ΤΗ ΚΥΡΙΑΚΗ ΤΩΝ ΒΑΪΩΝ

Σήμερον ἡ χάρις…Δοξαστικόν τοῦ Μ. Ἐσπερινοῦ τῆς Ἑορτῆς. Ἦχος πλ.β΄
Τὸ παρὸν μέλος ὑπὸ Πέτρου τοῦ Φιλανθίδου. Ψάλλει ὁ μοναχός Παντελεήμων Κάρτσωνας
Τὴν κοινὴν Ἀνάστασιν…Ἀπολυτίκιον τῆς Ἑορτῆς. Ἦχος α΄
Ψάλλει ὁ Ἄρχων Πρωτοψάλτης Θρασύβουλος Στανίτσας
Μετὰ κλάδων νοητῶς…Ἐπὶ φίλῳ σου Χριστέ…Ὁ ἐπὶ θρόνου Χερουβίμ…Καθίσματα τῆς Ἑορτῆς…
Ψάλλει ὁ Ἄρχων Πρωτοψάλτης Θρασύβουλος Στανίτσας
Σήμερον ὁ Χριστός…Πεντηκοστάριον τῆς Ἑορτῆς. Ἦχος β΄
Ψάλλουν οἱ μοναχοί Παντελεήμων Κάρτσωνας καὶ Ἀθανάσιος ὁ Σιμωνοπετρίτης
Ὤφθησαν αἱ πηγαὶ τῆς ἀβύσσου…Καταβασίαι τῆς Ἑορτῆς. Ἦχος δ΄
Ψάλλει ὁ Ἄρχων Πρωτοψάλτης Θρασύβουλος Στανίτσας
Θεὸς Κύριος καὶ ἐπέφανεν ἠμίν…Ἡ θ΄ ᾠδὴ τῆς Ἑορτῆς. Ἦχος δ΄
Ψάλλει ὁ Ἄρχων Πρωτοψάλτης Νικολαῒδης Βασίλειος καὶ ὁ Ἄρχων Λαμπαδάριος Ἐμμανουηλίδης Βασίλειος
Ὁ πλεῖστος ὄχλος Κύριε…Ἐξέλθετε ἔθνη…Αἶνοι τῆς Ἑορτῆς. Ἦχος δ΄
Ψάλλει ὁ Ἄρχων Πρωτοψάλτης Ἐμμανουηλίδης Βασίλειος
Πρὸ ἓξ ἡμερῶν τοῦ Πάσχα…Δοξαστικόν τῶν αἴνων τῆς Ἑορτῆς. Ἦχος πλ.β΄
Ψάλλει ὁ Ἄρχων Πρωτοψάλτης Νικολαῒδης Βασίλειος

 http://www.enromiosini.gr/orthodoxi-latreia/vizantini-mousiki/arxeia-ixou/arxeia-ixou-triwdion/15028-%CF%84%CE%B7-%CE%BA%CF%85%CF%81%CE%B9%CE%B1%CE%BA%CE%B7-%CF%84%CF%89%CE%BD-%CE%B2%CE%B1%CF%8A%CF%89%CE%BD-3/

Κυριακὴ τῶν Βαΐων. (†) ἐπίσκοπος Αὐγουστῖνος Καντιώτης

Κυριακὴ τῶν Βαΐων

«Ὡσαννά, εὐλογημένος ὁ ἐρχόμενος ἐν ὀνόματι Κυρίου, βασιλεὺς τοῦ Ἰσραήλ» (Ἰω. 12,13) 

Σήμερα, ἀγαπητοί μου, εἶνε μεγάλη ἑορτή, δεσποτικὴ ἑορτή, ἡ Βαϊοφόρος.
Ὅλος ὁ λαὸς τῶν Ἰεροσολύμων βγῆκαν ἔξω, γιὰ νὰ ὑποδεχθοῦν τὸ Χριστό. Κρατοῦσαν στὰ χέρια τους βάϊα καὶ κλαδιὰ ἐλιᾶς. Ἔστρωναν στὸ δρόμο τὰ ροῦχα τους, νὰ πατήσῃ ὁ Χριστός. Καὶ τὰ μικρὰ παιδιὰ φώναζαν «Ὡσαννά, εὐλογημένος ὁ ἐρχόμενος…» (Ἰω. 12,13).
Ἔτσι τὴν ἡμέρα ἐκείνη ἡ πρωτεύουσα τοῦ Ἰουδαϊκοῦ ἔθνους ὑποδέχθηκε τὸ Χριστό. Ἡ ἱστορία ἀναφέρει πολλὲς ὑποδοχὲς βασιλέων καὶ αὐτοκρατόρων. Ἡ Ἀθήνα, ἡ Ῥώμη, ἡ Κωνσταντινούπολι πολλὲς φορὲς ὑποδέχθηκαν νικητὰς καὶ θριαμβευτὰς ὕστερα ἀπὸ νικηφόρους πολέμους.
Ἀλλ᾿ ὅλες αὐτὲς οἱ ὑποδοχὲς εἶνε πολὺ μικρὲς μπροστὰ σ᾿ αὐτὴ τὴ θριαμβευτικὴ εἴσοδο τοῦ παμβασιλέως Χριστοῦ στὰ Ἰεροσόλυμα. Οἱ λεπτομέρειες διδάσκουν. Καὶ ἀπὸ τὶς λεπτομέρειες τῆς σημερινῆς θριαμβευτικῆς εἰσόδου θὰ ἤθελα, ἀγαπητοί μου, νὰ προσέξετε μερικές.

