Ὁ δεσμός τοῦ μεγαλοσχήμου π. Παϊσίου μέ τόν Δόκιμο Κωνσταντῖνο. Ἡ ζωή καί οἱ ἀγῶνες τοῦ Γέροντος π. Κλεόπα Ἡλίε.

 Ὁ δεσμός τοῦ μεγαλοσχήμου π. Παϊσίου μέ τόν Δόκιμο Κωνσταντῖνο

 Ἡ ζωή καί οἱ ἀγῶνες τοῦ Γέροντος π. Κλεόπα Ἡλίε

 π.Ἰωαννίκιος  Μπάλαν

'Εδιηγεῖτο ὁ π. Κλεόπας στούς μαθητάς του: «῞Οταν ἤμουν στρατιώτης καί εἶχα ἀκόμη μερικούς μῆνες μέχρι νά ἀπολυθῶ, ἔμεινα στόν π. Παῒσιο  μέ ἄδεια ἀπό τόν στρατό καί τόν βοήθησα στίς δουλειές, δεδομένου ὅτι ἔκτιζε τότε ἕνα καινούργιο παρεκκλήσιο μέ κελλί δίπλα. 'Εκεἶ εἶχε σάν ὑποτακτικό κι ἕνα θεῖο μου, τόν π. Γεννάδιο, ἄνθρωπο τοῦ Θεοῦ, ὁ ὁποῖος σ' ὅλη τήν ζωή του ἦτο τσοπάνης καί δέν ἐνυμφεύθηκε, ἐνῶ στά γεράματά του ἀνεχώρησε γιά μοναχός στήν Σκήτη Κοζάντσεα.
'Ο πατήρ Παῒσιος, βλέποντας ὅτι τελείωνει ἡ ἄδεια μου καί ἔπρεπε νά ἐπιστρέψω στήν μεραρχία, μέ πῆρε ἀπόμερα καί μοῦ εἶπε:
-Λέγε μου, ἀδελφέ Κωνσταντῖνε, ὅταν ἀπολυθῆς ἀπό τόν στρατό δέν θά ἔλθης ἐδῶ σέ μένα;
-Σ' αὐτή τήν ἐρώτησί του, ἐγώ τοῦ ἀπήντησα:
-Πανοσιώτατε πάτερ Παῒσιε, δέν θέλω νά σέ λυπήσω. 'Αλλά ἐγώ εἶμαι πνευματικά δεμένος μέ τήν Σκήτη Συχαστρία, ὅπου ἐπῆγα γιά πρώτη φορά καί ὅπου ἐκοιμήθησαν οἱ 'Αδελφοί μου τόν αἰώνιο ὕπνο. 'Εδῶ στήν Κοζάντσεα εἶναι πολύ κοντά καί τό χωριό μου καί θά ἤθελα νά εἶμαι ξένος καί ἄγνωστος ἀπό τούς συγγενεῖς μου. Μετά τήν ἀπόλυσίν μου ἀπό τόν στρατό, θά ἐπιστρέψω στήν Συχαστρία πάλι!
'Ακούοντας αὐτά ὁ Γέροντας ἐδάκρυσε καί μοῦ εἶπε:
-'Εγώ ἤλπιζα ὅτι θά εἶχα ἕνα ὑποτακτικό ἀπό τήν οἰκογένειά σας. 'Εάν δέν ἔχης λογισμό νά ἔλθης ἐδῶ μετά τόν στρατό σου, τότε κι ἐγώ, μετά ἀπό ὀλίγο καιρό, θά ἔλθω στήν Συχαστρία!
-Πολύ καλά, πάτερ Παῒσιε! 'Εγώ τώρα ἐπιστρέφω στήν Μεραρχία. . . .

-'Αφοῦ φεύγης, ἔρχομαι κι ἐγώ νά σέ συνοδεύσω!
'Επήγαμε μαζί μέχρι τόν τόπο ὅπου ἐφαίνοντο οἱ κάμποι καί οἱ λόφοι τοῦ χωριοῦ μου. Τότε ὁ πατήρ μοῦ εἶπε μέ δάκρυα στά μάτια:
-῎Ελα νά κάνουμε μία συμφωνία! Νά κάνουμε μαζί τρεῖς μετάνοιες!
-Ναί, πάτερ, Παῒσιε νά κάνουμε!
'Αφοῦ ἐκάναμε τίς τρεῖς μετάνοιες μαζί, αὐτός εἶπε τήν ἑξῆς προσευχή: «Παναγία Τριάς, ὁ Θεός ἡμῶν, πρεσβείαις τῆς Παναχράντου Θεοτόκου καί πάντων τῶν 'Αγίων, εὐδόκησον ὅπως, ἐάν ἀποθάνη ὁ ἀδελφός Κωνσταντῖνος πρίν ἀπό ἐμέ, νά εἶμαι ἐγώ στήν κεφαλήν του, καί ἐάν θά ἀποθάνω ἐγώ ἐνωρίτερον, νά εἶναι αὐτός στήν κεφαλήν μου! 'Αμήν».
Μετά ἀπ' αὐτά, μέ πολλά δάκρυα ἀποχαιρετιθήκαμε ὁ ἕνας μέ τόν ἄλλον. Αὐτός ὁ χωρισμός μας συνέβη τό καλοκαίρι τοῦ 1936».
Αὐτή ἡ συμφωνία ἐκπληρώθηκε μετά ἀπό 54 χρόνια, δηλαδή στίς 18 'Οκτωβρίου 1990, ὅταν ὁ μεγάλος Πνευματικός τῆς Μολδαβίας μεγαλόσχημος ἱερομόναχος π. Παῒσιος 'Ολάρου παρέδωσε τήν ψυχή του στά χέρια τοῦ Χριστοῦ στό Μοναστήρι Συχαστρία, στίς 4 τό πρωῒ. Τήν ἴδια ὥρα ὁ ἀρχιμανδρίτης π. Κλεόπας 'Ηλίε στάθηκε δίπλα στήν κεφαλή τοῦ Γέροντός του καί προσευχήθηκε μέ δάκρυα, διαβάζοντας τίς εὐχές ἀπό τό Εὐχολόγιο γιά τήν ἔξοδο τῆς ψυχῆς του.
Μετά ἀπό 8 χρόνια, δηλαδή στίς 2 Δεκεμβρίου 1998 ὁ π. Κλεόπας ἔδωσε κι αὐτός τήν ψυχή του στά χέρια τοῦ Χριστοῦ ἀφήνοντας ὀρφανούς ἑκατοντάδες πνευματικά του παιδιά, μοναχούς, μοναχές καί πιστούς Χριστιανούς. Πιστεύουμε ἀκραδάντως ὅτι αὐτοί οἱ μεγάλοι Πνευματικοί Πατέρες τοῦ Ρουμανικοῦ μας 'Ορθοδόξου Μοναχισμοῦ εἶναι σήμερα μαζί στόν Παράδεισο καί προσεύχονται μέ ὅλους τούς 'Αγίους γιά τήν σωτηρία ὅλων μας.

Μετάφρασις-ἐπιμέλεια ὑπό Μοναχοῦ Δαμασκηνοῦ Γρηγοριάτου

Ἱερά Μονή Ὁσίου Γρηγορίου 

Ἅγιον Ὅρος Ἄθω 

1999

Ἐπιμέλεια κειμένου   Αναβάσεις

________________________________________________

Τό κείμενο προέρχεται ἀπό τά ἀρχεῖα τοῦ πατρός Δαμασκηνοῦ Γρηγοριάτου, τόν ὁποῖον καί εὐχαριστοῦμε θερμά γιά τήν παραχώρηση τῶν ἀρχείων, ὅπως ἐπίσης εὐχαριστοῦμε καί τόν γέροντα τῆς Μονῆς Ὁσίου Γρηγορίου πατέρα Γεώργιο Καψάνη γιά τήν εὐλογία καί τήν ἄδεια δημοσίευσης.

Διαβάστε τά ὑπόλοιπα πατώντας   Κλεόπας Ηλίε - Ιωαννίκιος Μπάλαν

 

 http://anavaseis.blogspot.gr/2013/06/blog-post_4223.html

Πῶς θεραπεύθηκε ὁ Δόκιμος Κωνσταντῖνος. Μέρος Β'. Ἡ ἀναχώρησις στόν στρατό

Πῶς θεραπεύθηκε ὁ Δόκιμος Κωνσταντῖνος. Μέρος Β'

Ἡ ζωή καί οἱ ἀγῶνες τοῦ Γέροντος π. Κλεόπα Ἡλίε

 π.Ἰωαννίκιος  Μπάλαν

Ὁ 'Επίσκοπος ἀφοῦ τόν εὐλόγησε, τόν συνώδευσε στήν ἐκκλησία γιά νά προσκυνήση τήν θαυματουργό Εἰκόνα τῆς Κυρίας Θεοτόκου.
Γιά διακόνημα τόν διώρισε στό φαρμακεῖο τῆς Μονῆς κοντά στόν μοναχό 'Ιώβ, ὁ ὁποῖος εἶχε ἐνάρετη ζωή. Μετά διωρίσθηκε βοηθός βιβλιοθηκάριος καί ἐφρόντιζε γιά τήν συντήρησι τῶν παλαιῶν βιβλίων καί ἐδάνειζε βιβλία στούς Μοναχούς τῆς 'Αδελφότητος καί τῶν γειτονικῶν Σκητῶν.
Σ' αὐτόν τόν ἁγιασμένο ρασοφόρο μοναχό, ὁ ὁποῖος ἀργότερα μετέβη ὁριστικά στούς 'Αγίους Τόπους, ἐρχόταν καί ὁ Δόκιμος Κωνσταντῖνος 'Ηλίε ἀπό τήν Σκήτη Συχαστρία νά πάρη πνευματικά βιβλία ἀπό τήν βιβλιοθήκη τῆς Μονῆς. Κάποια φορά κατά τό ἔτος 1934, ὁ Δόκιμος Κωνσταντῖνος δανείσθηκε ἀπό τόν ρασοφόρο 'Ηλία 'Ιακώβου τό βιβλίο: «Πνευματική 'Αλφάβητος», γραμμένο ἀπό τόν ἅγιο Δημήτριο τοῦ Ροστώβ Ρωσίας. Τό καλοκαίρι ἐκείνου τοῦ ἔτους, ὁ ρασοφόρος 'Ηλίας ἦλθε στήν Συχαστρία μαζί μέ τόν Οἰκονόμο τῆς Μονῆς Νεάμτς. 'Εκεῖ ἐρώτησε τόν Δόκιμο Κωνσταντῖνο, ὁ ὁποῖος ἔβοσκε τά πρόβατα στήν κοιλάδα:
-'Αδελφέ Κωνσταντῖνε, ἐτελείωσες τό διάβασμα τοῦ βιβλίου πού σέ ἐδάνεισα;
-῎Εχω ἀκόμη λίγο γιά νά τό τελειώσω. Θά τό φέρω ἐγώ στήν βιβλιοθήκη τῆς Μονῆς σας, ὅταν τό τελειώσω.
-Καλά, 'Αδελφέ Κωνσταντῖνε, ὁ Θεός νά σέ βοηθήση στόν δρόμο τῆς σωτηρίας σου! Στό Μοναστήρι Νεάμτς εἶναι πολλά ἅγια βιβλία. Διάβασε τώρα πού εἶσαι νέος, διότι στά γεράματα θά ἔχης ἄλλες φροντίδες!. . .

Ἡ ἀναχώρησις στόν στρατό

Τό ἔτος 1935, ὁ Δόκιμος Κωνσταντῖνος ἔλαβε τήν πρόσκλησι γιά τόν στρατό. ῎Ετσι ἀφήνοντας τά πρόβατα στό βουνό, κατέβηκε στήν Σκήτη, κι ἐξωμολογήθηκε στόν ἅγιο 'Ηγούμενο. Κοινώνησε τῶν 'Αχράντων Μυστηρίων καί, ἀφοῦ προσευχήθηκε ἀρκετά, ἐπῆρε τήν εὐλογία κι ἀνεχώρησε γιά τό Μποτοσάνι, ὄντας ἐκεῖ τεταγμένος στό τάγμα διαβιβάσεων.
'Εκεῖ συνέχισε τήν ζωή του μέ προσευχή καί ἐγκράτεια.
῎Εκανε εἰδική αἴτησι ὅτι εἶναι 'Αδελφός τῆς τάδε Μονῆς καί δέν ἔχει εὐλογία νά τρώγη κρέας. 'Ο διοικητής τῆς μεραρχίας ἐνέκρινε τήν αἴτησί του καί τοῦ ἐπέτρεψε νά παίρνη ὅ, τι ἐπιθυμεῖ ἀπό τήν τραπεζαρία τοῦ στρατοῦ. 'Επειδή ἐγκρατευόταν καί προσευχόταν πολύ, ὅσο διάστημα ἦτο στόν στρατό, δέν εἶχε καμμία σημαντική πειρασμική περιπέτεια ἀπό τόν διάβολο. Τόν ἐσκέπαζε φυσικά καί ἡ εὐλογία τοῦ Γέροντός του.
Στήν περίοδο τῆς στρατεύσεώς του φοροῦσε καί τά μοναχικά του ἐνδύματα καί ὑπηρετοῦσε στό νοσοκομεῖο. 'Εκεῖ βοήθησε πολλούς ἀσθενεῖς, τούς ἐδίδασκε τόν κανόνα τῆς καθημερινῆς προσευχῆς, ἀσχολεῖτο μέ τήν καθαριότητα καί ἐξετιμᾶτο ἀπό ὅλους, τόσο τούς ἀξιωματικούς, ὅσο καί τούς στρατιῶτας.
'Ο διοικητής τῆς μεραρχίας χαιρόταν τήν παρουσία του μέσα στό στράτευμα καί τόν προστάτευε γιά ὅποιοδήποτε πρόβλημά του. Τόν εἶχε διορίσει νά κάνη τήν πρωϊνή καί βραδυνή προσευχή στό ἐκκλησάκι τῆς μεραρχίας, ἐνῶ τίς Κυριακές ἐπήγαιναν ὅλοι στήν ἐκκλησία. ῎Ετσι πολλοί ἐχαίροντο ἀνάμεσά τους τήν παρουσία του καί τήν ἀφιερωμένη του ζωή στόν Χριστό.
Γι' αὐτό πολλές φορές τόν ἔβαζαν ἐνώπιον ὅλου τοῦ στρατεύματος νά ὁμιλήση. 'Ακόμη καί οἱ ἀξιωματικοί ἤρχοντο καί πολλοί ὠφελοῦντο ἀπό τήν διδασκαλία του.
Σέ εἰδικές περιπτώσεις, ὅταν μερικοί ἀσθενεῖς στρατιῶτες εἶχαν ἐπείγουσα ἀνάγκη ἀπό ἱερέα, ὁ Δόκιμος Κωνσταντῖνος ἔφερνε στρατιωτικό ἱερέα νά ἐξομολογήση καί κοινωνήση τούς στρατιῶτας. 'Ακόμη καί μερικοί ἀπ' αὐτούς τοῦ ζητοῦσαν πνευματικές συμβουλές γιά τό πῶς θά ἠμπορέσουν κι αὐτοί νά εἰσέλθουν στήν μοναχική ζωή.
Στό τέλος τῆς στρατιωτικῆς τπου θητείας τόν ἐζήτησαν νά παραμείνη στόν στρατό ὁριστικά, λέγοντάς του: «Μεῖνε ἐδῶ, διότι  μέ τήν δυνατή μνήμη πού ἔχεις, θά φθάσης νά γίνης καί στρατηγός». 'Αλλ' αὐτός δέν δέχθηκε, λέγοντάς τους ὅτι εἶναι «στρατιώτης τοῦ στρατοῦ τοῦ Χριστοῦ, τοῦ Βασιλέως τῶν Βασιλέων».
Τό ἔτος 1936, ὁ νεαρός δεκανεύς Κωνσταντῖνος 'Ηλίε, ἐλεύθερος ἀπό τόν στρατό, ἐπέστρεψε πάλι στήν Σκήτη Συχαστρία, δοξάζοντας τόν Θεό καί τήν Κυρία Θεοτόκο γιά ὅλες τίς εὐεργεσίες τους.

Μετάφρασις-ἐπιμέλεια ὑπό Μοναχοῦ Δαμασκηνοῦ Γρηγοριάτου

Ἱερά Μονή Ὁσίου Γρηγορίου 

Ἅγιον Ὅρος Ἄθω 

1999

Ἐπιμέλεια κειμένου   Αναβάσεις

________________________________________________

Τό κείμενο προέρχεται ἀπό τά ἀρχεῖα τοῦ πατρός Δαμασκηνοῦ Γρηγοριάτου, τόν ὁποῖον καί εὐχαριστοῦμε θερμά γιά τήν παραχώρηση τῶν ἀρχείων, ὅπως ἐπίσης εὐχαριστοῦμε καί τόν γέροντα τῆς Μονῆς Ὁσίου Γρηγορίου πατέρα Γεώργιο Καψάνη γιά τήν εὐλογία καί τήν ἄδεια δημοσίευσης.

Διαβάστε τά ὑπόλοιπα πατώντας   Κλεόπας Ηλίε - Ιωαννίκιος Μπάλαν

 

 http://anavaseis.blogspot.gr/2013/05/blog-post_6672.html

Προσευχή καί ὑπακοή. Πῶς θεραπεύθηκε ὁ Δόκιμος Κωνσταντῖνος. Μέρος Α'. Ἡ ζωή καί οἱ ἀγῶνες τοῦ Γέροντος π. Κλεόπα Ἡλίε.

