Ὀρειβάτες, ἀναρριχητές, ἀλπινιστὲς. Κ. Γ. Παπαδημητρακόπουλος

Ὀρειβάτες, ἀναρριχητές, ἀλπινιστὲς!

Κ. Γ. Παπαδημητρακόπουλος

Στ’ ἀλήθεια, καλοί μου φίλοι, ὅλα τὰ ἀθλήματα εἶναι καταπληκτικά, γιατί προϋποθέτουν ἀγώνα. Ὁ,τιδήποτε ἀπ’ αὐτὰ μᾶς γοητεύει, στὴν οὐσία δὲν εἶναι τίποτ’ ἄλλο, παρὰ τὸ ἀποτέλεσμα τῆς ἴδιας τῆς προσπάθειας, τοῦ μόχθου, τοῦ κόπου τοῦ πολὺ καὶ τῆς ἀγρύπνιας, ποὺ ἐμπεριέχουν.
Ἡ ὀρειβασία ὅμως, ἡ ἀναρρίχηση καὶ ὁ ἀλπινισμός, στὰ σίγουρα ἔχουν κάτι τὸ μοναδικό. Ξεχωρίζουν ὁπωσδήποτε ἀπ’ ὅλα τὰ ἀθλήματα. Σαφῶς ὑπερέχουν!

 * * *

Καὶ νὰ γιατί… Πρῶτα – πρῶτα οἱ ἀλπινιστὲς καὶ οἱ ὀρειβάτες, σὲ ἀντίθεση μὲ τοὺς ἄλλους ἀθλητές, βρίσκονται καθ’ ὅλη σχεδὸν τὴν διάρκεια τῆς ἀγωνιστικῆς τους προσπάθειας, μακριὰ ἀπ’ τὶς κάμερες, τοὺς φωτογραφικοὺς φακοὺς καὶ τὴ δημοσιότητα.
Γιατί ποιὸς μπορεῖ νὰ τοὺς ἀκολουθήσει ἐκεῖ ψηλὰ, πού ἀνεβαίνουν; Ὁπότε δὲν ὑπάρχουν χορηγοί, «σπόνσορες», διαφημιστές… Στὴ συνέχεια, ἐπειδὴ δὲν ἀγωνίζονται σὲ στάδια, δὲν μποροῦν νὰ ὑπολογίζουν οὔτε καὶ σ’ αὐτὸ τὸ ἐνθαρρυντικὸ χειροκρότημα τῶν κερκίδων!
Ἔπειτα, δὲν συμπεριφέρονται ἀνταγωνιστικά, ἐχθρικὰ ἢ καὶ μὲ ἀντιπαλότητα. Γιατί τὸ ἴδιο τὸ ἄθλημα δὲν προσφέρεται γιὰ κάτι τέτοιο! Σκοπὸς τους εἶναι ἡ κατάκτηση τῆς κορυφῆς, ἀκόμη καὶ τῆς πλέον μεγάλης. Ἆραγε, πόσοι μποροῦν ὡς ἐκεῖ νὰ φθάσουν; Αὐτό, βέβαια, σὲ καμμία περίπτωση δὲν σημαίνει πὼς δὲν ἔχουν ἀντιπάλους. Αὐτοὶ οὐσιαστικὰ εἶναι δύο, ἐξίσου πολὺ σκληροὶ καὶ ἀδάμαστοι, λές. Πρόκειται γιὰ τὸν ἴδιο τους τὸν ἑαυτό, τὶς ἀδυναμίες τοῦ ὁποίου -σωματικὲς ἀλλὰ καὶ ψυχικὲς- πρέπει ὁπωσδήποτε νὰ ξεπεράσουν ὅσο γίνεται…
Κι ὕστερα εἶναι ἡ ἴδια ἡ φύση, μὲ ὅλες της τὶς ἀντιξοότητες. Δηλαδὴ τὶς κατακόρυφες καὶ ἀπόκρημνες πλαγιές, τοὺς ἀφιλόξενους γκρεμοὺς καὶ βράχους, τὰ ξεροβόρια καὶ τὶς θύελλες, τοὺς ἀνέμους ποὺ ἐκεῖ πάνω τρέχουν μὲ 350 χιλιόμετρα τὴν ὥρα, τὶς καταιγίδες, τὶς ἀστραπὲς καὶ τὶς βροντές, τὴ θερμοκρασία ποὺ ἀπὸ +30oC στοὺς πρόποδες μπορεῖ νὰ φθάσει καὶ στοὺς -40οC στὶς κορυφές, τὸ ὀξυγόνο ποὺ ὅλο καὶ λιγοστεύει… Οἱ συνθῆκες αὐτὲς τῆς φύσης μάλιστα, μὲ τίποτα δὲν προσφέρουν «χέρι» νὰ πιαστεῖς, νὰ προχωρήσεις, ν’ ἀνέβεις, στὰ ψηλὰ νὰ φθάσεις. Συνεπῶς πορεύεσαι, μάχεσαι, μοχθεῖς καὶ ἀνεβαίνεις μόνος ἢ σχεδὸν μόνος… 
Κι ἂν δίπλα σου κάποιοι ἄλλοι βρίσκονται, τότε τοὺς ἀγαπᾶς πιὸ πολύ, τοὺς θεωρεῖς ἀπαραίτητους στ’ ἀνέβασμά σου, εἶναι οἱ συναγωνιστές σου, ποτὲ οἱ ἀντίπαλοί σου. Δὲν γίνεται, ἐκ τῶν πραγμάτων πιά, νὰ τοὺς δεῖς διαφορετικά. Καὶ προχωρώντας, τότε ποὺ ὡς ἄνθρωποι ποὺ εἶναι, ἀρχίζουν νὰ κουράζονται πολὺ καὶ τοὺς ἐγκαταλείπουν σιγὰ-σιγὰ οἱ σωματικές τους δυνάμεις, κατάκοποι στὰ ὕψη, τί μπορεῖ νὰ τοὺς κάνει νὰ σταθοῦν ὄρθιοι, ἀλλὰ καὶ νὰ προχωρήσουν ὅσο γίνεται; Ἡ προσευχὴ καὶ ἡ ἐπιστράτευση τῶν ἠθικῶν τους πλέον δυνάμεων. Τίποτ’ ἄλλο!

 * * *

Ὅπως καὶ νὰ τὸ κάνουμε οἱ ἀλπινιστὲς σ’ αὐτὴ τους τὴν ἀγωνιστικὴ προσπάθεια μοιάζουν μὲ τοὺς Ἀσκητὲς καὶ τοὺς Ἁγίους. Ναί! Ξεκινοῦν ἁπλὰ καὶ ταπεινὰ χωρὶς δημοσιότητες καὶ χειροκροτήματα ὅπως ἐκεῖνοι… Ἀγωνίζονται στὸ ἔπακρο καὶ ἐξαντλοῦν ἀκόμη καὶ τὸ τελευταῖο στοιχεῖο τῆς δύναμής τους ὅπως ἐκεῖνοι.. Ξεπερνοῦν τὸν ἑαυτό τους, αἰσθάνονται ὅτι πορεύονται μοναχοί, ἀγαποῦν ὅλους καὶ στὸ τέλος σκαρφαλώνουν μὲ τῆς ψυχῆς τὰ γόνατα, πάλι ὅπως ἐκεῖνοι…

* * *

 Νὰ τὸ ἰδανικὸ ἀγώνισμα φίλοι! Ποὺ γιὰ νὰ τὸ ἀκολουθήσει κανεὶς δὲν χρειάζεται νὰ βρίσκεται κάπου στὸν Ὄλυμπο, στὰ Ἰμαλάϊα ἢ σὲ ἀπόκρημνους βράχους. Ἀρκεῖ κι αὐτὸ τὸ φτωχικό του δωμάτιο… Ἀρκεῖ καὶ ἡ κοινωνία στὴν ὁποία ζεῖ…


Κ. Γ. Παπαδημητρακόπουλος

   Ὀρθόδοξος Τύπος ἀρ. φύλ. 2001 6 Δεκεμβρίου 2013

http://anavaseis.blogspot.gr/2013/12/blog-post_8.html

Ἡ ἀνορεξία ὡς… πρότυπον!(2ον). Τελευταῖον. Κ. Γ. Παπαδημητρακόπουλος

Ἡ ἀνορεξία ὡς… πρότυπον! (2ον.–Τελευταῖον)

Οἱ ἀντιλήψεις τῶν ἀνορεκτικῶν

Κ. Γ. Παπαδημητρακόπουλος 

Χωρὶς τὴν ἀνορεξία αἰσθάνονται μηδαμινοί, ἕνα «τίποτε»! Περιγράφουν τὸν ἑαυτό τους ὡς κενὸ χωρὶς τὴν «Ana», τιποτένιο! Μὲ τὴν «Ana» ὅμως, εἶναι σημαντικοί, ἔχουν ταυτότητα, ὑπάρχουν καὶ ζοῦν! Τί φοβερό! Τί διαβολικό! Κι ἐκεῖνο τὸ «Ana» τὸ γράφουν πάντα μὲ κεφαλαῖο, τὸ ἀποκαλοῦν θεά, δέχονται τὶς ὅποιες προσταγὲς ὡς αὐτῆς τῆς θεᾶς, στὴν ὁποία ἀπόλυτα ὑπακούουν! Θεέ μου! Μέλη τοῦ ἐν λόγῳ «κινήματος» εἶναι ἔφηβες κοπέλλες ἢ καὶ νεαρὲς γυναῖκες δυτικῶν χωρῶν, ποὺ πάσχουν ἀπὸ ἀνορεξία, ποὺ δημιουργοῦν μία ἄτυπη ὡστόσο δὲ συμπαγῆ κλειστὴ κοινότητα!
Στὶς σχετικὲς ἱστοσελίδες μπορεῖ νὰ βρεῖ κανεὶς τὰ πάντα. Ἀπὸ διαιτολόγια, θερμιδομετρητὲς καὶ φωτογραφίες ἀνορεκτικῶν μοντέλων, μέχρι ποιήματα καὶ ἄλλα κείμενα προώθησης τῆς ἰδεολογίας, ἀλλὰ καὶ τρόπους νὰ μείνει κρυφὸ τὸ πρόβλημα ἀπ’ τὴν οἰκογένεια! Στὶς ἱστοσελίδες αὐτὲς δίνουν κουράγιο ὁ ἕνας στὸν ἄλλο καὶ ἀναπαράγουν ἐντολὲς-παραινέσεις σὰν αὐτές: – «Ἂν δὲν εἶσαι ἀδύνατη, εἶσαι χοντρή»! – «Αὐτὸ ποὺ θέλουν οἱ γιατροὶ εἶναι νὰ σὲ κάνουν χοντρὸ ἀμερικανάκι»! – «Τὸ νὰ εἶσαι ἀδύνατη εἶναι πιὸ σημαντικὸ ἀπ’ τὸ νὰ εἶσαι ὑγιής»!
Ἀλλ’ εἶναι πολὺ σημαντικὰ αὐτὰ ποὺ γράφει ἡ ἐφημερίδα «Τὸ Βῆμα». Ἂς τὰ προσέξουμε:
«Διαβάζοντας συζητήσεις μεταξὺ τῶν μελῶν, τὰ κείμενα ποὺ παρουσιάζουν, τὰ ποιήματα, τὰ τραγούδια καὶ ἄλλα, εἶναι εὔκολο γιὰ κάποιον νὰ διακρίνει τὴ δυστυχία, τὴ μοναξιά, τὴν ἀπελπισία, ἀλλὰ καὶ τὸν κοινωνικὸ ἀποκλεισμὸ, ποὺ ἀντιμετωπίζουν, καθὼς καὶ τὴν κριτικὴ ποὺ τοὺς ἀσκεῖται ἀπὸ γνωστοὺς καὶ ἀγνώστους γιὰ τὴν “ἄρρωστη”, ὅπως λένε ἐμφάνισή τους».
Ὁ Καθηγητὴς Ψυχιατρικῆς στὸ Πανεπιστήμιο Ἀθηνῶν κ. Γ. Χριστοδούλου, μὲ ἀφορμὴ τὸν θάνατο 20χρονης φοιτήτριας, ποὺ ἔπασχε ἀπὸ χρόνια ἀνορεξία, δήλωσε: «Δὲν πρόκειται γιὰ ἀνορεξία μὲ τὴν ἔννοια τῆς ἀπουσίας ὄρεξης. Τὸ ἄτομο συνειδητὰ δὲν καταναλώνει τροφὲς, ποὺ ἔχουν πολλὲς θερμίδες, ἐνῶ ἂν συμβεῖ αὐτό, τὶς ἀποβάλλει... προκαλώντας ἐμετό. Συχνά, ἡ ἀνορεξία εἶναι ἰσοδύναμο τῆς κατάθλιψης. Ἡ κοπέλλα καταδικάζει τὸν ἑαυτό της σὲ αὐτοκαταστροφὴ διὰ τῆς ἀσιτίας, ἡ ὁποία ἐνέχει ὑποσυνείδητη ἐπιθυμία θανάτου»!
 Στὴ Γαλλία βουλευτὲς υἱοθέτησαν τὴν ποινὴ τῶν δύο χρόνων φυλάκισης γιὰ ὅσους προωθοῦν τὰ «πιστεύω» τῶν ἱστοσελίδων αὐτῶν, ἐνῶ ἡ Ὑπουργὸς Ὑγείας Ροζελὶν Μπασλὸ ἀνέφερε ὅτι «τὰ μηνύματα ποὺ στέλνονται μέσῳ τῶν ἱστοσελίδων αὐτῶν εἶναι μηνύματα θανάτου. Ἡ χώρα μας θὰ πρέπει νὰ ἔχει τὴ δυνατότητα νὰ τὰ στιγματίσει καὶ νὰ καταδικάσει αὐτοὺς ποὺ κρύβονται πίσω ἀπ’ αὐτές».
Καὶ νὰ σκεφθεῖ κανεὶς ὅτι οἱ ἱστοσελίδες αὐτὲς, ποὺ τροφοδοτοῦν τὸ ἐν λόγῳ κίνημα εὔκολα μποροῦν νὰ ἐντοπιστοῦν ἀπ’ τὰ παιδιὰ καὶ τοὺς ἐφήβους μὲ γνωστὲς τὶς συνέπειες. Οἱ ἀνορεκτικοὶ βέβαια ὑποστηρίζουν πὼς δὲν ἀποτελοῦν κίνδυνο γιὰ τὴν κοινωνία καὶ τοὺς ἐπισκέπτες τους στὸ διαδίκτυο! Καὶ τί μὲ αὐτό; Αὐτοὶ δὲν παραδέχονται κἄν πὼς πάσχουν ἀπὸ κάτι, οὔτε καὶ ὅτι κάνουν λάθος σὲ κάτι καὶ ἀρνοῦνται κάθε βοήθεια… «Ἂν δεχθοῦμε ὅτι τὸ περιεχόμενο τῶν ἱστοσελίδων “pro-ana” εἶναι ἀρρωστημένο, παρανοϊκὸ καὶ προωθεῖ “πιστεύω” καὶ πρότυπα, τὰ ὁποῖα θὰ ἔπρεπε νὰ καταπολεμηθοῦν, τί κάνουμε ὡς κοινωνία, γιὰ νὰ σταματήσουμε ἕνα τέτοιο κίνημα;», ἀναρωτήθηκε δημοσιογράφος. Κι ὅμως! Ὅπως ἔγραψε ἡ ἐφημ. «Καθημερινή», «σύμφωνα μὲ τοὺς εἰδικούς, τὰ “πετσὶ καὶ κόκκαλο” μοντέλα, ποὺ ἔχουν κατακτήσει τὶς διεθνεῖς πασαρέλες μετατρέπονται σὲ πρότυπα αἰσθητικῆς γιὰ τὶς νεαρὲς κοπέλλες, οἱ ὁποῖες βάζουν σὲ κίνδυνο τὴν ὑγεία τους, προκειμένου νὰ ἀποκτήσουν ἀνάλογη σιλουέτα. Ὁ ρόλος, ἐξ ἄλλου, τῶν φωτογραφιῶν στὶς σελίδες τοῦ διαδικτύου εἶναι ἀκριβῶς αὐτός: Νὰ ἐμπνεύσουν τὶς κοπέλλες, προκειμένου νὰ συνεχίσουν τό... αὐτοκαταστροφικὸ ἔργο τους». Ἐξάλλου τὰ μυστικὰ τοῦ «καλοῦ ἀνορεξικοῦ», εἶναι αὐτὰ ἀκριβῶς: – «Κρέμασε στοὺς τοίχους τοῦ δωματίου σου φωτογραφίες ἀδύνατων μοντέλων καὶ προσπάθησε νὰ γίνεις σὰν κι αὐτές»! – «Ἀντὶ νὰ ἀγοράζεις φαγητό, ἀγόρασε λουλούδια. Τὸ φαΐ εἶναι καταθλιπτικό, ἐνῶ τὰ λουλούδια σὲ κάνουν χαρούμενο»! – «Κάνε κάτι ὥστε νὰ αἰσθανθεῖς ἀναγούλα, μετὰ δὲν θὰ θὲς νὰ φᾶς»!
 Στὴν ἱστοσελίδα τοῦ «Σωματείου τῶν ἐργαζομένων στὰ κέντρα πρόληψης», μὲ τίτλο «Pro-Ana, Μία περιήγηση στὸν ἱστότοπο τῆς ψυχογενοῦς ἀνορεξίας», διαβάζουμε τοῦτο τὸν τόσο σημαντικὸ προβληματισμό: «Τί εἶναι τελικὰ τὸ pro ana; Μία συνεύρεση ἀτόμων μὲ ἀνορεξία, ποὺ προσπαθοῦν νὰ ἐκλογικεύσουν καὶ νὰ νομιμοποιήσουν τὶς δυσκολίες τους ἢ ἕνα κίνημα χειραγώγησης μὲ βαθύτερους σκοποὺς καὶ αἴτια; Ὑπάρχει, ἆραγε, κάποιος φορέας ἢ πρόσωπο ἐξουσίας πού κινεῖ τὰ νήματα πρὸς συγκεκριμένες κατευθύνσεις, ἐκμεταλλευόμενος τὴν εὐαλωτότητα τῶν συγκεκριμένων μελῶν; Πρόκειται, δηλαδή, γιὰ θύματα καὶ φερόμενους δράστες; Δράστες πού εὐνοοῦνται ἀπὸ τὴν ὑπάρχουσα κοινωνικὴ τάξη πραγμάτων, γιὰ νὰ πετύχουν λανθάνοντα ἰδιοτελῆ συμφέροντα; Ἢ μήπως πρόκειται γιὰ μία κραυγὴ βοήθειας τῶν ἀτόμων μὲ ἀνορεξία, τὰ ὁποῖα ἐπιθυμοῦν νὰ στηρίξουν μία ἐπιλογή, ἕνα στόχο καὶ μία νέα κατεύθυνση ζωῆς ἢ νὰ πετύχουν μὲ ἕνα διαστρεβλωμένο τρόπο μία ἀναδιάρθρωση καὶ καινούργια ὀργάνωση τῆς κοινωνίας;». Λοιπόν, ἂς μᾶς προβληματίσει ὅλους αὐτὸ τὸ τόσο καίριο ἐρώτημα…

Κ. Γ. Παπαδημητρακόπουλος

  Ὀρθόδοξος Τύπος ἀρ. φυλ. 2000, 29 Νοεμβρίου 2013

http://anavaseis.blogspot.gr/2013/11/2_30.html

Ἡ ἀνορεξία ὡς… πρότυπον!(1ον). Κ. Γ. Παπαδημητρακόπουλος

Ἡ ἀνορεξία ὡς… πρότυπον!(1ον)

Κ. Γ. Παπαδημητρακόπουλος

Τελευταῖα γίνεται πολὺ συζήτηση γιὰ τὶς ἀποκαλούμενες «διατροφικὲς διαταραχές», ποὺ δὲν εἶναι ἄλλες ἀπὸ τὴν νευρικὴ ἀνορεξία καὶ τὴ βουλιμία, οἱ ὁποῖες ἔχουν μεγάλη ἔκταση στοὺς νέους καὶ ἰδιαίτερα στοὺς ἐφήβους.
Ἡ νευρικὴ ἀνορεξία πλήττει πολὺ πιὸ συχνὰ τὰ κορίτσια ἀπ’ ὅτι τὰ ἀγόρια καὶ ἐμφανίζεται ἀκόμη καὶ στὴν ἡλικία τῶν 12 ἐτῶν, εἶναι σοβαρότερη ὡς πάθηση ἀπὸ τὴν βουλιμία κι ἔχει τὸ μεγαλύτερο ποσοστὸ θνησιμότητας (20%)!
Τὸ κακὸ εἶναι ὅτι ἡ νευρικὴ ἀνορεξία ἐξελίσσεται πλέον σὲ κίνημα, μὲ χαρακτήρα ἀκόμη καὶ ἰδεολογικό, μὲ καταστρεπτικὲς συνέπειες στὴ νέα γενιά. Οἱ ἀνορεκτικοὶ φθάνουν νὰ καταδικάζουν τὸν ἑαυτό τους σὲ συνειδητὴ αὐτοκαταστροφὴ διὰ τῆς ἀσιτίας, ἡ ὁποία ἐνέχει ὑποσυνείδητη ἐπιθυμία θανάτου, ὅπως ἀναφέρουν οἱ εἰδικοί!

