Τετάρτη 1 Μαΐου 2013
ΠΑΣΧΑΛΙΝΗ ΕΓΚΥΚΛΙΟΣ ΣΕΒ. ΜΗΤΡΟΠΟΛΙΤΟΥ ΕΔΕΣΣΗΣ, ΠΕΛΛΗΣ ΚΑΙ ΑΛΜΩΠΙΑΣ κ. ΙΩΗΛ
Προς τον ευσεβή Κλήρο και τον ευλαβή λαό της καθ ημάς Ιεράς Μητροπόλεως
Αδελφοί και Πατέρες, Χριστός Ανέστη!
«ΙΔΟΥ ΓΑΡ ΗΛΘΕ ΔΙΑ ΤΟΥ ΣΤΑΥΡΟΥ ΧΑΡΑ ΕΝ ΟΛΩ ΤΩ ΚΟΣΜΩ»
Κανείς ποτέ δε συμφιλιώθηκε με το Θεό χωρίς τη δύναμη του Σταυρού. Πως ήταν δυνατό να ανανεωθεί κάποιος και να συμφιλιωθεί με το Θεό «εν πνεύματι», χωρίς προηγουμένως να καταργηθεί η αμαρτία και η σαρκική ζωή Αυτό είναι να σηκώσουμε το Σταυρό του Κυρίου, να καταργήσουμε με τη δύναμή του την αμαρτία. Γι αυτό και κάποιος από τους θεοφόρους Πατέρες, όταν ρωτήθηκε εάν πιστεύει σε έναν Εσταυρωμένο, απάντησε πως πιστεύει σ᾿ Αυτόν που σταύρωσε την αμαρτία (Γρηγ. Παλαμάς).
Σταυρός κατά τη γνώμη του αποστ. Παύλου είναι να σταυρώσει κάποιος το σαρκικό του φρόνημα μαζί με τα πάθη του και τις επιθυμίες· «οι δε του Ιησού Χριστού την σάρκα εσταύρωσαν συν τοις παθήμασι και ταις επιθυμίαις» (Γαλ. ε´ 24). Αυτό σημαίνει να σταυρώσουμε τη σάρκα μας και τις επιθυμίες μας, να γίνει ανενέργητος ο άνθρωπος σε κάθε τι που δεν αρέσει στο Θεο. Ο άγιος Θεόδωρος ο Στουδίτης θα σχολιάσει τα παραπάνω επιγραμματικά· «Σταυρώ Χριστόν ενδεδύμεθα, και τον παλαιόν άνθρωπον αποτιθέμεθα», δηλ. με το Σταυρό του Κυρίου φοράμε το Χριστό και αποτινάζουμε από πάνω μας την αμαρτία. Ο Σταυρός έσχισε το παλαιό χειρόγραφο των χρεών της αμαρτίας μας, το δεσμωτήριο του θανάτου, δηλ. τον άδη, το έκανε άχρηστο, άδειασε τα ταμεία του άδου, εξανέστησε τους νεκρούς, έκανε να χαθεί η κατάρα του Αδάμ και δώρησε στους ανθρώπους τη χαρά. Ανέβηκε πάνω στο Σταυρό ο Κύριος, όχι για να κρίνει τον κόσμο, αλλά για να απαλείψει με το αίμα Του τις πολλές αμαρτίες του ανθρώπου.
Η άλλη πλευρά του Σταυρού είναι η χαρά της Αναστάσεως. Θα ήταν απελπιστικό να τελείωνε το έργο του Χριστού τη Μεγάλη Παρασκευή. Πίσω από το Σταυρό κρυβόταν η Ανάστασή Του. Η Ανάσταση του Χριστού έφερε χαρά στον κόσμο. Έπαυσε η παλαιά κατάρα που έφερνε λύπη στον άνθρωπο, καταργήθηκε η ηγεμονία του Διαβόλου, άνοιξε ο δρόμος για την τελείωση του ανθρώπου, άλλος βίος, άλλη ζωή. Η Ανάσταση του Χριστού έφερε το χάρισμα της υιοθεσίας, την απαρχή της σωτηρίας μας, τη θέωση του ανθρώπου. «Ει Χριστός ουκ εγήγερται, ματαία η πίστις ημών» (Α΄ Κορ. ιε΄ 17), θα πει ο Απόστολος Παύλος.
Ο Χριστός θανατώθηκε επί του Σταυρού. Εάν ο σταυρός ήταν ο κλήρος του Ιησού, δεν μπορεί να είναι διαφορετική η κατάληξη των μαθητών Του, όχι μόνον των δώδεκα, αλλά και όλων των μαθητών Του ανά τον κόσμο που θέλουν να τον ακολουθήσουν. Ο πιστός μαθητής ακολουθεί και μιμείται το διδάσκαλο όχι μόνο στη ζωή, αλλά και στο θάνατο, γράφει ένας θεολόγος ( Ι. Καραβιδόπουλος). Επίσης ο ίδιος ο Χριστός είχε πει πως όποιος δε σηκώσει το Σταυρό Του, δεν μπορεί να ονομάζεται μαθητής Του• «και ος ου λαμβάνει τον σταυρόν αυτού και ακολουθεί οπίσω μου ουκ έστι μου άξιος» (Ματθ. ι´ 38). Επίσης• «ου δύναται είναί μου μαθητής» (Λουκ. ιδ´ 27). Δεν είναι σωστό να αποφεύγουμε το Σταυρό του Χριστού. Μόνον ο διάβολος δεν είχε επιθυμία να σταυρωθεί ο Χριστός, γιατί φοβόταν πως θα καταργηθεί η δύναμή του. Είναι σημείο γνησιότητας του μαθητή προς το διδάσκαλο η άρση του Σταυρού. Η μη αποδοχή του Σταυρού ερμηνεύεται σαν αντίσταση απέναντι στο Θεο. Άλλωστε ο Σταυρός είναι το προστάδιο μιας θείας ζωής. « Ιδού γαρ ήλθε δια του Σταυρού χαρά εν όλω τω κόσμω», λέγει μια προσευχή της Εκκλησίας μας. Ο Χριστός είναι το πρότυπο που ακολουθούμε όλοι μας. Είναι ο «υπογραμμός» που λέει ο Πέτρος (Α´ Πέτρ. β 21), για να βαδίσουμε στα ίχνη Του. Είναι απαράδεκτο να θέλουμε μόνο το γεγονός της Αναστάσεως χωρίς την άρση του Σταυρού. Η αιτία της χαράς της Αναστάσεως είναι ο Σταυρικός θάνατος του Κυρίου μας.
Οι θεοφόροι Πατέρες τονίζουν πως χάριν των ζωοπαρόχων εντολών του Κυρίου οφείλουμε «καιρού καλούντος», όταν παραστεί ανάγκη, να δώσουμε ακόμη και την ζωή μας. Εκείνος που προσηλώνεται στην φιλοκτημοσύνη, στην πορνεία, στη φιλαυτία, στο θέλημά του το αμαρτωλό, δύσκολα αποδέχεται το σταυρό του Κυρίου και τη φιλότιμη προσπάθεια που πρέπει να κάνει για να νικήσει τα πάθη του. Η άρση του Σταυρού του Κυρίου υπενθυμίζει στο Χριστιανό το διαρκή και μέχρις αίματος αγώνα του για να γίνει όντως άνθρωπος, απαλλαγμένος από πάθη και ελαττώματα, χαριτωμένος και δημιουργικός. Του υπενθυμίζει ο Σταυρός του Κυρίου την αγάπη που έδειξε ο Κύριος για το ανθρώπινο γένος και ότι αυτό γεννά και σ αυτόν υποχρεώσεις απέναντι στο Θεό. Η έκφραση της αγάπης απέναντι στο συνάνθρωπό του και απέναντι στο Θεό, πολύ δε περισσότερο η βίωση αυτής της αγάπης, είναι το νόημα της ζωής μας.
