῎Εργα καί διδακτικοί Λόγοι τοῦ π. Κλεόπα. (Μέρος ΙΕ'). Τελευταῖο

 ῎Εργα καί διδακτικοί Λόγοι τοῦ π. Κλεόπα. (Μέρος ΙΕ')
Ἡ ζωή καί οἱ ἀγῶνες τοῦ Γέροντος π. Κλεόπα Ἡλίε

 π.Ἰωαννίκιος  Μπάλαν

100. Μᾶς ἔλεγε ἀκόμη ὁ π. Κλεόπας: 
'Η ἄσκησις τοῦ ἐρημίτου καί ἡσυχαστοῦ εἶναι ἡ ἀδιάκοπη προσευχή βοηθουμένη καί ἀπό τήν νηστεία. 'Η προσευχή καί ἡ νηστεία εἶναι τά δύο ὅπλα πού προστατεύουν τόν ἡσυχαστή& εἶναι οἱ δύο πτέρυγες μέ τίς ὁποῖες ἀνεβαίνει μέχρι τοῦ θρόνου τοῦ Χριστοῦ.
'Ο ἐρημίτης πρέπει νά εἶναι μία ἀναμμένη λαμπάδα τῆς ἀδιάκοπης ἐργασίας τῆς προσευχῆς. 'Εάν  μένης στήν ἔρημο γιά  ἡσυχία, γιά ψυχαγωγία ἤ σπουδές, δέν θά σέ πολεμήση ποτέ ὁ διάβολος. 'Αλλά, ὅταν εἰπεῖς ὅτι μένεις γιά τόν Θεό, ὅταν ἀρχίζης νά προσεύχεσαι καί νά νηστεύης στήν ἔρημο, τότε βλέπεις τί πόλεμο σοῦ κάνει ὁ διάβολος.
'Αναφέρεται στό Γεροντικό ὅτι κάποιος ἡσυχαστής μετέβη στήν ἔρημο.
Μία ἡμέρα τοῦ ἐμφανίσθηκε ὁ διάβολος ὡς ἄνθρωπος καί τόν ἐρώτησε: « Γιατί ἦλθες ἐδῶ;» Γιά τόν Θεό!, τοῦ ἀπήντησε ὁ ἐρημίτης. Τότε ἄρχισε ὁ διάβολος νά τόν πολεμᾶ μέ κάθε εἴδους πειρασμούς, γιά νά τόν διώξη ἀπό τήν ἔρημο. «Γιατί μέ πολεμᾶς ἔτσι;» Τόν ἐρώτησε ὁ ἐρημίτης.
'Επειδή ἤσουν εἰλικρινής καί μοῦ εἶπες γιατί ἦλθες ἐδῶ, διότι ἐγώ δέν ἤξερα τί θέλεις ἐδῶ! Εἶναι πολλοί ἄνθρωποι πού μένουν στήν ἡσυχία, ἀλλά δέν προσεύχονται, οὔτε νηστεύουν. 'Εγώ μέ αὐτούς δέν ἔχω καμμία δουλειά». 

ΕΠΙΛΟΓΟΣ

Πολύς κόσμος προσκυνεῖ στό κελλί καί στόν τάφο τοῦ πατρός Κλεόπα καί παίρνουν χῶμα καί λουλούδια γιά εὐλογία στήν ζωή τους. Μᾶς λέγουν συχνά ὅτι αἰσθάνονται βοήθεια ἀπό τίς ἅγιες προσευχές του.
'Απ' αὐτές τίς μαρτυρίες πού σημειώσαμε σ' αὐτό τό βιβλίο καί σέ πολλές ἄλλες πού δέν ἐγράφησαν ἐδῶ, εἴμεθα πεπεισμένοι ἀκραδάντως ὅτι ὁ Φιλάνθρωπος Θεός μας, κατέταξε τόν ἀείμνηστο Πνευματικό μας πατέρα Κλεόπα στήν χορεία τῶν 'Οσίων Πατέρων.
Γι' αὐτό τολμοῦμε νά τόν παρακαλοῦμε καί ἐμεῖς στό κελλί καί στόν τάφο του καί ὁπουδήποτε ἀλλοῦ, λέγοντάς του:
Πανοσιώτατε πάτερ Κλεόπα, ἐπειδή εὕρες παρρησία καί ἔλεος ἐνώπιον τοῦ 'Ιησοῦ Χριστοῦ καί Θεοῦ ἡμῶν, προσεύχου πάντοτε καί ὑπέρ ἡμῶν τῶν πνευματικῶν σου παιδιῶν. 'Αμήν.          

Μετάφρασις-ἐπιμέλεια ὑπό Μοναχοῦ Δαμασκηνοῦ Γρηγοριάτου

Ἱερά Μονή Ὁσίου Γρηγορίου

Ἅγιον Ὅρος Ἄθω

1999

Ἀναβάσεις

28 Νοεμβρίου 2013

__________________________

Διαβάστε τά ὑπόλοιπα πατώντας  Κλεόπας Ηλίε - Ιωαννίκιος Μπάλαν

 

 http://anavaseis.blogspot.gr/2013/11/blog-post_3088.html

῎Εργα καί διδακτικοί Λόγοι τοῦ π. Κλεόπα. (Μέρος ΙΔ')

 ῎Εργα καί διδακτικοί Λόγοι τοῦ π. Κλεόπα. (Μέρος ΙΔ')
Ἡ ζωή καί οἱ ἀγῶνες τοῦ Γέροντος π. Κλεόπα Ἡλίε

 π.Ἰωαννίκιος  Μπάλαν

99. 'Ο π. Κλεόπας πολλές φορές μᾶς συνιστοῦσε καθαρή καί εἰλικρινῆ ἐξομολόγησι. Κάποια φορά μᾶς ἀνέφερε καί τό παρακάτω περιστατικό κάποιου ὀρθοδόξου Χριστιανοῦ, τοῦ ὁποίου τό σῶμα ἔμεινε ἄλειωτο καί τυμπανιαῖο, διότι δέν εἶχε ἐξομολογηθῆ στήν ζωή τά ἁμαρτήματά του.
Στήν 'Επισκοπή τοῦ Χούσι, τό 1785 ἐζοῦσε ἕνας μοναχός, ὀνόματι Ραφαήλ. Αὐτός ὁ μοναχός ἦτο ἀγγειοπλάστης καί εἶχε ἐνάρετη ζωή. Τήν ἡμέρα δέν ἔτρωγε τίποτε καί μόνο τό βράδυ, μετά τήν δύσι τοῦ ἡλίου, ἔτρωγε πολύ λίγο φαγητό. Μετά ἔπαιρνε ἕνα βιβλίο καί ἐδιάβαζε.
Γιά ὕπνο ἐπήγαινε καί ἐξάπλωνε στό Κοιμητήριο, ἀνάμσεα στούς Σταυρούς τῶν νεκρῶν. Χειμῶνα καί καλοκαίρι ἐφοροῦσε ἕνα γελέκο ἀπό δέρμα μέ μαλλί προβάτου καί μ' αὐτό κοιμόταν στά μνήματα. Οἱ ἄλλοι μοναχοί τόν ὠνόμαζον «ὁ Ραφαήλ ὁ σαλός» Μακάρι νά εἴμασταν κι ἐμεῖς σαλοί σάν αὐτόν! Αὐτός ἦτο ἅγιος
Δέν συνωμιλοῦσε μέ κανέναν, ἀλλά, ὁσάκις τοῦ ζητοῦσαν παραγγελίες, ἐθαύμαζαν ὅλοι τά ἔργα πού ἐξήρχοντο ἀπό τά χέρια του. Τόν ἐρωτοῦσαν γιατί κοιμᾶται στό Κοιμητήριο κι ἐκεῖνος ἀπαντοῦσε: «Διότι ἐκεῖ εἶναι καί ἡ ἰδική μου κατοικία. 'Εάν αὔριο ἀποθάνω, δέν θά μέ πᾶτε ἐκεῖ; Γι' αὐτό θέλω κι ἐγώ νἀ συνηθίσω μέ τά μνήματα».

Κάποια νύκτα, ἐνῶ ἐκοιμᾶτο ὁ π. Ραφαήλ στό Κοιμητήριο δίπλα σ' ἕνα πέτρινο  παλαιό Σταυρό, ἄκουσε τούς δαιμονες νά κτυποῦν κάποιον πού ἦτο μέσα σ' ἕνα τάφο. Τόν κτυποῦσαν ἀπό τίς 11 μέχρι τήν 1 ἡ ὥρα τά μεσάνυκτα, κάθε νύκτα. Δηλαδή μία ὥρα πρίν καί μία ὥρα μετά τά μεσάνυκτα. Τά κτυπήματα τῶν δαιμόνων ἀκούοντο καί ὅλο ἐκεῖ τό ἔδαφος ἐταράζετο.
 'Ο νεκρός μέσα στήν ἀπελπισία του ἐφώναζε κι ἔλεγε: «'Ελεήσατέ με, βοηθήσατέ με. . . Μή μέ ἀφήνετε νά μέ κτυποῦν οἱ δαίμονες!»
'Ο π. Ραφαήλ παραξενεύθηκε καί στεκόταν ἔκθαμβος. 'Εσκέφθηκε: «Θά πάω στόν Πνευματικό τῆς 'Επισκοπῆς νά τοῦ εἰπῶ, νά ἔλθη ἀμέσως νά διαβάση ἐξορκισμούς καί συγχωρητική εὐχέ στόν τάφο αὐτοῦ τοῦ νεκροῦ». 'Ο Πνευματικός ἦτο ὁ καημένος τότε 90 ἐτῶν.
'Επῆγε ὁ π. Ραφαήλ καί εἶπε στόν Γέροντα:
-Πάτερ Δανιήλ, ἔλα στό Κοιμητήριο νά λύσης μέ τίς προσευχές σου ἕνα νεκρό, διότι τόν κτυποῦν οἱ δαίμονες.
-Δαιμονίσθηκες ἐσύ, πού κοιμᾶσαι στό Κοιμητήριο καί βλέπεις μπροστά σου δαιμόνια, καημένε Ραφαήλ! ῎Αφησέ με. Ποῦ νά πάω τώρα ἐγώ. Εἶμαι κουρασμένος. 
-Συγχώρεσέ με, πάτερ! ῎Ελα νά πᾶμε μαζί τήν νύκτα στόν τάφο του νεκροῦ. Φωνάζει εἰς βοήθεια πολύ δυνατά.
'Αλλ' ὁ Πνευματικός τόν ἐμάλωσε, λέγοντάς του: «Τί μοῦ ἦλθες τώρα ταλαίπωρε. Γιατί δέν μ' ἀφήνεις νά κοιμηθῶ;»
'Ο καημένος ὁ π. Ραφαήλ ἐπί τρεῖς ἡμέρες τόν παρακαλοῦσε καί δέν ἔφευγε καθόλου ἀπό τήν πόρτα τοῦ σπιτιοῦ τοῦ Πνευματικοῦ π. Δανιήλ.
Καί τοῦ ἔλεγε πάλι: «Πάτερ Δανιήλ, ἔχετε μεγάλη δύναμι ἀπό τόν Θεό ὡς Πνευματικός νά λύνετε καί νά δένετε τίς ἁμαρτίες τῶν ἀνθρώπων! 'Ελᾶτε νά λύσετε αὐτόν τόν ἄνθρωπο πού τόν κτυποῦν οἱ δαίμονες μέσα στόν τάφο του. Πάτερ, νά γνωρίζετε ὅτι, ἐάν δέν ἔλθετε θ' ἀπολογηθῆτε ἐσεῖς γι' αὐτή τήν Ψυχή τήν φοβερή ἐκείνη ἡμέρα τῆς Κρίσεως! Δέν θά ἠμπορῆτε νά πῆτε ὅτι δέν σᾶς εἰδοποιήσαμε!
-Περίμενε, πάτερ Ραφαήλ, κι ἔρχομαι!
῎Εβαλε τίς μπότες του, ἐπῆρε τό Εὐχολόγιο, τό ἐπιτραχήλιο, ἕνα Σταυρό, τό μπαστουνάκι του καί ξεκίνησε. ῞Οταν ἔφθασε στόν χῶρο τοῦ Κοιμητηρίου, ἔνοιωσε ὅτι τό ἔδαφος σείεται.
-Πάτερ Ραφαήλ ἀπό πότε τόν κτυποῦν οἱ δαίμονες;
-'Εδῶ καί 14 ἡμέρες. 'Εγώ ἐρώτησα τόν νεκρό γιατί τόν κτυποῦν οἱ δαίμονες καί μοῦ εἶπε: «Διότι δέν ἐξωμολογήθηκα τά ἁμαρτήματά μου».
Καί ὁ Πνευματικός ἄκουσε μέ τ' αὐτιά του πῶς τόν κτυποῦσαν οἱ δαίμονες ἐκείνη τήν στιγμή. 'Αλλά καί τίς φωνές τοῦ νεκροῦ: «'Ελεήσατέ με! Βοήθεια! Μή μέ ἀφήνετε, ἀδελφοί! 'Ελεήσατέ με!»
Τότε ὁ Πνευματικός ἔστειλε τόν π. Ραφαήλ νά εἰδοποιήση ἀμέσως τόν 'Επίσκοπο. 'Εκεῖνος ἐρώτησε τί ἔκανε ὁ π. Δανιήλ. 'Ο π. Ραφαήλ τοῦ εἶπε ὅτι ὁ Πνευματικός προτείνει νά τόν ξεθάψουμε νά ἰδοῦμε τί συμβαίνει, διότι φαίνεται ὅτι ἔχει ἀφορισθῆ.
'Επάνω στόν Σταυρό τοῦ τάφου εἶναι γραμμένα τά ἑξῆς:«'Εδῶ ἀναπαύεται ὁ δοῦλος τοῦ Θεοῦ Γκαντσίου, πρώην διοικητικός ὑπάλληλος τῆς 'Επισκοπῆς Χούσι». 'Ερευνήθηκε τό ὄνομά του στά ἀρχεῖα τῆς 'Επισκοπῆς καί διαπιστώθηκε ὅτι ἦτο βουλγαρικῆς καταγωγῆς, διότι καί οἱ Βούλγαροι εἶναι ὀρθόδοξοι, καί ὅτι εἶχε ἀποθάνει πρίν ἀπό πολλά χρόνια. Καί τώρα τόν κτυποῦσαν οἱ δαίμονες μέ θέλημα Θεοῦ γιά νά ἀποκαλυφθῆ ἡ κατάστασις τῆς Ψυχῆς του καί νά λυθοῦν τά δεσμά τῶν ἁμαρτιῶν του.
Τήν ἄλλη ἡμέρα ἐκάλεσαν τόν νεκροθάπτη ν' ἀνοίξη τόν τάφο. ῞Οταν τόν ἄνοιξαν, εἶδαν μέ θαυμασμό ὅτι οὔτε ἡ γλῶσσα του δέν εἶχε λειώσει. ῞Οπως τόν ἔβαλαν, ὅταν ἀπέθανε ἔτσι καί τόν εὑρῆκαν. Τά νύχια του εἶχαν μεγαλώσει σάν δρεπάνια καί τά γένεια του εἶχαν φθάσει μέχρι τά πόδια του. ῏Ητο μαῦρος στό πρόσωπο καί φουσκωμένος σάν βόμβα. 'Αλλά καί τά ροῦχα του δέν εἶχαν ὑποστεῖ τήν παραμικρά φθορά. Τίποτε. Καί τό φέρετρό του ἦτο ὁλόκληρο καί ἄσηπο.
Τό μετέφεραν καί τό ἀκούμπησαν στόν τοῖχο τῆς ἐκκλησίας καί ἐσκέπασαν τό πρόσωπό του μ' ἕνα λευκό σεντόνι γιά νά μή τρομάξη ὁ κόσμος ἀπό τήν ἀπαίσια μορφή του. *Ηλθε πολύς κόσμος, διότι ἤδη ἔμαθαν ὅτι στό 'Επισκοπεῖο εὑρῆκαν κάποιον, τόν ὁποῖον κτυποῦσαν οἱ δαίμονες κάθε νύκτα ἐπί δύο ὧρες καί εἶναι ἄλυωτος γιά πολλά χρόνια.
'Ο 'Επίσκοπος ἐκάλεσε ἑπτά μεγάλους  Πνευματικούς καί τούς εἶπε: «῎Ας ἀρχίσουμε τίς εὐχές γιά τήν ἀποσύνθεσι τοῦ σώματος τοῦ νεκροῦ».
'Εγονάτισαν οἱ ἱερεῖς καί ἐδιάβασαν τίς εὐχές γιά τήν διάλυσι τοῦ τυμπανιαίου σώματος. Μετέφεραν τό πτῶμα μέσα στή ἐκκλησία καί ἐδιάβασαν ὁλόκληρη τήν 'Ακολουθία τῆς κηδείας μέ τίς εὐχές διαλύσεώς του. Κατόπιν τό ἔθαψαν σ' ἕνα τόπο. 'Αφοῦ τό ἔθαψαν, ἐρώτησαν τόν μοναχό Ραφαήλ, ἄν ἄκουσε πάλι τούς δαίμονες νά κτυποῦν τόν νεκρό κι ἐκεῖνος τούς εἶπε ὅτι δέν ἄκουσε τίποτε μέχρι ἐκείνη τήν ἡμέρα.
Μετά ἀπό ἕνα χρόνο τόν ἐξέθαψαν καί εἶχε γίνει τό σῶμα του σκόνη. Τά ὀστᾶ του ἦσαν χωνέψει καί εἶχαν γίνει χῶμα. 'Εθαύμασε ὅλος ὁ κόσμος, γιά τό μεγάλο θαῦμα πού ἔγινε ἐκεῖ. Ζητοῦσε ὁ καημένος βοήθεια γιά νά διαλυθῆ τό σῶμα του. ῞Οσο καιρό παρέμενε ἄδιάλυτο, ἡ ψυχή του ἦτο μέσα στά ἀπερίγραπτα βάσανα τῆς κολάσεως, ἀλλά μέ τίς εὐχές τῶν Πνευματικῶν καί τοῦ 'Επισκόπου ὁ Φιλάνθρωπος Κύριος τήν ἀνέπαυσε. 
100. Μᾶς ἔλεγε ἀκόμη ὁ π. Κλεόπας: 
'Η ἄσκησις τοῦ ἐρημίτου καί ἡσυχαστοῦ εἶναι ἡ ἀδιάκοπη προσευχή βοηθουμένη καί ἀπό τήν νηστεία. 'Η προσευχή καί ἡ νηστεία εἶναι τά δύο ὅπλα πού προστατεύουν τόν ἡσυχαστή& εἶναι οἱ δύο πτέρυγες μέ τίς ὁποῖες ἀνεβαίνει μέχρι τοῦ θρόνου τοῦ Χριστοῦ. 'Ο ἐρημίτης πρέπει νά εἶναι μία ἀναμμένη λαμπάδα τῆς ἀδιάκοπης ἐργασίας τῆς προσευχῆς. 'Εάν  μένης στήν ἔρημο γιά  ἡσυχία, γιά ψυχαγωγία ἤ σπουδές, δέν θά σέ πολεμήση ποτέ ὁ διάβολος.
 'Αλλά, ὅταν εἰπεῖς ὅτι μένεις γιά τόν Θεό, ὅταν ἀρχίζης νά προσεύχεσαι καί νά νηστεύης στήν ἔρημο, τότε βλέπεις τί πόλεμο σοῦ κάνει ὁ διάβολος.
'Αναφέρεται στό Γεροντικό ὅτι κάποιος ἡσυχαστής μετέβη στήν ἔρημο. Μία ἡμέρα τοῦ ἐμφανίσθηκε ὁ διάβολος ὡς ἄνθρωπος καί τόν ἐρώτησε: «Γιατί ἦλθες ἐδῶ;» Γιά τόν Θεό!, τοῦ ἀπήντησε ὁ ἐρημίτης. Τότε ἄρχισε ὁ διάβολος νά τόν πολεμᾶ μέ κάθε εἴδους πειρασμούς, γιά νά τόν διώξη ἀπό τήν ἔρημο. «Γιατί μέ πολεμᾶς ἔτσι;» Τόν ἐρώτησε ὁ ἐρημίτης. 'Επειδή ἤσουν εἰλικρινής καί μοῦ εἶπες γιατί ἦλθες ἐδῶ, διότι ἐγώ δέν ἤξερα τί θέλεις ἐδῶ! Εἶναι πολλοί ἄνθρωποι πού μένουν στήν ἡσυχία, ἀλλά δέν προσεύχονται, οὔτε νηστεύουν. 'Εγώ μέ αὐτούς δέν ἔχω καμμία δουλειά». 

