ΝΤΟΚΟΥΜΕΝΤΟ: Διαβάστε τι έγραφαν οι δωσίλογοι δημοσιογράφοι το 1941 – ΔΙΑΔΩΣΤΕ

---

3124

 

0

 

 

---

Το απόκομμα της κατοχικής εφημερίδας, με ημερομηνία 18 Ιουνίου του 1941, βρήκαμε στο blog Sibilla.
Διαβάσαμε τις αράδες του δωσίλογου δημοσιογράφου της εποχής και παγώσαμε, ανατριχιάσαμε.
Ίδιο ύφος, ίδια επιχειρηματολογία με τα σημερινά ακριβοπληρωμένα παπαγαλάκια, που χυδαία προπαγανδίζουν υπέρ μνημονίων και άλλων «σωτήριων» μονόδρομων. Διαβάστε και μόνοι σας, είστε θεωρούμε άπαντες ικανοί να κάνετε τις συγκρίσεις με τις μέρες μας…
Ο γερμανοτσολιάς δημοσιογράφος του 1941 έγραφε:
«Αι περιστάσεις τας οποίας διέρχεται σήμερον η Ελλάς, εις την δύσκολον αυτήν καμπήν της Ευρωπαϊκής ιστορίας, είναι εξαιρετικαί. Όλαι αι εκδηλώσεις της ζωής μας έχουν καταφανή τα δείγματα μιας πρωτοφανούς κρίσεως. Η οικονομική δε κρίσις θα ήτο ίσως ολιγώτερον αισθητή, αν δεν υπήρχεν εις την Ελληνικήν ζωήν, τόσον έκδηλος, η ηθική και λογική κρίσις εκ της οποίας πάσχομεν ως κοινωνικόν σύνολον. Το χρήμα δεν θα υφίστατο τότε τον σημερινόν εκμηδενισμόν. ο πλούτος θα έρριπτε και ένα βλέμμα φιλανθρωπίας και κοινωνικής αλληλεγγύης εις τα πλήθη των πειναλέων, αι λαϊκαί τάξεις θα ανεκουφίζοντο με τας γενναίας χειρονομίας των ευπόρων. Αλλά δεν πρόκειται περί αυτού…
» Είπομεν: Υποφέρομεν και από κρίσιν «λογικού». Ό,τι αγωνιζόμεθα από της επομένης της Μικρασιατικής καταστροφής να οικοδομήσωμεν εις την Ελλάδα, λειώνει τώρα ως ο πάγος. Τα θεμέλια του κράτους τρίζουν. Τα παν εις την χώραν αυτήν που άλλοτε ήστραψε το φως ενός λαμπρού πολιτισμού, καταρρέει, κυλίεται, πέφτει…
» Και ενώ ο οίκος μας σείεται από τας βάσεις του και γύρω μας καπνίζουν ακόμη τα συντρίμμια του πολέμου, ημείς -ω τη αναισθησία μας!- ομφαλοσκοπούμεν επί των «πολεμικών νέων» και, κλείοντες τους οφθαλμούς προ της αδυσωπήτου πραγματικότητος, προβαίνομεν εις εκδηλώσεις αι οποίαι μας φέρουν εγγύτερον προς την ολοκληρωτικήν καταστροφήν.
» Δεν είναι καιρός δια μεμψιμοιρίας ούτε αι στιγμαί επιτρέπουν παρανοήσεις. Η θέσις μας είναι σαφής: Η Ελλάς του κ. Μέχρις Εσχάτων ετάφη μετά μια συντριπτικήν ήτταν. Εις την θέσιν της εγεννήθη η Ελλάς του «ζωτικού χώρου της Ιταλίας». Η πρώτη όζει πτωμαΐνης. Η δευτέρα έχει την δρόσον μιας νέας ζωής. Ας την αγκαλιάσωμεν σφιχτά. Ίσως με την νέαν τάξιν πραγμάτων ατενίσωμεν καλύτερας ημέρας. Ίσως εξέλθομεν εκ της δεινής θέσεως εις την οποίαν ευρεθήκαμεν την επομένην της στρατιωτικής καταρρεύσεως. Ίσως μας δοθούν τα μέσα να ζήσωμεν…
» Το επιβάλλει το εθνικόν συμφέρον μας. Η γενέα αυτή δεν πρέπει να αφανισθή από την πείναν. Τα νειάτα να μη μαρανθούν από τον λίβαν της δυστυχίας. Έχομεν ιστορίαν και πεπρωμένα. Συνεχίζομεν την υπερτρισχιλιετή παράδοσιν μιας ζωτικής φυλής. Είμεθα ράτσα φτιαγμένη από γνήσιον Αριανόν μέταλλον. Διατί, λοιπόν, να διακυβεύωμεν το παν, αυτήν ταύτην την ύπαρξιν μας, εις ανοήτους εκδηλώσεις κατ΄εκείνων οι οποίοι είναι σε θέσιν σήμερον να μας δώσουν χείρα βοηθείας; Και κατά τι είναι περισότερον Έλληνες εκείνοι οι οποίοι κοιμώνται αποκλειστικώς με το φευγαλέον όνειρον της Αγγλικής κατισχύσεως, από ημάς που αξιούμεν προσγείωσιν εις την σημερινήν πραγματικότητα όλων των Ελλήνων, χάριν της κοινής σωτηρίας;
» Μια ειλικρινής συνεργασία με τους χθεσινούς αντιπάλους μας, με τας δυνάμεις του άξονος, θα μας έσωζεν ίσως από το χάος. Τα αναιμικά από την πείναν παιδάκια, θα εύρισκον μίαν φέταν ψωμιού. οι τρικλίζοντες νήστεις γέροντες θα ημπορούσαν να τρώγουν άπαξ τουλάχιστον της ημέρας. αι θηλάζουσαι μητέρες δεν θα εξηντλούντο και η γενεά μας θα ίστατο ορθία εν μέσω της Ευρωπαϊκής καταιγίδος. Διατί να την αρνηθώμεν την συνεργασίαν αυτήν;
Το επαναλαμβάνομεν: Οφείλομεν να προσγειωθώμεν. Άλλως ας πάρωμεν σφουγγάρι και ας σβύσωμεν εκ του Ευρωπαϊκού χάρτου και την Ελλάδα και την ιστορίαν και τα ιδανικά μας…»
 http://www.tsantiri.gr/apokalypseis/ntokoumento-diavaste-ti-egrafan-i-dosilogi-dimosiografi-to-1941-diadoste.html