Στη ζωή μας όλοι οι άνθρωποι περνάμε δυσκολίες και αντιμετωπίζουμε πειρασμούς. Η πνευματική και οικονομική κρίση των καιρών μας είναι ένας βαρύς Σταυρός για τον άνθρωπο. Δεν πρέπει να απελπιζόμαστε. Θα έλθει και η χαρά της Αναστάσεως. Ας μην εγκαταλείψουμε τον εαυτό μας στις διάφορες περιστάσεις, αλλά να δείξουμε αγωνιστικό φρόνημα και ο Θεός δεν θα μας εγκαταλείψει ποτέ. Θα συσταυρωθεί μαζί μας και θα μας χαρίσει τη λύτρωση και τη χαρά της Αναστάσεως.
Ως Επίσκοπος της ευλογημένης Μητροπόλεως Εδέσσης, Πέλλης και Αλμωπίας εύχομαι σε όλους σας, μικρούς, μεγάλους, κλήρο και λαό, επιφανείς και αφανείς, δύναμη να σηκώσουμε ο καθένας το Σταυρό του και να ζήσουμε τη χαρά της Αναστάσεως.
Αδελφοί και Πατέρες μου, Χριστός Ανέστη! Αληθώς Ανέστη!
Χαίρετε και υγιαίνετε!
Προς Θεόν ευχέτης
Ο Μητροπολίτης
† Ο Εδέσσης, Πέλλης και Αλμωπίας ΙΩΗΛ
http://www.enromiosini.gr/arthrografia/15080-%CF%80%CE%B1%CF%83%CF%87%CE%B1%CE%BB%CE%B9%CE%BD%CE%B7-%CE%B5%CE%B3%CE%BA%CF%85%CE%BA%CE%BB%CE%B9%CE%BF%CF%83-%CF%83%CE%B5%CE%B2-%CE%BC%CE%B7%CF%84%CF%81%CE%BF%CF%80%CE%BF%CE%BB%CE%B9%CF%84%CE%BF/
ΕΘΝΙΚΗ ΑΛΛΗΛΕΓΓΥΗ ΜΕ ΣΥΜΜΕΤΟΧΗ ** ΟΛΩΝ ΟΣΩΝ ΑΓΑΠΟΥΝ ΤΟΝ ΣΥΝΑΝΘΡΩΠΟ
ΤΟΥ ΜΑΝΟΛΗ Γ. ΔΡΕΤΤΑΚΗ*
Με πολύ ενδιαφέρον είδα να δημοσιεύεται στην «Εφημερίδα των Συντακτών» της 11.3.13 ένα άρθρο του Καθηγητή Ευτύχη Μπιτσάκη με τίτλο «Για ένα κίνημα ανθρώπινης αλληλεγγύης». Και ενώ, καθώς διάβαζα το άρθρο, συμφωνούσα σε αρκετά σημεία του, η τελευταία μικρή παράγραφός του μου επιφύλαξε μια πολύ δυσάρεστη έκπληξη. Η παράγραφος αυτή έχει ως εξής:
«Τα κόμματα και οι οργανώσεις της Αριστεράς οφείλουν να πρωτοστατήσουν στο αναπτυσσόμενο κίνημα αλληλεγγύης. Και αν το δούμε στενότερα, να μην αφήσουμε την πρωτοβουλία στην Εκκλησία και στη νεοναζιστική νεολαία»
Πριν αναφερθώ στο κύριο θέμα του άρθρου αυτού που έχει σχέση με την παραπάνω παράγραφο, θα ήθελα να επισημάνω ότι για την Εκκλησία, με βάση τα λόγια του ίδιου του Χριστού, ελεημοσύνη είναι η βοήθεια προς τον συνάνθρωπο από όποιον μπορεί και όσο μπορεί. Χαρακτηριστικό είναι το παράδειγμα της χήρας που έβαλε στο γαζοφυλάκιο τα «δύο λεπτά» που είχε, για την οποία ο Χριστός είπε: «ή πτωχή αύτη πλείον πάντων έβαλε εις το γαζοφυλάκιον, πάντες εκ του περισσεύματος αυτοίς έβαλον, αύτη δε εκ της υστερήσεως πάντα όσα είχεν έβαλεν όλον το βίον αυτής» (κατά Μάρκον, 12,48).
Η Εκκλησία, εφαρμόζοντας τη διδασκαλία του Ιδρυτή της: «επείνασα γαρ και εδώκατε μοι φαγείν, εδίψησα και εποτίσατέ με, ξένος ήμην και συνηγαγετέ με, γυμνός και περιεβάλετε με, ησθένησα και επισκέψασθε με, εν φυλακή ήμην και ήλθετε προς με» (κατά Ματθαίον, 25, 35-36) βοηθά πάντοτε όσους έχουν ανάγκη με όποιο τρόπο μπορεί και με όσα μέσα διαθέτει μέσω των Μητροπόλεων, αλλά κυρίως μέσω των χιλιάδων ενοριών της ανά την Ελλάδα, χωρίς διάκριση ανάμεσα σε Έλληνες και ξένους. Και αυτό γινόταν και πριν από το 2009. Είναι χαρακτηριστικό ότι πριν από την κρίση το 70% όσων προσέφευγαν στα συσσίτια της Αρχιεπισκοπής Αθηνών ήταν ξένοι ενώ σήμερα οι πλειονότητά τους είναι Έλληνες.
Η βοήθεια, όμως, της Εκκλησίας πριν από την κρίση δεν περιοριζόταν στα συσσίτια. Οι ενορίες μάζευαν ρούχα σε καλή κατάσταση και τα μοίραζαν σε όσους τα είχαν ανάγκη, πλήρωναν ενοίκια οικογενειών με παιδιά, διοργάνωναν αιμοδοσίες κλπ. Είναι επίσης γνωστό ότι η Εκκλησία συντηρεί γηροκομεία, οικοτροφεία και άλλα φιλανθρωπικά ιδρύματα σε όλη την Ελλάδα, καλύπτοντας ανάγκες που το κράτος δεν θέλει ή αδυνατεί να καλύψει.
Μετά το ξέσπασμα της κρίσης όλα τα παραπάνω συνεχίζονται. Οι ανάγκες, όμως, πολλαπλασιάστηκαν και η Εκκλησία, πάλι κυρίως μέσω των ενοριών της, αύξησε τις μερίδες φαγητού που παρέχει καθώς και κάθε άλλου είδους βοήθεια. Για παράδειγμα τώρα πληρώνει και λογαριασμούς της ΔΕΗ σε νοικοκυριά που κινδυνεύουν να τους κοπεί το ρεύμα, ή τα φάρμακα ασθενών οι οποίοι αδυνατούν να τα αγοράσουν. Υπάρχουν ακόμα περιπτώσεις που ενορίες αγοράζουν τα εισιτήρια μεταναστών που θέλουν να επιστρέψουν στις πατρίδες τους, αλλά αδυνατούν να τα πληρώσουν.
Οι δαπάνες για όλη τη βοήθεια που παρέχει η Εκκλησία καλύπτονται από τα λιγοστά έσοδα των Μητροπόλεων και των ενοριών καθώς και από δωρεές ενοριτών, η μεγάλη πλειονότητα των οποίων δεν είναι πλούσιοι και οι περισσότεροι θέλουν να παραμένουν ανώνυμοι. Ούτε αυτοί ούτε η Εκκλησία ταπεινώνουν εκείνους που καταφεύγουν σ’ αυτήν. Απλά δείχνουν έμπρακτα την αγάπη τους προς στο πάσχοντα συνάνθρωπό μας χωρίς να περιμένουν κανενός είδους ανταπόδοση η έπαινο.