Μετάφρασις-ἐπιμέλεια ὑπό Μοναχοῦ Δαμασκηνοῦ Γρηγοριάτου

Ἱερά Μονή Ὁσίου Γρηγορίου

Ἅγιον Ὅρος Ἄθω

1999

Ἀναβάσεις

27 Νοεμβρίου 2013

__________________________

Διαβάστε τά ὑπόλοιπα πατώντας  Κλεόπας Ηλίε - Ιωαννίκιος Μπάλαν

  

http://anavaseis.blogspot.gr/2013/11/blog-post_27.html

῎Εργα καί διδακτικοί Λόγοι τοῦ π. Κλεόπα. (Μέρος ΙΓ').

 ῎Εργα καί διδακτικοί Λόγοι τοῦ π. Κλεόπα. (Μέρος ΙΓ')
Ἡ ζωή καί οἱ ἀγῶνες τοῦ Γέροντος π. Κλεόπα Ἡλίε

 π.Ἰωαννίκιος  Μπάλαν

91. 'Ο π. Κλεόπας ἐγνώριζε ἀπό πρίν τό τέλος του, τό ὁποῖον καί περίμενε. Μία φορά εἶπε: «Πώ, πώ, τί ὡραῖο καί μεγάλο σταυρό ἔχω στό κεφάλι μου!» Πράγματι ἐκεῖνες τίς ἡμέρες, πρό τοῦ θανάτου του, εἶχε κατασκευασθῆ ἕνα προσκυνητάρι μέ τόν σταυρό στήν μέση, στά ρουμανικά λέγεται Τρωῒτσα, τό ὁποῖον τοποθετήθηκε στό μέσον τοῦ Κοιμητηρίου τῆς Μονῆς. Στήν θέσι πού μπῆκε ὁ Σταυρός ἀνοίχθηκε δίπλα ὁ τάφος τοῦ π. Κλεόπα. ῎Αλλη φορά, πρίν νά κατασκευασθῆ ἡ Τρωῒτσα, ὁ Γέροντας ἔλεγε τί θά εἶναι γραμμένο ἐπάνω σ' αὐτήν. 'Αλλά κανείς δέν γνώριζε ἀπό τότε γιά ποιόν ὁμιλεῖ.

92. Πρίν ἀπό τήν κοίμησί του, ἕνας 'Αδελφός τῆς Μονῆς εὑρῆκε στούς κήπους μία μηλιά, ἡ ὁποία εἶχε φροῦτα πολύ νόστιμα. Γι' αὐτό τά ὠνόμαζε: «Μῆλα ἀπό τόν κῆπο τοῦ παραδείσου». ῎Ηθελε νά πάη καί μερικά καί στόν π. Κλεόπα, ἀλλά ἐντρέπετο. ῞Ομως ὁ π. Κλεόπας ἐγνώριζε τούς λογισμούς του καί τοῦ εἶπε: «Φέρε καί δός μου τώρα, διότι τοῦ χρόνου δέν θά μπορέσεις νά μοῦ φέρης.»

93. Στίς 3 Νοεμβρλίου 1998 ὁ π. Κλεόπας ἔλεγε στούς μαθητάς του: «Οἱ ἡμέρες μου εἶναι μετρημένες στά δάκτυλα! Σέ λίγο θά μοῦ ψάλλετε τό: «Αἰωνία ἡ μνήμη». Σᾶς παρακαλῶ νά μέ μνημονεύετε στίς προσευχές σας!

94. 'Ο βοηθός μοναχός τοῦ π. Κλεόπα μᾶς διηγεῖται καί αὐτά: «Τήν Πέμπτη τό βράδυ πρός Παρασκευή καί τήν Παρασκευή πρός Σάββατο, λίγες ἡμέρες δηλαδή, πρίν ἀπό τήν κοίμησί του, κοιμήθηκα κοντά του μέσα στό κελλί του, κοντά του. ῞Ολη τήν νύκτα δέν ἐκοιμᾶτο, ἀλλά ἐβίαζε τόν ἑαυτό του νά διαβάζη προσευχές, ἀλλά δέν ἠμποροῦσε διότι ἦτο κουρασμένος καί ἐξαντλημένος. Μέ τόν νοῦ προσευχόταν καί μέ τό χέρι κινοῦσε τό κομποσχοίνι του, ἐνῶ τά μάτια του δέν ἠμποροῦσε νά τά ἔχη ἀνοικτά γιά νά διαβάση τά βιβλία. 'Εξάπλωνε ὀλίγο, κατόπιν σηκωνόταν καί μ' αὐτό τόν τρόπο ἀγωνιζόταν ὅλη τήν νύκτα».

95. Πολλοί Χριστιανοί μᾶς γράφουν μετά τήν κοίμησι τοῦ π. Κλεόπα καί μᾶς λέγουν ὅτι αἰσθάνονται τήν βοήθεια τῶν προσευχῶν του. Μία Χριστιανή ἔλεγε ὅτι μία συγγένισσά της ἦτο πολύ ἄρρωστη καί ἀπελπισμένη. 'Αλλά ὅταν εἶπε:«Πάτερ Κλεόπα, βοήθησέ με» ἐγέμισε ἀπό μία χαρά καί εἰρήνη ἡ ψυχή της, ὥστε δέν ἐπιθυμοῦσε οὔτε τήν ὑγεία της, οὔτε τίποτε ἄλλο, ἀλλά ὑπομονή γιά νά ὑποφέρη μέ χαρά τόν σταυρό τῆς ἀσθενείας της.

96. Μία Χριστιανή ἀπό τήν Κωνστάντζα ἦλθε στήν Συχαστρία ἕνα μῆνα πρίν ἀπό τήν ὁσιακή κοίμησι τοῦ Πατρός. ῏Ητο πολύ γνώριμη μέ τόν Γέροντα. Αὐτή μᾶς ἔλεγε ἀργότερα: «῏Ηλθα στό κελλί τοῦ π. Κλεόπα, στίς 29 'Οκτωβρίου 1998 νά τοῦ ζητήσω λόγο ψυχικῆς ὠφελείας κι ἐκεῖνος μοῦ εἶπε: «'Αδελφή μου, ὅταν πάλι θά ἔλθης στήν Συχαστρία, νά ἔλθης ἐκεῖ ψηλά στόν Σταυρό τοῦ Κοιμητηρίου καί νά μοῦ εἰπῆς κάθε τί πού θέλεις. Καί, ἄν τό ἐπιτρέψη ὁ Θεός, ἐγώ θά σ' ἀκούσω καί θά σέ βοηθήσω».

97. 'Ο ὑποτακτικός καί βοηθός τοῦ Γέροντος Κλεόπα μᾶς ὁμολογεῖ τά ἑξῆς: «Πολλοί, πού ἐνθυμοῦνται καί παρακαλοῦν τόν π. Κλεόπα, γεμίζει ἡ ψυχή τους ἀπό κουράγιο καί ζῆλο γιά νά βαδίσουν περαιτέρω τήν ζωή τοῦ Κυρίου. Εἰρήνη, χαρά καί πνεῦμα τῆς χάριτος τοῦ Πατρός αἰσθάνονται πολλοί ἀπ' αὐτούς πού μπαίνουν στό κελλί του, ἀκόμη καί λαϊκοί. Αὐτό τό αἰσθάνονται καί τώρα πού τό κελλί του εἶναι ἄδειο. Μέχρι πρό ἑνός ἔτους ὁ Γέροντας τούς ἐμοίραζε λόγια πνευματικά, ἐνῶ ἀπό τώρα τούς μοιράζει χάρι πνευματική στίν καρδιές τους».

98. Μία Χριστιανή, γνώριμη τοῦ π. Κλεόπα ἦλθε τό ῞Αγιο Πάσχα στήν Συχαστρία, ἀλλά δέν ἐπέρασε ἀπό τό κελλί τοῦ Γέροντος, σκεπτομένη ὅτι δέν ἔχει νόημα νά περάση ἀπ' ἐκεῖ, ἀφ'ὅσον ἐκεῖνος ἀπέθανε. 'Αλλά, ὅταν ἐπῆγε νά κοιμηθῆ στό ἀρχονταρίκι, πρίν ἀπό τήν 'Ακολουθία τῆς 'Αναστάσεως, εἶδε ἔνα ὄνειρο. Εἶδε ὅτι εὑρέθηκε μπροστά ἀπό τό κελλί τοῦ π. Κλεόπα, ἐνῶ σκεπτόταν ὅτι αὐτός ἀπέθανε. Ξαφνικά ὁ Πατήρ ἐμφανίσθηκε στό κατώφλι τῆς πόρτας της καί τῆς εἶπε:
-῎Αϊντε,  ἔλα μέσα! Γιατί δέν μπαίνεις;
-Μά, πάτερ, δέν εἶσθε πεθαμένος; 'Ερώτησε ἐκείνη.
-'Εσύ δέν βλέπεις ὅτι εἶμαι ζωντανός;  Τῆς ἀπάντησε ἐκεῖνος.
Τήν δεύτερη ἡμέρα, μετά τήν 'Ανάστασι, ἡ γυναῖκα αὐτή ἐπῆγε στό κελλί τοῦ π. Κλεόπα καί ἐπροσκύνησε τίς ἱερές Εἰκόνες, πιστεύοντας ἀδίστακτα ὅτι αὐτός εἶναι ζωντανός καί προσεύχεται γιά ὅλους, ὅσοι τόν ἐπικαλοῦνται στίς προσευχές τους.

Μετάφρασις-ἐπιμέλεια ὑπό Μοναχοῦ Δαμασκηνοῦ Γρηγοριάτου

Ἱερά Μονή Ὁσίου Γρηγορίου

Ἅγιον Ὅρος Ἄθω

1999

Ἀναβάσεις

21 Νοεμβρίου 2013

__________________________

Διαβάστε τά ὑπόλοιπα πατώντας  Κλεόπας Ηλίε - Ιωαννίκιος Μπάλαν

  

http://anavaseis.blogspot.gr/2013/11/blog-post_5415.html

῎Εργα καί διδακτικοί Λόγοι τοῦ π. Κλεόπα. (Μέρος ΙΒ')

 ῎Εργα καί διδακτικοί Λόγοι τοῦ π. Κλεόπα. (Μέρος ΙΒ')
Ἡ ζωή καί οἱ ἀγῶνες τοῦ Γέροντος π. Κλεόπα Ἡλίε

 π.Ἰωαννίκιος  Μπάλαν

 87. ῞Ενας Χριστιανός, χωρισμένος μέ τήν σύζυγό του, ἐδιώκετο συνεχῶς ἀπό τούς συγγενεῖς τής γυναίκας του, ἡ ὁποία ἦτο σπουδαῖο πρόσωπο τῆς κοινωνίας. Εἶχε τεθῆ ὑπο παρακολούθησι καί εἶχε ἀπειληθῆ ἐπανειλημένως ἀπό ἀξιωματικούς τῆς ἀστυνομίας. Τότε μετέβη μέ τήν ἀδελφή του στόν π. Κλεόπα νά ζητήση προσευχή.
῞Οταν ἀνεχώρησαν, συναντήθηκαν μέ κάποιον μοναχό, ὁ ὁποῖος τούς ἐζήτησε νά τόν βοηθήσουν γιά νά μεταφέρη τά πράγματά του στήν Σκήτη Σύχλα. Καθ'ὁδόν τοῦ ἐδιηγήθησαν τίς περιπέτειες πού ἔχουν μέ τούς ἀξιωματικούς τῆς ἀστυνονμίας.
Φθάνοτας στήν Σύχλα, ἀφοῦ ἄκουσε ὁ μοναχός πῶς ὠνόμαζαν τόν ἕναν ἀπό τούς ἀξιωματικούς, ἔπεσε κάτω. 'Επῆγε μπροστά στήν ἐκκλησία τῆς Σκήτης κι ἔκανε τρεῖς μετάνοιες λέγοντας: <Σ' εὐχαριστῶ Κύριε, διότι μοῦ ἔδωσες ἀπάντησι στήν ἀπορία μου. Διότι προσεύχομαι ἐγώ γιά τόν Κωνσταντῖνο κι αὐτός ἔχει περιπέτειες& προσεύχομαι περισσότερο γιά τόν Κωνσταντῖνο κι αὐτός ἔχει περισσότερες περιπέτειες>.
'Ο Κωνσταντῖνος ἦτο ἕνας άπό τούς ἀξιωματικούς, ὁ ὁποῖος ἐδίωκε τόν ἀνωτέρω Χριστιανό καί τόν τελευταῖο καιρό ἡ γυναῖκα του ἀρώστησε πολύ βαρειά, ἐνῶ ἡ κόρη του εἶχε πάθει τροχαῖο ἀτύχημα. 'Αφοῦ ὁ μοναχός τόν εἰδοποίησε καί τοῦ ἔδειξε τά λάθη του, ἀπό τότε αὐτός ἔγινε ἕνας ἀπό τούς πιό δικαίους καί προσεκτικούς ἀστυνομικούς.
'Αλλά ὁ διωγμός ἐναντίον ἐκείνου τοῦ Χριστιανοῦ ἐσυνεχίζετο. Οἱ συγγενεῖς τῆς γυναίκας του ἐπῆγαν τήν ὑπόθεσι σ' ἕνα διοικητή κι ἐκεῖνος τόν τεληφώνησε λέγοντάς του: <Σέ πεντε ἡμέρες θά εἶσαι στήν φυλακή! 'Ο φάκελλος εἶναι ἕτοιμος! 'Ο Χριστιανός τόν ἐρώτησε: Χωρίς αἰτία θά φυλακισθῶ;  <'Εγώ δέν ἔχω ἀνάγκη ἀπό αἰτιολογίες, ἐνῶ ἀπό τίς φυλακές θά ἐξέλθης μόνο μετά τόν θάνατό σου, μέ τά πόδια σου μπροστά μέσα στό φέρετρο>, ἦτο ἡ ἀπάντησις τοῦ διοικητοῦ.
'Ακούοντας αὐτά ὁ Χριστιανός ἔφυγε πάλι μαζί μέ τήν ἀδελφή του κι ἐπῆγαν μεσάνυκτα στόν π. Κλεόπα καί τοῦ εἶπαν γιά τίς ἀπειλές. 'Ο Γέροντας τούς δέχθηκε καί τούς ἐμάλωσε λίγο, λέγοντάς τους:
-Πόσο μικροί Χριστιανοί εἶσθε! Γιατί φοβεῖσθε ἔτσι τούς ἀνθρώπους;
-Ναί, πάτερ, μᾶς ἐτάραξε ὁ λόγος του πού εἶπε: <Πέντε ἡμέρες ἀκόμη>!
-'Αφῆστε τον ἐν εἰρήνη, ἀλλά αὐτός θά μπῆ στήν φυλακή γιά τρεῖς ἡμέρες!
Πράγματι, μετά ἀπό τρεῖς ἡμέρες, ἔμαθαν ἀπό ἕνα δικαστή, ὅτι αὐτός ὁ διοικητής εἶχε συλληφθῆ. 'Από τότε ὁ Χριστιανός δέν αἰσθανόταν φόβο ἀπό τίς ἀπειλές του. ῞Οταν ἐπῆγαν πάλι στόν π. Κλεόπα, αὐτός τούς εἶπε: <Νά μή φοβῆσθε ποτέ, ὄχι μερικούς ἀξιωματικούς, ὄχι χιλιάδες, ὄχι, ἑκατομμύρια, ἀλλά οὔτε καί δισεκατομμύρια ἀξιωματικούς μή φοβῆσθε. Καί μάλιστα, ὅταν στέκωνται ὁπλισμένοι μέ τό χέρι στήν σκανδάλη τοῦ ὅπλου. Οὔτε μία φυλακή δέν παίρνει φωτιά, οὔτε μία σφαῖρα δέν κτυπᾶ κανέναν, ἄν δέν εἶναι δίκαιο ἐνώπιον τοῦ Θεοῦ>.

