Σύγχρονες Αγιορείτικες μορφές Δανιήλ Κατουνακιώτης.

Αντιμετώπισις Εκκλησιαστικών ζητημάτων

Σύγχρονες Αγιορείτικες μορφές

 Δανιήλ Κατουνακιώτης

   Πολύ λυπούμαι αναπολών την σημερινήν γενεάν, πώς παρεχώρησεν ο Θεός διά τας αμαρτίας ημών να ευρίσκη λαβήν ο δόλιος δαίμων και εις τα δύο μέρη.
   Οι μεν διέποντες την Εκκλησίαν Αρχιερείς μας, αντί να υπεραμύνωνται υπέρ των ευσεβών παραδόσεων, προβάλλουν καινοτομίας και νεωτερισμούς, οι δε ευσεβείς και πιστοί, αντί μετά πολλής διακρίσεως και πνεύματος ηρέμου να γράφουν, παριστώντες την γνώμην τους, εκσφενδονίζουν ύβρεις κατά των Αρχιερέων και επισωρεύουν όλα τα αναθέμτα των Αγίων Πατέρων, διά να δυνηθούν να καθαιρέσουν ει δυνατόν όλους τους αμαρτωλούς Αρχιερείς, και ούτω διά του τρόπου τούτου δημοκοπούν όλον τον λαόν, και ούτω αντί ωφελείας, εξ αμφοτέρων των μερών βλάβην θα προξενήσουσιν.
   Δεν αμφιβάλλω ότι ήλθεν εις χείρας σας η μελέτη του Α.Φ. δι’ ης ποιείται την ανασκευή της Νέας Συνόδου, αλλά με τοιαύτην υβριστικήν γλώσσαν, την οποίαν ουδείς εκ των Αγίων Πατέρων ετόνισεν ούτε κατά των μεγαλύτερων κακοδόξων αιρεσιαρχών.
   Η ιδική μου ταπεινή μου μελέτη, κατά την ουσίαν μεγαλύτερον πλήγμα θα θίξη κατά των νεωτεριστών τούτων παρά του Φ., διότι εις αυτόν θα αποδοθή η παραφορά και το πάθος, ου μην δε και η εγωιστικότης, εις εμέ όμως θα αποδειχθή ότι ομιλεί αυτή αύτη η Εκκλησία ανατρέπουσα τας αναθεωρήσεις, τας οποίας σκοπεύουν να κάμουν οι την Νέαν Σύνοδον επιδιώκοντες.
                                                                       
     (Επιστολή προς Ν. Ρέγκον, 3-1-1926)

Διάφορα

   ΟΤΑΝ επιθυμώμεν τι και δεν το επιτυγχάνωμεν, δεν πρέπει να μαχώμεθα τοις πράγμασιν, αλλά να λέγωμεν, «είη το όνομα Κυρίου ευλογημένον» και εν τη επιτυχία και εν τη αποτυχία.
   (Περίπτωσις δεσμού από μαγείαν). Η πάθησις των δυστυχών νεονύμφων Σταύρου και Χρυσούλας είναι πράγματι ενέργεια σατανική, προελθούσα πάντως εκ μαντείας κακοποιών προσώπων, τα οποία δυστυχώς γενόμενα όργανα του σατανά, πολλάς τοιαύτας αγνάς ψυχάς δηλητηριάζουσι. Διά τούτο οι πανάρχαιοι Χριστιανοί, πριν του γάμου εξωμολογούντο, ενήστευον και μετελάμβανον των Αχράντων Μυστηρίων, και τότε ουκ ίσχυον παντελώς αι τοιάται σατανικαί πειράξεις.
   Ο άγιος Πνευματικός πολύ καλά έπραξεν αναγνώσας τους εξορκισμούς, ως και ημείς αύριον θα κάμωμεν την ως διείληπται Ιεράν Λειτουργίαν, και θα κάμωμεν και κομβοσχοίνιον υπέρ της διασώσεως αυτών, και πιστεύω όταν μεσολαβήση ανενδοίαστος πίστις, να φυγαδευθή η ενέργεια, εάν δε, όπερ δεν πιστεύω, και διατελή η αυτή κατάστασις, να συννενοηθήτε μυστικά με τον καλό σας Πνευματικόν παπα-Λεόντιον, όπως ενεργήσητε και κάμετε αυτόθι μίαν αγρυπνίαν προς τον σκοπόν τούτον επ’ ονόματι του Μεγάλου Βασιλείου, χωρίς να δηλωθή τοις πολλοίς ότι γίνεται διά τον σκοπόν τούτον, και τότε θα ίδητε εξ άπαντος την διάλυσιν του αποτροπαίου δεσμού.

(Επιστολή προς Ν. Ρέγκον, 13-5-1924)

   Κάποιος καλός Χριστιανός γνωστός σας Γεώργιος Μπαλάσκας στρατιώτης, μοι παρουσιάζει απορίας τινας πως ηυξήθη ο κόσμος, πως ευρέθη ο κόσμος εν Αμερική, ποιος ήταν ο απαγορευμένος καρπός, και λοιπάς τοιαύτας ερωτήσεις, και έχει σκοπόν να μοι ετοιμάση και άλλας.
   Αι ερωτήσεις αυταί δεν τον ωφελούν, και προέρχονται από δεξιάς αποπλανήσεις του εχθρού, διά να μη καταγίνεται όπως μάθη ποία πάθη πρέπει να κόψη και ποία ουχί.
(Επιστολή προς Ν. Ρέγκον, 13-5-1924)

 Ἀπό το βιβλίο 

Σύγχρονες Ἁγιορείτικες μορφές

Δανιήλ Κατουνακιώτης

σελ. 115-117

Ἐκδόσεις 

Ἱ. Μονής Παρακλήτου 2005

Μεταφορά στό Διαδίκτυο - Ἐπιμέλεια κειμένου :  Ἀναβάσεις

Εὐχαριστοῦμε θερμά τόν Ἡγούμενο τῆς Ἱ.Μ. Παρακλήτου γιά τήν ἄδεια δημοσίευσης 

ἀποσπασμάτων ἀπό τά βιβλία πού ἐκδίδει ἡ Ἱερά Μονή.

Διαβάστε τά ὑπόλοιπα πατώντας :  Σύγχρονες Ἁγιορείτικες μορφές. Δανιήλ Κατουνακιώτης

http://anavaseis.blogspot.gr/2012/11/blog-post_22.html

Ορθοδοξία και αιρέσεις. Δανιήλ Κατουνακιώτης.

Ορθοδοξία και αιρέσεις

Σύγχρονες Αγιορείτικες μορφές

 Δανιήλ Κατουνακιώτης

   Οι προτεστάνται, οίτινες απεχαιρέτησαν από πολλού τας ιεράς παραδόσεις και όσα ανάγονται εις την στενήν και τεθλιμμένην οδόν, ου μην δε και τας νηστείας, αγρυπνίας και προσευχάς, τας διά του μονήρους βίου κανονικώς εκτελουμένας, έπεισαν δυστυχώς ενίους εκ των ημετέρων εν Ευρώπη φοιτώντων, ίνα μη είπω το πλείστον μέρος των καθ’ ημάς ευρωπαϊζόντων, και δι’ αυτών και διά πολλών δολίων εισηγήσεων και σοφιστειών αποπειρώνται, ει δυνατόν, την εν γένει ανατροπήν του Ορθοδόξου φρονήματος.
   Ημείς οι Μοναχοί, οι οποίοι οφείλομεν να είμεθα στύλοι ακλόνητοι της Ορθοδοξίας…
   Αι Μοναχαί, καθ’ εκάστην αναγινώσκουσαι τους βίους των Αγίων και των Μοναζουσών δεν βλέπουσι τον ένθεον ζήλον, ον έτρεφον προς την Ορθοδοξίαν;
   Παραβλέπων τα πολλά, φέρω υπ’ όψιν σας την αγιωτάτην εκείνην Μελάνην. Αυτή η Οσία δεν υπερήλασε κατά τον μονήρη βίον πολλάς αγίας Παρθένους κατά τε την πράξιν και θεωρίαν και κατά τον έγκλειστον βίον;
   Διατί η τοιαύτη να εγκαταλείψη και ησυχίαν και μόνωσιν, και να απέλθει εις την Κωνσταντινούπολιν, όπου διετέλει ο θείος της Βουλυσιανός, όστις ήτο έπαρχος της Ρώμης, και επειδή ήτο υποκείμενος εις την αίρεσιν του Νεστορίου και Σαβελίου, διά τούτο και μόνον υπήγεν εκεί, και με διαφόρους Γραφικάς αποδείξεις και διά του αγγελικού αυτής βίου κατέπεισε τον θείον της και αρνηθείς την ασέβειαν εγένετο δούλος του Χριστού δοκιμώτατος…

   Και ου μόνον αυτόν, αλλά και διαλεχθείσα με πλείστους Νεστοριανούς πολλούς επέστρεψεν εις την ευσέβιαν.
   Εάν λοιπόν αυτή η Αγία δεν εγνώριζεν ουσιωδώς την αίρεσιν ταύτην και το Ορθόδοξον φρόνημα της Εκκλησίας, πώς ήτο δυνατόν να στήση το τοιούτον τρόπαιον;
                                                                          (Επιστολή εις ηγουμένην Θεοδοσίαν, 17-1-1924)

…Και επειδή εν τοιούτον συνέβη και εις μίαν μου πρώτην εξαδέλφην, ήτις ερασθείσα πλούσιον Δυτικόν προέβη εις τον γάμον, και εις τούτο δυστυχώς συνέδραμον και οι γονείς της, εγώ έτι παίς ων εν Σμύρνη απελθών ήλεγξα τους γονείς αυτής, ως και την ιδίαν την εξαδέλφην μου, ου μην δε και τον πατέρα του Δυτικού, ειπών αυτοίς ότι το τραγελαφικόν τούτο συνοικέσιον αμφότερα τα μέρη θα καταστρέψει, όπερ και εγένετο, καθ’ όσον εν τω καιρώ του τοκετού η μεν εξαδέλφη μου δεινώς βασανιζομένη απέθανεν, ο δε πενθερός ο Δυτικός έλαβε αυτήν την ημέραν την τύχην της κεραυνοβόλου αποπληξίας, οι δε γονείς της κόρης έκτοτε προσομιλήσαντες πολλοίς πειρασμοίς έδωκαν κακόν τέλος.
                                                                   

                                                                                    (Επιστολή προς Ν. Ρέγκον, 23-2-1923)


   Εγώ προκειμένου περί συγγραφής τοιούτων πραγματειών (δηλ. αντιαιρετικών), επικαλούμαι την Κυρίαν ημών Θεοτόκον˙ και όλας μου τας Γραφικάς αποδείξεις τας αρύομαι από τους Θεοεικέλλους (Θεοειδείς) της Εκκλησίας Πατέρας.
Πρέπει ο Χριστιανός να μη δίδη την ελάχιστην ακρόασιν εις εκείνους τους λυμεώνας, καν διδάσκαλοι και πνευματικοί, οίτινες παρενείρουσι και διδάσκουσι διά των φαινομένων σοφιστειών τα εναντία των Ορθοδόξων νοημάτων και ιερών παραδόσεων, αλλά να εμμένη στερρά εις όσα παρέλαβε παρά της Ορθοδόξου Εκκλησίας.