 Ἀξίζει νὰ τὸ δοῦμε… Περὶ τίνος ἀκριβῶς πρόκειται; Ἂν καὶ πολλοὶ εἶναι οἱ παράγοντες ποὺ θεωροῦνται ὑπεύθυνοι γιὰ τὴ γέννηση καὶ τὴ συντήρηση αὐτῶν τῶν διαταραχῶν, τελευταῖα ἔχει γίνει σαφὲς πὼς πρόκειται γιὰ «πολιτισμικὲς διαταραχές», ὅπως ἀποκαλοῦνται.
Αὐτὸ σημαίνει πὼς γεννιοῦνται καὶ συντηροῦνται ἀπ’ τὰ πρότυπα ὀμορφιᾶς, ποὺ προβάλλει ἡ κοινωνία μας. Τὸ πρόβλημα αὐτὸ παρατηρεῖται στὶς δυτικὲς κοινωνίες. Μάλιστα παιδιὰ ἀπὸ χῶρες τῆς Ἀσίας, ποὺ μετανάστευσαν στὴν Ἀγγλία, ἀνέπτυξαν τὶς διαταραχὲς αὐτὲς ἀμέσως μόλις ἦρθαν σὲ ἐπαφὴ μὲ τὶς νέες ἀξίες ὀμορφιᾶς!
Τὰ συμπτώματα τῆς νευρικῆς, εἰδικά, ἀνορεξίας εἶναι ὅτι αὐτὸς ποὺ πάσχει ἀπ’ αὐτὴν… – δὲν εἶναι ἱκανοποιημένος ἀπ’ τὸ σῶμα του – ἀρνεῖται νὰ διατηρήσει τὸ σωματικό του βάρος στὰ ἐπίπεδα τοῦ κατώτερου φυσιολογικοῦ – βιώνει ἔντονα τὸν φόβο νὰ μὴ τὸ αὐξήσει καὶ προσαρμόζει ὅλη τὴ ζωὴ του γύρω ἀπ’ αὐτὸ – πιστεύει ὅτι τὸ βάρος του εἶναι μεγαλύτερο τοῦ φυσιολογικοῦ – ἔχει ἐμμονὴ στὰ πρότυπα ὀμορφιᾶς – διαθέτει χαμηλὴ αὐτοεκτίμηση κ.λπ.
Στὴ Γαλλία ψηφίστηκε νόμος γιὰ τὴν ἐπιβολὴ αὐστηρῶν ποινῶν γιὰ τοὺς ὑπευθύνους διευθύνσεων τοῦ Internet, ἀλλὰ καὶ ἐκδόσεων, ποὺ ἐκφράζουν θέσεις ὑπὲρ τῆς νευρικῆς ἀνορεξίας ἢ δίνουν ὁδηγίες ἐνθαρρύνοντας τὶς νεαρὲς κοπέλλες, ἀλλὰ ἀκόμη καὶ ἀνήλικα κορίτσια, νὰ ὑποβάλλονται σὲ ἐξαντλητικὲς δίαιτες.
 Μάλιστα ἔχουν καταγραφεῖ κάπου 400 ἠλεκτρονικὲς διευθύνσεις τοῦ διαδικτύου, οἱ ὁποῖες προωθοῦν μὲ τὰ ψευδώνυμα «ana» καὶ «mia» τὴν ἀνορεξία, ἀλλὰ καὶ τὴν βουλιμία! Χαρακτηριστικὴ εἶναι ἡ περίπτωση γαλλικῶν μπλὸγκ μὲ τίτλο «Be Perfect» (δηλ. «Γίνε Τέλεια») καὶ «Be Pro Ana» («Γίνε Φιλοανορεξικὴ»), ποὺ ἐνθαρρύνουν τὰ κορίτσια νὰ ἀρνοῦνται τὸ φαγητὸ καὶ νὰ παίρνουν καθαρτικά, ὥστε νὰ κάνουν τὸ σῶμα τους νὰ μοιάζει μὲ αὐτὰ τῶν προτύπων τους, δήλ. τῆς Νικὸλ Ρίτσι καὶ τῆς Βικτόρια Μπέκαμ!
Ἡ Ὑπουργὸς Ὑγείας τῆς Γαλλίας Ροζελὶν Μπασλὸ εἶπε: «Ἔχουμε παρατηρήσει ὅτι τὸ περιβάλλον ποὺ δημιουργεῖται στὴν κοινωνία ἀπὸ τὰ ΜΜΕ μοιάζει νὰ εὐνοεῖ τὴν ἀναγκαιότητα διαταραγμένων συμπεριφορῶν ὑποσιτισμοῦ καὶ γι’ αὐτὸ πιστεύω ὅτι εἶναι ἀπαραίτητο νὰ δράσουμε». Τὸ κίνημα τῶν… «pro-ana»!
Ἡ λέξη «pro-ana» προέρχεται ἀπ’ τὸ «promote» καὶ τὸ «anorexia» καὶ σημαίνει «προωθῶ» τὴν «ἀνορεξία»! Πίσω τους ὑπάρχει ἕνας ὁλόκληρος κόσμος, ἕνα πρωτότυπο κίνημα, θὰ λέγαμε φοβερὸ καὶ ἀπαίσιο! Ἡ πρώτη «αἴσθηση», ποὺ μπορεῖ νὰ ἔχει κανεὶς γι’ αὐτό, εἶναι τὸ διαδίκτυο!
Γιατί τὸ κίνημα αὐτὸ οὐσιαστικὰ εἶναι κίνημα μέσῳ τοῦ διαδικτύου, τὸ ὁποῖο τὸ διαμορφώνει, τὸ προβάλλει καὶ τὸ ἐπιβάλλει!
 Ἂς σημειωθεῖ ὅτι οἱ σχετικὲς ἱστοσελίδες αὐξάνουν ραγδαῖα μὲ διάφορους τίτλους καὶ ὀνόματα. Ἔτσι, ἐνῶ οἱ ἱστοσελίδες αὐτὲς τὸ 2003 ἦταν μόλις 6.500 τὸ 2010 ἔφθασαν τὰ 2.600.000! Πολλὲς ἀπ’ αὐτὲς ἔχουν πλέον καταργηθεῖ, ὅμως κάθε λεπτὸ δημιουργοῦνται νέες.
Ἀξίζει νὰ σημειωθεῖ ἀκόμη πὼς ὅλες τους ἔχουν μία ἰδιάζουσα ὁμοιότητα καὶ κάποια κοινὰ χαρακτηριστικά. Τὸ κίνημα αὐτὸ ἔχει τὴν ἀνορεξία ὡς πρότυπο ζωῆς καὶ ὡς ἰδεολογία ἀκόμη! Μάλιστα χρησιμοποιοῦν καὶ τὴν ὁρολογία «Thinspiration », ποὺ προέρχεται ἀπ’ τὶς λέξεις «thin» καὶ «inspiration» ποὺ ἑρμηνεύονται ὡς ἐκεῖνον ποὺ «ἐμπνέεται» ἀπ’ τὸ «ἀδύνατο»!
Ἐκεῖ ποὺ στοχεύει τὸ κίνημα αὐτὸ εἶναι νὰ προάγει τὴν ἀνορεξία ὄχι μόνο στὸ ἐπίπεδο τῆς σίτισης, ἀλλὰ καὶ σ’ ὁλόκληρη τὴ ζωὴ τῶν μελῶν του, ἡ ὁποία πρέπει νὰ χαρακτηρίζεται ἀπὸ τὸν μέχρι θανάτου αὐτοέλεγχο, τὴν αὐτοσυγκράτηση καὶ τὴν τελειότητα!
 Δηλαδὴ ξεκινᾶ ἀπ’ τὴ διατροφὴ καὶ ὁλοκληρώνεται στὸν τρόπο ποὺ τὸ ἄτομο σκέφτεται, νοιώθει καὶ ἀλληλεπιδρᾶ μὲ ἄλλα ἄτομα!
 Γράφει ἡ ἐφημ. «Καθημερινή»: «Στὶς σελίδες αὐτές, ἡ διατροφικὴ διαταραχὴ «μεταμορφώνεται» σὲ ἐναλλακτικὸ –καὶ ἄκρως ἐπικίνδυνο– τρόπο ζωῆς, σὲ πρότυπο(;) ὀμορφιᾶς, σὲ κοινὸ σημεῖο ἀναφορᾶς νέων ἀπ’ ὅλο τὸν κόσμο». Ἐκεῖ δὲ κυκλοφοροῦν ἑκατομμύρια φωτογραφίες μὲ κοκκαλιάρηδες ἀνθρώπους τὰ ὁποῖα, ἀντὶ νὰ εἶναι πρότυπα πρὸς ἀποφυγή, εἶναι δυστυχῶς πρότυπα ὀμορφιᾶς, δύναμης, ἐπιτυχίας καὶ ζωῆς!
 Γι’ αὐτοὺς ἡ ἀνορεξία εἶναι ἡ ἀπόλυτη ὀμορφιά, ἡ τελειότητα, ἡ ἁγνότητα, ἡ δύναμη, ἡ πίστη, τὸ ἰδανικό, ἡ ἀφοσίωση, ἡ ἀγάπη καὶ τὸ μῖσος μαζί! Οἱ «πιστοὶ» ἀνορεκτικοὶ τὰ υἱοθετοῦν καὶ τὰ ἀκολουθοῦν αὐτὰ ἀπολύτως κι ἔχουν ὡς μοναδικὸ προορισμὸ νὰ ἐπιτύχουν τὸ «τέλειο», ποὺ εἶναι αὐτὸ τὸ ἀποστεωμένο ἀνορεκτικὸ σῶμα!
Ἐπιπλέον, ὅπως γράφει «Τὸ Βῆμα», «ἡ “ana” (=ἀνορεξία) παρουσιάζεται αὐστηρὴ καὶ ἀπαιτητική, ζητώντας ἀπ’ τοὺς πιστοὺς νὰ ζοῦν βάσει τῶν κανόνων της.
Γιὰ παράδειγμα, σὲ μία σελίδα μιλάει ἡ θεὰ “Ana”: Εἶμαι ἐκεῖ ὅταν ξυπνᾶς τὸ πρωὶ καὶ τρέχεις στὴ ζυγαριά, ὅταν δὲν θέλεις νὰ φᾶς μπουκιά… Εἶμαι ἐχθρὸς καὶ φίλη σου… Προσεύχεσαι σ’ ἐμένα νὰ ρίξω τὸ βάρος σου… Θέλω νὰ μὲ κρύβεις ἀπ’ τὸν κόσμο, νὰ μὴ μάθει κανεὶς τίποτε …παρουσιάσου σωστὰ στὸν κόσμο, στήσου ἴσια, ρούφα πιὰ αὐτὴ τὴν κοιλιά, παλιοαγελάδα! Μὲ ἀηδιάζεις! Ἂν τολμήσεις καὶ φᾶς, θὰ σὲ ἀναγκάσω νὰ πέσεις πάνω ἀπ’ τὴν τουαλέτα, νὰ πιέσεις τὰ δάχτυλα στὸν λαιμό σου καὶ νὰ ξερνᾶς ὥσπου νὰ φτύνεις αἷμα! Ὑπάκουσε! Εἶσαι δική μου! Μοῦ ἀνήκεις!».
Εἶναι πολὺ χαρακτηριστικὸ δὲ τὸ γεγονός, πὼς στὶς ἱστοσελίδες αὐτὲς συναντῶνται οἱ ἀνὰ τὸν κόσμο ἀνορεκτικοί, οἱ ὁποῖοι δίνουν κουράγιο ὁ ἕνας στὸν ἄλλο, δὲν παραδέχονται μὲ τίποτα πὼς εἶναι ψυχικὰ ἀσθενεῖς, ἀρνοῦνται πεισματικὰ τὸν ὅρο «διαταραχή», εἶναι ὑπερήφανοι γιὰ τὴν ἐπιλογή τους ποὺ τὴν θεωροῦν μάλιστα καὶ δρόμο γιὰ τὴν τελειότητα, καὶ καταδικάζουν τὴν κοινωνία ποὺ τοὺς ἀπορρίπτει, καὶ γενικὰ προσπαθοῦν νὰ διατηρήσουν ὅλοι μαζὶ ζωντανὸ καὶ μὲ πολὺ καμάρι τὸν κόσμο τους!1
 Γράφει γιὰ παράδειγμα μία τέτοια ἀνορεκτική: «Αἰσθάνομαι τόσο ὑπερήφανη, ποὺ βρίσκομαι μαζί σας, μαζὶ στὸν ἀγώνα μας, μαζὶ στὴ ζωὴ καὶ στὸν θάνατο, στὰ καλὰ καὶ στὰ κακά. Ἡ Αna μὲ κρατάει στὰ χέρια της μὲ ἀγάπη καὶ μοῦ ψιθυρίζει ὅτι ὅλα θὰ πᾶνε καλά.
Ὅτι ἐδῶ κανεὶς δὲν θὰ μὲ πειράξει. Ἐδῶ εἶναι ὁ κόσμος μου. Ἐδῶ θέλω νὰ εἶμαι. Μαζί σας, ἀδέλφια μου»! Γράφει καὶ μία ἄλλη ἀνορεκτική: «Ἐδῶ καὶ τρεῖς ἡμέρες ἔπαψα νὰ τρώω. Δὲν ἔχω δύναμη νὰ κινηθῶ. Κοιτάζω ἔξω ἀπὸ τὸ παράθυρο δίχως νὰ βλέπω. Νιώθω τὸν χρόνο νὰ κυλάει ἀργά. Ὁ πόνος μου ἀξίζει... εἶναι ἡ σωτηρία μου»! [Περισσότερα γιὰ τὶς ἀντιλήψεις τους θὰ ἀναφέρουμε στὸ ἑπόμενο φύλλο, στὸ ὁποῖο καὶ θὰ ὁλοκληρώσουμε τὸ θέμα μας]

 1. Ἡ κατάσταση αὐτή θυμίζει τούς ὁμοφυλόφιλους

Κ. Γ. Παπαδημητρακόπουλος


 Ὀρθόδοξος Τύπος ἀρ. φυλ. 1999, 22 Νοεμβρίου 2013

http://anavaseis.blogspot.gr/2013/11/1_23.html

Τά παράθυρα τῆς ζωῆς μας. Νεανικά ζητήματα. Κ. Γ. Παπαδημητρακόπουλος

Τά παράθυρα τῆς ζωῆς μας

Κ. Γ. Παπαδημητρακόπουλος

Ἔχετε φανταστεῖ, παιδιά, τό σπίτι μας χωρὶς παράθυρα; Θὰ ἦταν κόλαση πραγματική! Ἔξω, ἂς ποῦμε, νὰ εἶναι ἡμέρα, χαρὰ Θεοῦ, ὁ οὐρανὸς νὰ εἶναι καταγάλανος καὶ ὁ ἥλιος νὰ καταλάμπει καὶ μέσα στὰ σπίτια μας νὰ ὑπῆρχε τὸ ἀπόλυτο σκοτάδι.
Θὰ ἦταν χειρότερα καὶ ἀπ’ τὰ κελιὰ μιᾶς φυλακῆς! Καὶ δὲν εἶναι μόνο τὸ φῶς, ποὺ φέρνουν στὸ σπίτι μας τὰ παράθυρα. Εἶναι καὶ ὁ ἐξαερισμὸς καὶ ἡ ὅλη ἀνανέωση, ποὺ παρέχουν. Κι εἶναι βέβαια καὶ ἡ θέα τοῦ γύρω μας κόσμου ἀκόμη καὶ ὑπὸ δυσμενεῖς καιρικὲς συνθῆκες.
Κι ὅλα αὐτὰ ἀνάλογα βέβαια μὲ τὸ μέγεθός τους καὶ τὴ θέση στὴν ὁποία βρίσκονται. Νὰ γιατί ἀκόμη καὶ παράθυρο ἀπὸ παράθυρο διαφέρει.

 * * *

 Ὡστόσο τὰ παράθυρα δὲν εἶναι μόνο ἀναγκαῖα γιὰ τὰ σπίτια μας, εἶναι σαφῶς ἀπαραίτητα καὶ γιὰ τὴ ζωή μας. Θέλουμε καὶ στὴ ζωὴ μας φῶς, φῶς πολύ! Θέλουμε καὶ στὴ ζωή μας τὸ καλύτερο, τὴν ἀνανέωση! Θέλουμε καὶ στὴ ζωή μας τὴ θέα τοῦ κόσμου στὸν ὁποῖο ζοῦμε, ὡς καὶ τῶν πέραν αὐτοῦ! Γι’ αὐτὸ κι ἐκεῖ στὴν προσπάθειά μας νὰ τὴν φωτίσουμε (ἢ καὶ νὰ τὴν φωταγωγήσουμε), νὰ τὴν ἀνανεώσουμε, ἀλλὰ καὶ νὰ τῆς δώσουμε τὴν μεγαλύτερη δυνατὴ θέα, ἀκόμη κι ὁλοκλήρου τοῦ ὁρίζοντα ἂν γινόταν, ὅλο καὶ κάποια παράθυρα τῆς ἀνοίγουμε, μικρὰ ἢ μεγάλα. Κι αὐτὴ ἡ προσπάθεια εἶναι ἀδιάκοπη, ξέρετε…
Στ’ ἀλήθεια τί ἄλλο κάνουμε μὲ τὴν μόρφωση καὶ τὴν σπουδή; Μὲ τὴν ἐπιστήμη; Μὲ τὴν τέχνη; Μὲ τὶς ἀνακαλύψεις; Ἀκόμη καὶ μὲ τὶς ἐξερευνήσεις τοῦ διαστήματος; Στ’ ἀλήθεια τί προσπαθοῦμε νὰ ἐπιτύχουμε μὲ τὶς ἐκδρομὲς καὶ τὰ ταξίδια, ἰδιαίτερα δὲ τὰ μακρινὰ καὶ τὰ ἐξωτικά; Στ’ ἀλήθεια τί ἐπιχειροῦμε μὲ τὴν ἀνάγνωση ἑνὸς βιβλίου, μὲ τὴν παρακολούθηση ἑνὸς θεάματος ἢ μὲ τὰ μουσικὰ ἀκούσματα;
Στ’ ἀλήθεια ποῦ ἀποβλέπουμε μὲ τὶς διασκεδάσεις, τὸν ἀθλητισμὸ καὶ τὰ χόμπι; Ἀλλὰ καὶ τί ἄλλο κάνουμε μὲ τὴν ἀναζήτηση τοῦ Θεοῦ; Ἐκεῖνον ποὺ ὄχι μόνο θέλουμε νὰ Τὸν βροῦμε, ἀλλὰ καὶ νὰ Τὸν δοῦμε, καὶ νὰ Τὸν ἀγγίξουμε καὶ νὰ Τὸν νοιώσουμε κατὰ τὸ δυνατόν;
Ὅπως καὶ νὰ τὸ κάνουμε, ὅλα αὐτὰ δὲν εἶναι τίποτε ἄλλο, παρὰ τὸ φῶς, ἡ ἀνανέωση καὶ ἡ θέα ἐκείνων ποὺ θὰ μᾶς κάνουν νὰ ζήσουμε καλύτερα, ὀμορφότερα, ὡραιότερα. Λὲς καὶ ὁ Θεὸς ἔβαλε μέσα μας τὸν πόθο νὰ μὴ μένουμε ἀποκλεισμένοι κάπου, ἀλλὰ μέσα ἀπὸ διάφορα παράθυρα, τελικὰ νὰ κατευθυνθοῦμε σ’ Αὐτόν. Σ’ Αὐτὸν ποὺ εἶναι τὸ ἀπόλυτο Φῶς, ἡ μοναδικὴ Ἀνανέωση, τὸ ἀνυπέρβλητο θέαμα.

* * *

 Λοιπόν, στὶς ἀναζητήσεις μας αὐτὲς γιὰ φῶς, ἀνανέωση καὶ θέα τοῦ κόσμου, ἔρχεται καὶ ἡ τεχνολογία –γιὰ παράδειγμα– νὰ μᾶς ἀνοίξει τὰ δικά της παράθυρα. Τῶν ὑπολογιστῶν, τῶν τηλεοράσεων, τῶν κινητῶν, τοῦ διαδικτύου… Κάθε ὀθόνη, εἶναι κι ἕνα παράθυρο πρὸς τὸ φῶς! Κάθε ὀθόνη, εἶναι κι ἕνα παράθυρο πρὸς τὴν ἀνανέωση! Κάθε ὀθόνη, εἶναι κι ἕνα παράθυρο πρὸς τὴν θέα ὅλου τοῦ κόσμου, ὡς καὶ τοῦ πλέον μακρινοῦ!
Σαφῶς ἕνα τέτοιο παράθυρο εἶναι καὶ ἡ δυνατότητα ποὺ μᾶς παρέχει γιὰ τὸ παραπέρα… Αὐτὸ ἀκριβῶς ποὺ τόσο πολὺ ποθοῦμε, ἀναζητοῦμε καὶ νοσταλγοῦμε… Ὅμως πῶς καταλήγουν νὰ λειτουργοῦν στὴ ζωὴ μας ὅλα αὐτὰ τὰ παράθυρα; Ἀντὶ γιὰ φῶς, νὰ μᾶς φέρνουν τὸ ἀπόλυτο σκοτάδι!
Ἀντὶ γιὰ ἀνανέωση, νὰ μᾶς ὁδηγοῦν ἀκόμη πιὸ βαθιὰ στὸ κελί τῆς φυλακῆς μας! Ἀντὶ γιὰ τὴ θέα κάθε μεγάλου καὶ ἀληθινοῦ, νὰ βλέπουμε τελικὰ κάθε τιποτένιο καὶ ἁμαρτωλό, ὅλο τὸν βοῦρκο τοῦ κόσμου! Κι αὐτὸ δὲν γίνεται μόνο μὲ τὰ τεχνολογικὰ ἐπιτεύγματα. Γίνεται βέβαια μὲ ὅλα. Καὶ μὲ τὰ βιβλία, καὶ μὲ τὴ μουσική, καὶ μὲ τὰ χόμπι ἀκόμη.
Δηλαδὴ τί παρατηροῦμε; Πώς τὴν ἀνάγκη μας γιὰ τὸ ἄνοιγμα παραθύρων στὴ ζωή μας, τὴν ἐκμεταλλεύεται γιὰ τὰ καλὰ ἡ ἁμαρτία, γιὰ νά δημιουργήσει σ’ αὐτὴν τὰ δικά της παράθυρα. Πού θὰ βλέπουν πρὸς τὸ σκοτάδι κι ὄχι πρὸς τὸ φῶς! Πού θὰ μᾶς φέρνουν τὸν μολυσμένο κι ὄχι τὸν καθαρὸ ἀέρα! Πού θὰ μᾶς ἀναγκάζουν νὰ βλέπουμε ἁμαρτωλοὺς κι ὄχι τοὺς ἀνώτερους καὶ ἁγιασμένους ὁρίζοντες!
Ἀλλ’ ἡ ἁμαρτία κάνει κι αὐτὸ τὸ φοβερό: Κλείνει τὰ ὀρθά, τὰ ὡραῖα καὶ τὰ μεγάλα παράθυρα τῆς ζωῆς μας, γιὰ νὰ μᾶς ἀνοίξει ὅλα τὰ δικά της. Μᾶς κλείνει τὸ καλὸ βιβλίο καὶ τὸ περιοδικό! Μᾶς ἀπομακρύνει ἀπὸ κάθε τι πνευματικό! Μᾶς ἀποκλείει ἀπὸ κάθε ἀνώτερο καὶ μεγάλο! Μέσα ἀπ’ αὐτὲς τὶς μεθόδους δὲν φέρνει ἁπλῶς τὸ σκοτάδι, ἀλλὰ τὴν ἴδια τὴν κόλαση στὴ ζωή μας!

 * * *

 Ὁπότε ὑπάρχει πλέον μεγάλη ἀνάγκη νὰ μποροῦμε νὰ διακρίνουμε τὰ πράγματα. Ὡς τέλειοι ἀρχιτέκτονες, μηχανικοὶ καὶ οἰκοδόμοι ν’ ἀνοίγουμε τὰ παράθυρα ἐκεῖνα ποὺ πρέπει στὴ ζωή μας, ὅπως κάνουμε καὶ μ’ αὐτὰ τοῦ σπιτιοῦ μας.
Κι αὐτὸ ἀπαιτεῖ νὰ ἔχουμε ὅραμα γι’ αὐτήν! Ὡς ἔξυπνοι, δηλαδὴ συνετοί, ποὺ θέλει νὰ εἴμαστε ὁ Χριστός, νὰ μποροῦμε νὰ ἀντιλαμβανόμαστε τὶς «ἐξυπνάδες» τῶν ἀνθρώπων τοῦ κόσμου, ἐκείνων ποὺ θέλουν νὰ μᾶς ἀνοίξουν ἄλλα παράθυρα, ὅλα τους πρὸς τὴν ἁμαρτία! Ἀπὸ ἐκεῖ τίποτα καλὸ δὲν πρόκειται νὰ μᾶς προκύψει!

 * * *

 Λέει, καλοί μου φίλοι, ἕνας ὕμνος τῆς Ἐκκλησίας μας: «Ἐν τῷ φωτί Σου ὀψόμεθα φῶς». Δηλαδή, μέσα ἀπ’ τὸ φῶς Σου, Χριστέ μου, θὰ μπορέσουμε νὰ δοῦμε τὸ φῶς. Νὰ τὸ μεγαλύτερο παράθυρο τῆς ζωῆς μας. Ὁ Χριστός! Αὐτὸς κι ἂν εἶναι τὸ Φῶς, ἡ Ἀνανέωση καὶ ἡ θέα ὡς καὶ τοῦ ἴδιου τοῦ Θεοῦ ἀκόμη…


Κ. Γ. Παπαδημητρακόπουλος

Ὀρθόδοξος Τύπος ἀρ. φυλ. 1996, 1 Νοεμβρίου 2013 

http://anavaseis.blogspot.gr/2013/11/blog-post_410.html

Ὁ πειρασμός τῆς… «Μιάς φοράς»! Κ. Γ. Παπαδημητρακόπουλος

Ὁ πειρασμός  τῆς… «Μιάς φοράς»!

 Κ. Γ. Παπαδημητρακόπουλος 

«Ἐπιτέλους, μεγάλωσες. Δὲν εἶσαι παιδάκι. Ἔλα στὴν παρέα μας. Πᾶμε στὸ μπάρ, στὸ κλάμπ… Ἔλα νὰ κάνεις παρέα μὲ τὶς φίλες καὶ τοὺς φίλους μας. Δοκίμασε καὶ τὸ τσιγάρο. Ἄφησε πιὰ τούς… παπά- δες καὶ τοὺς Ἁγίους. Δοκίμασε μόνο μία φορά. ΜΟΝΟ ΜΙΑ ΦΟΡΑ. Κι ἔπειτα μὴ ἔρχεσαι πάλι…».

* * *

 Τὴν προσέξατε τὴν… «συμβουλὴ» τοῦ «φίλου»; Μόνο μία φορά, λέει. Κι ὄχι ἄλλο! Ἀλλὰ πόσο ἑλκυστικὸ εἶναι αὐτὸ τὸ ἐπιχείρημα! Ἀληθινὸ δόλωμα. Ἀλλὰ κι ἐμεῖς, πόσες φορὲς ἀπὸ μόνοι μας, δὲν ἐπαναλαμβάνουμε αὐτὴ τὴ φράση στὸ νοῦ μας καὶ πολλὲς φορὲς μάλιστα; Ἔρχεται σὰν πειρασμός. Λέμε γιὰ παράδειγμα: «Τί ἆραγε ἔχω νὰ πάθω ἂν πάω, ἂν δοκιμάσω μία φορά; Ἀφοῦ τὸ ‘χω πάρει ἀπόφαση. Δὲν πρόκειται νὰ τὸ ἐπαναλάβω. Ἔπειτα, θὰ ᾽χω καὶ μία σχετικὴ πεῖρα. Δὲν θὰ μπορεῖ νὰ μοῦ μιλήσει κανείς. Γιατί θὰ τὰ ἔχω δοκιμάσει ὅλα. Δηλαδή, ἡ δοκιμὴ ποὺ γίνεται μόνο μία φορά, εἶναι ἀκίνδυνη καὶ μᾶλλον ὠφέλιμη»!

