο τήν ἀξιολογική ἐξίσωσή τους, ἡ ὁποία εἶναι ἔκδηλη σ᾽ ὅλες τίς βαθμίδες (ἤ τάξεις τῶν Σχολείων). Σημειώνουμε μάλιστα ὅτι καταβάλλεται ἰδιαίτερη προσπάθεια γι᾽ αὐτή τήν ἐξίσωση.
5) Ἔχουν ἀφαιρεθεῖ ἀπό τούς σκοπούς καί στόχους καί ἀπό τά θέματα ὅλων τῶν θεματικῶν ἑνοτήτων κεφαλαιώδεις ὀρθόδοξες θρησκευτικές διδασκαλίες, μέ ἀποτέλεσμα τή διαγραφή ἀπό τή συνείδηση τῶν μαθητῶν ὄχι μόνο τῆς πίστης, ἀλλά καί τῆς γνώσης πολύ σημαντικῶν στοιχείων τῆς ὀρθόδοξης διδασκαλίας καί ζωῆς.
6) ‘Η μέθοδος τῆς διαθρησκειακῆς διδασκαλίας ὁρισμένων θεμάτων καταλήγει στή δημιουργία σύγχυσης γιά τό τί ἀκριβῶς διδάσκει καί πιστεύει ἡ κάθε θρησκεία, ὅπως γίνεται π.χ. μέ τήν ἔννοια τοῦ “ ἁγίου ἀνθρώπου”, ὅπου ἕνας καθαρά χριστιανικός θεολογικός ὅρος ἀποδίδεται ὄχι μόνο σέ μή χριστιανούς, ἀλλά καί σέ μυθικά πρόσωπα.
7) Μέ τά νέα αὐτά Π.Σ. τό ΜτΘ φαίνεται νά ἀρνεῖται (καί πράγματι ἀρνεῖται) τό καθῆκον πού ἔχει νά διδάσκει στά νέα παιδιά τή θρησκευτική πίστη τῶν πατέρων τους. Καθῆκον πού ὁρίζεται καί διακηρύσσεται καί ἀπό τήν Εὐρωπαϊκή Σύμβαση Δικαιωμάτων τοῦ Ἀνθρώπου (Σύμβαση τῆς Ρώμης τοῦ 1950) καί ἀπό ἀποφάσεις τοῦ Εὐρωπαϊκοῦ Δικαστηρίου Ἀνθρωπίνων Δικαιωμάτων καί ἀπό τό ‘Ελληνικό Νομικό Πλαίσιο (Σύνταγμα, Νόμοι, Νομολογία ΣτΕ).

 Δ.  ᾽Αντίθετα πρός τά παραπάνω, μέ τά νέα Π.Σ. τό ΜτΘ φαίνεται νά ἐναρμονίζεται πρός τις ὑποδείξεις τῆς ἐπιτιθέμενης ἀθεϊας. Η ΠΕΘ μέ σημαντικό ἀριθμό ἐργασιῶν, πού ὑπάρχουν στό Διαδίκτυο, λεπτομερῶς ἀναλύει, δείχνει καί ὑπογραμμίζει πάρα πολλά εἰδικά σημεῖα τῶν νέων Π.Σ. μέ τά ὁποῖα, ὅπως ἀποδεικνύεται καθημερινά, θεωροῦμε ὅτι δέν συμφωνεῖ ὁ σύγχρονος Ἕλληνας.

 Ε.  Γιά ὅλα τά παραπάνω εἴμαστε ἀντίθετοι πρός τά νεά Π.Σ. τά ἤδη “πιλοτικῶς” ἐφαρμοζόμενα. Τό κύριο θέμα εἶναι ἡ μεταβολή τοῦ χαρακτῆρα τοῦ μαθήματος, ὄχι ἡ δομή τῶν θεματικῶν ἐνοτήτων τους, καί ἡ ὅποια διδακτική μέθοδος. Σημαντική ὅμως εἶναι καί ἡ ἀντίθεσή μας πρός τή δομή τοῦ περιεχομένου τῶν κατά σχολική τάξη θρησκευτικῶν διδασκαλιῶν. Γι᾽ αὐτό καί ζητοῦμε τήν ἀπ᾽ ἀρχῆς πλήρη καί οὐσιαστική ἀναμόρφωσή τους, στήν ὁποία θά πρέπει νά ληφθοῦν ὑπόψη ὅλα τά παραπάνω. -Ο-                                                                          -Ο-
Πρόεδρος                                                                Γραμματέας 

Πρωτοπρ. Απόστολος Μανώλης                              Κων/νος Αντωνόπουλος

Ενημέρωση από Ακτίνες 
 http://anavaseis.blogspot.gr/2012/08/blog-post_7577.html

Η πολυπολιτισμική "θρησκειολογία" στην υπηρεσία της Νέας Τάξης. Καθηγητής Ηρακλής Ρεράκης (video)

Γράμματα Σπουδάματα - Το νέο πρόγραμμα σπουδών για τα Θρησκευτικά

Μια αποκαλυπτική εκπομπή στην οποία ο κ. Δημήτρης Νατσιός συζητά με τον κ. Ηρακλή Ρεράκη, Καθηγητή Θεολογικής Σχολής ΑΠΘ για το μάθημα των Θρησκευτικών.



Πηγή : tv4e.gr - Ενημέρωση από impantokratoros.gr
 http://anavaseis.blogspot.gr/2012/08/video.html

Στα χνάρια του ... Αδόλφου η Ρεπούση!

Ο υποχρεωτικός εκκλησιασμός δεν έχει καμία θέση στο σύγχρονο ελληνικό- ευρωπαϊκό σχολείο, έλεγε σε συνεργάτες της στη Βουλή η υπεύθυνη για θέματα Παιδείας της ΔΗΜΑΡ, Μαρία Ρεπούση, η οποία προωθεί, όπως αποκάλυψε, πρόταση, για την κατάργησή του.

Για όσους δεν γνωρίζουν, να πούμε ότι ο πρώτος ηγέτης σε Ευρωπαϊκή χώρα που κατήργησε τον (Χριστιανικό) εκκλησιασμό στα σχολεία ήταν ο Αδόλφος Χίτλερ, το 1937.

Το περίεργο θα ήταν η κυρία Ρεπούση να μην ακολουθούσε τα χνάρια του φύρερ, αφού ήδη έχει δώσει δείγματα γραφής με την ευθυγράμμιση της στην υπεράσπιση του Κεμάλ και την άρνηση των γενοκτονιών των Γηγενών πληθυσμών της Ασίας.
Οι Γερμανοί ήταν οι αρχιτέκτονες αυτής της γενοκτονίας και της συγκάλυψης της, που το ολοκαύτωμα απετέλεσε την φυσική συνέχεια. “Ποιός θυμάται τους Αρμένιους”, ήταν το επιχείρημα του Αδόλφου όταν αποφάσισε την “τελική λύση”. “Οι Έλληνες συνωστίζοντο στην προκυμαία” έγραψε η κυρία Ρεπούση ως συνέχεια μίας ορχήστρας μισάνθρωπου σκοπού.