Ἀπό το βιβλίο 

Σύγχρονες Ἁγιορείτικες μορφές

Δανιήλ Κατουνακιώτης

σελ. 113-115

Ἐκδόσεις 

Ἱ. Μονής Παρακλήτου 2005

Μεταφορά στό Διαδίκτυο - Ἐπιμέλεια κειμένου :  Ἀναβάσεις

Εὐχαριστοῦμε θερμά τόν Ἡγούμενο τῆς Ἱ.Μ. Παρακλήτου γιά τήν ἄδεια δημοσίευσης 

ἀποσπασμάτων ἀπό τά βιβλία πού ἐκδίδει ἡ Ἱερά Μονή.

Διαβάστε τά ὑπόλοιπα πατώντας :  Σύγχρονες Ἁγιορείτικες μορφές. Δανιήλ Κατουνακιώτης

 http://anavaseis.blogspot.gr/2012/11/blog-post_1914.html

Το πάθος της υπόνοιας. Δανιήλ Κατουνακιώτης.

Το πάθος της υπόνοιας

  Σύγχρονες Ἁγιορείτικες μορφές

 Δανιήλ Κατουνακιώτης

   Η υπόνοια εν τω καιρώ της ειρήνης διδάσκει ταραχήν και παρεξήγησιν. Η υπόνοια ουκ είδε ποτέ την αλήθειαν, και εάν οι οφθαλμοί βλέπουσι την αλήθειαν, και τα πράγματα κηρύττουσι και την ευεργεσίαν και την αγάπην αυτή αύτη η υπόνοια, άπαντα τα διαστρέφει και πείθει τον ταύτης εραστήν να πείθεται εις το ψεύδος μάλλον παρά εις την αλήθειαν των ορωμένων.
   Η υπόνοια είναι εις ψευδής και αλλόκοτος φωτογράφος, όστις φωτογραφών διαστρέφει το εικονιζόμενον εις εναντίαν μορφήν…
   Όσοι πειρασμοί συμβώσι του πάσχοντος υπό υπονοίας είτε εξ ανθρώπων είτε εκ Θεού διά την διόρθωσίν του, είτε εκ φυσικής συμπτώσεως, αυτός ούτος τα εκλαμβάνει ότι ο δείνα και ο δείνα τα υπεκίνησε, κατακρίνων δωρεάν τον ανεύθυνον…
   Προς εξεικόνισιν ζωηράν και ολεθρίας ταύτης μαινάδος θα σοι φέρω απαθώς τον εν τη Μικρά Αγία Άννη εφησυχάζοντα π. Θεοφάνην. Ο τοιούτος, ως ίσμεν (γνωρίζομεν), νικηθείς τέλεον υπό του τοιούτου νοσήματος, απέσπασεν εαυτόν από όλους τους αδελφούς και γείτονας, διακηρύττων, ότι άπαντες τον αποστρέφονται, και ότι αυτός μόνος γνωρίζει το δίκαιον, οι δε λοιποί είναι άξιοι αποστροφής. Ο τοιούτος πέπονθεν το τοιούτον, διότι όσα τον διδάσκουσιν αι υπόνιαι, αυτά ταύτα προσκυνά, εις αυτά και μόνα βασίζεται.
   Εάν, φίλτατέ μοι, γίνει προς στιγμήν Οικουμενική Σύνοδος υπό των Αγίων Πατέρων συγκροτουμένη και στηλιτεύσωσι των τοιούτων ότι είναι ηπατημένοι υπό τας υπονοίας των, οι τοιούτοι ουδέποτε θα το παραδεχθώσι, διϊσχυριζόμενοι ότι αυτοί μεν έχουσι δίκαιον, οι δε άγιοι Πατέρες άδικον.
               
 (Επιστολή προς Καλλίνικον ησυχαστήν, 1-2-1896)
  
Μακράν, αδελφοί, από την τερατοτόκον υπόνοιαν.
   Όσον το πάθος τούτο φαίνεται μικρόν και επουσιώδες, τοσούτον απ’ εναντίας, εάν δεν προληφθή, δύναται να γίνη μέγα και να φέρη ολέθρια αποτελέσματα. Το πάθος τούτο της υπονοίας το υποβάλλει συνήθως ο δόλιος δράκων εις τας ευήθεις και κούφας ψυχάς, αίτινες εισί κατειλλημέναι υπό του πάθους του φθόνου και της μνησικακίας.
   Όταν τοίνυν (λοιπόν) παραδεχθή οποιοσδήποτε αδελφός τας υπαγορεύσεις του πάθους τούτου, πρώτον θα λάβη συνέριθον και συνήγορον την πονηράν περιέργειαν, και κατ’ ακολουθίαν, ό,τι του υποβάλλει ο λογισμός, αυτό τούτο θα το θεωρή αποτετελεσμένον γεγονός…
    Όταν χρονίση το πάθος τούτο, τότε ο εχθρός φέρει εις τον αδελφόν διαφόρους φαντασίας συναδούσας προςτον σκοπόν της αποπλανήσεως καιούτω γίνεται η έκστασις των φρενών, εξ ης ρύσαιτο ημάς (είθε να μας σώση) ο Πανυπεράγαθος Θεός και Κύριος…
   Διά να προληφθή δε το τοιούτον στυγηρόν πάθος, οφείλει ο αδελφός εκ πρώτης αφετηρίας να το αποφεύγη ως ιόν θανατηφόρον καταστηλιτεύων τούτο διά καθαράς εξομολογήσεως και μακαρίας αυτομεμψίας.

Ἀπό το βιβλίο 

Σύγχρονες Ἁγιορείτικες μορφές

Δανιήλ Κατουνακιώτης

σελ. 112-113

Ἐκδόσεις 

Ἱ. Μονής Παρακλήτου 2005

Μεταφορά στό Διαδίκτυο - Ἐπιμέλεια κειμένου :  Ἀναβάσεις

Εὐχαριστοῦμε θερμά τόν Ἡγούμενο τῆς Ἱ.Μ. Παρακλήτου γιά τήν ἄδεια δημοσίευσης 

ἀποσπασμάτων ἀπό τά βιβλία πού ἐκδίδει ἡ Ἱερά Μονή.

Διαβάστε τά ὑπόλοιπα πατώντας :  Σύγχρονες Ἁγιορείτικες μορφές. Δανιήλ Κατουνακιώτης

http://anavaseis.blogspot.gr/2012/11/blog-post_5600.html

Μοναχική ζωή. Πνευματικά ύψη. Δανιήλ Κατουνακιώτης.

Μοναχική ζωή

  Σύγχρονες Ἁγιορείτικες μορφές
 Δανιήλ Κατουνακιώτης

   Ο μοναχικός βίος είναι το μέγα εκπαιδευτήριον, όπου διδάσκεται η απλανής κατά Θεόν βιοτή και λειτουργείται εν πάσιν η ευαγγελική ακρίβεια.
   Διά του μοναχικού βίου δύναταί τις να διαφύγει τας διαφόρους πάγας (παγίδας) του δολομήτου Σατάν και τας πολυπλόκους πλεκτάνας του εφαρμάτου βίου και να εξασκήσει βίον ενάρετον σύμφωνον της ευαγγελικής τελειότητος.
   Οι θεοφόροι της Εκκλησίας Πατέρες πρώτον θεμέλιον έθεντο εις τον Μοναχικόν βίον την μακαρίαν υπακοήν, ήτις συμβαδίζει με την πτωχείαν του πνεύματος ήτοι με τον πρώτον μακαρισμόν.
   Η υπακοή, ήτις ωρίσθη εν τω μοναχικώ ορίζοντι, εκτίλλει ριζηδόν όλας τας ορμάς της κενοδοξίας και αναριθμήτους πλεκτάνας του δαίμονος, και ποιεί τον εργάτην αυτής πτωχόν τω πνεύματι, πράον κατά την καρδίαν, πενθικόν, ελεήμονα, ειρηνοποιόν, και εν ενί λόγω ποιεί αυτόν πληρωτήν των θείων του Χριστού μακαρισμών.
   Η σιωπή μεταξύ των μοναχών να γίνηται μετά πλήρους αγάπης και ουχί μετά σκυθρωπότητος και περιφρονήσεως.
   Καθώς ο ρύπος ακολουθεί τω σώματι και ο ιός (σκουρία) τω σιδήρω, τοιουτοτρόπως και η εκ της Μονής προέλευσις του Μοναχού δύναται να ρυπώσει την της ψυχής αυτού ευγένειαν.
   Όταν, μοναχέ, συναντήσεις εις τον δρόμον κάποιον άλλον μοναχόν, ο οποίος αρχίζει να σε ερωτά, πως σε ονομάζουν, από ποίαν συνοδείαν είσαι κλπ., να του απαντάς συνετά και «κοφτά». Εσύ όμως να αρχίσεις να του υποβάλλεις παρομοίας ερωτήσεις. Το ιδικόν σου το κλειδί να μη ανοίγει την πόρταν του άλλου.

Πνευματικά ύψη

   Όταν φθάσει ο Χριστιανός εις την καθαρότητα της καρδίας, τότε εκπλήρωσε πάσας τας εντολάς του Κυρίου και τότε ο τοιούτος «τον Θεόν όψεται», ήτοι καθορά εναργώς τας εν τη καρδία αυτού ενεργείας του Αγίου Πνεύματος, εξ ου φωτιζόμενος γίνεται απλανής οδηγός των άλλων και κατανοεί τους τε αποκρύφους λόγους της θείας Γραφής και την φύσιν ουχί μόνον των όντων, αλλά και την φύσιν της αληθείας και κατ’ ακολουθείαν φθάνει εις την διόρασιν, προόρασιν και απάθειαν, εξ ης η ενέργεια των θείων Αποκαλύψεων και θαυμάτων.
   Όσοι διέπρεψαν εν παρθενία και αγιότητι και ηξιώθησαν πολλών Πνευματικών χαρισμάτων, αυτοί ούτοι διά της προστασίας της Κυρίας ημών Θεοτόκου τα ηξιώθησαν.
   Διά να διατηρηθεί άρρυπος η αγωνιζομένη παρθένος οφείλει από παντός άλλου να έχει έξοχον ευλάβειαν εις την Κυρίαν Θεοτόκον, ην θερμώς να επικαλείται, διότι το της παρθενίας άφθαρτον ένδυμα, ουχί διά των ατομικών αγώνων και ασκήσεων κατορθούται – οι οποίοι και ούτοι πρέπει να συνακολουθώσιν – αλλά κυρίως διά της χάριτος της Αειπαρθένου Μαρίας, ήτις είωθεν (συνιθίζει) αγνίζειν τας ψυχάς των παρθένων.
   Να προσέχει πολύ εκείνος ο οποίος ασκεί παρθενίαν, όπως καθαίρει την ψυχήν από τους της ηδυπαθείας λογισμούς, τους οποίους προβάλλει ο κακομήχανος εν τη διανοία προς ρυπασμόν της ψυχής. Τον τοιούτον λογισμόν δύναται να αποβάλλει διά μέσου της «ευχής» και της επικλήσεως του ονόματος της Κυρίας ημών Θεοτόκου, ήτις οίδεν αγνίζειν τας ψυχάς των όντως παρθένων.