* * * 

Εἶναι ἆραγε τὰ πράγματα ἔτσι; Λοιπόν, τὸ γεγονὸς ὅτι ὁ «φίλος» προβάλλει αὐτὸ σὰν ἐπιχείρημα – δόλωμα, πρέπει νὰ μᾶς προβληματίσει. Γιατί ἆραγε τὸ λέει αὐτό; Ἂν εἶναι ἀκίνδυνο, γιατί τὸ προβάλλει μὲ τόση ἔμφαση; Γιατί ἐπιστρατεύει τόσα ἐπιχειρήματα; Γιατί ἐπιμένει; Κι ἔπειτα, γιατί μᾶς ἀναστατώνει μία τέτοια σκέψη, ὅποτε κι ἂν ἔρχεται αὐτὴ στὸ νοῦ μας;
Ἄρα τὸ πράγμα δὲν εἶναι ἁπλό, πρέπει τουλάχιστον νὰ μᾶς προβληματίσει, νὰ μᾶς ἀπασχολήσει στὴν προσευχή μας, νὰ τὸ ποῦμε σαφῶς καὶ στὸν πνευματικό μας. Δὲν πρέπει νὰ κάνουμε βῆμα χωρὶς μία τέτοια ἀντιμετώπιση.
Ὑπερβολές; Τότε ἂς δοῦμε τὰ ἑξῆς ἁπλὰ παραδείγματα ποὺ μιλοῦν ἀπὸ μόνα τους. Πρῶτο παράδειγμα. Ὁ Ἀδὰμ καὶ ἡ Εὔα ἐκεῖ στὸν Παράδεισο, «μία φορὰ» καὶ μόνον δὲν παράκουσαν τὴν ἐντολὴ τοῦ Θεοῦ καὶ ἁμάρτησαν;
Κι ὅμως, ἀπὸ τότε ὁλόκληρη ἡ ἀνθρωπότητα καὶ οἱ ἴδιοι βυθίστηκαν στὴν ἁμαρτία. Κι αὐτοὶ τὸν ἴδιο πειρασμὸ δέχθηκαν, αὐτὸν τῆς «μίας φορᾶς» γιὰ κάτι ποὺ δὲν ἦταν σωστό, ποὺ ἦταν ἀπαγορευμένο. Ἀπ’ τὸ «φιλικὸ» φίδι εἰπώθηκε στὴν Εὔα καὶ ἀπ’ τὴν σύντροφο τῆς ζωῆς του τὸ ἄκουσε αὐτὸ (γιὰ πρώτη φορά!) ὁ Ἀδάμ!
Δεύτερο παράδειγμα. Γνωρίζετε κανένα ἀλκοολικό, καπνιστή, ναρκομανῆ, κ.λπ. πού νὰ ἔχει γεννηθεῖ ἔτσι; Ὄχι βέβαια. Λοιπόν, πῶς ἔχουν φθάσει σ’ αὐτὸ τὸ τρομερὸ σημεῖο; Πίνοντας «μία φορὰ» ἕνα ποτήρι στὴν ταβέρνα μὲ τοὺς φίλους, πού ᾽φερε δύο, τρία… καὶ τράβηξε ἔπειτα μία ὁλόκληρη ἁλυσίδα ἀπὸ ποτήρια. Ἔτσι ἔγινε ἀλκοολικὸς αὐτὸς ὁ ἄνθρωπος.
Τὸ ἴδιο ἀκριβῶς ἔγινε καὶ μὲ τοὺς ἄλλους. Τρίτο παράδειγμα.Ἔχετε ἀκούσει πῶς ὁδηγοῦν τὰ ζῶα στὴ σφαγή; Τοὺς δίνουν καὶ δοκιμάζουν «μία φορὰ» λίγο ἀπ’ τὴν ἀγαπημένη τους τροφή. Ἔπειτα ἀκολουθοῦν τυφλὰ αὐτὸν ποὺ τὴ βαστάζει, μέχρι τὸ σφαγεῖο!…
Τέταρτο παράδειγμα. Οἱ τεράστιες χιονοστιβάδες, τὰ παγόβουνα, πῶς νομίζετε ὅτι ἔχουν γίνει; Ἀπὸ ἕνα πολὺ μικρὸ κομμάτι χιονιοῦ, ποὺ φύσηξε «μία φορὰ» ὁ ἄνεμος καὶ μεγάλωσε καθὼς κυλοῦσε στὶς ἀπότομες κορφὲς τῶν βουνῶν, παρασύροντας ὁ,τιδήποτε, καὶ ξύλα καὶ πέτρες καὶ δέντρα ἀκόμη. Ναί, δὲν ἔπεσαν σὰν μετεωρίτες ἀπὸ τὸν οὐρανό!
Πέμπτο παράδειγμα. Καὶ στὴν Κωνσταντινούπολη, «μία φορὰ» μπῆκαν οἱ ἐχθροί, καὶ μάλιστα ἀπὸ μία μικρὴ κερκόπορτα κι ἀκολούθησε ὄχι μόνον ἡ πτώση της, ἀλλὰ καὶ ἡ πτώση μιᾶς ὁλόκληρης χιλιόχρονης αὐτοκρατορίας! Ναί, ἡ πιὸ μικρὴ ἁμαρτωλὴ πράξη, ἡ πιὸ μικροσκοπική, ἂν γίνει μία φορά, γίνεται δέκα, ἑκατό, χίλιες! Γίνεται πάντα! Κι ἀναδεικνύεται τότε σὲ φοβερὸ πάθος, ποὺ σέρνει τὸν ἄνθρωπο ἀνελέητα καὶ τοῦ ἐξαφανίζει τὴν ἐλευθερία.
Ποιὸς μπορεῖ νὰ ἰσχυριστεῖ, ὅτι ὁποιαδήποτε κακὴ συνήθεια ἢ πάθος πού ἔχει, δὲν τὸ ἀπέκτησε κάνοντάς το μόνο «μία φορά»; Ποιὸς μπορεῖ νὰ ἰσχυριστεῖ ὅτι ἡ ὁποιαδήποτε ὑποχώρηση, ἔστω καὶ γιὰ «μία φορὰ» μόνο σ’ ὅ,τι ἁμαρτωλό, δὲν ὁδήγησε σὲ τεράστια λάθη καὶ φοβερὲς, κι ἴσως ἀνεκδιήγητες, ἁμαρτίες; Ναί, εἶναι πολὺ πονηρὸς ὁ ἐχθρός.
Ἡ ὁποιαδήποτε κίνησή του εἶναι καλὰ μελετημένη καὶ τέλεια καταστροφική. Καὶ προπάντων αὐτό: Τὸ «δοκίμασε μόνο μία φορὰ», ποὺ βρίσκει τόση ἀπήχηση στοὺς νέους εἰδικά. «Ἡ ἁμαρτία, λέει σοφὰ ὁ Τοth, στὴν ἀρχὴ ἔρχεται σὰν ταξιδιώτης τῆς νύχτας. Ἔπειτα γίνεται ἐπισκέπτης καὶ τελικὰ οἰκοδεσπότης». Ἀρκεῖ, λοιπόν, νὰ τῆς ἀνοίξεις μία φορά. Φθάνει αὐτό! Τὸ ὀχυρό σου ἤδη καταλήφθηκε...

* * *

 Ἀλλ’ ἂς τὸ δοῦμε κι ἀλλιῶς. Στὸν «φίλο» ποὺ μᾶς ἀπευθύνει αὐτὸ τὸ δελεαστικὸ (ἀλλὰ καὶ πειρασμικό, ὅπως εἴπαμε) «μία φορά», ἂς ἐπιχειρήσουμε νὰ κάνουμε κι ἐμεῖς τὸ ἴδιο. Δηλαδή, νὰ τοῦ ποῦμε: Ἔλα κι ἐσὺ «μία φορὰ» νὰ ἐκκλησιαστεῖς! Ἔλα νὰ πᾶμε «μία φορὰ» μαζὶ στὸ κατηχητικὸ ἢ τὴν ὁμάδα ἢ τὴν κατασκήνωσή μας!
Ἔλα «μία φορὰ» νὰ δεῖς τὸν πνευματικό μου, νὰ ἐξομολογηθεῖς ἢ ἔστω νὰ πάρεις τὴν εὐχή του! Διάβασε «μία φορὰ» μονάχα, τοῦτο τὸ βιβλίο ἢ τὸ περιοδικὸ κ.λπ. Τί νομίζετε ὅτι θὰ γίνει; Ἀμέσως θὰ σᾶς εἰρωνευτεῖ, θὰ τὸ ἀπορρίψει εὐθὺς ἐξ ἀρχῆς χωρὶς πολὺ συζήτηση!
Δοκιμάστε το καὶ θὰ δεῖτε… Ἆραγε γιατί αὐτὸς δὲν θέλει νὰ ἀποκτήσει μία ἄλλη ἐμπειρία καὶ μάλιστα τοῦ καλοῦ, τοῦ ἁγίου, τοῦ ἐναρέτου; Λοιπόν, πῶς φαίνεται καθαρὰ ὅτι αὐτὸ τὸ «μία φορὰ» εἶναι ὄντως πειρασμικὸ καὶ γιὰ νὰ τό ποῦμε ἔξω ἀπὸ τὰ δόντια, διαβολικό;

* * *

 Προσοχή, λοιπόν, καλοί μου φίλοι. Προσοχὴ στὶς κερκόπορτες καὶ τοὺς ἐπισκέπτες τοῦ κάστρου τῆς ψυχῆς μας. Ἀπαιτεῖται νὰ ἀποκρούουμε μὲ γενναιότητα τὴν ἁμαρτία. Νὰ εἴμαστε ἔξυπνοι στὰ τεχνάσματά της. Καὶ τότε σαφῶς ἡ νίκη θὰ εἶναι δική μας, γιατί ὁπωσδήποτε ὁ Χριστὸς εἶναι δίπλα μας. Κι αὐτὸ ἐπειδὴ ὅταν ἀντιστεκόμαστε, ὁ ἐχθρὸς ἀπομακρύνεται, καθ’ ὅσον ἡ χάρη τοῦ Θεοῦ μᾶς προστατεύει, μᾶς ἐνδυναμώνει κι εἶναι ἐκείνη ποὺ τὸν κατατροπώνει. Ὅταν ὅμως πηγαίνουμε πρὸς συνάντηση τῶν πειρασμῶν, ἔστω καὶ γιὰ «μία φορὰ» ὅπως μᾶς λένε, τότε ἡ Θεία χάρη μᾶς ἐγκαταλείπει…

 Κ. Γ. Παπαδημητρακόπουλος

 Ὀρθόδοξος Τύπος ἀρ. φυλ. 1995, 25 Ὀκτωβρίου 2013

http://anavaseis.blogspot.gr/2013/10/blog-post_4821.html

Ἀπελπίστηκες; Δόξα σοὶ ὁ Θεὸς! Νεανικά ζητήματα. Κ. Γ. Παπαδημητρακόπουλος

Ἀπελπίστηκες; Δόξα σοὶ ὁ Θεὸς!

Κ. Γ. Παπαδημητρακόπουλος

 Εἶναι πολλοὶ οἱ δρόμοι, καλοί μου φίλοι, ποὺ ὁδηγοῦν στὴ λύτρωση καὶ τὴ σωτηρία. Ἕνας ἀπʼ αὐτοὺς εἶναι καὶ ὁ δρόμος τῆς… ἀπελπισίας!
 Ὁ Θεὸς σεβόμενος τὴν ἐλευθερία ποὺ μᾶς ἔδωσε, ἐπιτρέπει κάποτε νὰ βαδίσουμε ἀκόμη κι αὐτὸ τὸν δρόμο, προκειμένου νὰ Τὸν γνωρίσουμε! Νὰ τί θέλουμε νὰ ποῦμε…

* * *

 Κάποιος νέος πῆγε σʼ ἕνα πνευματικὸ, γιὰ νὰ ἐξομολογηθεῖ. Τὸν πνευματικὸ αὐτὸ τὸν σεβόταν πάρα πολὺ καὶ τὸν ἤξερε ἀπὸ παιδί. Ὡς τὰ μαθητικά του χρόνια τὸν ἐπισκεπτόταν συχνά, ἄκουγε τί συμβουλές του, ἀκολουθοῦσε τὸ πνευματικὸ πρόγραμμα, ποὺ τοῦ εἶχε ὁρίσει.
Ὅταν ὅμως ἔγινε φοιτητής, γοητευμένος ἀπʼ τὶς «χαρὲς» τοῦ κόσμου, παρασυρμένος ἀπʼ τὰ «ἔξυπνα» συνθήματα τοῦ στὺλ «ἔτσι κάνουν ὅλοι», «γιατί ἐγὼ νὰ ἀποτελῶ ἐξαίρεση;», «τί θὰ ποῦν γιὰ μένα τὰ παιδιά;», «τὸ νὰ κάνω αὐτὸ κι ἐκεῖνο ἢ νὰ πάω ἐδῶ κι ἐκεῖ, ἔ δὲν ἔγινε καὶ τίποτα», «ὁ νέος πρέπει νὰ χαίρεται τὰ νιάτα του καὶ νὰ γλεντάει» κ.λπ., θεώρησε ἐχθρό του πλέον τὸν πνευματικὸ καὶ τὸν ἐγκατέλειψε μὲ μιᾶς!
Ἐκεῖνος δὲν ἔπαυσε νὰ ἐπικοινωνεῖ μαζί του, ἀλλὰ καὶ μὲ τοὺς γονεῖς καὶ τὰ ἀδέλφια του καὶ νὰ προσεύχεται γιʼ αὐτὸν πολύ. Ὅμως τοῦτο τὸ παιδὶ χάραξε ἄλλο δρόμο. Αὐτὸν τῶν ἡδονῶν καὶ τῶν διασκεδάσεων! Τὰ ʻβάλε καὶ μὲ τοὺς γονεῖς του καὶ μὲ ὅποιον προσπαθοῦσε νὰ τὸν συμβουλεύσει τὸ σωστό!
Ἑπόμενο ἦταν νὰ ἐγκαταλείψει καὶ τὶς σπουδές του καὶ νὰ «καταταγεῖ» στοὺς λεγόμενους «αἰώνιους φοιτητές». Κοιμόταν τὴν ἡμέρα γιὰ νὰ … γλεντᾶ τὴ νύχτα! Ἔνοιωσε τὴν σκληρὴ δοκιμασία τῆς λεγόμενης «ἐρωτικῆς ἀπογοήτευσης».
Ἑπόμενο εἶναι! Ἔφθασε ὡς τὴν πόρτα τῶν ναρκωτικῶν, κατάντησε σωματικὰ καὶ ψυχικὰ ράκος! Καὶ τότε ἔβαλε τέλος στὸν δρόμο τῆς… ἀπελπισίας! Ἀπὸ ἕνα συγκλονιστικὸ περιστατικὸ, ποὺ τοῦ συνέβη, σκέφτηκε τὸν πνευματικὸ, ποὺ εἶχε κάποτε. Τὸ πῆρε ἀπόφαση καὶ πῆγε νὰ τὸν συναντήσει. Κι ἐκεῖ μὲ πόνο ψυχῆς τοῦ εἶπε: «Γέροντα, ἀπελπίστηκα ἀπὸ ὅλα…»! Ἐκεῖνος τότε ἔκανε τὸν σταυρό του καὶ εἶπε: «Δόξα σοι ὁ Θεός»!

* * *

 Τὸ γεγονὸς αὐτὸ θυμίζει βέβαια καὶ τὴν γνωστὴ παραβολὴ τοῦ ἀσώτου. Κι ἐκεῖνος ὁ νέος νόμιζε πὼς «δὲν περνοῦσε καλὰ» ἐκεῖ στὸ πατρικὸ σπίτι καὶ τὴν ὅλη θαλπωρὴ τοῦ πατέρα του κι ἤθελε νὰ βρεῖ τὸ καλύτερο, ὅπως νόμιζε, ἐκεῖ στὶς «χαρὲς» τοῦ κόσμου. Καὶ ὁ πατέρας του, σεβόμενος ἀπολύτως τὴν ἐλευθερία του, τὸν ἄφησε νὰ βαδίσει αὐτὸ τὸν δρόμο τῆς… ἀπελπισίας! Ἕνα σωτήριο δρόμο ποὺ τελικὰ τὸν ἔφερε πάλι στὴν ἀγκαλιά του!
Ὁ Ἅγιος Ἰσαὰκ ὁ Σύρος λέει τοῦτο: «Νὰ θυμᾶσαι πὼς σὲ κάθε ἡδονὴ ἀκολουθεῖ ἀηδία καὶ πίκρα»! Ὁπότε μέσα ἀπʼ αὐτὴν ἀκριβῶς τὴν ἀηδία καὶ τὴν πίκρα, ἀρχίζει ἡ σωτήρια ἀπελπισία! Μία ἀπελπισία ποὺ ἀμέσως μᾶς στρέφει στὴν πιὸ μεγάλη ἐλπίδα, τὸν Χριστό!
 Εἶναι πάρα πολλὲς οἱ περιπτώσεις τῶν Ἁγίων ποὺ ἔφθασαν στὸν Χριστό, βαδίζοντας αὐτὸ τὸν δρόμο. Καὶ τόσο καλὰ τὸν βάδισαν, τόσο πολὺ… ἀπελπίστηκαν ἀπʼ αὐτόν, ποὺ στὸ τέλος ἔγιναν Ἅγιοι καὶ βρίσκονται πλέον αἰώνια μαζί Του.
Ἐνδεικτικὰ θὰ ἀναφέρουμε δύο περιπτώσεις. Ἡ μία εἶναι τοῦ Ἁγίου Αὐγουστίνου. Ἀπὸ μικρὸς διακρινόταν γιὰ τὴν εὐφυΐα του. Ὁ πατέρας του τὸν προόριζε γιὰ ρήτορα καὶ τὸν ἔστειλε νὰ σπουδάσει στὴν περίφημη Καρχηδόνα (371 μ.Χ.).
Ἐκεῖ, μακριὰ ἀπʼ τοὺς γονεῖς του, ἰδιαίτερα δὲ ἀπʼ τὴν εὐσεβέστατη μητέρα του, ἐπηρεάστηκε πολὺ ἀπʼ τὸ διεφθαρμένο περιβάλλον τῆς πόλης, ἔζησε ἔκλυτο βίο καὶ σὲ ἡλικία μόλις 18 ἐτῶν ἀπέκτησε ἐξώγαμο παιδί!
Ἔφθασε νὰ πέσει ἀκόμη καὶ στὴν αἵρεση (τῶν Μανιχαίων), στὴν ὁποία παρέμεινε μαχητικὸς ὀπαδὸς γιὰ ἑπτὰ χρόνια! Ἀπʼ ὅλα ὅμως ἀπογοητεύτηκε καὶ ἀπελπίστηκε, ἀκόμη δὲ καὶ ἀπὸ τὴν αἵρεση ποὺ ἀκολούθησε, γιὰ τὴν ὁποία πίστευε ὅτι θὰ τοῦ ἔλυνε ὅλα του τὰ προβλήματα! Σὲ ἡλικία πλέον 32 ἐτῶν, ἄκουσε κάτι σὰν παιδικὴ φωνὴ νὰ τοῦ λέει ἐπίμονα: «Πάρε καὶ διάβασε»! Τότε ἄνοιξε τὴν Ἁγία Γραφὴ ποὺ ἔτυχε νὰ εἶναι δίπλα του, ἂν καὶ δὲν τὴν εἶχε σὲ καμιὰ ὑπόληψη, γιατί τὴν θεωροῦσε κατώτερη τῶν φιλοσοφικῶν συγγραμμάτων, ποὺ ὡς τότε μελετοῦσε καὶ σπούδαζε.
 Ὅπως γράφει ὁ ἴδιος, ἔπεσε σὲ τούτη τὴ φράση τοῦ Ἀποστόλου Παύλου: «Ἡ διαγωγή μας ἂς εἶναι κόσμια, τέτοια ποὺ ταιριάζει στὸ φῶς. Ἂς πάψουν τὰ φαγοπότια καὶ τὰ μεθύσια, ἡ ἀσύδοτη καὶ ἀκόλαστη ζωή, οἱ φιλονικίες καὶ οἱ φθόνοι. Ντυθεῖτε τὸν Κύριό μας Ἰησοῦ Χριστὸ καὶ μὴ ἀφήνετε τὸν ἁμαρτωλὸ ἑαυτό σας νὰ σᾶς παρασύρει στὴν ἱκανοποίηση τῶν ἐπιθυμιῶν σας» (Ρωμ.13,13). Τότε πῆρε σαφῶς τὸ μήνυμα!
 Ὅπως ὁ ἴδιος ἀναφέρει, δὲν ἤθελε νὰ δεῖ κάτι ἄλλο, οὔτε κι ἦταν ἀναγκαῖο. Ἔνοιωσε εἰρήνη μεγάλη, φῶς νὰ ξεχύνεται στὴν καρδιά του, καὶ νὰ φεύγει ὅλο τὸ σκοτάδι ποὺ τὸν περιέκλειε. Ἀμέσως βαπτίστηκε μὲ τὸν 15χρονο γιό του, ἔγινε μοναχός, ἔπειτα ἱερέας καὶ ἀργότερα ἐπίσκοπος. Ἔζησε ἀσκητικά, ἀνέπτυ- ξε πολὺ μεγάλο πνευματικὸ καὶ συγγραφικὸ ἔργο καὶ καταπολέμησε ἀποτελεσματικὰ τὶς αἱρέσεις. Τὰ κείμενά του εἶναι ὠκεανὸς σοφίας καὶ χάριτος, ποὺ τὸν ἀνέδειξαν σὲ Πατέρα τῆς Ἐκκλησίας.
Ἡ ἄλλη περίπτωση εἶναι μὲ τὸν Ἅγιο Ἰουστῖνο, τὸν φιλόσοφο καὶ μάρτυρα. Μεγαλωμένος σʼ ἕνα καθαρὰ εἰδωλολατρικὸ περιβάλλον, προσπάθησε μέσα ἀπʼ τὴν μόρφωση καὶ τὴ γνώση νὰ βρεῖ τὴν ἀλήθεια καὶ νὰ λύσει τὰ μεταφυσικά του προβλήματα. Πρὸς τὸν σκοπὸ αὐτό, ὅπως ὁ ἴδιος περιγράφει στὸ ἔργο του «Διάλογος πρὸς Τρύφωνα», περιπλανιέται στὶς διάφορες φιλοσοφικὲς σχολὲς τῆς ἐποχῆς του. Ἀρχικὰ ἀκολουθεῖ ἕνα φημισμένο στωϊκὸ φιλόσοφο. Ἂν κι ἔμεινε μαζί του ἀρκετὸ καιρό, μάταια περιμένει νὰ ἀκούσει κάτι οὐσιαστικὸ γιὰ τὸν Θεό. Τοῦ ἔλεγε μάλιστα πὼς δὲν εἶναι ἀναγκαία αὐτὴ ἡ γνώση!
 Τότε ἀπογοητευμένος τὸν ἐγκαταλείπει, γιὰ νὰ ἀκολουθήσει ἕνα ἄλλο περιπατητικὸ φιλόσοφο! Σʼ αὐτὸν ἡ ἀπογοήτευσή του ἔγινε ἀκόμη μεγαλύτερη, γιατί διαπίστωσε πὼς μέσα ἀπʼ τὴν χρηματικὴ ἀμοιβὴ, ποὺ τοῦ ζητοῦσε καὶ τὴν εἶχε ἀναγάγει μάλιστα καὶ σὲ φιλοσοφία, δὲν ἦταν ἀληθινὰ φιλόσοφος!
Τὸν ἐγκαταλείπει κι αὐτὸν, γιὰ νὰ ἀκολουθήσει ἕνα Πυθαγόρειο φιλόσοφο. Ἐκεῖνος τοῦ συνέστησε νὰ μάθει μουσική, ἀστρονομία καὶ γεωμετρία. Ὅμως στὴν πορεία διαπίστωσε πὼς αὐτὸ ἀπαιτοῦσε πάρα πολὺ χρόνο καὶ θὰ εἶχε ἀβέβαιο ἀποτέλεσμα.
Ὁπότε κατέφυγε στοὺς φημισμένους Πλατωνικούς! Τοὺς ἀκολουθεῖ μὲ πολὺ ἐνθουσιασμό. Ἀκούει ἀπʼ αὐτοὺς γιὰ τὸν νοητὸ κόσμο, γιὰ τὴν θεωρία τῶν ἰδεῶν κ.λπ. καὶ πιστεύει πὼς μέσα ἀπʼ ὅλα αὐτὰ θὰ καταλήξει στὴ θέα τοῦ Θεοῦ!
Οἱ Πλατωνικοὶ ἀρχικὰ τὸν ἱκανοποίησαν, δὲν τοῦ κάλυψαν ὅμως τὰ κενὰ τῶν ἀναζητήσεών του. Ὁπότε ἄρχισε καὶ πάλι νὰ ἀναζητᾶ τὸ τελειότερο ποὺ διαπίστωσε πὼς τελικὰ δὲν ὑπῆρχε! Τὸν Χριστιανισμὸ οἱ φιλόσοφοι τὸν ἀντιμετώπιζαν μὲ σαρκασμὸ καὶ εἰρωνεία, τὸν θεωροῦσαν θρησκεία τῶν ἀγραμμάτων καὶ τῶν βαρβάρων καὶ στοὺς πολλοὺς δὲν ἦταν συμπαθής, λόγω τῆς ἠθικῆς του αὐστηρότητας!
Ὡστόσο τὸν Ἰουστῖνο τὸν προβλημάτιζε πολὺ ἡ ἀνώτερη ζωὴ τῶν Χριστιανῶν, ὅπως ἡ καθαρότητα τῆς ζωῆς τους καὶ τὸ θάρρος, μὲ τὸ ὁποῖο ἀντιμετώπιζαν τὸν θάνατο. Σκέπτεται πὼς κανένα φιλοσοφικὸ σύστημα δὲν μποροῦσε νὰ ἐξασφαλίσει οὔτε τὸ ἕνα οὔτε καὶ τὸ ἄλλο.
 Ἔτσι εἶδε τὸν χριστιανισμὸ ὡς τὴν ὑπέρτατη φιλοσοφία ποὺ μπορεῖ νὰ ἀλλάξει πραγματικὰ τὸν ἄνθρωπο. Ἀπὸ τὶς σκέψεις αὐτὲς ὁδηγεῖται στὸ νὰ γίνει Χριστιανὸς κι ὕστερα νὰ ἱδρύσει χριστιανικὴ φιλοσοφικὴ σχολὴ στὴ Ρώμη.
 Εἶχε δὲ ἡ σχολὴ αὐτὴ τέτοια ἐπιτυχία, ποὺ ἄδειασαν ὅλες οἱ ἄλλες φιλοσοφικὲς σχολὲς ἐξ αἰτίας της! Τότε ἀπὸ φθόνο τὸν κατήγγειλαν ὡς Χριστιανὸ στὸν ἔπαρχο τῆς Ρώμης καὶ ὁδηγήθηκε στὸ μαρτύριο τὸ 165 μ.Χ. μαζὶ μὲ ἕξι ἀπʼ τοὺς μαθητές του. Ἔτσι στὸν Χριστιανισμὸ ὁ Ἰουστῖνος, πλήρως ἀπογοητευμένος ἀπʼ ὅλα τὰ φιλοσοφικὰ ρεύματα τῆς ἐποχῆς του, βρῆκε τὴν ἀληθινὴ φιλοσοφία καὶ τὴν ἀφοβία στὸν θάνατο. Βρῆκε τὸν ἀληθινὸ Θεὸ, μὲ τὸν Ὁποῖο πλέον ζεῖ αἰώνια.

