Οι αποτυχίες έχουν σκοπό! Νεανικά Θέματα. Μέρος Β'. Τελευταῖον. Κ. Γ. Παπαδημητρακόπουλος

Οι αποτυχίες έχουν σκοπό!  Μέρος Β'

Ἐν συνεχείᾳ τῶν ὅσων ἀναφέραμε στὸ προηγούμενο φύλλο, καλοί μου φίλοι, λέμε τούτη τὴ φορὰ νὰ συνεχίσουμε μὲ μερικὰ παραδείγματα τῆς ἴδιας τῆς ζωῆς κι ἀπʼ αὐτὴ ἀκόμη τὴν καθημερινότητά μας, γιὰ τὸ θέμα μας. Δέστε…
•Τὰ δέντρα ἐκεῖνα ποὺ λόγῳ τῆς θέσης τους σὲ ὑψώματα καὶ ψηλὰ βουνὰ τὰ φυσοῦν πιὸ πολὺ οἱ ἄνεμοι καὶ οἱ (χιονο)θύελλες, ἀποκτοῦν ρίζες πιὸ πολλές, πιὸ μεγάλες καὶ πιὸ γερὲς ἀπὸ τὰ ἄλλα. Καὶ ἐπιπλέον εἶναι πιὸ εὐλύγιστα, γιὰ νὰ μὴ σπάζουν! Οἱ δυσκολίες τὰ κάνουν πιὸ ἀνθεκτικὰ καὶ τὰ γιγαντώνουν!
• Στὴ θάλασσα ὅλοι καπετάνιοι εἶναι. Αὐτὸς ποὺ ξεχωρίζει ὅμως, αὐτὸ ποὺ πραγματικὰ ἀξίζει, εἶναι ἐκεῖνος ποὺ τὰ καταφέρνει στὶς φουρτοῦνες!
• Σὲ ὅλους μας ἀρέσουν βέβαια οἱ ἡλιόλουστες ἡμέρες. Ὅμως τί θὰ συνέβαινε ἂν ἦταν ὅλες ἔτσι; Νὰ πῶς τὸ περιγράφει πολὺ σοφὰ ἡ παροιμία: «Ἡ συνεχὴς λιακὰδα ὁδηγεῖ στὴν ἔρημο»! Ἂς σημειωθεῖ πὼς ἡ παροιμία αὐτὴ εἶναι τῶν Ἀράβων, δηλαδὴ ἑνὸς λαοῦ ποὺ ξέρει πολὺ καλὰ ἀπὸ ἐρήμους!
• Τὰ πολυτιμότερα διαμάντια ὑποφέρουν πολλὰ ἀπʼ τὸν τροχὸ τοῦ τεχνίτη καὶ τὰ ὡραιότερα ἀγάλματα ἀπʼ τὰ χτυπήματα τῆς σμίλης! Μία παροιμία, μάλιστα, λέει: «Ἡ φωτιὰ καὶ τὰ χτυπήματα κάνουν γερὸ τὸ ἀτσάλι»!