Με δεδομένο ότι η ΔΗΜΑΡ συγκυβερνά, η πρόταση της κυρίας Ρεπούση φαίνεται ότι συζητήθηκε και εγκρίθηκε και μόλις διατυπωθεί πλήρως, εάν δεν φέρει αντίρρηση η ΝΔ ή το ΠαΣοΚ, θα κατατεθεί στη Βουλή.
Το θέμα είναι ποιες άλλες προτάσεις έχει ετοιμάσει η κυρία Ρεπούση για τα θέματα Παιδείας και ποιες απ΄ αυτές έχουν την έγκριση και της ηγεσίας της ΔΗΜΑΡ, αλλά και του αρμόδιου υπουργού κ. Κ. Αρβανιτόπουλου.
Εκείνο που πρωτίστως ενδιαφέρει την κυρία Ρεπούση (πέραν της κατάργησης του υποχρεωτικού εκκλησιασμού των μαθητών) είναι η αναμόρφωσή του νόμου – πλαίσιου περί Παιδείας (τον νόμο που έφερε στη Βουλή η Άννα Διαμαντοπούλου), ώστε, όπως λέει, «με κάποιες αλλαγές να μπορεί να εφαρμοστεί», αφού έως σήμερα παραμένει απλώς νόμος.
olympia.gr

Διαβάστε και

Η «Δημοκρατική Αριστερά» του Φώτη Κουβέλη για άλλη μια φορά επιτίθεται κατά του μαθήματος των Θρησκευτικών

 http://anavaseis.blogspot.gr/2012/07/blog-post_9438.html

Ἱ. Μονή Ὁσίου Γρηγορίου Ἁγίου Ὅρους: «Ὁδηγός πρός τήν Πανθρησκεία τό νέο Πρόγραμμα Σπουδῶν γιά τό μάθημα τῶν Θρησκευτικῶν.»

Ὁδηγός πρός τήν Πανθρησκεία τό νέο Πρόγραμμα Σπουδῶν γιά τό μάθημα τῶν Θρησκευτικῶν

Ἡ πιλοτική ἐφαρμογή τοῦ νέου Προγράμματος σπουδῶν γιά τό μάθημα τῶν Θρησκευτικῶν κατά τό σχολικό ἔτος 2011-2012 δημιουργεῖ δικαιολογημένα ἀντιδράσεις. Τό νέο μάθημα τῶν Θρησκευτικῶν δέν ἔχει πιά Ὀρθόδοξο Χριστιανικό χαρακτήρα, δέν βοηθεῖ τούς μαθητᾶς νά γνωρίσουν τήν Χριστιανική τους Πίστι, δέν οἰκοδομεῖ τήν θρησκευτική, τήν ἐθνική καί τήν πολιτισμική ταυτότητα τῶν ἑλληνοπαίδων.

Θεολόγοι καί ἄλλοι ἐπιστήμονες, πού ἐκπροσωποῦν θεολογικούς καί ἐκπαιδευτικούς φορεῖς, ἀγωνιοῦν καί διαμαρτύρονται ἐπί δεκαετίας τόσο γιά τήν ἐνδεχόμενη κατάργηση τοῦ μαθήματος τῶν θρησκευτικῶν στήν δημόσια ἐκπαίδευση ὅσο καί γιά τήν μετατροπή του σέ θρησκειολογικό. Ὑπάρχουν θαυμάσιες καί ἐμπεριστατωμένες ἀναλύσεις. 

Γιά τό ἴδιο θέμα καί ἡ Ἱερά Κοινότης τοῦ Ἁγίου Ὅρους, ἐκφράζουσα τήν διαχρονική αὐτοσυνειδησία τοῦ ἑλληνορθόδοξου Γένους μας, διαμαρτυρήθηκε μέ ἐπιστολή τῆς (28/12/2010-10/1/2011) πρός τήν τότε Ὑπουργό Παιδείας καί ἐτόνισε ὅτι τό μάθημα τῶν Θρησκευτικῶν δέν πρέπει νά ἀποκτήση χαρακτήρα διαθρησκειακό, ἀλλά νά ἔχη χαρακτήρα Ὀρθόδοξο.

Προσφάτως (μέ ἡμερομηνία 4 Ἰουλίου 2012) τό «Ὑπόμνημα» τοῦ κ. Ἡρακλῆ Ρεράκη, καθηγητού τῆςΠαιδαγωγικῆς –Χριστιανικῆς Παιδαγωγικῆς στήν Θεολογική Σχολή τοῦ ἈριστοτελείουΠανεπιστημίου Θεσσαλονίκης πρός τήν Ἱερά Σύνοδο τῆς Ἐκκλησίας τῆς Ἑλλάδος, μᾶς πληροφορεῖ μέ ἐπιστημονικῶς τεκμηριωμένα θεολογικά καί παιδαγωγικά ἐπιχειρήματα ὅτι:

α) Ἡ διδασκαλία τοῦ νέου μαθήματος Θρησκευτικῶν προϋποθέτει τήν παραδοχή ὅτι ἡ Ἑλλάδα εἶναι ἤδη μία πολυπολιτισμική χώρα. Ἡ παρουσία ὡστόσο οἰκονομικῶν μεταναστῶν δέν ἔχει δημιουργήσει ἰδιαίτερες πολιτισμικές ὀντότητες καί ἑπομένως τέτοιες προϋποθέσεις σέν ὑφίσταντο στόν ἑλληνικό χῶρο.

β) Τό γνωστικό (πολυθρησκειακό) περιεχόμενο τοῦ νέου μαθήματος τῶν Θρησκευτικῶν καθιστά τήν διδασκαλία τοῦ μαθήματος ἀπολύτως ἀντιπαιδαγωγική. Εἶναι παιδαγωγικῶς ἀνεπίτρεπτη ἡ στόχεισις τοῦ νέου Προγράμματος Σπουδῶν, πού προβλέπει νά βορβαρδίζωνται τά παιδιά τῆς σχολικῆς ἡλικίας μέ γνωστικό ὑλικό, τό ὁποῖο δέν μποροῦν νά ἀφομιώσουν οὔτε πολλῶ μᾶλλον νά ἀξιοποιήσουν δημιουργικά. Ἀντιθέτως ἡ διδασκαλία περί τῆς Ὀρθοδόξου Πίστεως, περί τῆς λατρευτικῆς καί μυστηριακῆς ζωῆς, περί τῆς ἐμπειρίας τῶν Ἁγίων μας , περί τῆς μοναδικότητας τῆς ἐν Χριστῷ σωτηρίας, ἀφορᾶ σέ θέματα, γιά τά ὁποία οἱ μαθηταί αὐτῆς τῆς ἡλικίας ἔχουν τόσο τίς ἐμπειρικές ὅσο καί τίς γνωστικές προϋποθέσεις νά ἀκούσουν, νά συζητήσουν, νά προβληματισθοῦν καί συνεπῶς νά ἀναπτύξουν κριτικό ἐνδιαφέρον γιά ὅλες τίς ἄλλες θρησκεῖες. 