Ἀπό το βιβλίο 

Σύγχρονες Ἁγιορείτικες μορφές

Δανιήλ Κατουνακιώτης

σελ. 110-111

Ἐκδόσεις 

Ἱ. Μονής Παρακλήτου 2005

Μεταφορά στό Διαδίκτυο - Ἐπιμέλεια κειμένου :  Ἀναβάσεις

Εὐχαριστοῦμε θερμά τόν Ἡγούμενο τῆς Ἱ.Μ. Παρακλήτου γιά τήν ἄδεια δημοσίευσης 

ἀποσπασμάτων ἀπό τά βιβλία πού ἐκδίδει ἡ Ἱερά Μονή.

Διαβάστε τά ὑπόλοιπα πατώντας :  Σύγχρονες Ἁγιορείτικες μορφές. Δανιήλ Κατουνακιώτης

 http://anavaseis.blogspot.gr/2012/11/blog-post_7813.html

Πνευματικός αγών. Δανιήλ Κατουνακιώτης.

Πνευματικός αγών

  Σύγχρονες Ἁγιορείτικες μορφές
 Δανιήλ Κατουνακιώτης

   Ο  ΕΧΘΡΟΣ των ψυχών ημών προσπαθεί παντί σθένει, όπως διά των αιτιών του κόσμου και του δυστήνου σαρκίου ρίψη τον άνθρωπο εις τα της σαρκός και πνεύματος πάθη, και επειδή δεν δύναται αμέσως να ωθήσει αυτόν εις τας θανασίμους αμαρτίας μεταχειρίζεται πρώτον τας προσβολάς, τας οποίας παρενείρει εις το λογιστικόν, θυμικόν και επιθυμιτικόν μέρος της ψυχής.
   Και εις μεν το λογιστικόν παρουσιάζει τους της απιστίας λογισμούς, την πονηράν περιέργειαν και την επίκρισην επί των δυσεφίκτων νοημάτων της θείας Γραφής και των Μυστηρίων, την αφροσύνην, την οίησιν και την αυταρέσκειαν.
   Εις δε το επιθυμητικόν φέρει την επιθυμία των γηίνων, τας ενηδόνους αφορμάς και κινήσεις της σαρκός και εκείνα όσα ο παλαιός άνθρωπος υπαγορεύει προς ρυπισμόν της ψυχής.
   Επίσης δε και εις το θυμικόν φέρει τον άκαιρο ζήλον, την κατάκρισιν, τον φθόνον, την παρακοήν και αντιλογίαν, το δικαίωμα δήθεν, διατί ο δείνα να μου κάμει εκείνο και να φανεί τόσον αχάριστος, και πώς εγώ αφού πασιφανώς με εχθρεύεται να τον αγαπήσω.
   Και ούτω μη προσέχοντος εις τα τοιαύτα νικάται και γίνεται ευάγωγος εις τα πάθη.
   Διά να νικήσει δε ο αγωνιζόμενος τα ανωτέρω πάθη, πρέπει να στήσει όλην του την προσοχήν εις τας πρώτας προσβολάς, αι οποίαι είναι και βέλη νηπίων, και ειθ’ ούτω απαρεγκλίτως θα οδεύει ανεπισφαλώς όλην την κλίμακα των αρετών.
   Και καθ’ όσον αφορά το λογιστικόν μέρος, πρέπει η αγωνιζόμενη ψυχή να αντιπαλαίει κατά των προσβολών του λογιστικού διά της εφέξης όπλων. Να διατηρεί την πίστην ακράδαντον, μη εών (μη αφήνοντας) την προσβολήν της απιστίας και περιέργειας και των τοιούτων βλασφημιών να προσεγγίζει εις το λογιστικόν, αλλά διά της ευχής και καταφρονήσεως να αποκρούει αυτούς.
   Επίσης και εις το επιθυμητικόν ν’ αντιτείνει τα όπλα της εγκρατείας, πάντοτε να αναγάγει τον νουν εις τα υπερκόσμια εκείνα κάλλη και να ορέγεται την απόκτησιν της καθαράς παρθενίας και να αντιπολεμεί γενναίως των αισχρών λογισμών.
   Ουχ ήττον δε και εις  το θυμικόν μέρος να αντιτάσει πάντοτε την αγάπην, την μακροθυμίαν και ανεξικακίαν, και να υπομένει γενναίως όλας τας κατηγορίας και αχαριστίας των αδελφών, διότι διά των τοιούτων έρχεται η τελειότης και φθάνει ο άνθρωπος εις την μακαρίαν ταπείνωσιν και τελείαν αγάπην.
Εις τα ασκητικά συγγράμματα των οσίων Πατέρων θα ίδωσι οι αναγινώσκοντες τινι τρόπω καθαίρεται το τριμερές της ψυχής, το θυμικόν λέγω, επιθυμητικόν και το λογιστικόν και εξοικίζεται ο παλαιός άνθρωπος.
   Εκεί θα ίδωσι ποία είναι η προσπάθεια του νοός, η ηδυπάθεια της ψυχής και η εμπάθεια του σώματος.
   Εκεί θα ίδη πας τις απαθώς φιλοσοφών, όλας τας μηχανορραφίας του Σατανά…
   Εκεί θα διδαχθεί το «γνώθι σαυτόν» και την κατάγνωσιν της εαυτού συνειδήσεως και εις τα λεπτότατα, και θα κατίδη την λατρευομένην υπόληψιν του εαυτού του, ήτις ουκ εά (αφήνει) ημάς προκόψαι επί το πνευματικότερον.
   Όταν απέρχεσαι εις τον Πνευματικόν σου Πατέρα διά να εξομολογηθείς, μην προσφέρεσαι ως δημόσιος κατήγορος, λέγων «εκείνος είπεν εκείνο» και «ο άλλος το άλλον»… αλλά λέγε τα σα, ίνα και της συγχωρήσεως τεύξη.
   Χωρίς την νηστείαν ούτε καθαρά προσευχή κατορθούται ούτε παρθενία αγνή εκτελείται ούτε ο Χριστιανός δύναται, μη δουλαγωγών το σώμα του διά της προσηκούσης νηστείας, να σηκώσει τον σταυρόν του Σωτήρος μας Ιησού και να τον ακολουθήσει…
   Αυτός ο Σωτήρ ημών Ιησούς υπολιμπάνων ημίν υπογραμμόν, ενήστευσε τεσσαράκοντα ημέρας και νύκτας. Και πότε; Μετά το βάπτισμα. Διά να ενδείξει ημίν ότι πας βεβαπτισμένος Χριστιανός οφείλει κατά τον δυνατόν να νηστεύσει.
(Διά την ανάγνωσιν ιερών βιβλίων). Και αφού κάμεις την Παράκλησίν σου εις την Κυρίαν Θεοτόκον, να βάλεις τρεις μετανοίας εις την αγίαν εικόνα αυτής και επικαλουμένη την χάριν Της, μετ’ άκρας προσοχής αναγίγνωσκε το βιβλίον αυτό.

Ἀπό το βιβλίο 

Σύγχρονες Ἁγιορείτικες μορφές

Δανιήλ Κατουνακιώτης

σελ. 107-109

Ἐκδόσεις 

Ἱ. Μονής Παρακλήτου 2005

Μεταφορά στό Διαδίκτυο - Ἐπιμέλεια κειμένου :  Ἀναβάσεις

Εὐχαριστοῦμε θερμά τόν Ἡγούμενο τῆς Ἱ.Μ. Παρακλήτου γιά τήν ἄδεια δημοσίευσης 

ἀποσπασμάτων ἀπό τά βιβλία πού ἐκδίδει ἡ Ἱερά Μονή.

Διαβάστε τά ὑπόλοιπα πατώντας :  Σύγχρονες Ἁγιορείτικες μορφές. Δανιήλ Κατουνακιώτης

http://anavaseis.blogspot.gr/2012/11/blog-post_6389.html

Προς τα ουράνια σκηνώματα. Ε’ Καρποφορία καί συγκομιδή. Δανιήλ Κατουνακιώτης.

Προς τα ουράνια σκηνώματα

 Σύγχρονες Ἁγιορείτικες μορφές
 Δανιήλ Κατουνακιώτης

   Η ακάματη συγγραφή, η πνευματική καθοδήγησις των πνευματικών του που ξεκίνησαν να βαδίσουν τον «ματωμένο δρόμο» της ισάγγελης ζωής, η δημιουργία του πνευματικού εκείνου καταφυγίου πάνω στα ξερολίθια των Κατουνακίων, ο καθημερινός αγώνας για τον προσωπικό εξαγιασμό, ο θείος έρωτας της ασκήσεως και η ανεξικακία του για κάθε ίσως αδελφό που τον πίκρανε, ύφαναν σιγά-σιγά τα πενήντα χρόνια στα Κατουνάκια. Μία ζωή ολόκληρη.
   Τώρα είχε υπερβεί τα ογδόντα… Πότε πέρασαν αλήθεια; «άνθρωπος ωσεί χόρτος αι ημέραι αυτού, ωσεί άνθος του αγρού ούτως εξανθήσει». Ήταν πράγματι ένα σπάνιο άνθος μέσα στο μεγάλο περιβόλι της Παναγίας. Και τα άνθη από το περιβόλι αυτό, όταν δεν τα διαβρώσει κανένα μιαρό σκουλήκι, ευωδιάζουν και μετά την πτώση τους στο χώμα. Ευωδιάζουν με την ανάμνησή τους, για τη συνέπεια ζωής και θεωρίας, για την απλότητά τους, για «την μίμηση της πολιτείας του Χριστού», για την αδοξία και την απάρνηση του «εγώ» τους.
   Το φθαρτό σκήνωμα δεν έπαψε ποτέ να τον ενοχλεί. Πάντα τους Αγίους τους τυραννεί ο «σκόλοψ τη σαρκί». Σε ένα του γράμμα προς ένα έμπιστο πνευματικό του τέκνο, με ημερομηνία 26-4-1923 γράφει: «Η επιστολή σου με εύρε επί κλίνης οδύνης συνεπεία στεναχωρίας και γριπποειδούς πυρετού και οιδήματος του δεξιού οφθαλμού, κάτωθεν και επί των βλεφάρων, όπου ησθανόμην αφορήτους πόνους, αλλ’ αι παρακλήσεις και αι ευχαί σου συνετέλεσαν, ίνα μη αιφνιδίως ακούσης τον θάνατο του πατρός σου, και μετά εξαήμερον οδύνην, παραδόξως ανέλαβον».