88. Μία Χριστιανή ἀνεχώρησε μέ τήν μητέρα της ἀπό τό σπίτι, χωρίς νά ἀνακοινώση στόν ἄνδρα της ποῦ πηγαίνει. Μέ τό αὐτοκίνητό τους ἐπῆγαν στήν κηδεία ἑνός συγγενοῦς τους. 'Επιστρέφοντας ἐπέρασαν ἀπό τόν π. Κλεόπα παρακαλῶντας τον νά προσευχηθῆ, για νά μήν ἔχη πρόβλημα ἀπό τόν σύζυγό της, τώρα πού θά ἐπιστρέψη στό σπίτι. 'Ο Γέροντας μέ πραότητα τῆς εἶπε τά ἑξῆς: <Πηγαίνετε μέ τό καλό καί χωρίς φόβο. ῞Οταν θά φθάσετε στό σπίτι θά εὕρετε τόν ἄνδρα σου νά εἶναι γονατιστός μπροστά στίς εἰκόνες καί δέν θά σᾶς εἰπῆ τίποτε. Θά προσεύχεται γιά ἐσᾶς>. Καί πράγματι, ὅταν ἔφθασαν στό σπίτι εὑρῆκαν τόν σύζυγό της νά προσεύχεται, ἀκριβῶς ὅπως τούς εἶχε εἰπεῖ ὁ π. Κλεόπας.
Μία φορά αὐτή ἡ γυναῖκα ἐρώτησε τόν Γέροντα: <Πάτερ, πῶς ξέρετε κάθε τι πού θά συμβῆ;  Καί ὁ Γέροντας τῆς ἀπήντησε σύντομα: <'Η προσευχή σέ ἀνεβάζει σέ βαθμίδες γνώσεως. ῞Οσο περισσότερο προσεύχεσαι, τόσο περισσότερα γνωρίζεις καί ἀκόμη καλλίτερα εἶναι. Μή φοβᾶσαι ποτέ κανέναν καί γιά κανένα πρᾶγμα. Μόνο προσεύχου! 'Ο Θεός καί ἡ Μητέρα του σέ βλέπουν καί σέ ἀκοῦνε!>

89. ῞Ενας πατήρ ἐρώτησε τόν Γέροντα: <Τί θά γίνη, Γέροντα, μετά τήν ἀναχώρησίν σου πρός τόν Κύριο; Καί ἐκεῖνος ἀπήντησε: <Θά ἔλθουν δυνατώτερα κρῦα καί σκληρές παγωνιές>.

90. Λίγο πρίν ἀναχωρήσει ἀπό τά ἐπίγεια ὁ π. Κλεόπας τόν ἐπισκέφθηκαν δύο γυναῖκες ἀπό τήν Κοινότητα Ποϊάνα Τεῒου καί πῆραν τήν εὐλογία του. Κατόπιν τοῦ ἐζήτησαν πνευματικό λόγο καί ἐκεῖνος τούς εἶπε: <'Εγώ πηγαίνω στόν Κύριο τώρα, ἀλλά ἐσεῖς νά περιμένετε δύσκολους καιρούς!>

Μετάφρασις-ἐπιμέλεια ὑπό Μοναχοῦ Δαμασκηνοῦ Γρηγοριάτου

Ἱερά Μονή Ὁσίου Γρηγορίου

Ἅγιον Ὅρος Ἄθω

1999

Ἀναβάσεις

20 Νοεμβρίου 2013

__________________________

Διαβάστε τά ὑπόλοιπα πατώντας  Κλεόπας Ηλίε - Ιωαννίκιος Μπάλαν

 

http://anavaseis.blogspot.gr/2013/11/blog-post_20.html

῎Εργα καί διδακτικοί Λόγοι τοῦ π. Κλεόπα. (Μέρος ΙΑ')

 ῎Εργα καί διδακτικοί Λόγοι τοῦ π. Κλεόπα. (Μέρος ΙΑ')
Ἡ ζωή καί οἱ ἀγῶνες τοῦ Γέροντος π. Κλεόπα Ἡλίε

 π.Ἰωαννίκιος  Μπάλαν

 82. Μᾶς διηγήθηκε ὁ π. Κλεόπας, ὅταν ἦτο ἄρρωστος στό νοσοκομεῖο τοῦ 'Ιασίου: «Μετά τήν ἐγχείρησι, μέ μετέφεραν στήν ἐντατική. 'Εκεῖ κοιμήθηκα τρεῖς ἡμέρες καί τρεῖς νύκτες. ῞Οταν ξύπνησα, μοῦ εἶπαν: «Πάτερ, ξέρεις ὅτι κοιμήθηκες τρία ἡμερόνυκτα καί ὅλο αὐτό τό διάστημα ὡμιλοῦσες;
-Δέν ξέρω τίποτε! Τί ἔλεγα καί ὡμιλοῦσα;
-Πάτερ, ξέρεις πόσα κηρύγματα μαγνητοφώνησα; Πάρε ν' ἀκούσης τί μαγνγητοφώνησα! Μοῦ ἔδειξαν μία κασσέτα ὁλόκληρη. ῏Ησαν κηρύγματα πού εἶχα κάνει πρίν 30-40 χρόνια. ῞Ομως ἐγώ δέν καταλάβαινα τίποτε!»

83. Μᾶς ἐδιηγεῖτο ἀκόμη ὁ π. Κλεόπας: «῞Οταν ἤμουν στό 'Ιάσιο γιά ἐγχείρησι, ἔπρεπε νά μοῦ κάνουν οὐρογραφία στά νεφρά. Τότε ἦτο Μεγάλη Τεσσαρακοστή. Μοῦ ἔκαναν μία ἀνάλυσι καί δέν βγῆκε. Μετά ἦλθε σέ μένα μία γιατρίνα καί μοῦ εἶπε:
-Γιά νά κάνω οὐρογραφία στά νεφρά, πρέπει νά φᾶτε τρία αὐγουλάκια.
-῎Ακουσέ με, κυρία μου, κι ἄν μοῦ δώσης βουνά ἀπό χρυσό ἀπό τά βουνό Νικολίνα μέχρι τό Κοπόου,  ἐγώ τρία αὐγουλάκια Μεγάλη Τεσσαρακοστή δέν τρώγω!
-Ναί, ἀλλά γι' αὐτό ἤλθατε στό νοσοκομεῖο καί γι' αὐτό τόν λόγο θά πεθάνετε!
-Καί ἄν πεθαίνει ἕνα πρόβατο, τί μ' αὐτό; ῞Ενας βασιλιᾶς πεθαίνει;  Πεθαίνει ἕνας σαπισμένος γέρος! Καί τί μ' αὐτό; Μόνο ἐγώ πεθαίνω. Δέν πεθαίνει ὅλος ὁ κόσμος!
-Καί γιατί δέν τρώγεις τά τρία αὐγά;
-'Εγώ δέν πιστεύω στά αὐγά!
-'Αλλά σέ τί πιστεύεις;
-Πιστεύω στόν Πατέρα, στόν Υἱό καί στό ῞Αγιο Πνεῦμα! 
'Η γιατρίνα ἐπῆγε καί τά εἶπε αὐτά στόν διευθυντή τοῦ νοσοκομείου.
-Εἶναι ἐκεῖ στό τάδε δωμάτιο ἕνας πατήρ, ὁ ὁποῖος δέν θέλει νά φάγη αὐγά γιά τήν ἀνάλυσι!
'Ο Διευθυντής μ' ἐγνώριζε καί εἶπε στήν γιατρίνα: «Δέν ξέρεις ἐσύ ποιός εἶναι αὐτός ὁ πατήρ; Εἶναι ὁ πατήρ Κλεόπας! Αὐτός ἔμεινε περίπου δέκα χρόνια στήν ἔρημο μέ μία πατάτα φαγητό τήν ἡμέρα καί μερικά βότανα. . . »
῞Οταν ἄκουσε αὐτά, ἦλθε σέ μένα στό σαλόνι μέ νηστήσιμο φαγητό πού ἔφτιαξε ἡ ἴδια καί μοῦ ἐζήτησε συγχώρησι καί μετά ἐπήγαμε πάλι γιά τήν ἀνάλυσι.
Καί μοῦ ἔκαναν, λοιπόν, οὐρογραφία, χωρίς αὐγά. ῞Οταν ἦλθαν γιά  τό κλῦσμα, μοῦ εἶπαν:
-Θυμᾶσαι, πάτερ, τί εὔκολα ἔγινε ἡ οὐρογραφία!
-Κυρία μου, ἔγινε καί μάλιστα χωρίς τά τρία αὐγά!
Τότε γελοῦσαν ὅλοι μεταξύ τους. Τό ἀριστερό νεφρό φαινόταν φουσκωμένο, ἐνῶ τό δεξιό ἦτο φυσιολογικό.
-Βλέπετε ὅτι ἔγινε ἡ ἀνάλυσις χωρίς τ' αὐγά;
-Πάτερ, συγχωρέστε μας! Κάτι τέτοιο δέν μοῦ συνέβη, ἀπό τότε πού ἐργαζόμεθα ἐμεῖς ἐδῶ!
Κατά τήν ἔξοδο ὁ θυρωρός μοῦ εἶπε: «Πάτερ Κλεόπα, ἐάν ἔμενες  λίγο ἀκόμη στό νοσοκομεῖο, θά μ' ἔστελνε ἡ διεύθυνσις τοῦ νοσοκομείου στό σπίτι μου, διότι ἐδεχόμουν ὅλους τούς ἐπισκέπτας πού ἤρχοντο νά σέ ἰδοῦν!»

84. Κάποια φορά ἐπῆγε ἕνας Δόκιμος μοναχός ἀγωνιστής στόν π. Κλεόπα καί τοῦ εἶπε: «Πάτερ, δός μου εὐλογία νά τρώγω μία φορά τήν ἡμέρα, μετά τήν δύσι τοῦ ἡλίου». «'Εσύ, ἀδελφέ; Τόν ἐρώτησε ὁ Γέροντας. Δέν κυττάζεις τόν ἑαυτό σου ὅτι εἶσαι πολύ ἀδύνατος; Νά τρώγης, λοιπόν, δύο φορές τήν ἡμέρα καί εἴθε ἔτσι νά σέ φάη καί ὁ Παράδεισος».

85. ῎Αλλοτε ἔλεγε ὁ π. Κλεόπας: «Μάθετε νά νυστεύετε διότι θά ἔλθη καιρός, πού θά τρῶτε μία πατάτα τήν ἑβδομάδα!»

86. Μία πιστή Χριστιανή ἦλθε μέ τόν σύζυγό της στόν π. Κλεόπα ἀπελπισμένη, διότι οἱ τρεῖς προϊστάμενοι τῆς ὑπηρεσίας της ἑτοιμάζοντο νά τήν διώξουν ἀδίκως ἀπό τήν δουλειά της. 'Αφοῦ ἐνημέρωσε σχετικά τόν Γέροντα, ἐκεῖνος τήν παρηγόρησε μέ τά ἑξῆς λόγια: «Μή φοβῆσαι, νά ἔρχεσαι σέ μένα καί θά μοῦ εἰπῆς: «Πάτερ, δέν ἄκουσα θαῦμα τόσο μεγάλο σάν αὐτό».
'Η γυναῖκα ἐπέστρεψε εἰρηνική στό σπίτι της, ἀλλά ἡ κατάστασις μέ τήν δουλειά της ἦτο πολύ σοβαρή. Παρέμενε ἀκόμη ἕνα βῆμα γιά νά τήν ἀπομακρύνουν ὁριστικά ἀπό τήν δουλειά της. 'Ο ἄνδρας της εἶχε χάσει κάθε ἔννοια ὑπομονῆς καί ἐμπιστοσύνης καί δέν ἤθελε πλέον νά πάη πάλι στό Μοναστήρι. Μέσα σέ μία ἑβδομάδα ἐξεδιώχθησαν ἀπό τίς δουλειές τους καί οἱ τρεῖς ἐκεῖνοι προϊστάμενοι. Τήν Δευτέρα ὁ μεγαλύτερος στήν σειρά, τήν Τετάρτη ὁ ἑπόμενος καί τήν Παρασκευή ὁ τελευταῖος. ῞Οταν ἐπισκέφθηκαν πάλι τόν Γέροντα στό κελλί του, ἔκραξαν καί οἱ δυό τους μέ μία φωνή:  Πάτερ, δέν ἀκούσαμε θαῦμα τόσο μεγάλο σάν αὐτό!»

 Μετάφρασις-ἐπιμέλεια ὑπό Μοναχοῦ Δαμασκηνοῦ Γρηγοριάτου

Ἱερά Μονή Ὁσίου Γρηγορίου

Ἅγιον Ὅρος Ἄθω

1999

Ἀναβάσεις

18  Νοεμβρίου 2013

__________________________

Διαβάστε τά ὑπόλοιπα πατώντας  Κλεόπας Ηλίε - Ιωαννίκιος Μπάλαν

  

http://anavaseis.blogspot.gr/2013/11/blog-post_8678.html

῎Εργα καί διδακτικοί Λόγοι τοῦ π. Κλεόπα. (Μέρος Ι')

 ῎Εργα καί διδακτικοί Λόγοι τοῦ π. Κλεόπα. (Μέρος Ι')
Ἡ ζωή καί οἱ ἀγῶνες τοῦ Γέροντος π. Κλεόπα Ἡλίε

π.Ἰωαννίκιος  Μπάλαν

 78. Τά πουλιά παρηγοροῦσαν πολύ τόν π. Κλεόπα. Συνωμιλοῦσε συχνά μέ τά «παλληκάρια τῶν δασῶν», μέ τίς κουκουβάγιες, τά κοτσύφια καθώς καί ἄλλα τά ὁποῖα τραγουδοῦσαν καί χαροποιοῦσαν τόν Γέροντα.
'Ο π. Κλεόπας κάποτε μᾶς διηγήθηκε τό ἑξῆς περιστατικό: «Τί μεγάλη χαρά εἶχα ὅταν κοινώνησα γιά πρώτη φορά στήν ἔρημο! *Ηλθε ἕνα κοπάδι πουλιά καί μοῦ ἔψαλαν παρά πολύ ὡραῖα. . . !». Καί ὁ στάρετς, ὅταν ἠμποροῦσε, ἐτάϊζε τά πουλάκια ἀπό τίς ἰδικές του πτωχές τροφές.
Αὐτή ἡ ἀγάπη του μέ τά πουλιά δέν διεκόπη, διότι δύο χρόνια πρίν ἀπό τήν κοίμησί του, ἀφοῦ κοινώνησε στήν ἐκκλησία, πηγαίνοντας γιά τό κελλί του συνοδευόμενος ἀπό δύο 'Αδελφούς, ἦλθε ἕνα κοπάδι μικρά πουλιά.
Αὐτά ἐκάθοντο στούς ὤμους του, στά χέρια του, τσιμποῦσαν τά γένεια του καί τά ράσα του, χωρίς ὅμως νά ἀκουμβοῦν στούς ἄλλους δύο 'Αδελφούς! Μετά ἐπέταξαν μακριά κι ἄρχισαν νά κελαηδοῦν. Τότε ὁ π. Κλεόπας εἶπε: «Πόσο θά ἐπιθυμοῦσα νά ζήσω πάλι μέ τά πουλιά στό δάσος!»                   

79. ῎Ελεγε ἀκόμη ὁ Γέροντας: ῞Οταν συνελήφθην ἀπό τήν 'Ασφάλεια στήν Μονή Σλάτινα, ὡδηγήθηκα στήν πόλι Φαλτιτσένι. 'Εκεῖ μ' ἐκτύπησαν καί μ' ἔριξαν σ' ἕνα μπουντρούμι.
῞Ολοι σχεδόν ἀπό ἐκεῖ ἐξήρχοντο τρελλοί. Μ' ἔριξαν καί μένα ἐκεῖ μέσα μαζί μέ ἄλλους πολλούς γιά νά χάσω ἐκεῖ μέσα τά μυαλά μου. Δέν ἔβλεπα μέ τά μάτια μου καί δέν αἰσθανόμουν ἔστω λίγη ζέστη. Τότε κατέβασα τόν νοῦ στήν καρδιά μου κι ἄρχισα νά λέγω τήν εὐχή τοῦ 'Ιησοῦ.
Μετά, ὅταν μᾶς ἔβγαλαν, ἀπόρησαν μέ μένα, διότι ἀκόμη ὡμιλοῦσα καί περπατοῦσα χωρίς νά μέ βαστάζουν ἄλλοι.
80. Συχνά ὁ π. Κλεόπας ἀναφερόταν στίς ἁμαρτίες πού πηγάζουν ἀπό τήν φιλαυτία καί προέπτρεπε ὅλους στήν μετάνοια, λέγοντας: «Πηγή κάθε κακίας καί κάθε ἁμαρτίας εἶναι ἡ φιλαυτία! 'Η φιλαυτία εἶναι παράλογη ἀγάπη ἀπεναντι στό σῶμα μας καί εἶναι τό πιό δύσκολο καί τό πιό λεπτό ἀπ' ὅλα τά πάθη, τά ὁποῖα ὑποδουλώνουν τήν ἀνθρώπινη φύσι».
'Από τήν φιλαυτία μας γεννῶνται: 'Η ἐλεημοσύνη μόνο γιά τόν ἑαυτό μας, ἡ συμπάθεια μόνο τοῦ ἑαυτοῦ μας, ἡ δικαιοσύνη τοῦ ἑαυτοῦ μας, ἡ εὐχαρίστησις τοῦ ἑαυτοῦ μας, ὁ ἔπαινος τοῦ ἑαυτοῦ μας, ἡ δόξα τοῦ ἑαυτοῦ μας, ἡ φιλαρέσκειά μας, ἡ ἐπιβολή τῆς γνώμης μας κ ὅλες οἱ ἄλλες γνωστές καί ἄγνωστες ἁμαρτίες.