Πέρα, όμως, από όλα όσα προαναφέρθηκαν, η Εκκλησία ποτέ δεν διεκδίκησε και δεν διεκδικεί ούτε μοναδικότητα ούτε το αλάθητο. Αντίθετα συνεργάζεται τόσο με όσους Δήμους έχουν τη δυνατότητα να βοηθήσουν αυτούς που έχουν ανάγκη όσο και με άλλα σωματεία ή οργανώσεις που καλύπτουν διάφορες ανάγκες.
Με δεδομένες τις τραγικές συνέπειες της καταστρεπτικής πολιτικής των Μνημονίων σε ένα μεγάλο τμήμα του λαού, και μέχρις ότου αλλάξει ριζικά το σημερινό πολιτικό σκηνικό, είναι σαφές ότι αυτό που απαιτείται δεν είναι οι οποιοιδήποτε διαχωρισμοί, αλλά η ενότητα και η συνεργασία όλων των φορέων, ανάμεσα στους οποίους και η Εκκλησία, καθώς και προσώπων που αγαπούν τον συνάνθρωπο και μπορούν να του προσφέρουν βοήθεια σε όσους έχουν ανάγκη, ανεξαρτήτως υπηκοότητας, χρώματος, φύλου και ηλικίας.
Απαιτείται, δηλαδή, να συγκροτηθεί κάτι ανάλογο με την «Εθνική Αλληλεγγύη», η οποία ξεκίνησε μόλις άρχισε η γερμανοϊταλική κατοχή και το 1944 αριθμούσε εκατομμύρια μέλη. Και είναι γνωστό το πόσο σημαντικός ήταν ο ρόλος της Εκκλησίας ανά την Ελλάδα στα πλαίσια της αλληλεγγύης αυτής.
__________
*Ο Μανόλης Γ. Δρεττάκης είναι τέως: Αντιπρόεδρος
της Βουλής, Υπουργός και Καθηγητής της ΑΣΟΕΕ
*Πρώτη δημοσίευση ΄΄Εφημερίδα των Συντακτών΄΄, 10-4-13
http://www.enromiosini.gr/arthrografia/15083-%CE%B5%CE%B8%CE%BD%CE%B9%CE%BA%CE%B7-%CE%B1%CE%BB%CE%BB%CE%B7%CE%BB%CE%B5%CE%B3%CE%B3%CF%85%CE%B7-%CE%BC%CE%B5-%CF%83%CF%85%CE%BC%CE%BC%CE%B5%CF%84%CE%BF%CF%87%CE%B7-%CE%BF%CE%BB%CF%89%CE%BD-%CE%BF/
ΤΗ ΑΓΙΑ ΚΑΙ ΜΕΓΑΛΗ ΤΡΙΤΗ
Ἰδοὺ ὁ Νυμφίος ἔρχεται…Τροπάριον εἰς σύντομον εἰρμολογικὸν μέλος. Ἦχος πλ.δ΄Ψάλλει ἡ Χορωδία «Μαῒστορες τῆς Ψαλτικῆς Τέχνης»
Τὸν Νυμφίον…Βουλευτήριον Σωτήρ…Καθίσματα εἰς ἀργὸν εἰρμολογικὸν μέλος. Ἦχος δ΄Ψάλλει ὁ Ἄρχων Πρωτοψάλτης Νικολαϊδης Βασίλειος μετὰ τοῦ Λαμπαδαρίου Ἐμμανουηλίδη Βασιλείου
Ἐν ταῖς λαμπρότησι τῶν Ἁγίων σου…Ἰδιόμελον τῶν αἴνων. Τὸ παρὸν μέλος ὑπὸ Πέτρου τοῦ Φιλανθίδου. Ἦχος α΄Ψάλλει Χορωδία Ἀποφοίτων τῆς Ἀθωνιάδος Σχολῆς ὑπὸ τὴν Διεύθυνση τοῦ Ἄρχοντος Πρωτοψάλτου Χαλκιὰ Χρήστου
Τοῦ κρύψαντος τὸ τάλαντον…Δοξαστικόν τῶν αἴνων. Ἦχος δ΄Ψάλλει ὁ Ἄρχων Πρωτοψάλτης Στανίτσας Θρασύβουλος
Δεῦτε πιστοί, ἐπεγασώμεθα…Ὅταν ἔλθης ἐν δόξῃ…Ὁ Νυμφίος ὁ κάλλει ὡραῖος…Ἀπόστιχα. Ἦχος πλ.β΄Ψάλλει ὁ Ἄρχων Πρωτοψάλτης Νικολαϊδης Βασίλειος μετὰ τοῦ Λαμπαδαρίου Ἐμμανουηλίδη Βασιλείου
Ἰδοὺ σοὶ τὸ τάλαντον…Δοξαστικόν τῶν ἀποστίχων. Ἦχος βαρὺςΨάλλει Χορωδία Ἀποφοίτων τῆς Ἀθωνιάδος Σχολῆς ὑπὸ τὴν Διεύθυνση τοῦ Ἄρχοντος Πρωτοψάλτου Χαλκιὰ Χρήστου
http://www.enromiosini.gr/orthodoxi-latreia/vizantini-mousiki/arxeia-ixou/arxeia-ixou-triwdion/15098-%CF%84%CE%B7-%CE%B1%CE%B3%CE%B9%CE%B1-%CE%BA%CE%B1%CE%B9-%CE%BC%CE%B5%CE%B3%CE%B1%CE%BB%CE%B7-%CF%84%CF%81%CE%B9%CF%84%CE%B7-2/
ΙΕΡΟΥΣΑΛΗΜ* Η ΠΟΛΙΣ ΤΟΥ ΜΕΓΑΛΟΥ ΒΑΣΙΛΕΩΣ ΧΡΙΣΤΟΥ
Τό προσκύνημα τῶν προσκυνημάτων
Εἶναι ἀδύνατον κάποιος πού ἱεραποδημεῖ πρός τούς Ἁγίους Τόπους νά μήν ἐπιστρέψει ἀλλοιωμένος· εἶναι τό μέρος τοῦ κόσμου μέ τή μεγαλύτερη ἕλξη, χάρη καί ὀμορφιά, ἴσως γιατί ἐκεῖ γεννήθηκε, περπάτησε, σταυρώθηκε καί ἀναστήθηκε ὁ Κύριος ἡμῶν Ἰησοῦς Χριστός.