γ) Σύμφωνα μέ τό νέο Πρόγραμμα Σπουδῶν οἱ μικροί μαθηταί διδάσκονται νά εἶναι χειραφετημένοι ἀπό «ὅ,τι ὀνομάζεται πρόσδεση στό παρελθόν», δηλαδή τήν πίστιν τῶν γονέων τους, οἱ δέ διδάσκοντες τά Θρησκευτικά προτρέπονται νά «ἀποστασιοποιοῦνται κατά τό δυνατόν ἀπό τή θρησκεία στήν ὁποία ἐνδεχομένως ἀνήκουν εἴτε πατροπαράδοτα εἴτε ἀπό ἐπιλογή».  

δ) Ἡ προσφερόμενη θρησκευτική ἀγωγή δέν ἔχει ἀναφορά στό Χριστό ὡς Θεό, Σωτήρα καί Λυτρωτή, ὅπως τόν γνωρίζουμε ἀπό τήν Ὀρθόδοξο Πίστι μας, ἀλλά κατά τρόπο πανθρησκειακό «καλεῖται νά ἑστιάσει τό ἐνδιαφέρον τοῦ μαθητῆ στήν ἀνθρώπινη διάσταση τῶν θρησκειῶν…ὡς διαχρονική πηγή ἔμπνευσης γιά τόν πολιτισμό καί ἄντλησης προσωπικοῦ ἀλλά καί συλλογικοῦ ὑπαρξιακοῦ νοήματος».

Εἶναι προφανές ὅτι οἱ ἀρχιτέκτονες τοῦ νέου Προγράμματος Σπουδῶν ἔχουν κατά νοῦν νά ἀποδομήσουν ὅ,τι δέν πρόλαβαν νά γκρεμίσουν οἱ Βαυαροί τῆς Ἀντιβασιλείας τοῦ Ὄθωνος.

Ὁ ἄκρατος ἐκδυτικισμός τῆς δημόσιας ἐκπαιδεύσεως ἐκείνης τῆς ἐποχῆς, παρότι ἀπέκοψε τήν γενικώτερη Παιδεία ἀπό τίς φυσικές ρίζες πού ξεκινοῦσαν ἀπό τήν ἀρχαία Ἑλλάδα καί δημιουργικά πέρασαν στήν χριστιανική βυζαντινή αὐτοκρατορία καί κατόπιν στήν παιδεία τῶν διδασκάλων τοῦ Γένους καί τῶν κρυφῶν σχολείων, δέν εἶχε ὁριστικά ἀκυρώσει τόν Ὀρθόδοξο χαρακτήρα τοῦ μαθήματος τῶν Θρησκευτικῶν. Ἡ θρησκευτική παιδεία, ἄν καί δέν στοιχοῦσε ἀκριβῶς στίς προσδοκίες καί στά ὁράματα τῶν πατέρων τοῦ νεότερου Ἑλληνισμοῦ, τοῦ ἁγίου Κοσμᾶ τοῦ Αἰτωλοῦ, τοῦ Καποδίστρια, τοῦ Μακρυγιάννη, τῶν ἁγίων Νεομαρτύρων, ἐν τούτοις διατηροῦσε τόν χαρακτήρα τῆς διδασκαλίας τῆς Ὀρθοδόξου Πίστεως.

Ἀκόμη καί ὁ πολύς  Ἀδαμάντιος Κοραής ὁ ὁποῖος δέν συμπαθοῦσε τήν παιδεία πού πήγαζε ἀπό τήν βυζαντινή μας παράδοσι καί διατηρήθηκε στούς κύκλους τῶν Κολλυβάδων, δέν δίσταζε νά ὑποστηρίξη τόν κατηχητικό χαρακτήρα τῆς δημόσιας παιδείας στό ἀναγεννώμενο ἑλληνικό κράτος.

Στίς «Σημειώσεις εἰς τό προσωρινόν πολίτευμα τῆς Ἑλλάδος τοῦ 1822 ἔτους» ( τό Σύνταγμα τῆς Α΄ ἐν Ἐπιδαύρω Ἐθνοσυνελεύσεως ), σχολιάζοντας τό ἄρθρο πού ἀφορᾶ στήν δημόσια παιδεία, ὁρίζει τήν μορφή τῆς θρησκευτικῆς παιδείας ὡς «κατήχησιν» καί κάνει τίς ἑξῆς σημαντικές καί γιά τήν σημερινή πραγματικότητα παρατηρήσεις:  «Τό αἴτιον, διά τί ὀνομάζω τελευταίαν τήν Κατήχησιν, εἶναι ὅτι ἐπειδή ὑποθέτω ἀνοικτά τά κοινά σχολεῖα ὄχι μόνον εἰς ὄλας τάς αἱρέσεις τῶν χριστιανῶν, ἀλλά καί εἰς τούς Ἰουδαίους καί εἷς τούς Τούρκους, καλόν εἶναι νά παραδίδεται ἡ κατήχησις δύο ἡμέρας τῆς ἑβδομάδος μόνος, εἰς μόνα τῶν Ἀνατολικῶν τά τέκνα, μετά τήν ἀπόλυσιν τῶν ἑτεροδόξων ὁποιωνδήποτε παρεκτός ἄν κανείς ἀπό τούς γονεῖς τούτων αὐτόκλητος ζητήση δίς καί τρίς ὡς χάριν, τήν εἴσοδον τοῦ τέκνου τοῦ εἰς τῆς κατηχήσεως τήν παράδοσιν» ( ἔκδ. ἐν Ἀθήναις, 1933, ὑπό Θέμ. Π. Βορίδου ).      

