Όλοι μας ανάγκη να αντιδράσουμε. Γιώργου Παπαθανασόπουλου

Όλοι μας ανάγκη να αντιδράσουμε 

Γιώργου Ν. Παπαθανασόπουλου 

 Από το 2009 ζούμε τα ημαρτημένα τριάντα περίπου ετών. Δυστυχώς ακόμη δεν υπάρχει εξιλασμός και δεν φαίνεται διέξοδος. Απόδειξη όσα βιώνουμε τα τελευταία αυτά χρόνια. Αναφέρω ορισμένα από αυτά:

-     Οι μισθοί και οι συντάξεις πέφτουν, η φοροδιαφυγή ακόμη δεν περιορίζεται, οι φόροι για τα ισχνά βαλάντια είναι σε υψηλά επίπεδα, η ανεργία εκτοξεύεται και, μετά από όλα αυτά, ζητούμενο παραμένουν το μηδενικό κρατικό πρωτογενές έλλειμμα, και, βέβαια, η ανάπτυξη.

-     Ορισμένοι εκπρόσωποι των δανειστών, σε δημόσιες δηλώσεις τους, παραδέχονται πως ήταν λανθασμένη η συνταγή της επιβολής εξοντωτικής πίεσης των εισοδημάτων, αλλά δεν κάνουν και τίποτε για να διορθώσουν το αναγνωρισμένο λάθος.
Από την άλλη πλευρά πρέπει να αναγνωριστεί πως η ευνοιοκρατία και η διαφθορά στον δημόσιο τομέα δεν πήγαιναν άλλο και πως χωρίς την τρόϊκα, δυστυχώς, καμία κυβέρνηση ποτέ δεν θα ήθελε ή δεν θα μπορούσε να προχωρήσει σε εκσυγχρονισμό του κράτους και ποτέ καμία αντιπολίτευση δεν θα έβλεπε με εθνική υπευθυνότητα τα αναγκαία μέτρα. Οι κυβερνήσεις Σημίτη, Καραμανλή και κυρίως του Γ. Παπανδρέου και οι τότε αντιπολιτεύσεις το αποδεικνύουν.
-    Οι κυβερνητικοί παράγοντες πιέζονται από τους δανειστές να λάβουν μέτρα, δεν τα καταφέρνουν να τα πάρουν στον χρόνο που πρέπει κι έτσι αυτά, με την παρέλευση του χρόνου, γίνονται όλο και πιο αυστηρά, όλο και πιο βίαια. Η αντίληψη του "κουτόφραγκου", που μπορούμε να τον γελάσουμε με ψέματα, έχει τελειώσει και αυτό δεν το έχουν καταλάβει ακόμη στην Ελλάδα.

-    Παρά τις καταθλιπτικές αφαιμάξεις η παροχή υπηρεσιών σε κράτος και τράπεζες είναι τριτοκοσμικού χαρακτήρα, η δε διαφθορά σε ένα από τα υψηλότερα επίπεδα στον κόσμο. Ακόμα και στελέχη του ΣΔΟΕ αποδεικνύονται διεφθαρμένα… Συναγωνιζόμαστε την Ουγκάντα κυριολεκτικά, για να είμαστε καλύτεροι από αυτήν.
Όποιος έχει πάει να εξυπηρετηθεί αυτές τις ημέρες στη ΔΕΗ, στο ΙΚΑ, σε Δημόσια Υπηρεσία, σε Τράπεζα, σε Δικαστήρια αντιλαμβάνεται το πόσο πίσω είμαστε, το πόσο ταπεινωμένος αισθάνεται ο Έλληνας μπροστά στον εξουσιαστή γραφειοκράτη. Αλήθεια οι κυβερνώντες δεν έχουν εικόνα για το τι συμβαίνει στις υπηρεσίες του Δημοσίου και των Τραπεζών; Κι αν γνωρίζουν τι κάνουν για να τις εκσυγχρονίσουν;