Ἕνα ζεστό καλωσόρισμα ἀπό τόν ἴδιο Πατριάρχη Ἱεροσολύμων, πρός εὐλαβεῖς προσκυνητές, παραθέτουμε πρός ὠφέλεια ἀλλά καί προτροπή νά ἀξιώσει πάντας νά προσκυνήσουν ἐκεῖ πού εἶναι τό κέντρο τῆς γῆς
«Στή γλώσσα ἐδῶ τῶν Ἱεροσολύμων ἡ ἐπίσκεψίς σας αὐτή ὀνομάζεται «προσκυνηματική θεωρία», πού σημαίνει ὅτι ἤρθατε ἐδῶ νά θεωρήσετε μέ τά φυσικά σας μάτια ἀλλά καί νά ψηλαφήσετε μέ τίς φυσικές σας αἰσθήσεις ὅλα αὐτά τά ὁποῖα καταγγέλουν, μαρτυροῦν καί εὐαγγελίζονται Χριστόν Ἐσταυρωμένον καί Ἀναστάντα. Ἡ σημασία τοῦ προσκυνήματός σας ὀφείλεται εἰς τό ὅτι ἤρθατε ἐδῶ ὡς ἄλλος Θωμᾶς γιά νά ψηλαφήσετε μέ τά χέρια σας ὅλα αὐτά τά ὁποῖα μαρτυροῦν τό μυστήριο τῆς Θείας Οἰκονομίας ἐπιβεβαιώνοντας τήν Ἱερά Ἱστορία πού ξεκινάει ἀπό τό ὄρος Σινά καί κορυφώνεται ἐδῶ ἀκριβῶς εἰς τόν τόπον πού ἔχουμε τήν εὐλογία νά εὑρισκόμεθα καί ἐμεῖς στήν Ἱερουσαλήμ. Ἡ βαθυτέρα σημασία τοῦ προσκυνήματός σας εἶναι ὅτι ἀφενός μέν κάποιος γίνεται μάρτυς ὅλων αὐτῶν τῶν τόπων, ἀφετέρου λαμβάνει τή βεβαιότητα ὅτι ὄντως ἡ ἀποκάλυψις τοῦ Θεοῦ δέν εἶναι κάτι τι τό ἀφηρημένο, ἀόριστο, φανταστικό, ἀλλά ἕνα γεγονός πού ἔλαβε χώρα ἐν τόπῳ καί χρόνῳ. Καί αὐτό τό ἀναγνωρίζουν οἱ πάντες, καί οἱ μή πιστοί, ὅτι ἐδῶ ὁ Θεός Λόγος ἐγένετο σάρξ, ἐκήρυξε, ἐποίησε θαύματα, ἐδῶ ὁ Χριστός ἐσταυρώθη καί ἀνέστη. Ἡ Ἐκκλησία τῶν Ἱεροσολύμων εἶναι ἄρρηκτα συνδεδεμένη μέ τήν Ἱερά Ἱστορία καί μάλιστα αὐτή ἡ ἱστορία εἶναι τῶν Ἱεροσολύμων καί τῶν Ἁγίων Τόπων. Γενικότερα ἐνσαρκώνεται ἀπό τό Πατριαρχεῖο Ἱεροσολύμων πού ἔχει διαρκῆ, ἀδιάκοπη, ἱστορική ἐδῶ παρουσία καί διά μέσου τοῦ Πατριαρχείου ὑψώνεται τό λάβαρο τῆς Ρωμηοσύνης. Ἐπί πλέον ἡ Ἐκκλησία τῶν Ἱεροσολύμων ἔχει τά Πανάγια Προσκυνήματα ἤ μᾶλλον ἡ Ἱερουσαλήμ εἶναι πόλις ἁγία καί ἱερά καί τό κατ’ ἐξοχήν προσκύνημα. Εἶναι τό προσκύνημα τῶν προσκυνημάτων. Ἡ Θεία πρόνοια εὐλόγησε τό Γένος μας καθιστώντας μας ἐδῶ φύλακες ἀλλά καί διακόνους καί κυρίως λειτουργούς τῶν Ἁγίων Προσκυνημάτων. Ἡ προσφορά τῆς Ἁγιοταφικῆς Ἀδελφότητας ἡ ὁποία ἀνάγει τήν ἀρχή τῆς εἰς τό Τάγμα τῶν Σπουδαίων, τό ὁποῖο γιά πρώτη φορά ἐγκαθιδρύει ἐδῶ ἡ ἁγία Ἑλένη, ὀφείλεται εἰς τό ὅτι τά Πανάγια Προσκυνήματα διετηρήθησαν καί διατηροῦνται μέχρι σήμερα διά μέσου τῶν αἰώνων ὄχι ὡς μνημεῖα πού μαρτυροῦν τήν ἐνσάρκωση, τήν ἐνανθρώπιση, τό πάθος καί τή σταύρωση τοῦ Χριστοῦ, ἀλλά ὡς χῶροι κυρίως λειτουργικοί. Δηλαδή δέν παρέμειναν χῶροι ἀρχαιολογικοί ἤ χῶροι τουριστικοί ἀλλά εἶναι χῶροι λειτουργικοί, ἔχετε λάβει ἐμπειρία αὐτῆς τῆς πραγματικότητας, ὅπου λάβατε μέρος στόν Πανάγιο Τάφο στήν Θεία Λειτουργία. Αὐτή εἶναι ἡ ἰδιαίτερη προσφορά τῆς Ἁγιοταφικῆς Ἀδελφότητας ἡ ὁποία δέν εἶναι ἄλλο τι παρά ὁ ἐκπρόσωπος ὅλου τοῦ χριστιανικοῦ κόσμου καί ἰδιαιτέρως ὁ ἐκπρόσωπος τοῦ εὐσεβοῦς Γένους τῶν Ρωμαίων. Εἶναι ὁ ἐκπρόσωπος καί τοῦ Ἔθνους μας, διότι ἡ Ρωμηοσύνη συμπεριλαμβάνει καί τό Ἔθνος μας. Καί θά ἔλεγα ὅτι ἐμεῖς δέν προερχόμεθα ἀπό τό Γένος τῶν Ἑλλήνων. Καί τό λέμε αὐτό διότι ὁ Ἅγιος Κύριλλος Ἀλεξανδρείας ἐκπεφρασμένα ὀνομάζει τόν Ἀβραάμ Ἕλληνα. Συνεπῶς νομίζω ὅτι ὁ ὅρος τῶν Ἑλλήνων εἶναι περιεκτικότερος ἀπό τόν ὅρο τῶν Ἐθνικῶν.
Τό Γένος μας ἐδῶ ἔχει ἀποκτήσει, καί τό ἔθνος μας, προνόμια καί δικαιώματα. Καί τοῦτο διότι διά μέσου τῶν αἰώνων ἦταν τό εὐσεβές Γένος τῶν Ρωμαίων τό ὁποῖο ἐμεῖς ἀποκαλοῦμε τό Γένος τοῦ Χριστοῦ, πού διεφύλαξε μέ θυσίες αἵματος ἀλλά καί χρήματος καί πολλῶν ἄλλων κόπων καί μόχθων, τά Ἱερά Προσκυνήματα τά ὁποῖα δέν τά ἀγοράσαμε οὔτε τά οἰκειοποιηθήκαμε, κατά περίεργο τρόπο, ποιοί τά ἀνέδειξαν; Οἱ βυζαντινοί αὐτοκράτορες, ἡ Ἁγ.Ἑλένη, τό Τάγμα τῶν Σπουδαίων, ἡ Ἁγιοταφικῆ Ἀδελφότητα ἡ ὁποία ἐγκατεστάθη καί ἀνέλαβε τήν διαφύλαξη, τήν διατήρηση καί τήν λατρεία τῶν τόπων. Αὐτή εἶναι ἡ φυσική κληρονομιά. Ὁ Ναός τῆς Ἀναστάσεως, ἡ Βασιλική της Βηθλεέμ ὅλα τά προσκυνήματα μέχρι σήμερα σώζονται γιατί αὐτή τήν κληρονομιά διαφύλαξαν καί ἐπηύξησαν οἱ Ἁγιοταφίτες Πατέρες μέ τό αἷμα τους, τήν ἀφοσίωσή τους στόν Χριστό ἀλλά καί κυρίως μέ τίς προσφορές τῶν εὐλαβῶν προσκυνητῶν τοῦ Γένους μας. Ὅταν ἦταν τό Γένος μας ὑπό ὀθωμανική πλέον δουλεία οἱ πάντες προσέτρεχον στούς ἀγῶνες πού ἔδινε ἡ Ἁγιοταφική Ἀδελφότητα γιά τήν διασφάλιση τῶν Παναγίων Προσκυνημάτων στούς ἀγῶνες ἐναντίον τῶν ἄλλων ἐθνῶν καί ἄλλων δυστυχῶς Χριστιανῶν πού προσπαθοῦσαν νά κατακτήσουν καί νά τά ἁρπάξουν. Ποιοί ἔτρεχαν; Ποιοί ἦταν οἱ ἀρωγοί; Ἦταν οἱ λόγιοι τοῦ Ἔθνους μας καί οἱ ἁπλοί καί φτωχοί ἄνθρωποι, ἔδιναν ὅ,τι μποροῦσαν γιά νά μείνουν στά χέρια τῆς Ρωμηοσύνης. Ἐπισημαίνουμε τόν ρόλο τόν ὁποῖον διαδραμάτισε διά μέσου τῶν αἰώνων καί μέχρι σήμερα καί ἐξακολουθεῖ τό Γένος μας καί τό Ἔθνος μας.