 Προσευχή καί ὑπακοή

Ἡ ζωή καί οἱ ἀγῶνες τοῦ Γέροντος π. Κλεόπα Ἡλίε

῞Οταν ἦτο στό διακόνημα τοῦ τσοπάνη ὁ 'Αδελφός Κωνστατῖνος ἐδιάβασε σ' ἕνα βιβλίο ὅτι ὁ κάθε μοναχός πρέπει νά διαβάζη τίς ἑπτά 'Ακολουθίες τοῦ ἡμερονυκτίου. ῎Ετσι τίς ἔμαθε σιγά-σιγά ἀπ' ἔξω. 'Αλλά δέν ἠμποροῦσε νά τίς εἰπῆ δυνατά, διότι τά πρόβατα τόν ταλαιπωροῦσαν ἐδῶ κι ἐκεῖ.
Τότε ἐπῆγε στόν π. 'Ιωαννίκιο καί τοῦ εἶπε ὅτι δέν ἠμπορεῖ νά κάνη τίς 'Ακολουθίες τοῦ Μεγάλου 'Ωρολογίου τῆς 'Εκκλησίας μας. Τότε ὁ στάρετς τόν ἐρώτησε: « Μέ ποιοῦ τήν εὐλογία μορφώθηκες στά πρόβατα καί ποιός σοῦ εἶπε νά ἀρχίσης τίς 'Ακολουθίες; 
'Εσύ νά διαβάζης τίς  προσευχές σου τό πρωῒ καί τόν 'Ακάθιστο ῞Υμνο τῆς Θεομήτορος, ἐνῶ τό βράδυ τίς προσευχές τοῦ ὕπνου καί τήν Παράκλησι τῆς Θεοτόκου καί ὅλο τόν ὑπόλοιπο χρόνο νά λέγης τήν εὐχή τοῦ 'Ιησοῦ.» 'Ενῶ οἱ ἄλλες 'Ακολουθίες  διαβάζονται στήν 'Εκκλησία γιά ὅλους καθημερινά στόν χορό.

Πῶς θεραπεύθηκε ὁ Δόκιμος Κωνσταντῖνος

 Μέρος Α'

Κάποια ἄνοιξι εἶχε αἱμορραγία, διότι ὑπέφερε ἀπό τά πνευμόνια του. Τότε ὁ πατήρ Γαλακτίων, ὁ ὁποῖος ἦτο ὑπεύθυνος γιά τήν στάνη, τόν ἔστειλε νά βγάλη ρίζες ἀπό τσουκνίδες, νά τίς βράση καί νά πιῆ τόν ζωμό τους. Κάνοντας αὐτό τό ἀφέψημα θεραπεύθηκε.
 Μετά ἀπό ἀρκετά χρόνια, ὅταν ἔγινε στάρετς τῆς Μονῆς Συχαστρία, ἐπῆγε στό Βουκουρέστι  γιά μερικές ὑποθέσεις καί ὡμίλησε σέ Πιστούς τήν ἴδια ἡμέρα σέ τέσσερα μέρη. Γνωρίζοντας ὅτι ἔχει πνευμονοπάθεια, μία πιστή Χριστιανή ἐθαύμασε ἀπό ποῦ παίρνει τόση δύναμι καί ὁμιλεῖ καί ἐρώτησε τόν γιατρό 'Αθανάσιον ὁ ὁποῖος τοῦ ἔκαμε ἀκτινογραφία καί τόν ἐρώτησε: «Τί φάρμακα ἐπῆρες, πάτερ, διότι τό πνευμόνι σου εἶναι ὑγιέστατο;» καί ὁ πατήρ Κλεόπας τοῦ εἶπε ὅτι ἤπιε ζωμό ριζῶν ἀπό τσουκνίδες καί μέ τήν βοήθεια τοῦ Θεοῦ ἔγινε ὑγιής.
῞Ενα θαῦμα τοῦ ἁγίου 'Ιωάννου τοῦ Νέου
Κάποτε, ὁ Δόκιμος Κωνσταντῖνος ἀνεχώρησε μέσῳ τῶν βουνῶν γιά νά πάη στήν ἀδελφή του Αἰκατερίνη, πού ἐμόναζε στήν Μονή Παλαιά 'Αγαπία. Στό δάσος, στόν τόπο ὅπου εἶναι τό ξέφωτο Τράπεζα, εἶδε ὅτι περικυκλώθηκε ἀπό ἕνα κοπάδι ἀγριοχοίρους καί ἀπειλήθηκε ἡ ζωή του. Βλέποντας ὅτι τόν ἐπλησίασαν, ἄρχισε νά ψάλλη μέ δυνατή φωνή τό Κοντάκιο τοῦ ἁγίου 'Ιωάννου τοῦ Νέου τῆς Σουτσεάβας.
Τήν στιγμή ἐκείνη δέν εἶδε κανένα γύρω του. 'Αφοῦ ἀνέβηκε ψηλά λίγο καί ἔφθασε στήν κορυφή τοῦ λόφου, ἀπό τήν κούρασι ἔπεσε κάτω. 'Αφοῦ συνῆλθε μέ πολλή δυσκολία ἔφθασε στό Μοναστήρι  Παλαιά 'Αγαπία.
'Η συνάντησις μέ τόν ρασοφόρο 'Ηλία 'Ιακώβου (ἅγιο 'Ιωάννη τόν Χοζεβίτη)
'Ο ὅσιος 'Ιωάννης 'Ιακώβου ἀπό τήν Μονή Νεάμτς εἰσῆλθε στήν μοναχική ζωή, στό Μοναστήρι Νεάμτς, τό ἔτος 1933, ὄντας τότε ὀρφανός κι ἀπό τούς δύο γονεῖς του. 'Ο στάρετς τοῦ Μοναστηριοῦ ἦτο τότε ὁ 'Επίσκοπος Νικόδημος Μουντεάνου, ὁ μετέπειτα πρῶτος πατριάρχης τῆς Ρουμανικῆς 'Εκκλησίας.

Μετάφρασις-ἐπιμέλεια ὑπό Μοναχοῦ Δαμασκηνοῦ Γρηγοριάτου

Ἱερά Μονή Ὁσίου Γρηγορίου 

Ἅγιον Ὅρος Ἄθω 

1999

Ἐπιμέλεια κειμένου   Αναβάσεις

________________________________________________

Τό κείμενο προέρχεται ἀπό τά ἀρχεῖα τοῦ πατρός Δαμασκηνοῦ Γρηγοριάτου, τόν ὁποῖον καί εὐχαριστοῦμε θερμά γιά τήν παραχώρηση τῶν ἀρχείων, ὅπως ἐπίσης εὐχαριστοῦμε καί τόν γέροντα τῆς Μονῆς Ὁσίου Γρηγορίου πατέρα Γεώργιο Καψάνη γιά τήν εὐλογία καί τήν ἄδεια δημοσίευσης.

Διαβάστε τά ὑπόλοιπα πατώντας   Κλεόπας Ηλίε - Ιωαννίκιος Μπάλαν

 

 http://anavaseis.blogspot.gr/2013/05/blog-post_162.html

Στά πρόβατα τῆς Σκήτης Συχαστρία. Ἡ ζωή καί οἱ ἀγῶνες τοῦ Γέροντος π. Κλεόπα Ἡλίε.

 Στά πρόβατα τῆς Σκήτης Συχαστρία

 Ἡ ζωή καί οἱ ἀγῶνες τοῦ Γέροντος π. Κλεόπα Ἡλίε

π.Ἰωαννίκιος  Μπάλαν

  

'Ο πάτηρ Κλεόπας μοῦ ἐδιηγεῖτο κάποτε: «Στά χρόνια πού ἤμουν τσοπάνος στά πρόβατα τῆς Σκήτης μαζί μέ τ'ἀδέλφια μου, εἴχαμε μεγάλες πνευματικές χαρές. 'Η στάνη, τά πρόβατα, ἡ ζωή στήν ἐρημία καί ἡ μοναξιά στά βουνά μέσα στίς λόχμες τῶν δασῶν μᾶς ἐδίδαξαν πολλά γιά τήν μοναχική ζωή καί τήν θεολογία.
Τότε ἐδιάβασα ἐγώ τήν Δογματική τοῦ ἁγίου 'Ιωάννου τοῦ Δαμασκηνοῦ, πού εἶναι ἡ ἀποκάλυψις τῆς ἀληθινῆς πίαστεώς μας. Τά μικρά ἀρνάκια πολύ τά ἀγαποῦσα. ῞Οταν ἐζέσταινε ὁ καιρός ἔμπαιναν μέσα στά χαμόκλαδα γιά δροσιά. ῏Ηταν ἕνα κατάλληλο μέρος στό Ξέφωτο Τσιρέσου καί ἐκεῖ ἐστάλιζαν τά πρόβατα. «Σταθῆτε ἐκεῖ», τούς ἔλεγα ἐγώ καί ἔδιάβαζα τήν Δογματική.
῞Οταν ἐδιάβαζα τήν διδασκαλία γιά τήν 'Αγία Τριάδα, ἰδιαίτερα γιά τούς 'Αγγέλους, τόν ἄνθρωπο, τόν Θεό γιά τίς ἰδιότητες τοῦ Τριαδικοῦ Θεοῦ, ὅταν ἐδιάβαζα γιά τόν Παράδεισο, γιά τήν κόλασι, ξεχνοῦσα ἀκόμη καί νά φάγω.
*Ηταν μία χαμοκέλλα παλιά στό δάσος, ὅπου ἐστεγαζόμουν προσωρινά καί ἐκεῖ κάποιος ἀπό τήν Σκήτη μοῦ ἔφερνε φαγητό. Τό βράδυ πού ἐπέστρεφα ἐρωτοῦσα τόν ἑαυτό μου: «῎Αρα γε, ἔφαγα σήμερα;» ῎Εβλεπα τό φαγητό ἐκεῖ καί ἔλεγα: «Δέν ἔφαγα».
 ῞Ολη τήν ἡμέρα ἤμουν ἀπησχολημένος μέ τήν Δογματική τοῦ ἁγίου 'Ιωάννου τοῦ Δαμασκηνοῦ. ῎Εβαζα κι ἕνα φύλλο κρόκου στήν σελίδα τοῦ βιβλίου γιά νά συνεχίσω τήν ἄλλη ἡμέρα. ῞Οταν ἤμουν τσοπάνης στά πρόβατα καί τά βόδια, ἐδιάβασα τά ἑξῆς βιβλία: Τόν ῞Αγιο Μακάριο τόν Αἰγύπτιο, τόν ἅγιο Μακάριο 'Αλεξανδρείας, τούς Βίους τῶν 'Αγίων, (εἶχα ἀγοράσει καί τούς 12 τόμους ἀφ' ὅτου ἤμουν στό πατρικό σπίτι).
 Τούς εἶχα στόν ντορβᾶ μου, ὅταν ἦλθα στό Μοναστήρι. 'Εδιάβαζα καί μοῦ φαινόταν ὅτι ἡ ἡμέρα ἦτο μία ὥρα. Οἱ Βίοι τῶν 'Αγίων πολύ μέ ἐνίσχυσαν.  Πάρα πολύ.
'Ακόμη καί τό κάθε παιδί  ἠμπορεῖ νά ἔχη μαζί του ἕνα βιβλίο. Εἶναι τό Προσευχητάριον, ὅπου ἠμπορεῖ νά διαβάζη τούς Χαιρετισμούς τῆς Θεοτόκου κάθε ἡμέρα, νά λέγη καί τήν εὐχή τοῦ 'Ιησοῦ καί νά διαβάζη κι ἄλλες 'Ακολουθές.
Σ' αὐτά τά χρόνια προσευχόμουν πολύ καί ἐδιάβασα τήν 'Αγία Γραφή καί ἀρκετές διδασκαλίες τῶν 'Αγίων Πατέρων, ὅπως: Τό Γεροντικόν, τήν Κλίμακα τοῦ ὁσίου 'Ιωάννου, τούς Λόγους τοῦ ἁγίου Θεοδώρου τοῦ Στουδίτου, τοῦ ἁγίου 'Ισαάκ τοῦ Σύρου, τοῦ ἁγίου 'Εφραίμ τοῦ Σύρου, τοῦ ἁγίου 'Ιωάννου τοῦ Χρυσοστόμου, τήν 'Εξαήμερο τοῦ Μεγάλου Βασιλείου καί ἄλλα.
Τά βιβλία αὐτά τά ἐδανειζόμουν ἀπό τήν βιβλιοθήκη τοῦ Μοναστηριοῦ Νεάμτς καί Σέκου καί τά μετέφερα  μέ τόν ντορβᾶ μου στά δάση φυλάγοντας τά πρόβατα.
'Αργότερα ἄρχισα κι ἐγώ νά γράφω βιβλία, ἀλλά ἐπειδή ἔγραφα χωρίς εὐλογία, τά ἔδωσα στήν φωτιά. Πηγαίνοντας στόν π. 'Ιωαννίκιο τόν Γέροντά μου καί λέγοντάς του τί ἔπαθα, αὐτός μοῦ ἔδωσε εὐλογία, καί μοῦ εἶπε:«Νά γράφης πάντοτε τό κάθε τι πού θέλεις».

Μετάφρασις-ἐπιμέλεια ὑπό Μοναχοῦ Δαμασκηνοῦ Γρηγοριάτου

Ἱερά Μονή Ὁσίου Γρηγορίου 

Ἅγιον Ὅρος Ἄθω 

1999

Ἐπιμέλεια κειμένου   Αναβάσεις

________________________________________________

Τό κείμενο προέρχεται ἀπό τά ἀρχεῖα τοῦ πατρός Δαμασκηνοῦ Γρηγοριάτου, τόν ὁποῖον καί εὐχαριστοῦμε θερμά γιά τήν παραχώρηση τῶν ἀρχείων, ὅπως ἐπίσης εὐχαριστοῦμε καί τόν γέροντα τῆς Μονῆς Ὁσίου Γρηγορίου πατέρα Γεώργιο Καψάνη γιά τήν εὐλογία καί τήν ἄδεια δημοσίευσης.


Διαβάστε τά ὑπόλοιπα πατώντας   Κλεόπας Ηλίε - Ιωαννίκιος Μπάλαν

 http://anavaseis.blogspot.gr/2013/05/blog-post_20.html

Ὁ Ἀδελφός Κωνσταντῖνος ἁγιογράφος. Ὁ μοναχός Γαλακτίων ὁ πρῶτος σύμβουλος τοῦ Δοκίμου Κωνσταντίνου. Μέρος Α'. Ἡ ζωή καί οἱ ἀγῶνες τοῦ Γέροντος π. Κλεόπα Ἡλίε.

Ὁ Ἀδελφός  Κωνσταντῖνος ἁγιογράφος 

 π.Ἰωαννίκιος  Μπάλαν

Μοῦ ἐδιηγεῖτο ἀκόμη τά ἑξῆς ὁ πατήρ Κλεόπας: <῞Οταν ἤμουν Δόκιμος μοναχός, εἶχα ταλέντο στήν ἁγιογραφία. Μέ εἶχε διδάξει ζωγραφική τῶν εἰκόνων ἕνας μοναχός, Νεῖλος τό ὄνομά του ἀπό τήν Μονή Σέκου. ῞Οταν ἐσυνήθισα στήν ἰχνογραφία τῶν μορφῶν ἄρχισα  τήν ζωγραφική μέ νεροχρώματα καί ἐδούλευα καλά μέ τό πινέλλο. 'Ενίοτε ἐρχόταν ὁ 'Ηγούμενος στό κελλί μου νά ἰδῆ πῶς ζωγραφίζω καί τοῦ ἄρεσε πολύ ἡ ἐργασία μου. 'Αλλά ἐγώ εἶχα μπεῖ στόν πειρασμό τῶν χρημάτων, διότι μόνος μου ἀγόραζα τά χρώματα καί ὅλα τά ἀναγκαῖα γιά τήν ζωγραφική τῶν εἰκόνων.
Μιά φορά ἦλθε ὁ στάρετς στό κελλί μου καί μέ πείραξε μέ τήν ἐρώτησι:
-Τί τιμή ἔχει αὐτή ἡ εἰκόνα;
-Δέν τήν κάνω γιά χρήματα, Γέροντα! Τοῦ ἀπήντησα ἐγώ.
-Γι'αὐτό, 'Αδελφέ Κωνσταντῖνε, σέ ἐρωτῶ γιά τήν τιμή της, διότι εἶναι ὡραία! Μοῦ εἶπε δοκιμάζοντάς με ὁ στάρετς.
῞Οταν εἶδα ἐγώ ὅτι πρέπει νά κοστολογήσω τήν εἰκόνα καί θά ἔχω χρήματα ἀπό τούς ἀνθρώπους, φοβήθηκα μήθως νικηθῶ ἀπό τήν ὑπερηφάνεια καί τήν χρηματολατρεία. Κάποια ἡμέρα, ἦλθε ὁ πατήρ Κυριᾶκος, ὁ Οἰκονόμος τῆς Σκήτης στό κελλί μου καί μοῦ εἶπε: <'Αδελφέ Κωνσταντῖνε, ἄφησε τήν ἁγιογραφία καί πήγαινε σέ ἄλλο διακόνημα!. ῎Ετσι, ἀπό τότε ἄφησα γιά πάντα τήν ἁγιογραφία κι ἔγινα τσοπάνης τῶν ζώων τῆς Σκήτης μας.
῎Ετσι, λυτρώθηκα ἀπό δύο μεγάλα ἁμαρτήματα, ἀπό τήν
ὑπερηφάνεια καί τήν φιλαργυρία!

'Ο μοναχός Γαλακτίων ὁ πρῶτος σύμβουλος τοῦ Δοκίμου Κωνσταντίνου.