Μια ξεχασμένη επέτειος. Γιώργου Παπαθανασόπουλου

Μια ξεχασμένη επέτειος

Γιώργου Ν.Παπαθανασόπουλου

           

Αρχιεπίσκοπος Χρύσανθος

            Οι επέτειοι είναι για να μην ξεχνάμε. Γιατί δεν έχει μέλλον όποιος ξεχνάει το παρελθόν και δεν διδάσκεται από αυτό. Η Εκκλησία της Ελλάδος στη συνεδρίαση της 7^ης Ιουλίου 1998 αποφάσισε να καθιερώσει την τελευταία Κυριακή του μηνός Νοεμβρίου κάθε έτους ως ημέρα μνήμης και τιμής της προσφοράς της Εκκλησίας προς τον Ελληνικό Λαό και του σημαντικού ποιμαντικού, κοινωνικού και εθνικού έργου που επιτέλεσε κατά την περίοδο της κατοχής της Ελληνικής Πατρίδας από τα χιτλερικά στρατεύματα. Δυστυχώς η συγκεκριμένη επέτειος έχει ξεχαστεί.

            Η Εγκύκλιος της Ιεράς Συνόδου της Εκκλησίας της Ελλάδος, με ημερομηνία 20 Ιουλίου 1998, σημειώνει πως ο Αρχιεπίσκοπος Χριστόδουλος και οι Συνοδικοί Ιεράρχες αναφέρθηκαν στην όλη στάση και δράση των μακαριστών Αρχιεπισκόπων της κατοχής Χρυσάνθου και Δαμασκηνού και τόνισαν τη μεγάλη προσφορά τους, όπως και των άλλων Ιεραρχών. 