81. Μία πιστή γυναῖκα μᾶς ἐδιηγήθη πῶς ὁ πατέρας της θεραπεύθηκε μέ τίς προσευχές τοῦ π. Κλεόπα.
«῏Ητο τό τέλος τοῦ ἔτους 1995. 'Εγώ εἶχε φύγει πρίν λίγες ὧρες ἀπό τήν Συχαστρία καί εἶχα συναντήσει καί συνομιλήσει μέ τόν π. Κλεόπα. 'Ο πατέρας μου ἦτο πολύ ἄρρωστος καί γιά 40 περίπου χρόνια ἐβασανίζετο ἀπό τό πάθος τῆς μέθης. Μετά ἀπό πολλές προσπάθειες τόν ἔφερα κι αὐτόν μία ἡμέρα στόν Γέροντα. Αὐτός καθόταν κάτω ἀπό ἕνα δένδρο καί εἶχε τριγύρω του μερικούς Χριστιανούς. Καθίσαμε σέ σκαμνιά ἀπέναντι ἀπό τόν π. Κλεόπα, ὁ ὁποῖος ἐκείνη τήν στιγμή ὡμιλοῦσε πνευματικά θέματα.
Ξαφνικά σταμάτησε. 'Εκύτταξε ψηλά, ἐπάνω ἀπό τά κεφάλια μας καί ἄρχισε νά ὁμιλῆ γιά τό πάθος τῆς μέθης. 'Ο πατέρας μου, ἀπό τήν ἔκπληξί του, «μαρμάρωσε» ἐκεῖ στό σκαμνί πού καθόταν. 'Επέρασε ἀρκετή ὥρα. Στό τέλος ὁ π. Κλεόπας μᾶς εὐλόγησε, ὅπως ἔκανε συνήθως. 'Επλησίασα μαζί μέ τόν πατέρα μου κοντά του. 'Εκεῖνος ἔβαλε τά χέρια του ἐπάνω στό κεφάλι τοῦ πατέρα μου, ἔκαμε τό σημεῖο τοῦ Σταυροῦ καί τοῦ εἶπε:«῎Ετσι, ἀγαπητέ μου, νά ἐξομολογῆσαι καθαρά καί ἡ Θεοτόκος θά σέ βοηθήση. Θά ἰδωθοῦμε πάλι στόν παράδεισο!»
'Αναχωρήσαμε εἰρηνικοί. Τί συνέβη τότε δέν γνωρίζω. 'Επί 30 χρόνια δέν εἶχε ἰδεῖ τόν πατέρα μου νά κάνη τόν Σταυρό του, ἀλλά, μόλις ἐπιστρέψαμε στό σπίτι, μπῆκε στήν τραπεζαρία κι ἔκανε τρεῖς μεγάλες μετάνοιες. Τόν κυττάζαμε μέ τήν μητέρα μου καί ἐθαυμάζαμε χαρούμενες μ' αὐτό τό πρωτοφανές γεγονός. 'Από τότε ὁ πατέρας μου ἐξομολογεῖται τακτικά καί λυτρώθηκε ἀπό τό πάθος τῆς μέθης.

  Μετάφρασις-ἐπιμέλεια ὑπό Μοναχοῦ Δαμασκηνοῦ Γρηγοριάτου

Ἱερά Μονή Ὁσίου Γρηγορίου

Ἅγιον Ὅρος Ἄθω

1999

Ἀναβάσεις

17  Νοεμβρίου 2013

__________________________

Διαβάστε τά ὑπόλοιπα πατώντας  Κλεόπας Ηλίε - Ιωαννίκιος Μπάλαν

 

http://anavaseis.blogspot.gr/2013/11/blog-post_8467.html

῎Εργα καί διδακτικοί Λόγοι τοῦ π. Κλεόπα. (Μέρος Θ')

 ῎Εργα καί διδακτικοί Λόγοι τοῦ π. Κλεόπα. (Μέρος Θ')
Ἡ ζωή καί οἱ ἀγῶνες τοῦ Γέροντος π. Κλεόπα Ἡλίε

 π.Ἰωαννίκιος  Μπάλαν

 74. Μᾶς διηγήθηκε ἀκόμη ὁ π. Κλεόπας ὅτι κατά τά ἔτη 1930-1944 ζοῦσε στήν Κοινότητα Μπορλέστι τοῦ νομοῦ Νεάμτς ἕνας ἱεροψάλτης, ὁ ὁποῖος ἐκαλεῖτο Νικόλαος Δημητρίου. *Ητο ἕνας πολύ πιστός καί εὐλαβής Χριστιανός καί ἐρχόταν συχνά στό Μοναστήρι Συχαστρία.
 ῞Οταν ἔψαλε στόν χορό, ἔτρεχαν δάκρυα ἀπό τά μάτια του κι ὅλοι οἱ Χριστιανοί ὠφελοῦντο ἀπό τήν ἁγία ζωή του.
Κατόπιν ἀρώστησε καί ἀπέθανε. ῞Οταν τόν ἐπήγαιναν στό Κοιμητήριο, ἀνεστήθηκε καί ἔζησε ἀκόμη μερικά χρόνια. 'Εδιηγεῖτο πάντοτε μέ δάκρυα στά μάτια πῶς εἶδε τά βάσανα τῆς κολάσεως καί αὐτούς πού ἐβασανίζοντο μέσα σ' ἐκείνη τήν φωτιά. 'Ενῶ, ὅταν ἔψαλε στόν χορό, ὅλος ὁ κόσμος ἔκλαιγε μαζί του. Κάποιος τόν ἐρώτησε: «Γιατί κλαίει ὁ κόσμος ὅταν ἐσύ ψάλλεις; Καί ἐκεῖνος ἀπήντησε:«Διότι ψάλλω ἀπό τήν καρδιά μου καί στήν καρδιά μου φθάνει ἡ ψαλμωδία».
῞Οταν ὁ π. Κλεόπας ἦτο νεαρός, καί εἶχε πάει λίγα τότε χρόνια στό Μοναστήρι, ὁ ψάλτης Νικόλαος εἶπε σ' ὅλους τούς 'Αδελφούς: «'Η ρίζα σας θά εἶναι ἀπ'αὐτόν», δείχνοντας τόν νεαρό τότε Κωνσταντῖνο. Δηλαδή νά γνωρίζετε ὅτι θά εἶναι μελλοντικά ὁ ἡγούμενός σας.
Κι αὐτή ἡ προφητεία τοῦ ἱεροψάλτου ἐκπληρώθηκε τό ἔτος 1945. 

75. ῞Οταν ἦτο ἡγούμενος στήν Συχαστρία ὁ π. Κλεόπας συνέβη τότε οἱ τσοπάνηδες νά χάσουν τά πρόβατα τῆς Μονῆς. Τά ἀναζητοῦσαν παντοῦ καί δέν τά εὕρισκαν. 'Εφοβοῦντο νά τό εἰποῦν καί στόν στάρετς. Στό τέλος, ἀφοῦ ἔφθασαν σέ ἀδιέξοδο, τό εἶπαν στόν π. Κλεόπα. 'Εκεῖνος τούς ἄκουσε καί τούς ἔφερε στήν ἐκκλησία, ὅπου ὅλοι ἐστάθησαν γονατιστοί μπροστά στήν Εἰκόνα τῆς Παναγίας καί ἄρχισαν νά προσεύχωνται. 'Αφοῦ προσευχήθηκαν ὁ π. Κλεόπας σηκώθηκε καί τούς εἶπε: «῎Αϊντε νά πᾶμε μαζί μέχρι τήν Σύχλα καί τήν περιοχή Ρίπα τοῦ Κορόϊ».
Καθ' ὁδόν ἔκαναν πολλές στάσεις, κάνοντας προσευχή μέ τήν καθοδήγησι τοῦ π. Κλεόπα. Στό τέλος τοῦ δρόμου ἔφθασαν σ' ἕνα μικρό ξέφωτο, ὅπου εὑρίσκοντο τά πρόβατα νά ξεκουράζωνται μέσα στήν ἡσυχία. Τότε ὁ π. Κλεόπας τούς εἶπε: «῎Εχομε μεγάλη χαρά, διότι εὑρήκαμε τά πρόβατα, ἀλλά χιλιάδες φορές μεγαλύτερη εἶναι ἡ χαρά μας, διότι μᾶς ὡδήγησε ἐδῶ ὁ Φιλάνθρωπος Θεός μας. 'Ιδού τί θέλω νά σᾶς εἰπῶ: «Νά μή ξεκινᾶτε νά κάνετε στήν ζωή σας τίποτε, χωρίς προσευχή μπροστά στόν Θεό καί τήν Κυρία Θεοτόκο».

76. ῞Οταν ὁ π. Κλεόπας ἐπῆγε ὡς ἡγούμενος στό Μοναστήρι Σλάτινα, ἐπισκέφθηκε τούς διαφόρους χώρους. Κατ·ἀρχήν ἐπισκέφθηκε τό ἡγουμενεῖο καί μετά προχώρησε πιό πέρα. 'Επέρασε ἀνάμεσα σέ πολλά κελλιά καί τά εὐλόγησε. Μετά ἔφθασε σ' ἕνα δωμάτιο στό ὁποῖο τό μοναστήρι εἶχε συγκεντρώσει τά ἐργαλεῖα καί τά οἰκοδομικά ὑλικά. 'Εκεῖ στάθηκε χαρούμενος ὁ π. Κλεόπας καί εἶπε: «'Εδῶ θἀ εἶναι τό κελλί μου!»
Οἱ 'Αδελφοί χαρούμενοι κι αὐτοί, διότι ὁ Θεός τούς ἔστειλε ἡγούμενο γιά τήν ψυχική τους σωτηρία, ἀπεφάσισαν νά καθαρίσουν τήν ἀποθήκη ἐκείνη, νά πετάξουν ἔξω τά ὑλικά, ἀλλά ὁ π. Κλεόπας τούς σταμάτησε λέγοντάς τους: «'Αδελφοί, δέν χρειάζομαι βοηθόν, θά κάνω ἐγώ ὅ, τι χρειάζεται μέ τά χέρια μου!»
Καί καταπιάσθηκε μέ τήν δουλειά. Σάν νἆταν ξυλουργός ἔβαλε ἕνα κρεββάτι καί γιά στρῶσι ἕνα ἁπλό ροῦχο πού φοροῦσε ἀπ' ἔξω, ἀπό τά ἄλλα ροῦχα του. Τό κοζιόκ, δηλαδή γελέκο ἀπό δέρμα προβάτου. 'Επάνω σ'αὐτό τό κρεββάτι του εἶχε καί τά βιβλία καί ὅλα τά γράμματα πού τοῦ ἔστελναν ἀπ' ὅλη τήν Ρουμανία.

77. 'Ο π. Κλεόπας ἔμεινε πολλά χρόνια στήν ἔρημο μαζί μέ τόν μαθητή του, τόν π. Βαρσανούφιο, ὁ ὁποῖος εἶχε ἔλθει στό μοναστήρι μέ τήν συμβουλή καί προσευχή τοῦ π. Κλεόπα. καί ἰδού πῶς ἐγνώρισε τόν Γέροντα ὁ π. Βαρσανούφιος:
῏Ητο νυμφευμένος καί ἐδούλευε στό δάσος. Κάποια ἡμέρα τοῦ ἔκλεψε κάποιος τό τσεκούρι καί ἐκεῖνος ἦλθε στήν Συχαστρία ν' ἀφήση χρήματα γιά νά κάνουν προσευχή οἱ 'Αδελφοί καί νά ἀποκαλυφθῆ ὁ κλέπτης. Τότε ὁ π. Κλεόπας τοῦ εἶπε λίγα λόγια γιά τήν σωτηρία τῆς ψυχῆς, τά ὁποῖα τόν ἔκαναν νά ξεχάση τό τσεκούρι καί νά σκέπτεται πλέον πῶς θά ἠμποροῦσε καί αὐτός νά ἀκολουθήση αὐτή τήν ὡραία μοναχική ζωή.
'Αφοῦ ἐξωμολογήθηκε στόν Πνευματικό καί ἐδιάβασε πολλά ἱερά βιβλία, ἀπεφάσισε νά ζήση μέ καθαρότητα μέ τήν σύζυγό του. 'Αλλά εἶχαν μεγάλους πειρασμούς ἀπό τόν διάβολο γιά νά μή ὑπηρετήσουν τόν Χριστό καί νά παραμείνουν στό σπίτι τους. Μία νύκτα ἦλθε ὁ διάβολος σ' αὐτούς σάν ἕνας μαῦρος καί σπανός ἄνθρωπος. Μέ τήν παρουσία του προκάλεσε ταραχές στό σπίτι. Τά τζάμια τῶν παραθύρων ἔσπασαν κι ἀκούσθηκε ἡ φωνή του πού τούς ἔλεγε: «Ταλαίπωροι, τί ἠμπορεῖτε ἐσεῖς νά κάνετε σέ μένα!»
 Κατόπιν ὁ διάβολος ἐξαφανίσθηκε. Μετά ἀπό τρία χρόνια ἀνεχώρησαν καί οἱ δύο γιά τά μοναστήρια. 'Ο σύζυγος ἐπῆγε στήν Συχαστρία καί ἡ σύζυγός του στήν Μονή Παλαιά 'Αγαπία.    

  Μετάφρασις-ἐπιμέλεια ὑπό Μοναχοῦ Δαμασκηνοῦ Γρηγοριάτου

Ἱερά Μονή Ὁσίου Γρηγορίου

Ἅγιον Ὅρος Ἄθω

1999

Ἀναβάσεις

  Νοεμβρίου 2013

__________________________

Διαβάστε τά ὑπόλοιπα πατώντας  Κλεόπας Ηλίε - Ιωαννίκιος Μπάλαν

  

Γεράσιμος ὁ κατά Χριστόν σαλός. Γέροντος Κλεόπα Ἡλιέ

 Γεράσιμος ὁ κατά Χριστόν σαλός

 Ἐκλεκτές διηγήσεις καί προσευχές γιά μικρά παιδιά

Μοναχοῦ Δαμασκηνοῦ Γρηγοριάτου

Γεράσιμος ὁ κατά Χριστός σαλός ἔζησε στήν Ρουμανία, ἔξω ἀπό τήν μονή Νεάμτσου, στήν σκήτη (μονύδριον) Βοβιντένια. Ἔμενε σέ μία μισογκρεμισμένη καλύβα. Εἶχε πάντα τήν πόρτα κλειδωμένη καί ἔμπαινε κι ἔβγαινε ἀπό τό σπασμένο τζάμι τοῦ παραθύρου.
Δέν ἦταν σοβατισμένο τό καλύβι του. Ἄναβε φωτιά στό μέσον τοῦ χωμάτινου δαπέδου, ἐνῶ τό καλοκαίρι ἔβγαζε τά ροῦχα του καί ἄφηνε νά τόν τσιμποῦν τά κουνούπια τοῦ δάσους, τά ὁποῖα ἦταν καί πολύ μεγάλα. Τό πρωΐ ἔμπαινε ἀπό τό τζάμι στό καλύβι του καί ἐδιάβαζε τό ψαλτήριο. Ὁ κόσμος τόν εἶχε ὀνομάσει: «Ὁ Γεράσιμος ὁ διά Χριστόν σαλός, πού ζῆ στήν ἄκρη τοῦ δάσους».
Περπατοῦσε μέ ἀσκέπαστο τό κεφάλι του, ξυπόλυτος καί μόνο μέ ἕνα χοντρό ζωστικό, γεμᾶτο ἀπό τρύπες.
Τό μεσημέρι ἔπαιρνε ἕνα καλάθι ξύλα, πηδοῦσε από τό παράθυρο καί ἐρχόταν κάτω στό μοναστήρι. Ὅταν ἐπλησίαζε, ἄρχιζε νά λέγη διάφορα ἀκατανόητα λόγια: «στό ἀρχονταρίκι, στήν ἀποθήκη, στό τυροκομεῖο μέ τά καρύδια, τά λουλούδια, τά κοκκόρια....».
Ἐρχόταν μέ τόν κάδο τοῦ τυριοῦ στό χέρι μέσα στό μαγειρεῖο καί ἤθελε νά τοῦ βάλουν ἐκεῖ μέσα φαγητό γιά νά φάη. Καί ἤθελε νά τοῦ βάζουν ὅλα ἐκεῖ μέσα: ζυμάρι ἀπό καλαμποκάλευρο (μπαζίνα), ψωμί, σοῦπα, ἐλιές... Ὅταν ἔφευγε, τούς ἔλεγε καί πάλι διάφορα ἀκατανόητα λόγια καί οἱ ἄλλοι μοναχοί γελοῦσαν μαζί του.
Μία φορά εἶχε ἔλθει μία ἀντιπροσωπεία ἀρχιερέων ἀπό τήν Ἐλλάδα. Τό μοναστήρι Νεάμτσου εἶναι τό μεγαλύτερο στήν Ρουμανία καί κάθε ἀντιπροσωπεία περνᾶ πρῶτα ἀπ᾿ αὐτή τήν Μονή. Ἡγούμενος τῆς Μονῆς τότε ἦτο ὁ π. Μακάριος. Ὁ Γεράσιμος ἦλθε μέ τόν κάδο πού στραγγίζουν τό τυρί καί χωρίς νά ἔχη κάποια διακονία, ἄρχισε νά τούς λέγη διάφορα ἀσυνάρτητα λόγια.
-Τί ἔχει αὐτός ὁ μοναχός, εἶναι ἄρρωστος; Ἐρώτησαν οἱ ξένοι.
-Ναί, ἔχει κάποια βλάβη στό μυαλό του.
Καί ἕνας ἀπό τούς Πατέρες τοῦ εἶπε:
-Σιώπα ἐπί τέλους, πάτερ, ν᾿ ἀκούσω τούς μητροπολίτες πού εἶναι ξένοι καί ἦλθαν σήμερα κοντά μας νά μᾶς τιμήσουν μέ τήν παρουσία τους.
Τότε σταμάτησε καί ἐπέστρεψε στό κελλί του ἐπαναλαμβάνοντας τά λόγια: Ἰδού σιωπῶ, ἰδού σιωπῶ! Ἰδού σιωπῶ, ἰδού σιωπῶ!
Ἔζησε περίπου 90 χρόνια. Ὅλοι τόν ἤξεραν «Γεράσιμος ὁ σαλός». Τήν νύκτα ἀναχωροῦσε γιά τό δάσος γυμνός γιά νά τόν τσιμπᾶνε τά κουνούπια καί οἱ σκνίπες, χωρίς νά κοιμᾶται καί τό πρωΐ ἐπέστρεφε μπαίνοντας ἀπό τό παράθυρο μέσα, ὅπου καί κοιμόταν λίγο καί μετά προσευχόταν.
Ὅταν ἀπέθανε, τόν εὑρῆκαν οἱ πατέρες μ᾿ ἕνα σταυρό στό χέρι καί μέ ἕνα χαρτί στό χέρι. Κι αὐτό τό χαρτί  ἔγραφε: «Συγχωρέστε με, ἀγαπητοί πατέρες καί ἀδελφοί, γιά τά σκάνδαλα τά ὁποῖα σᾶς προξενοῦσα. Μή παύετε νά προσεύχεσθε γιά μένα, τόν ἁμαρτωλό, διότι δέν ἠμπόρεσα νά εὐαρεστήσω τόν Χριστό καί τούς ἀνθρώπους ἐσκανδάλισα. Γεράσιμος ὁ ἁμαρτωλός».
Αὐτός ἦταν ὁ ὅσιος Γεράσιμος ὁ διά Χριστόν σαλός. Ἀλλά πόσοι ἅγιοι ἦταν διά Χριστόν σαλοί; Δέν βλέπετε στούς Βίους τῶν Ἁγίων; Ὁ ἅγιος Ἀνδρέας, ὁ ἅγιος Συμεών...Αὐτοί ἐμφανίζοντο σάν τρελλοί γιά νά τούς περιγελᾶ καί κατακρίνει ὁ κόσμος. Μέ τόν τρόπο αὐτόν κατετρόπωσαν τήν ὑπερηφάνεια καί ἀπέκτησαν  τήν ταπείνωσι, τήν ὁποίαν ἀγάπησε ὁ Χριστός.
Καί ὅταν ἔθαψαν τόν π. Γεράσιμο, ἀκοῦστε τί μέγα θαῦμα ἔγινε. Ὁ τάφος του μέ ὅλους πού ἦταν ἐκεῖ γύρω ἔτρεμε ἐπί τρεῖς φορές. Αὐτό ἔγινε μόνο ἐκεῖ στόν τάφο του καί ὄχι πιό μακριά. Μετά ἀπό 20 χρόνια, ὅταν ἔβγαλαν τά ὀστᾶ του ἦταν κίτρινα σάν τό κερί.
Πρέπει νά ξέρουμε ὅτι πολλοί μοναχοί ἁγίασαν στά μοναστήρια τους διά μέσου τῶν αἰώνων. Στήν μονή Νεάμτσου ἁγίασε καί ὁ ὅσιος ἡγούμενος Παΐσιος Βελιτσικόβσκυ, ὁ ὁποῖος ἐκοιμήθη τό 1770 καί εἶχε πάνω ἀπό 1000 ὑποτακτικούς του μοναχούς ἀπό διάφορα ἔθνη, ρουμάνους, ἕλληνες, ρώσσους, βουλγάρους κλπ.