-    Η πιο επικίνδυνη σήμερα προοπτική για την Ελλάδα είναι ο κ. Τσίπρας και η πολιτική που εκπροσωπεί. Ο αρχηγός του ΣΥΡΙΖΑ επιχειρεί να πείσει τους Έλληνες - με μερική επιτυχία όπως φαίνεται από τις δημοσκοπήσεις - ότι όταν πάρει την εξουσία ταχυδακτυλουργικά θα επαναφέρει τους Έλληνες στους μισθούς, στις συντάξεις, στις συνθήκες εργασίας και στην όλη κατάσταση που υπήρχε πριν από το 2009, συνθήκες που προκάλεσαν τη σημερινή κρίση.
Ο κ. Τσίπρας εμφανίζεται ως ο νέος Α. Παπανδρέου και αντί να προκαλεί γέλιο ή τρόμο σε κάποιους δημιουργεί αισιοδοξία επειδή είναι ο …κλώνος του. Κάποιοι Έλληνες ακολουθούν τον μαγεμένο αυλό του κ. Τσίπρα και το παραμύθι του, ότι μόλις ανέβει στην εξουσία οι δανειστές θα κάτσουν αμέσως προσοχή μπροστά του και έντρομοι θα υπακούσουν σε όσα θα τους διατάξει.
Η "Κομμουνιστική Τάση" του ΣΥΡΙΖΑ στο Συνέδριό του ανάρτησε πανό με τη φράση του Κορνήλιου Καστοριάδη "Σοσιαλισμός ή Βαρβαρότητα". Οι άνθρωποι ή δεν έχουν διαβάσει τον Έλληνα στοχαστή, ή ενσυνείδητα τον παραποιούν. Ο Καστοριάδης ήταν απόλυτος εναντίον της γραφειοκρατίας ως άρχουσας τάξης ή οργάνου της, όπως την ονειρεύονται οι συνδικαλιστές ή τα στελέχη του ΣΥΡΙΖΑ. Μετά τους πρασινοφρουρούς και τους γαλαζιοφρουρούς επιδιώκουν οι Ελλάδα να αποκτήσει τους "ερυθροφρουρούς"…. Τον ΣΥΡΙΖΑ θα χαρακτήριζε ο Καστοριάδης "Βαρβαρότητα"!

-    Επικίνδυνος είναι και ο λαϊκισμός των Ανεξάρτητων Ελλήνων και οι απάνθρωπες ιδέες της Χρυσής Αυγής.

-    Και οι συνδικαλιστές, με τις αντιλήψεις τους, δεν αφήνουν να υπάρξει αισιοδοξία για το  μέλλον της Ελλάδος. Δείχνουν ότι δεν έχουν καταλάβει τίποτε από το πού έχουν οδηγήσει τους Έλληνες με την συμπεριφορά τους κι εξακολουθούν να το παίζουν ηγεμόνες τους, αν και αποδείχθηκε ότι επί δεκαετίες ενεργούν μόνο συντεχνιακά και καθόλου υπεύθυνα.
Είμαστε ίσως η μόνη χώρα στον πολιτισμένο κόσμο που οι συνδικαλιστές επιδιώκουν τη συνδιοίκηση και, εν τέλει την "αυτοδιαχείριση", πρακτικές που απέτυχαν παταγωδώς σε όλο τον κόσμο και πουθενά πλέον δεν υπάρχουν. Πρέπει κάποτε να εκλείψει η υποχρεωτική συνδρομή στον Συνδικαλισμό και η διαρροή εκατομμυρίων Ευρώ από το Κράτος για τη λειτουργία του, για να μετρήσει όσους πραγματικά τον ακολουθούν!

-    Προβληματισμό προκαλούν και τα νέα ήθη που τείνουν να επιβληθούν στους Έλληνες. Η ουσιαστική κατάργηση της Κυριακής αργίας είναι μια δυσάρεστη εξέλιξη, προς την επιβολή της υλιστικής - καταναλωτικής άποψης στη ζωή.
Σε αυτή την κατάσταση οφείλουμε όλοι οι σκεπτόμενοι Έλληνες να αντιδράσουμε. Στον κύκλο μας ο καθένας μας να συζητεί και να εκθέτει την άποψή του με ηρεμία και με επιχειρήματα. Να επισημαίνουμε  τα όσα γίνονται προς τη θετική κατεύθυνση - υπάρχουν και τέτοια -, να θίγουμε όσα είναι  αρνητικά, να αγωνιζόμαστε με επιμονή για τη διόρθωση των κακώς κειμένων.
Και ο καθένας μας να αγωνιστεί να μην ξαναδούμε μέρες Α. και Γ. Παπανδρέου. Γιατί αν συμβεί αυτό πολύ περισσότερες δεκαετίες θα χρειαστούν για να συνέλθουμε από το νέο κτύπημα στον κορμό και, κυρίως, στην ψυχή της Ελλάδας. Γιατί τότε θα κυριαρχούν οι "ονοματοδοσίες" και το όνομα "Ερνέστος".-


http://anavaseis.blogspot.gr/2013/07/blog-post_8605.html

«Τα λίγα βγαίνουν με κόπο, τα πολλά με… κόλπο». Δημήτρης Νατσιός

«Τα λίγα βγαίνουν με κόπο, τα πολλά με… κόλπο»