   Το καλοκαίρι του 1929 ήταν το τελευταίο που τον ξεκούρασε η δροσερή απλωταριά, όπου συνήθιζαν να τα λένε με τον Αλέξανδρο, με τους επισκέπτες, με τα παιδιά του. Ο χειμώνας έφτασε πρώιμα. Έπεσε στο κρεβάτι με δυνατό κρυολόγημα. Έβλεπε τους υποτακτικούς του που αγωνίζονταν να τον περιποιηθούν, κι έβλεπε και τον εαυτό του που έχανε τις δυνάμεις του. Ήταν όμως τόσο χαρούμενος. Ο γεωργός, όταν χρυσίζουν στον κάμπο τα στάχυα, ξεχνάει τους κόπους. Κι αυτός φεύγοντας από τον κόσμο, θα άφηνε πίσω του μια ευλογημένη θυμωνιά… Και στη θέση του, γέροντα, τον παπα-Δανιήλ, έναν ασκητικό, λιγόλογο, ευλαβέστατο ιερέα, μουσικολογιότατο και αγγελόφωνο…
   Στις 8 Σεπτεμβρίου, ημέρα του γενεθλίου της Παναγίας, η ψυχή του «πτηνού της ερήμου» πέταξε στα ουράνια σκηνώματα.
   Αποβραδύς είχε λουστεί με κρύον ιδρώτα.
-    Γερόντιε, να μεταλάβω, είπε. Δεν αισθάνομαι καλά.
   «…Τον κοινωνήσαμε, διηγείται ο π. Γερόντιος. Με δάκρυα στα μάτια και τρεμάμενη φωνή έδωσε σ’ όλους τους υποτακτικούς του, που μαζευτήκαμε γύρω στο προσκεφάλι του, τις τελευταίες συμβουλές και ευχές.
  - Γέροντα εμείς τι θα γίνουμε τώρα;
  - Ο Χριστός ν’ ανταμείψει τους κόπους σας, μας ευχήθηκε. Και προείπε για το μέλλον:
  - Ο Θεός δεν είναι άδικος, Γερόντιε. Σεις με υπηρετήσατε. Θα στείλει λοιπόν αγγέλους να σας υπηρετήσουν. Και την Καλύβη θα τη μεγαλώσετε, και δύο ιερείς θα έχετε. Και πολλά καλογέρια θα έρθουν.»
Μετά τα μεσάνυχτα η γλώσσα δυσκολευόταν να κινηθεί, τα χείλη του άσπρισαν. Έλεγε πολλά, αλλά δεν τα καταλάβαινες. Το πρωί έγινε στην Καλύβη Θ. Λειτουργία. Πέρασαν 2-3 ώρες. Το πρόσωπό του έλαμπε, χαμογελούσε μπροστά στην απόλαυση κάποιας ιερής εκστάσεως. Μετά το ευχέλαιο έφυγε. Πόσο ευτυχισμένος ήταν που εκδημούσε την ημέρα αυτή της εορτής της Μεγάλης του Προστασίας, της Πανύμνητης Μητέρας του Κυρίου!».
   Τον πήρε ο Θεός σε ηλικία ογδοντατριών ετών πάνω στην πνευματική του ακμή, με απέραντη γαλήνη πνεύματος, σοφό, βαθύνουν, διορατικό, πραότατο, ελεήμονα, κατάφορτο καρπών πνευματικών.
   Η είδησις του θανάτου του διαδόθηκε σαν αστραπή στο αγιώνυμο όρος. Ύστερα από δύο ημέρες ήρθε και το συλλυπητήριο γράμμα από τη Μεγίστη Λαύρα:
   «… Η απώλεια του αειμνήστου Γέροντος Δανιήλ δεν είναι απώλεια μερική, αλλά γενική του ιερού ημών τόπου… Εν τω προσώπω του μάκαρος Δανιήλ το άγιον Όρος απώλεσε μίαν οσιακήν φυσιογνωμίαν της συγχρόνου Αγιορείτικης γενεάς…».
   Αλλά και οι πατέρες της Ιεράς Σκήτης των Καυσοκαλυβίων σε συλλυπητήρια επιστολή σημειώνουν: «… θα έπρεπε να ζη ακόμη… Ο μακαρίτης ήτο ο καυτήρ παντός καινοτομούντος και μέγας παράγων της Αγιορειτικής πολιτείας, καταρδεύσας διά των συγγραμμάτων του πάσαν Ορθόδοξον ψυχήν και πάσαν κυμαινομένην καρδίαν».
   Ας είσαι ευλογημένος γερο-Δανιήλ που ετίμησες την άγονη ασκητική σου γη με τόση γόνιμη προσφορά. Ναι, αλήθεια, «πνεύμα Θεού εν σοι, και γρηγόρησις και σύνεσις και σοφία περισσή ευρεθή εν σοι».

Ἀπό το βιβλίο 

Σύγχρονες Ἁγιορείτικες μορφές

Δανιήλ Κατουνακιώτης

σελ. 103-105

Ἐκδόσεις 

Ἱ. Μονής Παρακλήτου 2005

Μεταφορά στό Διαδίκτυο - Ἐπιμέλεια κειμένου :  Ἀναβάσεις

Εὐχαριστοῦμε θερμά τόν Ἡγούμενο τῆς Ἱ.Μ. Παρακλήτου γιά τήν ἄδεια δημοσίευσης 

ἀποσπασμάτων ἀπό τά βιβλία πού ἐκδίδει ἡ Ἱερά Μονή.

Διαβάστε τά ὑπόλοιπα πατώντας :  Σύγχρονες Ἁγιορείτικες μορφές. Δανιήλ Κατουνακιώτης

 http://anavaseis.blogspot.gr/2012/10/blog-post_8223.html

Μία δύσκολη μεταστροφή. Ε’ Καρποφορία καί συγκομιδή. Δανιήλ Κατουνακιώτης. Μέρος Β'

Μία δύσκολη μεταστροφή
 Σύγχρονες Ἁγιορείτικες μορφές
 Δανιήλ Κατουνακιώτης

Ο Κωστής κατόρθωσε να απαλλαγεί από τις σατανικές ενοχλήσεις. Πλην όμως ο εχθρός δεν εννοούσε να τον αφήσει εντελώς ήσυχο. Τον επείραζε με άλλο, πιο δυσδιάκριτο τρόπο.
   Πολλές φορές αισθανόταν ότι μέσα στον εγκέφαλό του υπήρχε ολοζώντανη η μορφή του Αποστόλου Παύλου. Παρουσιαζόταν ψηλός, με τη συνηθισμένη ενδυμασία, τα χέρια ακουμπισμένα σ’ ένα μεγάλο ραβδί, και άλλοτε έπαιρνε τη μία έκφραση και άλλοτε την άλλη. Επίσης ορισμένες φορές έβλεπε μέσα στο μυαλό του το Ευαγγέλιο. Συχνά άκουγε μέσα στο μυαλό του ορισμένες φράσεις, τις οποίες και  χρησιμοποιούσε όταν είχε συζήτηση με άλλους. Τα φαινόμενα αυτά τα θεωρούσε ως προϊόντα της χάριτος. Και ο γερο-Δανιήλ δυσκολεύθηκε πολύ να τον πείσει ότι ανήκουν στην πλάνη και ότι δεν πρέπει να τα αποδέχεται.
   Κάποια φορά ο Κωστής, ώρα 12 μεσημβρινή, περνούσε έξω από το Ναό των Αγίων Αναργύρων Αρναίας, προκειμένου να πάει σε κάποιον άρρωστο που έπασχε από γριππώδη πνευμονία. Στην πρόθεση του Ναού, στο Ιερό, όπου έκαιε μία κανδήλα  εμπρός στην εικόνα των Αγίων Αναργύρων (η εικόνα τοποθετήθηκε προσωρινά εκεί, διότι στον κυρίως Ναό εργάζονταν μάστοροι) αντίκρυσε ένα πολύ ζωηρό φως. Πλησιάζοντας προς το παράθυρο αντίκρυσε κάποιον άνθρωπο που παρατηρούσε την κανδήλα των Αγίων. Τη στιγμή εκείνη βγήκε προς τον κυρίως Ναό. Τα βήματά του ακούγονταν καθαρά.

-    Ποιος είναι; Ποιος είναι; άρχιζε να φωνάζει ο Κωστής. Σχημάτισε την εντύπωση ότι επρόκειτο για ληστεία. Με άλλους τέσσερις περαστικούς μπαίνουν μέσα στο Ναό, αναζητώντας τον υποτιθέμενο ληστή, αλλά δε βρήκαν απολύτως τίποτε.
   Αυτού του είδους τα εντυπωσιακά περιστατικά τα έγραφε στο γερο-Δανιήλ και ζητούσε τη γνώμη του. Και ο σοφός Γέροντας του εξηγούσε ότι αποτελούν κατάλοιπα της παλαιάς του συνεργασίας με τα πονηρά Πνεύματα και γι’ αυτό να τα απορρίπτει.
   Άξιον θαυμασμού είναι ότι, παρ’ όλο που ο Κωστής εγκαταλείποντας τον πνευματισμό, ζούσε μία έντονη χριστιανική ζωή, ο εχθρός τον ενοχλούσε με ψευδοαποκαλύψεις και ψευδοοράματα.
   Είπαμε ότι ζούσε μία έντονη χριστιανική ζωή. Ας ιδούμε μόνο τους αγώνες του στον τομέα της προσευχής: Επήγαινε κάθε βράδυ στο Ναό των Αγίων Αναργύρων και διάβαζε το απόδειπνο και την παράκληση των Αγίων. Επιστρέφοντας στο σπίτι του απεμονώνετο σ’ ένα δωμάτιο και διάβαζε τον κανόνα του Αγ. Ιωάννου του Δαμασκηνού προς τη Θεοτόκον σε βαρύ ήχο, τους χαιρετισμούς, τον κανόνα στους Αγίους Πάντας και τον κανόνα «εις τον Γλυκύτατον Ιησούν». Επίσης, όταν καβάλα στο ζώο επήγαινε για κάποια ιατρική επίσκεψη σ’ ένα γειτονικό χωριό, διάβαζε πολλούς παρακλητικούς κανόνες σε διαφόρους Αγίους, τον εσπερινό ή το απόδειπνο, εάν ήταν αργά, έλεγε απ’ έξω την «τιμιωτέραν» κλπ. Και παρ’ όλα αυτά, εάν δεν τον βοηθούσε η σοφία και η διάκρισις του γερο-Δανιήλ κινδύνευε να γίνει έρμαιο της πλάνης.
   Στα κατάλοιπα του γερο-Δανιήλ σώζεται μία επιστολή του Κωστή, όπου υπάρχουν διάφορα ερωτήματα σχετικά με τις ικανότητες των πονηρών πνευμάτων. Ζητεί δηλαδή από το Γέροντα να του διευκρινήσει, εάν ο σατανάς μπορεί να ειπή το «Άγιος ο Θεός, άγιος ισχυρός, άγιος αθάνατος, ελέησον ημάς», το «Είδομεν το φως το αληθινόν… αδιαίρετον τριάδα προσκυνούντες…» και το «Είη το όνομα Κυρίου ευλογημένον…».
   Δύσκολη ομολογουμένως η περίπτωση του Κωστή. Αλλά με την υπομονή του και την προσευχή του και τις πολλές του επιστολές ο γερο-Δανιήλ κατόρθωσε να τον λυτρώσει από τα δεσμά του δολίου εχθρού. Σχετικώς ο Αδελφόθεος σημειώνει: «Ο επιστρέψας αμαρτωλόν εκ πλάνης οδού αυτού σώσει ψυχήν εκ θανάτου και καλύψει πλήθος αμαρτιών».