* * *

Καὶ πρῶτα ἂς ρωτήσουμε· Πῶς εἰσῆλθε ὁ Χριστὸς στὰ Ἰεροσόλυμα; Οἱ νικηταί, ποὺ ἀναφέραμε, κάθονταν πάνω σὲ ἄλογα ὑπερήφανα καὶ χρυσοστολισμένα ἢ σὲ ἅμαξες πολυτελέστατες. Κάποιος μάλιστα, γιὰ νὰ φανῇ πιὸ ἰσχυρὸς ἀπὸ τοὺς ἄλλους, διέταξε, τὸ ἁμάξι του νὰ τὸ σέρνουν λιοντάρια· φανταστῆ τε τί τρόμος!
Καὶ ἄλλοι κάθησαν ἐπάνω σὲ ἐλέφαντες ἢ ἄλλα ἄγρια θηρία. Κοιτάξτε τώρα τὴ διαφορά. Ὁ Χριστός μας εἶνε ὁ ποιητὴς καὶ βασιλιᾶς τοῦ παντός. Εἶνε, ὅπως ψάλλει ἡ Ἐκκλησία μας, «ὁ τοῖς Χερουβὶμ ἐποχούμενος καὶ ὑμνούμενος ὑπὸ τῶν Σεραφίμ» (δοξ. ἑσπ. Ὑπαπαντῆς).
Καὶ ὅμως συγκαταβαίνει, ταπεινώνεται τόσο, ὥστε ἀπ᾿ ὅλα τὰ ζῷα διαλέγει ἕνα «πῶλον ὄνου», ἕνα γαϊδουράκι (ἔ.ἀ. 12,15). Ἐπάνω στὴ ῥάχη ἑνὸς τέτοιου ζῴου κάθεται ὁ Χριστός. Καὶ μᾶς διδάσκει μὲ τὸ παράδειγμά του, ὅτι πρέπει νὰ εἴμαστε ταπεινοὶ στὸν κόσμο αὐτόν. Διδάσκει ὅμως καὶ κάτι ἄλλο. Τὸ γαϊδουράκι, ὅπως λένε οἱ πατέρες, σημαίνει τὸ ἄλογον μέρος τῆς ὑπάρξεως τοῦ ἀνθρώπου.
Σημαίνει τὴν ἀγριότητα καὶ τὸ πεῖσμα, τὸ πεισματάρικο «γαϊδουράκι» ποὺ κάθε ἄνθρωπος ἔχει μέσα του καὶ δὲν θέλει νὰ ὑποταχθῇ στὸ Θεό. Σημαίνει ἀκόμη, κατὰ τοὺς πατέρας, τὰ εἰδωλολατρικὰ ἔθνη, ποὺ ἦταν βυθισμένα στὸ πηχτὸ σκοτάδι τῆς πλάνης καὶ ποὺ τὰ πάθη τους τοὺς εἶχαν καταντήσει κατώτερους κι ἀπὸ τὰ τετράποδα.
Γι᾿ αὐτοὺς εἶπε καὶ ὁ Δαυΐδ· «Ἄνθρωπος ἐν τιμῇ ὢν οὐ συνῆκε, παρασυνεβλήθη τοῖς κτήνεσι τοῖς ἀνοήτοις καὶ ὡμοιώθη αὐτοῖς», δηλαδή· ὁ ἄνθρωπος δὲν συνειδητοποίησε τὴν τιμητική του θέσι, συναριθμήθηκε μὲ τὰ ἀνόητα ζῷα καὶ ἔγινε ὅμοιος μ᾽ αὐτά (Ψαλμ. 48,13).
Τὸ γαϊδουράκι, μόλις κατάλαβε ὅτι τὸ ζητάει ὁ Χριστός, μὲ προθυμία δέχθηκε ἐπάνω του τὸν Κύριο· γιατὶ καὶ τὰ ζῷα κάτι αἰσθάνονται. Ἕνας φίλος μου ἱεροκήρυκας μοῦ ἔλεγε τὸ ἑξῆς. Κάποτε περιοδεύοντας ἔφτασε κουρασμένος σ᾿ ἕνα χωριό.