• Τὰ ὑλικὰ ἑνὸς φαγητοῦ, ἂν τὰ γευθοῦμε ξεχωριστὰ τὸ καθένα, δὲν θὰ μᾶς ἀρέσουν (π.χ. λεμόνι, ἁλάτι, ξύδι, πιπέρι…). Ὅλα ὅμως μαζὶ καὶ στὶς κατάλληλες δόσεις, κάνουν στὸ τέλος τὸ φαγητὸ νοστιμότατο! Τὸ ἴδιο συμβαίνει καὶ μὲ τὰ διάφορα γεγονότα τῆς ζωῆς μας. Ξεχωριστὰ τὸ καθένα, πολλὲς φορὲς δὲν μᾶς ἀρέσουν ἢ καὶ τίποτα δὲν μᾶς λένε. Ὅλα μαζὶ ὅμως, ὅπως ὁ Θεὸς τὰ δίνει, κάνουν τὴ ζωὴ ἀπολαυστική, μὲ νόημα καὶ σκοπό.
• Τὰ πιὸ ὄμορφα λουλούδια μεγαλώνουν στὶς ἀπόμακρες κορφὲς τῶν Ἄλπεων, κοντὰ στὰ χιόνια!
• Τὸ ἀηδόνι τὰ καλύτερα τραγούδια του τὰ τραγουδάει στὸ σκοτάδι!
• Ἂν ἀπομακρύνει κανεὶς τὶς πέτρες ἀπὸ τὴν κοίτη ἑνὸς ποταμοῦ, τότε τὸ ρυάκι χάνει τὸ τραγούδι του!
• Τὸ πιὸ σκοτεινὸ μέρος τῆς νύχτας εἶναι λίγο πρὶν ἀπʼ τὴν αὐγή!
• Τὸ μαργαριτάρι δὲν εἶναι παρὰ ἕνας κόκκος ἄμμου στὸ κορμὶ κάποιου ὄστρακου. Τὸ αἷμα, τὰ δάκρυα, ὁ ἱδρώτας καὶ οἱ τοξίνες τοῦ ὄστρακου ποὺ περιτυλίγουν τὸν κόκκο τῆς ἄμμου, τὸ κάνουν μαργαριτάρι! Ποὺ δὲν εἶναι παρὰ δημιούργημα τοῦ πόνου κάποιου ὄστρακου! Πόσο τέλεια τὰ ἔχει σχεδιάσει ὅλα ἡ Σοφία τοῦ Θεοῦ!

* * *

Ἔπειτα… Πίσω ἀπʼ τὴν φουρτούνα δὲν εἶναι ἡ γαλήνη; Πίσω ἀπʼ τὴν καταιγίδα δὲν εἶναι ἡ λιακάδα; Μετὰ τὴ χειμωνιὰ δὲν εἶναι ἡ ἄνοιξη; Μετὰ τὸ σκοτάδι δὲν εἶναι τὸ γλυκοχάραμα καὶ τὸ φῶς; Μετὰ τὴ δύση δὲν εἶναι ἡ ἀνατολή; Πέραν ἀπὸ κάθε σταυρό, δὲν εἶναι ἡ ἀνάσταση; Δόξα σοι Κύριε!
Τὴν πραγματικότητα αὐτή, οἱ ἀρχαῖοι Ἕλληνες τὴν διατύπωναν μὲ τὸ γνωστὸ ρητό: «Οὐδὲν κακὸν ἀμιγὲς καλοῦ». Δηλαδὴ δὲν ὑπάρχει κακὸ ποὺ νὰ μὴ εἶναι ἀναμεμειγμένο μὲ τὸ καλό. Δὲν ὑπάρχει δυσάρεστο ποὺ νὰ μὴ ἔχει καὶ τὶς εὐχάριστες πλευρές του.
Δὲν ὑπάρχει ἀποτυχία ποὺ νὰ μὴ ἔχει μέσα της τὴν ἐπιτυχία. Σοφότατο! Λὲς καὶ ἡ ἀποτυχία, στὸ τέλος ἐπιτυχία εἶναι. Ναί, εἶναι κατὰ τὸ ἥμισυ. Ἐξαρτᾶται ἀπὸ μᾶς πάντα…