Τῶν ὁποίων προσκυνημάτων ἡ σημασία εἶναι παγκόσμιος, ἔχουν οἰκουμενικό χαρακτήρα, διότι ἡ ἀποστολή τους εἶναι οἰκουμενική. Ὁ ρόλος τοῦ Πατριαρχείου ἐκτός ἀπό μέριμνα λοιπόν ποιμαντική-προσκυνηματική ἔχει σχέση μέ τή διατήρηση τοῦ καθεστῶτος τῶν Ἱεροσολύμων. Δηλαδή ἐάν δέν ὑπῆρχε τό Πατριαρχεῖο Ἱεροσολύμων τό καθεστώς τῆς Ἱερουσαλήμ τό δημογραφικό ἀλλά καί τό φυσικό καί τό πολιτισμικό καί τό θρησκευτικό δέν θά ἦταν αὐτό τό ὁποῖο ἐμεῖς ἀπολαμβάνουμε σήμερα. Γιατί τό Πατριαρχεῖο Ἱεροσολύμων εἶναι ὄχι μόνο πνευματικός διάδοχος καί κληρονόμος τῆς μεγάλης πνευματικῆς κληρονομιᾶς, ἀλλά εἶναι ἐπίσης καί φυσικός κληρονόμος μιᾶς φυσικῆς κληρονομιᾶς. Νά γιατί τό Γένος μας ἔχει ἀποκτήσει αὐτοφυῆ προνόμια καί δικαιώματα, διότι, ἄν δέν ὑπῆρχε ποιός θά συνέβαλε στή συντήρηση, διαφύλαξη, ἀναστήλωση καί ἀνακαίνιση τῶν Παναγίων Προσκυνημάτων.
Ἡ προσφορά ἡ διακονία τοῦ Ἁγιοταφίτου εἶναι προσφορά αὐταπαρνήσεως καί ἀνιδιοτελείας, εἶναι προσφορά θυσίας παρ’ ὅλες τίς ἐλλείψεις, τίς ἀδυναμίες πού ἐμφανίζει κατά καιρούς ἡ Ἁγιοταφική Ἀδελφότητα. Διότι γιά νά διατηρηθοῦν καί νά βρίσκονται σέ κατάσταση τή λειτουργική τήν ὁποία κάθε προσκυνητής ἔρχεται καί ἀπολαμβάνει ἀπαιτεῖ αὐταπάρνηση πλήρη ἐπί 24ώρου βάσεως διακονία καί ὑπηρεσία. Ἤρθατε ἐδῶ γιά νά γνωρίσετε ὅλα αὐτά πού καταγγέλλουν καί εὐαγγελίζονται Χριστόν Ἐσταυρωμένο καί Ἀναστάντα. Ἡ προσκυνηματική σας αὐτή θεωρία θά συμβάλει στήν πνευματική προκοπή, ἀφοῦ καί ἐφόσον γίνει ἀφορμή νά ὁδηγηθοῦμε, νά ἀξιωθοῦμε, μᾶλλον νά καταντήσωμεν εἰς ἄλλην θεωρία τῆς δόξης τοῦ Θεοῦ, ἡ ὁποία, ὅπως τονίζουν οἱ Πατέρες, εἶναι ἡ ἕνωσή μας μέ τόν Θεό. Αὐτός εἶναι καί ὁ σκοπός τῆς Ἐκκλησίας πού ἐπιτυγχάνεται μέ τά πνευματικά μάτια τῆς ψυχῆς καί αὐτό θά εἶναι τό μεγάλο ὄφελός σας ἀπό τήν προσκυνηματική αὐτή θεωρία. Εὔχομαι ἐπίσης τήν ἐμπειρία πού θά ἀποκομίσετε νά μή μείνει στόν χῶρο τῶν συναισθημάτων καί ἐντυπώσεων ἀλλά νά γίνει ἐμπειρία βιωματική ἡ ὁποία θά πρέπει νά μεταδοθεῖ, νά μεταφερθεῖ στούς οἰκείους σας οὕτως ὥστε καί αὐτοί μέ τή σειρά τους νά ἐνθαρρυνθοῦν νά ἐπισκεφθοῦν καί νά γίνουν θεωροί τῶν Παναγίων Προσκυνημάτων. Κάθε ἄνθρωπος πού ἐπισκέπτεται τήν Ἱερουσαλήμ ἀναχωρεῖ μέ ἕνα φρόνημα, ἀναγεννημένος πνευματικά. Καί αὐτό ἐπιτυγχάνεται ἐδῶ γιατί; Διότι εἶναι ὁ μοναδικός χῶρος ὁ ὁποῖος διατηρεῖ τή θρησκευτική του ἀτμόσφαιρα πού δέν ἐκπηγάζει μόνο ἀπό τή χριστιανική παρουσία καί μαρτυρία ἀλλά καί τῶν ἄλλων ὀντοτήτων καί κοινοτήτων, ὅπως τοῦ Ἰσλάμ, τοῦ Ἰουδαϊσμοῦ πού καί γι’ αὐτούς εἶναι πόλις καθαρά πνευματική καί θρησκευτική. Καί ἐδῶ εἶναι ἡ δύναμη τῆς Ἱερουσαλήμ, συμβάλλει στό νά ἀπαλλαγεῖ ὁ κάθε ἄνθρωπος ἀπό αὐτό πού ὑποφέρει ὁ σημερινός ἄνθρωπος, τή σύγχυση. Συμβάλλει ἡ Ἱερουσαλήμ στό νά ἀπαλλάσσει τόν ἄνθρωπο ἀπό κάθε εἴδους σύγχυση. Ἡ καρδιά τῆς Ἱερουσαλήμ γιά μᾶς εἶναι ὁ Πανάγιος Τάφος τοῦ Χριστοῦ, ἀπό τόν Γολγοθά καί ἀπό τόν τάφο τοῦ Χριστοῦ ἀντλοῦμε τήν ἐλπίδα τῆς Ἀναστάσεως».