Πῆγε στὴν πλατεῖα νὰ μιλήσῃ, ἀλλὰ οἱ ἄνθρωποι δὲν ἔδειξαν μεγάλη προθυμία ν᾿ ἀκούσουν τὸ λόγο τοῦ Θεοῦ. Ξαφνικὰ ἔρχεται καὶ σταματᾷ ἀπὸ κάτω ἕνα πουλαράκι καὶ τέντωσε τ᾿ αὐτιά του. Ὅση ὥρα μιλοῦσε ὁ ἱεροκήρυκας, αὐτὸ δὲν κουνήθηκε ἀπὸ τὴ θέσι του. Αὐτὸ ἔκανε μεγάλη ἐντύπωσι. Καὶ ὁ ἱεροκήρυκας εἶπε· Ἦρθα στὸ χωριό σας, κ᾽ ἐσεῖς ποὺ ἔχετε αὐτιά, ἐσεῖς ποὺ ἔχετε λογικό, ἐσεῖς ποὺ ἀκούσατε τὴν καμπάνα νὰ χτυπᾷ, δὲν ἤρθατε· τὸ γαϊδουράκι αὐτὸ ἄφησε τὴ μάνα του, ἄφησε τὸ χορτάρι του, καὶ ἦρθε καὶ στάθηκε ἐδῶ…
«Ἐγενόμην ἐν Πνεύματι ἐν τῇ Κυριακῇ ἡμέρᾳ καὶ ἤκουσα φωνὴν ὀπίσω μου μεγάλην ὡς σάλπιγγος» (Ἀπ. 1,10) Νά λοιπὸν τί μᾶς διδάσκει τὸ γαϊδουράκι. Σὰν νὰ ἔχῃ φωνὴ μᾶς φωνάζει· Ταπεινωθῆτε, ὅπως ταπεινώθηκε ὁ Χριστός· κι ὅπως ἐγὼ πρόθυμα ἔφερα στὴ ῥάχη μου τὸ Χριστό, κ᾿ ἐσεῖς νὰ ὑποταχθῆτε στὸ χρηστὸ ζυγό του ποὺ ἐλευθερώνει ἀπὸ τὰ ζῳώδη πάθη.
Ἀλλὰ τὸ Εὐαγγέλιο ἀναφέρει καὶ κάτι ἄλλο. Κρατοῦσαν, λέει, «βαΐα» (ἔ.ἀ. 12,13). Τὰ βάϊα τὰ κρατοῦσαν ὅταν ἤθελαν νὰ ὑποδεχθοῦν ἕνα νικητή. Τὰ βάϊα ἦταν, ὅπως ψάλλει ἡ Ἐκκλησία, «τὰ τῆς νίκης σύμβολα».
 Ἀλλὰ γιατί νὰ ὑποδεχθοῦν μὲ βάϊα τὸ Χριστό; Ἀπὸ ποιόν πόλεμο ἦρθε; Ποιόν νίκησε; Δὲν ἔχετε αὐτιά; Σὰν χθὲς ὁ Χριστὸς πολέμησε καὶ νίκησε ἐκεῖνον ποὺ τρέμει ὁ κόσμος ὅλος. Νίκησε τὸ χάρο. Χθὲς Σάββατο πῆγε στὰ μνήματα καὶ εἶπε· «Λάζαρε, δεῦρο ἔξω» (ἔ.ἀ. 11,43). Καὶ ὁ Λάζαρος βγῆκε ὁλοζώντανος ἀπὸ τὸν τάφο.
Αὐτὸ εἶνε τὸ μεγαλύτερο θαῦμα. Γι᾿ αὐτὸ κρατοῦν τὰ βάϊα καὶ λένε· Χαῖρε, ὁ νικητὴς τοῦ θανάτου! Καὶ νὰ εἶστε βέβαιοι ὅτι, ὅπως στὸ Λάζαρο, ἔτσι πάλι θὰ σταθῇ ὁ Χριστός μας στὰ μνήματα ὅλων τῶν ἀνθρώπων καὶ θ᾿ ἀκουστῇ ἡ φωνή· Νεκροί, ἀναστηθῆτε! Καὶ οἱ νεκροὶ θ’ ἀναστηθοῦν. Αὐτὴ τὴ σημασία ἔχουν τὰ βάϊα.
Ἐκτὸς ἀπὸ τὰ βάϊα μερικοὶ ἔκοψαν κλαδιὰ ἐλιᾶς. Γιατί κρατοῦσαν κλαδιὰ ἐλιᾶς; Ἂν διαβάζετε ἁγία Γραφή, θὰ δῆτε ὅτι, ὅταν ὁ Νῶε ἄνοιξε τὸ παράθυρο τῆς κιβωτοῦ καὶ ἔστειλε τὸ περιστέρι, αὐτὸ πέταξε, ἀλλὰ παντοῦ συνάντησε πτώματα, καὶ γύρισε πίσω.