   Μετάφρασις: Μοναχός Δαμασκηνός Γρηγοριάτης 1998

Ἀναβάσεις

15 Νοεμβρίου 2013

Για να διαβάσετε τα υπόλοιπα πατήστε  Ιστορίες Γέροντος Κλεόπα

 http://anavaseis.blogspot.gr/2013/11/blog-post_3224.html

῎Εργα καί διδακτικοί Λόγοι τοῦ π. Κλεόπα. (Μέρος Η')

 ῎Εργα καί διδακτικοί Λόγοι τοῦ π. Κλεόπα. (Μέρος Η')
Ἡ ζωή καί οἱ ἀγῶνες τοῦ Γέροντος π. Κλεόπα Ἡλίε

 π.Ἰωαννίκιος  Μπάλαν

69. Κάποια φορά ἦλθε στόν π. Κλεόπα ἕνας Πιστός μαζί μέ ἕνα αἱρετικό, ὁ ὁποῖος εἶχε παρασυρθῆ στήν θρησκετυτική ἑταιρεία τῶν Μαρτύρων τοῦ 'Ιεχωβᾶ. 'Ο Πιστός Χριστιανός εἶχε προσπαθήσει μέ πολλές συζητήσεις καί ἀποδείξεις νά τόν ἐπαναφέρη στήν ἀληθινή Πίστι. 'Ο αἱρετικός ἦτον γεμᾶτος ἀπό ἀπορίες καί ἐρωτήσεις καί δέν ἀνεγνώριζε τήν πλάνη του. Τότε ὁ Χριστιανός τόν ἔπειοσε νά πᾶνε μαζί στόν π. Κλεόπα.      
Στό κελλί τοῦ π. Κλεόπα ἦτο πολύς κόσμος, ὡς συνήθως& καί ὁ Πατήρ ὡμιλοῦσε μέ θέμα: <Πῶς πλανᾶ ὁ διάβολος τόν ἄνθρωπο>. Περιμένοντας νά τελειώση τό κήρυγμά του καί εὑρίσκοντας τήν κατάλληλη στιγμή, ἤθελε νά φέρη τόν αἱρετικό στόν Γέροντα γιά νά συζητήσουν καί νά γνωρίση τήν καθαρότητα τῆς 'Ορθοδόξου Πίστεως.
'Αλλά ἐκείνη τήν στιγμή εἶδε τόν αἱρετικό νά ἀκούη τόν π. Κλεόπα καί τό πρόσωπό του νά εἶναι ἀλλοιωμένο. 'Η μορφή του ἦτο πολύ χαρούμενη καί γεμάτη ἀπό μία ἀπερίγραπτη χαρά. 'Η καρδιά του εἶχε μεταμορφωθῆ καί δέν εἶχε πλέον καμμία ἐρώτησι μέσα του. ῞Οταν ὁ Χριστιανός ἠθέλησε ν' ἀνοίξη συζήτησι μαζί του καί μέ τόν π. Κλεόπα, ὁ αἱρετικός τοῦ εἶπε: <Δέν ἔχω κάτι νά ἐρωτήσω! Παρόμοιο ἄνθρωπο σάν κι αὐτόν δέν εἶδα στήν ζωή μου!
Αὐτό τό περιστατικό εἶναι ἕνα ἀπό τά ἀναρίθμητα παρόμοια, διότι ἄνθρωποι μπλεγμένοι μέ αἱρέσεις καί ἄλλες πλάνες, μόλις ἔβλεπαν τήν γαλήνια μορφή τοῦ π. Κλεόπα, εἰρήνευαν καί ἡ καρδιά τους μετεμορφώνετο κατά Χριστόν.
70. Μία ἄλλη φορά, μία πιστή γυναῖκα προερχομένη ἀπό οἰκογένεια διανοουμένων τῆς πόλεως Πιάτρα Νεάμτς ἦλθε στόν π. Κλεόπα πολλές φορές καί τοῦ ἔλεγε μέ δάκρυα γιά τήν ἀπιστία τοῦ συζύγου της, καθηγητοῦ τῆς Φυσικῆς, ὁ ὁποῖος ἦτο δεδηλωμένος ἄθεος. Μέ πρότασι τοῦ π. Κλεόπα ἡ γυναῖκα κατώρθωσε κι ἔπεισε τόν ἄνδρα της νά πᾶνε μαζί στόν Γέροντα. 'Εκεῖνος δέχθηκε, ἀλλά τῆς εἶπε: <Δέν ἔχω τίποτε νά συνομιλήσω μέ ἕνα παπᾶ! 'Εμένα δέν ἠμπορεῖ κανείς καί ποτέ νά μέ πείση!>
῞Οταν ἔφθασαν στήν Συχαστρία ὁ π. Κλεόπας ὡμιλοῦσε στούς ἀνθρώπους. 'Αφοῦ ἐτελείωσε, παρότι κουρασμένος ὁλόκληρη τήν ἡμέρα, δέν λυπήθηκε τόν ἑαυτό του. Στάθηκε νά συζητήση καί μέ τόν καθηγητή γιά θέματα ἀστρονομίας, ἀποστάσεως ἀστέρων μεταξύ τους, γιά τούς νόμους τῆς φύσεως, τῆς δημιουργίας καί γιά ἄλλα πολλά φυσικά φαινόμενα.
Στό τέλος τῆς συζητήσεως, ἡ ὁποία εἶχε φθάσει μέχρι τά μεσάνυκτα, ὁ καθηγητής ἔβγαλε ἕνα σημειωματάριο καί ἔγραφε λέγοντας: <Πάτερ, ἐσπούδασα σέ πολλά σχολεῖα, ἀλλά οὐδέποτε ἄκουσα αὐτά τά πράγματα πού μοῦ εἴπατε σήμερα! 'Από ποῦ γνωρίζετε ὅλα αὐτά; <Καί ποιός μ' ἐμποδίζει νά μή τά ξέρω;  τοῦ ἀπήντησε ὁ π. Κλεόπας. Στό τέλος ὁ καθηγητής ἐζήτησε νά ἐξομολογηθῆ.
Μετά ἀπό λίγο χρόνο, ἡ γυναῖκα τοῦ καθηγητοῦ ἦλθε χαρούμενη στήν Συχαστρία, λέγοντας στόν Γέροντα: <Πάτερ, Κλεόπα, ἀπό τότε πού ὁ σύζυγός μου συνωμίλησε μαζί σας, ἄλλαξε τελείως. Πηγαίνει στήν ἐκκλησία, προσεύχεται καί θέλει νά πείση καί ἄλλους πού δέν πιστεύουν στήν ὕπαρξι τοῦ Θεοῦ!>
71. ῞Ενας ἀρχάριος Δόκιμος μοναχός ἦλθε στόν Γέροντα καί τοῦ εἶπε: Πάτερ, ἔχω μεγάλο μῖσος κατά τοῦ διαβόλου. Δός μου ἄδεια νά διαβάσω τούς ἐξορκισμούς τοῦ Μεγάλου Βασιλείου! > 'Ο π. Κλεόπας τοῦ εἶπε: <'Εσύ νά κάνης κάτι τέτοιο; 'Αλλοίμονό σου! Μισεῖς τόν διάβολο καί δέν βλέπεις πόσο μῖσος ἔχουν αὐτοί ἐναντίον σου! Φῦγε ἀπ'ἐδῶ, δέν ἠμπορεῖς νά κάνης ἐσύ κάτι τέτοιο. . . . ῎Ακου, ἦλθε τίς προάλλες κάποιος στό μοναστήρι καί ἤθελε νά ἐξορκίση τόν διάβολο καί νά διαβάση τούς ἐξορκισμούς τοῦ Μεγάλου Βασιλείου. Μεγάλος ἐξορκιστής!
72. ῎Ελεγε κάποτε ὁ στάρετς σέ μιά ὁμάδα σπουδαστῶν θεολογικοῦ σεμιναρίου: <Μπορεῖς νά δώσης κανόνα στούς ἀνθρώπους νά κάνουν ἐλεημοσύνη. 'Αλλά ὄχι στούς πλουσίους. Αὐτοί ἔχουν <φίσκα> τίς τσέπες τους, ἔρχονται καί σοῦ βάζουν στό τραπέζι ἕνα μάτσο χρήματα καί σοῦ λέγουν: <'Ορῖστε, εἶναι ἕτοιμα! Τώρα ἔσωσα τήν ψυχή μου!> 'Αλλά ἡ Βασιλεία τοῦ Θεοῦ δέν ἀγοράζεται μέ χρήματα.
Αὐτούς πρέπει νά τούς βάλης νά νηστεύουν, νά κάνουν μετάνοιες, νά ἀγρυπνοῦν. Διότι τότε κοπιάζουν κι ἔχουν μισθό ἀπό τόν Θεό. 'Ελεημοσύνη θά εἰπῆς νά κάνουν οἱ πτωχοί. ῞Ενας πτωχός γιά νά βοηθήση τόν διπλανό του, σημαίνει ὅτι πρέπει νά κοπιάση νά εὕρη τά χρήματα, ἀκόμη θά δώση καί ἀπό τό ὑστέρημά του. ῎Ετσι θά ἔχη μισθό ἀπό τόν Θεό!>
73. ῞Οταν ὁ π. Κλεόπας ὑπηρετοῦσε ὡς Δόκιμος τότε Μοναχός στήν ποίμνη τῶν προβάτων τῆς Μονῆς, κάποια ἡμέρα ἡ ἀδελφή του, Μοναχή Αἰκατερίνη, πού ζοῦσε στό Μοναστήρι Παλαιά 'Αγαπία, τόν ἐπισκέφθηκε καί τοῦ εἶπε: <'Αδελφέ μου, μόνο ἐσύ νά ἐργάζεσαι στά πρόβατα καί πάντοτε στά πρόβατα καί στά δάση. Ζήτησε κι ἐσύ νά διακονήσης κἄπου ἀλλοῦ, γιά παράδειγμα, στήν ἐκκλησία>. 'Αλλά ὁ τότε Δόκιμος Κωνσταντῖνος τήν ἔδιωξε μέ τά ἑξῆς λόγια: <Φῦγε ἀπ' ἐδῶ μ'αὐτά τά λόγια πού μοῦ λέγεις>.

  Μετάφρασις-ἐπιμέλεια ὑπό Μοναχοῦ Δαμασκηνοῦ Γρηγοριάτου

Ἱερά Μονή Ὁσίου Γρηγορίου

Ἅγιον Ὅρος Ἄθω

1999

Ἀναβάσεις

14 Νοεμβρίου 2013

__________________________

Διαβάστε τά ὑπόλοιπα πατώντας  Κλεόπας Ηλίε - Ιωαννίκιος Μπάλαν

 

http://anavaseis.blogspot.gr/2013/11/blog-post_270.html

῎Εργα καί διδακτικοί Λόγοι τοῦ π. Κλεόπα. (Μέρος Ζ')

 ῎Εργα καί διδακτικοί Λόγοι τοῦ π. Κλεόπα. (Μέρος Ζ')

Ἡ ζωή καί οἱ ἀγῶνες τοῦ Γέροντος π. Κλεόπα Ἡλίε

 π.Ἰωαννίκιος  Μπάλαν

63. ῞Ενας ἀδελφός εἶπε στόν Γέροντα ὅτι εἶναι ἀπασχολημένος μέ τό διακόνημα καί δέν τοῦ μένει χρόνος γιά τήν προσευχή. Τί νά κάνη;
-'Αδελφέ μου, τοῦ εἶπε ὁ στάρετς, τό σῶμα εἶναι ἡ Μάρθα, ἐνῶ ἡ ψυχή εἶναι ἡ Μαρία! 'Η Μάρθα κοπιάζει γιά τά ὑλικά ἀγαθά, ἐνῶ ἡ Μαρία, ἡ ὁποία συμβολίζει τήν ψυχή, στέκεται παρά τούς πόδας τοῦ 'Ιησοῦ καί προσεύχεται. Γι'αὐτό λέγει ὁ Κύριος ὅτι «ἡ Μαρία τήν ἀγαθή μερίδα ἐξελέξατο».
Εἴμεθα ὑποχρεωμένοι νά συμφιλιώνουμε τήν Μάρθα καί τήν Μαρία, δηλαδή πρῶτα νά προσευχώμεθα καί κατόπιν νά κάνουμε καί τό διακόνημά μας προσευχόμενοι μέ τόν νοῦ καί τήν καρδιά.

64. Κάποτε ἦλθε ἕνας δημοσιογράφος γιά νά κάνη μία συνέντευξι μέ τόν Γέροντα. Τοῦ εἶπε:
-Οἱ ἄνθρωποι ζητοῦν φῶς. . . Ζητοῦν νά πιοῦν νερό ἀπό καθαρές πηγές. . . Καί ὁ Γέροντας τοῦ ἀπήντησε:
-Ναί! Οἱ ἄνθρωποι ἔχουν φῶς τό ῞Αγιο Εὐαγγέλιο, τούς Προφῆτας, τούς 'Αποστόλους, τούς 'Αγίους Πατέρας, τούς μεγάλους 'Ησυχαστάς, καί τά ἑκατομμύρια τῶν Μαρτύρων μας. . . Λοιπόν, ἔχουν νά πάρουν φῶς, ἀλλά ἀπό ποῦ νά πρωτοπάρουν!

'Από ἐμένα μόνο σκοτάδι ἠμπορεῖ νά πάρη κάποιος. Διότι ἐγώ εἶμαι υἱός τοῦ σκότους καί ὄχι τοῦ φωτός. ῞Ενας ἁμαρτωλός ἄνθρωπος, γεμᾶτες κακίες, ἀδυναμίες καί ὑπναρᾶς. . . Δέν ἔχω τήν ἀγάπη τοῦ Θεοῦ, δέν ἔχω ἐγκράτεια, δέν ἔχω διάκρισι, δέν ἔχω τίποτε! Τά ἔχασα ὅλα ἐξ αἰτίας τῆς ἀκηδίας μου καί δέν ἔχω κανένα καλό ἔργο σ' αὐτόν ἐδῶ τόν κόσμο.
'Ο 'Απόστολος Παῦλος λέγει στήν ἐπιστολή του πρός 'Εβραίους ὅτι «ὁ Χριστός ἦλθε στόν κόσμο γιά νά σώση τούς ἁμαρτωλούς, ἀπό τούς ὁποίους πρῶτος εἶμαι ἐγώ».
'Εάν ἐκεῖνος, πού ἀνέβηκε μέχρι τρίτου οὐρανοῦ, ἔλεγε ὅτι ἦτο ὁ πρῶτος ἁμαρτωλός, τί νά εἰπῶ ἐγώ; Τί νά εἰπῶ, ἀφοῦ κανένα καλό ἔργο δέν ἔκανα στόν ἅπαντα αἰῶνα;       

65. ῞Οταν πρό ὀλίγων ἐτῶν οἱ ἄνθρωποι ἦσαν ταραγμένοι ὅτι ὁ 'Αντίχριστος ἔρχεται, ὅτι θά ἔλθουν πόλεμοι καί ἄλλα παρόμοια ὁ π. Κλεόπας τούς ἔλεγε μέ δυνατή φωνή:«'Ο Πατήρ εἶναι στό τιμόνι!» Πᾶρτε καί διαβᾶστε τούς στίχους 10-11 τοῦ ψαλμοῦ 32:«Κύριος διασκεδάζει βουλάς ἐθνῶν, ἀθετεῖ δέ λογισμούς λαῶν καί ἀθετεῖ βουλάς ἀρχόντων, ἡ δέ βουλή τοῦ Κυρίου εἰς τόν αἰῶνα μένει, λογισμοί τῆς καρδίας αὐτοῦ εἰς γενεάν καί γενεάν». Κατόπιν τούς ἐνεθάρρυνε λέγοντας: «Μή ταράζεσθε καί μή φοβῆσθε, διότι δέν θά γίνη, ὅπως θέλουν αὐτοί. ῞Ο, τι θέλουν αὐτοί ἄς κάνουν! 'Εσεῖς νά μή φοβῆσθε. Προσεύχεσθε καί κάνετε τό σημεῖο τοῦ Σταυροῦ μέ πίστι καί θά φύγουν οἱ δαίμονες!»