* * *

Εἶναι ἀλήθεια, παιδιά, πὼς ὁ Χριστὸς γοητεύει πολὺ τὸν κάθε ἄνθρωπο. Φαίνεται δὲ πὼς γοητεύει περισσότερο ἐκεῖνον ποὺ ἔχει ἤδη ἀπογοητευτεῖ καὶ πλήρως ἀπελπιστεῖ ἀπʼ ὅλα τὰ «πράγματα» τοῦ κόσμου. Γιʼ αὐτὸ καὶ ἐπιτρέπει νὰ ἔλθουν ὅλες τὶς ἀπογοητεύσεις στὴ ζωή μας.
Ὡστόσο δὲν εἶναι ἀνάγκη νὰ γευτοῦμε ὅλες τοῦτες τὶς ἀπογοητεύσεις. Αὐτὲς ποὺ εἶναι κατάμεστες ἀπὸ ἀηδία καὶ πίκρα! Ἡ ἐπανάσταση καὶ ἡ ἐξυπνάδα δὲν βρίσκονται στὸ νὰ τρέξουμε πρὸς συνάντησή τους, ἀλλὰ στὸ νὰ μείνουμε πιστοὶ ἐκεῖ στὴν ἀπερίγραπτη θαλπωρὴ τοῦ Πατέρα, μακριά τους…

Κ. Γ. Παπαδημητρακόπουλος
 Ὀρθόδοξος Τύπος ἀρ. φυλ. 1992, 4 Ὀκτωβρίου 2013


http://anavaseis.blogspot.gr/2013/10/blog-post_6593.html

Ὁ ψηφιακὸς ἄνθρωπος εἰς τὴν ….. ψυχιατρικὴν κλινικὴν! Νεανικά ζητήματα. Κ. Γ. Παπαδημητρακόπουλος

 

Ὁ ψηφιακὸς ἄνθρωπος εἰς τὴν ….. ψυχιατρικὴν κλινικὴν!

Κ. Γ. Παπαδημητρακόπουλος

Εἶναι ὄντως μέγα τεχνολογικὸ ἐπίτευγμα ἡ ἀποκαλούμενη «ψηφιακὴ ἐπανάσταση», καλοί μου φίλοι.
Δὲν τὸ συζητᾶμε! Καθημερινὰ ἀπολαμβάνουμε τὴν πληθώρα τῶν ἐφαρμογῶν της. Ἦρθε γιὰ νὰ μείνει καὶ γιὰ νὰ ἀλλάξει ριζικὰ τὴ ζωή μας. Ἆραγε τί γίνεται ὅμως μὲ τὸν «ψηφιακὸ ἄνθρωπο», τὸν ὁποῖο δημιουργεῖ καὶ διαμορφώνει χωρὶς νὰ τὸ καταλαβαίνουμε καὶ πολύ;
Ὅλους ἐμᾶς δηλαδὴ πού ζοῦμε μὲ τὶς ἐφαρμογές της ἢ κι ἐκείνους πού ζοῦν γιʼ αὐτὲς κι εἶναι ἡ ἴδια τους ἡ ζωή; Νὰ ἕνας ἔντονος προβληματισμὸς ποὺ ἀναδύεται στὶς μέρες μας…

* * *

Καθημερινὰ πληθαίνουν τὰ ἐπιστημονικὰ συνέδρια, τὰ ἐκδιδόμενα βιβλία, οἱ ἔρευνες πού γίνονται ἀπὸ τὰ Πανεπιστήμια, οἱ μελέτες πού δημοσιεύονται σὲ ἐπιστημονικὰ περιοδικά, τὰ δημοσιεύματα τῶν εἰδικῶν, τὰ ὁποῖα τί κάνουν; Μιλοῦν μʼ ἕνα ἰδιαίτερο τρόπο γιὰ τὶς ἐπιπτώσεις τῆς ψηφιακῆς ἐπανάστασης στὴ ζωή μας.
Ὅλοι προβληματίζονται γιὰ τὸ μέγα αὐτὸ τεχνολογικὸ ἐπίτευγμα καὶ θέτουν ὅρια καὶ κανόνες στὴ χρήση του. Λοιπόν, μέσα σὲ ὅλα αὐτά, μᾶς κάνει ἰδιαίτερη ἐντύπωση ὅσα ἀναφέρονται στὶς ἐπιπτώσεις, ποὺ ἔχουν οἱ διάφορες ψηφιακὲς ἐφαρμογὲς καὶ στὴν ψυχική μας ὑγεία.
Δηλαδὴ στὸ ἄγχος, τὴν μοναξιὰ κι αὐτὴν ἀκόμη τὴν κατάθλιψη ποὺ μᾶς ἐπιφέρουν!
 Ἡ κατάθλιψη εἶναι πλέον ἡ νόσος τοῦ αἰώνα μας.
Ὁ Παγκόσμιος Ὀργανισμὸς Ὑγείας ἐκτιμᾶ ὅτι 450 ἑκατ. ἄνθρωποι πάσχουν ἀπὸ κάποια ψυχικὴ διαταραχὴ μὲ πρώτη τὴν κατάθλιψη. Ὑπολογίζεται ὅτι τὸ 20% τοῦ πληθυσμοῦ θὰ ἐκδηλώσει ἤπιες ἢ σοβαρὲς ψυχικὲς διαταραχές, ἡ δὲ κατάθλιψη θὰ καταλάβει τὴν δεύτερη θέση ἀπὸ τὴν τέταρτη, στὴν ὁποία βρίσκεται σήμερα στὶς παθήσεις τῆς δημόσιας ὑγείας.
Ἤδη στὶς ἀνεπτυγμένες χῶρες ἡ κατάθλιψη βρίσκεται στὴ δεύτερη θέση. Καὶ ποιὸ εἶναι τὸ χειρότερο; Πώς ἤδη ἀγγίζει αὐτὸ τὸ μέλλον τοῦ κόσμου, δηλαδὴ τὰ παιδιὰ καὶ τοὺς ἐφήβους! Ὁ Παγκόσμιος Ὀργανισμὸς Ὑγείας ἐκτιμᾶ ὅτι παγκο- σμίως τὸ 10% - 20% τῶν παιδιῶν ἔχουν ἤδη ἕνα ἢ περισσότερα ψυχικὰ προβλήματα. Καὶ τώρα ἔρχεται ἡ ψηφιακὴ ἐπανάσταση, γιὰ νὰ βάλει γιὰ τὰ καλὰ στὴν ψυχιατρικὴ κλινικὴ τὸν ψηφιακὸ ἄνθρωπο!

* * *

Ἀλλʼ ἂς τὸ δοῦμε αὐτὸ μέσα ἀπὸ συγκεκριμένα στοιχεῖα, ὅπως:
1. «Τὸ facebook μᾶς τρελλαίνει»! Αὐτὸ ἰσχυρίζεται ἡ καθηγήτρια τοῦ ΜΙΤ καὶ κορυφαία κοινωνιολόγος στὶς ΗΠΑ, Σερὶ Τέρκλ. Ἔρχεται μὲ τὸ βιβλίο της «Μόνοι μαζὶ» νὰ ἑνώσει τὴ φωνή της μὲ πλειάδα εἰ δικῶν, ποὺ ὑποστηρίζουν ὅτι οἱ ἱστοσελίδες κοινωνικῆς δικτύωσης δὲν συνδέουν τοὺς ἀνθρώπους.
Ἀντίθετα τοὺς ἀπομονώνουν ἀπὸ τὴν πραγματικότητα, προκαλώντας κάτι σὰν σύγχρονη τρέλλα στὸν ψυχισμό τους! Στὸ ἐν λόγῳ βιβλίο της ἀναφέρει πὼς οἱ φρενήρεις ρυθμοί, μὲ τοὺς ὁποίους ἐπικοινωνοῦμε online μέσῳ τοῦ Twitter, τοῦ facebook καὶ τῶν γραπτῶν μηνυμάτων «ὁδηγοῦν σὲ μία ψυχοπαθολογικὴ συμπεριφορά»!
Ἐπιπλέον στὸ βιβλίο της αὐτὸ ὑποστηρίζει πὼς ἡ τεχνολογία ἀπειλεῖ νὰ κυριαρχήσει ἐπὶ τῆς ζωῆς μας καὶ νὰ μᾶς ἀπομακρύνει ἀπὸ τὴν ἐπαφή μας μὲ τοὺς ἄλλους ἀνθρώπους. Δημιουργώντας μας τὴν ψευδαίσθηση ὅτι μᾶς ἐπιτρέπει νὰ ἐπικοινωνοῦμε καλύτερα, μᾶς κάνει νὰ ζοῦμε σὲ μία κυβερνο – πραγματι- κότητα πολὺ κατώτερη, καὶ συχνὰ πιὸ σκληρή, ἀπὸ τὸν πραγματικὸ κόσμο!

 2. Ἔρευνα τῆς Ἰατρικῆς Σχολῆς τοῦ Πανεπιστημίου τοῦ Πίτσμπουργκ τῶν ΗΠΑ σὲ χιλιάδες ἐφήβους, οἱ ὁποῖοι δὲν εἶχαν ἐμφανίσει κατάθλιψη τὸ 1995, τότε δηλαδὴ ποὺ δὲν εἶχε ἐμφανιστεῖ εὐρέως τὸ διαδίκτυο, ἑπτὰ χρόνια μετά, τὸ 7,4% αὐτῶν ἐμφάνισε συμπτώματα κατάθλιψης λόγῳ τῆς χρήσης του! Τὸ ἀποτέλεσμα αὐτὸ ἀποδόθηκε στὸ ὅτι οἱ πολλὲς ὧρες, ποὺ ἀσχολοῦνταν πλέον μὲ αὐτό, ἀφαίρεσαν ἀνάλογο χρόνο ἀπὸ ἄλλες ὠφέλιμες δραστηριότητες, ὅπως τὴν ἄθληση, τὸ διάβασμα, τὶς παρέες κ.λπ. πού προστατεύουν ἀπὸ τὴν κατάθλιψη!

 3. Σύμφωνα μὲ ἔρευνα τοῦ Πανεπιστημίου τοῦ Μπρίστολ (Βρεττανία), ὅταν τὸ παιδὶ παρακολουθεῖ γιὰ περισσότερες ἀπὸ δύο ὧρες τὴν ἡμέρα τηλεόραση ἢ παραμένει στὸν ὑπολογιστὴ τουπαίζοντας παιχνίδια, βρίσκεται σὲ ἰδιαίτερα ὑψηλὸ κίνδυνο νὰ ἐκδηλώσει ψυχολογικὰ προβλήματα! Ἐπιπλέον τὰ παιδιὰ αὐτὰ θὰ δυσκολευτοῦν νὰ συγκεντρώσουν τὴν προσοχὴ τους τὶς ὑπόλοιπες ὧρες τῆς ἡμέρας, σὲ ὅποια ἄλλη δραστηριότητα κι ἂν κάνουν! Μάλιστα, κατὰ τὴν ἴδια ἔρευνα, οὔτε καὶ ἡ ἔντονη σωματικὴ δραστηριότητα μπορεῖ νὰ ἀντισταθμίσει τὰ προβλήματα αὐτά!

 4. Σύμφωνα μὲ ἄλλη ἔρευνα τοῦ Πανεπιστημίου τοῦ Leeds ἡ πολύωρη χρήση τοῦ διαδικτύου σχετίζεται μὲ τὴν κατάθλιψη. Κι αὐτὸ γιατί οἱ φανατικοὶ χρῆστες ἀναπτύσσουν καταναγκαστικὴ ἐξάρτηση ἀπʼ αὐτὸ καὶ ἀντικαθιστοῦν τὶς κοινωνικὲς συνθῆκες τῆς πραγματικῆς ζωῆς μὲ τὶς online ἐπαφὲς καὶ τὶς συνομιλίες σὲ chat – rooms καὶ τὶς ἱστοσελίδες κοινωνικῆς δικτύωσης. Μάλιστα ἡ ὑπερβολικὴ χρήση τοῦ διαδικτύου μπορεῖ νὰ ἀποτελεῖ καὶ προειδοποιητικὸ σημάδι κατάθλιψης!

 5. Στὶς ἔρευνες αὐτὲς ἔρχεται νὰ προστεθεῖ καὶ μία ἄλλη τοῦ Πανεπιστημίου τοῦ Κέϊμπριτζ, σύμφωνα μὲ τὴν ὁποία, ἡ ἐκτεταμένη χρήση ἔξυπνων συσκευῶν καὶ κοινωνικῆς δι- κτύωσης ἔχουν ὡς ἀποτέλεσμα νὰ μᾶς καταβάλλουν ψυχολογικά! Ὁ ἐπικεφαλῆς τῆς ἔρευνας Καθηγητὴς δρ. Τζὸν Κλάρκσον δήλωσε: «Γίνονται πολλὲς συζητήσεις γιὰ τὸ ἂν οἱ σύγχρονες τεχνολογίες ἐπικοινωνίας τελικά μᾶς βοηθοῦν ἢ μᾶς δυσκολεύουν»!

6. Εἰδικὰ γιὰ τὰ smart phones, σὲ συνέδριο τῆς Βρεττανικῆς Ψυχολογικῆς Ἑταιρείας ἀναφέρθηκε πὼς αὐτὰ ἐντάσσονται στὴν κατηγορία τῶν στρεσογόνων παραγόντων! Κι αὐτὸ γιατί οἱ εἰδικοὶ ψυχολόγοι παρατήρησαν αὐξημένα ἐπίπεδα στρὲς στοὺς χρῆστες ἐκείνους ποὺ μὲ τὸ «ἔξυπνο» αὐτὸ κινητὸ στὸ χέρι περιμένουν εἰδοποιήσεις ἀπὸ τὰ δίκτυα, μὲ τὰ ὁποῖα εἶναι συνδεδεμένοι!

 7. Εἰδικοὶ ἐρευνητὲς τοῦ Πανεπιστημίου τοῦ Gothenburg ἀναφέρουν ὅτι ὅσοι μένουν μὲ τὶς ὧρες μπροστὰ στὴν ὀθόνη τοῦ ὑπολογιστῆ ἢ τοῦ κινητοῦ τους, μπορεῖ νὰ ἀναπτύξουν στρές, διαταραχὲς τοῦ ὕπνου καὶ κατάθλιψη!
 8.Ἄλλη ἔρευνα τοῦ Πανεπιστημίου Σάλφορντ τῆς Βρεττανίας ἔδειξε πὼς οἱ χρῆστες τῶν κοινωνικῶν δικτύων αἰσθάνονται πτώση τῆς αὐτοπεποίθησής τους κι ἕνα αἴσθημα ἀνεπάρκειας, ὅταν συγκρίνουν τὶς δικές τους πράξεις καὶ ἐπιτυχίες μὲ ἐκεῖνες τῶν on line φίλων τους! Κι ἀκόμη, κατὰ τοὺς εἰδικούς, «ἂν κάποιο ἄτομο ἔχει προδιάθεση γιὰ ἄγχος, οἱ πιέσεις ποὺ δέχεται ἀπὸ τὴν τεχνολογία, λειτουργοῦν ὡς ἀφορμή, ποὺ “πυροδοτεῖ” ἀνασφάλεια καὶ στρές.

 * * *

Ἀλλʼ ἂς σταματήσουμε στὸ σημεῖο αὐτό. Ὑπόψη ὅτι στὴν ψηφιακὴ ἐπανάσταση περιλαμβάνονται πλέον καὶ οἱ ἐφαρμογές της στὸ χῶρο τῆς μουσικῆς, ὅπου κι ἐκεῖ πα- ρατηρεῖται τὸ ἴδιο φαινόμενο! Βλέ- πετε τὸ πρόβλημα, ποὺ ἐξετάζουμε, ἔχει νὰ κάνει καὶ μὲ τὸ περιεχόμενο.
Μὲ τὴν ἴδια τὴν ποιότητα τοῦ περιεχομένου. Ἔτσι ὁ ψηφιακὸς ἄνθρωπος δὲν εἶναι ὅτι ὅλο καὶ ἀπομονώνεται ἐκεῖ ποὺ νομίζει ὅτι ἐπικοινωνεῖ, εἶναι καὶ ὅτι ἐκεῖ στὴν ἀπομόνωσή του ὅλο καὶ ἐγκλωβίζεται σʼ ἕνα προβληματικὸ περιεχόμενο. Τῆς βίας, τοῦ τρόμου, τοῦ ἐρωτισμοῦ, τοῦ ἀποκρυφισμοῦ κ.λπ.
 Ἂς πάρουμε γιὰ παράδειγμα τὰ ἠλεκτρονικὰ παιχνίδια, μὲ τὰ ὁποῖα ἀσχολεῖται ἕνα παιδὶ πολλὲς ὧρες καθημερινά. Τί ἀπʼ αὐτὰ δὲν εἶναι ἐμποτισμένο μʼ αὐτὸ τὸ περιεχόμενο; Ἢ πόσα ἀπʼ αὐτὰ δὲν τὸ περιέχουν; Κι ὅσα δὲν τὸ περιέχουν δὲν εἶναι καὶ… δημοφιλῆ! Ὁπότε πλέον ὅλοι μιλοῦν ἀναγκαστικὰ γιὰ τὴν χρήση.
 Αὐτὴν ποὺ πρέπει νὰ εἶναι μὲ μέτρο σὲ ὅλα. Στὸ χρόνο καὶ στὸ περιεχόμενο. Αὐτὴν ποὺ δὲν θὰ ὑποκαθιστᾶ τὶς ὄμορφες, τὶς ἀνθρώπινες, τὶς δημιουργικές μας δραστηριότητες. Ἀλλὰ πόσο μπορεῖ νὰ τὸ κατορθώσει αὐτὸ ὁ «ψηφιακὸς ἄνθρωπος»; Αὐτὸς πού ὅλα, μὰ ὅλα, θέλουν νὰ τὸν κάνουν ὅσο… ψηφιακὸ γίνεται;
 Μεγάλη ἔρευνα ἀπὸ 12 Πανεπιστήμια ἀνὰ τὸν κόσμο, ζήτησε ἀπὸ ἐθελοντὲς νὰ ἀποφύγουν τὴ χρήση ὑπολογιστῆ, κινητοῦ, iPod, τηλεόρασης καὶ ραδιοφώνου μόνο γιὰ 24 ὧρες.
Ἔ, λοιπόν, ἡ πλειονότητα αὐτῶν δὲν κατόρθωσε νὰ ἀπέχει οὔτε ἕνα 24ωρο ἀπʼ τὴν… ψηφιακή του ζωή! Ἐμεῖς ἆραγε μποροῦμε; Καὶ πόσο; Ὑπόψη ὅτι, κατὰ τοὺς εἰδικούς, ὑπάρχει καὶ μία ἄλλη διάσταση στὸ θέμα.
 Δὲν εἶναι μόνο ἐκεῖνοι πού ἀποκτοῦν ψυχολογικὰ προβλήματα ἀπὸ τὴν χρήση τῶν ψηφιακῶν μέσων, εἶναι κι ἐκεῖνοι πού καταφεύγουν σʼ αὐτὰ ὡς λύση στὰ ἤδη ὑπάρχοντα ψυχολογικά τους προβλήματα! Καὶ τί πετυχαίνουν ἔτσι
; Νὰ τὰ ἐπιδεινώνουν! Ἔλεγε ὁ Γέροντας Παΐσιος: «Παλιὰ οἱ ἄνθρωποι ὑπέφεραν ἀπʼ τὸν πόλεμο, σήμερα ὑποφέρουν ἀπʼ τὸν πολιτισμό. Τότε ὁ πόλεμος ἔφερνε θάνατο, τώρα ὁ πολιτισμὸς φέρνει ἀρρώστια…».

* * *

 Ὅλα αὐτά, καλοί μου φίλοι, εἶναι εἴδη ζωῆς. Ὅλα τους, ὅπως κι αὐτὸ τῆς ψηφιακῆς ἐπανάστασης, ὑπόσχονται νὰ μᾶς δημιουργήσουν μία ἄλλη ζωή. Ἄνετη, καλύτερη, ἀνώτερη. Ὡστόσο ὅλοι μας τί ἔχουμε πραγματικὰ ἀνάγκη; Τὴν Ζωή, τὸν Χριστὸ δηλαδή… Αὐτὸν ποὺ πολλὲς φορὲς θέλουν καὶ νὰ ὑποκαταστήσουν! Ἆραγε πῶς μπορεῖ αὐτὸ νὰ εἶναι χωρὶς ἐπιπτώσεις καὶ μάλιστα ὅταν ἐμεῖς ἀφηνόμαστε σʼ αὐτὰ τὰ εἴδη ζωῆς μὲ πάθος;
Ὑποσημειώσεις: 1. Πηγή: «ΤΟ ΒΗΜΑ». 2. Ἡ ἔρευνα αὐτὴ δημοσιεύτηκε στὸ ἐπιστημονικὸ περιοδικὸ “Archives of General Psychiatry” (Ἀρχεῖα Γενικῆς Ψυχιατρικῆς). 3. Ἡ ἔρευνα αὐτὴ δημοσιεύτηκε στὴν ἐπιστημονικὴ ἐπιθεώρηση τῆς Ἀμερικανικῆς Ἀκαδημίας Παιδιατρικῆς «Pediatrics». 4. Ἡ ἔρευνα αὐτὴ δημοσιεύτηκε στὴν ἐπιστημονικὴ ἐπιθεώρηση «Psychopathology » 5. Πηγή: «ΤΟ ΒΗΜΑ» 6. Πηγή: medicalnews.gr 7. Πηγή: «ΤΟ ΒΗΜΑ» 8. Περισσότερα μπορεῖ νὰ δεῖ κανεὶς στὸ βιβλίο μας «ΚΑΤΑΘΛΙΨΗ ΚΑΙ ΔΙΑΔΙΚΤΥΟ».


Κ. Γ. Παπαδημητρακόπουλος

 Ὀρθόδοξος Τύπος ἀρ. φυλ. 1991  27 Σεπτεμβρίου 2013

http://anavaseis.blogspot.gr/2013/09/blog-post_2049.html

Ἡ ντροπή εἶναι ὅπλο καί στολίδι! Νεανικά ζητήματα. Κ. Γ. Παπαδημητρακόπουλος

Ἡ ντροπή εἶναι  ὅπλο καί στολίδι!