Δημήτρης Νατσιός Δάσκαλος Κιλκίς

Θυμάμαι, όταν έπιανε η αντιτρομοκρατική υπηρεσία τα μέλη της «17Ν»,τους κατέτασσε σε… γενιές. Πρώτη, δεύτερη, τρίτη γενιά εκτελεστών, όπως ακριβώς γίνεται με τα «κλειστά», οικογενειακά επαγγέλματα. Οι παλαιότεροι αποκαλύπτουν και μεταδίδουν στους νεότερους τα μυστικά της τέχνης τους και αυτό λέγεται παράδοση. Και το οργανωμένο έγκλημα, λοιπόν, ακολουθεί γενεαλογικά τις παραδόσεις.

Το 1981 μια συγκεκριμένη οργάνωση ανθρώπων, λιμασμένων για χρήμα, εξουσία και εμφορούμενο από μένος, μνησίκακο και εκδικητικό, αναλαμβάνει την πολυπόθητη εξουσία. Το κέλυφος, κάτω από το οποίο αποκρύπτουν την ιδιοτελειά τους, ονομάζεται κόμμα.
Το δέλεαρ για να το ακολουθήσουν οι λεγόμενες «λαϊκές μάζες», είναι μια αερόπλαστη και κρανιοκενής συνθηματολογία. Παφλάζουσες ασημαντολογίες και κραυγαλέοι αφορισμοί γενικότατης φύσεως (και όσο πιο αόριστο και γενικό είναι το περιεχόμενο ενός  συνθήματος, μας διδάσκει η κοινωνική ψυχολογία, τόσο μεγαλύτερη εμβέλεια αποκτά)  καρυκευμένοι με τις συνήθεις κόρωνες περί εθνικής ανεξαρτησίας – «Η Ελλάδα ανήκει στους Έλληνες» - και κοινωνικής δικαιοσύνης- «αλλαγή», «το ΠΑΣΟΚ στην κυβέρνηση, ο λαός στην εξουσία».
Ο λαός δε πάντοτε ευκολόπιστος και στο τέλος προδομένος, πείθεται. Την δεκαετία του ’80, λαφυραγωγεί το κράτος η πρώτη γενιά. Ταυτόχρονα εκλύει τις χειρότερες ροπές του νεοελληνικού χαρακτήρα, καλλιεργεί τα ελαττώματα του λαού και όχι τις αρετές του.
Την διαφθορά διά του λεγόμενου «πολιτικού χρήματος» και των περιβόητων  «διαπλεκόμενων συμφερόντων», που όλοι τα κατήγγειλαν και ουδείς τα αποκάλυπτε, γιατί αφορούσε τους ίδιους και συγγενικά τους πρόσωπα.
Τις ραγδαίες αναρριχήσεις αναξιοκρατικώ δικαιώματι και κομματική προωθήσει. Την γενικευμένη ηθική του αμέσου συμφέροντος και του άνομου πλουτισμού- «δωράκι στον εαυτό του»- όπου ο υστερών σε κακοποιό ευρεσιτεχνία ένιωθε ότι κοροϊδοπιάνεται και αυτοαδικείται, με έναν λόγο το κλίμα σκυβαλοκρατίας, λωποδυτοκρατίας και σαλταδορισμού, που η λαϊκή θυμοσοφία συνόψισε ευθύβολα στο απόφθεγμα: «τα  λίγα βγαίνουν με κόπο, τα πολλά με κόλπο». (Γ. Καλλιόρη, «εξ επαφής», εκδ. «Αρμός», σελ 13).