Όπως σημειώνεται στην Εγκύκλιο, όλοι τους ανέπτυξαν "γιγαντιαίαν δραστηριότητα προς κάλυψιν των αναγκών σιτίσεως και περιθάλψεως του Λαού κατά τις δυσχείμερες περιστάσεις εκείνες". Επίσης υπήρξε αναφορά στην πλειάδα των κληρικών και των λαϊκών εθελοντών συνεργατών, οι οποίοι έχοντας βιώσει το πνεύμα της φιλαδελφείας και της φιλοπατρίας επιδόθηκαν σε έργα ηρωισμού και αυταπαρνήσεως "διαβαίνοντες εν μέσω παγίδων πολλών, υπό καθεστώς εχθρικόν, υπό τον φόβον και την απειλήν του κατακτητού".

            Η ΔΙΣ του 1998 για να λάβει την απόφαση της, να υπάρχει κάθε χρόνο μνεία της προσφοράς της Εκκλησίας κατά την κατοχή, κατέγραψε:

Αρχιεπίσκοπος-Δαμασκηνός

Α) Τη διοργάνωση συσσιτίων για να τραφούν οι πεινώντες Έλληνες, ελεύθεροι και  φυλακισμένοι. Χιλιάδες άνθρωποι σώθηκαν από τον από πείνα θάνατο, χάρη στα συσσίτια, τα οποία διοργάνωσαν οι ενορίες της Αρχιεπισκοπής και των κατά τόπους Μητροπόλεων. "Ένας ηρωικός στρατός ειρήνης και διακονίας καθημερινώς παρασκεύαζε τροφή για τους πεινασμένους".

Β) Τη σύσταση οργανισμών, όπως του Ε.Ο.Χ.Α. στην Αρχιεπισκοπή Αθηνών, που φρόντιζαν τους δοκιμαζόμενους Έλληνες, ανεξάρτητα από θρήσκευμα, και κάλυπταν εκτός από την τροφή, και άλλες ανάγκες τους, σε ένδυση, θεραπεία και προστασία.

Γ) Την ανάπτυξη από τους Ιεράρχες πρωτοβουλιών και τη διαμεσολάβηση τους στις Αρχές κατοχής για την αποτροπή αντιποίνων και ομαδικών εκτελέσεων, καθώς και για την προστασία των αμάχων και ανυπεράσπιστών γυναικοπαίδων.

Δ) Τη διάσωση καταδιωκομένων από τα στρατεύματα κατοχής ή οδηγούμενων από αυτά σε εκτέλεση.

Ε) Τη διευκόλυνση και ποικίλη υποστήριξη των αγωνιζομένων πατριωτών υπέρ της εθνικής ελευθερίας.       

            Συγκινητική ιστορία με πρωταγωνιστή ηρωικό ιερέα

             

Η πρωτοβουλία της Εκκλησίας είχε τότε άμεσο θετικό αντίκτυπο. Ενδεικτική είναι η επιστολή, την οποία απέστειλε στον μακαριστό Αρχιεπίσκοπο Χριστόδουλο ο εκδότης Λεωνίδας Παπαθανασόπουλος (Σημ. Συνωνυμία με τον υπογράφοντα)  αντιστασιακός και Γραμματέας της ΕΠΟΝ Σπουδαστών του "Παιδαγωγικού Φροντιστηρίου Στερεάς" και κατά τον Αντιπρύτανη του Παν. Αθηνών Αλκη Αργυριάδη "Πανεπιστημίου του Βουνού". Του έγραψε την ακόλουθη συγκινητική ιστορία, όπως ο ίδιος την έζησε:

            Τον Φεβρουάριο του 1944 περίμεναν τον θάνατο τους δέκα (10) κατάδικοι πατριώτες, που είχαν μεταφερθεί από την Ήπειρο στις φυλακές Μεσολογγίου για εκτέλεση. Η οργάνωση ΕΘΝΙΚΗ ΑΛΛΗΛΕΓΓΥΗ αποφάσισε να φροντίσει την απόδραση των καταδικασθέντων δέκα πατριωτών. Ο μόνος τρόπος ήταν να περάσει στη φυλακή ένα σιδηροπρίονο. Ωραία η ιδέα, αλλά ποιος και πώς θα την υλοποιούσε;

            Εδώ φάνηκε η μεγαλοσύνη του ράσου, όπως γράφει ο πρώην αντιστασιακός.