Ναί, παιδιά, ἡ ντροπὴ ἔχει αὐτὰ τὰ ὑπέροχα χαρακτηριστικά. Καὶ θὰ δεῖτε στὴ συνέχεια τὸ πῶς καὶ τὸ γιατί… Τὴν ἀφορμὴ γιὰ ὅλα ὅσα θὰ ἀναπτυχθοῦν ἔδωσε μία ἐπιστημονικὴ ἔρευνα, ποὺ ἦρθε στὸ φῶς τῆς δημοσιότητας.
Ἡ ἔρευνα αὐτὴ ἔγινε ἀπὸ τὸ Πανεπιστήμιο τῆς Καλιφόρνιας μεταξὺ 60 φοιτητῶν1.
Καὶ τί ἔδειξε; Πώς «ἀποτελεῖ κρυφὸ πλεονέκτημα τὸ νὰ εἶναι κανεὶς ντροπαλός»! Πὼς «οἱ ντροπαλοὶ ἀποδεικνύονται πιὸ ἔμπιστοι καὶ πιὸ γενναιόδωροι»!
Καὶ πὼς «νοιώθει κανεὶς πιὸ ἄνετα, ὅταν ἐμπιστεύεται ντροπαλοὺς ἀνθρώπους καὶ μάλιστα θέλει νὰ συσχετιστεῖ μαζί τους»! Ὅπως δὲ τόνισαν οἱ εἰδικοὶ κοινωνικοὶ ψυχολόγοι – ἐρευνητὲς «ἡ συστολὴ εἶναι ἔνδειξη ἀρετῆς»!

***

Ὅπως καὶ νὰ τὸ κάνουμε ἡ ντροπὴ εἶναι πολὺ μεγάλη ἀρετή. Οἱ ἀρχαῖοι τὴν ἀποκαλοῦσαν αἰδώ, τὴν δὲ ἔλλειψη τῆς ἠθικῆς συστολῆς καὶ τὴν ἀδιαντροπιά, τὴν ἀποκαλοῦσαν ἀναίδεια! Παράλληλες ἔννοιες εἶναι ἡ αἰσχύνη καὶ ἡ ἀναισχυντία! Λέγεται, μάλιστα, πὼς στοὺς ἀρχαίους ἡ αἰδὼς εἶχε καὶ τὴν ἔννοια τοῦ σεβασμοῦ καὶ τῆς εὐλάβειας πρὸς τὸν Θεὸ ἢ τοὺς ἄρχοντες, καθὼς καὶ τῆς συστολῆς κάποιου ἀπὸ φόβο μήπως τοὺς δυσαρεστήσει.

Ἦταν δὲ τόσο ὑψηλὴ ἀρετὴ γιʼ αὐτούς, ποὺ ἔλεγαν πὼς καθόταν στὸ θρόνο τοῦ Θεοῦ. Ἄρα ἔχει θεία προέλευση καὶ καταγωγή, θεία ἐνέργεια. Ὅπως καὶ νὰ τὸ κάνουμε ἡ ντροπὴ (αἰδὼς) εἶναι μέγα δῶρο τοῦ Θεοῦ στὸν ἄνθρωπο. Μᾶς τὸ ἔδωσε ὡς ὅπλο στὸν ἀγώνα μας νὰ μείνουμε ἠθικὰ ἀκέραιοι καὶ ἐνάρετοι. Ὁ Ἅγιος Γρηγόριος Θεολόγος γράφει πὼς «ἡ αἰδὼς προστατεύει τὴν ἁγνότητα, ὅπως τὰ φύλλα προστατεύουν τὸν καρπό».
Ὅταν οἱ πρωτόπλαστοι παρέβηκαν τὴν ἐντολὴ τοῦ Θεοῦ τρώγοντας ἀπʼ τοὺς καρποὺς τοῦ δένδρου, ποὺ τοὺς εἶχε ἀπαγορεύσει, ἀσφαλῶς ἁμάρτησαν. Καὶ τί ἔγινε τότε; Δὲν μιλοῦσαν πλέον μὲ τὸν Θεό, ἀλλὰ κρύβονταν ἀπὸ Αὐτόν! «Εἴμαστε γυμνοί, πῶς μπορούσαμε νὰ Σὲ δοῦμε;», Τοῦ εἶπαν. Ἄρα μὲ τὴν ντροπὴ ὁ Θεὸς βοηθοῦσε τὸν ἄνθρωπο νὰ καταλάβει τὸ λάθος του, νὰ συνέλθει, νὰ μετανοήσει, νὰ τὸ ὁμολογήσει. Νὰ γιατί ἡ ντροπὴ εἶναι μεγάλο δῶρο Του σὲ ὅλους μας.

***

 Ὡς τέτοια ἀρετὴ ποὺ εἶναι, ἀσφαλῶς ἀποτελεῖ μέγα προτέρημα σὲ ὅποιον τὴν διαθέτει. Κατʼ ἀρχὴν τί δείχνει; Πώς αὐτὸς εἶναι ἀσφαλῶς εὐσυνείδητος. Εὔστοχα εἶπαν: «Ἡ ντροπὴ εἶναι τὸ ἀποτέλεσμα τῆς σωστῆς συνείδησης». Ἔπειτα εἶναι γνώρισμα τῶν ἐναρέτων. Εἶπαν ὑπέροχα πὼς «ὅπου ὑπάρχει ἀκόμη λίγη ντροπή, ἐκεῖ καὶ ἡ ἀρετὴ ἀπʼ τὴν καρδιὰ δὲν ἔχει ὁλότελα σβήσει».
Καὶ πὼς «τὴν ἡμέρα ποὺ δὲ θὰ μποροῦμε πιὰ νὰ κοκκινίζουμε, θὰ πρέπει νὰ ὁμολογήσουμε, ὅτι ἔχουμε πέσει πολὺ χαμηλά». Ναί! Ὁ Ἀριστοτέλης ἔλεγε πὼς «τὸ χρῶμα τῆς ντροπῆς εἶναι τὸ ὡραιότερο». Κάτι ποὺ θυμίζει τοῦτο τὸν λόγο: «Νὰ εἶσαι ὑπερήφανος ὅταν μπορεῖς καὶ κοκκινίζεις»!
Ὁ Μένανδρος τόνιζε πὼς «ἡ ντροπὴ εἶναι τῆς ὀμορφιᾶς τὸ κάστρο» καὶ ἄλλοι πὼς «ἡ αἰδὼς στολίζει τὴν ὀμορφιά, ὅπως ἡ δροσιὰ τὴ φύση». Τί μεγαλεῖο!

***

Στʼ ἀλήθεια, πόσο φοβερὸς εἶναι ὁ ἀναιδὴς καὶ ὁ ἀναίσχυντος! Ὁ Πλάτων ἔλεγε: «Θεωρῶ χαμένο τὸν ἄνθρωπο, ποὺ ἔχασε τὴ ντροπή του»! Ὁ Εὐριπίδης θεωροῦσε ὅτι τὸ μεγαλύτερο ἐλάττωμα τῶν ἀνθρώ- πων εἶναι ἡ ἀναίδεια. Καὶ δὲν εἶχε ἄδικο ἂν σκεφτοῦμε πὼς ὁ ἀναιδὴς ἔχει ὑπερβεῖ τὸν ἑαυτό του, ἔχει ἐγκαταλείψει τὶς ἀρχές του, ἔχει ἀρνηθεῖ τὶς ἀξίες του, κινεῖται ἐκτὸς ὁρίων καὶ δὲν ἔχει πλέον κανένα φραγμὸ σὲ τίποτα! Κατὰ τὸν Ἡρόδοτο «ὅταν ἡ γυναίκα ἀποβάλλει τὸν χιτώνα, ἀποβάλλει καὶ τὴν ντροπή».
Δηλαδὴ ἡ πράξη της αὐτὴ εἶναι ἡ ἀποκάλυψη τῆς κατάντιας της ἢ μὲ ἄλλα λόγια τῆς ἀναίδειάς της! Ὁ Ἰσοκράτης τόνιζε κι αὐτό: «Ὅσα εἶναι ντροπὴ νὰ τὰ κάνεις, εἶναι ντροπὴ καὶ νὰ τὰ λές»! Γιατί τὰ ἀναιδῆ λόγια στὰ σίγουρα ὁδηγοῦν καὶ στὶς ἀναιδεῖς πράξεις. Κατὰ τὸν Μένανδρο, πάλι, «ὁ ἄνθρωπος ποὺ δὲν ἔχει οὔτε ἱερὸ οὔτε ὅσιο, αὐτὸς ἔφθασε στὸ ἀποκορύφωμα τῆς ἀναίδειας». Τονίζει ἐπʼ αὐτοῦ ὁ Ἅγ. Γρηγόριος Παλαμᾶς: «Πράγματι, ὅταν φύγει ἡ ντροπὴ ἀπʼ τὴν ψυχή, τότε εἰσέρχεται ὁλόκληρος ὁρμαθὸς κα κῶν. Γιατί ὅποιος ἀπομακρύνει τὴν αἰδῶγενόμενος ἐκτὸς ἑαυτοῦ, δὲν ἀντιλαμβάνεται οὔτε τί πράττει οὔτε τί λέει».
Ἂς προσέξουμε καὶ τούτη τὴν παρατήρηση τοῦ ἱ. Χρυσοστόμου: «Ὅταν ἡ ψυχὴ ἀναγκαστεῖ νὰ χάσει τὴν ντροπὴ γιὰ μία καὶ μόνη φορά, περιπίπτει σὲ πώρωση κι ἔκτοτε οὔτε σὲ λόγους γλυκεῖς ὑπακούει οὔτε μὲ ἀπειλὲς κάμπτεται οὔτε μὲ εὐεργεσίες συγκινεῖται. Γίνεται χειρότερη ἀπʼ τὴν πόλη ποὺ κακίζει ὁ Προφήτης μὲ τὰ λόγια του αὐτά: “Πῆρες τὴν ὄψη πόρνης, χάθηκε ἡ ντροπὴ σου” (Ἰερ. 3,3)». Τί φοβερὴ κατάσταση λοιπόν!

***

 Ἀλλὰ πῶς καταντᾶ ὁ ἄνθρωπος νὰ γίνεται ἔτσι; Ὅπως καὶ νὰ τὸ κάνουμε ἡ ἀναίδεια, ἡ ἀναισχυντία, ἡ ἀδιαντροπιὰ εἶναι διαβολικὴ κατάσταση! Ἀναφέρει ὁ ἱ. Χρυσόστομος: «Δὲν εἶναι τόσο κακὸ ἡ ἁμαρτία, ὅσο ἡ ἀδιαντροπιὰ ποὺ ἀκολουθεῖ τὴν ἁμαρτία.
Δὲν εἶναι φοβερὸ τὸ νὰ ἁμαρτάνει κανείς, ὅσο ἡ ἀναισχυντία καὶ ἡ ἀδιαντροπιὰ, ποὺ ἀκολουθεῖ τὴν ἁμαρτία». Δηλαδή, ἡ ἀναίδεια ὑπερ βαίνει κι αὐτὴ τὴν ἁμαρτία! Κι αὐτὸ γιατί ἡ ἀναίδεια εἶναι δαιμονικὴ ἐνέργεια καὶ ἐπήρεια. Αὐτὸ ἀκριβῶς ἔλεγε ὁ Γέροντας Παΐσιος.
Ὅτι δηλαδὴ «ἡ ἀναίδεια εἶναι δαιμονικὴ ἰδιότητα καὶ κυοφορεῖ τὴν ἀναλγησία καὶ τὴν ἀμετανοησία». Κυριεύει δέ, αὐτοὺς ποὺ εἶναι φιλήδονοι. Καὶ δὲν παύει νὰ συνοδεύει τὴν ἀπιστία καὶ τὴν ἀνταρσία κατὰ τοῦ Θεοῦ. Νὰ πηγάζει ἀπὸ τὸν ἐγωϊσμό. Γιʼ αὐτὸ καὶ κατὰ τὸν Ἅγιο Γρηγόριο Θεολόγο «εἶναι ἡ πιὸ μεγάλη ἀπʼ ὅλες τὶς ἀρρώστιες»!
Μὴ ξεχνοῦμε δὲ αὐτὸ ποὺ τονίζει ὁ Ἅγιος Ἰσίδωρος Πηλουσιώτης: «Αὐτὸς ποὺ κάνει ἐκεῖνα ποὺ εἶναι ὁλοφάνερα κακὰ καὶ δὲν κοκ- κινίζει, αὐτὸς εἶναι φανερό, ὅτι κρυφὰ δὲν θὰ ἀφήσει τίποτε ἀπὸ τὰ ἀπαγορευμένα ποὺ νὰ μὴ τὸ κάνει». Τί κατάντια!
Τὸ πρῶτο παράδειγμα ἀνθρώπου ποὺ θὰ μποροῦσε νὰ ἀναφέρει κανεὶς ἐπʼ αὐτοῦ, εἶναι ὁ Κάϊν. Ὅταν σκότωσε τὸν Ἄβελ, τὸν ἀδελφό του, καὶ ρωτήθηκε ἀπὸ τὸν Θεὸ «ποῦ εἶναι ὁ ἀδελφός σου;» ἐκεῖνος Τοῦ ἀπάντησε ἀναιδέστατα: «Δὲν ξέρω, μήπως εἶμαι φύλακας τοῦ ἀδελφοῦ μου;»!
Γιʼ αὐτὸ καὶ ὁ ἱ. Χρυσόστομος τονίζει πὼς «ὁ Θεὸς δὲ μισεῖ τόσο πολὺ ἐκεῖνον ποὺ ἁμαρτάνει, ὅσο ἐκεῖνον ποὺ δὲν ντρέπεται»!
Ἐξάλλου ποιὸς εἶναι ὁ μέγας ἀναιδής; Ὁ ἴδιος ὁ διάβολος! Αὐτὸς διέστρεψε τὰ πράγματα μὲ τὴν ἁμαρτία καὶ ἀφαίρεσε τὴν αἰδῶἀπὸ τὸν ἄνθρωπο. Ὁπότε τί παρατηρεῖ κανείς; Πώς ἐνῶ ὁ Θεὸς εὐθὺς ἐξ ἀρχῆς δίνει τὴ ντροπὴ, γιὰ νὰ συγκρατήσει τὸν ἄνθρωπο, ὁ διάβολος κάνει ἀκριβῶς τὸ ἀντίθετο.
Μὲ τὴν ἁμαρτία διώχνει τὴ ντροπὴ ἀπὸ τὸν ἄνθρωπο! Ἀκόμη καὶ τότε πού ὁ Θεὸς μᾶς δίνει ὡς φάρμακο τὴν μετάνοια, ὁ διάβολος τί κάνει; Ἀφαιρεῖ τὴν ντροπὴ τότε ποὺ ἁμαρτάνουμε καὶ τὴν βάζει τότε ποὺ μετανοοῦμε! Ἀναφέρει ἐπʼ αὐτοῦ ὑπέροχα ὁ ἱ. Χρυσόστομος: «Ντροπὴ νὰ νοιώθεις ὅταν ἁμαρτάνεις, ὄχι ὅταν μετανοεῖς.
Κοίταξε τί σοῦ ἔκανε ὁ διάβολος. Ὑπάρχουν δύο πράγματα. Ἡ ἁμαρτία καὶ ἡ μετάνοια. Ἡ ἁμαρτία εἶναι τὸ τραῦμα, ἡ μετάνοια τὸ φάρμακο.
Ὅπως ἀκριβῶς γιὰ τὸ σῶμα ὑπάρχουν φάρ μακα καὶ τραύματα, τὸ ἴδιο καὶ γιὰ τὴν ψυχή. Ὑπάρχουν ἁμαρτήματα καὶ ἡ μετάνοια. Ἡ ἁμαρτία ἔχει μέσα της τὴ ντροπή, ἡ μετάνοια ἔχει τὸ θάρρος καὶ τὴν παρρησία… Στὸ τραῦμα ὑπάρχει πύον καὶ μόλυνση, ὑπάρχει ντροπή, ὑπάρχει χλεύη.
Στὴ μετάνοια ὑπάρχει ἡ δύναμη νὰ καθαρίζει αὐτὸ ποὺ ἔχει μολυνθεῖ… Γνωρίζοντας λοιπὸν ὁ σατανᾶς, ὅτι ἡ ἁμαρτία ἔχει τὴν ντροπή, πρᾶγμα ποὺ μπορεῖ σὲ μεγάλο βαθμὸ νʼ ἀπομακρύνει ἐκεῖνον ποὺ ἁμαρτάνει, ἐνῶ ἡ μετάνοια ἔχει τὴν παρρησία, πρᾶγμα ποὺ εἶναι ἱκανὸ νὰ προσελκύσει ἐκεῖνον ποὺ μετανοεῖ, ἀντέστρεψε τὴ θέση κι ἔδωσε στὴ μετάνοια τὴν ντροπὴ καὶ τὴν παρρησία στὴν ἁμαρτία»!

 ***

Ἀλλὰ πάντοτε πρέπει νὰ ντρέπεται κανείς; Ὄχι βέβαια, παρὰ μόνο ὅταν ἁμαρτάνει, ὅταν παραβαίνει σὲ κάτι τὴν συνείδησή του. Τότε καὶ μόνο. Τονίζει ὁ ἱ. Χρυσόστομος: «Εἶναι καλὸ τὸ νὰ κοκκινίζουμε ἀπὸ ντροπή, ἀλλʼ ὅταν πράττουμε κάτι ἀπʼ αὐτὰ ποὺ εἶναι ἄξια τιμωρίας ἐκ μέρους Ἐκείνου, ὁ ὁποῖος πρόκειται νὰ μᾶς κρίνει στὴ μέλλουσα ζωή. Ἐν ὅσῳ ὅμως δὲν ὑπάρχει κάτι τέτοιο πού νὰ ἐνοχλεῖ τὴ συνείδησή μας, γιὰ ποιὸ λόγο νὰ ντρεπόμαστε;».
 Ἐπιπλέον ὑπάρχει καὶ ἡ περίπτωση ἐκείνη κατὰ τὴν ὁποία ἡ ἀναίδεια εἶναι καλή! Μιλᾶμε τότε γιὰ τὴν καθʼ ὅλα «ἐπαινετὴ ἀναίδεια», ὅπως τὴν ἀποκαλεῖ ὁ Ἅγ. Ἰωάννης τῆς Κλίμακος! Ποιὰ εἶναι ἀκριβῶς; Ἐκείνη ποὺ εἶχε ἡ φτωχὴ χήρα στὴν παραβολὴ τοῦ Χριστοῦ, ποὺ πήγαινε συνεχῶς καὶ παρακαλοῦσε τὸν δικαστὴ νὰ τῆς ἀποδώσει τὸ δίκιο της. Δηλαδὴ τότε ποὺ μὲ ἐπιμονὴ μεγάλη καταφεύγουμε στὸν Θεὸ καὶ ζητᾶμε τὸ ἔλεός Του.
Καὶ τί παρατηρεῖ σήμερα κανείς; Πώς ὅλα τὰ μέσα, μᾶς ὠθοῦν νὰ κάνουμε πράγματα χωρὶς καμιὰ ντροπή, ὅλο καὶ πιὸ νωρίς, ἀκόμη καὶ τότε ποὺ εἴμαστε παιδιὰ ἢ καὶ νήπια ἀκόμη! Στοχεύουν στὸ νὰ χάσουμε τὴν ἀθωότητά μας, καὶ τὴν αἰδώ, ποὺ τὴν συνοδεύει, κι ἀπʼ αὐτὰ ἀκόμη τὰ πρῶτα βήματα τῆς ζωῆς μας. Ὅπως πάλι, καὶ νὰ διατηροῦμε τὴν ἀναίδεια ὡς τὸ τέλος τῆς ζωῆς μας. Καὶ σʼ αὐτὰ ἀκόμη τὰ βαθιά μας γεράματα!

***

Εἶναι καταπληκτικός, παιδιά, τοῦτος ὁ λόγος τοῦ Ἁγ. Γρηγορίου τοῦ Θεολόγου: «Τὸ κοκκίνισμα προκαλεῖ τὸν σεβασμό». Ἡ ἐπιστημονικὴ ἔρευνα ἔδειξε πὼς πρόκειται γιὰ τὸν σεβασμὸ τῶν ἀνθρώπων. Ὅμως τελικὰ ἀποδείχθηκε πὼς προκαλεῖ ἀκόμη κι αὐτὴ τὴν χάρη τοῦ Θεοῦ. Γιατί προέρχεται ἀπʼ τὴν ἴδια τὴ χρήση τοῦ ὅπλου, ποὺ μᾶς ἔδωσε στὴ μάχη μας μὲ τὸ κακὸ καὶ τὴν ἁμαρτία…


1. Δημοσιεύτηκε στό ἐπιστημονικό περιοδικό «Journal of Personality and Social Psychology».
2. Γράφει ὁ Σοφοκλῆς: «Ζηνί σύνθρακος θρόνων αἰδώς».
3. Βλέπ. τό ἔργο μας «ΡΟΔΟΣΤΑΓΜΑ ΧΡΥΣΟΣΤΟΜΙΚΗΣ ΣΟΦΙΑΣ».

Κ. Γ. Παπαδημητρακόπουλος

 Ὀρθόδοξος Τύπος ἀρ. φύλ. 1985  9 Αὐγούστου 2013

http://anavaseis.blogspot.gr/2013/08/blog-post_955.html

Ξεκόλλα, μὴ εἶσαι κολλημένος! Νεανικά ζητήματα. Κ. Γ. Παπαδημητρακόπουλος

Ξεκόλλα, μὴ εἶσαι κολλημένος!

Τὸ πρῶτο, ποὺ θὰ ἀκούσεις, ὅταν εἶσαι σταθερὸς καὶ ἀταλάντευτος στὶς ἀρχές σου, εἶναι πώς… εἶσαι κολλημένος! Κι ἂν ἀπʼ τὸν διάλογο, ποὺ θὰ γίνει, ἀντιληφθοῦν πὼς δὲν μποροῦν νὰ σὲ πείσουν νὰ ἀκολουθήσεις τὶς δικές τους ἀτραπούς, δὲν ὑπάρχει περίπτωση νὰ μὴ ἀκούσεις τὸ «ξεκόλλα»! Ἀξίζει νὰ τὸ δοῦμε…

* * *

Κατ᾽ ἀρχὴν εἶναι μεγάλο προτέρημα καὶ εὐλογία ἀπʼ τὸν Θεό, τὸ νὰ ἔχει κανεὶς ἀρχές, ἀξίες, ἰδανικά, ὁράματα, σκοπούς, καὶ στόχους, ἰδιαίτερα στὴν τόσο ἰσοπεδωτικὴ ἐποχή μας. Ἂν κάτι γιὰ τὸ ὁποῖο πάσχουν σήμερα πολλοὶ νέοι, εἶναι αὐτὰ ἀκριβῶς!
Ὁ νέος δέ, ποὺ διακατέχεται ἀπὸ αὐτά, ἀσφαλῶς γνωρίζει τί θέλει, ποῦ βρίσκεται καὶ ποῦ θέλει νὰ φθάσει. Καὶ κάτι ἀκόμη γνωρίζει. Πώς γιὰ νὰ εἶναι συνεπὴς μὲ τὶς ἀρχές του καὶ προκειμένου νὰ ἐπιτύχει τὰ ὁράματα καὶ τοὺς σκοπούς του, πρέπει ἀσφαλῶς νὰ ἔχει ὅρια καὶ φραγμούς.
Νὰ εἶναι σταθερός, ὅπως ἡ πυξίδα ποὺ δείχνει πάντοτε τὸν βορρὰ σὲ ὅλες τὶς συνθῆκες, ἀκόμη καὶ στὶς μεγαλύτερες καταιγίδες καὶ τὶς φουρτοῦνες, γι᾽ αὐτὸ καὶ ὁδηγεῖ τὸ πλοῖο στὸν προορισμό του, στὸ ποθητὸ λιμάνι, ποὺ προγραμμάτισε πρὶν ξεκινήσει. Ἀλλιῶς τὸ πλοῖο πουθενὰ δὲν θὰ φθάσει καὶ θὰ χαθεῖ στὰ πέλαγα τοῦ βίου…

Γνωρίζει ἀκόμη πὼς δὲν μπορεῖ νὰ εἶναι σὰν τὸν ἀνεμόμυλο, ποὺ γυρίζει πότε ἐδῶ καὶ πότε ἐκεῖ, χωρὶς καμμιὰ σταθερότητα στὶς κινήσεις του, ἀλλὰ κινεῖται στὴν κατεύθυνση, ποὺ θέλει ὁ ἄνεμος, ἂν κινεῖται, ὅσο κινεῖται κι ὅπως θέλει αὐτὸς νὰ κινεῖται! Γι᾽ αὐτὸ καὶ ὁ ἀνεμόμυλος δὲν εἶναι γιὰ ταξίδια…
Κι ὅπως τὸ πλοῖο εἶναι ἀδύνατο νὰ πορεύεται χωρὶς πυξίδα καὶ σύμφωνα μὲ τὶς κινήσεις τῶν κυμάτων, πόσο μᾶλλον ἂν τὸ κατεύθυνε κι ἕνας ἀνεμόμυλος, ἔτσι δὲν μπορεῖ νὰ γίνει καὶ μ᾽ ἕνα νέο, ποὺ ἔχει σαφῆ προορισμό.
Ἀλλὰ καὶ ὁ ἀναβάτης ἑνὸς ἀλόγου, ὁ ἱππέας, τί κάνει; Δὲν πηγαίνει ἐκεῖ ὅπου θέλει τὸ ἄλογο, ἀλλὰ ὅπου θέλει αὐτός. Καὶ δὲν κατευθύνει μόνο τὸ ἄλογο, ἀλλὰ καὶ καθορίζει ἀκόμη καὶ τὸ πῶς θὰ πηγαίνει. Ἆραγε καὶ τὸ τραῖνο τί μπορεῖ νὰ κατορθώσει, ὡς ποῦ μπορεῖ νὰ φθάσει, ἂν ξεφύγει ἀπʼ τὶς ράγες του; Ἂς τὸ σκεφτοῦμε!