Αὐτός ὁ ἐνάρετος μοναχός, καταγόμενος ἐκ προγόνων ἀπό τό χωριό Σαλίστεα Σιμπίου, γεννήθηκε στήν Κοινότητα Πιπιρίγκ τοῦ νομοῦ Νεάμτς ἀπό γονεῖς πτωχούς, ἀλλά εὐσεβεῖς. Στά νειᾶτα του ἦτο στό χωριό του τσοπάνης.
'Αργότερα, ἐπιθυμῶνας ν' ἀκολουθήση τόν Χριστό, τό ἔτος1918 εἰσῆλθε στήν μοναχική ἄσκησι στήν Σκήτη Συχαστρία, καρείς καί μοναχός τό ἔτος 1925. 'Εδῶ εἶχε τό ἴδιο εὐλογημένο διακόνημα, βόσκοντας τά πρόβατα τῆς Σκήτης ἐπί 25 χρόνια. Αὐτός ὁ ὅσιος μοναχός ἦτο ἕνας μεγάλος ἀγωνιστής. Αὐτός συνέβαλε πολύ στήν πνευματική κατάρτισι τοῦ Δοκίμου Κωνσταντίνου 'Ηλίε, ὁ ὁποῖος ἦτο βοηθός του στό διακόνημα αὐτό στά χρόνια 1930-1942.
'Ιδού μερικές πτυχές ἀπό τ' ἀγωνίσματα αὐτοῦ τοῦ εὐλογημένου ἀπό τόν Θεό Γέροντος Γαλακτίωνος.
Μᾶς ἔλεγε ὁ ὑποτακτικός του, Δόκιμος Κωνσταντῖνος, ὅτι ὁ πατήρ Γαλακτίων δέν ἔτρωγε ποτέ μέχρι πού νά ἐτελείωνε τόν μοναχικό του Κανόνα. ῞Οταν τόν καλοῦσαν οἱ 'Αδελφοί στήν Τράπεζα τοῦ φαγητοῦ, ὁ Γέροντας ἀπαντοῦσε: <Συγχωρήσατέ με, 'Αδελφοί, ἐγώ δέν ἔκανα ἀκόμη τίς ὑποχρεώσεις μου πρός τόν Θεό. Συνεπῶς, πῶς νά φάγω, ἀφοῦ ἔχω τά χρέη μου ἀνεξόφλητα;
῞Υστερα ὁ πατήρ ἀναχωροῦσε γιά τό δάσος, ἐτελείωνε τίς προσευχές του καί κατόπιν καθόταν γιά νά φάγη.
Μᾶς ἔλεγε πάλι ὁ ὑποτακτικός του ὅτι ὁ Γέροντας δέν ἔτρωγε τήν Τετάρτη καί Παρασκευή μέχρι τό βράδυ, μέχρι πού ἐφαίνοντο τ' ἄστρα. Τότε μόνο ὁ πατήρ ἔκανε τό σημεῖο τοῦ Σταυροῦ, ζητοῦσε συγχώρεσι ἀπό ὅλους, ἔπαιρνε τό ἀντίδωρο καί ἔτρωγε μέ τήν ἡσυχία του. Μιά φορά τόν ἐρώτησε ὁ μαθητής του:
-Πάτερ Γαλακτίων, ἡ ἡμέρα εἶναι μεγάλη καί ἡ ὁσιότης σου εἶσαι ἀδύνατος καί γέρων. Δέν θά εἶναι καλά νά διακόψης τό πρόγραμμα αὐτό τοῦ φαγητοῦ σου καί νά τρώγης ἐνωρίτερα;
-'Αδελφέ Κωνσταντῖνε, ἄκουσε τί μοῦ εἶπε ὁ πατήρ  'Αθανάσιος ἀπό τό Μοναστήρι Νεάμτς. Κάποτε ἕνας ἅγιος εἶδε πώς μετέφεραν ἕνα νεκρό στόν τάφο, ἀλλά μπροστά καί πίσω του τόν συνώδευαν δυό ὡραιώτατοι ἄγγελοι. Τότε ἐκεῖνος ὁ ῞Αγιος τούς ἐρώτησε:
-Ποιοί εἶσθε ἐσεῖς; Καί οἱ ῎Αγγελοι τοῦ ἀπήντησαν:
-'Εγώ ὀνομάζομαι Τετάρτη κι ἐγώ Παρασκευή! ῎Ηλθαμε ἐδῶ μέ τήν ἐντολή τοῦ Κυρίου νά βοηθήσουμε αὐτήν τήν ψυχή, ἡ ὁποία σ' ὅλη τήν ζωή της ἐνήστευε Τετάρτη καί Παρασκευή πρός τιμήν τῶν Παθῶν τοῦ Χριστοῦ μας>.
῞Οταν μοῦ εἶπε αὐτή τήν ἱστορία ὁ πατήρ 'Αθανάσιος, ἔπαυσα κι ἐγώ νά τρώγω αὐτές τίς ἡμέρες γιά νά βοηθήσουν κι ἐμένα ἡ 'Αγία Τετάρτη καί ἡ 'Αγία Παρασκευή στήν ὥρα τοῦ θανάτου μου.
Αὐτός ὁ ταπεινός μοναχός, ἐάν ἔβλεπε κάποιον νά περνᾶ δίπλα ἀπό τήν στάνη του, ἀμέσως ἔλεγε στόν βοηθό του:
-Πήγαινε, ἀδελφέ Κωνσταντῖνε καί εἰδοποίησε αὐτόν τόν ἄνθρωπο νά μείνη καί νά φάγη μαζί μας, διότι ἐδῶ τά πρόβατα εἶναι σάν μία πηγή καί, ἄν δέν δώσης ἀπ'αὐτή τήν πηγή, σίγουρα θά ξεραθῆ. 'Ενῶ, ἄν δώσης ἔστω καί λίγο, ὁ Θεός θά φυλάξη τά πρόβατα ὑγιεινά. 'Ακόμη νά μή γνωρίζης σέ ποιόν δίνεις τήν βοήθεια, διότι αὐτό εἶναι μεγάλη εὐλογία τοῦ Κυρίου γιά ἐμᾶς καί τήν Σκήτη μας.
Μοῦ ἔλεγαν ἀκόμη οἱ μαθηταί του ὅτι οὐδέποτε  εἶδαν τόν π. Γαλακτίωνα νά τρώγη μόνος του κάτι στά κρυφά. 'Εάν ἐλάμβανε κάτι φαγώσιμο ἀπό τό Μοναστήρι, δέν γευόταν τίποτε μέχρι πού θά ἐπέστρεφε ἀπό τό διακόνημά του. Σ' αὐτό προέτρεπε καί τούς ἄλλους νά κάνουν τό ἴδιο.
-Γιατί δέν τρώγεις ποτέ μόνος σου, πάτερ Γαλακτίων, τόν ἐρωτοῦσαν οἱ ἄλλοι 'Αδελφοί. καί αὐτός τούς ἀπαντοῦσε:
-Εἶναι μέγας ὁ κίνδυνος γιά τόν μοναχό νά τρώγη μόνος του κρυφά ἀπό τούς ἄλλους! Μετά μέ πραεῖα καρδιά ἐπρόσθεσε:
-῎Εε, 'Αδελφοί, ἡ ἀγάπη καί ἡ ἀδελφωσύνη ξεπερνοῦν κατά πολύ τόν πλοῦτο!

Μετάφρασις-ἐπιμέλεια ὑπό Μοναχοῦ Δαμασκηνοῦ Γρηγοριάτου

Ἱερά Μονή Ὁσίου Γρηγορίου 

Ἅγιον Ὅρος Ἄθω 

1999

Ἐπιμέλεια κειμένου   Αναβάσεις

________________________________________________

Τό κείμενο προέρχεται ἀπό τά ἀρχεῖα τοῦ πατρός Δαμασκηνοῦ Γρηγοριάτου, τόν ὁποῖον καί εὐχαριστοῦμε θερμά γιά τήν παραχώρηση τῶν ἀρχείων, ὅπως ἐπίσης εὐχαριστοῦμε καί τόν γέροντα τῆς Μονῆς Ὁσίου Γρηγορίου πατέρα Γεώργιο Καψάνη γιά τήν εὐλογία καί τήν ἄδεια δημοσίευσης.

Διαβάστε τά ὑπόλοιπα πατώντας   Κλεόπας Ηλίε - Ιωαννίκιος Μπάλαν

 

 http://anavaseis.blogspot.gr/2013/05/blog-post_8684.html

'Ο Δόκιμος Κωνσταντῖνος διακονητής τῆς ἐκκλησίας. Ἡ ζωή καί οἱ ἀγῶνες τοῦ Γέροντος π. Κλεόπα Ἡλίε.

'Ο Δόκιμος Κωνσταντῖνος διακονητής τῆς ἐκκλησίας
 

 π.Ἰωαννίκιος  Μπάλαν

῞Οταν ὑπηρετοῦσε ὦς δεύτερος διακονητής στήν ἐκκλησία τῆς Μονῆς ἦτο αὐτόπτης μάρτυς μερικῶν θαυμάτων πού συνέβησαν στήν ὥρα τῆς Θείας Λειτουργίας, στήν ἐκκλησία τῆς Σκήτης Συχαστρία. 'Ιδού τί μᾶς διηγήθηκε:
<Νά ἐβλέπατε τί ἔπαθα μ' ἕνα ἐνάρετο ἱερέα, τόν π. Κάλλίστρατο Μπόμπου. 'Ως Πνευματικός ἐπέρασε κάποτε ἀπό μία μοναχή, ἀσκήτρια σέ σπηλιά τοῦ δάσους. Τότε στά δάση ἀσκήτευαν περί τούς 50 μοναχούς καί μοναχές. Αὐτή ἡ μοναχή εἶπε στόν π. Κάλλίστρατο: <Σέ ἐσᾶς δέν κατέρχεται τό ῞Αγιο Πνεῦμα, διότι ἀκολουθήσατε τό Νέο 'Ημερολόγιο!> 'Από τότε ὁ πατήρ καλλίστρατος διατελοῦσε ἐν πολλῆ ἀμφιβολίᾳ.
Μιά φορά, ὅταν ἤμουν βοηθός διακονητής στήν ἐκκλησία, παρετήσησα ὅτι τό πρόσφορο πού λειτουργοῦσε ὁ 'Ηγούμενοςς ἦτο ἄσπρο καί γλυκό, ἐνῶ αὐτό μέ τό ὁποῖο λειτούργησε ὁ πατήρ Καλλίστρατος ἦτο πικρό καί πρασινωπό. Τότε ἐρώτησα τόν Γέροντα π. 'Ιωαννίκιο:
-Γέροντα, γιατί ὅταν λειτουργῆ ὁ πατήρ Καλλίστρατος τό πρόσφορό του εἶναι μουχλιασμένο καί πικρό;
-Μά, παιδί μου, διότι λειτουργεῖ μέ  ἀμφιβολία. Δηλαδή ἀμφιβάλλει ἄν κατέρχεται τό ῞Αγιο Πνεῦμα στήν 'Εκκλησία τοῦ Χριστοῦ πού ἀκολουθεῖ τό Νέο 'Ημερολόγιο. Μετέβη πρό καιροῦ σέ μιά ἐρημίτισσα τοῦ δάσους καί αὐτή τοῦ εἶπε ὅτι τό ῞Αγιο Πνεῦμα δέν κατέρχεται στήν Θεία Λειτουργία ἐξ αἰτίας τοῦ Νέου 'Ημερολογίου. Τοῦ εἶπα ὅτι πλανήθηκε, διότι δέν πιστεύει ὅτι τό ῞Αγιο Πνεῦμα κατέρχεται στά Μυστήρια τῆς 'Εκκλησίας μας!
Κάποτε ὁ πατήρ Καλλίστρατος τελοῦσε τήν Θεία Λειτουργία καί, ὅταν ἐκάλεσε τό ῞Αγιο Πνεῦμα νά κατέλθη, μέ ἔκπληξί του εἶδε ὅτι ὁ 'Αμνός ἔγινε κρέας καί ἔτρεχε τό ῞Αγιο Αἷμα ἀπό τό Δισκάριο καί τό 'Αντιμήνσιο. ῞Οταν παρετήρησε μέσα στό ῞Αγιο Ποτήριο εἶδε ἀνθρώπινο Αἷμα. Τότε μ' ἐκάλεσε καί μοῦ εἶπε:
-'Αδελφέ Κωνσταντῖνε, ἔλα ἐδῶ κοντά! Τί βλέπεις;
-Πώ, πώ, πάτερ Καλίστρατε! 'Η θεία Κοινωνία ἔγινε κρέας καί αἷμα!
Τότε ἔστειλα νά εἰδοποιήσουν γρήγορα τόν 'Ηγούμενο. ῞Οταν ἦλθε ὁ στάρετς, ἔβαλε μοναχούς νά διαβάζουν τό Ψαλτήριο στόν χορό καί εἶπε:
-῎Εε! Πάτερ Καλλίστρατε, πιστεύεις τώρα ὅτι ἔρχεται τό ῞Αγιο Πνεῦμα καί μεταβάλλει τά Δῶρα ἤ ὄχι;
-Συγχώρεσέ με, πάτερ! Κι ἔπεσε στά γόνατά του κλαίγοντας.
-Πρόσεχε! Κατῆλθε τό ῞Αγιο Πνεῦμα. Μετεβλήθη τό Σῶμα τοῦ Χριστοῦ σέ κρέας! Μετεβλήθη τό νερό καί κρασί σέ Τίμιο Αἷμα Του! Γιατί πλέον ἀμφιβάλλεις, πάτερ;
-Πιστεύω, Γέροντα. Σέ παρακαλῶ συγχώρεσέ με!
-Πιάσε καί σφίγξε τά Τίμια Δῶρα!
Κατόπιν μ' ἕνα σκαρπέλο ἄνοιξε μία ὀπή στήν Βάσι τῆς 'Αγίας Τραπέζης, διότι συμβολίζει τόν Τάφο τοῦ Κυρίου μας καί ἔθαψε ἐκεῖ τά ῞Αγια Μυστήρια, ὅπως μᾶς διδάσκουν οἱ ῞Αγιοι Πατέρες μας. Τό ῞Αγιο Ποτήριο τό ἁγίασε ἐκ νέου καί τό  ἔπλυνε μαζί μέ τό 'Αντιμήνσιο στό χωνευτήριο. Στάθηκα ἐκεῖ μέχρι νά τελειώση ὅλο τό ψαλτήριο. Κατόπιν  ἄρχισα πάλι τήν θεία Λειτουργία, συνεχίζοντας άπό τήν Προσκομιδή: <Εἷς τῶν στρατιωτῶν λόγχῃ τήν πλευράν αὐτοῦ ἔνυξε. . . > ῎Ετσι ἐπιτελέσθηκε ἡ Θεία Λειρτουργία καί δέν ἐπαναλήφθηκε πάλι αὐτό τό θαῦμα.
-Τώρα πιστεύεις; Τόν ἐρώτησε πάλι ὁ στάρετς.
-Πιστεύω, πάτερ!
Μετά ὁ πατήρ 'Ιωαννίκιος τόν ἐπετίμησε μέ ἀποχή ἀπό τήν Θεία Λειτουργία 40 ἡμέρες, λέγοντάς του: <Σοῦ ἔλεγα νά πιστεύης ἀκράδαντα, ἀλλά ἐσύ ἐπήγαινες στίς ἐρημίτισσες τοῦ δάσους νά διδαχθῆς γιά τό 'Ημερολόγιο!>
Αὐτό συνέβη τό 1932. Τόν ἴδιο καιρό ἤμουν μάρτυς κι ἑνός ἄλλου θαυμαστοῦ γεγονότος πού συνέβη στόν καιρό τῆς θείας Λειτουργίας.
Κάποια φορά, ὅταν λειτουργοῦσε ὁ πατήρ 'Ιωαννίκιος, μετά τόν καθαγιασμό τῶν Τιμίων Δώρων, ἔπεσε ἀπό τό ῞Αγιο Ποτήριο μία σταγόνα Αἵματος τοῦ Χριστοῦ ἐπάνω στό ῞Αγιο 'Αντιμήνσιο. 'Εκείνη ἡ σταγόνα ἄρχισε νά λάμπη καί μετά νά μεταβάλλεται σέ ἀκτῖνα. Τότε ὁ στάρετς 'Ιωαννίκιος μέ φώναξε γρήγορα:
-'Αδελφέ Κωνστατῖνε, ἔλα ἐδῶ κοντά!
Κυττάζοντας ἐγώ, μοῦ εἶπε ὁ στάρετς:
-Τί βλέπεις ἐδῶ στό ῞Αγιο 'Αντιμήνσιο;
-Βλέπω μία σταλαγματιά ἀπό τό ῞Αγιο Αἷμα. 'Ακτινοβολεῖ τόσο δυνατά, πού δέν ἠμπορῶ νά τήν ἀντικρύσω ἀπό κοντά!
Τότε ὁ στάρετς μοῦ εἶπε:
-Βλέπεις, Ποιόν ἡμεῖς οἱ ἁμαρτωλοί ὑπηρετοῦμε; Γι'αὐτό νά στέκεσαι μέ μεγάλο φόβο καί εὐλάβεια μπροστά στή 'Αγία Τράπεζα!
Κατόπιν, ὁ στάρετς 'Ιωαννίκιος κοινώνησε αὐτή τήν σταλαγματιά τοῦ 'Αγίου Αἵματος τοῦ Χριστοῦ.
'Αργότερα, ὅταν ἤμουν καί πάλι διακονητής τῆς ἐκκλησίας, ἦτο στό Μοναστήρι ἕνας ἱερεύς, πού εἶχε ἕλκος στομάχου, καί λειτουργοῦσε. 'Εξ αίτίας τῆς ἀσθενείας του δέν ἠμποροῦσε νά ὑποφέρη τόν καπνό τοῦ θυμιάματος. Αὐτός ὁ ἱερεύς μοῦ ἔλεγε νά εἶμαι προσεκτικός καί νά βάζω λίγο θυμίαμα στό θυμιατό, ἀλλά ἐγώ, ἀπό ἀπροσεξία μου, ἔσφαλα πάντοτε. 'Ο ἱερεύς, βλέποντας αὐτό, δέν μοῦ εἶπε ξανά τίποτε καί κρατοῦσε τήν λύπη μέσα του. ῞Οταν μιά νύκτα ἐπέστρεψα στό κελλίο μου ἀπό τόν ῎Ορθρο καί ἐξάπλωσα νά ξεκουρασθῶ, εἶδα μία φοβερά ὀπτασία. Εἶδα τόν  ἱερέα νά περιβάλλεται ἀπό ἀκτῖνες δυνατοῦ φωτός.
Τότε ἀντελήφθηκα ὅτι αὐτός ὁ ἱερεύς ἦτο ἅγιος. ῎Ετρεξα γρήγορα καί τοῦ ἐζήτησα συγχώρεσι. Κατόπιν, ἐκείνη τήν νύκτα ἐπῆγα στόν στάρετς καί τοῦ ἐξωμολογήθηκα τό πταῖσμα μου.