Ἀπό το βιβλίο 

Σύγχρονες Ἁγιορείτικες μορφές

Δανιήλ Κατουνακιώτης

σελ. 99-102

Ἐκδόσεις 

Ἱ. Μονής Παρακλήτου 2005

Μεταφορά στό Διαδίκτυο - Ἐπιμέλεια κειμένου :  Ἀναβάσεις

Εὐχαριστοῦμε θερμά τόν Ἡγούμενο τῆς Ἱ.Μ. Παρακλήτου γιά τήν ἄδεια δημοσίευσης 

ἀποσπασμάτων ἀπό τά βιβλία πού ἐκδίδει ἡ Ἱερά Μονή.

Διαβάστε τά ὑπόλοιπα πατώντας :  Σύγχρονες Ἁγιορείτικες μορφές. Δανιήλ Κατουνακιώτης

 http://anavaseis.blogspot.gr/2012/10/blog-post_1757.html

Μία δύσκολη μεταστροφή. Ε’ Καρποφορία καί συγκομιδή. Δανιήλ Κατουνακιώτης. Μέρος Α'

Μία δύσκολη μεταστροφή

 Σύγχρονες Ἁγιορείτικες μορφές

 Δανιήλ Κατουνακιώτης

   Προς τα τελευταία χρόνια της ζωής του Γέροντος συμπίπτει η μεταστροφή του Κωστή Μαρμαρά. Μία περίπτωσις που κούρασε αρκετά τον Κατουνακιώτη μοναχό.
   Ο Κωστής που καταγόταν από το Αϊδίνιο της Μ. Ασίας και ζούσε στην Αρναία της Χαλκιδικής ήταν ανήσυχο πνεύμα και του άρεσε να ασχολείται με πολλά πράγματα. Ήταν φαρμακοποιός και πρακτικός ιατρός. Ήταν φωτογράφος και είχε ιδικό του φωτογραφείο. Είχε κλίση προς τη θρησκεία και κατείχε τη βυζαντινή μουσική.
   Συνέβη να γνωρίσει μερικούς πνευματιστάς και έδειξε ενδιαφέρον για την τέχνη τους. Σιγά-σιγά το ενδιαφέρον αυξήθηκε, ώσπου αφοσιώθηκε ολόψυχα στον πνευματισμό. Τυλίχτηκε τόσο πολύ στα δίχτυα της σατανικής αυτής τέχνης, ώστε ήταν αδύνατο να απαλλαγεί. Ούτε πέντε ούτε δέκα, αλλά τριάντα ολόκληρα χρόνια ασχολείτο με τον πνευματισμό, χωρίς να υποπτεύεται ότι πίσω από όλα αυτά τα φαινόμενα κρύβονταν οι πονηροί δαίμονες.
   Η αρχή ήταν μία απλή περιέργεια. Άκουσε για τα τραπέζια που στις πνευματιστικές συνεδριάσεις έκαναν αυτόματες κινήσεις. Θέλησε να ερευνήσει την περίπτωση και να ιδή αν πρόκειται για ηλεκτρισμό ή για παρέμβαση πνευμάτων. Διεπίστωσε ότι ο ηλεκτρισμός δεν μπορούσε να εξηγήσει τις κινήσεις των τραπεζιών. Η αιτία ήταν τα πνεύματα. Αλλά τι είδους πνεύματα ήταν; Αγαθά ή πονηρά; Σχημάτισε την ιδέα ότι ήταν άγια πνεύματα, και έτσι παραδόθηκε ανεπιφύλακτα στις αγκάλες του Πνευματισμού.

   Η επίδοσίς του είχε επιτυχίες. Προχώρησε στην αυτόματη γραφή και κατόπιν στη νοομαντεία. Μπορούσε να επικοινωνεί με τα πνεύματα των νεκρών. Ιδιαίτερα τον ευχαριστούσε να συνομιλεί με επιφανείς ιατρούς του Παρελθόντος και μάλιστα με τον …Ιπποκράτη, ο οποίος του έδινε διάφορες ιατρικές συνταγές και του προέλεγε για την τύχη ορισμένων ασθενών. Επικοινωνούσε ακόμη με διάφορους …Αγίους, καθώς και με …Αγγέλους. Υπέβαλλε ερωτήσεις, δεχόταν απαντήσεις, αποκαλύψεις, ουράνια μηνύματα.
   Το πρώτο έναυσμα για να συνέλθη από την πλάνη του το έδωσε ένα μικρό βιβλίο. Ήταν το έργο του γερο-Δανιήλ «Κατά πνευματιστών». Διαβάζοντάς το ταράχθηκε. Με δυνατά επιχειρήματα ο Αγιορείτης συγγραφεύς παρουσίαζε τα πνευματιστικά φαινόμενα σαν έργα δαιμόνων. Άρχισαν οι αγωνίες και τα ερωτήματα. Τώρα ζητούσε μία βοήθεια. Και αυτήν τη βρήκε στην αλληλογραφία με τον Κατουνακιώτη μοναχό.
   Τα γράμματα του Γέροντος τον βοηθούσαν να εγκαταλείπει σιγά-σιγά το δηλητηριασμένο χώρο των δαιμόνων. Αυτό όμως δεν ήταν και τόσο εύκολο, γιατί η πολυχρόνια συνεργασία μαζί του, τους είχε δώσει δικαιώματα επάνω του. Ακόμη και ξυλοκόπημα δεχόταν εκ μέρους των.
   «Συνήντησα – αναφέρει σε μία του επιστολή ο Κωστής – ένα ενάρετο Ιερέα και του ζήτησα ένα μέσον για να πολεμήσω το σατανά. Εκείνος μου υπέδειξε τη δεύτερη ευχή των εξορκισμών του Μ. Βασιλείου. Μόλις τη διάβασα ανεφώνησα: «Βρήκα αδάμαντα. Βρήκα όπλο για να κυνηγήσω το σατανά». Αλλά τη νύχτα, μόλις έσβησα τη λάμπα και έπεσα να κοιμηθώ ήρθαν οι δαίμονες και με έδειραν με γρονθοκοπήματα. Αυτό έγινε τρεις βραδιές. Μία άλλη φορά προσκάλεσα έναν Ιερέα να μου διαβάσει την Παράκληση και την δεύτερη ευχή του Μ. Βασιλείου. Ο διάβολος επετέθη αόρατα εναντίον του και του τραβούσε δυνατά από πίσω το ράσο, ενώ άλλη φορά, όσο διάβαζε ο Ιερεύς τους εξορκισμούς, ο διάβολος γαύγιζε σαν σκύλος!».

Ἀπό το βιβλίο 

Σύγχρονες Ἁγιορείτικες μορφές

Δανιήλ Κατουνακιώτης

σελ. 99-102

Ἐκδόσεις 

Ἱ. Μονής Παρακλήτου 2005

Μεταφορά στό Διαδίκτυο - Ἐπιμέλεια κειμένου :  Ἀναβάσεις

Εὐχαριστοῦμε θερμά τόν Ἡγούμενο τῆς Ἱ.Μ. Παρακλήτου γιά τήν ἄδεια δημοσίευσης 

ἀποσπασμάτων ἀπό τά βιβλία πού ἐκδίδει ἡ Ἱερά Μονή.

Διαβάστε τά ὑπόλοιπα πατώντας :  Σύγχρονες Ἁγιορείτικες μορφές. Δανιήλ Κατουνακιώτης

 http://anavaseis.blogspot.gr/2012/10/blog-post_6332.html

Συγγραφικές και εκδοτικές μέριμνες. Δανιήλ Κατουνακιώτης. Μέρος Β'

 Συγγραφικές και εκδοτικές μέριμνες

 Σύγχρονες Ἁγιορείτικες μορφές

 Δανιήλ Κατουνακιώτης

Και πιο καθαρά από μία άλλη επιστολή, που αργότερα έστειλε στο ίδιο πάλι πρόσωπο:

Εν Κατουνακίοις του Αγίου Όρους τη 30 7βρίου 1927
τω ευπειθεστάτω μοι κ. Νικ. Ρέγκω πατρικότατα εύχομαι.

    Η παρούσα μου αποβλέπει όπως Σας την εγχειρίση ο υμέτερος Στέφανος, όστις και προφορικώς θα σας είπη τα καθ’ ημάς αίσια, αλλ’ εάν εκ Δάφνης δεήση να ταξιδεύση διά του Ατμοπλοίου «Σπάρτη», τότε θα διέλθη διά Καβάλλας και θα λάβητε ταύτην ταχυδρομικώς.
    Μάθετε δε ευχαρίστως, ότι ελάβομεν ασφαλώς τα άγια Λείψανα και τα γλυκά κουλουράκια και Σας εύχομαι εκ ψυχής. Διά δε τα άγια Λείψανα θα έχητε παρά των Αγίων μεγάλην αντιμισθίαν, διότι θα εκτελήται η ακολουθία των κατά την προσήκουσαν αυτών εορτήν.
    Διελθών δε την διαληφθείσαν επιστολήν υμών, και αντιληφθείς ότι και αύθις σοι προξενήθησάν τινες πειρασμοί ελυπήθην ως εικός, αλλά μη παρακαλώ θροού επί τούτοις˙ άπαξ διατελών εν τη απλανή υπακοή του Χριστού, σοι προσγίνονται ούτοι, τότε εις κέντρα λακτίζουσιν οι υπεναντίοι, μόνον το γε εφ’ ημίν να προσέχωμεν να μη πίπτωμεν εκουσίως εις πειρασμόν, ειδ’ άλλως λέγε θαρραλέως μετά του Προφητάνακτος, το «Εγώ ωσεί κωφός ουκ ήκουον κ.τ.λ.» και το «Μακάριοί εστε, όταν ονειδίσωσιν υμάς».

  Σας έγραφον να κάμητε μίαν συνοπτικήν αγγελίαν περί του βιβλίου σχετικήν προς το έγγραφον όπου σας έστειλα, ην εναγωνίως περιμένω, και να ερωτήσητε πόσα θα κοστίσουν 150 ή και πλέον αγγελίαι.