Την δεκαετία του 80, εκκολάπτεται ταυτόχρονα και η δεύτερη γενιά των σαλταδόρων και λοιπών κηφήνων, που ανυπομονεί να λάβει τα ηνία. Στα μέσα της δεκαετίας του ’90 έρχεται η ώρα της. Χρυσή εποχή για επαγγελματίες συνδικαλιστές, κλεφτοκατσικάδες και λοιπές αναθυμιάσεις και μαγαρισιές που ζητωκραύγαζαν δουλικά το κόμμα.
Η μεγάλη λεηλασία του κράτους, χάρις και στην απραξία του λαού, που εθίζεται στην βορβορώδη ευτέλεια και κυρίως στην αίσθηση πως όλα επιτρέπονται άνευ ορίων και χαλινού. (Η τότε αφωνία και έλλειψη αντίδρασης οδήγησε στην τωρινή "πάγκαλη" χαιρεκακία περί του «μαζί τα φάγαμε». Όπως όλοι οι εγκληματίες  καταφεύγει στην θρασύδειλη και ανήθικη τακτική της αποφυγής της ευθύνης. Ο ίδιος όμως και τα υπόλοιπα μέλη της οργάνωσης νομοθετούσαν και όχι ο λαός. Αν εγώ ο δάσκαλος, αφήνω τους μαθητές μου «να κλέβουν» στα διαγωνίσματα και «να αντιγράφουν», την επόμενη φορά θα έλθουν όλοι αδιάβαστοι.
Ποιος είναι υπεύθυνος για την καταστροφή της τάξης; Όλοι μαζί;).
Την δεύτερη αυτή δεκαετία του «χρυσού θερισμού», όπως ονομάζει ο Πλούταρχος την ενασχόληση με την πολιτική, ανδρώνεται και η τρίτη γενιά των… εκτελεστών του λαού, άθλια απολειφάδια της Νέας Τάξης, χωρίς ιθαγένεια, Γραικύλοι, ημιμαθείς φραγκολεβαντίνοι. (Δρούτσας, Μπιρμπίλη, Γερουλάνος, Παπακωνσταντίνου και λοιποί αγνώστου προελεύσεως).
Για την τρίτη γενιά και την «προσφορά» της στον τόπο, δεν υπάρχουν λόγια. Η σκέψη αδυνατεί να ερμηνεύσει με λογικές κατηγορίες τον βίο και την πολιτεία της. Μόνον παρανοϊκός μπορεί να διαρρήξει την κρούστα τρέλας και ψευτιάς που την περιβάλλει.
Τρεις γενιές αχρειότητας και εξαπάτησης ενός ολόκληρου λαού. Κάποιοι θα  πουν έγιναν και πράγματα σωστά.
Όμως «προς γαρ το τελευταίο εκβάν έκαστον  των πριν υπαρξάντων κρίνεται», το τελευταίο συμβάν κρίνει όλα τα  προηγούμενα. Τώρα που ξεβράζονται οι απατεωνιές τους, στις οποίες μυούσαν και τις οικογένειές τους, κατανοούμε πλήρως το τι γινόταν όλα αυτά τα χρόνια.
Τώρα ζητούν από τον λαό να δείξει εντιμότητα, να ανταποκριθεί στις υποχρεώσεις του, να μεταμορφωθεί εν μια νυκτί σε πειθαρχημένο πολίτη. Προηγήθηκαν τρεις δεκαετίες θηριώδους διαφθοράς, απαιδευσίας και αναξιοκρατίας. Τώρα είναι αργά. Μόνο αν φύγουν από «το κάδρο» -κατά την ελεεινή φράση- οι υπαίτιοι και κυβερνήσουν άνθρωποι που θα φιλοτιμήσουν τον λαό διά του παραδείγματος τους, θα σωθεί η πατρίδα. Και θα έρθει η ευλογημένη ώρα…
«Η ζωή που εκάναμε μας βοήθησε στην Επανάσταση. Διότι ηξεύραμε τα κατατόπια, τους δρόμους, τους ανθρώπους. Εμάθαμε την πείνα, τη λέρα, την κακοπάθεια. Εσυνηθίσαμε να καταφρονούμε τους Τούρκους», που θα πει έλαβαν συνείδηση της ελευθερίας τους, πριν την αποκτήσουν και εξωτερικά, όπως μας τα ιστορεί ο Κολοκοτρώνης. Τώρα και εμείς μαθαίνουμε την κακοπάθεια και συνηθίζουμε να καταφρονούμε την κομματική λέρα. Κάποια στιγμή θα μας πιάσει το…Ελληνικό μας.