Μετάφρασις-ἐπιμέλεια ὑπό Μοναχοῦ Δαμασκηνοῦ Γρηγοριάτου

Ἱερά Μονή Ὁσίου Γρηγορίου 

Ἅγιον Ὅρος Ἄθω 

1999

Ἐπιμέλεια κειμένου   Αναβάσεις

________________________________________________

Τό κείμενο προέρχεται ἀπό τά ἀρχεῖα τοῦ πατρός Δαμασκηνοῦ Γρηγοριάτου, τόν ὁποῖον καί εὐχαριστοῦμε θερμά γιά τήν παραχώρηση τῶν ἀρχείων, ὅπως ἐπίσης εὐχαριστοῦμε καί τόν γέροντα τῆς Μονῆς Ὁσίου Γρηγορίου πατέρα Γεώργιο Καψάνη γιά τήν εὐλογία καί τήν ἄδεια δημοσίευσης.

Διαβάστε τά ὑπόλοιπα πατώντας   Κλεόπας Ηλίε - Ιωαννίκιος Μπάλαν

 

 http://anavaseis.blogspot.gr/2013/05/blog-post_5118.html

Τό θαυμαστό τέλος τοῦ ρασοφόρου Βασιλείου. Μέρος Γ'. Οἱ θαυμαστές ὀπτασίες τοῦ 'Αδελφοῦ Κωνσταντίνου. Ἡ ζωή καί οἱ ἀγῶνες τοῦ Γέροντος π. Κλεόπα Ἡλίε.

 Τό θαυμαστό τέλος τοῦ ρασοφόρου Βασιλείου.

Μέρος Γ'

π.Ἰωαννίκιος  Μπάλαν

'Επειδή λοιπόν, ἦτο ἄρρωστος ὁ πατήρ Γεράσιμος, δέν ἠμποροῦσε νά κατέβη στήν ἐκκλησία. 'Αλλά ἀπό τήν Θεία Λειτουργία δέν ἀπουσίαζε. Τόν μετέφεραν ἀδελφοί μέ μιά κουβέρτα καί τόν ἀκουμβοῦσαν στόν πρόναο.
-Πάτερ Γεράσιμε, τοῦ ἔλεγαν οἱ ἄλλοι, γιατί δέν μένεις στό κελλί σου μέχρι νά γίνης καλλίτερα;
-Πατέρες, συγχωρέστε με, τόν ἁμαρτωλό! ῏Ηλθα ν' ἀκούσω τήν Θεία Λειτουργία! ῎Ισως αὐτή νά εἶναι ἡ τελευταία Λειτουργία τῆς ζωῆς μου! Διότι ἀπό καμμία ἄλλη 'Ακολουθία δέν ἔχομεν ἀνάγκη γιά τήν σωτηρία μας, ὅσο ἀπό τήν Θεία Λειτουργία!
Κάποια νύκτα ἀπέθανε ἕνας γέροντας μοναχός. Τότε ὁ πατήρ Γεράσιμος εἶπε στούς ἄλλους μέ δάκρυα: «Νά γνωρίζετε, Πατέρες, ὅτι μετά τόν πατέρα Βασίλειο, ἔρχεται ἡ σειρά μου ν' ἀναχωρήσω ἀπ' αὐτή τήν ζωή».
Καί πράγματι, στίς 14 Σεπτεμβρίου 1933, στήν ῞Υψωσι τοῦ Τιμίου Σταυροῦ, ὁ μεγάλος ἀγωνιστής π. Γεράσιμος παρέδωσε τήν ψυχή του στά χέρια τοῦ Χριστοῦ, μέσα στό φέρετρο, τό ὁποῖον εἶχε κατασκευάση γιά τόν ἑαυτό του. Κάτω ἀπό τό κεφάλι του εὑρέθηκε γράμμα πού ἀπευθυνόταν στόν μικρότερο ἀδελφό του:
«'Αγαπητέ ἀδελφέ μου Κωνσταντῖνε, νά γνωρίζης ὅτι ἐσένα ὁ Θεός θά σέ κρατήση πολλά χρόνια σ' αὐτή τήν ζωή. Σέ παρακαλῶ νά μή μέ ξεχνᾶς ἐμένα τόν ἁμαρτωλό στίς ἅγιες προσευχές σου. Καθώς κι ἐγώ μέ πολλά δάκρυα παρεκάλεσα τόν Θεό γιά σένα καί γιά ὅλους τούς ἀδελφούς νά σᾶς ὁδηγήση  στόν δρόμο τῆς σωτηρίας!»

Οἱ θαυμαστές ὀπτασίες τοῦ 'Αδελφοῦ Κωνσταντίνου

Μέχρι πού συμπληρώθηκαν 40 ἡμέρες ἀπό τόν θάνατο τοῦ ἀδελφοῦ του Γερασίμου, ὁ Κωνσταντῖνος ἐδιάβαζε τό Ψαλτήριο, ἐνήστευε καί προσηύχετο γιά τήν σωτηρία του.
Κάποτε, ἐνῶ ξεκουραζόταν ὀλίγον, εἶδε ὅτι τό μνῆμα τοῦ ἀδελφοῦ του πού ἦτο στό παλαιό Κοιμητήριο, δίπλα στήν ἐκκλησία, ἀνοίχθηκε καί τό καπάκι τοῦ φερέτρου πῆγε σέ ἄλλο μέρος. 'Ενῶ ἀπό τό ῞Αγιο Βῆμα ἄρχισε νά τρέχη πρός τό μνῆμα μία πηγή ἀπό καθαρό νερό σάν κρύσταλλο καί ἡ μορφή τοῦ ἀδελφοῦ του γινόταν λευκή σάν τό χιόνι. Τότε ὁ Γεράσιμος ξύπνησε σάν ἀπό τόν ὕπνο καί τοῦ εἶπε: «'Αδελφέ Κωνσταντῖνε, οἱ προσευχές τῆς 'Εκκλησίας μ' ἔσωσαν. . . »
'Εκεῖνο τό ἔτος, μετά τήν μετάβασι τῶν 'Αδελφῶν πρός τόν Κύριο, ὁ Κωνσταντῖνος ἦτο πολύ λυπημένος γιά τόν πρόωρο θάνατό τους. ῞Ομως προσηύχετο μέ δάκρυα στόν Θεό νά τοῦ ἀποκαλύψη πού ἀκριβῶς εὑρίσκονται οἱ ψυχές τους. Καί μιά νύκτα, ἐκοιμᾶτο στό κελλί του καί δέν σηκώθηκε μέχρι τό πρωῒ.
'Αφοῦ ξύπνησε καί σηκώθηκε τό πρωῒ, ἡ ψυχή του ἦτο πολύ εἰρηνική καί πραεῖα. Μετά ἐπῆγε στόν 'Ηγούμενο καί τοῦ εἶπε τήν ὀπτασία πού εἶχε ἰδεῖ ἐκείνη τήν νύκτα. Τοῦ εἶπε ὅτι συναντήθηκε μέ τούς 'Αδελφούς του, τόν Βασίλειο, τόν Γεράσιμο καί μέ τίς 'Αδελφές του πού εἶχαν ἀναχωρήσει πρός τόν Κύριο μέσα σ' ἕνα θαυμαστό κῆπο μέ λουλούδια καί εὐωδία, μέ δένδρα φορτωμένα μέ καρπούς, ὅπου τά πουλιά κεηλαδοῦσαν τήν δόξα τοῦ Θεοῦ.
 ῞Ολη αὐτή τήν νύκτα τήν ἐπέρασα μαζί μέ τούς 'Αδελφούς μου βαδίζοντας καί ψάλλοντας μέ πολλή πνευματική χαρά μέσα στόν Κῆπο τοῦ Παραδείσου!
Στήν συνέχεια οἱ 'Αδελφοί του τόν παρηγόρησαν καί τόν ἐνεθάρρυναν ὅτι θά προσεύχωνται γι' αὐτόν γιά νά εἶναι μαζί πάντοτε. Τόν προέτρεψαν νά κάνη ὑπακοή καί νά προσεύχεται ἀδιάκοπα καί πολλοί ἄνθρωποι θ' ἀναπαυθοῦν κοντά του. Κατόπιν ἀποχωρίσθηκαν διακόπτοντας τήν χαρά τους καί τότε ὁ Κωνσταντῖνος ἐξύπνησε ἀπό τόν βαθύ του ὕπνο. Τότε ἡ ὥρα ἦτο 5 τό πρωῒ.

Μετάφρασις-ἐπιμέλεια ὑπό Μοναχοῦ Δαμασκηνοῦ Γρηγοριάτου

Ἱερά Μονή Ὁσίου Γρηγορίου 

Ἅγιον Ὅρος Ἄθω 

1999

Ἐπιμέλεια κειμένου   Αναβάσεις

________________________________________________

Τό κείμενο προέρχεται ἀπό τά ἀρχεῖα τοῦ πατρός Δαμασκηνοῦ Γρηγοριάτου, τόν ὁποῖον καί εὐχαριστοῦμε θερμά γιά τήν παραχώρηση τῶν ἀρχείων, ὅπως ἐπίσης εὐχαριστοῦμε καί τόν γέροντα τῆς Μονῆς Ὁσίου Γρηγορίου πατέρα Γεώργιο Καψάνη γιά τήν εὐλογία καί τήν ἄδεια δημοσίευσης.

Διαβάστε τά ὑπόλοιπα πατώντας   Κλεόπας Ηλίε - Ιωαννίκιος Μπάλαν

 

 http://anavaseis.blogspot.gr/2013/05/blog-post_8.html

Ἡ Προφητεία τοῦ 'Επισκόπου ἁγίου 'Ιωάννου. Τό θαυμαστό τέλος τοῦ ρασοφόρου Βασιλείου. Ἡ ζωή καί οἱ ἀγῶνες τοῦ Γέροντος π. Κλεόπα Ἡλίε.

Ἡ Προφητεία τοῦ 'Επισκόπου ἁγίου 'Ιωάννου

Μέρος Β'

π.Ἰωαννίκιος  Μπάλαν

 Τό Φθινόπωρο τοῦ ἔτους 1930, ὁ ρασοφόρος Βασίλειος ἔβοσκε τά πρόβατα μαζί μέ τόν ἀδελφό του Κωνσταντῖνο στήν περιοχή τῶν ὀρέων τῆς Σύχλας. 'Ο π. Βασίλειος ἐπήγαινε μπροστά ἀπό τά πρόβατα καί προσηύχετο, ἐνῶ ὁ Κωνσταντῖνος ἀκολουθοῦσε.
'Εκείνη τήν ὥρα πέρασε ἀπό δίπλα του ἕνας ἅγιος ἐρημίτης, ὁ 'Επίσκοπος 'Ιωάννης, συνοδευόμενος κι ἀπό ἕνα διάκονο. Αὐτός εἶχε φύγει ἀπό τό Κίεβο τό ἔτος 1918, ἐξ αἰτίας τῶν διωγμῶν τοῦ ἀθεϊστικοῦ καθεστῶτος. 'Ο 'Επίσκοπος 'Ιωάννης ἐμφανίσθηκε μπροστά τους, τούς εὐλόγησε καί τούς δύο καί ὡς προορατικός, εἶπε στόν νεώτερο ἀδελφό μέσω τοῦ διακόνου του, ὁ ὁποῖος ἐγνώριζε τήν ρουμανική γλῶσσα.
-'Αδελφέ Κωνσταντῖνε, εἰπέ στόν ἀδελφό σου Βασίλειο νά ἑτοιμάζεται καί νά πηγαίνη μπροστά, διότι ἔχει νά διανύση ἕνα πολύ μακρινό δρόμο!
'Ο διάκονος μετέφρασε τά λόγια αὐτά στόν ἀδελφό Κωνσταντῖνο. Κατόπιν ὁ μακάριος 'Επίσκοπος ἀνεχώρησε γιά τήν Σύχλα, στόν Πνευματικό του, ἱερομόναχο μεγαλόσχημο  Βασιανό, ὁ ὁποῖος ἀσκήτευε πλησίον τῆς σπηλιᾶς τῆς ὁσίας Θεοδώρας. 'Ο Κωνσταντῖνος ὅμως δέν κατεννόησε τί ἐσήμαιναν τά λόγια τοῦ 'Επισκόπου. 'Αλλά, ὅταν συναντήθηκαν μέ τόν ἀδελφό του τόν π. Βασίλειο, πού προπορευόταν τῶν προβάτων, τοῦ ἐμήνυσε τά λόγια αὐτοῦ τοῦ ἁγίου ἐρημίτου, ἐπισκόπου 'Ιωάννου.
'Ο π. Βασίλειος κατάλαβε τήν προφητεία τοῦ ἁγίου 'Επισκόπου, ὅτι σίγουρα ἔπρεπε νά ἑτοιμασθῆ διότι ἡ ὥρα τῆς ἀναχωρήσεώς του ἀπ' αὐτόν τόν κόσμο ἐπλησίαζε.

Τό θαυμαστό τέλος τοῦ ρασοφόρου Βασιλείου

Τήν ἄνοιξι τοῦ ἔτους 1931, αὐτός ὁ ταπεινός ὑποτακτικός καί πρῶτος γυιός στήν οἰκογένεια τοῦ  'Αλεξάνδρου 'Ηλίε, ἀρώστησε καί μεταφέθηκε στήν Σκήτη. Κάποτε, μετά τό τέλος τῆς Θείας Λειτουργίας καί προσευχόμενος μπροστά στήν ἐκκλησία, εἶδε μία φοβερή ὀπτασία. 'Από τόν φόβο του ἀρχισε νά κλαίη καί νά φωνάζη δυνατά:

'Υπεραγία Θεοτόκε, σῶσον με, διότι μέ κτυποῦν οἱ δαίμονες! Δέν μέ ἀφήνουν!
'Ενῶ πρός τούς Πατέρας πού ἄκουσαν τίς φωνές του καί συγκεντρώθησαν γύρω του, τούς εἶπε:
-Προσκυνεῖτε, Πατέρες! Προσκυνεῖτε! 'Ιδού ἦλθε ἡ Δέσποινά μας! 'Η Μητέρα τοῦ Κυρίου μας εἶναι ἐνώπιόν μας μέ τόν Σωτῆρα Χριστό στήν ἀγκαλιά της! Νάτην, εἶναι ψηλά ἐπάνω μας!. . .
-'Αδελφέ π. Βασίλειε, γιατί ἐφώναζες τόσο δυνατά; Τόν ἐρώτησαν οἱ Μοναχοί.
-Πατέρες, ὅταν προσευχόμουν μπροστά στήν ἐκκλησία, ξαφνικά ἐμφανίσθηκε μία ὁμάδα δαιμόνων πολύ φοβερῶν μέ πύρινα ρόπαλα στά χέρια τους κι ἄρχισαν νά μέ κτυποῦν σκληρά καί νά κραυγάζουν:
<Ματαίως προσεύχεσαι, δέν θά σωθῆς! Σύ εἶσαι ἰδικός μας, διότι εἶσαι ἁμαρτωλός>. Τότε ἄρχισα νά ἱκετεύω μέ ἐλπίδα τήν Κυρία μας Θεοτόκο. Τήν στιγμή ἐκείνη, κατέβηκε χαμηλά ἀπό τόν οὐρανό ἕνα ἄσπρο σύννεφο, πλημμυρισμένο στό φῶς, καί στάθηκε ἐπάνω ἀπό τήν ἐκκλησία μας. Μέσα στό σύννεφο εἶδα τήν Κυρία Θεοτόκο μέ τό Θεῖο Βρέφος στήν ἀγκάλη της καί μοῦ εἶπε:
-Μή φοβᾶσαι. 'Από σήμερα ἔχεις ἀκόμη τρεῖς ἡμέρες. Κατόπιν θά ἔλθης κοντά μας. 'Υστερα ὁ Σωτήρ μᾶς  εὐλόγησε ὅλους καί τό σύννεφο ἀνέβηκε πάλι στόν οὐρανό. . . . Πατέρες, μεγάλη εἶναι ἡ δύναμις καί ἡ παρρησία τῆς Κυρίας Θεοτόκου ἐνώπιον τοῦ Σωτῆρος μας 'Ιησοῦ Χριστοῦ καί πάρα πολύ ἀκούει τίς προσευχές της!
Στήν συνέχεια ὁ 'Ηγούμενος τοῦ εἶπε τά ἑξῆς:
-'Αδελφέ Βασίλειε, πρόσεχε νά μή σέ ἐξαπατήση ὁ νοητός ἐχθρός! Πρόσεχε τόν ἑαυτό σου καί τόν νοῦ σου, διότι πολλές εἶναι οἱ παγίδες του!
Μετά εἶπε πρός τούς ἄλλους 'Αδελφούς:
-'Εάν μετά ἀπό τρεῖς ἡμέρες ὁ π. Βασίλειος θ' ἀναχωρήση ἀπό κοντά μας, τότε πραγματικά ἡ Μητέρα τοῦ Κυρίου μας τοῦ ἐμφανίσθηκε! 'Εάν, δέν πεθάνη, τότε ὁ διάβολος τόν ἐξηπάτησε!
Μετά ἀπό τρεῖς ἡμέρες, ἀκριβῶς τήν ἴδια ὥρα τῆς ἐμφανίσεως τῆς Παναγίας μας, ὁ ρασοφόρος Βασίλειος 'Ηλίε ἐκοιμήθη ἐν εἰρήνη μέ τήν προσευχή στά χείλη του.
'Η ἄσκησις καί τό τέλος τοῦ μοναχοῦ Γερασίμου 'Ηλίε
'Ο μοναχός Γεράσιμος 'Ηλίε ἦτο μεγαλύτερος ἀδελφός τοῦ π. Κλεόπα. Αὐτός ἐποίμανε τίς ἀγελάδες τῆς Σκήτης ἐπί τέσσερα συνεχῆ χρόνια, διότι ἦτο μία Ψυχή  ἀγωνιστική καί φιλέρημη. Μετά τήν κουρά του σέ μοναχό ὁ π. Γεράσιμος ἐπολλαπλασίασε τίς ἀσκήσεις του. ῎Ελεγε καθημερινά τό Ψαλτήριο, ἐδιάβαζε τίς 'Ακολουθίες τοῦ νυχθημέρου, πολλές ἀπό τίς ὁποῖες τίς ἤξερε ἀπέξω, ἐνῶ τίς νύκτες ἔκανε ἑκατό μετάνοιες λέγοντας καί τήν εὐχή τοῦ 'Ιησοῦ. ῏Ητο ζηλωτής στά πνευματικά, σιωπηλός καί εἶχε μεγάλη εὐλάβεια στήν Παναγία μας. Συζητοῦσε λίγο καί εἶχε τό χάρισμα τὦν δακρύων.