    Ως προς την εκτύπωσιν έγραψα πρωϊαίτερον και εις τον κ. Αλέξανδρον Μωραϊτίδην, ο οποίος μεγάλως με εκτιμά και υπακούει, αλλ’ ούτος διατρίβων εν τη πατρίδι του Σκιάθω, δεν έλαβεν ως φαίνεται την επιστολήν μου εν Αθήναις, και διά τούτο δεν έσπευσε να μου αποστείλη ταύτην, διότι ως ειδικός εις τοιαύτα, ήθελε μας ευχαριστήση˙ τουθ’ ένεκα παρακαλώ να σπεύσητε Υμείς εις την σύνταξιν και αποστολήν αυτής, διότι είναι ανάγκη να προβώ εις την ενέργειαν της εκτυπώσεως ην θα αναθέσω εις τον υμέτερον Στέφανον, διά να μην ενοχλήσω Υμάς. Και επειδή αι πλείσται Ιεραί Μοναί μοι εγνώρισαν την ευαρέσκειάν των και ότι θα συνδράμουν προς την εκτύπωσιν προφρόνως, διότι η «Ιστορική Μελέτη» ακριβεστάτη και πολύ σοβαρά, δι’ άπαν το Αγιώνυμον Όρος, θα ικανοποιήση μεγάλως το ηθικόν πρόσωπον του μοναχικού βίου.
   Καλόν όμως να κάμητε μίαν ερώτησιν εις τον αυτόθι φίλον σας τυπογράφον, πόσα θα κοστίσει μία τοιαύτη εκτύπωσις από 1500 ή και περισσότερα σώματα, τα οποία ως υπολογίζω επάνω – κάτω θα γίνωσιν εις 10 τυπογραφικά φύλλα, μεγαλύτερου μεγέθους από τα των Χιλιαστών. Και επειδή εν Πάτραις έχομεν εν πνευματικόν τέκνον, όπερ έχει επίσημον τυπογραφείον, και υπάρχει ελπίς ότι δεν θα ζητήση σπουδαία κέρδη και είναι άνθρωπος, ο οποίος άμα αναλάβη την εκτύπωσιν, τάχιστα θα προβή εις την έκδοσιν του βιβλίου˙ διά τούτο παρακαλώ να μοι γράψητε πόσα θα ζητήση αυτόθι…
   Ταύτα ανακοινών αναμένω ταχείαν απάντησιν υμών, και πώς απήντησας τους πειρασμούς σου, ως την απαλλαγήν εύχομαι.
   Άπασαν την καθ’ υμάς χρυσήν οικογένειαν και την εν γένει εν Χω αδελφότητα εγκαρδίως εύχομαι.
   Περί των ειδών όπου σας εγράψαμεν και απηντήσατε δυσκολίας, επί του παρόντος μενέτω. Εφ’ ω και διατελώ
                                                                                                   

                                                                                             Μετά πατρικοτάτης στοργής
                                                                                            Δανιήλ μοναχός αγιογράφος

Ἀπό το βιβλίο 

Σύγχρονες Ἁγιορείτικες μορφές

Δανιήλ Κατουνακιώτης

σελ. 91-94

Ἐκδόσεις 

Ἱ. Μονής Παρακλήτου 2005

Μεταφορά στό Διαδίκτυο - Ἐπιμέλεια κειμένου :  Ἀναβάσεις

Εὐχαριστοῦμε θερμά τόν Ἡγούμενο τῆς Ἱ.Μ. Παρακλήτου γιά τήν ἄδεια δημοσίευσης 

ἀποσπασμάτων ἀπό τά βιβλία πού ἐκδίδει ἡ Ἱερά Μονή.

Διαβάστε τά ὑπόλοιπα πατώντας :  Σύγχρονες Ἁγιορείτικες μορφές. Δανιήλ Κατουνακιώτης

 http://anavaseis.blogspot.gr/2012/10/blog-post_8526.html

Συγγραφικές και εκδοτικές μέριμνες. Δανιήλ Κατουνακιώτης. Μέρος Α'

Συγγραφικές και εκδοτικές μέριμνες

 Σύγχρονες Ἁγιορείτικες μορφές

 Δανιήλ Κατουνακιώτης

   Μία τέτοια πασίγνωστη στο Πανελλήνιο προσωπικότης βρισκόταν στην ανάγκη να έχει μεγάλη αλληλογραφία. Τα πνευματικά του τέκνα, σκορπισμένα σε κάθε γωνιά της Ελληνικής γης, κι ένα πλήθος αγνώστων που είχαν από μακρυά ακούσει για τη σοφία του, ζητούσαν συμβουλές, παρακαλούσαν να διευκρινίσει πνευματικά θέματα, να λύσει τα προβλήματά τους.
   Είχε ένα πρωτότυπο γραφείο: το σκαμνάκι του. Καθόταν στο σκαμνάκι, ακουμπούσε πάνω στο γόνατο τα χαρτιά του και έγραφε με σπάνια ευχέρεια. Πολλές φορές μέσα στην ήσυχη βραδιά, με το απαλό φως του λυχναριού, ξενυχτούσε. Ξενυχτούσε γράφοντας επιστολές… Και ο ύπνος; Αυτός δεν έχει εξουσία πάνω στους ασκητές. Είναι ένας δούλος εκεί, που υπακούει.
Δεν εξουσιάζει. Κι αν αυτό εφαρμόζεται για όλους τους ερημίτες, στο γερο-Δανιήλ ίσχυε ακόμα περισσότερο. Εκείνος ήταν στρατιώτης Χριστού, ταγμένος στο ερημικό φυλάκιό του, άγρυπνος φρουρός, για να παρατηρήσει τις κινήσεις του παμπόνηρου εχθρού, που γυρνοφέρνει νύχτα και ημέρα τις ψυχές με σκοπό να τις παγιδεύσει.
   Συνήθιζε πολλές φορές, μόλις τελείωνε κάποια επιστολή να πηγαίνει στο Αγιογραφείο και να τη διαβάζει στους μοναχούς του, δεχόμενος με ταπείνωση τις παρατηρήσεις τους και τις γνώμες τους.
   Όσοι έπαιρναν τα γράμματα του γέροντος τα κρατούσαν σαν ανεκτίμητα κειμήλια.
Ο Μωραϊτίδης, που αλληλογραφούσε τριάντα χρόνια ολόκληρα χρόνια μαζί του, λέει για τις επιστολές αυτές πως «αν ποτέ εδημοσιεύοντο, θα απετέλουν ένα πνευματικότατον ανάγνωσμα, γλυκύτατον και ψυχωφελέστατον».
Οι περισσότερες αναφέρονται σε σπουδαιότατα ζητήματα και ορισμένες είναι αρκετά εκτεταμένες, σωστές πραγματείες, όπως π.χ. η επιστολή «Προς Ευδόκιμον μοναχόν περί του αν τύχωσιν ελέους οι εξ αγνοίας αιρετικοί και κακόδοξοι, εάν ποιώσι έργα θεοφιλή και θεάρεστα» (6-8-1910).
   Εκτός όμως από τις επιστολές ο ακούραστος γερο-Δανιήλ συνέταξε πληθώρα δοκιμίων, πάνω από εβδομήντα, με θεολογικά ή γενικότερα πνευματικά θέματα, επίκαιρα ή όχι.
   Για να μπορέσουν οι εργασίες του αυτές να διαδοθούν πλατύτερα, ώστε να ωφεληθούν περισσότερες ψυχές, χρειάσθηκε να μπει και σε εκδοτικές μέριμνες. Αυτό φαίνεται ζωντανά και από την επόμενη επιστολή:
   «Όσον δε διά τα φυλλάδια, μη παρακαλώ ανησυχής, και εάν κατά τούτο εφθόνησε ο δόλιος δράκων και πολύ μας καθυστέρησεν το αντίτιμον, αλλά βράδιον ή τάχιον θα αποτίσωμεν την οφειλήν των εξόδων, μόνον προσπάθησον όπως και διά του Αιμιλιανού συναχθή κάτι ποσόν, και εγώ πάλιν θα φροντίχω εντός ολίγου, όπως σας εμβάσω χιλίας δρχ. και πάλιν προσεχώς και τα επίλοιπα, διότι δεν επιθυμώ, αφού υπέστης τοσούτους κόπους να ζημιωθής και υλικώς».

                                                                                        (24-2-1924, Προς Νικόλαον Ρέγκον)
 

Ἀπό το βιβλίο 

Σύγχρονες Ἁγιορείτικες μορφές

Δανιήλ Κατουνακιώτης

σελ. 91-94

Ἐκδόσεις 

Ἱ. Μονής Παρακλήτου 2005

Μεταφορά στό Διαδίκτυο - Ἐπιμέλεια κειμένου :  Ἀναβάσεις

Εὐχαριστοῦμε θερμά τόν Ἡγούμενο τῆς Ἱ.Μ. Παρακλήτου γιά τήν ἄδεια δημοσίευσης 

ἀποσπασμάτων ἀπό τά βιβλία πού ἐκδίδει ἡ Ἱερά Μονή.

Διαβάστε τά ὑπόλοιπα πατώντας :  Σύγχρονες Ἁγιορείτικες μορφές. Δανιήλ Κατουνακιώτης

 http://anavaseis.blogspot.gr/2012/10/blog-post_8436.html

Επιθυμίες Αγίων. Πνευματικοί δεσμοί. Δανιήλ Κατουνακιώτης.

Επιθυμίες Αγίων. Πνευματικοί δεσμοί.

 Σύγχρονες Ἁγιορείτικες μορφές

 Δανιήλ Κατουνακιώτης

   Οι επιστολές των Αγίων Πατέρων θεωρούνται σαν τα πιο εκλεκτά έργα της πατερικής γραμματολογίας. Μέσα σ’ αυτές ξεχύνεται φυσικά και αβίαστα το άρωμα της ευλογημένης ψυχής τους. Εκεί μπορεί να ιδή κανείς άγνωστες πτυχές της καθημερινής ζωής τους. Μπορεί να παρατηρήσει τις επιθυμίες που διακατείχαν τον ψυχικό τους κόσμο, και τις αντίστοιχες ενέργειες για την εκπλήρωσή τους. Για να κατανοήσεις λ.χ. τον κόσμο του Μ. Βασιλείου θα πρέπει να αφήσεις τα άλλα του έργα και να μελετήσεις τις θαυμάσιες επιστολές του. Μέσα σ’ αυτές θα διακρίνεις με κάθε ακρίβεια και με κάθε λεπτομέρεια το μεγαλείο του ανδρός.
   Τι επιθυμούσε ο Άγιος Νεκτάριος; Προς τα πού έστρεφε τα κινήματα των πόθων του; Ποιες νοσταλγίες αναδίδονταν μέσα του; Ποιους θεωρούσε κατάλληλους να τον βοηθήσουν στις επιδιώξεις; Με τι τρόπο προχωρούσε στην πραγματοποίηση των επιδιώξεών του; Για όλα αυτά έχει να μας ομιλήσει η επιστολή που ακολουθεί – πιστό αντίγραφο της πρωτοτύπου που φυλάσσεται στην Καλύβη των Δανιηλαίων.
   «Εκ της εν Αιγίνη γυναικείας Ιεράς Μονής Παν. Τριάδος, 18 Αυγούστου 1913.
Πανοσιολογιώτατε εν Χριστώ αδελφέ Κύριε Δανιήλ, την υμετέραν Πανοσιολογιότητα αδελφικώς ασπάζομαι.»
Λαμβάνω το θάρρος βασιζόμενος επί την υμετέραν προς ημάς αγάπην της υμετέρας Πανοσιολογιότητος να αναθέσω εις αυτήν φροντίδα τινα, δι’ ην θεωρώ αυτήν κατάλληλον προς επιτέλεσιν έργου τα μάλα ημίν ενδιαφέροντος.