 * * *

 Εἶναι μεγάλη ἀρετή λοιπόν τὸ νὰ εἶναι κανεὶς σταθερὸς καὶ συνεπὴς στὶς ἀρχὲς καὶ τὶς ἀξίες του. Εἶναι σαφῶς αὐτό, ποὺ τὸν διακρίνει. Ἀναμφισβήτητα εἶναι τὸ μυστικό τῆς ἐπιτυχίας του. Καὶ δὲν γίνεται νὰ μὴ ἐπιτύχει ἕνας τέτοιος νέος.
Ἐξυπακούεται ὅτι αὐτὴ ἡ σταθερότητα καὶ τὸ ἀταλάντευτο στὶς ἀρχές μας, προέρχεται ἀπ᾽ τὸ γεγονὸς ὅτι πράγματι εἶναι αὐτὲς ποὺ πρέπει, αὐτὲς γιὰ τὶς ὁποῖες ἀξίζει νὰ μάχεται κανεὶς καὶ νὰ τὰ δίνει ὅλα, μὰ γιὰ ὅλα στὴ ζωή. Πὼς αὐτὲς εἶναι πράγματι ἡ ἀλήθεια καὶ μόνο ἡ ἀλήθεια.
Καὶ τέτοιες δὲν μπορεῖ νὰ εἶναι ἄλλες ἀπʼ τὶς ἀρχὲς καὶ τὶς ἀξίες τοῦ Εὐαγγελίου. Ἀλλιῶς, ἂν δηλαδὴ ὑπερασπίζεται μὲ ἐμμονὴ ἀναλήθειες, ἀπαξίες καὶ τὸ ψέμα, πρόκειται σαφῶς γιὰ πλάνη. Μιλᾶμε τότε γιὰ ξεροκεφαλιά! Γιὰ ἐγωϊσμὸ ἀπύθμενο! Καὶ γιὰ τυφλὸ φανατισμό! Τόσοι μάρτυρες καὶ ἀγωνιστὲς τῆς Πίστης ἀνὰ τοὺς αἰῶνες, τί ἔκαναν; Ἔμειναν σταθεροὶ καὶ ἀμετακίνητοι στὴν Ἀλήθειά της, στὰ ἰδανικά της, στοὺς κανόνες της.
Δὲν κάμφθηκαν σὲ τίποτα, δὲν ἔκαναν οὔτε ἕνα βῆμα πίσω, δὲν διαπραγματεύτηκαν τὴν πίστη τους. Κι ἂν ἔκαναν διάλογο μὲ τοὺς σκληροὺς εἰδωλολάτρες τυράννους, ἦταν γιὰ νὰ τοὺς πείσουν πὼς αὐτοὶ βρίσκονταν σὲ λάθος δρόμο, αὐτοὶ μάχονταν γιὰ τὸ ψέμα.
Πόσοι ἀπʼ αὐτοὺς τοὺς Ἁγίους δὲν ἦταν νέοι! Γι᾽ αὐτὸ καὶ τοὺς νίκησαν ἂν καὶ ἦταν ἄοπλοι καὶ γυμνοί! Ἡ νίκη τους ὀφειλόταν καθαρὰ στὴν ἀταλάντευτη στάση τους, μία στάση ποὺ τὴν ἐνέπνεε καὶ τὴν ἐνίσχυε ἡ Ἀλήθεια, στὴν ὁποία μὲ πάθος πίστευαν. Ἐξάλλου, ἔτσι θέλει ὁ Χριστὸς νὰ εἴμαστε ὅλοι οἱ πιστοί Του. Κι αὐτοὺς ἀκριβῶς ἐνισχύει μὲ τὴ χάρη Του, αὐτοὺς καὶ ποικιλοτρόπως στεφανώνει.

* * *

 Ἆραγε αὐτοὶ ποὺ μᾶς ἀποκαλοῦν «κολλημένους», ποιοὶ εἶναι καὶ σὲ τί ἀκριβῶς πιστεύουν; Αὐτὸ πρέπει πάρα πολὺ νὰ μᾶς προβληματίσει, προκειμένου νὰ πάρουμε καὶ τὶς ἀποφάσεις, ποὺ πρέπει. Γιατί ἂν κι αὐτοὶ πιστεύουν στὴν Ἀλήθεια, ἂν πράγματι τὴν ἔχουν ἐνστερνισθεῖ καὶ θέλουν νὰ τὴν ἀκολουθοῦν πιστά, δὲν εἶναι δυνατὸ νὰ λένε τέτοια λόγια.
Ἄρα πρόκειται γιὰ τοὺς ἄλλους… Ποιούς;
Εἴτε αὐτοὺς ποὺ δὲν πιστεύουν σὲ τίποτα, αὐτοὺς ποὺ εἶναι – ὅπως λέμε – «χῦμα στὸ κῦμα» ὁπότε εἶναι ἢ μὲ τούτη τὴν κατάσταση ἢ μὲ τὴν ἄλλη ἀνάλογα μὲ τὴν μόδα καὶ τὸ περιβάλλον, ποὺ βρίσκονται, εἴτε αὐτοὺς ποὺ πιστεύουν σὲ διάφορα «πράγματα», ποὺ ὀφθαλμοφανῶς δὲν εἶναι ἀληθινὰ ἢ ἔστω κατέχουν μέρος τῆς ἀλήθειας, ποτὲ ὅμως ὅλη τὴν ἀλήθεια. Τὴν ἀλήθεια ποὺ σώζει. Γιὰ τοὺς πρώτους τί νὰ πεῖ κανείς; Πόσο μπορεῖ νὰ τοὺς ὑπολογίζει; Ὁπότε καὶ γιατί νὰ προβληματίζεται κανεὶς γιὰ ὅ,τι λένε; Δὲν ἀξίζει τὸν κόπο!
 Γιὰ τοὺς ἄλλους, τοῦτο ἔχουμε νὰ ποῦμε. Πὼς αὐτὸ γιὰ τὸ ὁποῖο μᾶς κατηγοροῦν, γιʼ αὐτὸ ἀκριβῶς μάχονται. Αὐτοὶ κι ἂν εἶναι «κολλημένοι»! Κι ἐπειδὴ εἶναι τόσο κολλημένοι μὲ τὰ ὅποια «πιστεύω» τους, γιʼ αὐτὸ καὶ μᾶς ἀποδίδουν αὐτὸ τὸν χαρακτηρισμό.
Εἶναι ὁ χαρακτηρισμός, ποὺ τοὺς διακρίνει! Γιὰ παράδειγμα, κάποιος δὲν εἶναι ἁπλὰ φίλαθλος ἢ ἔστω ποδοσφαιρόφιλος, ἀλλὰ φανατικὸς ὀπαδὸς κάποιας ὁμάδας. Χάνει, κερδίζει αὐτὴ ἡ ὁμάδα, αὐτὸς εἶναι σὰν στρείδι κολλημένος σʼ αὐτήν! Τὴν ἀκολουθεῖ ὅπου κι ἂν πηγαίνει.
Δὲν χάνει κανένα της παιχνίδι. Τὰ ροῦχα του, τὸ δωμάτιό του, τὰ πράγματά του εἶναι ὅλα σφραγισμένα μὲ τὰ σήματα καὶ τὰ χρώματά της. Αὐτὴν συνέχεια σκέπτεται, αὐτὴν συνέχεια ὑπερασπίζεται, γιʼ αὐτὴν συνέχεια μάχεται καὶ ἀγωνιᾶ. Τί… κόλλημα!
 Τὸ ἴδιο μποροῦμε νὰ ποῦμε καὶ γιὰ τὰ μουσικὰ ἀκούσματα, τὶς διασκεδαστικὲς προτιμήσεις, τὶς πολιτικὲς πεποιθήσεις κ.λπ. Ὅλοι τοῦτοι εἶναι ἑπόμενο νὰ ἐνοχλοῦνται, ἐπειδὴ δὲν τοὺς ἀκο- λουθοῦμε! Ὁπότε οἱ λοιδορίες τους δὲν εἶναι τίποτε ἄλλο, παρὰ ἔπαινος γιὰ μᾶς…

 * * *

 Ἔ, λοιπόν, παιδιά, σᾶς στὸ λέω καθαρά. Ἂν πραγματικὰ εἶμαι κολλημένος στὶς ἀρχὲς καὶ τὶς ἀξίες τοῦ Εὐαγγελίου, εἶναι πολὺ μεγάλη χαρὰ καὶ τιμή μου αὐτό! Κι ἂν στὸν χείμαρρο τοῦ κακοῦ, ποὺ τρέχει τρελλά τὸν κατήφορο εἶμαι σὰν τὸν βράχο κολλημένος καὶ δὲν παρασύρομαι, ὅπως οἱ μικρὲς πέτρες, τὰ ξύλα, τὰ σκουπίδια καὶ ἡ ἄμμος κι ἐπιπλέον τοῦ εἶμαι καὶ ἐμπόδιο στὸν δρόμο του, εὐχαριστῶ καὶ δοξάζω τὸν Θεὸ γι᾽ αὐτό. Κι εὐχηθεῖτε νὰ εἶμαι ἔτσι πάντα! Τὸ ἴδιο εὔχομαι κι ἐγὼ γιὰ σᾶς…

Κ. Γ. Παπαδημητρακόπουλος


 Ὀρθόδοξος Τύπος ἀρ. φύλ. 1984  19 Ἰουλίου 2013 


http://anavaseis.blogspot.gr/2013/07/blog-post_5184.html

Ζωή… MULTITASKING; Μέρος Β. Τελευταῖο. Νεανικά ζητήματα. Κ. Γ. Παπαδημητρακόπουλος

2. Ζωή… MULTITASKING; Τελευταῖον

Πρόκειται γιὰ μία νέα πραγματικότητα τῆς τεχνολογικῆς ἐποχῆς μας. Ἕνα ἄλλο εἶδος ζωῆς κυρίως γιὰ τὴ νέα γενιὰ ἡ ὁποία – ἕνεκα αὐτοῦ – ἀπὸ «γενιὰ Χ», ποὺ ὀνομαζόταν ἐκεῖ στὰ τέλη τοῦ 20οῦ αἰώνα, τώρα ἀποκαλεῖται «γενιὰ Μ», δηλαδὴ «multitasking generation»!
Πρόκειται γιὰ ἕνα φαινόμενο ποὺ ἔχει νὰ κάνει μὲ τὴν ταχύτητα, ποὺ ἐνεργοῦμε χρησιμοποιώντας ὅλα τὰ σύγχρονα τεχνολογικὰ μέσα. Ὡστόσο ἔχει πολὺ μεγάλες συνέπειες ὄχι μόνο στὴν παραγωγικότητα, ἀλλὰ καὶ στὴν ἴδια τὴν ποιότητα τῆς σκέψης μας.
Λένε πὼς ἔχει νὰ κάνει ἀκόμη μὲ τὴ διανοητικὴ σύγχυση τῆς ἐποχῆς μας! Κατέληξε δὲ νὰ γίνεται ἀκόμη καὶ τρόπος ζωῆς! Στὸ προηγούμενο φύλλο ἀναφέραμε τί ἀκριβῶς συμβαίνει ἐπʼ αὐτοῦ, τί σημαίνει ὁ ὅρος «multitasking », ἀπαντήσαμε στὸ ἂν ὑπάρχουν ὀφέλη καὶ ἀρχίσαμε νὰ ἀπαριθμοῦμε τὶς ἐπιπτώσεις του στὴ ζωή μας.
Τώρα θὰ συνεχίσουμε κατʼ ἀρχὴν μὲ αὐτὲς καὶ θὰ ὁλοκλη ρώσουμε τὸ θέμα μας…

2. Μειώνει τὴν παραγωγικότητα!

 Ἑπόμενο εἶναι… Μάλιστα ἡ ἐν λόγῳ ἔρευνα «ἔρχεται νὰ προστεθεῖ σʼ ἕνα ἀριθμὸ ἐρευνῶν, οἱ ὁποῖες ὑποδεικνύουν ὅτι τέτοιου εἴδους τάσεις προκαλοῦν προβλήματα ὑγείας, μειώνουν τὴν παραγωγικότητα, ἐνῶ οἱ ἐπιπτώσεις τους μποροῦν νὰ ἐπηρεάσουν καὶ δραστηριότητες, οἱ ὁποῖες δὲν σχετίζονται ἄμεσα μὲ τὸ multitasking, ὅπως ἡ ὁδήγηση», κατὰ τὸν εἰδικὸ ἐπιστήμονα Ντέηβιντ Γκούντμαν1.
Κατὰ τὸν ἴδιο «λαμβάνεις τέτοια πλημμύρα πληροφοριῶν, ὥστε δὲν ἔχεις τὴ δυνατότητα νὰ “φιλτράρεις” αὐτὲς, ποὺ χρειάζεσαι πραγματικὰ ἀπὸ αὐτὲς ποὺ εἶναι ἀσήμαντες»! Ἄλλες ἔρευνες ἔδειξαν ὅτι ὅσοι ἐπιδίδονται σὲ δύο δραστηριότητες ταυτόχρονα, χρειάζονται μέχρι καὶ 30% περισσότερο χρόνο καὶ κάνουν διπλάσια λάθη ἀπὸ ἐκείνους, ποὺ ὁλοκληρώνουν τὶς ἴδιες δραστηριότητες διαδοχικά.
Ἔτσι καταρρίπτεται ὁ μύθος ὅτι τάχα μὲ τὸ multitasking κερδίζουμε χρόνο, ἰδιαίτερα σὲ σοβαρὰ θέματα. Μὴ ξεχνοῦμε πὼς ὁ ἐγκέφαλός μας ἀπʼ τὴ φύση του μπορεῖ καὶ ἑστιάζει σὲ μία δραστηριότητα κάθε φορά.
Ὁ Καθηγητὴς τοῦ Στάνφορντ Κλίφονρτ Νάς σὲ δημοσιευθεῖσα μελέτη του συμπέρανε ὅτι οἱ λεγόμενοι multitaskers εἶναι ἐξαιρετικὰ ἐπιρρεπεῖς στοὺς περισπασμοὺς καὶ τὶς ἄσχετες πληροφορίες, γιʼ αὐτὸ καὶ τὸ ἀποτέλεσμα τῆς δουλειᾶς τους εἶναι ἀναπόφευκτα χειρότερο.
Σὲ ἄρθρο τους οἱ «New York Times » ὑποστήριξαν ὅτι ἡ Ἀμερικανικὴ οἰκονομία χάνει περὶ τὰ 650 δι- σεκ. δολλάρια τὸν χρόνο, ἐπειδὴ οἱ ἐργαζόμενοι ἀσχολοῦνται μὲ πολλὰ πράγματα ταυτόχρονα.

3. Πλήττει τὴν δημιουργικότητα!

Θὰ μποροῦσε κανεὶς νὰ ὑποθέσει ὅτι ἡ διαρκὴς ἔκθεσή μας στὶς πληροφορίες, μᾶς κάνει τουλάχιστον πιὸ δημιουργικούς. Ὡστόσο οἱ ἔρευνες δείχνουν ἀκριβῶς τὸ ἀντίθετο!
Γιὰ παράδειγμα ἔρευνα τοῦ Πανεπιστημίου τοῦ Χάρβαρντ ἀξιολόγησε τὸ καθημερινὸ μοτίβο ἐργασίας 9.000 ἀτόμων σὲ τομεῖς, ποὺ ἀπαιτοῦν δημιουργικότητα καὶ καινοτομία.
Διαπιστώθηκε ὅτι ἡ δημιουργικότητα εἶναι πιὸ ἔντονη, ὅταν ἀφιερώνουμε τὸ μεγαλύτερο μέρος τῆς ἡμέρας μας σὲ μία μόνο δραστηριότητα καὶ ὅταν συνεργαζόμαστε μὲ ἕνα μόνο ἄνθρωπο! Ἀντιθέτως, ἕνα πρόγραμμα ποὺ κατακερματίζει σὲ πολλὲς δραστηριότητες, συναντήσεις καὶ πολλὲς συζητήσεις, ἔχει ἀρνητικὴ ἐπίδραση στὴ δημιουργικὴ σκέψη. 4.

Εἶναι ψυχοφθόρο καὶ ἐθιστικό! 

Σὲ περιβάλλον ἐργαστηρίου, οἱ ἐρευνητὲς ἔχουν καταγράψει ὑψηλότερα ἐπίπεδα ὁρμονῶν ἄγχους στὰ ἄτομα, ποὺ ἐπιδίδονται σὲ multitasking καὶ πὼς εἶναι πιὸ ἐπιρρεπεῖς στὸ στρές! Σὲ δημοσκόπηση τῶν Reuters, 2 στὰ 3 διευθυντικὰ στελέχη πιστεύουν ὅτι ἡ ὑπερπληροφόρηση ἔχει μειώσει τὴν ἱκανοποίηση, ποὺ ἀντλοῦν ἀπʼ τὴ δουλειά τους κι ἔχει πλήξει τὶς προσωπικές τους σχέσεις. Κατὰ τὸν νευρολόγο – ψυχίατρο δρ. Δ. Κουντούρη «αὐτὸ ποὺ λέμε multitasking, στὶς ἐπιστῆμες τοῦ ἐγκεφάλου τὸ ἑρμηνεύουμε ὡς λανθάνουσα ἀναστολή.
Εἶναι ἡ δυνατότητα τοῦ ἐγκεφάλου μας νὰ ἐπεξεργαστεῖ πληροφορίες, ξεχωρίζοντας τό πρωτεῦον ἀπὸ τὸ δευτερεῦον. Ἂν ἡ λανθάνουσα ἀναστολὴ εἶναι μεγάλη, ἀπορροφᾶ κανεὶς πολλὲς πληροφορίες καὶ –ἀνά- λογα μὲ τὴν εὐφυΐα – τὶς διαχειρίζεται, τὶς κατατάσσει σὲ μνημονικὲς κατηγορίες βιωμάτων. Ἂν ὑπάρχει ἀναντιστοιχία εὐφυΐας καὶ λανθάνουσας ἀναστολῆς, τότε δημιουργοῦνται παθολογικὲς καταστάσεις: Σύγχυση, κατάθλιψη, σχιζοειδεῖς διαταραχὲς»2.
 Νὰ καὶ μία ἀκόμη διαπίστωση τῶν εἰδικῶν: Ὅταν ἐπιδιδόμαστε στὸ multitasking, κοιμόμαστε λιγότερο ἐξ αἰτίας του καὶ καταφεύγουμε σὲ φάρμακα καὶ χημικὲς οὐσίες …

* * * 

Τονίζει ὁ Μ. Βασίλειος: «Ἐκ φύσεως εἴμαστε ἀνίκανοι νὰ φέρουμε σὲ πέρας ἐπιτυχῶς πολλὰ ἔργα συγχρόνως. Εἶναι δὲ χρησιμότερο νὰ ἐκτελοῦμε μία τέχνη φιλόπονα, παρὰ νὰ καταπιανόμαστε μὲ πολλὲς μὲ ἀτέλεια.
Γιατί ἡ διάσπαση τοῦ ἐνδιαφέροντος σὲ πολλὰ καὶ ἡ συχνὴ ἀλλαγὴ ἐργασίας, ἐκτός τοῦ ὅτι συντελεῖ στὸ νὰ μὴ γίνει τέλειο κανένα ἔργο, φανερώνει ἢ ὅτι ἤδη ὑπάρχει ἐπιπόλαιος χαρακτήρας ἤ, ἂν δὲν ὑπάρχει, τὸν δημιουργεῖ».
 Ἀναφέρει καὶ ὁ Ἅγ. Γρηγόριος Νύσσης: «Ὅποιος διασπᾶ τὴν ψυχή του σὲ πολλὰ εἶναι δύσκολο νὰ πετύχει τὸ σκοπό του». Πόσο ἐμβάθυναν στὰ τῆς ζωῆς μας οἱ Ἅγ. Πατέρες!

Τὸ multitasking ὡς τρόπος ζωῆς! 

Εἶναι πραγματικὰ περίεργο τὸ ἑξῆς γεγονός. Ὅσοι ἐπιδίδονται σὲ πολλὲς ἐργασίες ταυτόχρονα (δηλ. οἱ λεγόμενοι multitaskers), δὲν ἐνδιαφέρονται καὶ πολὺ στὸ νὰ ἑστιάζουν τὴν προσοχή τους σὲ κάτι. Πιὸ πολύ τούς ἐνδιαφέρει ἡ πολυδραστηριότητα, ἀκόμη κι ὅταν αὐτὴ δὲν ἀποβλέπει κάπου!
Γιʼ αὐτὸ καὶ δὲν τοὺς ἐνοχλεῖ ὅταν τοὺς κατηγοροῦν γιὰ κάτι τέτοιο! Μάλιστα θεωροῦν τὶς διακοπὲς καθαρὴ οὐτοπία!
Τὸ μυστικὸ γιʼ αὐτοὺς δὲν εἶναι νὰ ἀποφεύγεις τὶς διακοπές, ἀλλὰ νὰ δέχεσαι ἔξυπνες διακοπές! Νὰ γιατί, ὄχι μόνο δὲν ἔχουν κανένα πρόβλημα μὲ τὸ νὰ τοὺς διακόψει κανεὶς σʼ αὐτὸ ποὺ κάνουν, ἀπεναντίας τὸ θέλουν πολύ! Κι αὐτὸ γιατί προσδοκοῦν ἀπʼ αὐτὸ ποὺ θὰ τοὺς διακόψει κάποια συγκίνηση στὸ ἤδη χαοτικὸ καὶ τελείως ἀνοργάνωτο πρόγραμμά τους!
Οἱ εἰδικοὶ λένε χαρακτηριστικὰ ἐπʼ αὐτοῦ: «Ἐὰν καταφέρει νὰ ἀνα- καλύψεις τί προσδοκᾶ ἀπʼ τὴ δουλειὰ του ἕνας ὑπάλληλος, τότε ἔχεις ἀνακαλύψει σὲ μεγάλο ποσοστό, σὲ τί βαθμὸ θὰ ἀφήσει τὸν ἑαυτό του νὰ χαθεῖ στὸ multitasking!».
Εἶναι φανερὸ πλέον ὅτι τὸ multitasking εἶναι γιὰ κάποιους τρόπος ζωῆς. Εἶναι τὸ καταφύγιό τους, γιὰ νὰ διέλθουν τὸ σήμερα! Ἑπόμενο εἶναι τὸ διαδίκτυο νὰ ἀποτελεῖ τὸν… βιότοπό τους! Ζοῦν γιὰ τὶς ἐκπλήξεις τῆς… ἑπόμενης σελίδας, τοῦ ἑπόμενου μηνύματος!
Τὰ λεγόμενα «κοινωνικὰ δίκτυα» τύπου facebook καὶ twitter, εἶναι γιʼ αὐτοὺς κάτι σὰν τὴν… γῆ τῆς ἐ - παγγελίας! Ὅλο καὶ κάποιες ἀ ναρτήσεις θὰ ὑπάρχουν, ποὺ θὰ τοὺς δώσουν μία – πολὺ μετρημένη – ἱκανοποίηση! Κατὰ τὸν Καθηγητὴ τῆς Ἰατρικῆς τοῦ Πανεπιστημίου τῆς Ν. Κα- ρολίνας (ΗΠΑ) Γκάρι Ἄστον Τζόουνς «δὲν ἔχει ἐξακριβωθεῖ ἐὰν αὐτὸ συμβαίνει ἐπειδὴ ὁ ἐγκέφαλος λειτουργεῖ ἔτσι ἢ ἂν εἶναι τὸ ἴδιο τὸ multitasking ἐκεῖνο ποὺ προκαλεῖ μεταβολὲς στὴ λειτουργία τοῦ ἐγκεφάλου»!

 Τὸ multitasking συμπληρώνει τὴν «κουλτούρα τῆς βιασύνης»! 