*ΠΕΡΙΟΔΙΚΟ ‘Ἐρῶ’ , Δ΄ ΤΕΥΧΟΣ, ΟΚΤ.-ΔΕΚ. 2010
http://www.enromiosini.gr/arthrografia/15110-%CE%B9%CE%B5%CF%81%CE%BF%CF%85%CF%83%CE%B1%CE%BB%CE%B7%CE%BC-%CE%B7-%CF%80%CE%BF%CE%BB%CE%B9%CF%83-%CF%84%CE%BF%CF%85-%CE%BC%CE%B5%CE%B3%CE%B1%CE%BB%CE%BF%CF%85-%CE%B2%CE%B1%CF%83%CE%B9%CE%BB%CE%B5/
ΠΩΣ Η ΔΥΣΗ ΜΑΣ ΕΠΕΙΣΕ ΠΩΣ ΤΟ ΡΩΜΑΪΚΟ ΚΡΑΤΟΣ ΔΕΝ ΗΤΑΝ ΕΛΛΗΝΙΚΟ
Ρωμανού Ξενοφάνουc Ανδρούτσου*
- O Clifton R. Fox Καθηγητής Ιστορίας στο Tomball College, USA επισημαίνει:
“Οι άνθρωποι που ζούσαν στη ‘Βυζαντινή Αυτοκρατορία’ ποτέ δεν ήξεραν ούτε και χρησιμοποίησαν τη λέξη ‘Βυζαντινός’. Αυτοί ήξεραν για τον εαυτό τους ότι είναι Ρωμαίοι, τίποτα παραπάνω και απολύτως τίποτα λιγότερο. Με τη μεταφορά της πρωτεύουσας της Αυτοκρατορίας από τη Ρώμη του Τίβερη στη Νέα Ρώμη του Βοσπόρου, τη μετέπειτα Κωνσταντινούπολη, ο αυτοκράτορας Κωνσταντίνος ο 1ος μετέφερε την πραγματική ταυτότητα της Ρώμης σε καινούργια τοποθεσία.
Πολύ πριν τον Κωνσταντίνο τον 1ο, η ιδέα της ‘Ρώμης’ είχε αρχίσει να διαχωρίζεται από την Αιώνια Πόλη του Τίβερη. Έτσι που το Ρωμαίος σήμαινε τον Ρωμαίο πολίτη, όπου κι αν ζούσε. Πριν την Αυτοκρατορική περίοδο (89 π.Χ.), το Ρωμαϊκό Δίκαιο χορήγησε δικαιώματα Ρωμαίου πολίτη σε όλους τους κατοίκους της Ιταλίας. (σ.σ. και άρα και στους υπόλοιπους Έλληνες της Μ. Ελλάδος).
Κατόπιν, το δικαίωμα του Ρωμαίου πολίτη προσφερόταν σε όλο και μεγαλύτερο αριθμό ανθρώπων παντού στην Αυτοκρατορία. Το 212, ο αυτοκράτορας Καρακάλας διακήρυξε ότι όλοι οι ελεύθεροι πολίτες της Αυτοκρατορίας μπορούσαν να γίνουν Ρωμαίοι πολίτες, δίνοντάς τους τη δυνατότητα να αυτοαποκαλούνται Ρωμαίοι, και όχι απλά υποτελείς των Ρωμαίων. Σε μερικές δεκαετίες οι άνθρωποι αναφερόμενοι στην Αυτοκρατορία άρχισαν να χρησιμοποιούν σπανιότερα (το Λατινικό) ‘Imperium Romanorum’ (Κράτος των Ρωμαίων) και συχνότερα το ‘Ρωμανία’ (Χώρα των Ρωμαίων)” (http://www.tc.nhmccd.cc.tx.us/people/crf01/romaion/, «Celator», Τόμος 10, Αριθμός 3: Μάρτιος 1996. Μετάφραση στα Ελληνικά, του ξενόγλωσσου άρθρου, στο: www.romanity.org ).
- Ο Lorenz Gyomorey, λέει:
“Στην ονομασία της ΡΩΜΗΟΣΥΝΗΣ διαψεύστηκε και διαψεύδεται κάθε δυτική προσπάθεια να επικαλείται μια νεφελώδη ‘ελληνορωμαϊκή’ κληρονομιά σαν υψηλή αποστολή της Δύσης. Η ύπαρξη της ΡΩΜΗΟΣΥΝΗΣ αποκαλύπτει την ‘Αγία Ρωμαϊκή Αυτοκρατορία του Γερμανικού Έθνους’ ως φάρσα και αποδείχνει ότι η Αναγέννηση τίποτα άλλο δεν αναγέννησε παρά ένα φάντασμα, που ούτε καν υπήρχε. Έτσι, η ύπαρξη της Ρωμηοσύνης βεβαιώνει ότι κάθε επίκληση της αρχαίας Ελλάδας, της αρχαίας Ρώμης, της Αυτοκρατορίας, του πολιτισμού, δεν ήταν τίποτα άλλο παρά η ιδεολογική συγκάλυψη κατακτητικών, αποικιοκρατικών δυναστικών προσπαθειών” (Lorenz Gyomorey, «Η δύση της Δύσης», εκδ. Παπαζήση).
- Ο ιστορικός Otto Mazal, γράφει:
“Οι ρίζες της αρνητικής τοποθέτησης των Δυτικών, που ήθελαν να βλέπουν τη βυζαντινή περίοδο μόνο ως μια διαρκή πορεία κατάπτωσης μετά την ένδοξη εποχή της ελληνορωμαϊκής αρχαιότητας, βρίσκονται στους χρονογράφους του Μεσαίωνα, για τους οποίους οι δυτικοί αυτοκράτορες ήταν οι νόμιμοι συνεχιστές του Imperium Romanum,ενώ το κατά την αντίληψη της Δύσης, αιρετικό ανατολικό κράτος, είχε χάσει ως ‘βασίλειο των Γραικών’ (Regnum Graecorum) την οικουμενικότητά του και είχε αποκλεισθεί από τη σκηνή της ιστορίας. Για πρώτη φορά η Βυζαντινολογία του παρόντος δείχνει και πάλι με σαφήνεια την μεγάλη κοσμοϊστορική σημασία του Βυζαντίου (σ.σ. διάβαζε: Ρωμανίας) και δίνει ώθηση για μια αναθεώρηση” (“Byzanz und das Abendland”, Wien 1981, s. 8,11).
Στην Εγκυκλοπαίδεια Britannica, διαβάζουμε:
“Η ονομασία της αυτοκρατορίας συνδέεται κατά τη βυζαντινή περίοδο μόνο με την πρωτεύουσά της, που είχε ιδρυθεί στον χώρο της μικρής πόλης Βυζάντιο. Η αυτοκρατορία ονομαζόταν Ρωμαϊκή, οι πολίτες της Ρωμαίοι και ο αυτοκράτορας ήταν imperator Romano rum. Η σύνδεση της ονομασίας Βυζάντιο με την αυτοκρατορία έγινε στους νεώτερους χρόνους, με την έκδοση από τον Ιερώνυμο Wolf έργων των Βυζαντινών ιστορικών (“Corpus Byzantinae Historiae”, 1562) και καθιερώθηκε γενικά, αδιάφορα από τις μερικότερες κατά καιρούς επιλογές (Ελληνική Αυτοκρατορία ή Ανατολικό Ρωμαϊκό Κράτος).
Μερική επίσης, ήταν η χρήση της ονομασίας Γραικού σ’ όλη τη διάρκεια της ζωής της αυτοκρατορίας, παρά το γεγονός ότι από τον 9ο αιώνα στις λατινικές πηγές κυρίως του φραγκικού κράτους γίνεται συστηματική χρήση της για ολόκληρη την αυτοκρατορία, με σκοπό την εξουδετέρωση της ονομασίας Ρωμαίου και Ρωμαϊκή Αυτοκρατορία για το Ανατολικό Ρωμαϊκό Κράτος) (…) και την αποκλειστική οικειοποίησή τους για το φραγκικό κράτος. Η συνέχεια της Ρωμαϊκής Αυτοκρατορίας και η νομιμότητα της συνέχειας αυτής, συνδεόταν άρρηκτα με τις ονομασίες που θεμελίωναν τη νόμιμη χρήση του τίτλου αυτοκράτωρ Ρωμαίων (imperator Romanorum) και εξασφάλιζαν τη μοναδικότητα και την αποκλειστικότητα της νόμιμης αυτοκρατορίας στην Οικουμένη” (Εγκυκλ. Britannica, «Βυζάντιο»).