Ὅταν ὅμως τὸ ἔστειλε γιὰ δεύτερη φορά, τὰ νερὰ εἶχαν χαμηλώσει καὶ εἶχαν φανῆ τὰ δέντρα. Τότε τὸ περιστέρι ἔκοψε ἕνα κλαδάκι ἀπὸ ἐλιά, καὶ τὸ ἔφερε μὲ τὸ ῥάμφος του(βλ. Γέν. 8,11). Καὶ ὁ Νῶε δόξασε τὸ Θεό. Εἶνε δηλαδὴ ἡ ἐλιὰ σύμβολο χαρᾶς καὶ εἰρήνης.
Καὶ ὁ ὄχλος, λοιπόν, κρατοῦσε ἐλιὰ στὰ χέρια του, γιὰ νὰ πῇ· Χριστέ, σὺ μόνο εἶσαι ὁ Θεὸς τῆς ἀγάπης καὶ τῆς εἰρήνης. Πέρασαν ἀπὸ τότε τόσα χρόνια, καὶ ὁ κόσμος σήμερα τίποτε ἄλλο δὲν διψάει τόσο ὅσο τὴν εἰρήνη. Τὴν εἰρήνη δός μας, Χριστέ· τὴν παγκόσμια εἰρήνη. «Ὑπὲρ τῆς εἰρήνης τοῦ σύμπαντος κό σμου», εὔχεται ἡ Ἐκκλησία μας.
Κάτι ἀκόμη. Εἴδαμε, ὅτι ὁ ἁπλοϊκὸς λαὸς ἔβγαζε τὰ ροῦχα του καὶ τὰ ἅπλωνε κάτω, σὰν τάπητα, γιὰ νὰ πατήσῃ ἐπάνω ὁ Χριστός μας. Ἀλλὰ τί σημαίνουν τὰ ροῦχα, τὰ «ἱμάτια», ποὺ ἀναφέρουν τὰ εὐαγγέλια γιὰ τὴ σημερινὴ ἑορτή; (Ματθ. 21,8. Μᾶρκ. 11,8. Λουκ. 19,36).
Δὲν τὸ λέω ἐγώ, ὁ ἀπόστολος τὸ λέει. Διαβάστε πρὸς Κολασσαεῖς (3,9)· «Ἀπεκδυσάμενοι τὸν παλαιὸν ἄνθρωπον…», γδυθῆτε τὸν παλαιὸ ἄνθρωπο, καὶ ἐνδυθῆτε τὸ νέο. Ἔχεις κ᾿ ἐσὺ νὰ βγάλῃς ἕνα ροῦχο. Ὅλοι μας ἔχουμε νὰ βγάλουμε ἕνα ροῦχο. Τὰ λερωμένα σου τὰ βγάζεις καὶ τὰ βάζεις νὰ πλυθοῦν. Ἀλλὰ ἔχεις κ᾿ ἕνα ροῦχο ποὺ μένει ἐπὶ μέρες καὶ χρόνια βρωμερὸ καὶ ἀκάθαρτο.
Ἔλα, σὲ καλεῖ ἡ Ἐκκλησία, ἔλα νὰ τὸ βγάλῃς καὶ νὰ τὸ πλύνῃς στὸ πλυντήριο. Γιατὶ ἂν δὲν βγάλῃς τὸ πουκάμισο αὐτὸ τῆς κολάσεως (τῆς μοιχείας, τῆς πορνείας, τῆς ψευτιᾶς, τῆς ἀτιμίας κ.τ.λ.), Χριστιανὸς δὲν εἶσαι. Καὶ θ᾿ ἀκούσουμε τὴ νύχτα τῆς Ἀναστάσεως στὴ θεία λειτουργία· «Ὅσοι εἰς Χριστὸν ἐβαπτίσθητε, Χριστὸν ἐνεδύσασθε. Ἀλληλούϊα». Ὅσοι, λέει, πιστέψατε στὸ Χριστό, βγάλατε τὸ πουκάμισο τῆς ἁμαρτίας καὶ φορέσατε τὴ λαμπρὴ στολή, τὸ ἔνδυμα τῶν πριγκίπων, ποὺ δίνει ὁ Χριστὸς σὲ κάθε ψυχὴ ποὺ τὸν πιστεύει καὶ τὸν ἀκολουθεῖ.