Γιά τό περιεχόμενο τῆς Ὀρθοδόξου Χριστιανικῆς ἀγωγῆς ἔχει γίνει πολλή συζήτησις ἀπό  ἀξιόλογους θεολόγους.  Κατά καιρούς μέ ἀνακοινώσεις σέ συνέδρια καί μέ ἄρθρα ἔχουν γίνει προτάσεις γιά τήν ὑπέρβαση τῶν δυτικῶν θεολογικῶν ἐπιδράσεων ἀπό ἀναλυτικό  πρόγραμμα καί στό περιεχόμενο τοῦ μαθήματος.  Στόχος τῶν προτάσεων ἦταν ὁ προσανατολισμός τοῦ μαθήματος πρός τήν κατεύθυνση τῆς καλλιέργειας τοῦ Ὀρθόδοξου Ἐκκλησιαστικοῦ φρονήματος.  Ὁ καθηγητής Νίκος Ματσούκας π.χ. ἔγραφε μεταξύ ἄλλων: «καταλαβαίνει κανείς εὔκολα πώς δέν εἶναι δυνατό νά εὐοδωθοῦν οἱ σκοποί τοῦ θρησκευτικοῦ μαθήματος πού στήν προκειμένη περίπτωση γιά μᾶς εἶναι ἡ καλλιέργεια τοῦ ὀρθοδόξου φρονήματος, ἄν δέν ὑπάρχουν τά πολιτιστικά ἀγαθά τῆς βυζαντινῆς μας παραδόσεως καί δάσκαλοι πού θά ἐμπνεύσουν τό μεράκι γί αὐτά τά ἀγαθά.  Προϋποτίθεται  βέβαια ἡ ὕπαρξη τοῦ ζωντανοῦ χριστιανικοῦ πνεύματος πού ἐκφράζεται στό πλαίσιο τῆς λατρείας».   Καί σχεδόν συμπερασματικά σάν μία προτροπή ἐξόδου τῆς θεολογίας καί τῆς θρησκευτικῆς παιδείας  ἀπό τήν βαβυλώνεια αἰχμαλωσία τους στά δυτικά πρότυπα συμπληρώνει : «τό ἀναλυτικό πρόγραμμα τοῦ θρησκευτικοῦ μαθήματος  πρέπει νά ἀναθεωρηθεῖ ἄπ τά βάθρα του  καί νά δοθεῖ μέ τρόπο πιό συγκεκριμένο ἡ ἱστορική ζωή τῆς Ὀρθοδοξίας (περιοδ. ΣΥΝΑΞΗ τεύχ.1(1982) σέλ.36 καί 40).

Μέ τό νέο πρόγραμμα σπουδῶν εἰς πεῖσμα τῆς ἀνάγκης γιά μία Ὀρθόδοξη διδαχή μέ τά ἀγαθά τῆς βυζαντινῆς μας παραδόσεως, ἐπιβάλλεται ἕνας σύγχρονος βαρλααμιστισμός πού εἰσχωρεῖ βάναυσα στά σπλάγχνα τοῦ Γένους.  Ἡ οὐμανιστική παιδεία, μέ μορφή διαφορετική ἀπό ἐκείνη τοῦ παλαιοῦ βαρλααμιτισμοῦ  μέ τά χαρακτηριστικά του πανθρησκειακοῦ συγκρητισμοῦ, εἰσβάλλει στά σχολεῖα γιά νά ἀκυρώσει τήν Παιδεία τοῦ Γένους.  Ἐπιχειρεῖται νά ἀποκοποῦν τά παιδιά ἀπό τίς ζωογόνες ρίζες τῆς  πατροπαραδότου Ὀρθοδόξου Πίστεως, πού καθιστά τους ἀνθρώπους Σῶμα Χριστοῦ  Ἐκκλησία Χριστοῦ, «κοινωνούς θείας φύσεως». (Β’Πέτρ.1,4) καί νά ἀφομοιωθοῦν στήν χοάνη μίας οὐμανιστικῆς θρησκευτικότητος πού δέν θά ἐλευθερώνει τόν ἄνθρωπο ἀπό τήν ἁμαρτία καί τόν θάνατο, δέν θά τόν ὁδηγεῖ στόν ἁγιασμό  καί τήν θέωση ἀλλά, τουναντίον, τόν προετοιμάζει γιά νά ἀποδεχθεῖ τήν δαιμονική  Πανθρησκεία.

Αὐτός ὁ ἰδιότυπος νεοβαρλααμιτισμός ἐπιβάλλεται ἀπό μία μερίδα θεολόγων, οἱ ὁποῖοι δείχνουν πώς ἐχθρεύονται τήν ἡσυχαστική θεολογία τοῦ ἁγίου Γρηγορίαου τοῦ Παλαμᾶ, τήν μαρτυρική Ὀρθοδοξία τῶν Νεομαρτύρων, τήν ἀσκητική παιδεία τῶν Κολλυβάδων, τήν ἁπλοική πίστη τῶν ἀγωνιστῶν τῆς Παλλιγενεσίας τοῦ 1821.  Οἱ θεολόγοι αὐτοί δέν κατανοῦν ὅτι ἀντιστρατεύονται τόν λόγο τῶν Προφητῶν τῶν Ἀποστόλων καί τῶν Πατέρων, ὁ ὁποῖος δέν ἀναγνωρίζει ἄλλες ὁδούς σωτηρίας πλήν τοῦ Κυρίου μᾶς Ἰησοῦ Χριστοῦ.  «Οὐκ ἔστιν ἐν ἄλλω οὐδενί ἤ σωτήρα, οὐδέ γάρ ὄνομα ἔστιν ἕτερον ὑπό τόν οὐρανόν τό δεδομένον ἐν ἀνθρώποις  ἐν ᾦ δεῖ σωθεῖναι ἠμᾶς. (Πράξ.4,12). 

Δέν κατανοοῦν ἑπομένως ὅτι στεροῦντες ἀπό τά Ὀρθόδοξα Ἑλληνόπουλα τήν ἀναγκαία γί αὐτά Ὀρθόδοξη ἐκκλησιαστική Παιδεία καί ἐπιβάλλοντες τήν δημόσια πολυθρησκειακή θρησκευτική ἐκπαίδευση, φανερώνουν τήν κρίση θεολογίας  καί πιό πολύ τήν κρίση πίστεως, στήν ὁποία βρίσκονται γιά νά θυμηθοῦμε τόν σχετικό λόγο τοῦ π.Γεωργίου  Φλωρόφσκυ. 

Διερωτᾶται κανείς, ἐάν μπορεί οἱ θεολόγοι αὐτοί  νά θεωροῦνται μέλη τῆς  Ὀρθοδόξου Ἐκκλησίας, ὅταν ἐν τοῖς πράγμασι  ὑπονομεύουν τό διδακτικό της ἔργο  στίς εὐαίσθητες ψυχές τῶν μαθητῶν.  Ἡ ἀλήθεια εἶναι ὅτι δέν  μποροῦν νά εἶναι ἐντός τοῦ περιβόλου τῆς Ἐκκλησίας  δέν μποροῦν νά εἶναι μέλη τοῦ Σώματος τοῦ Χριστοῦ, ἐφ’ ὅσον τό ὑποσκάπτουν.