* * *

Πραγματικὰ πόσο σημαντικὸ εἶναι νὰ ὑποφέρει κανεὶς ἀγόγγυστα τὴν ἀποτυχία, νὰ χαίρεται καὶ νὰ δοξάζει τὸν Θεὸ γιὰ τὴν ὅποια «συμφορά» (!), περιμένοντας καρτερικὰ τὴν ἐπιτυχία καὶ τὸ καλὸ ποὺ στὰ σίγουρα ἔρχονται!... Ὁ Μέγας Ἀθανάσιος, ὁ ὁποῖος ὑπέμεινε τὶς κακουχίες τῶν ἐξοριῶν, ποὺ διήρκεσαν συνολικὰ 17 χρόνια(!), συνήθιζε σὲ κάθε δυσκολία τῆς ζωῆς του νὰ λέει: «Νεφύδριόν ἐστι καὶ θᾶττον παρελεύσεται».
Δηλαδή, ἕνα μικρὸ σύννεφο εἶναι καὶ γρήγορα θὰ περάσει. Πόσο δίκιο ἔχει! Ἆραγε ποιὸ σύννεφο, ἀκόμη καὶ τὸ πιὸ μεγάλο, ἔμεινε ἐκεῖ γιὰ πάντα κρύβοντας τὸν ἥλιο; Δὲν εἶναι τυχαῖο ποὺ στὸ Ἅγιο Ὄρος ὅταν ἀρρωσταίνει κάποιος μοναχὸς λένε: «Τὸν ἐπισκέφθηκε ὁ Κύριος»!
 Καὶ ἄλλοι ἁγιασμένοι ἀσκητὲς τῆς ἐρήμου, ὅταν δὲν εἶχαν γιὰ καιρὸ ἀρρώστια ἢ ἀναποδιά, στενοχωριοῦνταν καὶ μὲ δάκρυα ἔλεγαν: «Κύριε, γιατί μʼ ἐγκατέλειψες; Δὲν μʼ ἀγαπᾶς τὸν ἁμαρτωλὸ πιά;».
Τί φοβοῦνται; Αὐτὴ ἡ συνεχὴς λιακάδα, νὰ μὴ τοὺς μεταβάλλει κάποτε σὲ ἔρημο!
Ἔχει πολὺ σημασία αὐτὸ ποὺ ἔλεγε ὁ τόσο δοκιμασμένος Μέγας ἀσκητὴς τῆς ἐρήμου Ἅγ. Ἀντώνιος: «Χωρὶς θλίψεις καὶ δοκιμασίες καὶ πειρασμούς, κανεὶς δὲν ἀνέβηκε στὸν οὐρανό»! Καὶ ὁ ἐπίσης τόσο πολὺ δοκιμασμένος Μ. Βασίλειος τονίζει: «Τὸν ἀθλητὴ ἀναδεικνύει τὸ στάδιο, τὸν κυβερνήτη ὁ χειμώνας, τὸν στρατηγὸ ἡ μάχη, τὸν μεγαλόψυχο ἡ συμφορὰ καὶ τὸν Χριστιανὸ ὁ πειρασμός».
Λένε πὼς τὰ δάκρυα αὐτῶν ποὺ ὑποφέρουν μία ἀποτυχία, μοιάζουν σὰν τὴ δροσιὰ, ποὺ ἀναζωογονεῖ τὸ γρασίδι τῆς ἐπιτυχίας! Ὅλοι οἱ Ἅγιοι, κάθε φορά ποὺ ἀποτυγχάνουν, ἕνα λένε: «Πρέπει νὰ μάθω νʼ ἀγωνίζομαι καλύτερα»!
Μὴ ξεχνᾶμε πὼς «αὐτὸ ποὺ μᾶς ἀποδυναμώνει δὲν εἶναι οἱ δυσκολίες, εἶναι οἱ εὐκολίες»! Εἶναι πολὺ σημαντικὸς καὶ τοῦτος ὁ λόγος τοῦ Γκαῖτε: «Ὅποιος δὲν ἔφαγε ψωμὶ πικρὸ στὸ δάκρυ βουτηγμένο, ὅποιος τὶς ἄγριες τὶς νυχτιὲς ποὺ ἡ μαύρη θλίψη μᾶς θερίζει, στὴν κλίνη δὲν κάθισε μʼ ἄγρυπνο μάτι βουρκωμένο, αὐτός, αὐτὸς Θεέ μου, δὲν σὲ ξέρει»!