Μετάφρασις-ἐπιμέλεια ὑπό Μοναχοῦ Δαμασκηνοῦ Γρηγοριάτου

Ἱερά Μονή Ὁσίου Γρηγορίου 

Ἅγιον Ὅρος Ἄθω 

1999

Ἐπιμέλεια κειμένου   Αναβάσεις

________________________________________________

Τό κείμενο προέρχεται ἀπό τά ἀρχεῖα τοῦ πατρός Δαμασκηνοῦ Γρηγοριάτου, τόν ὁποῖον καί εὐχαριστοῦμε θερμά γιά τήν παραχώρηση τῶν ἀρχείων, ὅπως ἐπίσης εὐχαριστοῦμε καί τόν γέροντα τῆς Μονῆς Ὁσίου Γρηγορίου πατέρα Γεώργιο Καψάνη γιά τήν εὐλογία καί τήν ἄδεια δημοσίευσης.

Διαβάστε τά ὑπόλοιπα πατώντας   Κλεόπας Ηλίε - Ιωαννίκιος Μπάλαν

 

 http://anavaseis.blogspot.gr/2013/05/blog-post_627.html

'Η δύναμις τοῦ Ψαλτηρίου. Ἡ ζωή καί οἱ ἀγῶνες τοῦ Γέροντος π. Κλεόπα Ἡλίε.

 Ἡ δύναμις τοῦ Ψαλτηρίου

Μέρος Α'

π.Ἰωαννίκιος  Μπάλαν

 

Μᾶς ἔλεγε ὁ π. Κλεόπας πᾶς ἐταξίδευσαν καί οἱ τρεῖς 'Αδελφοί στό Κέρναουτς, τό καλοκαίρι τοῦ 1930. Δεδομένου ὅτι ὁ Γεώργιος ὑπηρέτησε ἐκεῖ τήν στρατιωτική του θητεία, ἀπεφάσισαν νά ὑπάγουν μαζί γιά νά πάρουν τό δικό του ἀπολυτήριο τοῦ στρατοῦ.
Παίρνοντας εὐλογία ἀπό τόν π. 'Ιωαννίκιο, τόν ἡγούμενο τῆς Σκήτης, ἀνεχώρησαν μέ τά πόδια ἀπό τό Νεάμτς γιά τήν βορεινή Μολδαβία. Καθ' ὁδόν συμφώνησαν νά περπατοῦν σέ μιά ἀπόστασι 10-15 βημάτων μακριά ὁ ἕνας ἀπό τόν ἄλλον γιά νά λέγουν συνεχῶς τήν εὐχή καί τούς Ψαλμούς τοῦ Δαβίδ, τούς ὁποίους ἤξεραν ἀπό στήθους.
'Ο πρῶτος σταθμός πού ἔκαναν ἦτο τό Μοναστήρι τοῦ 'Αγίου Νεομάρτυρος 'Ιωάννου τῆς Σουτσεάβας. Κατόπιν ἀναχωρῶντας γιά τό Κέρναουτς, ἔφθασαν σ' ἕνα χωριό τοῦ νομοῦ Ντοροχόϊ καί δέν εὕρισκαν τόπο νά ξεκουρασθοῦν τήν νύκτα. 'Αλλά μία εὐσεβής γυναῖκα, βλέποντας τούς ξένους, τούς εἶπε:
-Τί ἐπιθυμεῖτε, ἀδελφοί;
-Ζητοῦμε κάποιο σπίτι νά φιλοξενηθοῦμε αὐτή τήν νύκτα καί δέν εὑρίσκουμε.
-῎Εχομεν ἐμεῖς ἕνα σπίτι στήν ἄκρη τοῦ χωριοῦ, στό ὁποῖο δέν μένει κανείς. 'Αλλά δέν γνωρίζω, ἄν θά ἠμπορέσετε νά κοιμηθῆτε σ' αὐτό, διότι κατοικεῖται ἀπό δαίμονες ἐξ αἰτίας μερικῶν μάγων!
-'Εάν μᾶς δέχεσθε, ἐμεῖς θά μείνουμε σ'αὐτό!
-Καλά, 'Αδελφοί, ἄϊντε νά σᾶς πάω ἐκεῖ.
Φθάνοντας σ' αὐτό τό σπίτι, οἱ 'Αδελφοί ἔφαγαν κάτι καί, ὅπως ἦσαν κουρασμένοι, ἐξάπλωσαν ἀμέσως. Μετά ἀπό ὀλίγη ἀνάπαυσι, τά κακά πνεύματα τούς ἐσήκωσαν ἀπό τόν ὕπνο, δημιουργώντας πολύ θόρυβο.
Τότε οἱ 'Αδελφοί ἐπῆραν τό ψαλτήριο στά χέρια τους, ἄναψαν κεράκια καί προσευχήθησαν ὅλοι μαζί περίπου τρεῖς ὧρες. Στήν ἀρχή ἄκουγαν θορύβους, φωνές καί κραυγές. Κατόπιν ἐπιμένοντας στήν προσευχή, οἱ δαίμονες ἔφυγαν ἐντροπιασμένοι, λόγω τῆς δυνάμεως τῶν Ψαλμῶν τοῦ Προφήτου Δαβίδ.
Κατά τό διάστημα τῆς ἡμέρας ἄκουσαν πάλι ὀλίγες δαιμονικές κραυγές, ἀλλά δέν ἐτόλμησαν οἱ πονηροί νά τούς πλησιάσουν.
Τό ἄλλο πρωῒ ἦλθε ἡ ἰδιοκτήτρια τοῦ σπιτιοῦ καί τούς ἐρώτησε πῶς ἐκοιμήθησαν καί, μαθαίνοντας γιά τά νυκτερινά τους ἐπεισόδια μέ τούς δαίμονες, τούς ἐζήτησε συμβουλές πῶς θά καθαρισθῆ τό σπίτι της ἀπό τά ἀκάθαρτα πνεύματα. Οἱ 'Αδελφοί τῆς εἶπαν νά διαβάζη τό βράδυ, τό πρωῒ καί τό μεσονύκτιο τούς Ψαλμούς τοῦ Δαβίδ, νά κάνη ὁ ἱερεύς 'Αγιασμό, νά νηστεύη, νά ἐξομολογῆται καί ἔτσι τά δαιμόνια θά φύγουν.
Φθάνοντας οἱ 'Αδελφοί στό Κέρναουτς, ἐπῆραν τά ἀναγκαῖα πιστοποιητικά ἀπό τήν διεύθυνσι καί ἐπέστρεψαν πάλι στό ἴδιο χωριό, ὅπου εἶχαν σταθμεύσει τήν προηγούμενη νύκτα. 'Η οἰκοκυρά ἐκείνου τοῦ σπιτιοῦ τούς δέχθηκε μέ χαρά καί τούς ὡμολόγησε ὅτι, ἀφ' ὅτου προσευχήθησαν αὐτοί, τό σπίτι δέν ἔχει ἐνοχληθῆ ἀπό τά πονηρά πνεύματα. Τότε κατάλαβε ἡ γυναῖκα ἐκείνη πόση δύναμι ἔχει τό Ψαλτήριο ἐναντίον τῶν ἀκαθάρτων πνευμάτων καί νοητῶν ἐχθρῶν μας.
'Η ἄσκησις τοῦ 'Αδελφοῦ Βασιλείου
'Επί τρία  χρόνια ὁ μεγαλύτερος ἀδελφός τοῦ π. Κλεόπα, ὁ ρασοφόρος Βασίλειος, εἶχε τό διακόνημα τοῦ κτηνοτρόφου στήν Συχαστρία. ῏Ητο πρᾶος καί γεμᾶτος ἀγάπη. ῞Ολοι τόν ἀγαποῦσαν ἀκόμη καί τά πρόβατα, οἱ σκύλλοι καί τά πουλιά τοῦ οὐρανοῦ.
'Η ἄσκησίς του ἦτο ἡ ἑξῆς: Κάθε ἡμέρα ἔτρωγε μία φορά, τό ἀπόγευμα στίς 3 ἡ ὥρα. 'Εγνώριζε καλά τό Ψαλτήριο, τίς ἑπτά 'Ακολουθίες τῆς 'Εκκλησίας μας καί προπαντός ἤξερε ἀπό στήθους τούς Χαιρετισμούς τῆς Θεοτόκου, τούς ὁποίους ἔλεγε καθημερινά, χωρίς σκοῦφο, ἐκεῖ πού ἔβοσκε τά πρόβατα στήν ἔξοχή. Τήν νύκτα ἔκανε 500 μετάνοιες καί διάβαζε τούς Βίους τῶν 'Αγίων, σκεπτόμενος πάντοτε τήν Κρίσι του Θεοῦ.
Μία ἄλλη ἄσκησί του ἦτο ἡ φροντίδα πού ἐπεδείκνυε γιά τούς ἐρημίτας τῶν γύρω δασῶν. 'Εκεῖνο τόν καιρό ἀσκήτευαν γύρω ἀπό τήν Συχαστρία καί τήν Σκήτη Σύχλα περισσότεροι ἀπό 40 ἐρημίτες, μοναχοί καί μοναχές. 'Ο π. Βασίλειος ἦτο ὁ φίλος τῶν ἐρημιτῶν. ῞Οταν συναντοῦσε κάποιον στά δάση καί μάλιστα ἦτο γνωστός του, τοῦ ἔβαζε μετάνοια καί τοῦ ἔλεγε:  «Εὐλόγησέ με, πάτερ καί παρακάλεσε τόν Θεό γιά μένα τόν ἁμαρτωλό! ῎Εχετε ἀνάγκη νά σᾶς φέρω κάτι φαγώσιμο ἀπό τήν στάνη μου;»
'Εάν ὁ ἐρημίτης εἶχε κάποια ἀνάγκη ὁ π. Βασίλειος τοῦ ἔφερνε τήν δεύτερη ἡμέρα τυρί, πατάτες, λαχανικά, ἁλάτι καί ἀλεύρι. καί εἶχε ἀρκετούς ἡσυχαστάς, τούς ὁποίους ἐγνώριζε καί τούς ἐσπισκεπτόταν στίς καλύβες καί σπηλιές τους.
Μιά φορά ἐρώτησε ἕνα 'Ησυχαστή:
-Πάτερ, τί νά κάνω γιά νά σωθῶ;
-'Αδελφέ, Βασίλειε, τοῦ εἶπε ὁ Γέροντας, προσεύχου πάντοτε, κάνε ὑπακοή μέ ἀγάπη καί νά ἔχης ταπείνωσι. ῎Αν φυλάξης αὐτά τά τρία, σίγουρα θά σωθῆς!

Μετάφρασις-ἐπιμέλεια ὑπό Μοναχοῦ Δαμασκηνοῦ Γρηγοριάτου

Ἱερά Μονή Ὁσίου Γρηγορίου 

Ἅγιον Ὅρος Ἄθω 

1999

Ἐπιμέλεια κειμένου   Αναβάσεις

________________________________________________

Τό κείμενο προέρχεται ἀπό τά ἀρχεῖα τοῦ πατρός Δαμασκηνοῦ Γρηγοριάτου, τόν ὁποῖον καί εὐχαριστοῦμε θερμά γιά τήν παραχώρηση τῶν ἀρχείων, ὅπως ἐπίσης εὐχαριστοῦμε καί τόν γέροντα τῆς Μονῆς Ὁσίου Γρηγορίου πατέρα Γεώργιο Καψάνη γιά τήν εὐλογία καί τήν ἄδεια δημοσίευσης.

Διαβάστε τά ὑπόλοιπα πατώντας   Κλεόπας Ηλίε - Ιωαννίκιος Μπάλαν

 

 http://anavaseis.blogspot.gr/2013/05/blog-post_4358.html

Οἱ πρῶτοι πειρασμοί τοῦ Δοκίμου Κωνσταντίνου. Ἡ ζωή καί οἱ ἀγῶνες τοῦ Γέροντος π. Κλεόπα Ἡλίε.

Οἱ πρῶτοι πειρασμοί τοῦ Δοκίμου Κωνσταντίνου

Ἡ ζωή καί οἱ ἀγῶνες τοῦ Γέροντος π. Κλεόπα Ἡλίε

Κεφάλαιο δεύτερο. 

῞Οταν ὁ ἀδελφός Κωνσταντῖνος ἦτο τσοπάνης μέ τά βόδια τῆς Μονῆς, ἔμενε στό κελλί μ' ἕναν ἄλλο 'Αδελφό, ὀνόματι Νικόλαο, στόν ὁποῖον τοῦ ἄρεσε πολύ ἡ τάξις καί ἡ καθαριότης. ῞Οταν ἐπέστρεψε κάποτε ἀπό τό διακόνημα ὁ Κωνσταντῖνος, ἔβγαλε τά τσαρούχια του ἔξω καί μπῆκε μέσα στό κελλί, χωρίς νά τινάξη τά ροῦχα του. 'Ο Δόκιμος Νικόλαος, ὅταν τόν εἶδε, τοῦ ἔδωσε μία μέ τό χέρι, διότι δέν διατηροῦσε τήν καθαριότητα.
Τότε ὁ Κωνσταντῖνος ἐπῆγε στούς μεγαλυτέρους 'Αδελφούς, ξυπόλυτος καί μισόγυμνος, ὅπως ἦτο, καί τούς εἶπε αὐτό πού τοῦ συνέβη, ἐνῶ αὐτοί τόν ἐπέπληξαν λέγοντάς του: «'Αδελφέ Κωνσταντῖνε, ποῦ εἶναι οἱ πληγές τοῦ Χριστοῦ στό σῶμα σου;»
'Αργότερα μᾶς ἔλεγε ὁ π. Κλεόπας: «Νά, πῶς μέ παρηγόρησαν οἱ μεγαλύτεροι 'Αδελφοί μου! καί μή ἔχοντας καταφύγιο, μ' ἐπῆρε ὁ ἀδελφός Βασίλειος, ὁ μελισσοκόμος τῆς Σκήτης, καί μέ φιλοξένησε γιά λίγο καιρό σέ μιά ἀποθήκη, ὅπου διατηροῦσε τίς κυψέλες».
Μᾶς ἔλεγε ἀκόμη ὁ π. Κλεόπας:«῞Οταν ἤμουν νεαρός, ἐρχόμουν ἀπό τόν σταῦλο τό βράδυ κι ἀναπαυόμουν μέχρι τά μεσάνυκτα. Εἴμασταν τέσσερεις ὑποτακτικοί στόν προϊστάμενό μας Πέτρο Γκανέα. Αὐτός εἶχε τό κελλί του καί ὅλοι ἐμεῖς κοιμώμασταν κάτω στήν ψάθα, διότι τά κελλιά μας ἦσαν πολύ μικρά. ῏Ηταν ὁ Συμεών, ὁ Νέστωρ, ὁ Παῦλος κι ἐγώ.
«῎Αϊντε, Κώστα, Νέστορ, Συμεών, Παῦλε, δέν ἀκούσατε τήν φωνή τοῦ 'Αρχαγγέλου;» ῏ Ηταν ἡ νυκτερινή  καμπάνα γιά τήν 'Ακολουθία. «Μή τεμπελιάζετε! ῎Αϊντε στήν προσευχή!» Μᾶς καλοῦσε στήν προσευχή, διότι, ἄν δέν ἐπηγαίναμε στόν ῎Ορθρο, τήν ἡμέρα ἐκείνη δέν μᾶς ἔδιναν φαγητό.