Λέει ο Κολοκοτρώνης στον Στρατηγό Hamilton:
“Εμείς, καπετάν Άμιλτον, δεν εκάμαμε ποτέ συμβιβασμό με τους Τούρκους. Άλλους έκοψαν, άλλους σκλάβωσαν με το σπαθί και άλλοι, καθώς εμείς, ζήσαμε ελεύθεροι από γενεά σε γενεά. Ο βασιλιάς μας (ο Κωνσταντίνος Παλαιολόγος) εσκοτώθη, δεν έκαμε καμιά συνθήκη με τους Τούρκους. Η φρουρά του είχε παντοτινό πόλεμο με τους Τούρκους και δύο φρούρια ήσαν ανυπόταχτα. Η φρουρά του είναι οι κλέφτες και τα φρούρια η Μάνη, το Σούλι και τα βουνά.” (Θ. Κολοκοτρώνη, «Aπομνημονεύματα», εκδ. Αφών Τολίδη).
“Στο 16ο Διεθνές Βυζαντινολογικό Συνέδριο της Βιέννης, ο ίδιος ο πρόεδρος της Αυστριακής Δημοκρατίας, Rudolf Kirschlger κατά την επίσημη έναρξη των εργασιών του συνεδρίου, συνεχάρη τον καθηγητή Hunger, πρόεδρο της Αυστριακής Ακαδημίας των Επιστημών, της Διεθνούς Εταιρείας Βυζαντινών Σπουδών, της Οργανωτικής Επιτροπής του Συνεδρίου και ιδρυτή και οργανωτή της Βυζαντινολογικής Σχολής της Βιέννης, διότι, όπως είπε, απέδειξε ότι ο όρος ‘βυζαντινισμός’ δεν έχει καμμία σχέση με την βυζαντινή πραγματικότητα, αλλά προήλθε από ελλιπή κατανόηση του Βυζαντίου (σ.σ. διάβαζε: Ρωμανίας) εκ μέρους των ιστοριογράφων της Αναγέννησης. Επανειλημμένα τονίστηκε από τον καθηγητή Hunger, ότι δεν πρέπει να γίνεται πλέον διάκριση μεταξύ ‘Byzantinistik’ και ‘Neogrzistik’, μεταξύ δηλαδή βυζαντινολογίας και νεοελληνικής φιλολογίας, διότι Βυζάντιο (σ.σ διάβαζε: Ρωμανία) και Νέος Ελληνισμός αποτελούν ενότητα”» («Επομένοι τοις θείοις πατράσι, αρχές και κριτήρια της πατερικής “θεολογίας”», εκδ. Βρυέννιος, Θεσ/κη 1997).
“Δεν είναι εκκλησία αυτό που νομίζουμε”.
“Μας πήραν μωρά παιδιά από το μαστό της μάνας μας, της Ορθοδόξου Εκκλησίας. Μας έμαθαν άλλα. Μας έδωσαν να πιούμε γάλα κονσέρβας. Μας έκοψαν από τις ρίζες. Μας χώρισαν από την Παράδοση. Μας απομάκρυναν από το σπίτι μας. Μας έκαμαν αλλοδαπούς στον τόπο μας. Βάλθηκαν να μας ξεμάθουν τη μητρική μας γλώσσα, τη γλώσσα της Ορθοδοξίας, τη μητρική γλώσσα του ανθρώπου. Ποιοί; Όσοι θέλησαν δια της βίας να μας σώσουν: οι διαφωτιστές, προπαγανδιστές, Βαυαροί, μασόνοι… μέχρι σήμερα. Μαζί μ’ αυτούς όλοι όσοι θεωρήσαμε τα φώτα τους φώτα, τον πολιτισμό τους πρόοδο. Και έτσι στα τυφλά, χωρίς διάκριση πνευματική, πήραμε το κάθετί απ’ αυτούς σαν ανώτερο, καλύτερο, πολιτισμένο (σε τέχνη, δίκαιο, διοργάνωση ζωής, αρχιτεκτονική, μουσική…). Και βασανίζεται το ΄είναι΄ μας. Απορρίπτει ο οργανισμός μας ένα ένα τα μεταμοσχευθέντα ξένα μέλη. Και συνέχεια μας μεταμοσχεύουν βιαίως νέα, τα οποία αποβάλλονται και φανερώνεται με την προσωπική συμπεριφορά ποιός είναι ο βαθύτερος χαρακτήρας του λειτουργημένου λαού μας.
Δεν είναι η Εκκλησία αυτή που νομίζουμε. Δεν είναι αυτή που χτυπάμε, αυτή που βαλθήκαμε να καταστρέψωμε. Δεν έχει σχέση η Ορθοδοξία με ‘μεσαιωνισμούς’, ‘μυστικισμούς’, ‘κληρικαλισμούς’, ‘σχολαστικισμούς’ που ακούμε. Τόσοι δυτικοθρεμμένοι νομίζουν, ότι σε Δύση και Ανατολή, όλοι οι όροι έχουν το ίδιο περιεχόμενο. Και προσπαθούν να μας ελευθερώσουν από αρρώστιες που δεν περάσαμε. Και μας αρρωσταίνουν με τις θεραπείες τους. Και μας περιπλέκουν με τις λύσεις τους.
Δεν αρνούμαστε ότι υπήρξαν και υπάρχουν ανθρώπινες αδυναμίες. Υπήρξαν και υπάρχουν αδύνατοι, με πτώσεις και ελαττώματα. Αυτό κάνει ακόμα πιο συμπαθή την ίδια την Ορθοδοξία και αναδεικνύει την ανοχή της αγάπης της και την αλήθεια του μηνύματός της”».
ΓΙΑ ΤΗΝ ΜΑΚΕΔΟΝΙΑ
O Victor Berard ήταν Γάλλος περιηγητής, ιστορικός, Καθηγητής Πανεπιστημίου και πολιτικός, ο οποίος κατά την τελευταία δεκαετία του 19ου αιώνος (δηλαδή έναν ακριβώς αιώνα μετά τον θάνατο του Pήγα Φεραίου στο Βελιγράδι (24-6-1798)) ταξίδεψε στα Βαλκάνια. Τις εντυπώσεις του και τα σχόλιά του για τα τότε ανακινούμενα ζητήματα, όπως το Mακεδονικό, η εμφάνιση αλβανικού έθνους, ο Πανσλαβισμός κ.ά. κατέγραψε σε βιβλίο, το οποίο κυκλοφόρησε το 1987 και στα ελληνικά με τίτλο: “Τουρκία και Ελληνισμός – Οδοιπορικό στη Μακεδονία” (Εκδ. Tροχαλία). Από την σελίδα 211 της ελληνικής εκδόσεως, διαβάζουμε το παρακάτω απόσπασμα, το οποίο μας δείχνει πως οι ιδέες του Pήγα Φεραίου, δεν ήταν ουτοπία, αλλά ήταν σε μεγάλο βαθμό διαδεδομένες:
“(…) Mέ την ιδιότητά μας ως Γάλλων, είμαστε στο Mοναστήρι προστατευόμενοι του Έλληνα προξένου. Aπ’ αυτό ίσως να υποφέρει λίγο η εθνική μας φιλοτιμία αλλά ωφελείται η παιδεία μας. Zούμε παρέα με τον Mεγαλέξανδρο και τον Aριστοτέλη, γνήσιους Mακεδόνες. Σήμερα το πρωί ο πρόξενος μας διάβαζε τον Θούριο του Pήγα, του μέν Pήγα του Mακεδόνα (σημ. ο Bernard προφανώς δέχεται την ερμηνεία ότι ο Pήγας γεννήθηκε στο Bελεστίνο, αλλ’ από γονείς προερχομένους από το χωριό Περιβόλι της Δυτικής Mακεδονίας), του εταιριστή του περασμένου αιώνα, που ήθελε να ξεσηκώσει τις παραδουνάβιες επαρχίες και πέθανε προδομένος από την Aυστρία στον Tούρκο δήμιο” (http://www.perivoli.gr/istoria.html):
Σουλιώτες και Mανιάτες, λιοντάρια ξακουστά…
Mαυροβουνιού καπλάνια, Oλύμπου σταυραετοί…
Kι Aγράφων τα ξεφτέρια, γενήτε μια ψυχή!…
Aνδρείοι, Mακεδόνες, ορμήσατ’ ως θεριά…
Tου Σάβου και Δουνάβου αδέλφια χριστιανοί…
Nα σφάξωμεν τους λύκους, που τόν ζυγόν βαστούν,
καί Έλληνας τολμώσι σκληρά να τυραννούν.