* * *

 Πολλοὶ θεωροῦν τὴν ἀποτυχία σημαντικότερη στὴ ζωὴ τους ἀπʼ τὴν ἐπιτυχία! Ἄλλοι λένε πὼς «οἱ μεγάλες δοκιμασίες συχνά μᾶς προετοιμάζουν γιὰ μεγάλα ἔργα»! Κι ἀκόμη: «Καλοδέχομαι τὴν ἐπιτυχία, ἀλλὰ καλωσορίζω καὶ τὶς ἀποτυχίες καὶ τὰ ἐμπόδια, γιατί μὲ προσκαλοῦν σὲ νέους ὁρίζοντες».
 Κάποιος, τέλος, ἔγραψε: «Ἡ γεύση τῆς ἀποτυχίας εἶναι τελικὰ πολὺ μικρή. Ἀλλὰ ξέρετε κάτι; Ἕνα χαστούκι δὲν εἶναι τὸ τέλος τοῦ κόσμου. Εἶναι ἡ ἀρχὴ ἑνὸς θριάμβου…». Λόγια μεγάλα, λόγια σοφά, ποὺ γιὰ πολλοὺς μοιάζουν ἀκατανόητα. Ὁ Τόμας Π. Γουάτσον, τέως Πρόεδρος τῆς I.B.M. (τῆς γνωστῆς ἑταιρείας ἠλεκτρονικῶν ὑπολογιστῶν) ἔχει μία περίεργη συνταγὴ γιὰ τὴν ἐπιτυχία, ποὺ στηρίζεται στὴν πιὸ πάνω φιλοσοφία.
 Λέει: «Διπλασιάστε τὸν ρυθμὸ ἀποτυχίας σας»! Κι ἐξηγεῖ: «Ἡ ἀποτυχία εἶναι ἕνας δάσκαλος, σκληρὸς μὲν ἀλλὰ ὁ καλύτερος. Ἐνῶ ἡ ἐπιτυχία μᾶς ἐνθαρρύνει στὴν ἐπανάληψη τῆς ἴδιας συμπεριφορᾶς, ἡ ἀποτυχία εἶναι πέρα ὡς πέρα διδακτική, γιατί μᾶς παροτρύνει σὲ μία ἀλλαγή».
Ὁ Ρόμπερτ Λιούις στὸ βιβλίο του «Ἀποτολμώντας τὴν ἀνάληψη κιν- δύνων» διατυπώνει πολὺ σημαντικὰ πράγματα γιὰ τὴν ἀνάπτυξη τῆς προσωπικότητας μέσῳ τῆς ἀποτυχίας, ἀρχίζοντας μάλιστα ἀκόμη καὶ ἀπʼ αὐτὴ τὴν βρεφικὴ ἡλικία. Γράφει: «Ὅλοι γεννιόμαστε μʼ ἕνα πολὺ σημαντικὸ ἐργαλεῖο, γιὰ τὴν ἱκανοποίηση τῶν ἀναγκῶν μας: τὸ κλάμα!
Μόνο ὅταν ἀποτύ- χουμε νὰ πραγματοποιήσουμε τὸν σκοπό μας μὲ τὸ κλάμα, μαθαίνουμε νὰ χρησιμοποιοῦμε τὶς μεθόδους ἐπικοινωνίας τῶν ἐνηλίκων. Κατὰ τὸν ἴδιο τρόπο, τὸ νήπιο μαθαίνει νὰ περπατάει μετὰ ἀπὸ ἐπανειλημμένα πεσίματα. Οἱ περισσότερες μεγάλες ἐφευρέσεις εἶναι ἀποτέλεσμα τῆς ἴδιας διαδικασίας προσπάθειας καὶ ἀποτυχίας…».

* * *

Καὶ μὲ τὰ λόγια αὐτὰ γίνεται περισσότερο κατανοητὸ τοῦτο τὸ αἰσιόδοξο μήνυμα: «Ἡ ἧττα εἶναι ἁπλῶς ἕνα σύνθημα, γιὰ νὰ προχωρήσουμε»! Λοιπόν, παιδιά, πόσο σημαντικὸ εἶναι, πράγματι, νὰ μπορεῖ νὰ βλέπει κανεὶς πέραν ἀπʼ τὴν καταιγίδα!...

Κ. Γ. Παπαδημητρακόπουλος

  Ὀρθόδοξος Τύπος ἀρ. φύλ. 1970, 5 Απριλίου 2013
 http://anavaseis.blogspot.gr/2013/04/blog-post_7182.html

Οι αποτυχίες έχουν σκοπό! Νεανικά Θέματα

Οι αποτυχίες έχουν σκοπό!