  Γνωρίζομεν υμίν ότι επιθυμούμεν να αγοράσωμεν εν Αγίω Όρει κελλίον τι εις θέσιν τινα μεσημβρινήν και ομαλήν έχον κήπον και ύδωρ και ει δυνατόν και εκκλησίαν, διότι προτίθεμαι επί μεν του παρόντος να εγκαταστήσω ένα ή δύο πνευματικά μου τέκνα, τα οποία θάλουσι να μονάσωσι εν Αγίω Όρει˙ μετά δε χρόνον τινα, όταν απαλλαγώμεν των πολλών φροντίδων, ας ανελάβομεν εν τη Μονή ημών, ερχόμεθα εις Άγιον Όρος δια τι χρονικόν διάστημα προς πνευματικήν αναψυχήν.
    Επίσης παρακαλούμεν την υμετέραν Πανοσιολογιότητα να φροντίση προς εύρεσιν και τινος αγαθού και εναρέτου γέροντος, όπως αναλάβη την ποδηγεσίαν των δοκίμων πνευματικών ημών τέκνων, τα οποία δέονται αγαθού αλείπτου, όπως εισαγάγη εν τω σταδίω του αγώνος και ενισχύση αυτά διά τε του παραδείγματος και του λόγου εις τον πνευματικόν αγώνα. Ο επιδότης της παρούσης μου Λουκάς Καλαντζής θέλει παράσχει υμίν προφορικώς πάσαν σχετικήν πληροφορίαν.
Περαίνων ασπάζομαι την ημετέραν αδελφικήν αγάπην και διατελώ προς Θεόν ευχέτης
                                                                                                 

 Ο Πενταπόλεως Νεκτάριος

 Υ.Γ. Διά του επιδότου πέμπω υμίν και δύο νέα έργα μου, τους δύο τόμους «περί σχίσματος» και τας δύο μελέτας μου περί εκκλησίας και Ιεράς Παραδόσεως.
   Αναμένομεν την υμετέραν απάντησιν».

Ἀπό το βιβλίο 

Σύγχρονες Ἁγιορείτικες μορφές

Δανιήλ Κατουνακιώτης

σελ. 88-90

Ἐκδόσεις 

Ἱ. Μονής Παρακλήτου 2005

Μεταφορά στό Διαδίκτυο - Ἐπιμέλεια κειμένου :  Ἀναβάσεις

Εὐχαριστοῦμε θερμά τόν Ἡγούμενο τῆς Ἱ.Μ. Παρακλήτου γιά τήν ἄδεια δημοσίευσης 

ἀποσπασμάτων ἀπό τά βιβλία πού ἐκδίδει ἡ Ἱερά Μονή.

Διαβάστε τά ὑπόλοιπα πατώντας :  Σύγχρονες Ἁγιορείτικες μορφές. Δανιήλ Κατουνακιώτης

 http://anavaseis.blogspot.gr/2012/10/blog-post_5343.html

Η Γερόντισσα του Κεχροβουνίου. Πνευματικοί δεσμοί. Δανιήλ Κατουνακιώτης. Μέρος Α'

Η Γερόντισσα του Κεχροβουνίου. Πνευματικοί δεσμοί.

 Σύγχρονες Ἁγιορείτικες μορφές

 Δανιήλ Κατουνακιώτης

   Πνευματικό τέκνο του γερο-Δανιήλ υπήρξε και η ονομαστή για την οσιότητά της Γερόντισσα Θεοδοσία. Ηγουμένη της Ι. Μονής Κοιμήσεως της Θεοτόκου στο Κεχροβούνιο της Τήνου. Από την παιδική της ηλικία είχε αφοσιωθεί στην αρετή. Και ως λαϊκή που ήταν – ονομαζόταν Θεοδώρα Ν. Καρδίτση – και ως μοναχή και ως Ηγουμένη τελούσε υπό την πνευματική του καθοδήγηση. Τίποτε δεν έκανε χωρίς τη γνώμη του. Η γνωριμία τους έγινε μέσω του Μωραϊτίδη, ο οποίος επισκεπτόταν με τη σύζυγό του συχνά την Τήνο.
   Από τα πρώτα της βήματα στη μοναχική ζωή συμμορφωνόταν προς τις σοφές υποδείξεις του. Και, φυσικά, ποτέ δε ζημιωνόταν από την υπακοή της αυτή. Η επόμενη παράγραφος αποτελεί ένα απόσπασμα από επιστολή του Γέροντος, όταν η Θεοδώρα επρόκειτο να καρεί μοναχή. Ο καθένας αντιλαμβάνεται με πόση σύνεση και διακριτικότητα της έλυνε τις απορίες.
   «’Οσον δε δια να απέλθητε εις τον πατρικόν Σας οίκον, πριν της αποκάρσεως, και εξομαλύνητε τους λογαριασμούς Σας, εις τούτο αν εννοείτε, τότε απέλθετε με ερρωμένον νουν, ως άλλη Οσία Μελάνη, και μετά την διεκπεραίωσιν των υποθέσεών Σας επανακάμπτετε εις την Ι. Μονήν και προβαίνετε αμέσως εις την απόκαρσιν. Όταν όμως βλέπετε και ενδοιάζει ο λογισμός Σας, και δύνασθε διά γραφίδος να ευκολύνητε την υπόθεσιν υμών, τότε θα είναι καλύτερα».

   Μεγάλη ευλογία Θεού να υπάρχουν σοφοί θεοφόροι άνδρες, άλλοι κριτές και προφήτες του Ισραήλ, για να κατευθύνουν ορθά το λαό του Κυρίου. Και μεγάλη εύνοια του Θεού να αποκαλύψει σε μερικές ψυχές τέτοιες εξαίρετες φυσιογνωμίες. Τότε πια όλες οι δύσκολες περιπτώσεις, όλα τα διλήμματα, όλα τα ακανθώδη προβλήματα ευρίσκουν τη λύση τους. Αρκεί μία ερώτηση, μία επίσκεψη, μία επιστολή, ένα τηλεφώνημα.
   Όταν κάποτε μία βαθύπλουτη κόρη εφοπλιστού, η Χριστίνα Γαρυφάλλου από τη Σύρο, ήθελε να αφήσει στην Τράπεζα εκατό χιλιάδες χρυσές λίρες για λογαριασμό της Μονής Κεχροβουνίου, πράγμα που έφερε σχετική αναταραχή των λογισμών για την αποδοχή ή μη της προσφοράς, η Γερόντισσα έστειλε αμέσως επιστολή στα Κατουνάκια. Και η απάντησις ήταν: «Εφ’ όσον δεν έχει το Ησυχαστήριό σας κράζουσες ανάγκες, να αρνηθείτε τη δωρεάν. Να περιορισθείτε στην εργασία σας. Η εργασία είναι προσευχή. Διαφορετικός δρόμος είναι επικίνδυνος και καταστρέφει τους μοναχούς». Και έτσι δεν δέχθηκαν την προσφορά.
   Όταν επρόκειτο να γίνει μοναχή η Θεοδώρα, παρεκάλεσε να μεταβεί στην Ιερισσό, ώστε να αναλάβει ο Γέροντας την κουρά της. Εκείνος όμως σαν συνετός και διακριτικός που ήταν δεν το ενέκρινε. Της έγραψε και της εξήγησε ότι δεν αρμόζει να βγει ένας ασκητής από το ασκητήριό του, να πάει στην Ιερισσό για την κουρά μιας μοναχής.
   Η ευλογημένη αυτή ψυχή αντιλαμβανόταν τις διάφορες δυσκολίες που είχε η ζωή στα Κατουνάκια και φρόντιζε να στέλνει τη βοήθειά της. Προσέφερε μάλιστα αρκετή οικονομική ενίσχυση για την ανέγερση των οικημάτων και του Ναού, ώστε δικαίως να συγκαταριθμήται στους Κτίτορας. Σε κάποια επιστολή της έγραφε προς το Γέροντά της:
   «…Η βραδύτης της ενάρξεως της εργασίας του σουβά κατά θείαν οικονομίαν εγένετο, διότι η εποχή αυτή είναι καταλληλότερα, έχω δε πεποίθησιν ότι θα γίνει τη των Αγίων Πατέρων βοήθεια κατά πάντα αρίστη και σύμφωνος της καλλιτεχνικής εργασίας των κομψοτάτων παραθύρων και θυρών τα οποία ο θεόσδοτος επιμελής σεβαστός αδελφός μου Στέφανος διακοσμεί.
   »Το ότι δε λυπούμαι σφόδρα, διότι δε θα αξιωθώ να ιδώ τον περικαλή χαριτόβρυτον Ιερόν Ναόν των Αγίων Πατέρων και λάβω την ευλογίαν αυτών εκ του σύνεγγυς, τούτο είναι αληθές Πάτερ μου, αλλά και πώς είναι δυνατόν να μη λυπούμαι ευρισκομένη μακράν του μέρους όπου η καρδιά μου προσκεκολλημένη ευρίσκεται; και του θεοπεφιλημένου σεβαστού πατρός μου τον οποίον νοερώς πάντοτε φαντάζομαι, τας μελισταγείς νουθεσίας του αναπολώσα, και τας θεοσόφους πραγματείας μετά θαυμασμού αναγινώσκουσα!...»
   Στη Βιβλιοθήκη της Καλύβης των Δανιηλαίων σώζονται πάνω από 200 επιστολές του Γέροντος Δανιήλ προς την μοναχήν αυτή. Χαρακτηριστικές είναι και οι προσφωνήσεις του:
   «Τω ευλαβεστάτω μου πνευματικώ τέκνω κ. Θεοδώρα ολοψύχως ευχόμενος το «σωθείης» προσαγορεύω». – «Τη ευλαβεστάτη μου και πιστή μαθητρία του γλυκυτάτου μας Ιησού κ. Θεοδώρα ενθεαστικώτατα εύχομαι». – «Τη βαρυτίμω υπηκόω της Δεσποίνης ημών Θεοτόκου Οσία Θεοδοσία την πατρικήν ευλογίαν εγκαρδίως απονέμω». – «Τη θεοφιλεστάτη υπηκόω της Δεσποίνης ημών Θεοτόκου Οσία Θεοδοσία την παρά Θεού ευλογίαν, και τας ολοκαρδίους μου ευχάς δαψιλώς σοι προσφέρω». – Τη Πανοσιωτάτη αμμά Θεοδοσία το ευ έχειν εν Κυρίω και το πνευματικώς προάγεσθαι πατρικώς προσαγορεύω». – «Τη αθλητρία του Χριστού Οσία Θεοδοσία το ενδυναμούσθαι εν πάσι πατρικώς προσαγορεύω».

Ἀπό το βιβλίο 

Σύγχρονες Ἁγιορείτικες μορφές

Δανιήλ Κατουνακιώτης

σελ. 72-77

Ἐκδόσεις 

Ἱ. Μονής Παρακλήτου 2005

Μεταφορά στό Διαδίκτυο - Ἐπιμέλεια κειμένου :  Ἀναβάσεις

Εὐχαριστοῦμε θερμά τόν Ἡγούμενο τῆς Ἱ.Μ. Παρακλήτου γιά τήν ἄδεια δημοσίευσης 

ἀποσπασμάτων ἀπό τά βιβλία πού ἐκδίδει ἡ Ἱερά Μονή.

Διαβάστε τά ὑπόλοιπα πατώντας :  Σύγχρονες Ἁγιορείτικες μορφές. Δανιήλ Κατουνακιώτης
http://anavaseis.blogspot.gr/2012/10/blog-post_3850.html

Η Γερόντισσα του Κεχροβουνίου. Πνευματικοί δεσμοί. Δανιήλ Κατουνακιώτης. Μέρος Β'

Η Γερόντισσα του Κεχροβουνίου. Πνευματικοί δεσμοί.