 * * *

Ἀδελφοί μου, τελείωσα. Ἀφήνω τὰ ροῦχα ποὺ ἔστρωναν, ἀφήνω τὰ βάϊα, ἀφήνω τὰ κλαδιὰ τῆς ἐλιᾶς, ἀφήνω τὸ πουλαράκι, κι ἀκούω –ὤ τί ἀκούω– μουσική! Τί μουσικὴ εἶνε αὐτή; Εἶνε τὰ «Ὡσαννά…» (Ἰω. 12,13). Ποιοί ψάλλουν; Τὰ ἀθῷα παιδάκια. Αὐτὰ ἦταν πιὸ κοντὰ στὸ Χριστό. Σὰν ἀηδόνια τοῦ οὐρανοῦ τραγουδοῦσαν «Ὡσαννά…».
Τ᾿ ἄκουσαν οἱ ἄγγελοι τοῦ οὐρανοῦ καὶ χάρηκαν. Τ᾿ ἄκουσε καὶ ὁ διάβολος καὶ πικράθηκε· κ᾿ ἔβαλε τὰ ὄργανά του, τοὺς γραμματεῖς καὶ φαρισαίους, νὰ ἐμποδίσουν τὰ παιδιὰ ποὺ φώναζαν «Ὡσαννά…». Σὰν τοὺς ἀπίστους πατεράδες σήμερα, ποὺ κυνηγοῦν τὰ παιδιὰ γιὰ νὰ μὴν πηγαίνουν στὰ κατηχητικὰ σχολεῖα, ἔτσι κι αὐτοὶ τὴν ἡμέρα ἐκείνη ἤθελαν νὰ σταματήσουν τὰ παιδιά.
Ἀλλ᾿ ὁ Χριστὸς τί τοὺς εἶπε· Κι ἂν ἀκόμη τὰ παιδιὰ σιωπήσουν, κι ἂν ἀκόμη ὅλοι οἱ ἄνθρωποι σιωπήσουν, κι ἂν βουβαθῇ ὁ κόσμος, οἱ πέτρες ποὺ πατᾶμε κι αὐτὲς ἀκόμα θὰ φωνάξουν (βλ. Λουκ. 19,40).
Δὲν ἔχει ἀνάγκη, ἀδελφοί μου, ἀπὸ μᾶς τὰ σκουλήκια ὁ Χριστός. Κι ἂν ἐμεῖς φύγουμε κι ἀδειάσουν οἱ ἐκκλησίες, κι ἂν ἐμεῖς τὸν ἀρνηθοῦμε, οἱ οὐράνιες σφαῖρες καὶ τὰ ἀμέτρητα ἄστρα, τὰ λουλούδια καὶ οἱ θάλασσες καὶ οἱ ἄβυσσοι καὶ οἱ τάφοι θὰ φωνάξουν· «Εἷς ἅγιος, εἷς Κύριος, Ἰησοῦς Χριστός» (Φιλ. 2,11 καὶ θ. Λειτ.). Αὐτὸν ὑμνεῖ τε, αὐτὸν ὑπερυψοῦτε εἰς πάντας τοὺς αἰῶνας· ἀμήν.

(†) ἐπίσκοπος Αὐγουστῖνος

 

http://anavaseis.blogspot.gr/2013/04/blog-post_2398.html

Ὁ Κύριος ἐγγύς καί ἡ καθημερινή εἴσοδός μας στά Ἱεροσόλυμα. Αρχιμ. Ιωήλ Κωνστάνταρος

Ὁ Κύριος ἐγγύς καί ἡ καθημερινή εἴσοδός μας στά Ἱεροσόλυμα

Αποστολικό Ανάγνωσμα Κυριακής των Βαίων

(Φιλιππησίους Δ΄ 4-9)