Κάποτε ἔρχονται στὴ ζωή μας, καλοί μου φίλοι, ὄχι ἁπλὰ οἱ ἀναποδιές, ἀλλὰ καὶ τὸ ἀποκορύφωμα ὅλων, οἱ ἀποτυχίες! Νοιώθουμε τότε νὰ… μᾶς ἀνατρέπονται ὅλα! Πώς, πάει πιά, ὅλα τελείωσαν γιά μᾶς! Κι εἶναι ἑπόμενο νὰ στενοχωριόμαστε πολύ, νὰ τὰ χάνουμε, νὰ ἀποθαρρυνόμαστε, νὰ ἀπογοητευόμαστε!
Νὰ τὰ βάζουμε μὲ τὸν ἑαυτό μας, μὲ τοὺς ἄλλους, μὲ τὸ ὅποιο «σύστημα», ὡς καὶ μὲ τὸν Θεὸ ἀκόμη! Ἕνα σωρὸ ἀρνητικὲς σκέψεις μᾶς διακατέχουν. Στʼ ἀλήθεια πόσο λάθος εἶναι αὐτό! Καὶ τοῦτο γιατί θέλουμε νὰ ἀγνοοῦμε πὼς σαφῶς δὲν ὑπάρχει δοκιμασία, θλίψη καὶ ἀποτυχία στὴ ζωή μας δίχως σκοπό! Ἀλλʼ ἂς πάρουμε τὰ πράγματα μὲ τὴ σειρά τους…

* * *

Ὁ Θεὸς ὅπως μᾶς δίνει τὰ εὐχάριστα, ἔτσι δίνει καὶ τὰ δυσάρεστα. Ὅπως μᾶς δίνει τὶς ἐπιτυχίες, ἔτσι μᾶς δίνει καὶ τὶς ἀποτυχίες. Ὅλα ἀγαθὰ Του εἶναι, ποὺ ἀποβλέπουν στὸ καλό μας καὶ μόνο. Ναί! Ὡς ἄπειρη Ἀγάπη ποὺ εἶναι, καὶ ὅλους μας ἀπεριόριστα μᾶς ἀγαπᾶ, γνωρίζει πολὺ καλὰ τί μᾶς δίνει.
Μόνο ποὺ ἐμεῖς ἄλλοτε τὸ βλέπουμε αὐτὸ ἀμέσως, ἄλλοτε μετὰ ἀπὸ καιρὸ καὶ κάποτε καθόλου! Πόσες φορὲς δὲν εἴπαμε, εὐτυχῶς ποὺ μὲ βρῆκε αὐτὴ ἡ δοκιμασία κάποτε, εὐτυχῶς ποὺ συνάντησα ἐκεῖνο τὸ ἐμπόδιο τότε ἢ εἶχα τὴν τάδε ἀποτυχία!
 Μόνο ποὺ αὐτὰ τὰ εἴπαμε μετά. Τὴν στιγμὴ ὅμως ποὺ συνέβαιναν, εἴχαμε βέβαια ἄλλη ἄποψη! Γιʼ αὐτὸ καὶ πρέπει πάντοτε νὰ Τὸν εὐχαριστοῦμε ὄχι μόνο γιὰ ὅσα ἀπέτρεψε, ἀλλὰ καὶ γιὰ ὅσα ἐπέτρεψε νὰ μᾶς συμβοῦν!