Ήταν ένας καιρός όπου, από τον Kάβο - Mαταπά μέχρι το Δούναβη και από την Aδριατική ως τη Mαύρη Θάλασσα, Xριστιανός και Έλληνας ήταν λέξεις συνώνυμες. Oι σταυραετοί της Mάνης και τα καπλάνια του Mαυροβουνιού, τα ξεφτέρια του Σάβου και οι Mακεδόνες δέχονταν το όνομα Έλληνες πολύ καιρό ακόμη μετά τον θάνατο του Pήγα, του οποίου τους στίχους παραθέσαμε πιό πάνω…”
Η περιγραφή του Γάλλου (ιστορικού και περιηγητή) που μιλάει για την Oρθόδοξη Kοινοπολιτεία των Βαλκανικών λαών είναι χαρακτηριστική. Αυτή η κατάσταση είχε διαμορφωθεί υπό την εθναρχική και πνευματική καθοδήγηση του Οικουμενικού Πατριαρχείου και στα πλαίσια του Γένους των Ρωμηών (Pούμ μιλλέτ). Αυτή την Ελληνιστική υπερδύναμη ήθελε να αναστήσει και ο Καποδίστριας, αλλα και ο Μακρυγιάννης, ο οποίος έλεγε: “Να αναλάβομεν και να γένομεν και ένα όλοι οι ομόθρησκοι” (Στρατηγού Μακρυγιάννη “Οράματα και Θάματα”, Αθήνα 1983, σελ 177) καθώς και “Θα κάμωμεν το Ρωμαίικο” («Απομνημονεύματα», εκδ Μπάϋρον, σ.174).
ΟΙ ΛΕΞΕΙΣ “ΕΛΛΗΝ” ΚΑΙ “ΕΛΛΑΔΑ”
Οι λέξεις “Ελλην” και “Ελλάδα”, ήταν πλέον περιγραφικές της εθνότητας ΟΛΩΝ των κατοίκων των Βαλκανίων! Όλοι αυτοί οι άνθρωποι, είχαν ελληνιστικό υπόβαθρο, αλλά εμείς, με την εμμονή στον εθνικισμό (λόγω της ηγεμονίας των ξένων, οι οποίοι δεν ήθελαν αναβίωση της Ρωμανίας), αναγκάσαμε τους υπόλοιπους λαούς να αυτονομηθούν, χάνοντας ίσως για πάντα την πολιτισμική ηγεσία των Βαλκανίων. Το όνομα Ελλάδα στην αρχή της επανάστασης του 1821 βεβαίως ουδεμία σχέση είχε με τις φαντασιώσεις των σημερινών “αρχαιόπληκτων”. Ελλάδα σήμαινε τα Βαλκάνια. “Ο Μωρέας, η Ήπειρος, η Θεσσαλία, η Σερβία, η Βουλγαρία, τα νησιά του Αρχιπελάγους, εν ένι λόγω η Ελλάς άπασα έπιασε τα όπλα δια να αποτινάξει τον βαρύν ζυγόν των βαρβάρων”, λέει στην προκήρυξή του στο Ιάσιο (24-2-1821) ο Αλέξανδρος Υψηλάντης. Οι Σέρβοι και οι Βούλγαροι είναι “Έλληνες”. Το ίδιο λέει κι ο Θ. Νέγρης στο “Ανάπτυξις του νόμου της Επιδαύρου” στα 1824».
*Από το υπό έκδοση βιβλίο του:
ΦΡΑΓΚΟCΥΝΗ←«ΜΝΗΜΟΝΙΟ»→ΡΩΜΗΟCΥΝΗ
http://www.enromiosini.gr/arthrografia/15113-%CF%80%CF%89%CF%83-%CE%B7-%CE%B4%CF%85%CF%83%CE%B7-%CE%BC%CE%B1%CF%83-%CE%B5%CF%80%CE%B5%CE%B9%CF%83%CE%B5-%CF%80%CF%89%CF%83-%CF%84%CE%BF-%CF%81%CF%89%CE%BC%CE%B1%CF%8A%CE%BA%CE%BF-%CE%BA%CF%81%CE%B1/
ΤΗ ΑΓΙΑ ΚΑΙ ΜΕΓΑΛΗ ΤΕΤΑΡΤΗ
Ἡ Πόρνη ἐν κλαυθμῷ…Κάθισμα εἰς ἀργὸν εἰρμολογικὸν μέλος. Ἦχος α΄Ψάλλει ὁ Ἄρχων Πρωτοψάλτης Θρασύβουλος Στανίτσας
Σὲ τὸν τῆς Παρθένου Υἱόν…Ἰδιόμελον τῶν αἴνων. Τὸ παρὸν μέλος ὑπὸ Πέτρου τοῦ Φιλανθίδου. Ἦχος α΄Ψάλλει Χορωδία Ἀποφοίτων τῆς Ἀθωνιάδος Σχολῆς ὑπὸ τὴν Διεύθυνση τοῦ Ἄρχοντος Πρωτοψάλτου Χαλκιὰ Χρήστου
Τὸ πολυτίμητον μύρον…Ἰδιόμελον τῶν αἴνων. Ἦχος α΄Ψάλλει ὁ Ἄρχων Λαμπάδαριος Ἐμμανουηλίδης Βασιλείος
Σήμερον ὁ Χριστός,…Ἰδιόμελον τῶν ἀποστίχων. Ἦχος πλ.β΄Ψάλλει ὁ Ἄρχων Πρωτοψάλτης Θρασύβουλος Στανίτσας
Προσῆλθε Γυνή…Ἰδιόμελον τῶν ἀποστίχων. Ἦχος πλ.β΄Ψάλλει ὁ Ἄρχων Πρωτοψάλτης Θρασύβουλος Στανίτσας
Κύριε ἡ ἐν πολλαῖς ἁμαρτίαις…Δοξαστικόν τῶν ἀποστίχων.Τὸ παρὸν ὑπὸ Πέτρου τοῦ Λαμπαδαρίου τοῦ Πελοποννήσιου. Ἦχος πλ.δ΄Ψάλλει ἡ Χορωδία «Ἐν Ψαλτηρίῳ»
http://www.enromiosini.gr/orthodoxi-latreia/vizantini-mousiki/arxeia-ixou/arxeia-ixou-triwdion/15119-%CF%84%CE%B7-%CE%B1%CE%B3%CE%B9%CE%B1-%CE%BA%CE%B1%CE%B9-%CE%BC%CE%B5%CE%B3%CE%B1%CE%BB%CE%B7-%CF%84%CE%B5%CF%84%CE%B1%CF%81%CF%84%CE%B7-3/
Εγγραφή σε:
Αναρτήσεις (Atom)