66. ῎Ελεγε ἀκόμη ὁ π. Κλεόπας: «Νά μή κάνης κανένα ἔργο, χωρίς νά τό σφραγίζης μέ τόν Τίμιο Σταυρό! ῞Οταν ἀναχωρῆς γιά ταξίδι, ὅταν ἀρχίζης τό ἔργο σου, ὅταν πηγαίνης νά διδάξης στό σχολεῖο σου, ὅταν εἶσαι μόνος σου ἤ καί μέ ἄλλους μαζί σφράγισε μέ τόν παντοδύναμο Σταυρό τό μέτωπό σου, τό σῶμα σου, τήν καρδιά σου, τά χείλη σου, τά μάτια σου, τά αὐτιά σου καί ὅλα τά μέλη σου νά τά σφραγίζης μέ τό σημεῖο τῆς νίκης τοῦ Χριστοῦ ἐπί τοῦ ῞Αδου. Καί τότε μή φοβᾶσαι ἀπό τά μαγικά ἤ τά ξόρκια καί τούς μάγους. Διότι ὅλα αὐτά λύνονται ἀπό τήν δύναμι τοῦ Σταυροῦ, ὅπως τό κερί λειώνει μπροστά στήν φλόγα τῆς φωτιᾶς καί ὅπως φεύγει ἡ σκόνη στόν ἄνεμο!>

67. Δύο νέοι ἐπαντρεύθηκαν καί ἀπέκτησαν καί παιδιά, ἀλλ'ὅμως δέν ἐγνώριζαν ὅτι εἶναι συγγενεῖς ἐξ αἵματος. 'Ο Πνευματικός τούς συμβούλευσε νά ἐξομολογηθοῦν στόν 'Επίσκοπο τῆς περιοχῆς τους καί νά ἀκολουθήσουν τήν συμβουλή του. Στό διάστημα αὐτό ὁ σύζυγος, ἐστάλη ἀπό ἄλλους ἀνθρώπους νά ζητήση συμβουλή ἀπό τόν π. Κλεόπα, τόν ὁποῖον δέν ἐγνώριζε.
Πηγαίνοντας ἐκεῖνος στόν Γέροντα, δέν ἠμποροῦσε νά τόν πλησιάση, διότι εἶχε περικυκλωθῆ ἀπό πολλούς ἀνθρώπους, ὡς συνήθως. Γι'αὐτό περίμενε νά ἔλθη ἡ σειρά του. Ξαφνικά, ὁ Γέροντας τόν καλοῦσε λέγοντάς του: <'Αντώνιε, ἔλα ἐδῶ>. Αὐτός ἐνόμιζε ὅτι κάποιον ἄλλον ἐφώναζε καί δέν ἐπῆγε. Μετά ἀπό λίγα λεπτά πάλι τόν ἐφώναξε ὁ π. Κλεόπας:<'Αντώνιε, ἔλα ἐδῶ>. 'Ο 'Αντώνιος μή γνωρίζοντας ποιός τόν καλοῦσε, δέν ἐπήγαινε. Τότε ὁ Γέροντας τόν ἐκύτταξε κατάματα καί μέ τό δάκτυλό του τοῦ ἔκανε νόημα νά τόν πλησιάση.
'Ο 'Αντώνιος ξαφνιάσθηκε. Κι ἔλεγε στόν ἑαυτό του: <Πῶς μέ ξέρει αὐτός ὁ πατήρ, ἀφοῦ ποτέ δέν μέ ἔχει ἰδεῖ μέχρι τώρα;  Κατόπιν ὁ π. Κλεόπας τόν συμβούλευσε ἀρκετά καί τόν ἀπέλυσε μέ εἰρήνη.

68. Δύο γυναῖκες κυριευμένες ἀπό τόν διάβολο ἦλθαν στόν π. Κλεόπα.  'Εκεῖνος τίς εὐλόγησε καί τούς εἶπε: <Μετά ἀπό τρία Εὐχέλαια, θά θεραπευθῆτε>. Καί ἔτσι ἔγινε μέ τήν εὐλογία τοῦ Θεοῦ.

  Μετάφρασις-ἐπιμέλεια ὑπό Μοναχοῦ Δαμασκηνοῦ Γρηγοριάτου

Ἱερά Μονή Ὁσίου Γρηγορίου

Ἅγιον Ὅρος Ἄθω

1999

Ἀναβάσεις

13 Νοεμβρίου 2013

__________________________

Διαβάστε τά ὑπόλοιπα πατώντας  Κλεόπας Ηλίε - Ιωαννίκιος Μπάλαν

http://anavaseis.blogspot.gr/2013/11/blog-post_13.html

Ὁ Ἅγιος Πέτρος ὁ Τελώνης. (Μέρος Γ'). Γέροντος Κλεόπα Ἡλιέ

 Ὁ Ἅγιος Πέτρος ὁ Τελώνης. (Μέρος Γ')

 Ἐκλεκτές διηγήσεις καί προσευχές γιά μικρά παιδιά

Μοναχοῦ Δαμασκηνοῦ Γρηγοριάτου

Ἔτσι, παίρνοντας τά χρήματα αὐτά ὁ δοῦλος, ἔφθασε στήν Κωνσταντινούπολι, χωρίς νά εἰπῆ τίποτε σέ κανέναν γιά ὅ,τι εἶχε γίνει καί τά χρήματα τά ἐμοίρασε στούς πτωχούς, κατά τήν ἐντολή τοῦ ἀφεντικοῦ του Πέτρου.
Ἀπό τότε ὁ Πέτρος ὑπηρετοῦσε τόν Ζώϊλο δουλεύντας σκληρά, παρότι δέν ἦταν συνηθισμένος ἀπό παλαιότερα. Ἄλλοτε ἐζύμωνε κι ἔκανε ψωμί στόν φοῦρνο, ἄλλοτε ἐκαθάριζε τό ἀποχωρητήριο τοῦ σπιτοῦ τοῦ Ζώϊλου καί ἄλλοτε έδούλευε στόν κῆπο, σκάβοντας τήν γῆ. Καί μέ ἄλλες ἀκόμη ταλαιπωρίες καί ἀσκήσεις ἐβασάνιζε τό σῶμα του καί ἀπέκτησε μεγάλη ταπείνωσι.
Ἔτσι, βλέποντας ὁ Ζώϊλος ὅτι τό σπίτι του εὐλογήθηκε μέ τά ἔργα τοῦ δούλου του, διότι ἦλθε πολύς πλοῦτος στό σπίτι, ἀγάπησε τόν Πέτρο καί αἰσθανόταν ἐντροπή γιά τήν μεγάλη ταπείνωσι τοῦ δούλου του. Κάποια ἡμέρα τοῦ εἶπε:
-Ἀδελφέ Πέτρε, θέλω νά σέ ἐλευθερώσω ἀπό σήμερα κιόλας καί ἀπ᾿ ἐδῶ καί ἐμπρός θά σέ ἔχω σάν ἀδελφό μου!
Ἀλλά αὐτός δέν ἤθελε νά ἐλευθερωθῆ, ἀλλά νά παραμείνη δοῦλος του.
Καί τόν ἔβλεπε κανείς νά τόν περιγελοῦν οἱ ἄλλοι δοῦλοι, ἄλλοι νά τόν κτυποῦν  καί νά τό  στενοχωροῦν μέ διάφορους τρόπους. Αὐτός ὅμως ὑπέμενε τά πάντα μέ σιωπή. Μία νύκτα ὁ Πέτρος εἶδε στό ὄνειρό του μέ τήν μορφή τοῦ
ἡλίου τόν Σωτῆρα Χριστόν, ὁ Ὁποῖος κρατοῦσε 30 χρυσᾶ ἀργύρια στά χέρια του καί τοῦ εἶπε:
-Μή στενοχωριέσαι, Πέτρε, διότι Ἐγώ δέχθηκα τήν θυσία σου. Ἀγωνίσου ἀκόμη μέχρι τότε πού θέλω Ἐγώ!
Μετά ἀπό μερικά χρόνια μερικοί ἀργυροχόοι ἦλθαν ἀπό τήν Ἀφρική στήν Ἱερουσαλήμ γιά νά προσκυνήσουν τούς Ἁγίους Τόπους. Αὐτούς ἐκάλεσε ὁ Ζώϊλος, τό ἀφεντικό τοῦ Πέτρου, γιά νά τούς φιλοξενήση.
Καί ἐνῶ ἐφιλοξενοῦντο στό σπίτι του, ἄρχισαν νά κυττάζουν τόν Πέτρο καί ἔλεγαν μεταξύ τους:
-Πόσο ὁμοιάζει αὐτός ὁ ἄνθρωπος μέ τόν Πέτρο τόν Τελώνη!
Ὁ Πέτρος τούς ἄκουσε καί κρύφθηκε γιά νά μή τόν γνωρίσουν.
Αὐτοί ὅμως τόν ἀνεγνώρισαν καί ἄρχισαν νά συζητοῦν μέ τόν Ζώϊλο:
-Κύριε Ζώϊλε, ἔχουμε νά εἰποῦμε κάτι μόνο σέ σένα: Νά ξέρης ὅτι μεγάλος ἄνθρωπος σέ ὑπηρετεῖ στό σπίτι σου, διότι ἀλήθεια αὐτός εἶναι ὁ Πέτρος, ὁ ὁποῖος κάποτε εἶχε μεγάλη δύναμι στήν Ἀφρική καί πολλούς δούλους. Μετά ἀπελευθέρωσε ὅλους τούς δούλους του κι αὐτός ἐξαφανίσθηκε. Θά ἤθελα νά τόν πάρω καί νά τό πάω πίσω, διότι στενοχωρήθηκε πολύ ὁ ἔπαρχος τῆς πόλεώς μας, διότι τοῦ ἦταν πολύ ἀπαραίτητος καί μέχρι τώρα δέν ἤξερε κανείς ποῦ εὑρίσκεται.
Ἐκείνη τήν στιγμή ὁ Πέτρος  στεκόταν ἔξω καί ἄκουγε αὐτά τά λόγια τους. Ἀφήνοντας κάτω τό βάζο τό ὁποῖον μετέφερε σ᾿ αὐτούς, ἔτρεξε πρός τήν πόρτα τῆς αὐλῆς μέ σκοπό νά φύγη.
Ἀλλά ὁ πορτάρης ἦταν μουγγός καί κωφός ἀπό τήν γέννησί του καί μόνο μέ νεύματα ἄνοιγε καί ἔκλεινε τήν πόρτα. Ἐπειδή βιαζόταν νά φύγη ὁ δοῦλος τοῦ Θεοῦ Πέτρος, εἶπε στόν μουγγό:
-Βιάζομαι στό Ὄνομα τοῦ Ἰησοῦ Χριστοῦ, ἄνοιξε τήν πόρτα νά φύγω.
Καί ἀμέσως μέ τόν λόγο αὐτόν τοῦ Πέτρου, ὁ μουγγός θαυματουργικά θεραπεύθηκε.
Ὡμίλησε, λοιπόν, ὁ μουγγός καί τοῦ εἶπε:
-Ναί, δέσποτα, θ᾿ ἀνοίξω γρήγορα.
Ἀμέσως ἄνοιξε τήν πόρτα καί ὁ Πέτρος ἐξῆλθε. Μετά ἐπῆγε ὁ πρώην μουγγός στό ἀφεντικό του καί ὡμιλοῦσε ἐνώπιον ὅλων. Ὅλοι τους ἐθαύμαζαν πού τόν ἔβλεπαν νά ὁμιλῆ καί νά ἀκούη. Μετά, ἀφοῦ σηκώθηκε, ἀνεζήτησε τόν Πέτρο, ἀλλά δέν τόν εὑρῆκε. Καί ὁ πρώην μουγγός τούς εἶπε:
-Βλέπετε ποιός εἶναι ὁ μεγάλος δοῦλος τοῦ Θεοῦ, ὁ ὁποῖος μοῦ εἶπε: «Στό Ὄνομα τοῦ Ἰησοῦ Χριστοῦ, σοῦ ζητῶ, ἄνοιξέ μου τήν πόρτα». Καί ἀμέσως εἶδα ὅτι ἀπό τό στόμα μου ἐξῆλθε μία φλόγα σάν φωτιά καί ἄρχισα νά ὁμιλῶ.
Μετά ἀπ᾿ αὐτό τό θαῦμα, σηκώθηκαν ὅλοι τους καί ἔτρεξαν νά τόν συναντήσουν καί νά τόν φέρουν πίσω, ἀλλά δέν τόν εὑρῆκαν. Τότε ὅλοι, ὅσοι ἔμεναν στό σπίτι τοῦ Ζώϊλου, ἦσαν στενοχωρημένοι γιά πολύ καιρό καί ἔλεγαν: «Πῶς δέν ἠξέραμε ἐμεῖς ἀπό πολύ ἐνωρίτερα ὅτι αὐτός ἦταν μεγάλος δοῦλος τοῦ Θεοῦ;» Καί ἐδόξασαν τόν Θεό, ὁ Ὁποῖος ἔχει πολλούς κρυφούς ἐκλεκτούς Του ἐπάνω στήν γῆ.
Ἀποφεύγοντας ὁ Πέτρος τήν δόξα τοῦ κόσμου, ἔφθασε στήν Κωνσταντινούπολι, ὅπου ἔζησε μέ πολλή ταπείνωσι μέχρι τήν κοίμησί του πρός Κύριον, στόν Ὁποῖον ἀνήκει κάθε δόξα στούς αἰῶνες. Ἀμήν.

   Μετάφρασις: Μοναχός Δαμασκηνός Γρηγοριάτης 1998

Ἀναβάσεις

12 Νοεμβρίου 2013

Για να διαβάσετε τα υπόλοιπα πατήστε  Ιστορίες Γέροντος Κλεόπα

 

http://anavaseis.blogspot.gr/2013/11/blog-post_8446.html

Ὁ Ἅγιος Πέτρος ὁ Τελώνης. (Μέρος Β'). Γέροντος Κλεόπα Ἡλιέ

 Ὁ Ἅγιος Πέτρος ὁ Τελώνης. (Μέρος Β')

  Ἐκλεκτές διηγήσεις καί προσευχές γιά μικρά παιδιά

Μοναχοῦ Δαμασκηνοῦ Γρηγοριάτου

Ἔτσι πληγωμένος ψυχικά καί λυπημένος ἔπεσε νά κοιμηθῆ λίγο καί ἰδού, εἶδε κάποιον ὡραῖον στήν ὄψι καί λαμπρότερον ἀπό τόν ἥλιον, πού εἶχε σταυρό στό κεφάλι του καί φοροῦσε τό ροῦχο πού εἶχε δώσει χθές στόν καπετάνιο τόν πτωχό. Τόν ἐρώτησε τόν Πέτρο ἐκεῖνος ὁ φωτόμορφος νέος:
-Γιατί κλαῖς καί στενάζεις, ἀδελφέ;
Κι αὐτός τοῦ ἀπήντησε:
-Πῶς νά μή κλαίω, Δέσποτά μου, διότι αὐτά πού δίνω στούς πτωχούς, πού Ἐσύ μοῦ τά δίνεις, αὐτοί πηγαίνουν καί τά πωλοῦν στήν ἀγορά.
Τότε τοῦ εἶπε Αὐτός πού τοῦ εἶχε ἐμφανισθῆ καί ἦταν ὁ Ἴδιος ὁ Χριστός:
-Ἄραγε γνωρίζεις τό ροῦχο, τό ὁποῖον Ἐγώ φορῶ τώρα;
Καί ὁ τελώνης τοῦ ἀπήντησε:
-Ναί, Δέσποτα, τό γνωρίζω ὅτι ἦταν τό δικό μου, μέ τό ὁποῖο ἐνέδυσα τόν γυμνόν καραβοκύρη.
-Τότε τοῦ εἶπε ὁ Χριστός:
-Μή λυπῆσαι, διότι ἀπό τήν ὥρα πού τό ἔδωσες στόν πτωχό, Ἐγώ τό ἐπῆρα καί τό φορῶ, καθώς τώρα μέ βλέπεις. Ὁπότε νά δοξάζης Ἐμένα γι᾿ αὐτή τήν καλή ἀλλαγή, διότι ἐνέδυσες Ἐμένα, τόν παγωμένο ἀπό τό κρῦο.
Ἀφοῦ συνῆλθε ἀπό τόν ὕπνο του ὁ τελώνης, ἐθαύμασε καί πάλι καί ἄρχισε νά μακαρίζη τούς πτωχούς, λέγοντας πρός τόν ἑαυτό του: «Ἐάν οἱ πτωχοί εἶναι ὁ Χριστός, ὁ Θεός εἶναι ζωντανός, βάζω τώρα αὐτή τήν ἐντολή στόν ἑαυτό μου: «Νά μή πεθάνω μέχρι νά γίνω κι ἐγώ ἕνας σάν κι αὐτούς τούς πτωχούς».
Ὁπότε ἀμέσως ἐμοίρασε ὅλη τήν περιουσία του στούς πτωχούς καί ἐλευθέρωσε τούς δούλους του. Καλῶντας ἕνα δοῦλο, τοῦ εἶπε:
-Ἔχω νά σοῦ εἰπῶ ἕνα μυστικό, τό ὁποῖον νά τό φυλάξης, διότι, ἐάν δέν μοῦ ὑπακούσης καί δέν φυλάξης τήν ἐντολή μου, νά ξέρης ὅτι θά σέ πωλήσω στούς εἰδωλολάτρες.
Καί ὁ δοῦλος τοῦ εἶπε:
-Ὅλα, ὅσα μέ διατάξεις, Δέσποτα, εἶμαι ὑποχρεωμένος νά τά κάμω.
Καί ὁ Πέτρος τοῦ εἶπε:
-Ἄς πᾶμε στήν ἁγία πόλι Ἱερουσαλήμ νά προσκυνήσουμε τόν Ζωηφόρο Τάφο τοῦ Χριστοῦ μας καί ἐκεῖ νά μέ πωλήσης ἐμένα σέ κάποιον ἀνάμεσα στούς χριστιανούς καί τήν ἀξία μου σέ χρήματα νά τά μοιράσης στούς πτωχούς καί σύ μετά ἀπ᾿ αὐτό τό ἔργο θά εἶσαι γιά πάντα ἐλεύθερος.
Ἐξεπλάγη ὁ δοῦλος ἀπ᾿ αὐτή τήν ἀλλόκοτη ἀπόφασι τοῦ ἀφεντικοῦ του καί δέν ἤθελε νά τόν ὑπακούση. Καί τοῦ εἶπε:
-Εἶμαι ὑποχρεωμένος νά πάω μαζί σου στήν Ἁγία Πόλι σάν ἕνας δοῦλος σου, ἀλλά γιά νά σέ πωλήσω, ἐσένα τόν άφέντη μου, δέν γίνεται. Δέν μπορῶ νά κάνω ποτέ αὐτό τό ἔργο.
Καί ὁ Πέτρος τοῦ εἶπε:
-Ἐάν ἐσύ δέν μέ πωλήσης, νά ξέρης ὅτι θά σέ πωλήσω ἐγώ ἐσένα στούς εἰδωλολάτρες, καθώς καί προηγουμένως σοῦ εἶπα.
Ἔφθασαν στήν Ἱερουσαλήμ. Ἐκεῖ ἀφοῦ ἐπροσκύνησαν τόν Πανάγιο Τάφο καί ὅλους τούς Ἁγίους Τόπους, εἶπε ὁ Πέτρος πρός τόν δοῦλο του:
-Πώλησέ με τώρα ἐμένα, γιά νά μή σέ πωλήσω ἐγώ στούς βαρβάρους καί μείνης στά χέρια τους αἰχμάλωτος μέχρι θανάτου σου.
Ὁπότε, βλέποντας ὁ δοῦλος τήν ἀμετακίνητη ἀπόφασι τοῦ κυρίου του, τοῦ ἔκανε ὑπακοή. Καί ἄλλαξαν μεταξύ τους τά ροῦχα τους. Ὁ Πέτρος ἐφόρεσε τοῦ δούλου του καί ὁ δοῦλος τοῦ ἀφεντικοῦ του. Ἀφοῦ εὑρῆκε ὁ δοῦλος ἕναν ἄνθρωπο θεοφοβούμενο, ἀργυροχόο στόν ἐπάγγελμα μέ τό ὄνομα Ζώϊλο, τοῦ εἶπε:
-Ἄκουσέ με, ἀδελφέ Ζώϊλε, καί ἀγόρασε ἀπό μένα ἕναν καλόν δοῦλον. Δέν θά εὕρης ἄλλον καλλίτερον ἀπ᾿ αὐτόν καί δέν θά μετανοιώσης, ἐπειδή τόν ἀγόρασες.
Βλέποντας ὁ ἀργυροχόος τόν Πέτρο ὅτι δέν δείχνει νά ξέρη ἀπό ἐργασία, εἶπε στόν δοῦλο τοῦ Πέτρου:
-Ἀδελφέ, θέλω νά μέ πιστεύσης ὅτι ἔχω πτωχύνει καί δέν ἔχω νά σοῦ δώσω γι᾿ αὐτόν.
Καί ὁ δοῦλος τοῦ εἶπε:
-Νά γνωρίζης ἀπό μένα ὅτι εἶναι πολύ ἐργατικός καί πολύ πιστός χριστιανός. Ὑπακούει σέ ὅ,τι τόν διατάξεις καί τελειώνει τά πάντα μέ βιασύνη. Δανείσου τά χρήματα ἀπό κάποιον καί ἀγόρασέ τον διότι εἶναι πολύ καλός καί ὁ Θεός θά σέ εὐλογῆ μέσῳ αὐτοῦ.
φοῦ ἐπίστευσε στά λόγια του ὁ Ζώϊλος, ἐπῆρε ἀπό κάποιον φίλο του χρήματα 30 χρυσᾶ φλωρία καί ἀγόρασε τόν Πέτρο ἀπό τόν δοῦλο του μή γνωρίζοντας τό μεγάλο μυστήριο.