Ἀξίζει νὰ σημειωθεῖ ἀκόμη, πὼς τὸ multitasking συμβαδίζει μὲ τὴν λεγόμενη «κουλτούρα τῆς βιασύνης», δηλαδὴ τὴν ἰσχυρὴ ἐκείνη ἀντίληψη κατὰ τὴν ὁποία ἡ ταχύτητα εἶναι τὸ πᾶν.3 Σύμφωνα μὲ τὴν ἀντίληψη αὐτὴ κάθε ἀνακάλυψη ἢ καὶ ἀντικείμενο καὶ μέσο εἶναι χρήσιμο, ἂν εἶναι ἐνταγμένο σʼ αὐτὴ τὴν κατεύθυνση.
Ὅλα κινοῦνται γρήγορα, ὅλα πραγματοποιοῦνται γρήγορα, ὅλα ὑπάρχουν γιὰ τὸ γρήγορα, ὅλα δὲ εἶναι κατεπείγοντα. Κι ὅλα σʼ ἕνα κατατείνουν. Στὸ πῶς θὰ γίνονται ὅλα μέ… ὑπερβολικὴ ταχύτητα πιά! Καὶ μέσα σʼ αὐτὴ τὴ διαδικασία, τρέχουμε ὅλοι, ἀποκτήσαμε μόνιμο ἄγχος, προσπεράσαμε τὴν
οἰκογένειά μας, ἐγκαταλείψαμε τὸν συνάνθρωπό μας, παραβλέψαμε τὴν ψυχή μας, χάσαμε τὴν ποιότητα, τὴν οὐσία καὶ τὴν ἀξία τῆς ζωῆς.
Ὅλα τώρα ἔγιναν «φάστ». Μὲ φανταχτερὰ χρώματα, ἔντονο θόρυβο, κοσμοπολιτισμὸ καί… τίποτα! Τώρα ἔρχεται τὸ multitasking, γιὰ νὰ προσθέσει κάτι ἀκόμη πολὺ σημαντικὸ σʼ αὐτὴ τὴν κουλτούρα. Νὰ κάνουμε ταυτόχρονα πολλὰ πράγματα σʼ αὐτὸ τὸ ὅλο καὶ πιὸ γρήγορα!

Συμπέρασμα 

Ὅλα (τὰ μέσα, οἱ ἐφαρμογές τους καὶ οἱ πληροφορίες) ἔχουν τὸ ἐνδιαφέρον τους, ὅλα οἱ παραγωγοὶ τους φροντίζουν νὰ μᾶς τὰ κάνουν ὅλο καὶ πιὸ πολὺ ἐνδιαφέροντα. Κι ἐμεῖς ὅλα θέλουμε νὰ τὰ παρακολουθήσουμε, ὅλα νὰ τὰ ἔχουμε σὲ δράση, ὅλο καὶ νὰ δραστηριοποιούμαστε μὲ αὐτά. Κι ἐν τέλει νὰ ζοῦμε γιʼ αὐτά, κι ὅπως θέλουν αὐτά!
Νὰ ἡ κατάληξη! Καὶ μὲ ποιὸ πρόσχημα; Μὰ γιὰ νὰ ἐνημερωνόμαστε τάχα, νὰ κερδίζουμε χρόνο δῆθεν, νὰ ζοῦμε τὸ σήμερα καὶ τὴ στιγμή. Μόνο ποὺ φθάνουν ὅλα αὐτὰ νὰ μᾶς κλέβουν τὸ σήμερα καὶ τὴ στιγμὴ καὶ νὰ μᾶς στρέφουν ἀλλοῦ τὴ ζωή, ἀκόμη δὲ καὶ νὰ προκαλοῦν τὴν ὅλη διανοητικὴ σύγχυση τῆς ἐποχῆς μας.
Σὲ κάθε περίπτωση τὸ «σπεῦδε βραδέως» καὶ τὸ «ἀσχολήσου μὲ ἕνα πράγμα κάθε φορά» εἶναι ἡ σωστὴ συνταγὴ, γιὰ νὰ τὸ κάνεις τέλειο!


Ὑποσημειώσεις: 
1. Ἰατρὸς καὶ διευθυντὴς τοῦ Aduit Attention Deficit Disosder Center (Μέριλαντ).
2.Πηγή: Περιοδικὸ «ΕΨΙΛΟΝ»
3. Περισσότερα βλέπετε στὸ βιβλίο μας «ΓΙΑ ΝΕΟΥΣ ΑΠΟΚΛΕΙΣΤΙΚΑ/Τρόποι νὰ ζεῖς;» τὸ θέμα «Ταχύτερα, ταχύτατα … πρὸς τὰ ποῦ;»


Κ. Γ. Παπαδημητρακόπουλος

  Ὀρθόδοξος Τύπος ἀρ. φυλ. 1976, 24 Μαΐου 2013

 http://anavaseis.blogspot.gr/2013/05/multitasking_25.html

Μὲ δράση… δράση....Πῶς ἀντιμετωπίζονται οἱ ἀποτυχίες; Νεανικά ζητήματα. Τελευταῖο. Κ. Γ. Παπαδημητρακόπουλος

Μὲ δράση… δράση… δράση…

 Πῶς ἀντιμετωπίζονται οἱ ἀποτυχίες; (3ον.–Τελευταῖον)

Ἆραγε ἔχουμε προβληματιστεῖ ποτέ, γιατί ὁ Θεὸς μᾶς δίνει κάθε φορά ὅλο καὶ μία καινούργια ἀρχή; Τῆς πρωτοχρονιᾶς, τῆς πρωτομηνιᾶς, τῆς ἑβδομάδας, τῆς ἡμέρας; Δὲν εἶναι τίποτʼ ἄλλο, παρὰ οἱ τόσες εὐκαιρίες ποὺ μᾶς παρουσιάζει, γιὰ νὰ προχωρήσουμε.
Γιὰ νὰ διορθώσουμε τὰ ὅποια λάθη καὶ τὶς ἀποτυχίες μας. Γιὰ νὰ βελτιώσουμε ἀκόμη πιὸ πολὺ τὶς ἐπιτυχίες μας. Γιὰ νὰ γινόμαστε καθημερινὰ καλύτεροι κι ἀκόμη πιὸ καλοί. Ἂν λαθέψουμε σὲ κάτι, ἂν ἀποτύχουμε, ἂν πέσουμε… κανένα πρόβλημα!
Ἔρχεται ἡ ἄλλη μέρα, ἡ ἄλλη ἑβδομάδα, ὁ ἄλλος μήνας, ὁ ἄλλος χρόνος γιὰ νὰ τὸ διορθώσουμε. Σʼ εὐχαριστοῦμε Κύριε, γιὰ τὴν (συνεχῆ) ἀνατολὴ, ποὺ στέλνεις στὴ ζωή μας… Γιʼ αὐτὸ καὶ στὸ τέλος θὰ μᾶς κρίνει ἀπʼ ὅλες αὐτὲς τὶς εὐκαιρίες ποὺ μᾶς ἔδωσε, ἀπʼ τὸ πῶς ἀντιμετωπίσαμε τὰ λάθη, τὶς ἐπιτυχίες καὶ τὶς ἀποτυχίες, ἀπʼ τὸ πῶς ἀντιμετωπίσαμε τὴ ζωή.
Εἶναι, στʼ ἀλήθεια, πολὺ σπουδαῖο πράγμα, νὰ μπορεῖς νʼ ἀρχίσεις πάλι καὶ νὰ φθάσεις ἐκεῖ ποὺ θέλεις. Μὲ νέες δυνάμεις, μὲ ἄλλες ἀποφάσεις, περισσότερο ὀργανωμένος, ἀλλὰ καὶ ξεκούραστος. Ἔκανες κάποιο λάθος, ἀπέτυχες; Ἐντάξει! Τώρα μπορεῖς νὰ τὰ διορθώσεις ὅλα.
Πέτυχες, ἔφθασες κάπου; Ὡραῖα! Εὐκαιρία καὶ πά- λι σοῦ δίνεται νʼ ἀνέβεις καὶ τὸ ἑπόμενο σκαλοπάτι. Ὁ Βεν. Φραγκλῖνος εἶχε πεῖ: «Ἂν ἀποτύχετε τὴν πρώτη φορά, δοκιμάστε πάλι καὶ πάλι…». Ἡ κατάσταση θυμίζει τὸν ἀθλητή, ἂς ποῦμε τοῦ «ἅλματος σὲ ὕψος» ἢ τοῦ «ἅλματος ἐπὶ κοντῷ».
Ἆραγε πότε πέτυχε μὲ μιᾶς καὶ ἀπὸ τὴν πρώτη του προσπάθεια τὸ στόχο του; Σπάνια ἢ καὶ ποτέ! Τί κάνει τότε; Δοκιμάζει καὶ πάλι!
Καὶ συνέχεια ἀρχίζει κι ὅλο ξεκινᾶ προσπαθώντας… Ἡ συνεχὴς προσπάθεια νὰ ὑπερβεῖ τὸν πήχη, ἡ συνεχὴς προπόνηση, ποὺ κάθε φορά ἀρχίζει καὶ μάλιστα πιὸ μεθοδικὰ καὶ ὀργανωμένα, τὸν κάνει στὸ τέλος νὰ τὸ κατορθώσει!
Καὶ ἀπʼ τὸ μικρὸ νήπιο νὰ τὸ δοῦμε, στὴν προσπάθειά του νὰ περπατήσει. Πέφτει, σηκώνεται, πέφτει πάλι, ξανασηκώνεται καὶ πολλὲς φορὲς χτυπάει καὶ κλαίει. Ἆραγε ποιὸ ἀπʼ αὐτὰ περπατάει ἀμέσως καὶ βαδίζει κανονικά; Ἐπιμένει, ἀγωνίζεται συνέχεια, μέχρις ὅτου νικητὴς πιά, ἀρχίζει νὰ βαδίζει…
Αὐτὸ τὸ κάναμε κι ἐμεῖς κάποτε. Γιατί ὄχι καὶ τώρα; Ἔτσι, αὐτὸς ποὺ ἀποτυγχάνει κάπου καὶ ξαναρχίζει, ἀποκτᾶ κάθε φορά νέες δυνάμεις, ἀντοχή, γνώσεις, θέληση, ἀποφασιστικότητα, μέθοδο, ἀλλὰ καὶ πεῖρα.
Οἱ νίκες στὸ τέλος ἀνήκουν σʼ αὐτοὺς ποὺ εἶχαν τὸ θάρρος καὶ τὴ δύναμη νὰ ξαναρχίσουν.

* * *

Ἂς πάρουμε ἀκόμη καὶ τὴν ἐπα- νάσταση τοῦ 1821. Οἱ περισσότεροι ἀπὸ μᾶς νομίζουν πὼς τότε ἐπαναστατήσαμε ὅλοι σὰν Ἔθνος καὶ νικήσαμε. Ἡ ἀλήθεια ὅμως εἶναι πὼς ἡ ἐπανάσταση αὐτή, ἦταν ἁπλῶς ἡ τελευταία!
Ὅμως δὲν ἦταν καὶ ἡ πρώτη ἢ ἡ μόνη. Γιατί πρὶν ἀπʼ αὐτήν, ὑπῆρξαν πολλὲς ἄλλες (τὸ 1462, τὸ 1463, τὸ 1481, τὸ 1571, τὸ 1585, τὸ 1603, τὸ 1617, τὸ 1645, τὸ 1715, τὸ 1766, τὸ 1770, τὸ 1782, τὸ 1808). Τὸ Ἔθνος μας, ἀφοῦ εἶχε τὸ θάρρος καὶ τὴ δύναμη νὰ ξαναρχίσει, κάποτε θὰ νικοῦσε. Καὶ νίκησε! Λένε πὼς «οἱ ἅγιοι ἔγιναν ἅγιοι, γιατί εἶχαν τὴ δύναμη νὰ ξαναρχίζουν κάθε μέρα ἀπʼ τὴν ἀρχὴ τὴν προσπάθειά τους».
Ἄς ξεκινήσουμε ἀκόμη καὶ ἀπὸ μικρὰ πράγματα. Μπορεῖ τὰ σχέδιά μας νὰ εἶναι μεγάλα καὶ οἱ στόχοι μας ὑψηλοί. Ἂς ξεκινήσουμε ὅμως ἔστω καὶ ἀπʼ τὰ μικρὰ πράγματα, ἀπʼ τοὺς μικρότερους ἐπιμέρους στόχους, ποὺ μποροῦμε νὰ κάνουμε σήμερα.
Εἶναι κι αὐτὸ ἕνα ξεκίνημα ποὺ θὰ μᾶς δώσει θάρρος, θὰ μᾶς ἐνθουσιάσει σιγὰ – σιγά, καὶ στὸ τέλος θὰ μᾶς παρασύρει… Ἂς θέσουμε λοιπόν, προτεραιότητες καὶ ἂς ξεκινήσουμε ἀμέσως. Τώρα!

 * * * 

Ναί, σὲ κάθε περίπτωση χρειάζεται καὶ ἡ δράση. Τίποτα δὲν γίνεται χωρὶς αὐτήν. Καὶ στὴν περίπτωση τῆς ἀποτυχίας, ἡ δράση πρέπει νὰ εἶναι πιὸ μεγάλη, συνεχής, ἀδιάκοπη. Σὰν τὸ νερόμυλο, ἡ δράση μας εἶναι τὸ νερὸ ποὺ ἀδιάκοπα τρέχει.
Κι ἀφοῦ τρέχει κινεῖ τὸν μηχανισμὸ τοῦ μύλου καὶ τὴ μυλόπετρα, ποὺ στὸ τέλος ἀλέθει τὸ σιτάρι, ποὺ θέλουμε, δηλαδή, παράγεται τὸ ἔργο, στὸ ὁποῖο στοχεύουμε. Σύμφωνα μὲ τὴν ψυχολόγο Λίντα Γκάνσμπεργκ «ἡ ἀδράνεια καὶ ἡ ἀναβλητικότητα εἶναι συνώνυμα τῆς τελικῆς ἀποτυχίας».
Ἡ παθητικὴ στάση ποὺ ἀφήνει, τὰ ὄνειρά μας νὰ πεθάνουν, αὐτὴ εἶναι ἡ πραγματικὴ ἧττα». Μὲ τὴ δράση, ἀντιμετωπίζεται πολὺ ὡραῖα καὶ δυναμικά, ἡ ἀποτυχία. Κανένας δὲν ἔμαθε κολύμπι χωρὶς νὰ ριχτεῖ στὴ θάλασσα καὶ κολυμπώντας καταπίνει ἀρκετὸ θαλασσόνερο!

* * *

 Στʼ ἀλήθεια πλουτίζει ὅποιος καρτερικὰ διέρχεται τὶς ἀποτυχίες, ξεπερνᾶ τὰ ἐμπόδια, ὑπομένει τὶς θλίψεις, ὑπερβαίνει τὶς κακουχίες. Λένε: «Τὸ νὰ δέχεσαι ψύχραιμα αὐτὸ πού σοῦ συνέβη, εἶναι τὸ πρῶτο βῆμα πρὸς τὴν ἐξουδετέρωση τῶν συνεπειῶν μίας ἀποτυχίας».
Κι ἀκόμη πὼς «πραγματικὰ ἡττημέ- νος εἶναι μόνο ἐκεῖνος, ποὺ ὑποχωρεῖ καὶ καταβάλλεται ἐσωτερικά». Κι ἀκόμη. Ὅποιος δὲν διαθέτει τὴν ἀπαιτούμενη δύναμη, μία λύση ἔχει. Νὰ γονατίσει!
Νὰ γονατίσει σʼ Ἐκεῖνον ποὺ εἶπε: «Μέσα στὸν κόσμο θὰ ἔχετε θλίψη. Ἀλλὰ πάρτε θάρρος. Ἐγὼ νίκησα τὸν κόσμο»!
Λένε πάλι: «Ὁ Χριστιανὸς δὲν πρέπει νὰ γονατίσει τὴν ὥρα τῆς θλίψης, παρὰ μονάχα γιὰ προσευχή»! Καὶ πὼς «ὅταν οἱ δυσκολίες ὑψώνονται σὰν τὸ βουνό, ὕψωσε τὰ χέρια σου στὸν Πλάστη»! Ἂς προσέξουμε καὶ τοῦτα τὰ πολὺ παραστατικὰ λόγια τοῦ ἱ. Χρυσοστόμου: «Καὶ ὁ ψαρὰς πολλὲς φορές, ἐνῶ ὅλη τὴν ἡμέρα ἀνασύρει ἄδειο τὸ δίχτυ, κατὰ τὸ βράδυ, ἐνῶ πρόκειται νὰ ἀναχωρήσει, πιάνει τὸ ψάρι ποὺ ὅλη τὴν ἡμέρα τοῦ ξέφευγε κι ἀναχωρεῖ ἔτσι.
Ἂν ὅμως θελήσουμε ἐξ αἰτίας τῶν συνεχῶν ἀποτυχιῶν νὰ μένουμε ἀργοὶ καὶ νʼ ἀπομακρυνθοῦμε ἀπʼ ὅλα τὰ πράγματα, τότε ὅλη ἡ ζωή μας θὰ περάσει στὰ χαμένα. Κι ὄχι μόνο τὰ πνευματικά, ἀλλὰ καὶ τὰ βιοτικὰ ὅλα θὰ ἐκλείψουν.
Γιατί κι ὁ γεωργός, ἂν θελήσει νὰ ἐγκαταλείψει τὴ γεωργία ἐξ αἰτίας τῶν καιρικῶν ἀνωμαλιῶν, ποὺ συμβαίνουν μία καὶ δύο καὶ πολλὲς φορές, γρήγορα τότε ὅλοι μας θὰ χανόμασταν ἀπʼ τὴν πεῖνα. Ἀλλὰ κι ὁ κυβερνήτης, ἂν εἶχε ἐγκαταλείψει τὴ θάλασσα ἐξ αἰτίας τῆς καταιγίδας ποὺ συμβαίνει μία καὶ δύο καὶ πολλὲς φορές, τὸ πέλαγος θὰ μείνει ἄπλευστο καὶ ἡ ζωή μας θὰ εἶναι ἄχρηστη πάλι ἐξ αἰτίας αὐτοῦ. Κι ὁποιαδήποτε ἄλλη τέχνη ἐξετάζοντας, ἂν αὐτὰ σκέφτεσαι κι αὐτὰ συμβουλεύεις, ὅλα μονομιᾶς θὰ χαθοῦν καὶ ἡ γῆ θὰ μείνει ἀκατοίκητη.
Γνωρίζοντας λοιπὸν ὅλοι αὐτά, κι ἂν ἀποτύχουν μία καὶ δύο καὶ πολλὲς φορὲς στὸ σκοπὸ τῶν πραγμάτων, μὲ τὰ ὁποῖα ἀσχολοῦνται καὶ καταγίνονται, πάλι τὰ ἐπιχειροῦν μὲ τὴν ἴδια προθυμία».

* * * 

Λοιπόν, ποῦ καταλήγουμε, καλοί μου φίλοι; Στὸ συγκλονιστικὸ τοῦτο λόγο τοῦ ποιητῆ: «Σὰν ἔρθει ὁ πόνος νὰ σὲ βρεῖ, νὰ τὸν δεχθεῖς παλληκαρίσια, στάσου λεβέντης σὰν τὴ δρῦ τὴ λεβεντόκορμη, τὴν ἴσια»! Αὐτὴ εἶναι ἡ γενναία ἀντιμετώπι- ση τῶν ἀποτυχιῶν…

Κ. Γ. Παπαδημητρακόπουλος

Ὀρθόδοξος Τύπος ἀρ. φύλ. 1973, 26 Απριλίου 2013

 http://anavaseis.blogspot.gr/2013/04/blog-post_26.html

Πῶς ἀντιμετωπίζονται οἱ ἀποτυχίες; Νεανικά ζητήματα

Πῶς ἀντιμετωπίζονται οἱ ἀποτυχίες;

(1ον) Μὲ τὴν ἄρνηση τῆς ἥττας!

Ἐν συνεχείᾳ τῶν ὅσων ἀναφέραμε γιὰ τὶς ἀποτυχίες στὰ δύο προηγούμενα φύλλα, δηλαδὴ πὼς σαφῶς δὲν ὑπάρχει δοκιμασία, θλίψη καὶ ἀποτυχία στὴ ζωή μας δίχως σκοπό, εἶναι ἑπόμενο τοῦτο τὸ ἐρώτημα.
Ἆραγε πῶς ἀντιμετωπίζονται; Γιατί ὅταν ἔρθει ἡ δύσκολη ὥρα μίας ἀποτυχίας, ἕνα θέμα πιὰ τίθεται ἐπιτακτικὰ μπροστά μας. Τὸ τί κάνουμε! Δηλαδή, πῶς ἐνεργοῦμε, τότε ἀκριβῶς, ποὺ εἶναι φυσικὸ νὰ νιώ- θουμε στεναχώρια, κατήφεια, πικρία, ἀπογοήτευση, ἀκόμη δὲ καὶ ἀποθάρρυνση.
Τὴ στιγμὴ ποὺ (ἐπίσης εἶναι φυσικὸ νὰ) σκεπτόμαστε τί θὰ ἀπολαμβάναμε, ἂν εἴχαμε ἐπιτύχει αὐτὸ τὸ ὁποῖο τόσο πολὺ ἐπιθυμούσαμε. Εἶναι, πράγματι, τοῦτες οἱ ὧρες ἀπʼ τὶς δυσκολότερες τῆς ζωῆς μας…

* * * 

Πολλοὶ παίρνουν ἐπὶ πόνου τὴν ἀποτυχία τους. «Τὰ βάφουν ὅλα μαῦρα»! Τὴ βλέπουν εἴτε σὰν μεγάλη «ἀτυχία», εἴτε σὰν ἀδικία ποὺ τοὺς ἔγινε, εἴτε σὰν ἀνικανότητα δική τους!