Κυριακή των Βαίων! Η ημέρα που ο Κύριός μας Ιησούς έκανε την θριαμβευτική του είσοδο στα Ιεροσόλυμα. Η ημέρα που συγκινεί τον κάθε πιστό Χριστιανό, διότι αρχίζει η Μεγάλη Εβδομάδα των Αχράντων Παθών, αλλά και που συγκλονίζει κάθε Ρωμιό, αφού για το Έθνος μας, η ημέρα αυτή είναι ταυτισμένη με την ηρωική έξοδο του Μεσολογγίου!
Πώς αλήθεια να μη συγκινείται κανείς όταν σκέπτεται ότι οι Έλληνες Ορθόδοξοι πρόγονοί μας, προτίμησαν την έξοδο, παρά το συμβιβασμό, που στην εποχή μας προβάλλεται ως «συνετή λύση», γνωρίζοντας ότι για πολλούς, αυτό θα εσήμαινε τον βέβαιο θάνατο, όπως και έγινε.
Τον θάνατο όμως που οδηγεί στην λύτρωση και στην ζωή. Και πράγματι, όσοι έπεσαν, πέρασαν στην θριαμβεύουσα εν ουρανοίς Εκκλησία, για να εορτάζουν το αιώνιο Πάσχα με το «ως εσφαγμένον αρνίον»! (Αποκάλ. Ε΄6).
Χρειάζεται άραγε μεγαλύτερη απόδειξη ότι οι Ορθόδοξοι Χριστιανοί, παραπάνω και από την βιολογική ζωή, έχουν θέσει τα ιδανικά της Πίστεως, της Πατρίδος και του ευλογημένου θεσμού της Οικογενείας;
Ναι, όσο κι αν προσπαθούν κάποιες σκοτεινές και υποχθόνιες δυνάμεις να αλλοιώσουν την καρδιά μας και το νου μας, εμείς, προς δόξαν Θεού και προς πείσμα των δαιμόνων, ουδέποτε θα λησμονήσουμε ότι είμαστε απόγονοι ηρώων και μαρτύρων και ταυτοχρόνως, αυτή η συνείδηση θα μας εμπνέει και έως τέλους θα μας κρατεί εν εγρηγόρσει και φυσικά θα μας καθοδηγεί.