  Μετάφρασις: Μοναχός Δαμασκηνός Γρηγοριάτης 1998

Ἀναβάσεις

  11 Νεομβρίου 2013

 

Για να διαβάσετε τα υπόλοιπα πατήστε  Ιστορίες Γέροντος Κλεόπα

   

http://anavaseis.blogspot.gr/2013/11/blog-post_6825.html

Ὁ Ἅγιος Πέτρος ὁ τελώνης. (Μέρος Α'). Γέροντος Κλεόπα Ἡλιέ

Ὁ Ἅγιος Πέτρος ὁ τελώνης. (Μέρος Α').

 Ἐκλεκτές διηγήσεις καί προσευχές γιά μικρά παιδιά

Μοναχοῦ Δαμασκηνοῦ Γρηγοριάτου

Στά μέρη τῆς Ἀφρικῆς ζοῦσε κάποτε ἕνας τελώνης μέ τό ὄνομα Πέτρος. Ἦταν πολύ τσιγκούνης, διότι οὐδέποτε εἶχε ἐλεήσει τούς πτωχούς, οὔτε ποτέ σκεπτόταν τόν θάνατο καί οὔτε ἐπήγαινε στήν ἐκκλησία. Ἔτσι αὐτός, ἐβούλωνε τά αὐτιά του, μπροστά σ᾿ αὐτούς πού τοῦ ζητοῦσαν ἐλεημοσύνη. Καί ὁ Φιλάνθρωπος Θεός, ὁ Ὁποῖος δέν θέλει τόν θάνατο τοῦ ἁμαρτωλοῦ, ἀλλά φροντίζει γιά τήν σωτηρία ὅλων, μέ μία καλωσύνη τοῦ Πέτρου τόν ἔφερε στήν σωτηρία. Καί ἰδού πῶς:
Κάποια φορά  ἀρκετοί πτωχοί καί πεινασμένοι ἐστέκοντο σ᾿ ἕνα δρομάκι καί ἄρχισαν νά ἐπαινοῦν τούς  ἐλεήμονες καί νά προσεύχωνται στόν Θεό γι᾿ αὐτούς, ἐνῶ κατηγοροῦσαν τούς ἀνελεήμονες. Ἔφθασε αὐτός ὁ λόγος τῶν πτωχῶν καί στά αὐτιά τοῦ Πέτρου γιά τόν ὁποῖον ἔλεγαν ὅτι εἶναι μέγας τσιγκούνης καί ὅτι διώχνει κάθε πτωχό πού θά πάη νά τοῦ ζητήση ψωμί.
Καί μεταξύ τους οἱ πτωχοί ἐρωτοῦσαν ὁ ἕνας τόν ἄλλον, ἐάν ἐπῆραν ποτέ ψωμί ἀπό τά χέρια τοῦ Πέτρου. Καί ὅλοι ἔλεγαν ὅτι δέν ἐπῆρε κανένας ἀπ᾿ αὐτόν κάτι. Μετά σηκώθηκε ἕνας πτωχός ἀνάμεσά τους καί τούς εἶπε:

-Τί μοῦ δίνετε καί ἐγώ θά πάω τώρα νά πάρω ἀπ᾿αὐτόν ἐλεημοσύνη;
Καί ἔβαλαν στοίχημα μεταξύ τους. Ἄλλοι εἶπαν ὅτι δέν θά πάρη καμμία ἐλεημοσύνη ἀπ᾿ αὐτόν τόν τελώνη, ἀλλά ἐκεῖνος ὁ πτωχός τούς εἶπε ὅτι θά τούς τό δώσει διπλό, ὅ,τι καί νά τοῦ δώση ὁ τελώνης.
Ἐπῆγε λοιπόν ὁ πτωχός καί στάθηκε στήν πόρτα τοῦ Πέτρου. Βγῆκε κάποια στιγμή ἀπό τήν αὐλή τοῦ σπιτιοῦ του ὁ Πέτρος μέ τό γαϊδουράκι του φορτωμένο ψωμιά. Ὁ πτωχός, ὅταν τόν εἶδε, ἄρχισε νά τοῦ βάζη μετάνοιες καί τοῦ ζητοῦσε ἐλεημοσύνη κλαίγοντας.
Τότε ὁ Πέτρος, γνωστός γιά τήν δυστροπία του, ἔψαχνε νά βρῆ κάτι γιά νά τραυματίση τόν πτωχό καί μέ βία νά τόν ἀπομακρύνη. Καί μή εὑρίσκοντας μία πέτρα, ἅρπαξε ἀπό τά τσουβάλια ἕνα ψωμί καί τό πέταξε στόν πτωχό γιά νά τόν κτυπήση.
Καί πράγματι τόν κτύπησε στό μάγουλο. Τότε ὁ πτωχός ἐπῆρε τό ψωμί στά χέρια του καί ἐπῆγε χαρούμενος στούς συντρόφους του, λέγοντάς τους ὅτι ὁ Πέτρος μέ τά ἴδια του τά χέρια τοῦ ἔδωσε αὐτό τό ψωμί καί ὅλοι ἐδόξασαν τόν Θεό, διότι ὁ Πέτρος ἔγινε ἐλεήμων.
Τήν δεύτερη ἡμέρα ἀσθένησε ὁ Πέτρος καί ἐπλησίασε πρός τόν θάνατον. Εἶδε ὄραμα καί εἶδε τόν ἑαυτό του νά τόν καλοῦν στήν Κρίσι τοῦ Θεοῦ. Ἐκεῖ ἦταν μία ζυγαριά. Στό ἕνα μέρος της ἔβαζαν τά καλά τους ἔργα οἱ ἄνθρωποι καί κυκλικά ὑπῆρχε πλῆθος δαιμόνων, ἐνῶ στό ἄλλο μέρος ἐστέκοντο πλῆθος φωτεινῶν ἀγγέλων.
Ὁπότε οἱ δαίμονες ἔβαλαν ὅλα τά κακά του ἔργα πού εἶχε κάνει στήν ζωή του ὁ Πέτρος ἐπάνω στήν μπαλάντζα. Οἱ ἄγγελοι δέν εὑρῆκαν τίποτε ἀπό τά καλά ἔργα τοῦ Πέτρου γιά νά τό βάλουν πρός τό μέρος τους. Ἐστέκοντο οἱ ἄγγελοι λυπημένοι καί ἔλεγαν ὁ ἕνας πρός τόν ἄλλον:
-Ἐμεῖς δέν ἔχουμε τίποτε ἐδῶ!
Τότε εἶπε ὁ ἕνας ἀπ᾿ αὐτούς:
-Εἶναι ἀλήθεια ὅτι δέν ἔχουμε τίποτε, ἐκτός ἀπό ἐκεῖνο τό ψωμί πού ἔδωσε ὁ Πέτρος στόν Χριστό (στόν πτωχό), πρίν ἀπό δύο ἡμέρες, ἔστω καί χωρίς τήν θέλησί του!
Ἔτσι ἔβαλαν τό ψωμί στό ἄλλο μέρος τῆς ζυγαριᾶς καί ἔγειρε πρός τό μέρος τῶν ἀγγέλων. Τότε εἶπαν οἱ ἄγγελοι πρός τόν Πέτρο τόν Τελώνη:
Πήγαινε, πτωχέ Πέτρε, καί πρόσθεσε καί ἄλλο ψωμί ἐπάνω σ᾿ αὐτό πού ἔδωσες στόν πτωχό προχθές γιά νά μήν ἁρπάξουν τήν ψυχή σου οἱ σκοτεινοί δαίμονες καί σέ ρίξουν στά αἰώνια βάσανα!
Ὅταν ἐξύπνησε ὁ Πέτρος, ἦταν ὅλος ταραγμένος καί ἱδρωμένος ἀπό τό ὄραμα πού εἶδε. Ὅταν ἦλθε στόν ἑαυτό του σκεπτόταν τί ἦταν αὐτά πού εἶδε. Ἐκατάλαβε ὅτι τό ὄραμα δέν ἦταν φαντασία του, ἀλλά ἀληθινό, διότι εἶδε ὅλες τίς ἁμαρτίες του πού εἶχε κάνει ἀπό τήν νεότητά του, τίς ὁποῖες τώρα εἶχε ξεχάσει. Εἶδε ὅτι ὅλα τά κακά του τά ἔβαλαν οἱ δαίμονες ἐπάνω στήν πλάστιγγα. Καί ἔλεγε στόν ἑαυτό του παραξενεμένος:
-Ἐάν ἕνα ψωμί πού ἐπέταξα καί ἐκτύπησα στό μάγουλό του τόν πτωχό, μέ βοήθησε τόσο πολύ, ὥστε δέν μ᾿ ἐπῆραν οἱ δαίμονες μέ τό μέρος τους, πόσο πολύ μεγαλύτερη ἐλεημοσύνη μέ πραότητα καί ἐπιμέλεια θά πρέπει νά κάνω καί νά μοιράσω τά πλούτη μου ἀνάμεσα στούς πτωχούς γιά νά βρῶ ἔλεος ἀπό τόν Κύριο;
Καί ἀπό τότε ἄρχισε νά κάνη πολλή ἐλεημοσύνη, ὥστε δέν ἤθελε νά κρατήση τίποτε γιά τόν ἑαυτό του, καθώς θά ἰδοῦμε καί παρακάτω.
Κάποια φορά πηγαίνοντας στό τελωνεῖο του γιά τήν δουλειά του, τόν συνάντησε ἕνας καπετάνιος, ὁ ὁποῖος εἶχε πτωχύνει καί εἶχε μείνει χωρίς κάτι, ἐξ αἰτίας τοῦ ναυαγίου τοῦ πλοίου του. Πέφτοντας ἐκεῖνος στά πόδια τοῦ Πέτρου τοῦ ζητοῦσε ἐλεημοσύνη καί τό ροῦχο του γιά νά σκεπάση τήν γυμνότητά του, διότι εἶχε πολλή παγωνιά.
Τότε ὁ Πέτρος, ἐπειδή εἶχε ἀρνηθῆ τελείως τήν κακή συνήθεια τῆς τσιγκουνιᾶς, ἔβγαλε τό ἐπανωφοριό του, πού ἦταν πολύτιμο καί βαρύτιμο, καί τοῦ τό ἔδωσε. Ὁ καραβοκύρης ντροπιάσθηκε πού ὁ ἄνθρωπος ἔβγαλε τό παλτό του, τόσο ἀκριβό καί τοῦ τό ἔδωσε. Τό ἐπῆρε εὐχαριστῶντας καί τό ἐπῆγε σ᾿ ἕναν ἔμπορο γιά νά τό πωλήση. Ἐπιστρέφοντας ἀπό τήν δουλειά του ὁ Πέτρος, ἐπέρασε ἀπό τήν ἀγορά καί εἶδε τό παλτό του νά κρέμεται γιά πώλησι. Στενοχωρήθηκε πάρα πολύ καί πηγαίνοτας στό σπίτι του δέν ἔφαγε τίποτε ἀπό τήν θλίψι του. Κλειδώθηκε στό σπίτι του καί κλαίοντας καί στενάζοντας, εἶχε στραφῆ πρός τόν ἑαυτό του καί ἔλεγε: «Δέν δέχθηκε ὁ Θεός τήν ἐλεημοσύνη μου! Δέν ἤμουν ἄξιος γιά νά μέ μνημονεύη ἐκεῖνος ὁ πτωχός!»

  Μετάφρασις: Μοναχός Δαμασκηνός Γρηγοριάτης 1998

Ἀναβάσεις

9  Νεομβρίου 2013

Για να διαβάσετε τα υπόλοιπα πατήστε  Ιστορίες Γέροντος Κλεόπα

 

 http://anavaseis.blogspot.gr/2013/11/blog-post_4147.html

Ἕνα παράδειγμα πνευματικῆς σοφίας. (Μέρος Β'). Γέροντος Κλεόπα Ἡλιέ

Ἕνα παράδειγμα πνευματικῆς σοφίας. (Μέρος Β').