῎Αϊντε, Κώστε, βάλε καί τά τσαρούχια σου!» Τότε ἦτο χειμῶνας καί ἐγώ, ἐπειδή δέν ἤμουν ποδεμένος, ἔτρεχα στήν ἐκκλησία ξυπόλυτος. Τά τσαρούχια μου ἦσαν βρεγμένα καί εὑρίσκοντο κοντά στήν σόμπα τοῦ κελλιοῦ. ῎Εμεινα ξυπόλυτος στήν ἐκκλησία κι αὐτός ὁ Πέτρος Γκανέα εἶπε στόν Γέροντα π. 'Ιωαννίκιο «Γέροντα τό παιδί αὐτό στέκεται στήν γωνία, πίσω ἀπό τήν πόρτα καί περπατάει ξυπόλυτο καί στό χιόνι. Δέν θά ἀρρωστήση;»
Καί ὁ Γέροντας τοῦ ἀπήντησε: «῎Αφησέ τον, νά ἀσκῆται».
'Ιεροδιάκονος Χριστοφόρος ὁ 'Ησυχαστής
῞Οταν εὑρίσκοντο κάποτε οἱ 'Αδελφοί Βασίλειος καί Κωνσταντῖνος μέ τά πρόβατα στά δάση τῆς Σύχλας, συνάντησαν παρά πολλούς ἡσυχαστάς, κοντά στήν σπηλιά τῆς 'Οσίας Θεοδώρας καί στήν κορυφή Ρίπα τοῦ Κορόϊ, τρία χιλιόμετρα μακριά ἀπό τήν σκήτη Σύχλα.
Κάποια φορά εὑρῆκαν μία ἐρημική σπηλιά, κάτω ἀπό τίς ρίζες τῶν δένδρων στά βάθη τῶν 'Ορέων. 'Εκτύπησαν τήν πόρτα, ἀλλά δέν ἀπήντησε κανείς. Μπῆκαν μέσα, εἶδαν ἕνα τραπεζάκι καί ἕνα χαρτί τό ὁποῖο ἔγραφε: «'Εδῶ κατοικεῖ τό ἀγρίμι τῆς γῆς ἂ. ἄ. ». ῞Ενας ἀπό τούς 'Αδελφούς εἶπε: «Πόσους κρυμμένους δούλους ἔχει ὁ Θεός στά δάση αὐτά!»
Μετά ἀπό μερικές ἡμέρες ἔμαθαν τό μυστήριο τῆς σπηλιᾶς, διότι ἔφθασε ἕνα βράδυ στήν στάνη τῆς Σκήτης ὁ πατήρ πού ἀσκήτευε σ'  αὐτή τήν σπηλιά. ῏Ηταν ὁ ἱεροδιάκονος Χριστοφόρος ὁ 'Ησυχαστής. ῏Ηλθε μέ τόν ντορβᾶ στήν πλάτη του, ἔχοντας μέσα τό κρανίο ἑνός 'Οσίου, τό ὁποῖον εὑρῆκε στό δάσος κατά τρόπο θαυμαστό καί τό ὁποῖο ἐξέδιδε μία ὡραία εὐωδία. Μετά ὁ ἱεροδιάκονος ἐπῆγε μαζί μέ τούς 'Αδελφούς ἀπό τό μαντρί τῶν ζώων στόν 'Ηγούμενο τῆς Σκήτης. Τοῦ εἶπαν πῶς εὑρέθη αὐτό τό ἅγιο Λείψανο, τό ὁποῖον ἔφεραν μαζί τους. 'Η ἱστορία του ἔχει ὡς ἑξῆς.
<Τό περασμένο καλοκαίρι, τήν ἡμέρα τῆς ἑορτῆς τοῦ ἁγίου Προφήτου 'Ηλιοῦ, ἀφοῦ ἱερούργησα στήν Θεία Λειτουργία τῆς Σκήτης Σύχλας, ἐπέστρεφα στήν καλύβα μου στό δάσος. Στόν δρόμο, ἐπειδή ἤμουν κουρασμένος, ξάπλωσα καί κοιμήθηκα λίγο σ' ἕνα ξέφωτο. Ξαφνικά ὅμως ἕνα ἀόρατο χέρι μοῦ ἔστρεψε τό κεφάλι ἐκεῖ πού ἦσαν τά πόδια μου. 'Ενόμισα ὅτι θά ἦτο δαιμονικός πειρασμός. Ξάπλωσα κι ἀποκοιμήθηκα πάλι. Καί πάλι τό ἴδιο χέρι μέ ξύπνησε. 'Εκείνη τήν στιγμή βλέπω νά στέκεται στόν ἀέρα ἕνας ὅσιος ἀσκητής. ῏Ητο ντυμένος μέ ράσα, χωρίς σκοῦφο στό κεφάλι, μέ λευκά μαλλιά ριγμένα στίς πλάτες, μέ γένεια κανονικά, μέ πρόσωπο λαμπρό καί κρατοῦσε ἕνα κομποσχοίνι στό χέρι. Στήν συνέχεια μοῦ εἶπε μέ σιγανή φωνή:
-Μή φοβᾶσαι, πάτερ Χριστοφόρε. Εἶμαι ἕνας ταπεινός δοῦλος τοῦ Χριστοῦ πού ἀσκήτευσα σ' αὐτόν τόν τόπο, ἄγνωστος σέ ὅλους πρίν ἀπό πολλά χρόνια. 'Ετελείωσα τήν ζωή μου ἐδῶ καί τά λείψανά μου παραμένουν μέχρι τώρα ἄταφα. Λοιπόν, σήκω καί ἔχε ἐμπιστοσύνη. Βάδισε πρός τά δεξιά ἑκατό βήματα. Θά εὕρης δίπλα σ' ἕνα βράχο τά ὀστᾶ μου. Νά πάρης ὡς εὐλογία μόνο τό κεφάλι μου καί νά τό ἔχης μαζί σου σ' ὅλη σου τήν ζωή, διότι αὐτό θά σοῦ εἶναι μεγάλη βοήθεια. Τά ὑπόλοιπα λείψανά μου ὅμως νά μή τολμήσης νά τά πάρης, ἀλλά νά τά ἐνταφιάσης σ' ἐκεῖνο τό μέρος.
Τότε ἐγώ ἔκανα τό σημεῖο τοῦ Σταυροῦ, μήπως εἶναι πανουργία τοῦ δαίμονος καί ἀνεχώρησα γιά νά εὕρω τά Λείψανα. 'Αφοῦ τά εὑρῆκα, ἄρχισα νά προσεύχωμαι. Μετά τά ἀσπάσθηκα, ἐξεπλήρωσα τήν ἐντολή του καί ἀνεχώρησα μέ τό κρανίο του μέσα στόν ντορβᾶ μου γιά τήν καλύβα μου.
Αἰσθανόμουν πολύ εὐτυχής καί γεμᾶτος ἀπό πνευματική ἀγαλλίασι. 'Αλλά ἀναρωτιώμουν τίνος εἶναι αὐτό τό κρανίο. Προσευχόμενος γιά πολλή ὥρα, ἐμφανίσθηκε μπροστά μου ὁ ῞Οσιος καί μοῦ εἶπε: «Πάτερ Χριστοφόρε, σ' εὐχαριστῶ, διότι ἔθαψες τά ὀστᾶ μου καί ἔκανες ὑπακοή κρατῶντας μόνο τό κρανίο μου. 'Εάν τώρα ἐπιθυμῆς νά μάθης καί τ' ὄνομά μου, ὀνομάζομαι ἱερομόναχος μεγαλόσχημος Παῦλος>. ῎Ημουν ὁ Πνευματικός τῆς 'Αγίας Θεοδώρας τῆς Σύχλας».
Αὐτός ὁ 'Ιεροδιάκονος παρέμεινε στήν Σκήτη Συχαστρία τρεῖς ἡμέρες ἐπιτελῶντας καθημερινῶς τήν Θεία Λειτουργία μαζί μέ τόν ἡγούμενο π. 'Ιωαννίκιο. ῞Ολοι, ἐν τῶ μεταξύ οἱ Πατέρες ἀσπάσθηκαν τό ἅγιο Κρανίο τοῦ ὁσίου Παύλου.
Μετά ὁ πατήρ Χριστοφόρος ἐπέστρεψε στό δάσος μεταφέροντας καί τό κρανίο τοῦ 'Οσίου. Ματαίως προσεπάθησαν οἱ Πατέρες τῆς Συχαστρίας νά εὕρουν τήν σπηλιά του, διότι κανείς δέν τήν ἤξερε.
 'Αναφέρει ἡ παράδοσις τοῦ τόπου ἐκείνου ὅτι μεταξύ τῆς Σκήτης Σύχλα καί τῆς περιοχῆς Ρίπα τοῦ Κορόϊ ὑπάρχει ἕνας μυστικός τόπος τοῦ Θεοῦ, τόν ὁποῖον κανείς δέν μπορεῖ νά ἀνακαλύψη. 'Εκεῖ ἀγωνίσθηκαν διά μέσου τῶν αἰώνων πολλοί ἅγιοι 'Ησυχαστές. ῎Ισως ἐκεῖ νά ἐκοιμήθη καί ὁ πατήρ Χριστοφόρος μέ τό κρανίο τοῦ ὁσίου Παύλου στήν ἀγκαλιά του.

Μετάφρασις-ἐπιμέλεια ὑπό Μοναχοῦ Δαμασκηνοῦ Γρηγοριάτου

Ἱερά Μονή Ὁσίου Γρηγορίου 

Ἅγιον Ὅρος Ἄθω 

1999

Ἐπιμέλεια κειμένου   Αναβάσεις

________________________________________________

Τό κείμενο προέρχεται ἀπό τά ἀρχεῖα τοῦ πατρός Δαμασκηνοῦ Γρηγοριάτου, τόν ὁποῖον καί εὐχαριστοῦμε θερμά γιά τήν παραχώρηση τῶν ἀρχείων, ὅπως ἐπίσης εὐχαριστοῦμε καί τόν γέροντα τῆς Μονῆς Ὁσίου Γρηγορίου πατέρα Γεώργιο Καψάνη γιά τήν εὐλογία καί τήν ἄδεια δημοσίευσης.

Διαβάστε τά ὑπόλοιπα πατώντας   Κλεόπας Ηλίε - Ιωαννίκιος Μπάλαν

 

 http://anavaseis.blogspot.gr/2013/04/blog-post_5664.html

Οἱ δαιμονικοί πειρασμοί τοῦ ἀδελφοῦ Γεωργίου. Ἡ εἴσοδος τοῦ 'Αδελφοῦ Γεωργίου στήν Συχαστρία. Ἡ ζωή καί οἱ ἀγῶνες τοῦ Γέροντος π. Κλεόπα Ἡλίε.

Οἱ δαιμονικοί πειρασμοί τοῦ ἀδελφοῦ Γεωργίου

Ἡ ζωή καί οἱ ἀγῶνες τοῦ Γέροντος π. Κλεόπα Ἡλίε

Κεφάλαιο δεύτερο

 π.Ἰωαννίκιος  Μπάλαν

Τό ἔτος 1927, ὁ Γεώργιος ἀνεχώρησε γιά ὑποτακτικός τοῦ Γέροντος Παϊσίου στήν Σκήτη Κοζάντσεα. 'Εκεῖ ἔκανε ὑπακοή στόν Γέροντα, ἐργαζόταν στόν κῆπο, ἔψαλε στήν ἐκκλησία καί ἐπανελάμβανε πάντοτε τήν εὐχή τοῦ 'Ιησοῦ, τρώγοντας μία μόνο φορά τήν ἡμέρα. 'Ενίοτε μετέβαινε καί στήν Σκήτη Συχαστρία, πού εἶναι στά βουνά Νεάμτς.
Κάποτε ὅμως, πειρασθείς ἀπό τόν νοητό ἐχθρό καί ἀκολουθώντας τήν δική του γνώμη, μπῆκε στό κελλί του καί ἄφησε ἐπάνω στό τραπέζι τό ἑξῆς σημείωμα: <Συγχώρεσέ με, πάτερ Παῒσιε, ἀνεχώρησα γιά πέντε ἡμέρες στό δάσος  νά μετανοήσω>.
Τό βράδυ, διαβάζοντας ὁ Γέροντας τό σημείωμα, εἶπε: <Αὐτή ἡ δουλειά εἶναι τοῦ διαβόλου καί δέν θά ὠφελήση τόν ἀδελφό Γεώργιο αὐτή ἡ ἀναχώρησις, διότι ἔφυγε χωρίς εὐλογία!> Τά μεσάνυκτα ἐκτύπησε κάποιος τήν πόρτα τοῦ κελλιοῦ του.
- Εὐλόγησον, πάτερ Παῒσιε καί συγχώρεσέ με τόν ἁμαρτωλό.
- Ποιός εἶναι, ἐρώτησε ὁ Γέροντας.
- 'Ο 'Αδελφός Γεώργιος ὁ ἁμαρτωλός εἶμαι Γέροντα!
- Πῶς συμβαίνει αὐτό; 'Ο 'Αδελφός Γεώργιος ἀνεχώρησε γιά τό δάσος νά μετανοήση γιά πέντε ἡμέρες.
- Συγχώρεσέ με, πάτερ Παῒσιε, ἔσφαλα!
- 'Ο Θεός νά σέ συγχωρέση, ἀδελφέ Γεώργιε. ῎Ελα μέσα στό κελλί καί πές μου τί σοῦ συνέβη.
- 'Από καιρό ἤθελα, Γέροντα, νά προσεύχωμαι μόνος μερικές ἡμέρες στό δάσος. ῎Ετσι ἐπῆρα τό 'Ωρολόγιο τῆς 'Εκκλησίας, τό Ψαλτήριο, μερικά κεριά καί σπίρτα καί κρύφθηκα στό δάσος μέσα σέ μιά λακκοῦβα.
'Εκεῖ ἄρχισα νά κάνω μετάνοιες καί νά προσεύχωμαι. Τά μεσάνυκτα ἀκούω δίπλα μου μία φρικιαστική φωνή: <Τί κάνεις ἐδῶ;> Γυρίζω λίγο καί βλέπω ἕνα μαῦρο γίγαντα μέ μορφή τρομακτική. *Ηταν ὁ διάβολος! Κατόπιν μοῦ εἶπε: <Γιατί ἦλθες ἐδῶ χωρίς εὐλογία;> Τότε, κυριευμένος ἀπό μεγάλο φόβο, ἄφησα τό 'Ωρολογιο κι ἔφυγα τρεχᾶτος! Λοιπόν, σέ παρακαλῶ, πάτερ Παῒσιε, συγχώρεσέ με τόν ἁμαρτωλό καί δέξαι με πάλι κοντά σου!
'Από ἐκείνη τήν ὥρα ὁ ἀδελφός Γεώργιος δέν ἔκανε τίποτε χωρίς εὐλογία.

'Η εἴσοδος τοῦ 'Αδελφοῦ Γεωργίου στήν Συχαστρία. 