Οἱ ἐμπνευσταί τοῦ νέου Προγράμματος Σπουδῶν φαίνεται  νά πιστεύουν ὅτι  ὁ λαός μας δέν χρειάζεται τόν Χριστό  στήν Παιδεία  ἀλλά ὅτι ἔφτασε ἡ ὥρα νά ζητήσει ἀπό τόν Χριστό νά «ἀπέλθη  τῶν  ὁρίων αὐτῶν».  ΄Ὅμως πρίν ἀπό ἐμᾶς ἄλλοι λαοί, τῶν ὁποίων τίς ἀρχές διδασκαλίας τοῦ Θρησκευτικοῦ μαθήματος πασχίζουμε νά ἀντιγράφουμε εἶχαν διώξει τόν Χριστό ἀπό τήν παιδεία τους καί ἔζησαν τίς συνέπειες τῆς ἀπομακρύνσεώς Του. 

«Τό σχολεῖον τῆς Εὐρώπης ἔχει ἀποχωρισθῆ ἀπό τήν πίστιν εἰς τόν Θεόν.  Εἰς αὐτό ἔγκειται ἡ μεταστροφή της εἰς δηλητηριάστριαν, εἰς αὐτό καί ὁ θάνατος τῆς εὐρωπαικῆς ἀνθρωπότητος» εἶπε μέ κάθε εἰλικρίνεια ὁ βαθύς γνώστης τῆς εὐρωπαικῆς κουλτούρας  ἅγιος Νικόλαος Βαλιμίροβιτς, ὁ ὁποῖος ἔζησε στό ἴδιο του τό σῶμα τήν βαρβαρότητα τῆς ἀποχριστιανοποιημένης  Εὐρώπης, ὅταν ἦταν αἰχμάλωτος τῶν Ναζί στά στρατόπεδα τοῦ Νταχάου.

Ὁ σύγχρονος νεοελληνικός οὐμανισμός ἐπιβάλλει στούς Νεοέλληνες νά διώξουν ἀπό τήν δημόσια θρησκευτική Ἐκπαίδευση τόν Χριστό τῆς Ὀρθοδόξου Παραδόσεως καί νά δεχθοῦν τήν νεοεποχίτικη πολυθρησκειακή θρησκευτική παιδεία  τῆς Πανθρησκείας.  Ἐλπίζουμε ὅτι ὁ λαός μας δέν θά ὑποκύψει στίς  ἐπιλογές  μίας μειοψηφίας θεολόγων καί διαμορφωτῶν τῆς δημόσιας παιδείας ἀλλά θαρραλέα θά ζητήσει ἀπό τούς ἁρμοδίους παράγοντες τῆς Πολιτείας νά ἐπανεξετάσουν τό θέμα, νά τό θέσουν σέ ἕνα οὐσιαστικό δημοψήφισμα, ἀφοῦ ἀκουστοῦν καί οἱ Ὀρθόδοξες καί οἱ πανθειστικές προτάσεις γιά νά ἐπιλέξει μόνος του ἄν ἀκόμη θέλει τόν Χριστό στήν Παιδεία ἤ ἄν ἐπιθυμεῖ τήν ἀπό-Χριστοποίησή της.

Πιστεύουμε ὅτι ὁ ἑλληνικός λαός παρά τίς ἁμαρτίες πού τόν ὁδήγησαν στήν παροῦσα  πολύπλευρη κρίση στό βάθος τῆς ψυχῆς  τοῦ εἶναι πιστός στήν Ὀρθοδοξία καί τήν Ἐκκλησία του.  Αὐτό τό δείχνει ὁσάκις οἱ περιστάσεις  τό ἐπιτρέπουν,  νά ἐκφράζει ἀνεπηρέαστος τήν πίστη του  στόν Χριστό καί τήν Ἐκκλησία.  Τήν Ὀρθόδοξη Χριστιανική Παιδεία προτιμοῦν ὄχι μόνο τά τρία τοῖς ἑκατό τῶν Νεοελλήνων πού ἐκκλησιάζονται τίς Κυριακές ἀλλά ἡ συντριπτική τους πλειοψηφία πού αἰσθάνονται καί δηλώνουν Χριστιανός Ὀρθόδοξος , πού τιμοῦν τίς μεγάλες ἑορτές τῆς Ἐκκλησίας, πού βαπτίζουν τά παιδιά τους , πού ἀγαποῦν τίς χριστιανικές τους παραδόσεις, πού κάποτε μετανοοῦν γιά τά λάθη τους, πού παίρνουν τά ἐφόδια τῆς αἰωνίου Ζωῆς, πού ἀφήνουν τήν τελευταία τους πνοή  μέ ἐλπίδα στόν Χορηγό της Ζωῆς καί Νικητή τοῦ Θανάτου.

Αὐτά τά παρακάμπτουν οἱ ἐπίδοξοι μεταρρυθμισταί  τῆς θρησκευτικῆς παιδείας τοῦ Γένους.  Θέλουν νά νοιώθουν ἐκσυγχρονισταί  καί ὄχι «ἑπόμενοι τοῖς ἁγίοις πατράσι».  Ἀλλοιῶς δέν ἐξηγεῖται ἡ ἐμμονή τους σέ δυτικόφερτες μεθόδους πού ἀκολουθοῦν τίς ἀρχές τῆς θεωρίας τοῦ «θρησκευτικοῦ γραμματισμοῦ», μίας θεωρίας πού δέν ἀνταποκρίνεται στούς στόχους τῆς Ὀρθοδόξου ἀγωγῆς, πού δέν συμβιβάζεται μέ τήν προοπτική της θεώσεως.  Ἀλλοιῶς δέν ἐξηγεῖται τό ὅτι, ἄν καί εἶναι Ὀρθόδοξοι θεολόγοι, δέν ἀντιλαμβάνονται ὅτι ἡ θρησκευτική ἀγωγή τά Ὀρθόδοξα παιδιά  πρέπει νά βασίζεται στήν πίστι καί στήν ζῶσα ἐμπειρία τῆς Ἐκκλησία στό κέντρο τῆς ὁποίας εἶναι ὁ Θεάνθρωπος Κύριος Ἰησοῦς Χριστός.

Γιά μία ἀκόμη φορᾶ τό ἴδιο δίλλημα ὀρθώνεται μπροστά μας Οὐμανιστική ἤ θεανθρωποκεντρική παιδεία.  Συσχηματισμός μέ τόν κόσμο ἐν ὀνόματι μία δῆθεν προσαρμογῆς στά νέα κοινωνικά δεδομένα ἤ προσήλωσις στήν πάντοτε κοινή καί οὐδέποτε ἐκκοσμικευομένη παιδαγωγική τοῦ μόνου ἀληθινοῦ Παιδαγωγοῦ, ὁ ὁποῖος  μᾶς κάνει δικό Του Σῶμα, Ἐκκλησία Του, αὐθεντική  εἰκόνα Του.