Ο παπά Μήτσος ( π. Δημήτριος Παπακωνσταντίνου), με πέντε ανήλικα παιδιά ( τέσσερα κορίτσια και ένα αγόρι), κάνει το Σταυρό του και λέγει με αποφασιστικότητα στον υπεύθυνο της οργάνωσης:

"Παιδί μου θα πάω εγώ το πριόνι στους μελλοθάνατους". Κι έτσι έγινε. Ο παπά Μήτσος είχε οικογένεια που αγαπούσε, αλλά πρώτα απ' όλα ήταν Χριστιανός και δεν δεχόταν το άδικο. Με τη μεθοδικότητα και την ανδρεία του οι μελλοθάνατοι πήραν το πριόνι μέσα σε ένα πήλινο κεσέ γεμάτο με γιαούρτη και ένα "δύσκολο", από κακοκαιρία, βράδυ έκοψαν τα σίδερα της φυλακής και πήδησαν από το παράθυρο προς την ελευθερία. Εν τω μεταξύ ο παπά Μήτσος με την οικογένεια του είχαν φύγει από το Μεσολόγγι….

            Ο Λεων. Παπαθανασόπουλος αναφέρει κι ένα ακόμη παράδειγμα, του παπά Βαλή, από το Αγρίνιο, που, με άμεσο κίνδυνο για τη ζωή του μετέφερε μέσα σε νεκρόκασες και με τη συνοδεία "τεθλιμμένων συγγενών" όπλα στους αγωνιστές, που τα περίμεναν στο νεκροταφείο. 

            Ο Ελληνικός Λαός περνάει και σήμερα δύσκολες ημέρες και θέλει έμπρακτα τη στοργή, την προστασία, την αγκαλιά  και την αγάπη της Εκκλησίας. Φτάνουν πια οι επικοινωνιακές δηλώσεις, οι δημόσιες σχέσεις, τα κέτερινγκ, η αφ' υψηλού ή εξ αποστάσεως αντιμετώπιση της κρίσης και η αμέριμνη και καλά τακτοποιημένη ζωή πολλών ποιμένων της. 

Ίσως η αναβίωση της επετείου για την ηρωική, εθελοντική και θυσιαστική προσφορά της Εκκλησίας κατά την περίοδο της κατοχής να ξυπνούσε κάποιες υπνώττουσες, ή στον κόσμο τους ευρισκόμενες επισκοπικές συνειδήσεις.   

 http://anavaseis.blogspot.gr/2012/12/blog-post_10.html

Το καντήλι της θυσίας στο Κοιμητήριο των Εθνομαρτύρων της Κρύας Βρύσης δε σβήνει χάρη σε μια γερόντισσα

Το καντήλι της θυσίας στο Κοιμητήριο των Εθνομαρτύρων της Κρύας Βρύσης δε σβήνει χάρη σε μια γερόντισσα

Κάθε μέρα θα μπει στο αγιασμένο κοιμητήριο στο «χωριό των αέρηδων και της φωτιάς» την Κρύα Βρύση Ρεθύμνου, και θα μιλήσει με τους 35 εθνομάρτυρες. Θα τους ρωτήσει η Ελευθερία Κανακάκη, η σεβάσμια αρχόντισσα «πως είναι η ζωή στον κόσμο που είναι», κι αν ο Θεός τους «έχει βάλει σε ξεχωριστή θέση». Θα τους πει για τα νέα του χωριού κι ύστερα με την πρέπουσα τιμή θα τους ανάψει το καντήλι και θα τους λιβανίσει.
Την επομένη θα ξαναμιλήσει μαζί τους… Αυτή η συνάντηση άρχισε και δεν τελειώνει παρά μόνο όταν θα την τελειώσει ο θάνατος.
Η  επαφή είναι καθημερινή πρωί ή απόγευμα, και πολλές φορές και πρωί και απόγευμα, και έχει διάρκεια δεκαετιών που ούτε και η ίδια θυμάται! Σίγουρα, πάντως, το δρομολόγιο είναι πλέον του μισού αιώνα και το καντήλι των νεκρών ποτέ δεν έσβησε. Το θυμίαμα είναι η βαθιά ευγνωμοσύνη στους ήρωες και αναβλύζει από τις ψυχές των ζωντανών. Μένουν αιώνιοι…