* * *

Μὲ τὴν ἀποτυχία μαθαίνει νὰ μάχεται ὁ ἄνθρωπος, νὰ μοχθεῖ καὶ νὰ κοπιάζει συνέχεια, νʼ ἀγωνίζεται ἀκατάπαυστα. Ἔτσι ἀπὸ περιπατητὴς, ποὺ ρεμβάζει, γίνεται ἀγωνιστὴς, ποὺ παλεύει, ἀθλητὴς ποὺ ἔχει συγκεντρώσει ὅλες τὶς δυνάμεις καὶ τὴν προσοχή του σὲ μία κατεύθυνση κι ὕστερα γίνεται νικητής!
Μὲ τὴν ἀποτυχία καταλαβαίνει πὼς πρέπει νὰ ἔχει πρόγραμμα στὴ ζωή του, ὀργάνωση, μέθοδο, σύστημα, στρατηγική.
Μὲ τὴν ἀποτυχία δοκιμάζεται, σκληραγωγεῖται, ἀντέχει ὅλο καὶ πιὸ πολὺ στὶς κακουχίες. Μὲ τὴν ἀποτυχία ἀντιλαμβάνεται ὅτι ὅλα δὲν εἶναι εὔκολα, ἡ ζωὴ δὲν εἶναι κάποιο «βόλεμα» καὶ πὼς γιὰ νὰ ἔρθουν ὅλα βολικὰ θὰ πρέπει νὰ παλέψει!
Μὲ τὴν ἀποτυχία χαλιναγωγεῖ τὰ πάθη του, διορθώνει τὰ ἐλαττώματά του, ἀνασύρει ἀπʼ τὰ βάθη τοῦ εἶναι του ἀκόμη καὶ ἄγνωστες δυνάμεις ποὺ ἔχει, ἀνακαλύπτει καὶ ἐπιστρατεύει ὅποια χαρίσματα καὶ ταλέντα διαθέτει, ξεπερνᾶ τὸν ἑαυτό του! Μὲ τὴν ἀποτυχία ὡριμάζει καλύτερα, προσγειώνεται, ταπεινώνεται, ἀποκτᾶ στὸν μεγαλύτερο δυνατὸ βαθμὸ τὸ «γνῶθι σ᾽ αὐτόν».
Μὲ τὴν ἀποτυχία βλέπει, ἐπιτέλους ἕνα STOP σὲ μία λανθασμένη πορεία, σὲ μία κακὴ ἐκτίμηση καὶ ἀντιμετώπιση τῶν πραγμάτων. Μὲ τὴν ἀποτυχία χαίρεται πιὸ πολὺ τὴν ἐπιτυχία. Ἀπολαμβάνει καλύτερα αὐτὸ ποὺ εἶναι καὶ ποὺ ἔχει!
Μὲ τὴν ἀποτυχία, τέλος, μαθαίνει νὰ ὑπολογίζει τοὺς ἄλλους καὶ νά τοὺς καταλαβαίνει, μαθαίνει νὰ ταπεινώνεται, μαθαίνει νὰ ἐλπίζει καὶ νὰ καταφεύγει στὸν Θεό!
Γράφει ἐπʼ αὐτοῦ ὁ τόσο δοκιμασμένος στὴ ζωὴ καὶ τὸ ἔργο του Ἀπ. Παῦλος: «Δὲν καυχόμαστε μόνο γιὰ τὴ δόξα ποὺ ἐλπίζουμε, ἀλλὰ καυχόμαστε καὶ γιὰ τὶς θλίψεις. Γιατί γνωρίζουμε ὅτι ἡ θλίψη παράγει σιγὰ – σιγὰ ὡς μόνιμο καὶ τέλειο ἔργο τὴν ὑπομονή, ἡ δὲ ὑπομονὴ παράγει ἀρετὴ δοκιμασμένη καὶ τέλεια, ἡ δὲ δοκιμασμένη ἀρετὴ παράγει τὴν ἐλπίδα στὸν Θεό…» (Ρωμ. ε΄, 3-5).
Πόσο σημαντικὸ εἶναι αὐτό! Σκεφτήκαμε ἆραγε ποτέ, τί ἀπο- τελέσματα θὰ εἴχαμε στὴ ζωή μας, μὲ μόνες τὶς ἐπιτυχίες κι ἂν θὰ ἄξιζαν τότε; Θὰ εἴμασταν μαλθακοί, ἐγωιστές, ἀλαζόνες, ὑπερήφανοι, ὑπερφίαλοι, ποὺ θὰ τὰ ἀποδίδαμε ὅλα… σέ μᾶς καὶ στὶς τόσο μεγάλες καὶ ἄφθαστες ἱκανότητές μας! Θὰ περιφρονούσαμε τοὺς πάντες καὶ τὰ πάντα. Μέχρι καὶ εἴδωλο τοῦ ἑαυτοῦ μας θὰ εἴχαμε στήσει, γιὰ νὰ τὸ λατρεύουμε ἐμεῖς καὶ θὰ ἀξιώναμε τὸ ἴδιο νὰ κάνουν καὶ οἱ ἄλλοι!
Ἡ ἐπιτυχία δὲν θὰ ἦταν τότε τὸ φθάσιμο τῆς ἀρετῆς μας, ἡ καταξίωση τῶν ἀγώνων μας, ἡ πραγματικὴ πρόοδός μας, ἡ κατάληξη τῶν προσπαθειῶν μας, τὸ ξεπέρασμα τῶν ἀντιξοοτήτων τῆς ζωῆς, ἀκόμη δὲ καὶ τοῦ ἑαυτοῦ μας. Ὁπότε τότε, θὰ ἦταν ἡ καταστροφή μας! Ἢ δὲν εἶναι ἔτσι;
Εἶναι πολὺ σοφὸ αὐτὸ ποὺ εἶπαν: «Μία ἀποτυχία μπορεῖ νὰ εἶναι ἡ παραμονὴ ἑνὸς θριάμβου». Γιʼ αὐτὸ τὴν ἐπιτρέπει ὁ Θεός. Κι ἐξαρτᾶται ἀπʼ τὸ μάθημα ποὺ πήραμε… Ὁ γνωστὸς μεγάλος φυσικὸς Βέρνερ φὸν Μπράουν, ἐφευρέτης τῶν πυραύλων, ἔλεγε: «Ἡ ἀποτυχία, συχνὰ εἶναι εὐλογία»! Ἀλλὰ καὶ ὁ Χένρυ Φὸρντ τόνιζε τοῦτο: «Ἀποτυχία εἶναι ἡ εὐκαιρία νὰ ξαναρχίζεις πιὸ ἔξυπνα αὐτὴ τὴ φορά».
Καὶ κάποιοι ἄλλοι εἶπαν: «Ἀπὸ τὴν κάθε ἀποτυχία ποὺ σὲ βρῆκε στὴ ζωή σου ἔμεινε ἕνα μεγάλο κέρδος. Τὸ μάθημα ποὺ πῆρες!». Καὶ πὼς «Ἡ ἀποτυχία χαλυβδώνει τοὺς ἐκλεκτούς».
Νὰ γιατί εἶναι εὐλογία!… Μὴ ξεχνοῦμε τούτη τὴν ἀλήθεια. Πώς ἡ ἐπιτυχία ἐξαπατᾶ περισσότερους ἀνθρώπους ἀπ' ὅτι ἡ ἀποτυχία. Σίγουρα! Μονάχα μία ἀποτυχία ὑπάρχει, μεγάλη καὶ ἀνυπόφορη: Τὸ νὰ μὴ μπορεῖ κανεὶς νὰ ὑποφέρει τὴν ἀποτυχία!