Κάποτε, μια μέρα που συζητούσαν δυο απλοί άνθρωποι, δύο ψαράδες ήταν -γράφει ο Μυριβήλης- για την πίεση που ασκούν οι μεγάλες δεξιές και αριστερές δυνάμεις πάνω στην πολιτική ζωή του τόπου για τα συμφέροντα τους, ο ένας ξεστόμισε μια φράση που με ξάφνιασε. Είπε οργισμένος: «Αν  μας πιάσει καμμιά μέρα το Ελληνικό μας…» (περ. «Γνώσεις», 1959).
Αυτό το «Ελληνικό μας» πρέπει να αποκτήσουμε πάλι. Κι αυτό δεν περιέχει λόγια, περιέχει θυσίες, και ονομάζεται Λεωνίδας και Παλαιολόγος και Παπαφλέσσος και Μελάς και Αυξεντίου. Αυτό «το Ελληνικό μας» περιφρόνησε και δεν φρόντισε το κράτος να καλλιεργήσει συστηματικά, εντατικά στην ψυχή της νέας γενιάς, γιατί αυτό είναι που φοβούνται οι εχθροί του Γένους και αυτό υπονόμευσαν με χίλιους τρόπους.

Και για να κλείσουμε, όπως ξεκινήσαμε, για τις τρεις γενιές του… οργανωμένου εγκλήματος, παραπέμπω σ’ ένα κείμενο του Φώτη Κόντογλου από το θαυμάσιο «Ευλογημένο καταφύγιο». (σελ. 213):
«Μια φορά ήταν ένας σουλτάνος αιμοβόρος και τον καταριότανε όλος ο κόσμος. Τη νύχτα γινότανε «τεπτίλι», δηλαδή έβαζε ξένα ρούχα και γύριζε μέσα στο σοκάκια και στα μαγαζιά, για να δει τι έλεγε ο κόσμος γι’ αυτόν. Από παντού άκουγε κατάρες και βλαστήμιες. Μα δεν απελπιζότανε. Δύο-τρία χρόνια έβγαινε στη βόλτα, μα δεν άκουσε μήτε έναν άνθρωπο να πει καλόν λόγο για τον σουλτάνο. Απάνω στα τρία χρόνια, εκεί που περπατούσε ένα βράδυ σ’ έναν δρόμο, μια γριά, πολύ γριά, τον γνώρισε, κι είπε: «Πολυχρονεμένε μου σουλτάνε, μέρες να κόβει ο Αλλάχ από μένα, χρόνια να σου τις δίνει».
Ο σουλτάνος παραξενεύτηκε πώς βρέθηκε άνθρωπος να τον ευχηθεί, και ρώτησε τη γριά τι καλό είχε δει από αυτόν και τον ευχιότανε.
Κι η γριά του είπε: «Εγώ θα σου πω την αλήθεια και δε με μέλει να με σκοτώσεις, γιατί είμαι γριά. Εγώ έφταξα τρεις σουλτάνους, τον παππού σου, τον πατέρα σου κι εσένα».
«Λοιπόν», της λέγει ο σουλτάνος, «τι άνθρωπος ήτανε ο παππούς μου;».
«Ο παππούς σου», λέγει η γριά, «ήτανε κακός άνθρωπος. Κρέμαζε, παλούκωνε, έσφαζε».
«Κι ο πατέρας μου;» τη ρωτά ο σουλτάνος.
«Ο πατέρας σου ήτανε χειρότερος από τον παππού σου», λέγει η γριά.
«Κι εγώ», τη ρωτά ο σουλτάνος, «τι άνθρωπος είμαι;».
«Εσύ είσαι πιο παλιάνθρωπος από τον πατέρα σου».
«Και τότε, γιατί με πολυχρονίζεις;», τη ρωτά πάλι ο σουλτάνος.
«Σε πολυχρονίζω, επειδή ο πατέρας σου ήτανε χειρότερος από τον παππού σου, κι εσύ χειρότερος από τον πατέρα σου, παρακαλώ τον θεό να σε πολυχρονίζει, γιατί αυτός που θα ‘ρθει ύστερ’ από σένα, θα ‘ναι ακόμα χειρότερος!».
 http://anavaseis.blogspot.gr/2013/01/blog-post_6051.html