 Σύγχρονες Ἁγιορείτικες μορφές

 Δανιήλ Κατουνακιώτης

    Μέσα σ’ αυτές τις επιστολές ευρίσκονται θησαυρισμένες πολυτιμότατες συμβουλές, χρησιμότατες για όσους νοσταλγούν να ανέβουν στα ύψη των αρετών. Ας παραθέσουμε μερικές:
   «…Αλλ’ επειδή ως άνθρωποι, τέκνον μου, φέρομεν σώμα υποκείμενον εις πολλάς ασθενείας, διά τούτο, κατά τον της διακρίσεως λόγον, οφείλομεν, διά να το έχωμεν σύμμαχον προς την εξάσκησιν της αρετής, να επιμελούμεθα τούτο, όσον το εφ’ ημίν δι’ εκείνων των μέσων όσα συντελούσιν ουχί προς την ηδυπάθεια αυτού, αλλά προς κανονικήν σύστασιν, διά να εξυπηρετή εις τας θεουργούς αρετάς και αγαθάς διαθέσεις της ψυχής, διότι όταν ο εχθρός μας δολομήτης Σατάν δεν νικήση την αγωνιζομένην ψυχήν, διά της στυγεράς φιλοκοσμίας και πλατείας οδού, μεταχειρίζεται εν τέλει παραβεβιασμένας ασκήσεις και υπερβολικάς κακώσεις, σκοπόν έχων, όπως καταστήση το δυστυχές σαρκίον ανίκανον προς ανάληψιν τελειοτέρας ζωής.»
Διά τον λόγον τούτον άπαντες οι διακριτικοί πατέρες και μάλιστα οι Νηπτικοί συμβουλεύουν, όταν το σαρκίον συνεπεία υπερβολικών κοπώσεων και ασθενειών καταπίπτη, να το επιμελούμεθα ευδιακρίτως, διά να το έχωμεν ευάγωγον και προς την προσευχήν και αγαθοεργίας, τούτου χάριν σπεύδω να σε παρακαλέσω να μοι κάμης την υπακοήν ταύτην να μετριάσης τας πολλάς σου

υπερκοπώσεις και ορθοστασίας, αφού βλέπεις ότι οσημέραι καταβάλλεσαι, και μάλιστα επειδή έχεις το τάλαντον και τας υποχρεώσεις της ιατρικής υπηρεσίας, να ησυχάζεις περισσότερον εν τω ησυχαστηρίω σου, και να παρακαλέσης την Αγίαν Καθηγουμένην από μέρους μου να διορίση άλλην αδελφήν εις το της εκκλησιάρχου διακόνημα, διότι αυτή η υπηρεσία απαιτεί πόδας υγιείς, και δεν είναι καλόν, αφού παρουσιάσθη τοιαύτη πάθησις να επιτείνωμεν την βίαν, και η στάσις Σας παρακαλώ εν τω καιρώ της προσευχής να η, παιδί μου, μετριωτέρα, διότι δεν πρέπει να γίνωμεν σωματοκτόνοι, αλλά παθοκτόνοι. Και ήδη με την χάριν της Κυρίας ημών Θεοτόκου, δεν είσθε τώρα αρχαρία μοναχή διά να καταγίνεσθε εις το πρακτικόν μέρος της ορθοστασίας, αλλά δύνασθε και καθημένη να λέγητε την ευχήν, μη μετεωριζομένη τήδε κακείσε δια του νοός, αλλ’ εις το αρρέμβαστον και μονοειδές της ευχής, όπερ απλανώς ενεργούμενον είωθεν παρηγορείν την ψυχήν».
   Τους ασκουμένους στην ερημιά ο εχθρός πολεμεί πιο φανερά. Κάτι τέτοιο συνέβη και στη Θεοδοσία, και ο Γέροντας της γράφει:
   «Αλλ’ η υπήκοος Θεοδώρα εις τι δεδίτεται; Εις τους κρότους, εις τους φόβους και τα θρυλήματα των αλλοκότων φωνών, ας ειωθότως παρενείρει ο δόλιος και αδύνατος δράκων; Εις ταύτα πάντα, παιδί μου, να ίστασαι γενναία μη δίδουσα την ελάχιστην προσοχήν, και όλα αυτά ως πομφόλυγες θα αφανισθώσιν. Η δειλία ήτις Σας έρχεται είναι της φύσεως και ουχί της πλάνης.
Μόνον η πίστις και η ανδρεία της ψυχής τότε ισχύει προς αποσόβησιν. Εάν όμως δεν ήσο, τέκνον μου, εις την υπακοήν και ιδιοβούλως ησυχάζουσα, άνευ ερωτήσεως εμπείρου οδηγού και εξήσκεις την μόνωσιν, τότε διέτρεχες κίνδυνον, αλλ’ ήδη όπου, καίτοι γλίχουσα την ησυχίαν διά την αγάπην του Σωτήρος σου, καίτοι απαρνηθείσα από μικράς ηλικίας όλα τα ηδέα του κόσμου και επιθυμείς όπως προσομιλής τω Θεώ διά της ευχής και άκρας μονώσεως, ήδη προτιμάς την υπακοήν του πνευματικού σου πατρός, υποφέρουσα το της υπακοής ήλθον διά της επισκέψεως των ασθενών, και ως άλλη Οσία Ευπραξία και αγία Μελάνη προτιμάς την εξυπηρέτησιν των νοσούντων, ου μην δε και τας διαφόρους αδυναμίας και ενοχλήσεις αυτών, τι δειλιάς και ασχάλλεις, τέκνον μου; «Ου φοβηθήση από φόβου νυκτερινού κτλ.», ου φοβούνται οι εριδόμενοι εις το θέλημά των, μόνον όσον δύνασαι κατά τον καιρόν της ευχής να προσέχης να μην παραδέχεσαι εικονικάς ή νοεράς θεωρίας ούτε φως ούτε σκιρτήματα ψυχής τε και σώματος ούτε ευωδίας ούτε τας παρηγορίας του χαροποιού πένθους ούτε να προσέχης εκ δεξιών και αριστερών της καρδίας, αλλά μετ’ απλότητος να λέγεις την ευχήν, προσέχουσα μόνο εις τα ρήματα της ευχής, μηδέν γήινον ή έτερον τι έστω και θεοφιλές σκεπτομένη, και εάν κατά τον καιρόν της ευχής και των πολλών δακρύων σοι έλθη πολλή παρηγοριά και κουφισθή το σώμα, νομίζουσα ότι διατελείς αιθέριος, μη ξενισθής εις ταύτα ούτε να δώσης σημασία τινά, διότι και εις τας του Θεού απλανείς ενεργείας, η μη παραδοχή είναι πολλά επαινετή παρά του Θεού.
 Επίσης και το σώμα ένεκεν του αγώνος όταν φέρη θέρμην τινα ή και παλμόν, εις όλα αυτά να είσαι νεκρά διότι αν τα δεχθής αυτά είναι αυτόχρημα πλάνη, ει δε και (δυσανάγνωστος λέξις) εις όλα αυτά, είναι της χάριτος. Επίσης και εις τα γενόμενα θαυμάσια διά της ιατρείας των ασθενών, αίτινες διά πίστεώς σοι προσέρχονται, μη θαυμάζης ούτε να δίδης την ελάχιστην προσοχήν εις τους επαίνους, αυτά εισίν αποκυήματα της υπακοής και ενεργούνται κυριολεκτικώς από την πανάχραντον Δέσποιναν, εις ην αφωσιώθης».
   «…Ήδη εν τη ελλείψει των φαρμάκων θα υποχρεούται η θεία Χάρις βλέπουσα την ανάγκην των πτωχών ασθενών να ενεργή δι’ άλλου τρόπου τας ιάσεις, διά τούτο υπό το κράτος εχεμυθίας σπεύδω να συμβουλεύσω, όταν Μοναχή τις η έτερον πρόσωπον πάσχη σπουδαίως και ειλικρινώς όπως την επισκεφθής, τότε, επειδή δεν θα υπάρχουν τα κατάλληλα φάρμακα, τότε προσποιήσου ότι έχεις κάτι τι φάρμακον διά την ρηθείσαν ασθενείαν και επικαλουμένη θερμώς την Αειπάρθενον Δέσποιναν, και έχε πίστιν ότι θα ιαθή η ασθενής.
Αυτό τούτο εποίουν και οι Άγιοι Ανάργυροι, οίτινες διατεινόμενοι ότι παρουσιάζουν φάρμακα εθεράπευον τους ασθενείς. Μόνον απαιτείται προσοχή, διότι όταν παραδόξως θεραπευθή η ασθενής, τότε να λέγης, καλά που μου ευρέθη το δείνα φάρμακον, πλην μάθε ότι βράδιον ή τάχιον θα αποκτήσης διπλάσια φάρμακα, διότι το φαρμακείον του Θεου αφθόνως παρέχει τοις αγαπώσιν Αυτόν εκείνα όσα χρήζουσιν».
   Το απόσπασμα που ακολουθεί ανήκει στην πρώτη περίοδο της αλληλογραφίας του Γέροντος Δανιήλ με την Ηγουμένη του Κεχροβουνίου – ήταν τότε δόκιμος Μοναχή – και αξίζει να το παραθέσουμε σαν κατακλείδα:
   «Είθε ο γλυκύτατος νυμφίος σου Σωτήρ ημών Ιησούς Χριστός καταγλαΐση την υπακοήν σας διά των ανεκφράστων του Παναγίου Πνεύματος επικαρπιών, και ακούσης εν τη ώρα της σωτηρίου εξόδου σου, το «είσελθε, φιλτάτη μου θύγατερ, εις την βασιλείαν μου ίνα ευφραίνησαι μετά των φρονίμων παρθένων και λοιπών Μυροφόρων μου, διότι ως νουνεχής προέκρινας την πτωχείαν του πνεύματος και την άρσιν του οικείου θελήματος και πάσης χαμαιζήλου ηδονής». Είθε αι ευχαί μου αυταί, παιδί μου όπως εισακουσθώσι, διότι αυτήν την στιγμήν, μετ’ απεριγράπτου συναισθήσεως και καρδίας παλλούσης γράφων ταύτας ευελπιστώ, πεποιθώς επί τη δικαιοσύνη του Παναγάθου Θεού, ότι θέλω εισακουσθή».

Ἀπό το βιβλίο 

Σύγχρονες Ἁγιορείτικες μορφές

Δανιήλ Κατουνακιώτης

σελ. 72-77

Ἐκδόσεις 

Ἱ. Μονής Παρακλήτου 2005

Μεταφορά στό Διαδίκτυο - Ἐπιμέλεια κειμένου :  Ἀναβάσεις

Εὐχαριστοῦμε θερμά τόν Ἡγούμενο τῆς Ἱ.Μ. Παρακλήτου γιά τήν ἄδεια δημοσίευσης 

ἀποσπασμάτων ἀπό τά βιβλία πού ἐκδίδει ἡ Ἱερά Μονή.

Διαβάστε τά ὑπόλοιπα πατώντας :  Σύγχρονες Ἁγιορείτικες μορφές. Δανιήλ Κατουνακιώτης

 http://anavaseis.blogspot.gr/2012/10/blog-post_8543.html