"Από πού πηγάζει αυτό το καθήκον;" - τη ρωτάς και σου δίνει αυτόματα την απάντηση - και είναι ειλικρινής: «Αλήθεια δε θυμούμαι από πότε άρχισα να μπαίνω σ’ αυτό το χώρο. ‘Ημουνα κοπελιά κι έμπαινα στο κοιμητήριο. Αλίμονο μας αν ξεχάσουμε τσι νεκρούς μας. Εγώ το θεωρώ μεγάλη υποχρέωση…»

Και βέβαια αυτή η γερόντισσα με τη μεγάλη καρδιά μπαίνοντας στο θυσιαστήριο, εκεί που κάηκαν ζωντανοί με τον πιο φρικτό τρόπο οι άνθρωποι της Κρύας Βρύσης  στις 22 Αυγούστου του ’44, από τα στρατεύματα του χιτλερικού φασισμού, τραντάζεται! Τα βιώματά της είναι σκληρά και θα την ακολουθούν μέχρι και την τελευταία της αναπνοή…
Το κανδήλι να μη σβήσει ποτέ ...

Ανήκει και αυτή η μεγαλόψυχη γερόντισσα στη γενιά που μεγάλωσε «στη φωτιά και  στο ατσάλι», στη δεκαετία του ’20, που πορεύτηκε δρόμους μεγάλους με κοφτερά πετράδια αλλά αν και πληγωμένη άντεξε με δυναμισμό και αξιοπρέπεια. Και είναι μια γυναίκα, που παρά τα χρόνια της, είναι γεμάτη ζωντάνια και ενθουσιασμό λες και διάγει τη νεότητά της…
«Θέλω να μη σβήσει αυτό το καντήλι στο κοιμητήριο», λέει. «Μέσα στσι σκοτωμένους», συνεχίζει, «έχω αδερφό, έχω συγγενείς, έχω χωριανούς που ούλοι στο χωριό, λίγο-πολύ συγγενείς είναι.Τσι σκοτώσανε άδικα των αδίκων, ήτανε αθώοι άνθρωποι οι κακομοίρηδες».

- Ίσως άλλοι να μην αντέχουν μέσα στον τόπο της θυσίας…

«Μπαίνω μέσα και η ψυχή μου γίνεται μαύρη. Συνήθισα, όμως, τόσα χρόνια και δε μπορώ πια να μην πάω. Ας με πονούν και τα πόδια μου! Θέλω το καντήλι να μη σβήσει ποτέ. Αλλά οι παλιές που είχανε τσι σκοτωμένους ποθάνανε, φύγανε και τα κοπέλια τους δεν είναι στο χωριό. Να τους έχουμε στο νου μας πάντα…»

Θα μπορούσες μ’ αυτή της γυναίκα της γνησιότητας, να συζητάς ώρες ατέλειωτες και να μη χορταίνεις το νέκταρ της σοφίας της και των βιωμάτων της. Κι όμως, αυτές οι αριστοκράτισσες της απλότητας σιγά-σιγά βάζουν τελεία σε μια ηρωική εποχή και νιώθεις να ξεκολλά από τη ζωή σου ένα θεμέλιο. Τι να πούμε γι'αυτή την πολύπαθη λεβεντογυναίκα, που γεύτηκε την κατοχική βαρβαρότητα και θρήνησε στις μαύρες εποχές αδέλφια, συγγενείς και χωριανούς ήρωες;  Τί άλλο να πει αυτός ο βράχος της ζωής; Αστραπιαία θα ταιριάξει τους στίχους:

Ούλα μου τα παραίτησα
και πράμα δεν θυμούμαι,
στα βάσανα βραδιάζομαι
και στσι καημούς κοιμούμαι.

Στο κοιμητήριο της Κρύας Βρύσης τον Οκτώβριο του 2011 κατά την επίσκεψη των απεσταλμένων του υπουργείου Δικαιοσύνης της Γερμανίας, στην έρευνά τους για τον εντοπισμό, μετά από σχεδόν εφτά δεκαετίες, Γερμανών πρωταγωνιστών στα ολοκαυτώματα και στις καταστροφές.
Από αριστερά οι δυο Γερμανοί δικαστές με τους Κώστα Ασουμανάκη, Ανδρέα Κανακάκη και Διογένη Βαβουράκη.

Πηγή  madeincreta.gr
http://anavaseis.blogspot.gr/2012/11/blog-post_9396.html