Κατά τήν λῆξι τοῦ ἔτους 1927, ὁ Γεώργιος μπῆκε στήν 'Αδελφότητα τῆς Σκήτης Συχαστρία. Βλέποντάς τον μέ πολύ ζῆλο ὁ 'Ηγούμενος τόν δοκίμασε μέ τόν ἑξῆς τρόπο: Τόν ἄφησε νά σταθῆ ἔξω ἀπό τήν πύλη τῆς Μονῆς ἐπί τρεῖς ἡμέρες. 'Εκεῖ ἀκόμη ἔπρεπε αὐτός νά κρατῆ στήν πλάτη του ἕνα σακκί χῶμα καί νά λέγη ἐπί 10 φορές τόν Πεντηκοστό ψαλμό. Μετά νά ξεκουράζεται λίγα λεπτά καί πάλι νά παίρνη τό σακκί στήν πλάτη ἐπαναλαμβάνοντας δεκάκις τόν ψαλμό. Στό τέλος τῆς τρίτης ἡμέρας ἦλθε ὁ 'Ηγούμενος καί τοῦ εἶπε:
῎Ακουσε, 'Αδελφέ Γεώργιε, σχετικά μέ τήν μοναχική ζωή. Αὐτή ἡ ζωή εἶναι δύσκολη. Πρέπει νά νηστεύης, νά προσεύχεσαι, νά κάνης ὅ, τιδήποτε σέ διατάσσουν οἱ ἄλλοι, νά μεταφέρης μέ ὑπομονή καί ἀγάπη στούς ὤμους σου τούς κόπους τῆς ἀσκήσεως  μέχρι τέλους τῆς ζωῆς σου. ῎Εχεις τήν ὑπομονή νά ζήσης στήν ἄσκησι αὐτή μέχρι τέλους ἐδῶ;
'Ο 'Αδελφός Γεώργιος τοῦ ἀπήντησε:
Συγχώρεσέ με τόν ἁμαρτωλό, ὁ Θεός μέ τήν βοήθειά του θά μοῦ δυναμώση τίς ἀσθενεῖς δυνάμεις νά πράξω καί ὑπομείνω ὅ, τι μέ ἀκολουθήσει σ' αὐτή τήν ζωή.
Τότε ὁ 'Ηγούμενος τόν δέχθηκε στήν Μονή καί τόν διώρισε στό διακόνημα τοῦ τσοπάνη ἀγελάδων.
'Η ἀναχώρησις στήν Σκήτη Συχαστρία τῶν 'Αδελφῶν Βασιλείου καί Κωνσταντίνου.
Τόν χειμῶνα τοῦ ἔτους 1929, μετά τήν ἑορτή τοῦ ἁγίου 'Ιεράρχου Νικολάου, ὁ Βασίλειος καί ὁ Κωνσταντῖνος ἀπεφάσισαν ν' ἀναχωρήσουν γιά τήν Σκήτη Συχαστρία τοῦ νομοῦ Νεάμτς γιά νά ὑπηρετήσουν μέ ὅλη τήν ψυχή τους τόν Χριστό. 'Αφοῦ προσευχήθηκαν πολύ στόν Θεό μέ νηστεία καί μετάνοιες, ἐπῆραν εὐλογία ἀπό τόν ἱερέα τοῦ χωριοῦ καί εἶπαν στούς γονεῖς τους τούς λογισμούς των.
Δέν ὑπῆρχε γιά τήν μητέρα τους, δυσκολώτερος χωρισμός ἀπ'αὐτόν. ῎Εκλαιγε ἡ καημένη ἀπαρηγόρητα, διότι τῆς ἔφευγαν ξαφνικά δύο νεαρά παιδιά της. 'Αλλά ὁ πατέρας τους τῆς ἔλεγε: <῎Αφησέ τους νά πᾶνε! Γιατί ἐμεῖς δέν εἴχαμε τό μυαλό τους, ὅταν εἴμασταν νέοι σάν αὐτούς. Νά, αὔριο θά πεθάνουμε καί τί μᾶς ὠφέλησε ἡ ζωή αὐτή;>
Στήν συνέχεια οἱ 'Αδελφοί ἑτοίμασαν τά πράγματά τους. ῞Ομως δέν ἐπῆραν μαζί τους, παρά δύο σακκίδια στά ὁποῖα εἶχαν μερικά ροῦχα. 'Ακόμη ἐπῆραν τήν 'Αγία Γραφή, τούς Βίους τῶν 'Αγίων, τό 'Ωρολόγιο, τό Ψαλτήρι καί δύο μεγάλες εἰκόνες, τίς ὁποῖες ἀγαποῦσαν πάρα πολύ. ῏Ησαν τοῦ 'Αγίου Γεωργίου καί τῆς Κυρίας Θεοτόκου
Κατόπιν, ἐγονάτισαν καί παρεκάλεσαν τόν Θεό καί τήν Κυρία Θεοτόκο νά εὐλογήσουν τό ταξίδι τους καί ν' ἀξιωθοῦν νά ἐπιδοθοῦν στίς πνευματικές ἀσκήσεις. Μέχρι τήν ἄκρη τοῦ χωριοῦ τούς συνώδευαν οἱ γονεῖς τους, οἱ ὁποῖοι ἔκλαιγαν ἀπό φυσική ἀγάπη πρός τά παιδιά τους καί δέν τούς ἦτο εὔκολο ν' ἀποχωρισθοῦν ἀπ' αὐτά. Τά παιδιά τους ὅμως τούς παρηγοροῦσαν καί τούς μιλοῦσαν γιά τόν Χριστό καί τήν αἰώνιο ζωή.
'Αλλά, βλέποντας ὅτι οἱ γονεῖς τους δέν ἠμποροῦσαν νά τούς ἀποχωρισθοῦν, ὁ μεγαλύτερος ἀδελφός, ὁ Βασίλειος, ἄρχισε νά τούς ψάλλει τό Κοντάκιο τοῦ 'Ακαθίστου τοῦ Σωτῆρος μας Χριστοῦ: <'Ιησοῦ γλυκύτατε τό φῶς τοῦ κόσμου, τῆς ψυχῆς μου φώτισον τούς ὀφθαλμούς. . . >
Κατόπιν ὑποκλίθηκαν κι ἐφίλησαν τά χέρια τῶν γονέων τους καί ἀνεχώρησαν γιά τήν Σκήτη Κοζάντσεα. Τήν στιγμή ἐκείνη οἱ γονεῖς τους ἔπεσαν κάτω κι ἄρχισαν νά κλαίγουν μέ ἀναφυλλητά.
Στήν Κοζάντσεα ἔμειναν μία ἡμέρα στόν καλό τους Γέροντα Παῒσιο, ὁ ὁποῖος τούς διηγόταν πάντοτε γιά τούς ἐρημίτες τῶν ὀρέων Νεάμτς. Τήν δεύτερη ἡμέρα ἀνεχώρησαν γιά τήν Σουτσεάβα παίρνοντας μαζί τους καί τόν ἀδελφό τους Γεώργιο, ὁ ὁποῖος εἶχε πάει γιά ἐπίσκεψι στήν Σκήτη Κοζάντσεα.

Μετάφρασις-ἐπιμέλεια ὑπό Μοναχοῦ Δαμασκηνοῦ Γρηγοριάτου

Ἱερά Μονή Ὁσίου Γρηγορίου 

Ἅγιον Ὅρος Ἄθω 

1999

Ἐπιμέλεια κειμένου   Αναβάσεις

________________________________________________

Τό κείμενο προέρχεται ἀπό τά ἀρχεῖα τοῦ πατρός Δαμασκηνοῦ Γρηγοριάτου, τόν ὁποῖον καί εὐχαριστοῦμε θερμά γιά τήν παραχώρηση τῶν ἀρχείων, ὅπως ἐπίσης εὐχαριστοῦμε καί τόν γέροντα τῆς Μονῆς Ὁσίου Γρηγορίου πατέρα Γεώργιο Καψάνη γιά τήν εὐλογία καί τήν ἄδεια δημοσίευσης.

Διαβάστε τά ὑπόλοιπα πατώντας   Κλεόπας Ηλίε - Ιωαννίκιος Μπάλαν

http://anavaseis.blogspot.gr/2013/04/blog-post_9824.html

Ἡ ζωή καί οἱ ἀγῶνες του. 'Η ἀφιέρωσίς του στήν Θεοτόκο. 'Η παιδική του ἡλικία. 'Η ζωή καί οἱ ἀγῶνες τοῦ Γέροντος π. Κλεόπα Ἡλίε. Κεφάλαιο δεύτερο.

  Ἡ ζωή καί οἱ ἀγῶνες του

  Κεφάλαιο δεύτερο.

 π.Ἰωαννίκιος  Μπάλαν

'Η ἀφιέρωσίς του στήν Θεοτόκο.
Δύο μῆνες μετά τήν γέννησί του, τό βρέφος Κωνσταντῖνος ἀρώστησε βαρειά. Γιά ἕνα διάστημα δέν ἔτρωγε σχεδόν τίποτε καί μόνο ἔκλαιγε ἡμέρα καί νύκτα. ῞Ολοι στό σπίτι ἀγωνιοῦσαν καί φρόντιζαν, ὅσο ἠμποροῦσαν, γιά νά ζήση.
Μή γνωρίζοντας τί ἐπί πλέον νά κάνη ἡ μητέρα του, θυμήθηκε τήν συμβουλή ἑνός Γέροντος τοῦ χωριοῦ νά πάη μέ τό ἄρρωστο μωράκι της στόν τότε φημισμένο Πνευματικό π. Κόνωνα Γαβριλέσκου τῆς Σκήτης Κοζάντσεα. Αὐτός ἦτο μέγας ἐξορκιστής τῶν δαιμόνων καί θεραπευτής πολλῶν ἀσθενῶν μέ τίς προσευχές του.
Φθάνοντας στό κελλί τοῦ Πνευματικοῦ π. Κόνωνος, ὅπου περίμενε πολύς κόσμος, τοῦ εἶπε τήν δυστυχία της κλαίγοντας γοερά:
Τί νά κάνω, Πάτερ, μ' αὐτό τό παιδί μου. 'Εδῶ κι ἀρκετό καιρό δέν τρώγει τίποτε καί μόνο κλαίει. Φοβοῦμαι μήπως μοῦ πεθάνει.
Ξέρεις τί θά κάνης; Νά τό ἀφιερώσης στήν Παναγία.
Πῶς νά τό ἀφιερώσω στήν Παναγία;
Νά, πῶς, τῆς εἶπε αὐτός. Πάρε τό παιδί στήν ἀγκαλιά σου καί τοποθέτησέ το μπροστά στήν εἰκόνα τῆς Κυρίας Θεοτόκου καί πές αὐτά τά λόγια: <Παναγία μου σοῦ προσφέρω αὐτό τό παιδί, τό ὁποῖο εἶναι ἄρρωστο! Κάνε ἐσύ ὅ, τι γνωρίζεις μ' αὐτό γιά νά γίνη καλά>.
Τότε ἡ μητέρα τοῦ παιδιοῦ προσκύνησε μέ δάκρυα τήν Εἰκόνα   τῆς Παναγίας καί, κάνοντας τρεῖς μετάνοιες, τῆς εἶπε κλαίγοντας: <Παναγία μου, σοῦ χαρίζω αὐτό τό παιδί μου. Εἶναι ἄρρωστο καί κλαίει πάντοτε. Κάνε μ' αὐτό ὅ, τι νομίζεις>. Καί ἔμεινε μπροστά στήν ἁγία Εἰκόνα της περί τίς τρεῖς ὧρες.
Ματά ὁ ἱερεύς, ἀφοῦ λειτούργησε, κοινώνησε τό μωρό τῶν 'Αχράντων Μυστηρίων καί τοῦ διάβασε εὐχές γιά τήν ὑγεία του κι ἀπ' ἐκείνη τήν ὥρα ἔγινε ὑγιές. Αὐτό ἦτο ἕνα ἀληθινό θαῦμα τῆς Παναγίας μας, διότι ἀπό τήν στιγμή ἐκείνη ὁ Κωνσταντῖνος δέν ἀρώστησε πάλι σ' ὅλη τήν ζωή του, μέχρι τοῦ θανάτου του.
 Μ' αὐτό τόν τρόπο εὐλόγησε ἡ Παναγία μας τήν μητέρα ἐκείνη, πού ἐγέννησε πολλά παιδιά μέ τόν φόβο τοῦ Θεοῦ.
'Η παιδική του ἡλικία.
'Από μικρό παιδί, ὁ π. Κλεόπας εἶχε πολλή εὐλάβεια στήν Κυρία Θεοτόκο. Στήν ἡλικία τῶν 11 ἐτῶν ἔμαθε ἀπέξω τούς Χαιρετισμούς της, ὅπως ὁ ἴδιος μοῦ ἔλεγε: <῎Ημουν βουτηγμένος στίς λάσπες, λόγῳ τῆς δουλειᾶς μου καί τό Προσευχητάριο τό εἶχα κρυμμένο κάτω ἀπό τήν μασχάλη μου. Μέχρι πού θά ἐρχόταν ὁ πατέρας μου μέ τήν καρότσα, ἐγώ εὕρισκα χρόνο κι ἐδιάβαζα ἕνα Οἷκο, μάθαινα ἕνα Κοντάκιο. Κι ἔτσι ἔμαθα τόν 'Ακάθιστο ῞Υμνο τῆς Θεοτόκου>.
῞Ολα τ' ἀδέλφια του ἀγαποῦσαν τήν ἐγκράτεια ἀπό μικρά. 'Η μητέρα του, ἔλεγε, τούς ἔβαζε ἐνίοτε κρέας στό ταγάρι, τήν περίοδο πού δέν εἶχαν νηστεία. 'Αλλ' αὐτά δέν τό ἔτρωγαν. Τό ἔδιναν στούς ἄλλους κι αὐτά ἔτρωγαν λίγο ψωμί καί ὅ, τι ἄλλο εἶχαν.
Μᾶς ἔλεγε πάλι ὁ π. Κλεόπας ὅτι: <῞Οταν ἤμουν μικρός καί ἐπέστρεφα ἀπό τό σχολεῖο, περνοῦσα μέσα ἀπό ἕνα χωριό καί, βλέποντας ὅτι τ' ἄλλα παιδιά πετοῦσαν πέτρες ἐπάνω σέ μιά κόκκινη λαμαρίνα ἑνός σπιτιοῦ, ἄρχισα νά πετῶ κι ἐγώ. ῎Ακουσε ὁ δάσκαλός μας τόν θόρυβο, μᾶς ἔπιασε ὅλους καί μᾶς ἄρχισε στά χαστούκια. Τόν εὐχαριστῶ διότι μοῦ ἔδωσε καλό μάθημα καί τόν μνημονεύω μέχρι τώρα στήν προσευχή μου!>
῎Ελεγε ἡ μητέρα του γιά τόν Κωνσταντῖνο ὅτι ἀπό παιδί μισοῦσε τά κοσμικά πράγματα καί τά ἀπέφευγε. ῞Οταν μεγάλωσε καί πήγαινε μέ τά πρόβατα, ἄν συνέβαινε νά γίνεται γάμος σέ κάποιο χωριό καί ἄκουγε μουσική καί τραγούδια, δέν περνοῦσε ἀπ' ἐκεῖ, ἀλλά περνοῦσε μακριά ἀπό ἄλλο δρόμο κι ἔτσι ἔφθανε στό σπίτι μας.

Μετάφρασις-ἐπιμέλεια ὑπό Μοναχοῦ Δαμασκηνοῦ Γρηγοριάτου

Ἱερά Μονή Ὁσίου Γρηγορίου 

Ἅγιον Ὅρος Ἄθω 

1999

Ἐπιμέλεια κειμένου   Αναβάσεις

________________________________________________

Τό κείμενο προέρχεται ἀπό τά ἀρχεῖα τοῦ πατρός Δαμασκηνοῦ Γρηγοριάτου, τόν ὁποῖον καί εὐχαριστοῦμε θερμά γιά τήν παραχώρηση τῶν ἀρχείων, ὅπως ἐπίσης εὐχαριστοῦμε καί τόν γέροντα τῆς Μονῆς Ὁσίου Γρηγορίου πατέρα Γεώργιο Καψάνη γιά τήν εὐλογία καί τήν ἄδεια δημοσίευσης.

Διαβάστε τά ὑπόλοιπα πατώντας Κλεόπας Ηλίε - Ιωαννίκιος Μπάλαν
http://anavaseis.blogspot.gr/2013/04/blog-post_14.html

Πνευματικοί Διάλογοι με τον Ρουμάνο ησυχαστή π. Ηλίε Κλεόπα. Δέκατη συνομιλία (ερωτ.293). Τελευταῖο

Πνευματικοί Διάλογοι με τον Ρουμάνο ησυχαστή π. Ηλίε Κλεόπα. Δέκατη συνομιλία (ερωτ.293)

293. Τώρα πού φθάσαμε στο τέλος αυτών των πνευματικών συνομιλιών, θα σας παρακαλέσω, πάτερ Κλεόπα, να δώσετε καί σε μένα προσωπικά μία ωφέλιμη συμβουλή.

 Πάτερ Ίωαννίκιε, τίποτε δεν είναι τόσο εύκολο όσο να διδάσκεις τους άλλους καί τίποτε δεν είναι τόσο δύσκολο όσο να εκτελείς αυτά πού διδάσκεις. Πρώτα - πρώτα να έχουμε συναίσθηση ότι σε κάθε στιγμή λυπούμε τον Θεό. Χωρίς αυτή την καρδιακή ταπείνωση δεν μπορούμε να σωθούμε. Εγώ έτσι τουλάχιστον αρχίζω την εξομολόγηση μου.
Κατόπιν, εάν θέλεις να σωθείς, φύλαξε αυτά τα τρία πράγματα, όπως λέγει ό Μέγας Αντώνιος: Να μη μεταβαίνεις από το ένα μοναστήρι στο άλλο, να έχεις πάντοτε τον Θεό μπροστά στα μάτια σου καί οτιδήποτε κάνεις να το κατοχυρώνεις με χωρία της Αγία Γραφής καί των Αγίων Πατέρων.
Ένας άλλος πατήρ έλεγε: «Να μένεις συχνά στο κελί σου, να έχεις τους αδελφούς ως αγγέλους, ζήτησε να έχεις την ειρήνη καί θα σωθείς». "Έτσι καί εμείς πάτερ, να φυλάξουμε με ακρίβεια τίς διδασκαλίες των Αγίων Πατέρων, τίς εντολές του Σωτήρος ημών Ιησού Χριστού καί με την Χάριν Του ελπίζουμε να σωθούμε καί να φιλοξενηθούμε στην αιώνια ανάπαυση. Αμήν.

Εκδόσεις Ορθόδοξος Κυψέλη 1980

Πηγή στο διαδίκτυο - Ἐπιμέλεια κειμένου   Αναβάσεις

________________________________________________

Τό κείμενο προέρχεται ἀπό τά ἀρχεῖα τοῦ πατρός Δαμασκηνοῦ Γρηγοριάτου, τόν ὁποῖον καί εὐχαριστοῦμε θερμά γιά τήν παραχώρηση τῶν ἀρχείων, ὅπως ἐπίσης εὐχαριστοῦμε καί τόν γέροντα τῆς Μονῆς Ὁσίου Γρηγορίου πατέρα Γεώργιο Καψάνη γιά τήν εὐλογία καί τήν ἄδεια δημοσίευσης.