Γι' αυτό ακριβώς και μέσα στην πνευματική και κατανυκτική ατμόσφαιρα των αγίων ημερών που βιώνουμε, υπακούοντας στην προτροπή του Αποστόλου Παύλου «Αδελφοί, χαίρετε εν Κυρίω πάντοτε, και πάλιν ερώ, χαίρετε.»(Φιλιπ. Δ 4), δεν απογοητευόμαστε από τις προσωπικές μας αδυναμίες και τον λυσσώδη πόλεμο του εχθρού, ούτε βεβαίως και τα χάνουμε από τα τόσα δεινά που περνά η Εκκλησία μας και η Πατρίδα μας.
Όχι, δεν τα χάνουμε, αλλ' αντιθέτως χαιρόμαστε με τη χαρά της πίστεως και με την προσμονή της ενδόξου Αναστάσεως.
Όταν μάλιστα βλέπουμε ότι αυτά που έγραφε ο κήρυκας της οικουμένης, τα ζούσε ο ίδιος στον ύψιστο βαθμό, και μάλιστα ευρισκόμενος στην φυλακή της Ρώμης, διότι εκεί έγραψε την προς Φιλιππησίους επιστολή, στο πρώτο έτος της φυλακίσεώς του.
Όταν λοιπόν βλέπουμε την καταπληκτική ζωή του Αποστόλου, τότε έτι πλέον συνειδητοποιούμε ότι δεν μπορούμε, αλλά και δεν έχουμε το δικαίωμα ν' αφήνουμε το ζοφερό πνεύμα της θλίψεως να μαυρίζει την καρδιά μας.
Και αυτό όντως θα πρέπει να συμβαίνει. Δηλ. να έχουμε χαρά και όχι θλίψη στην ύπαρξή μας, διότι «ο Κύριος εγγύς»(Φιλιπ. Δ΄4). Ο Κύριος δηλ. πλησιάζει να έλθει και θα αποδώσει Αυτός ο Ίδιος στον κάθε άνθρωπο ό,τι του ανήκει και ό,τι του αξίζει ν' απολάβει.
Βεβαίως, όπως γνωρίζουμε, στην πρώτη, χρονικώς, Εκκλησία, που οι αδερφοί μας Χριστιανοί ζούσαν μέσα σ' ένα ευλογημένο ενθουσιαστικό πνεύμα (πότε αλήθεια θα το ξαναζήσουμε;), προσδοκούσαν σύντομα την παρουσία του Κυρίου. Γι' αυτό και η ζωή τους ήταν αγία και παραδειγματική και καθημερινώς έφεραν το «απόκριμα του θανάτου» (Β΄Κοριν. Α΄9).
Και οπωσδήποτε ο Κύριος θα έρθει, αφού αυτό είναι το ευλογημένο σχέδιο του Τριαδικού Θεού. Θα έλθει, θέλοντας και μη, ως Κριτής πλέον, κατά την ένδοξη Δευτέρα Του Παρουσία, όπως το μελετούμε καθαρά στην Αγία Γραφή και όπως επακριβώς το ομολογούμε στο Ιερό Σύμβολο της Πίστεώς μας!
Όμως, αδελφοί μου, ενώ δεν μπορούμε να ξέρουμε, ούτε και μας επιτρέπεται να γνωρίζουμε τα έτη και τους ωρισμένους καιρούς που ο Πατήρ κράτησε στην αποκλειστική του εξουσία «ουχ υμών εστι γνώναι χρόνους ή καιρούς ους ο Πατήρ έθεντο εν τη ιδία εξουσία» (Πραξ. Απ. Α' 7), είναι απόλυτη ανάγκη να συνειδητοποιήσουμε και να γνωρίσουμε μια άλλη μεγάλη αλήθεια. Μια αλήθεια η οποία έχει να κάνει με τον κάθε άνθρωπο, με τον καθένα από εμάς και που κάποια μέρα, ανυπερθέτως θα αντιμετωπίσουμε.
Ποια είναι τώρα αυτή η αλήθεια; Ότι ο Κύριος είναι «εγγύς» στον καθέναν από εμάς διά του θανάτου. Πράγματι, μεγάλη αλήθεια, που θα πρέπει έστω και για λίγο να εμβαθύνουμε σ' αυτήν. Ήδη τονίσαμε ότι δεν είναι δικό μας θέμα το να γνωρίζουμε τα έσχατα και το πότε της Δευτέρας του Χριστού Παρουσίας. Και απόδειξις τούτου είναι το πόσοι και πόσοι παρασύρθηκαν, έπεσαν σε παγίδες κατά καιρούς, και σε ποικίλες πλάνες, δίνοντας χρονολογίες της Παρουσίας, με αποτέλεσμα να εξευτελιστούν και να αποτελούν παράδειγμα προς αποφυγήν.
Όμως, εάν δεν γνωρίζουμε αυτό, έχουμε την βεβαιότητα ότι κάποια μέρα θα αναχωρήσουμε από αυτήν για την άλλη ζωή. Δηλ. θα έρθουμε πρόσωπο προς πρόσωπο με τον αδέκαστο Κριτή και η ψυχή μας θα τοποθετηθεί στην θέση ή στην κατάσταση την οποία εμείς οι ίδιοι, δια της πίστεως και του βίου μας έχουμε συνειδητά επιλέξει. Τούτο σημαίνει ότι θα βρεθούμε είτε στην θετική, είτε στην αρνητική κατάσταση. Είτε δηλ. στον Παράδεισο, είτε στην κόλαση.
Τονίζουμε γι΄ ακόμα μία φορά, ότι η κατάληξή μας, αποτελεί θέμα αποκλειστικό δικό μας, αφού ο Θεός μας έχει χαρίσει την ελευθερία της επιλογής, μέσω βεβαίως της ελευθέρας θελήσεως και βουλήσεως.