 * * *

Ἀξίζει νὰ προσέξουμε πολὺ καὶ τοῦτες τὶς πολὺ ὡραῖες ἐπισημάνσεις τοῦ ἱ. Χρυσοστόμου. Ἀναφέρει: «Καὶ ἡ ἀποτυχία, ὅταν θέλει ὁ Θεός, δὲν εἶναι χειρότερη ἀπʼ τὴν ἐπιτυχία. Καθʼ ὅσον ἐμεῖς δὲν γνωρίζουμε τόσο τὰ συμφέροντά μας, ὅσο τὰ γνωρίζει Ἐκεῖνος. Γιʼ αὐτὸ λοιπὸν πρέπει νὰ Τὸν εὐχαριστοῦμε κι ὅταν ἐπιτυγχάνουμε αὐτὸ ποὺ ζητᾶμε κι ὅταν ἀποτυγχάνουμε».
 «Πρέπει νὰ ἔχουμε ἐμπιστοσύνη στὸ Δημιουργό μας καὶ νὰ δεχόμαστε μὲ χαρὰ κι εὐχαρίστηση πολλὴ αὐτά, μὲ τὰ ὁποῖα μᾶς δοκιμάζει, καὶ νὰ μὴ βλέπουμε πρὸς αὐτὰ ποὺ φαίνονται, ὅταν γίνονται, ἀλλὰ πρὸς αὐτὰ ποὺ ὁ Κύριος σχεδιάζει. Γιατί Αὐτὸς γνωρίζει καλύτερα τὸ συμφέρον μας, Αὐτὸς γνωρίζει, πῶς πρέπει νὰ κανονίσει τὴ σωτηρία μας».
«Εἶναι θέμα πίστεως νὰ μὴ χάνουμε τὸ θάρρος μας καὶ νὰ μὴ ἀνησυχοῦμε κι ὅταν ἀκόμα ὅλα ἔρχονται ἀντίθετα πρὸς τὶς ὑποσχέσεις».


Ὀρθόδοξος Τύπος ἀρ. φύλ. 1969, 27 Μαρτίου 2013

http://anavaseis.blogspot.gr/2013/03/blog-post_1141.html