Στό βιβλίο τῆς «Τό Ἅγιον Ὅρος  καί ἡ Παιδεία τοῦ Γένους μᾶς (1984) ἡ Ἱερά Κοινότης τοῦ Ἁγίου Ὅρους γράφει: « Δέν μποροῦμε ἀτιμωρητί οἱ ὀρθόδοξοι ΄Ἕλληνες νά παιδιαρίζωμε στηριζόμενοι σ’ ὁποιαδήποτε δικαιολογία ἤ περισσότερο νά αὐθαδιάζουμε.  Ἄν αὐτοί πού προηγήθηκαν ἠμῶν καί ἔζησαν καί τάφηκαν σέ τοῦτα τά χώματα, αὐτοσχεδιάζουν κάνοντας τό κέφι τους, τότε θά μπορούσαμε  καί ἐμεῖς νά συνεχίσουμε αὐτοσχεδιάζοντας.

΄Ἄν ὅμως ἔζησαν διαφορετικά …τότε δέν μποροῦμε ἀτιμωρητί νά αὐτοσχεδιάζωμε, νά κάνωμε πρόβες, νά παίζωμε ἐν οὐ παικτοῖς.

Ἄν δέν εἶχε θεολογήσει ὁ ἅγιος Γρηγόριος ὁ Παλαμᾶς ὅπως θεολόγησε ἀνακεφαλαιώνοντας τήν πείρα καί τήν ζωή τής Ὀρθοδοξίας, σβήνοντας τή δίψα τοῦ σημερινοῦ βασανισμένου νέου ἀνθρώπου.  Ἄν δέν ἤσαν  γενάρχες τοῦ νέου Ἑλληνισμοῦ ἕνας ἅγιος Κοσμᾶς ὁ Αἰτωλός καί ἕνας Μακρυγιάννης.  ΄Ἄν δέν ὑπῆρχαν ὅλα αὐτά στό αἷμα μας, τότε θά μπορούσαμε νά κάνωμε ὅ,τι μᾶς κατέβη.

Τώρα δέν εἶναι ἔτσι.  Τώρα βρισκόμαστε ἐν τόπω καί χρόνω ἁγίω. Δέν μπορεῖ νά εἴμαστε ἐπιπόλαιοι.  Δέν ἀνήκομε στόν ἑαυτό  μας.  Ἀνήκομε σ αὐτούς πού μᾶς γέννησαν καί σ ὅλο τόν κόσμο.  Εἴμαστε χρεωμένοι μέ πνευματική κληρονομιά. (σέλ.66-70).

Αὐτή εἶναι ἡ ἀλήθεια.  Ὁ ἅγιος Κοσμᾶς ὁ Αἰτωλός ἵδρυσε σχολεῖο γιά νά ὁδηγῆται δί αὐτῶν ὁ λαός σέ θεογνωσία, ὄχι σέ στείρα ἐγκυκλοπαιδική γνώση.  Ἡ γνωσιολογία, ἡ ὁποία χαρακτηρίζει τό φρόνημα καί διέπει τά κηρύγματα τοῦ ἐθναποστόλου ἁγίου Κοσμᾶ, δέν εἶναι ἡ γνωσιολογία τῶν ἐγκυκλοπαιδιστῶν, τῶν εὐρωπαίων καί ἑλλήνων διαφωτιστῶν τοῦ 18ου αἰῶνος τῶν βαυαρῶν ἀρχιτεκτόνων τῆς νεωτέρας παιδείας τοῦ ἑλληνικοῦ κράτους.  Ἡ γνωσιολογία του εἶναι εὐθυγραμμισμένη  μέ ἐκείνην τῶν Προφητῶν, τῶν Ἀποστόλων καί τῶν Πατέρων μέχρι τοῦ ἁγίου Γρηγορίου τοῦ Παλαμᾶ.  Σέ αὐτήν τήν παιδεία προσανατόλιζε τό δοῦλον Γένος ὅταν ἔλεγε: «Διατί ἀπό τό Σχολεῖον  μανθάνομεν τό κατά δύναμιν τί εἶναι Θεός, τί εἶναι Ἁγία Τριάς, τί εἶναι ΄Ἄγγελοι, Ἀρχάγγελοι. Τί εἶναι δαίμονες, τί εἶναι Παράδεισος, τί εἶναι Κόλασις, τί εἶναι ἁμαρτία, τι εἶναι ἀρετή. 

Ἀπό τό σχολεῖον μανθάνομεν τί εἶναι ἁγία Κοινωνία, τί εἶναι Βάπτισμα, τί εἶναι ΄Ἅγιον Εὐαγγέλιον, ὁ τίμιος Γάμος, τί εἶναι ψυχή, τί εἶναι κορμί, τά πάντα ἀπό τό σχολεῖον τά μανθάνομεν.(Ἰω. Μενούνου, Κοσμᾶ τοῦ Αἰτωλοῦ Διδαχές ἔκδ. Τῆνος σέλ. 142).

Πιστεύουμε ὅτι οἱ ἐκτιμήσεις μας γιά τήν βούλησι τοῦ Ὀρθοδόξου ἑλληνικοῦ λαοῦ  στό θέμα τῆς θρησκευτικῆς παιδείας εἶναι ὀρθές καί ὁ λαός ἐάν ἐρωτηθῆ θά προτιμήση νά μείνη πιστός στήν παρακαταθήκη τῶν πατέρων του καί δέν θά ἀποδεχθῆ ἕνα πανθρησκειακό μάθημα γιά τά παιδιά του, θά προτιμήση νά καταργηθῆ τό μάθημα τών Θρησκευτικῶν παρά νά ἐκπέση σέ μία ἀντίχριστη θρησκευτική ἀγωγή.  Θά ἦταν προτιμότερο γί αὐτόν νά καταρηγθῆ τό μάθημα καί νά προσφέρη μία Ὀρθόδοξη παιδεία στά παιδιά του ἔξω ἀπό τό δημόσιο σχολεῖο, παρά νά ἀποδεχθῆ μία δημόσια μύηση στήν ἐπερχόμενη Πανθρησκεία.

Ἐάν παρά ταῦτα ὁ λαός μᾶς ἐνσυνείδητα προτιμήση νά ἀπομακρύνη τόν Χριστό ἀπό τήν δημόσια παιδεία θά εἶναι μοιραία ἐκεῖνος ὑπεύθυνός τῆς ἐπιλογῆς του.  Ὁ Χριστός ὅμως μαρτυρεῖται στό Ἱερό Εὐαγγέλιο, δέν ἐκβιάζει  κανέναν.   Εἶναι ὁ Θεός τῆς ἐλευθερίας «κρούει τήν θύραν» καί περιμένει νά τόν δεχθοῦμε.  Ἀλλά καί ἀπομακρύνεται ὅταν ἐμεῖς δέν τόν δεχόμαστε.  Μόνον ἄς γνωρίζουμε ὅτι τό τίμημα τῆς ἀπουσίας τοῦ Χριστοῦ ἀπό τήν ζωή μας θά εἶναι βαρύ, θά εἶναι ὁ ὄλεθρος.