Το δε τραγικό για την αρνητική κατάσταση είναι ότι οποτεδήποτε στο μήκος του χρόνου, έλθει ο Κύριος, η αρνητική κατάσταστη της κολάσεως που βιώνει η ψυχή, όχι μόνο δεν θα βελτιωθεί, αλλ' αντιθέτως, ο άνθρωπος, διά της αναστάσεως πλέον του σώματος θα βρίσκεται ως ολόκληρη ψυχοσωματική ύπαρξη, μακράν του Θεού. Στην αιωνιότητα της κολάσεως, εν αντιθέσει βεβαίως με τους Αγίους και σεσωσμένους, οι οποίοι ψυχοσωματικώς θα βιώνουν την Βασιλεία του Θεού!
Μέσα λοιπόν σ' αυτά τα φαινομενικώς απλά λόγια του Αποστολικού μας Αναγνώσματος, που κρύβουν όμως απύθμενο βάθος και δυσθεώρητο δογματικό ύψος, το Πνεύμα το Άγιον, διά του Αποστόλου των Εθνών, μας καθοδηγεί στην καθημερινή συμπεριφορά.
Στην εν γένει συμπεριφορά η οποία βεβαίως αποτελεί απαύγασμα του όλου πνευματικού μας αγώνα.
Είναι ανάγκη, μετά μεγίστης της προσοχής να μελετήσουμε και να εμβαθύνουμε στον Αποστολικό λόγο και έτσι θα αντιληφθούμε, ότι για να μας επισκιάσει «η Ειρήνη του Θεού» η «υπερέχουσαν πάντα νουν» και για να «φρουρήσει τας καρδίας ημών και τα νοήματα ημών» θα πρέπει να ζούμε, να κινούμαστε, να ενεργούμε, ν' αναπνέουμε και να χτυπά η καρδιά μας, μόνο «εν Χριστώ»!
Για τον λόγο δεν αυτόν και τα συμπεράσματα με τα οποία κλείνει το ανάγνωσμα, ενώ έξω από το πλαίσιο που τα μελετούμε, και εντελώς επιφανειακά βλεπόμενα, σε κάποιους θα φαίνονται ξηρά και ηθικιστικά, στην δογματική και εσχατολογική τους όμως ατμόσφαιρα που τοποθετούνται, λαμβάνουν διαστάσεις άκρως πνευματικές.
Αφ' ενός μεν περιφρουρήσεως και διασφαλίσεως της πνευματικής μας πορείας, αφ' ετέρου δε αγαπητικής διαθέσεως και ευλογημένης-ζεστής παρουσίας στην χριστιανική και ενοριακή μας κοινότητα. Στον ευλογημένο δηλ. χώρο της ενορίας μας, που αποτελεί τον πνεύμονα ζωής και την Αγιοπνευματική ατμόσφαιρα μέσα στην, ομολογουμένως, καταρακωμένη μας κοινωνία.
Σε καμμία των περιπτώσεων ο αποκαλυπτικός λόγος δεν διδάσκει μαθήματα «καλής συμπεριφοράς» με τα κοσμικά κριτήρια και ουδέποτε το «savoir vivre» αποκαλύπτει ευαίσθητες, στη πνοή του Θεού, αλλά ταυτοχρόνως και δυναμικές καρδιές που αναπαύουν τον πόνο των αδελφών, μα και σηματοδοτούν τον αγώνα εναντίον των παθών και του εν γένει κακού.
Εάν οι άνθρωποι γνώριζαν τι πραγματικά μηνύματα περνά το σημερινό ανάγνωσμα στην Εκκλησιαστική κοινότητα, και από καθαρώς «ωφελιμιστικής» απόψεως, θα έσπευδαν να γίνουν άγιοι, αφού επιτέλους οι μεγάλοι μας αυτοί αδελφοί, που συνέχουν σε κάθε εποχή τον κόσμο, επί καθημερινής βάσεως, βιώνουν σε ανύποπτη κατάσταση αυτή την εγγύτητα του Κυρίου.
Την εγγύτητα του Κυρίου διά του επικειμένου θανάτου και ταυτοχρόνως αποδεικνύουν τους εαυτούς τους ότι είναι οι «μεγάλες καρδιές» που χωρούν και εξαγιάζουν ολόκληρο τον κόσμο, ακόμα και αυτούς τους εχθρούς.
Οι χριστιανοί λοιπόν, είναι, θα πρέπει να είναι οι υπάρξεις που όχι μόνο μια φορά τον χρόνο, αλλά σε κάθε στιγμή βιώνουν την θριαμβευτική είσοδο στα Ιεροσόλυμα. Και στο πνεύμα αυτό, με «εστραμμένο το πρόσωπο» βαδίζουν προς το «εκούσιον πάθος» για την αγάπη και την δόξα του Χριστού, αλλά και για την αγάπη, την ανάπαυση μα και την συμπαράσταση στους εν Χριστώ αδελφούς.
Αδελφοί μου. Ήδη διά της εορτής των Βαίων εισήλθαμε στον λυτρωτικό χώρο των Παθών του Χριστού. Μπροστά μας υψώνεται ο θρόνος της δόξης. Ο Τίμιος του Κυρίου Σταυρός.
Δεν έχουμε παρά να λάβουμε γενναίες αποφάσεις. Να αισθανθούμε τόσο ότι οι ημέρες μας, σε όσα έτη κι αν αριθμούνται αυτές, στην κυριολεξία είναι μετρημένες, καθ' ότι «ο Κύριος εγγύς», όσο και το ότι οφείλουμε η όλη συμπεριφορά μας με τους εν Χριστώ αδελφούς μας, αλλά και όλους τους ανθρώπους, να είναι συμπεριφορά που θα σκορπίζει την «ειρήνην την πανταχού υπερέχουσαν»!
Εκ μέσης καρδίας ευχόμαστε κατανυκτική και βιωματική Μεγάλη Εβδομάδα και προετοιμασία για την θριαμβευτική Ανάσταση.

Αμήν.

Αρχ. Ιωήλ Κωνστάνταρος

 http://anavaseis.blogspot.gr/2013/04/blog-post_3034.html