Διαβάστε τα υπόλοιπα πατώντας  Πνευματικοί Διάλογοι με τον Ρουμάνο ησυχαστή π. Ηλίε Κλεόπα
 http://anavaseis.blogspot.gr/2012/11/293.html

Πνευματικοί Διάλογοι με τον Ρουμάνο ησυχαστή π. Ηλίε Κλεόπα. Δέκατη συνομιλία (ερωτ. 289 -291)

Πνευματικοί Διάλογοι με τον Ρουμάνο ησυχαστή π. Ηλίε Κλεόπα. Δέκατη συνομιλία (ερωτ. 289 -291)

289.  Που πιστεύετε ότι σώζονται οι μοναχοί ευκολότερα; Στην κοινοβιακή ζωή, στην ιδιόρρυθμη ή στην ησυχαστική;

Λέγει ό άγιος Θεόδωρος ό Στουδίτης τα έξης: «Οι μοναχοί των κοινοβίων σώζονται κατά χιλιάδες, ενώ της ιδιορρύθμου ζωής, ένας στους χίλιους».
Στην κοινοβιακή ζωή πρέπει να υπάρχει ένας  νους, μία σκέψης για όλους καί μία ψυχή σ' όλα τα σώματα, όπως λέγει ό Μέγας Βασίλειος.
Ενώ στην Ιδιόρρυθμη ή κελιώτικη ζωή κάνει καθένας ότι θέλει. Κανείς δεν τον κυβερνάει καί δεν του κόβει το θέλημα, παρά μόνο ή συνείδησης του τον καθοδηγεί καί ο Πνευματικός, εάν τον συμβουλεύεται.
Όσο άφορα αυτά να προσέξουμε καί τα λόγια του Γέροντος μας καί ηγουμένου της Συχαστρίας, π. Ίωαννικίου Μορόϊ, ό όποιος έλεγε: «Πατέρες καί αδελφοί, Όταν θα καταστραφεί ή κοινοβιακή ζωή στα μοναστήρια τότε αυτά θα ερημώσουν». Καί έτσι είναι.

290.  Κατά την ταξί της μοναχικής ζωής σήμερα, με ποια κανονι¬κή αιτία μπορεί κάποιος μοναχός να αναχώρηση από το μοναστήρι της Μετανοίας του;

Τρεις είναι οι λόγοι για τους οποίους ένας μοναχός μπορεί να φυγή σε άλλο μοναστήρι καί συγκεκριμένα: Εάν μένουν στο μοναστήρι γυναίκες, εάν είναι μικρά παιδιά καί εάν ό ηγούμενος είναι αιρετικός. Τέταρτος λόγος, κατά τον Μέγα Βασίλειο, είναι, όταν ένας μοναχός τραυματίσθηκε πνευματικά στο μοναστήρι του, οπότε μπορεί να πάει σε άλλο.

291.  Ποια είναι ή σπουδαιότητα της Θείας Λειτουργίας;
Ή Θεία Λειτουργία έχει χαρακτήρα καί θυσίας καί δείπνου. Με την λειτουργική Θυσία ξεπλένονται οί αμαρτίες αυτών πού μνημονεύονται με την εξαγωγή μερίδων στην Προσκομιδή καί κάθε φορά με αυτή την Ιερά Θυσία προσφέρεται ως δώρο το δείπνο του Κυρίου, δηλαδή το Σώμα καί το Αίμα του Χριστού.
Όσο διάστημα θα τελείται ή Θεία Λειτουργία στην γη αυτό θα είναι καί το σημείο ότι το έλεος του Θεού δεν μας εγκατέλειψε ακόμη. Ενώ Όταν θα παύση ή Θυσία καί προσφορά, όπως λέγει Δανιήλ ό προφήτης, τότε θα έλθει το τέλος του κόσμου. Διότι δεν θα ερημώσουν καί κάψουν τα όπλα την γη, αλλά ή ανομία θα ερήμωση όλη την γη καί θα καταστρέψει τους θρόνους των δυναστών.

Εκδόσεις Ορθόδοξος Κυψέλη 1980

Πηγή στο διαδίκτυο - Ἐπιμέλεια κειμένου   Αναβάσεις

________________________________________________

Τό κείμενο προέρχεται ἀπό τά ἀρχεῖα τοῦ πατρός Δαμασκηνοῦ Γρηγοριάτου, τόν ὁποῖον καί εὐχαριστοῦμε θερμά γιά τήν παραχώρηση τῶν ἀρχείων, ὅπως ἐπίσης εὐχαριστοῦμε καί τόν γέροντα τῆς Μονῆς Ὁσίου Γρηγορίου πατέρα Γεώργιο Καψάνη γιά τήν εὐλογία καί τήν ἄδεια δημοσίευσης.

Διαβάστε τα υπόλοιπα πατώντας  Πνευματικοί Διάλογοι με τον Ρουμάνο ησυχαστή π. Ηλίε Κλεόπα
http://anavaseis.blogspot.gr/2012/11/289-291.html

Πνευματικοί Διάλογοι με τον Ρουμάνο ησυχαστή π. Ηλίε Κλεόπα. Δέκατη συνομιλία (ερωτ.292)

Πνευματικοί Διάλογοι με τον Ρουμάνο ησυχαστή π. Ηλίε Κλεόπα. Δέκατη συνομιλία (ερωτ.292)

292. Πάτερ Κλεόπα πότε ήλθατε στο μοναστήρι;

Οι γονείς μου απέκτησαν δέκα παιδιά από τα όποια τα πέντε, τέσσερα αγόρια καί ένα κορίτσι επήγαμε σε μοναστήρια. Ό μεγάλος αδελφός μου, ονόματι Μιχαήλ ασκήτευε στα βουνά Τσεαχλέου.
Ή αδελφή μου Αικατερίνη έγινε μοναχή στο μοναστήρι Παλαιά Άγαπία, ενώ εγώ καί δύο μεγαλύτερα αδέλφια μου, ό Βασίλειος καί ό Γεώργιος, ήλθαμε στην Συχαστρία. Μέχρι το 1935 πέθαναν όλοι οί αδελφοί μου, κατόπιν απέθανε καί ό πατέρας μου Αλέξανδρος.
Έζησα πλέον εγώ, ως ηγούμενος τότε του μοναστηρίου Συχαστρία καί ή μητέρα μου στο σπίτι, στην κοινότητα Σουλίτσα -Μποντοσάνι. Το έτος 1946 μετέφερα την μητέρα μου στην Συχαστρία, όπου την έκειρα μοναχή καί την έστειλα στην Παλαιά Άγαπία, όπου έζησε μέχρι το 1968 καί έφυγε για τον Κύριο σε ηλικία 92 ετών.
Ό ερχομός μου στο μοναστήρι έγινε ως έξης: στις 12 Δεκεμβρίου 1929, μνήμη του αγίου ιεράρχου Σπυρίδωνος, Όταν ήμουν 17 ετών έφυγα από το πατρικό σπίτι με τον μεγαλύτερο αδελφό μου Βασίλειο με τους ντορβάδες μας στην πλάτη. Στον ένα είχαμε τους βίους των Αγίων, το ψαλτήρι, το Ωρολόγιο καί την Αγία Γραφή, ενώ στον άλλο είχαμε δύο μεγάλες ζωγραφιστές εικόνες, ή μία της Θεοτόκου καί ή άλλη του Αγίου Γεωργίου.

Τίποτε άλλο δεν πήραμε από το σπίτι. Οί γονείς μας Αλέξανδρος καί Άννα μας συνόδευσαν κλαίγοντας μέχρι κάτω την πεδιάδα, στην περιοχή πού ονομάζεται «Το φαράγγι του Βόδα».
Τότε ό αδελφός μου Βασίλειος άρχισε να ψάλλει το κοντάκιο των Χαιρετισμών του Σωτήρος Ιησού Χρίστου μας: «Ιησού γλυκύτατε το Φως του κόσμου, της ψυχής μου φώτισαν τους οφθαλμούς...».
Κατόπιν ασπασθήκαμε τα χέρια των γονέων μας, επήραμε την ευχή των καί αναχωρήσαμε για την σκήτη Κοζάντσεα. Εκείνη τη στιγμή οί γονείς μας έπεσαν κάτω καί έκλαιγαν με αναφιλητά.... Στην Κοζάντσεα μείναμε μία νύκτα κοντά στον π. Παΐσιο.
Μετά επήραμε καί τον αδελφό μας Γεώργιο καί ήλθαμε καί οί τρεις στην Σουτσεάβα, προσκυνήσαμε τα Λείψανα του αγίου Ιωάννου του Νέου καί κατεβήκαμε κάτω στο μοναστήρι Συχαστρία. Εδώ ήταν ηγούμενος ό πρωτοσύγκελος Ιωαννίκιος Μορόϊ.
 Όταν μας είδε, μας κράτησε τρεις ημέρες καί τρεις νύκτες έξω στην πόρτα του μοναστηρίου, για να μας δοκιμάσει εάν έχουμε υπομονή για την μοναχική ζωή. Μόνο το βράδυ μας άφηνε να κοιμηθούμε μέσα σ' ένα κελί. Μετά από τρεις ήμερες νηστείας, προσευχής καί πειρασμών, μας κάλεσε στην εκκλησία, μας εξομολόγησε, μας κοινώνησε των Άχραντων Μυστηρίων καί μας έδωσε κελιά καί διακονήματα στο μοναστήρι.
Μ' αυτό τον τρόπο μπήκαμε στην μοναχική ζωή. Κατόπιν το 1931 καί 1933 πέθαναν τα αδέλφια μου καί έμεινα πλέον μόνος. Το 1937 εκάρη μοναχός καί έ-βοσκα τα πρόβατα του μοναστηρίου επί δέκα χρόνια. Κατά τα έτη 1942 -1945 μου ανέθεσαν την διακυβέρνηση του μοναστηρίου, επειδή ό Ηγούμενος ήταν άρρωστος.
Τον Ιανουάριο του 1945 χειροτονήθηκα Ιερεύς καί εξελέγην ηγούμενος της Μετανοίας μου, στην θέση του αποβιώσαντος Γέροντος μου ηγουμένου Ίωαννικίου.

Εκδόσεις Ορθόδοξος Κυψέλη 1980

Πηγή στο διαδίκτυο - Ἐπιμέλεια κειμένου   Αναβάσεις

________________________________________________

Τό κείμενο προέρχεται ἀπό τά ἀρχεῖα τοῦ πατρός Δαμασκηνοῦ Γρηγοριάτου, τόν ὁποῖον καί εὐχαριστοῦμε θερμά γιά τήν παραχώρηση τῶν ἀρχείων, ὅπως ἐπίσης εὐχαριστοῦμε καί τόν γέροντα τῆς Μονῆς Ὁσίου Γρηγορίου πατέρα Γεώργιο Καψάνη γιά τήν εὐλογία καί τήν ἄδεια δημοσίευσης.

Διαβάστε τα υπόλοιπα πατώντας  Πνευματικοί Διάλογοι με τον Ρουμάνο ησυχαστή π. Ηλίε Κλεόπα
http://anavaseis.blogspot.gr/2012/11/292.html

Πνευματικοί Διάλογοι με τον Ρουμάνο ησυχαστή π. Ηλίε Κλεόπα. Δέκατη συνομιλία (ερωτ. 283 -284)

Πνευματικοί Διάλογοι με τον Ρουμάνο ησυχαστή π. Ηλίε Κλεόπα. Δέκατη συνομιλία (ερωτ. 283 -284)

283.    Με ποιο είδος προσευχής μπορούμε να φθάσουμε στην θερμή καρδιακή προσευχή;

Με κάθε είδος μπορούμε να αποκτήσουμε την καρδιακή προσευχή. Καί με την ανάγνωση του ψαλτηρίου, εάν την κάνουμε με μεγάλη πίστη καί προσοχή καί με τίς μετάνοιες καί με τους Χαιρετισμούς καί ακόμη με την πνευματική ψαλμωδία, με την νηστεία, και με την ολονύκτια αγρυπνία.
Οί Άγιοι Πατέρες όμως έχουν εκλέξει την ευχή του Ιησού για την απόκτηση της καρδιακής προσευχής, ως την πλέον κατάλληλη. Ανώτερη από την καρδιακή προσευχή είναι ή έκστασης, ή αρπαγή του νου, πού ονομάζεται από τους πατέρας «πνευματική θεωρία», καί συμβαίνει όταν καθαρίζεται τελείως ή  καρδιά.
Σ' αυτή την βαθμίδα έφθασε ό Μωυσης, ό Ηλίας, όταν αξιώθηκαν να μιλήσουν με τον Θεό καί είδαν την δόξα Του καί ιδιαίτερα ό Απόστολος Παύλος, ό όποιος ανέβει μέχρι τρίτου ουρανού.
Στην τελευταία αυτή βαθμίδα της προσευχής οί σωματικές δυνάμεις παραμένουν στον άνθρωπο, αλλά τίς κυβερνάει το Άγιο Πνεύμα όπου καί όπως θέλει, διότι ό άνθρωπος δεν μπορεί να τίς κυβέρνηση.
 Ό νους του ανθρώπου σε τέτοιες στιγμές λειώνει σαν κερί στην φωτιά από την δύναμη του θείου πυρός καί παύουν οί ενέργειες του. Δεν μπορεί τότε ό άνθρωπος με την ανθρώπινη αντίληψη να καταλάβει τα μυστήρια αυτά του Θείου Πνεύματος.
Ούτε τίς θείες αποκαλύψεις κατά τον καιρό της προσευχής, δεν μπορεί να εξήγηση στους άλλους αυτός πού τίς είδε, αλλά μόνο σ' άλλους πού ευρίσκονται υψηλότερα άπ' αυτόν. όπως ήταν ό προφήτης Δανιήλ. Αυτός δεν μπορούσε να εξήγηση τίς θείες αποκαλύψεις αλλά του τίς εξήγησε ό αρχάγγελος Γαβριήλ.

284. Γνωρίσατε κανένα μοναχό ή λαϊκό ό όποιος να έχει την καρδιακή προσευχή;

Γνώρισα μερικούς ερημίτες, πού ζούσαν στις τρώγλες των δασών γύρω από το μοναστήρι Συχαστρία, την Σύχλα, την Παλαιά Άγαπία, το Ποκρώβ, αλλά πόσο είχαν προοδεύσει στην αρετή μόνο ό Θεός το γνωρίζει. Τώρα όλοι αυτοί έφυγαν άπ' αυτό τον κόσμο.
Είχαν επίσης την καρδιακή προσευχή πατέρες από το μοναστήρι μας, την Συχαστρία, όπως ό π. Γερβάσιος Γκάσπαρ, ό Παΐσιος Νικητένκου, μάγειρας του μοναστηρίου (1970) καί ίσως ό αδελφός μου, Γεράσιμος Ήλίε.
Όμως ή καρδιακή προσευχή είναι ένα μυστικό έργο, το όποιο μόνο ό Θεός το γνωρίζει, καί αυτός πού την έχει πολύ δύσκολα την λέγει στους άλλους.
Μάλιστα μερικές φορές ούτε ό ίδιος άνθρωπος δεν γνωρίζει ότι έχει την καρδιακή προσευχή. Υπάρχουν καί λαϊκοί πού έχουν αυτή την πνευματική προσευχή, ώστε ξεπερνούν καί τους μοναχούς. Να σας ειπώ ένα θαυμαστό γεγονός πού είδα εδώ στην εκκλησία, πριν από δέκα χρόνια.
Ευρισκόμουν στο Άγιο Βήμα. Είχα έλθει στην Εκκλησία από τίς 4 το πρωί καί διάβαζα την Θεία Μετάληψη μπροστά στην Αγία Τράπεζα γονατιστός. Μετά από λίγη ώρα μπήκε μέσα μία γυναίκα να προσευχηθεί, ή οποία είχε έλθει από το βράδυ στο μοναστήρι. Δεν την γνώριζα.
Προσκυνούσε όλες τίς εικόνες καί έκανε παντού μετάνοιες. Δεν γνώριζε ότι κάποιος ήταν στην εκκλησία. Ήταν σκοτάδι διότι ήταν τότε χειμώνας. Βλέποντας εγώ να προσεύχεται έτσι επίμονα την κοίταζα από την Ωραία Πύλη καί αύτη επήγε καί γονάτισε στο μέσον της εκκλησίας με τα χέρια υψωμένα ψηλά καί έλεγε από την καρδιά της αυτά τα λόγια: «Κύριε, μη με εγκαταλείπεις. Κύριε, μη με εγκαταλείπεις!».
Είδα ένα κίτρινο φως τριγύρω της καί τρόμαξα. Κατόπιν ή γυναίκα έπεσε με το πρόσωπο στην γη καί προσευχόταν σιωπηλά. Ή φωτεινή ακτίνα πού την περιέλουζε μεγάλωσε περισσότερο καί μετά εξαφανίσθηκε. Κατόπιν, αφού έσβησε το θείο εκείνο φως, ή γυναίκα σηκώθηκε στα πόδια της καί βγήκε έξω από την εκκλησία. Ήταν μία απλή γυναίκα από τα χωριά μας.
Ιδού λοιπόν, ποιος έχει το δώρο της προσευχής. Να πού καί οί λαϊκοί ξεπερνούν τους μοναχούς. Εγώ έκανα προσκομιδή καί από την μεγάλη μου συγκινήσει άρχισα να κλαίω καί έτρεμα με τα χαρτιά στο χέρι. Μόνο ό Θεός γνωρίζει πόσοι εκλεκτοί υπάρχουν σ' αυτό τον κόσμο!

Εκδόσεις Ορθόδοξος Κυψέλη 1980

Πηγή στο διαδίκτυο - Ἐπιμέλεια κειμένου   Αναβάσεις

________________________________________________

Τό κείμενο προέρχεται ἀπό τά ἀρχεῖα τοῦ πατρός Δαμασκηνοῦ Γρηγοριάτου, τόν ὁποῖον καί εὐχαριστοῦμε θερμά γιά τήν παραχώρηση τῶν ἀρχείων, ὅπως ἐπίσης εὐχαριστοῦμε καί τόν γέροντα τῆς Μονῆς Ὁσίου Γρηγορίου πατέρα Γεώργιο Καψάνη γιά τήν εὐλογία καί τήν ἄδεια δημοσίευσης.

Διαβάστε τα υπόλοιπα πατώντας  Πνευματικοί Διάλογοι με τον Ρουμάνο ησυχαστή π. Ηλίε Κλεόπα
http://anavaseis.blogspot.gr/2012/11/283-284.html