 Ὅπως ἔλεγε ὁ προφητικός λόγος:  «ὅτι ἰδού οἱ μακρύνοντες ἑαυτούς ἀπό σοῦ ἀπολοῦνται» (Ψάλμ.72,27).  Καί ὅπως γράφει ὁ ἅγιος Νικόλαος Ἀχρίδος:  «Ὁ Χριστός ἀπεμακρύνθη ἀπό τήν Εὐρώπην, ὅπως κάποτε ἀπό ἀπό τήν χώραν τῶν Γαδαρηνῶν,  ὅταν οἱ  Γαδαρηνοί τό ἐζήτησαν.

Μόλις ὅμως Αὐτός ἔφυγεν, ἦλθε πόλεμος, ὀργή, τρόμος καί φρίκη, κατάρρευσις, καταστροφή».

Συνοψίζοντες τά ἀνωτέρω διαμαρτυρόμεθα σέ ὅλους τους τόνους καί πρός κάθε κατεύθυνση γιά τό ὅτι μέ τό νέο Πρόγραμμα Σπουδῶν ἐξισώνονται ὁ Χριστός μέ τόν Μωάμεθ, τόν Βούδα, τόν Κομφόυκιο καί ἡ ἐν Χριστῷ ζωή μέ τήν θρησκευτικότητα τῶν ἄλλων θρησκειῶν, δηλαδή διδάσκεται στά παιδιά ὅτι σωτηρία ὑπάρχει καί στίς ἄλλες θρησκεῖες.  ΄Ὅσοι τί πράττουν, κηρύσσουν «ἕτερον εὐαγγέλιον» εὐαγγέλιο πλάνης μέ τό ὁποῖο δέν μποροῦμε νά συμφωνήσουμε. 

Ἐκφράζουμε τήν ἐλπίδα ὅτι οἱ πολιτικοί μας ἠγέται καί οἱ ἐκκλησιαστικοί μας ἄρχοντες δέν θά ἐπιτρέψουν νά ἐξισώνεται στίς ψυχές τῶν Ὀρθόδοξων μαθητῶν ἡ Ἀλήθεια μέ τό ψεῦδος, διότι τό σοβαρό αὐτό πλῆγμα τῆς δαιμονικῆς Νέας Ἐποχῆς στό σῶμα τοῦ εὐλογημένου Ὀρθόδοξου λαοῦ μᾶς θα ἀποτελέση ἀσυγχώρητο λάθος τῆς γενεᾶς μας ἡ ὁποία καί θά πληρώση τό βαρύ τίμημα τῆς ἀποστασίας.

                                Ὁ Καθηγούμενος τῆς Ἱερᾶς Μονῆς Ὁσίου Γρηγορίου

                                   + Ἀρχιμανδρίτης  Γεώργιος

22 Ἰουλίου 2012

 http://anavaseis.blogspot.gr/2012/07/blog-post_2661.html

Σύνοψη και υπόμνημα Καθηγητή κ. Ηρακλή Ρεράκη προς την Σύνοδο

Σύνοψη και υπόμνημα Καθηγητή κ. Ηρακλή Ρεράκη προς την Σύνοδο

Θεσσαλονίκη, 04 Ιουλίου 2012
Μακαριώτατε, Σεβασμιώτατοι Άγιοι Αρχιερείς,

Το κείμενο που σας διαβιβάζω με την παρούσα, αποτελεί προϊόν επίπονης διεξοδικής επιστημονικής μελέτης του Νέου Προγράμματος Σπουδών ΠΣ καθώς και του Οδηγού Εκπαιδευτικού (ΟΕ) στα Θρησκευτικά (ΜτΘ).

Στη μελέτη αυτή με οδήγησε η αίσθηση ηθικού και ειδικού χρέους μου, ως Καθηγητή της Παιδαγωγικής - Χριστιανικής Παιδαγωγικής, πρωτίστως όμως ως Ορθοδόξου Χριστιανού και Έλληνα πολίτη που διαβλέπει τις ατραπούς στις οποίες οδηγείται η θρησκευτική αγωγή στη Χώρα μας.
Ήταν προφανές, σήμερα είναι καταφανές, ότι η θρησκευτική εκπαίδευση των μαθητών επιχειρείται να αλλοιωθεί και να αποστασιοποιηθεί από κάθε τί ορθόδοξο. Επιγραμματικά:
1. Στο όνομα της δήθεν πολυπολιτισμικότητας, το ΜτΘ χάνει πλέον τον ορθόδοξο
προσανατολισμό του. Αντίθετα, θέτει ως ευθύ στόχο μια ανούσια συγκρητική
θρησκευτικότητα, αναμιγνύοντας στοιχεία από πέντε Ανατολικές Θρησκείες (Ιουδαϊσμό,
Ισλαμισμό, Ινδουϊσμό, Βουδισμό, Κομφουκιανισμό) και τρεις χριστιανικές
διδασκαλίες, (Ορθοδοξία, Ρωμαιοκαθολικισμό και Προτεσταντισμό).

2. Δεν υπάρχουν πλέον, στο ΜτΘ, η πίστη, η αναφορά στο Θεό, καθώς και η εν Χριστώ
θεμελίωση του τρόπου ζωής του ανθρώπου.

3. Ο Ιησούς Χριστός θεωρείται πλέον και προβάλλεται στους μαθητές, όχι ως
Θεάνθρωπος, Σωτήρας και Λυτρωτής, αλλά ως ένας απλός δάσκαλος, δίπλα στο
Μωάμεθ, το Βούδα και τον Κομφούκιο.

4. Το αίτημα του σεβασμού στην ετερότητα αυτοακυρώνεται και για τους χριστιανούς και
για τους μη χριστιανούς μαθητές, με την επιβολή μιας ακατανόητης και αντιπαιδαγωγικής
πολυθρησκειακής διδασκαλίας, που αλλοιώνει κάθε μορφής πίστη, οδηγώντας τα παιδιά σε
θρησκευτικό μηδενισμό. Σε παιδιά που, λόγω ηλικίας, ούτε κριτική σκέψη έχουν, ούτε
θρησκευτικές ή άλλες εμπειρικές δομές, προσφέρονται πολτοποιημένες θρησκευτικές
πληροφορίες, μέσα από την επιφανειακή και αποσπασματική ταυτόχρονη παράθεση
πολλαπλών θρησκειακών γνώσεων, με βέβαιο επακόλουθο την αποδόμηση της οικείας
πίστης των μαθητών, της πίστης δηλαδή της οικογένειας και του ευρύτερου περιβάλλοντός
τους, καθώς και των στοιχείων που τη συνοδεύουν, και, συνακόλουθα, τη γενικευμένη
θρησκευτική ομογενοποίηση.