 Ἐκλεκτές διηγήσεις καί προσευχές γιά μικρά παιδιά

Μοναχοῦ Δαμασκηνοῦ Γρηγοριάτου

Καί ἐθαύμασε πολύ αὐτός ὁ κυνηγός μέ τά λόγια τοῦ ἀηδονιοῦ καί τό ἀπελευθέρωσε ἀπό τό κλουβί. Ἀλλά αὐτό τό ἀηδόνι, ὄντας σοφό ἀπό τόν Θεό, ἤθελε νά ἰδῆ ἐάν αὐτός ὁ ἄνθρωπος ὠφελήθηκε ἔστω καί λίγο ἀπ᾿ αὐτές τίς διδασκαλίες του ἤ ὄχι. Ἄρχισε νά πετᾶ ψηλά, ὅπου δέν μποροῦσε νά φθάση ὁ κυνηγός καί τοῦ εἶπε:
Ὤ, πόσο κακός γίνεται ὁ ἄνθρωπος χωρίς συμβουλή καί χωρίς μυαλό! Ἔε, ἄνθρωπε, πόση περιουσία ἔχασες σήμερα, διότι στήν κοιλιά μου εἶναι ἕνα μεγάλο μαργαριτάρι, σάν τό αὐγό τοῦ ἀετοῦ!
Ὁ κυνηγός, ὅταν ἄκουσε αὐτό τόν λόγο τοῦ ἀηδονιοῦ, λυπήθηκε πάρα πολύ διότι ἐλευθέρωσε τό πουλί. Προσπάθησε καί πάλι νά τό πιάση. Καί τοῦ εἶπε μέ πονηρία:
-Ἔλα στό σπίτι μου καί θά σέ φιλοξενήσω καλά καί πάλι θά σέ ἀφήσω νά φύγης.
Καί τό ἀηδόνι τοῦ ἀπήντησε:
-Ἤθελα νά ἰδῶ τί διδάχθηκες ἀπ᾿ αὐτά πού σοῦ εἶπα καί σοῦ ἔδειξα μέ τό ἔργο τί παθαίνει αὐτός πού δέν ἀκούει καί δέν ἐκπληρώνει τά λόγια τῆς σοφίας. Καί ἰδού τώρα ἐγνώρισα ὅτι δέν διδάχθηκες τίποτε ἀπό τό μάθημα πού σοῦ ἔδωσα.
Πρῶτα σοῦ εἶπα νά μήν εἶσαι λαίμαργος, διότι ἡ λαμαργία σκοτίζει τόν νοῦ, ἀλλά ἐσύ τώρα ἄκουσες γιά τό μαργαριτάρι καί προσπάθησες καί πάλι νά μέ πιάσης. Ἔτσι μοῦ ἔδειξες ὅτι σκοτίσθηκες στόν νοῦ, ἔκανες ὅ,τι ἔκανες μέ ἀπερισκεψία καί ἀνοησία καί κατεπάτησες ἀκόμη ἄλλες δύο συμβουλές μου πού σοῦ ἔδωσα.
Δέν σοῦ εἶπα νά μήν ἁπλώνης νά πιάσης ἐκεῖνο πού δέν μπορεῖς νά τό πιάσης;  Καί ἰδού, δέν σκέφθηκες ὅτι ἐγώ πετῶ στόν αἰθέρα, ὅπου ἐσύ δέν μπορεῖς νά μέ φθάσης καί ἀναπηδοῦσες πρός ἐμένα. Καί ἐνῶ εἶδες ὅτι δέν μπορεῖς νά μέ φθάσης, ἡ λαιμαργία σοῦ προκάλεσε ὀργή. Ἀλλά ἀκόμη σέ ἔκαμε ψεύτη καί πονηρό γιά νά μέ ἐξαπατήσης καί νά μέ πιάσης.
Ἄραγε δέν σοῦ εἶπα ἐγώ κι αὐτό ὅτι δέν πρέπει νά πιστεύης σέ ψέμματα; Καί ἰδού τώρα ἔμαθα ὅτι ὁ νοῦς σου σκοτίσθηκε τελείως, διότι ἐπίστευσες ὅτι στήν κοιλιά μου ὑπάρχει ἕνα μαργαριτάρι, μεγαλύτερο ἀπό τό σῶμα μου καί δέν συλλογίσθηκες ὅτι ἐγώ εἶμαι μικρότερο ἀπό τό αὐγό τοῦ ἀετοῦ.
Λοιπόν, ζήτησε, ὦ ἄνθρωπε, νά κατευθύνης τήν ζωή σου καί νά μή κάνης ἔργα ἐντροπῆς γιά νά μή πέσης καί στά μεγαλύτερα ἁμαρτήματα.
Αὐτά τοῦ εἶπε τό ἀηδόνι καί ἐπέταξε καί πάλι ψηλά, ἐνῶ ὁ κυνηγός ἔμεινε
ἐντροπιασμένος γιά τήν ἔλλειψι πνευματικῆς του σοφίας.
Γι᾿ αὐτό δέν πρέπει νά αἰχμαλωτιζώμεθα ἀπό τήν λαιμαργία, οὔτε καί ἀπό ἄλλα πάθη, διότι τότε ὁ νοῦς μας σκοτίζεται καί θά στερηθοῦμε τοῦ φωτός τοῦ Ἁγίου Πνεύματος. Τότε σίγουρα θά πέσουμε καί σέ ἄλλα ἁμαρτήματα, ὅπως στήν ὀργή, στήν ταραχή, στήν πονηρία, στήν ὀκνηρία, στό ψεῦδος καί στήν κακία. Ἀκόμη τά ψέμματα τῶν ἄλλων θά τά πιστεύσουμε ὡς ἀληθινά μέ εὐκολία, διότι στόν νοῦ μας δέν θά ὑπάρχει τό φῶς τῆς ἀληθείας.
Λοιπόν, νά ἔχουμε μέσα μας μεγάλο φόβο Θεοῦ καί νά προσέχουμε νά μή πέσουμε στό σκοτάδι τῶν ἁμαρτιῶν. Ἐάν ἀπό τήν ἀπροσεξία καί ἐπιπολαιότητά μας, γλυστρᾶμε πρός κάποιο ἁμάρτημα, νά διώχνουμε ἀπό μέσα μας τό σκοτάδι μέ τήν ἐγκατάλειψι τῶν κακῶν ἔργων καί μέ ἀποφασιστικότητα γιά νά μή λυπήσουμε τό Ἅγιο Πνεῦμα μέ τίς ἁμαρτίες μας. Ἐάν τό λυπήσουμε, τότε μέ τήν ἐξομολόγησι, τήν προσευχή καί τήν ἐφαρμογή τῶν ἐντολῶν τοῦ Θεοῦ θά ἐπανέλθουμε καί πάλι κοντά στήν Χάρι τοῦ Ἁγίου Πνεύματος.
Μέ τήν ἐπιτέλεσι τῶν καλῶν ἔργων, ὁ ἄνθρωπος, ὅσο ἁμαρτωλός καί νά εἶναι, ἔρχεται στό φῶς τῆς γνώσεως καί πλησιάζει τόν Θεό καί ἀπό ἄνθρωπος σκοτεινός καί ἁμαρτωλός γίνεται ἐκλεκτό δοχεῖο τοῦ Θεοῦ καί υἱός τῆς Βασιλείας τῶν οὐρανῶν καί στήν καρδιά του ἀκτινοβολεῖ τό φῶς τῆς Χάριτος τοῦ Ἁγίου Πνεύματος.

    Μετάφρασις: Μοναχός Δαμασκηνός Γρηγοριάτης 1998

Ἀναβάσεις

6  Νεομβρίου 2013

Για να διαβάσετε τα υπόλοιπα πατήστε  Ιστορίες Γέροντος Κλεόπα

http://anavaseis.blogspot.gr/2013/11/blog-post_7061.html

῎Εργα καί διδακτικοί Λόγοι τοῦ π. Κλεόπα. (Μέρος ΣΤ')

 ῎Εργα καί διδακτικοί Λόγοι τοῦ π. Κλεόπα. (Μέρος ΣΤ')

Ἡ ζωή καί οἱ ἀγῶνες τοῦ Γέροντος π. Κλεόπα Ἡλίε

 π.Ἰωαννίκιος  Μπάλαν

51. Πάλιν ἔλεγε ὁ Γέροντας σ' ἕνα ἀπό τούς μαθητάς του:«῞Οταν θά σταθῆς 9 χρόνια στό μοναστήρι καί θά ἀκοῦς ἑπτά κτυπήματα τήν ἡμέρα (τόν κόπανο γιά τήν ἔναρξι τῶν ἑπτά καθημερινῶν ἐκκλησιαστικῶν 'Ακολουθιῶν) καί φαγητό μία φορά τήν ἡμέρα, τότε θά εἶσαι καλός μοναχός!»

52. ῞Ενας ἀδελφός ἐρώτησε τόν π. Κλεόπα, πῶς ἠμπορεῖ νά σωθῆ. 'Ο Πατήρ τοῦ ἀπήντησε:
-'Υπομονή, ὑπομονή, ὑπομονή! καί ὅταν σοῦ φανεῖ ὅτι τήν ἀπέκτησες, ἄρχισε ἀπό τήν ἀρχή: 'Υπομονή, ὑπομονή, ὑπομονή.
Καί ὁ ἀδελφός τόν ἐρώτησε:
-Γιά πιό πρᾶγμα νά ὑπομένω;
-Νά ὑπομένης ὅλες τίς ἐπιπλήξεις καί ὅλες τίς ἀτιμίες γιά τήν ἀγάπη τοῦ Χριστοῦ!

53. ῞Ενας πατήρ τόν ἐρώτησε πάλι:
-Πότε μπορῶ νά γίνω σαλός γιά τόν Χριστό;
-Μετά ἀπό 40 χρόνια μοναχικῆς ζωῆς!

54. ῎Αλλοτε ἐδίδασκε τούς 'Αδελφούς ὡς ἑξῆς:
«῞Ολα σ' αὐτή τήν ζωή εἶναι παροδικά! Νά φροντίζετε  πολύ γιά τήν ψυχή σας, νά ἐξομολογῆσθε, νά κοινωνῆτε, νά ἔχετε καθαρή ζωή, νά κάνετε ἐλεημοσύνη, νά κάνετε ἀπ' ὅλα, ὅσα μπορεῖτε καί νά ζῆτε μέ ἀγάπη οἱ μέν πρός τούς δέ, διότι ἡ ἀγάπη οὐδέποτε πεθαίνει!»

55. Σ'  ἄλλους Πατέρας ἔλεγε:
«'Από τήν κόλασι κανείς δέν μπορεῖ νά μᾶς βγάλη, παρά μόνο τό ἔλεος τοῦ Θεοῦ καί τά καλά μας ἔργα.»

56. ῎Ελεγε καί αὐτά: «Νά εἶσθε πρός τόν Θεό μέ τήν καρδιά τοῦ υἱοῦ, πρός τόν ἑαυτό σας μέ τόν νοῦ τοῦ δικαστοῦ καί πρός τόν πλησίον σας νά στέκεσθε μέ τήν καρδιά τῆς μητέρας».

57. ῎Ελεγε πάλι ὁ Γέροντας: «Τό διακόνημα χωρίς προσευχή μοιάζει μέ τό ἡμεροκάματο ἑνός ἐργάτη, ἐνῶ αὐτός πού κάνει τό διακόνημά του μαζί μέ προσευχή, ἐπιτελεῖ λειτουργία».

58. ῎Ελεγε πάλι: «'Η ταπείνωσις γεννᾶται ἀπό τήν ἀγόγγυστη ὑπακοή».

59. ῎Ελεγε πάλιν: «'Η προσευχή δέν προσδιορίζεται ἀπό τόν χρόνο καί τόν τόπο. Αὐτή εἶναι ἡ τροφή τῆς ψυχῆς».

60. ῞Ενας ἀδελφός ἀπό τό μοναστήρι ταράχθηκε διότι ἦλθαν μερικά παιδιά ἐκεῖ, ἔκαναν ἀταξίες κι ἔτρεχαν στούς γύρω λόφους. Βλέποντας τόν π. Κλεόπα, τόν ἐρώτησε τί νά κάνη. Καί ὁ Γέροντας τοῦ εἶπε: «Μή δίνης σημασία& κι ἐσύ δέν ἤσουν κάποτε παιδί;  'Εμένα τά παιδιά μοῦ εἶναι πολύ ἀγαπητά, διότι εἶναι σάν ἄγγελοι! Καί φοβοῦμαι μή πέσουν καί σπάσουν κανένα ἀπό αὐτά τό χέρι ἤ τό πόδι τους. Αὐτά τ' ἀγάπησε καί ὁ Χριστός καί εἶπε στούς Μαθητάς του: «῎Αφετε τά παιδία ἐλθεῖν πρός με καί μή κωλύετε αὐτά& τῶν γάρ τοιούτων ἐστιν ἡ Βασιλεία τῶν οὐρανῶν». 

61. ῎Ελεγε ὁ π. Κλεόπας κι αὐτά τά λόγια: «Μή δώσης συμβουλή σέ κάποιον πρίν ζήσης πολύ καιρό μαζί του! Αὐτός πού συμβουλεύει κάποιον χωρίς πρίν νά τόν ἔχη ζήσει, ὁμοιάζει μέ μία πηγή  νεροῦ ζωγραφισμένη στό τοῖχο». 'Ενῶ αὐτός πού ὁμιλεῖ ἀπό τήν πεῖρα του, ὁμοιάζει μέ μία ζωντανή πηγή>.

62.  ῞Ενας ἀδελφός ἐρώτησε τόν π. Κλεόπα:
-Τί νά κάνω γιά νά σωθῶ πάτερ;
Καί ὁ Γέροντας τοῦ εἶπε:
-῎Ακουσε, ἀδελφέ. 'Εσύ ξέρεις νά προσεύχεσαι, ξέρεις νά πηγαίνης στήν ἐκκλησία, ξέρεις νά νηστεύεις, ξέρεις νά κάνης ἐλεημοσύνη, ξέρεις ὅλες τίς ἐντολές τοῦ Θεοῦ. Μόνο νά θέλης νά τίς ἐφαρμόσης, διότι διαφορετικά δέν ἠμπορεῖς νά σωθῆς!

  Μετάφρασις-ἐπιμέλεια ὑπό Μοναχοῦ Δαμασκηνοῦ Γρηγοριάτου

Ἱερά Μονή Ὁσίου Γρηγορίου

Ἅγιον Ὅρος Ἄθω

1999

Ἀναβάσεις

 4 Σεπτεμβρίου  2013

__________________________

Διαβάστε τά ὑπόλοιπα πατώντας  Κλεόπας Ηλίε - Ιωαννίκιος Μπάλαν

http://anavaseis.blogspot.gr/2013/11/blog-post_4.html

῎Εργα καί διδακτικοί Λόγοι τοῦ π. Κλεόπα. (Μέρος Ε')

 ῎Εργα καί διδακτικοί Λόγοι τοῦ π. Κλεόπα. (Μέρος Ε')

Ἡ ζωή καί οἱ ἀγῶνες τοῦ Γέροντος π. Κλεόπα Ἡλίε

 π.Ἰωαννίκιος  Μπάλαν

41. ῞Ενας πατήρ ἐρώτησε τόν Γέροντα πῶς νά προσεύχεται κι ἐκεῖνος τοῦ εἶπε:
-Πρῶτα προσεύχου μέ τό στόμα κι ἀπό τό στόμα ἡ προσευχή περνάει στόν νοῦ καί κατόπιν στήν καρδιά. 'Αλλά γι'αὐτή τήν ἐργασία χρειάζεται πολλή ἐργασία καί κόπος, πολλά δάκρυα καί τήν Χάρι τοῦ 'Αγίου Πνεύματος!

42. -Πάτερ Κλεόπα, δώστε μου μία ὠφέλιμη συμβουλή! τοῦ εἶπε ἕνας πατήρ καί ὁ Γέροντας τοῦ εἶπε:
-Μή ξεχνᾶς τόν θάνατο. Τόν θάνατο, τόν θάνατο, τόν θάνατο! 'Ο φόβος τοῦ θανάτου μᾶς φυλάγει ἀπό κάθε ἁμαρτία.

43. Εἶπε ὁ Γέροντας σ' ἕνα ἀδελφό:
-'Ετοιμάσου γιά πειρασμούς, νά δεχθῆς ξύλο, νά πεινάσης καί νά διψάσης. Λοιπόν, ἐάν σέ ἀπομακρύνουν ἀπ' ἐδῶ, μή φεύγης! Νά σταθῆς στήν πόρτα τοῦ Μοναστηριοῦ καί, ἐάν σέ πάρη ἡ ἀστυνομία, νά γυρίσης ὀπίσω καί νά πεθάνης στό Μοναστήρι!



44. ῞Ενας ἀδελφός τόν ἐρώτησε:
-Πῳς πρέπει νά ἑτοιμάζωμαι γιά τό Μοναστήρι; 
-῞Οταν ἔλθης στό Μοναστήρι, ἔτσι πρέπει νά ἔλθης: Νά εἶσαι ἀποφασισμένος νά ὑπομένης τόν θάνατο κάθε ἡμέρα ἀπό ὅλους!

45. ῞Ενας ἀδελφός εἶπε στόν Γέροντα:
-Δέν ἠμπορῶ νά προσεύχωμαι ἀρκετά! Τί νά κάνω;
-Δέν ἀκοῦς τί λέγει ὁ 'Απόστολος;  «'Αδιαλείπτως προσεύχεσθε!» Συνεπῶς, προσεύχου, ὅσο περισσότερο ἠμπορεῖς ἡμέρα καί νύκτα καί θά αἰσθάνεσαι τήν Χάρι τοῦ 'Αγίου Πνεύματος στήν καρδιά σου!

46. ῞Ενας Χριστιανός ἐρώτησε τόν π. Κλεόπα:
-Πάτερ, ἡ γυναῖκα μου αὐτοκτόνησε, ὅταν ἦτο μόνη της στό δωμάτιό της. Τήν εὑρῆκα κρεμασμένη. 'Ημπορῶ νά τήν μνημονεύω μαζί μέ τούς ἄλλους νεκρούς στό σπίτι μου καί στήν ἐκκλησία; 
Τότε ὁ Γέροντας τῆς εἶπε κατηγορηματικά:
-῎Οχι! Δέν ἔχομεν ἄδεια νά μνημονεύουμε κανέναν ἀπ' αὐτούς πού αὐτοκτόνησαν, ἔστω καί νά εἶναι στενοί συγγενεῖς μας. Τούς ἀφήνουμε ἐξ ὁλοκλήρου στό ἔλεος τοῦ Θεοῦ! Εἶναι δυνατόν νά μνημονεύωνται στήν 'Ακολουθία μόνο αὐτοί πού ἔπασχαν ἀπό ψυχολογικά προβλήματα.

47. ῞Ενας ἄλλος ἀδελφός εἶπε στόν Γέροντα:
-Πάτερ, ἐάν εἴμεθα στήν φυλακή διά τήν Πίστιν μας καί, ἐάν μᾶς ἀλλάξουν τόν σταθερό λογισμό μας διά ὑπνωτισμοῦ καί ἄλλων μέσων, ἔχουμε κάποια ἐνοχή;
-Δέν ἠμπορεῖ νά σέ ἀλλάξη κανείς, ἐάν στήν καρδιά σου ἔχεις τόν Χριστό. . . 'Αλλά πρέπει νά εἶσαι σέ κάποιο βαθμό ἐσωτερικῆς προσευχῆς. ῞Οταν λέγης:«Κύριε 'Ιησοῦ Χριστέ. . . .» τρέμει ὅλη ἡ κόλασις, μόνο νά τήν λέγης ἀπό τήν  καρδιά σου!

48. Πόσες στολές ρούχων πρέπει νά ἔχη ὁ μοναχός; Τόν ἐρώτησε κάποιος.
-Δύο σειρές ρούχων εἶναι ἀρκετές! Τί; Θέλεις νά γίνης ἐρημίτης μέ μία καρότσα ροῦχα;  'Ενῶ, ὅταν σχίζωνται νά βάζης ἅνα μπάλωμα κίτρινο,  κόκκινο ἤ πράσινο ἀναλόγως!. . .

49. Πρός τούς τεμπέληδες μοναχούς ἔλεγε ὁ Πατήρ:
-«Σήκω ἀλήτη, δηλαδή σῶμα, στήν δουλειά καί ἐσύ νοῦ στά πόδια τοῦ Κυρίου, δηλαδή στήν προσευχή. . . »

50. Μία φορά ἦλθε ἕνας ἀδελφός στόν π. Κλεόπα. 'Αφοῦ τόν εἶχε ἀκούσει πάρα πολλές φορές, μετά τόν ἐρώτησε: Πάτερ, τί νά κάνω γιά νά σωθῶ; Καί ὁ Πατήρ, ὁ ὁποῖος ἐγνώριζε τήν καρδιά του, τοῦ ἔδωσε μία ἀπάντησι στά μέτρα του, λέγοντάς του: «Κάνε ὅ, τι ξέρεις καί θά σωθῆς!»  Τότε αὐτός ἐξετάζοντας τόν ἑαυτό του ἀντελήφθηκε ὅτι δέν ἔχει ἄγνοια γνώσεων, ἀλλά πνευματικά βιώματα.

   Μετάφρασις-ἐπιμέλεια ὑπό Μοναχοῦ Δαμασκηνοῦ Γρηγοριάτου

Ἱερά Μονή Ὁσίου Γρηγορίου

Ἅγιον Ὅρος Ἄθω

1999

Ἀναβάσεις

  1 Σεπτεμβρίου  2013

__________________________

Διαβάστε τά ὑπόλοιπα πατώντας  Κλεόπας Ηλίε - Ιωαννίκιος Μπάλαν

http://anavaseis.blogspot.gr/2013/11/blog-post_1.html