Στὴ συνέχεια χάνουν τὸ θάρρος τους, ἀπελπίζονται, καταλήγουν σὲ μαρασμό, κάποτε καὶ στὴν πλήρη ἀδράνεια, ἀκόμη δὲ καὶ στὴν αὐτοκτονία! Κι ὅμως! Ὅπως γράφει πολὺ σωστὰ ὁ Λόϋντ Τζὼρτζ «ἡ ἀπόδειξη τοῦ ἡρωισμοῦ δὲν βρίσκεται στὴ νίκη μίας μάχης, ἀλλὰ στὸ πῶς ὑποφέρεται μία ἧττα»!
Ναί, τὸ μεγαλύτερο κακὸ δὲν εἶναι ἡ ἀποτυχία, ἀλλὰ ἡ κακὴ ἀντιμετώπιση τῆς ἀποτυχίας!
Οἱ ἀποτυχίες δὲν παύουν νὰ μᾶς μετροῦν! Διάβασα, πρόσφατα, πὼς δύο ἀκόμη νέοι αὐτοκτόνησαν, γιατί κάπου στὴ ζωὴ τους ἀπέτυχαν. Συνάντησαν δυσκολίες στὸ δρόμο τους καὶ δὲν πάλεψαν καθόλου νὰ τὶς ξεπεράσουν.
Ἢ δὲν ἐπέμειναν στὸν ἀγώνα τους. Ὁ πρῶτος εἶναι ὁ μαθητὴς Στ. Κ., 15 χρονῶν. Πυροβολήθηκε μὲ τὸ ὅπλο τοῦ πατέρα του, γιὰ ποιὸ λόγο νομίζετε; Γιατί σὲ δύο μαθήματα πῆρε 14! Καὶ σκέφθηκε: «Τί νόημα ἔχει πιὰ ἡ ζωή μου;»! Ἡ δεύτερη εἶναι ἡ φοιτήτρια Α.Ο. τῆς Φιλοσοφικῆς Σχολῆς. «Τσάκισε» τὸν ἑαυτὸ της πέφτοντας ἀπʼ τὸν ἕκτο ὄροφο τῆς σχολῆς της, στὴν Πανεπιστημιούπολη Θεσσαλονίκης. Αἰτία; Καθυστεροῦσε ἡ μεταγραφή της γιὰ τὴν Φιλοσοφικὴ Σχολὴ τοῦ Πανεπιστημίου Ἀθηνῶν!
Πόσο ἀποκαλυπτικὰ εἶναι! Θυμίζει καὶ τοῦτο τὸ λόγο: «Ποτέ σου μὴ φοβηθεῖς τὴν ἀποτυχία. Ὅποιος τὴ φοβᾶται, ποτὲ του δὲν πετυχαίνει». Ἀλλὰ κι αὐτὸ ποὺ τόνιζε ὁ Τζών Μέϊσον: «Σχεδὸν ὅλες οἱ ἀπο-τυχίες εἶναι ἀποτέλεσμα τοῦ ὅτι οἱ ἄνθρωποι τὰ παράτησαν πολὺ γρήγορα. Γιὰ νὰ καρφωθεῖ τὸ καρφὶ τῆς ἐπιτυχίας χρειάζεται τὸ καρφὶ τῆς ἐπιμονῆς». Κι ἂς τὸ δοῦμε αὐτὸ μὲ ἕνα ἄλλο παράδειγμα… Αὐτό, ποὺ ἔγινε στοὺς Ὀλυμπιακοὺς ἀγῶνες τοῦ Μονάχου, εἶναι πραγματικὰ συγκλονιστικό.
Στὴν κούρσα τῶν 10.000 μέτρων, δώδεκα ἀθλητὲς τρέχουν ἀποφασιστικὰ στὸ στάδιο. Πόθος τους ἡ νίκη, ὄνειρό τους ἡ χαρὰ τοῦ Ὀλυμπιονίκη. Ἐνῶ, λοιπὸν βρίσκονταν στὰ 4.500 μέτρα καὶ σχεδὸν συγκεντρωμένοι ὁ ἕνας πίσω ἀπʼ τὸν ἄλλον, ξαφνικὰ ὁ Σόρτερ, ἔσπρωξε τὸν Φινλανδὸ Βίρεν, ποὺ ἔπεσε ἔξω ἀπὸ τὸ στίβο παρασύροντας καὶ τὸν Τυνήσιο Γκαμούντι.
Μία φοβερὴ ἀτυχία, ὅπως λένε, καὶ γιὰ τοὺς δύο. Ἔτσι τραυματισμένοι καὶ πεσμένοι πού εἶναι, τί θὰ κάνουν; Θὰ συνεχίσουν; Μὰ οἱ ἄλλοι βρίσκονται ἤδη ἀρκετὰ μακριά τους. Ἐκεῖ ποὺ ὑπολογίζεται καὶ τὸ κλάσμα τοῦ δευτερολέπτου, πῶς θὰ κερδηθεῖ τὸ τόσο χρονικὸ διάστημα; Ὁ Τυνήσιος Γκαμούντι τὸ παίρνει ἀπόφαση.
Ναί, δὲν γίνεται διαφορετικά. Θὰ ἐγκαταλείψει τὸν ἀγώνα! Μὰ ὁ Φινλανδὸς Βίρεν δὲν τὸ βάζει κάτω. Σκέπτεται τοὺς τόσους ἀγῶνες του, τὶς προσπάθειες, τὶς θυσίες. Κι ἔπειτα τὴ χαρά, τὴν τιμὴ καὶ τὴ δόξα ποὺ θὰ τοὺς δώσει ὁ τίτλος τοῦ Ὀλυμπιονίκη.
Ἔτσι ἀποφασίζει τὸ ἀντίθετο. Νὰ συνεχίσει… Ναί, νὰ συνεχίσει! Ἐπιστρατεύει, λοιπόν, ὅλες του τὶς δυνάμεις, σηκώνεται μὲ ἀποφασιστικότητα καὶ τρέχει νὰ φθάσει τοὺς ἄλλους. Καὶ τὸ κατορθώνει! Καὶ τοὺς προσπερνᾶ! Κι ἐνῶ πλησιάζουν πρὸς τὸ τέλος, τὰ πόδια του ἀποκτοῦν, νομίζεις, φτερά. Μάταια προσπαθοῦν οἱ συναθλητές του νὰ τὸν προφθάσουν.
Νὰ τὸν ἀφήσουν πάλι πίσω τους. Ἐκεῖνος προχωρεῖ ἀκάθεκτος στὸ σκοπό του. Καὶ σὲ λίγο, τὸ θαῦμα γίνεται. Ὁ Βίρεν εἶναι Ὀλυμπιονίκης! Καὶ οἱ δύο μπροστὰ στὸ ἴδιο γεγονὸς βρέθηκαν. Γεύθηκαν ταυτόχρονα τὴν ἴδια ἀποτυχία.
Ποιὸς ὅμως ἔγινε στὸ τέλος Ὀλυμπιονίκης; Ὁ Βίρεν, ἐκεῖνος δηλαδή, ποὺ σωστὰ τὴν ἀντιμετώπισε. Τί συγκλονιστικὸ στʼ ἀλήθεια! Καὶ ταυτό- χρονα ἀποστομωτικὸ γιὰ ὅσους συμμερίζονται τὴ στάση τοῦ Γκαμούντι…
Συνεπῶς τὸ λάθος δὲν βρίσκεται στὴν ἀποτυχία, ἀλλὰ στὴ λάθος ἀντιμετώπιση τῆς ἀποτυχίας. Ὁ Ἰω. Χρυσόστομος τονίζει πὼς ἁμαρτία δὲν εἶναι ἡ πτώση, ἀλλὰ ἡ παραμονὴ στὴν πτώση!

* * * 

Πρέπει νὰ ξέρουμε ὅτι οἱ ἄνθρωποι ποὺ θριαμβεύουν στὴ ζωή, ἀρνοῦνται νὰ ἡττηθοῦν. Καὶ λένε τοῦτο πάντα: Δὲν παραιτοῦμαι! Στὶς δυσκολίες γιγαντώνονται, στὶς ἀντιξοότητες συνεχίζουν ἀκάθεκτοι νὰ προχωροῦν μπροστὰ καὶ πρὸς τὰ πάνω, στὰ ἐμπόδια βγάζουν ἀκόμη καὶ φτερά, γιὰ νὰ τὰ ξεπεράσουν! Δὲν εἶναι τυχαῖο αὐτὸ ποὺ εἶπαν: «Οἱ φουρτοῦνες τῆς ζωῆς εἶναι μόνο γιὰ τοὺς μαχητές».
Ἡ κατάσταση θυμίζει τά… πουλιά! Ὅταν ἕνα πουλὶ πετάει γιὰ διασκέδαση, πετάει πρὸς τὴν κατεύθυνση τοῦ ἀνέμου.
Ὅταν ὅμως ἀντιμετωπίζει ἕνα κίνδυνο, γυρίζει ἐνάντια στὸν ἄνεμο, ὥστε νὰ μπορέσει νʼ ἀνέβει ψηλότερα. Ἐπιστρατεύει τὶς δυνάμεις του καὶ κινεῖται ἐπιθετικὰ καὶ μαχητικὰ πρὸς τὰ πάνω! Οἱ νικητὲς ποτὲ δὲν τὸ βάζουν κάτω!
Μὲ τὴν τακτική τους αὐτή, ἕνα στὸ τέλος πετυχαίνουν. Νὰ μεταβάλλουν τὶς ἀποτυχίες καὶ τὶς ἧττες τους σὲ σκαλοπάτια. Σὲ σκαλοπάτια γιὰ νʼ ἀνέβουν. Πόσο, πράγματι, σημαντικὸ εἶναι αὐτό! Ἕνας μαθητὴς ἦταν ἀδύνατος στὰ μαθηματικά.
Μὰ ὕστερα ἀπὸ μία χρονιὰ ποὺ ἔμεινε ἀνεξεταστέος, ρίχτηκε μαχητικὰ στὴ μελέτη, ἐπέμενε νὰ καταλάβει καὶ τὸν τελευταῖο μαθηματικὸ τύπο. Καὶ τότε, ἀνακάλυψε τὸ μυστικό, ἀλλὰ καὶ τὴ γοητεία τους.
Σαγηνεύτηκε ἀπʼ τὴ σοφία τους καὶ τὰ ἀγάπησε πραγματικά. Σήμερα, μάλιστα, εἶναι καθηγητὴς μαθηματικῶν! Ἐπαληθεύεται, ἔτσι, αὐτὸ ποὺ εἶπε κάποιος στοχαστής: «Πολλὲς ἀποτυχίες εἶναι μεταμφιεσμένες ἐπιτυχίες».
Καὶ κάποιος ἄλλος: «Ὅταν κανεὶς σκοντάψει (καὶ δὲν πέσει), κάνει πρὸς τὰ ἐμπρὸς μεγαλύτερο βῆμα ἀπʼ τὸ συνηθισμένο»! Μία Ἑλβετικὴ παροιμία λέει: «Κάθε ἀποτυχία, ποὺ δὲν μᾶς συντρίβει, μᾶς κάνει πιὸ ἰσχυρούς».
Κάτι ποὺ θυμίζει αὐτὸ ποὺ κάποιος ἔγραψε: «Ἡ ἀποτυχία γιγαντώνει τοὺς ἐκλεκτούς». Ἔτσι, μέσα ἀπʼ αὐτὴ τὴ διαδικασία, ὁλοκληρώνεται περισσότερο, γίνεται ὅλο καὶ πιὸ φθασμένος ὥσπου νὰ τὸ κατορθώσει. Σκεφθεῖτε το!

 * * * 

Νὰ τὸ ποῦμε κι αὐτό! Εἶναι ἀλήθεια πὼς αὐτὴ τὴν κατάσταση, τοῦτο τὸν ἀρνητισμό, ἐπιτείνουν τὸ οἰκογενειακό, σχολικὸ ἢ καὶ κοινωνικὸ περιβάλλον. Πολλοὶ γονεῖς νιώθουν ὑπερηφάνεια γιὰ τὸ παιδὶ τους ἐκεῖνο ποὺ τὰ καταφέρνει στὸ σχολεῖο καὶ ντροπὴ γιὰ τὸ ἄλλο παιδί τους ποὺ δὲν τὰ καταφέρνει!
Ἕνας κακὸς μαθητὴς – παιδί τους, ἀπειλεῖ τὴν ἀξία καὶ τὸ γόητρό τους!
Οἱ γονεῖς αὐτοὶ προσπαθοῦν μὲ τὶς ἐπιτυχίες τῶν παιδιῶν τους, νὰ ἱκανοποιήσουν δικές τους ἀνάγκες, ἐξωθώντας τὰ πράγματα ἀκόμη καὶ στὰ ἄκρα! (Στὸ ἑπόμενο φύλλο θὰ μιλήσουμε γιὰ μία ἄλλη μέθοδο. Τὶς ὀρθὲς σκέψεις τὶς ὁποῖες πρέπει νὰ κάνουμε).

Κ. Γ. Παπαδημητρακόπουλος

 Ὀρθόδοξος Τύπος ἀρ. φύλ. 1971, 12 Απριλίου 2013

http://anavaseis.blogspot.gr/2013/04/blog-post_659.html

Οι αποτυχίες έχουν σκοπό! Νεανικά Θέματα. Μέρος Β'. Τελευταῖον. Κ. Γ. Παπαδημητρακόπουλος

Οι αποτυχίες έχουν σκοπό!  Μέρος Β'

Ἐν συνεχείᾳ τῶν ὅσων ἀναφέραμε στὸ προηγούμενο φύλλο, καλοί μου φίλοι, λέμε τούτη τὴ φορὰ νὰ συνεχίσουμε μὲ μερικὰ παραδείγματα τῆς ἴδιας τῆς ζωῆς κι ἀπʼ αὐτὴ ἀκόμη τὴν καθημερινότητά μας, γιὰ τὸ θέμα μας. Δέστε…
•Τὰ δέντρα ἐκεῖνα ποὺ λόγῳ τῆς θέσης τους σὲ ὑψώματα καὶ ψηλὰ βουνὰ τὰ φυσοῦν πιὸ πολὺ οἱ ἄνεμοι καὶ οἱ (χιονο)θύελλες, ἀποκτοῦν ρίζες πιὸ πολλές, πιὸ μεγάλες καὶ πιὸ γερὲς ἀπὸ τὰ ἄλλα. Καὶ ἐπιπλέον εἶναι πιὸ εὐλύγιστα, γιὰ νὰ μὴ σπάζουν! Οἱ δυσκολίες τὰ κάνουν πιὸ ἀνθεκτικὰ καὶ τὰ γιγαντώνουν!
• Στὴ θάλασσα ὅλοι καπετάνιοι εἶναι. Αὐτὸς ποὺ ξεχωρίζει ὅμως, αὐτὸ ποὺ πραγματικὰ ἀξίζει, εἶναι ἐκεῖνος ποὺ τὰ καταφέρνει στὶς φουρτοῦνες!
• Σὲ ὅλους μας ἀρέσουν βέβαια οἱ ἡλιόλουστες ἡμέρες. Ὅμως τί θὰ συνέβαινε ἂν ἦταν ὅλες ἔτσι; Νὰ πῶς τὸ περιγράφει πολὺ σοφὰ ἡ παροιμία: «Ἡ συνεχὴς λιακὰδα ὁδηγεῖ στὴν ἔρημο»! Ἂς σημειωθεῖ πὼς ἡ παροιμία αὐτὴ εἶναι τῶν Ἀράβων, δηλαδὴ ἑνὸς λαοῦ ποὺ ξέρει πολὺ καλὰ ἀπὸ ἐρήμους!
• Τὰ πολυτιμότερα διαμάντια ὑποφέρουν πολλὰ ἀπʼ τὸν τροχὸ τοῦ τεχνίτη καὶ τὰ ὡραιότερα ἀγάλματα ἀπʼ τὰ χτυπήματα τῆς σμίλης! Μία παροιμία, μάλιστα, λέει: «Ἡ φωτιὰ καὶ τὰ χτυπήματα κάνουν γερὸ τὸ ἀτσάλι»!

• Τὰ ὑλικὰ ἑνὸς φαγητοῦ, ἂν τὰ γευθοῦμε ξεχωριστὰ τὸ καθένα, δὲν θὰ μᾶς ἀρέσουν (π.χ. λεμόνι, ἁλάτι, ξύδι, πιπέρι…). Ὅλα ὅμως μαζὶ καὶ στὶς κατάλληλες δόσεις, κάνουν στὸ τέλος τὸ φαγητὸ νοστιμότατο! Τὸ ἴδιο συμβαίνει καὶ μὲ τὰ διάφορα γεγονότα τῆς ζωῆς μας. Ξεχωριστὰ τὸ καθένα, πολλὲς φορὲς δὲν μᾶς ἀρέσουν ἢ καὶ τίποτα δὲν μᾶς λένε. Ὅλα μαζὶ ὅμως, ὅπως ὁ Θεὸς τὰ δίνει, κάνουν τὴ ζωὴ ἀπολαυστική, μὲ νόημα καὶ σκοπό.
• Τὰ πιὸ ὄμορφα λουλούδια μεγαλώνουν στὶς ἀπόμακρες κορφὲς τῶν Ἄλπεων, κοντὰ στὰ χιόνια!
• Τὸ ἀηδόνι τὰ καλύτερα τραγούδια του τὰ τραγουδάει στὸ σκοτάδι!
• Ἂν ἀπομακρύνει κανεὶς τὶς πέτρες ἀπὸ τὴν κοίτη ἑνὸς ποταμοῦ, τότε τὸ ρυάκι χάνει τὸ τραγούδι του!
• Τὸ πιὸ σκοτεινὸ μέρος τῆς νύχτας εἶναι λίγο πρὶν ἀπʼ τὴν αὐγή!
• Τὸ μαργαριτάρι δὲν εἶναι παρὰ ἕνας κόκκος ἄμμου στὸ κορμὶ κάποιου ὄστρακου. Τὸ αἷμα, τὰ δάκρυα, ὁ ἱδρώτας καὶ οἱ τοξίνες τοῦ ὄστρακου ποὺ περιτυλίγουν τὸν κόκκο τῆς ἄμμου, τὸ κάνουν μαργαριτάρι! Ποὺ δὲν εἶναι παρὰ δημιούργημα τοῦ πόνου κάποιου ὄστρακου! Πόσο τέλεια τὰ ἔχει σχεδιάσει ὅλα ἡ Σοφία τοῦ Θεοῦ!

* * *

Ἔπειτα… Πίσω ἀπʼ τὴν φουρτούνα δὲν εἶναι ἡ γαλήνη; Πίσω ἀπʼ τὴν καταιγίδα δὲν εἶναι ἡ λιακάδα; Μετὰ τὴ χειμωνιὰ δὲν εἶναι ἡ ἄνοιξη; Μετὰ τὸ σκοτάδι δὲν εἶναι τὸ γλυκοχάραμα καὶ τὸ φῶς; Μετὰ τὴ δύση δὲν εἶναι ἡ ἀνατολή; Πέραν ἀπὸ κάθε σταυρό, δὲν εἶναι ἡ ἀνάσταση; Δόξα σοι Κύριε!
Τὴν πραγματικότητα αὐτή, οἱ ἀρχαῖοι Ἕλληνες τὴν διατύπωναν μὲ τὸ γνωστὸ ρητό: «Οὐδὲν κακὸν ἀμιγὲς καλοῦ». Δηλαδὴ δὲν ὑπάρχει κακὸ ποὺ νὰ μὴ εἶναι ἀναμεμειγμένο μὲ τὸ καλό. Δὲν ὑπάρχει δυσάρεστο ποὺ νὰ μὴ ἔχει καὶ τὶς εὐχάριστες πλευρές του.
Δὲν ὑπάρχει ἀποτυχία ποὺ νὰ μὴ ἔχει μέσα της τὴν ἐπιτυχία. Σοφότατο! Λὲς καὶ ἡ ἀποτυχία, στὸ τέλος ἐπιτυχία εἶναι. Ναί, εἶναι κατὰ τὸ ἥμισυ. Ἐξαρτᾶται ἀπὸ μᾶς πάντα…

* * *

Πραγματικὰ πόσο σημαντικὸ εἶναι νὰ ὑποφέρει κανεὶς ἀγόγγυστα τὴν ἀποτυχία, νὰ χαίρεται καὶ νὰ δοξάζει τὸν Θεὸ γιὰ τὴν ὅποια «συμφορά» (!), περιμένοντας καρτερικὰ τὴν ἐπιτυχία καὶ τὸ καλὸ ποὺ στὰ σίγουρα ἔρχονται!... Ὁ Μέγας Ἀθανάσιος, ὁ ὁποῖος ὑπέμεινε τὶς κακουχίες τῶν ἐξοριῶν, ποὺ διήρκεσαν συνολικὰ 17 χρόνια(!), συνήθιζε σὲ κάθε δυσκολία τῆς ζωῆς του νὰ λέει: «Νεφύδριόν ἐστι καὶ θᾶττον παρελεύσεται».
Δηλαδή, ἕνα μικρὸ σύννεφο εἶναι καὶ γρήγορα θὰ περάσει. Πόσο δίκιο ἔχει! Ἆραγε ποιὸ σύννεφο, ἀκόμη καὶ τὸ πιὸ μεγάλο, ἔμεινε ἐκεῖ γιὰ πάντα κρύβοντας τὸν ἥλιο; Δὲν εἶναι τυχαῖο ποὺ στὸ Ἅγιο Ὄρος ὅταν ἀρρωσταίνει κάποιος μοναχὸς λένε: «Τὸν ἐπισκέφθηκε ὁ Κύριος»!
 Καὶ ἄλλοι ἁγιασμένοι ἀσκητὲς τῆς ἐρήμου, ὅταν δὲν εἶχαν γιὰ καιρὸ ἀρρώστια ἢ ἀναποδιά, στενοχωριοῦνταν καὶ μὲ δάκρυα ἔλεγαν: «Κύριε, γιατί μʼ ἐγκατέλειψες; Δὲν μʼ ἀγαπᾶς τὸν ἁμαρτωλὸ πιά;».
Τί φοβοῦνται; Αὐτὴ ἡ συνεχὴς λιακάδα, νὰ μὴ τοὺς μεταβάλλει κάποτε σὲ ἔρημο!
Ἔχει πολὺ σημασία αὐτὸ ποὺ ἔλεγε ὁ τόσο δοκιμασμένος Μέγας ἀσκητὴς τῆς ἐρήμου Ἅγ. Ἀντώνιος: «Χωρὶς θλίψεις καὶ δοκιμασίες καὶ πειρασμούς, κανεὶς δὲν ἀνέβηκε στὸν οὐρανό»! Καὶ ὁ ἐπίσης τόσο πολὺ δοκιμασμένος Μ. Βασίλειος τονίζει: «Τὸν ἀθλητὴ ἀναδεικνύει τὸ στάδιο, τὸν κυβερνήτη ὁ χειμώνας, τὸν στρατηγὸ ἡ μάχη, τὸν μεγαλόψυχο ἡ συμφορὰ καὶ τὸν Χριστιανὸ ὁ πειρασμός».
Λένε πὼς τὰ δάκρυα αὐτῶν ποὺ ὑποφέρουν μία ἀποτυχία, μοιάζουν σὰν τὴ δροσιὰ, ποὺ ἀναζωογονεῖ τὸ γρασίδι τῆς ἐπιτυχίας! Ὅλοι οἱ Ἅγιοι, κάθε φορά ποὺ ἀποτυγχάνουν, ἕνα λένε: «Πρέπει νὰ μάθω νʼ ἀγωνίζομαι καλύτερα»!
Μὴ ξεχνᾶμε πὼς «αὐτὸ ποὺ μᾶς ἀποδυναμώνει δὲν εἶναι οἱ δυσκολίες, εἶναι οἱ εὐκολίες»! Εἶναι πολὺ σημαντικὸς καὶ τοῦτος ὁ λόγος τοῦ Γκαῖτε: «Ὅποιος δὲν ἔφαγε ψωμὶ πικρὸ στὸ δάκρυ βουτηγμένο, ὅποιος τὶς ἄγριες τὶς νυχτιὲς ποὺ ἡ μαύρη θλίψη μᾶς θερίζει, στὴν κλίνη δὲν κάθισε μʼ ἄγρυπνο μάτι βουρκωμένο, αὐτός, αὐτὸς Θεέ μου, δὲν σὲ ξέρει»!

* * *

 Πολλοὶ θεωροῦν τὴν ἀποτυχία σημαντικότερη στὴ ζωὴ τους ἀπʼ τὴν ἐπιτυχία! Ἄλλοι λένε πὼς «οἱ μεγάλες δοκιμασίες συχνά μᾶς προετοιμάζουν γιὰ μεγάλα ἔργα»! Κι ἀκόμη: «Καλοδέχομαι τὴν ἐπιτυχία, ἀλλὰ καλωσορίζω καὶ τὶς ἀποτυχίες καὶ τὰ ἐμπόδια, γιατί μὲ προσκαλοῦν σὲ νέους ὁρίζοντες».
 Κάποιος, τέλος, ἔγραψε: «Ἡ γεύση τῆς ἀποτυχίας εἶναι τελικὰ πολὺ μικρή. Ἀλλὰ ξέρετε κάτι; Ἕνα χαστούκι δὲν εἶναι τὸ τέλος τοῦ κόσμου. Εἶναι ἡ ἀρχὴ ἑνὸς θριάμβου…». Λόγια μεγάλα, λόγια σοφά, ποὺ γιὰ πολλοὺς μοιάζουν ἀκατανόητα. Ὁ Τόμας Π. Γουάτσον, τέως Πρόεδρος τῆς I.B.M. (τῆς γνωστῆς ἑταιρείας ἠλεκτρονικῶν ὑπολογιστῶν) ἔχει μία περίεργη συνταγὴ γιὰ τὴν ἐπιτυχία, ποὺ στηρίζεται στὴν πιὸ πάνω φιλοσοφία.
 Λέει: «Διπλασιάστε τὸν ρυθμὸ ἀποτυχίας σας»! Κι ἐξηγεῖ: «Ἡ ἀποτυχία εἶναι ἕνας δάσκαλος, σκληρὸς μὲν ἀλλὰ ὁ καλύτερος. Ἐνῶ ἡ ἐπιτυχία μᾶς ἐνθαρρύνει στὴν ἐπανάληψη τῆς ἴδιας συμπεριφορᾶς, ἡ ἀποτυχία εἶναι πέρα ὡς πέρα διδακτική, γιατί μᾶς παροτρύνει σὲ μία ἀλλαγή».
Ὁ Ρόμπερτ Λιούις στὸ βιβλίο του «Ἀποτολμώντας τὴν ἀνάληψη κιν- δύνων» διατυπώνει πολὺ σημαντικὰ πράγματα γιὰ τὴν ἀνάπτυξη τῆς προσωπικότητας μέσῳ τῆς ἀποτυχίας, ἀρχίζοντας μάλιστα ἀκόμη καὶ ἀπʼ αὐτὴ τὴν βρεφικὴ ἡλικία. Γράφει: «Ὅλοι γεννιόμαστε μʼ ἕνα πολὺ σημαντικὸ ἐργαλεῖο, γιὰ τὴν ἱκανοποίηση τῶν ἀναγκῶν μας: τὸ κλάμα!
Μόνο ὅταν ἀποτύ- χουμε νὰ πραγματοποιήσουμε τὸν σκοπό μας μὲ τὸ κλάμα, μαθαίνουμε νὰ χρησιμοποιοῦμε τὶς μεθόδους ἐπικοινωνίας τῶν ἐνηλίκων. Κατὰ τὸν ἴδιο τρόπο, τὸ νήπιο μαθαίνει νὰ περπατάει μετὰ ἀπὸ ἐπανειλημμένα πεσίματα. Οἱ περισσότερες μεγάλες ἐφευρέσεις εἶναι ἀποτέλεσμα τῆς ἴδιας διαδικασίας προσπάθειας καὶ ἀποτυχίας…».

* * *

Καὶ μὲ τὰ λόγια αὐτὰ γίνεται περισσότερο κατανοητὸ τοῦτο τὸ αἰσιόδοξο μήνυμα: «Ἡ ἧττα εἶναι ἁπλῶς ἕνα σύνθημα, γιὰ νὰ προχωρήσουμε»! Λοιπόν, παιδιά, πόσο σημαντικὸ εἶναι, πράγματι, νὰ μπορεῖ νὰ βλέπει κανεὶς πέραν ἀπʼ τὴν καταιγίδα!...

Κ. Γ. Παπαδημητρακόπουλος

  Ὀρθόδοξος Τύπος ἀρ. φύλ. 1970, 5 Απριλίου 2013
 http://anavaseis.blogspot.gr/2013/04/blog-post_7182.html