5. Η αποκόμιση υπαρξιακών και ηθικοκοινωνικών προτύπων μέσα από το ΜτΘ
εξανεμίζεται, σε μια περίοδο που η χώρα μας, ευρισκόμενη σε βαθύτατη πνευματική κρίση
πέραν της οικονομικής, τα έχει ανάγκη περισσότερο από ποτέ.

6. Τίθενται ευθέως θέματα άνισης μεταχείρισης και διακρίσεων μεταξύ ορθοδόξων και
αλλοδόξων ή αλλοθρήσκων μαθητών, διότι το ΠΣ, ενώ άρχισε ήδη να ισχύει πιλοτικά -και
για τους ορθόδοξους και για τους αλλόδοξους μαθητές- σε σχολεία της χώρας, εντούτοις
δεν εφαρμόστηκε πιλοτικά, ούτε πρόκειται να εφαρμοστεί στα σχολεία των Ελλήνων
Μουσουλμάνων της Θράκης.

7. Θεμελιακός παράγοντας για την επιτυχία κάθε διδασκαλίας, ως γνωστό, είναι ο δάσκαλος.
Δείγμα της κατεύθυνσης της φιλοσοφίας του ΠΣ, απέναντι στη θρησκεία του τόπου μας
αποτελεί το γεγονός ότι ο ΟΕ προβλέπει σχετικά με το δάσκαλο: «Δεν υφίσταται καμιά
ιδιαίτερη θρησκευτικού χαρακτήρα προϋπόθεση για να διδάξει ένας δάσκαλος το ΜτΘ.
Μάλλον απευκταίες θα πρέπει να θεωρούνται τέτοιες προδιαθέσεις»¹.

8. Αναφέρεται ακόμη ότι «οι δάσκαλοι στα σχολεία της σύγχρονης πολυπολιτισμικής
κοινωνίας είναι σημαντικό, κατά την εκπαιδευτική διαδικασία, να αποστασιοποιούνται
κατά το δυνατόν από τη θρησκεία στην οποία ενδεχομένως ανήκουν είτε πατροπαράδοτα
είτε από επιλογή. Ένας άθρησκος ή αγνωστικιστής ή αδιάφορος μπορεί να διδάξει με
επιτυχία το ΜτΘ, όπως και ένας θρησκευόμενος. Αντίθετα, ένας ζηλωτής
θρησκευόμενος έχει μάλλον εξασφαλισμένη την αποτυχία»².

1 Οδηγός Εκπαιδευτικού (ΟΕ), σ. 268-269.
2 Οδηγός Εκπαιδευτικού (ΟΕ), σ. 268-269.

Είναι φανερό, πέραν των άλλων, ότι αυτό το βρετανικού τύπου συνονθύλευμα
θρησκευτικών γνώσεων, μετατρέπει το ΜτΘ σε μία νεοβαρλααμική, γνωσιολογική και
λογοκρατική θρησκευτικότητα, αποκομμένη από την εμπειρία και την πίστη καθώς και από
τη Θεία Χάρη.

Μακαριώτατε, Σεβασμιώτατοι Άγιοι Αρχιερείς,
Με το Υπόμνημα που με την παρούσα σας διαβιβάζω, θα διαμορφώσετε την κρίση Σας και
θα διαπιστώσετε το μέγεθος της επιχείρησης αλλοίωσης του ΜτΘ.
Σας παρακαλούμε από καρδιάς, Μακαριώτατε, όπως άλλωστε και ο Ίδιος προτείνατε σε
συνάντηση που είχατε στις 09-06-2012 με εκπροσώπους Παραρτημάτων Θεολόγων από
πολλές περιοχές της Ελλάδας, στην οποία παρών ήμουν και εγώ εκ μέρους του Συνδέσμου
Θεολόγων Μακεδονίας - Θράκης, να καλέσετε σε κοινή σύσκεψη όλους τους Αρχιερείς μαζί με
όλους τους εκπροσώπους του θεολογικού κόσμου, προκειμένου να συζητήσουν, εκτενώς και
ανοικτά, για όσο χρόνο και αν χρειαστεί, για το μείζον αυτό θέμα, που μέχρι τώρα
διαχειρίστηκε καταχρηστικά μόνο μια μικρή ομάδα θεολόγων, κάτω από καθεστώς κρυψίνοιας
και μυστικότητας.
Με αγάπη Χριστού, ασπάζομαι τη σεβάσμια δεξιά σας.
Ηρακλής Ρεράκης
Καθηγητής

Για ολόκληρο το υπόμνημα πατήστε Υπόμνημα Καθηγητή Α.Π.Θ. κ. Ηρακλή Ρεράκη προς την Ιερά Σύνοδο 3-7-2012

Ενημέρωση από την Μονή Παντοκράτορος Μελισσοχωρίου
 http://anavaseis.blogspot.gr/2012/07/blog-post_274.html

Βίντεο Μέρος Γ' από την Ημερίδα «Θρησκευτικά: Ὀρθόδοξη Παιδεία ἤ Πανθρησκειακή προπαγάνδα;»

Το Γ' από 6 μέρη της Ημερίδας «Θρησκευτικά: Ὀρθόδοξη Παιδεία ἤ Πανθρησκειακή προπαγάνδα;» που πραγματοποιήθηκε στις 19/5/2012 στο Πολεμικό Μουσείο.

Και το Γ' μέρος και τα υπόλοιπα 5 μέρη, είναι αμοντάριστα βίντεο, τα οποία αποτελούν ολόκληρη την Ημερίδα από την αρχή μέχρι τέλους της Ημερίδας, με ποιότητα κυρίως για το διαδίκτυο.

Είναι μια προσφορά των Αναβάσεων για τους παρευρισκομένους στην Ημερίδα που τα ζήτησαν, μέχρι να δημοσιευτούν τα κανονικά σε ποιότητα βίντεο είτε από την Μητρόπολη Πειραιώς, είτε από την διαδικτυακή τηλεόραση Αχελώος tv, με τους οποίους υπήρξε άψογη συνεργασία.
Ευχαριστούμε ιδιαιτέρως την διαδικτυακή τηλεόραση της Μητροπόλεως Πειραιώς για την προσφορά της ζωντανής αναμετάδοσης της Ημερίδας.



Από το αρχείο των Αναβάσεων
 http://anavaseis.blogspot.com/2012/05/blog-post_9259.html?utm_source=BP_recent