Αποκλειστικό!!Πρόκληση από τον μουσουλμάνο (μόνο;;;) δήμαρχο Μύκης!!!

Μόλις επικοινώνησα με τον δήμαρχο Μύκης που έβγαλε αυτό το κείμενο. Μόλις του είπα ότι εδώ είναι Ελλάδα κ να μάθει να σέβεται τον τόπο που τον εκλέγει κ όχι να γράφει ότι του υπαγορεύει ή Άγκυρα, μου το έκλεισε! Πάρτε όλοι στο 2541352300 κ δώστε του να καταλάβει ότι εδώ είναι Ελλάδα!

ΑΝΑΓΚΑΣΤΙΚΗ ΑΝΤΑΛΛΑΓΗ ΤΩΝ ΠΛΗΘΥΣΜΩΝ ΤΟΥ ΘΡΑΚΙΚΟΥ ΕΛΛΗΝΙΣΜΟΥ. Η ΠΕΡΙΠΤΩΣΗ ΤΗΣ ΑΝΑΤΟΛΙΚΗΣ ΘΡΑΚΗΣ

ΙΩΑΝΝΗ ΕΛ. ΣΙΔΗΡΑ

Θεολόγου-Εκκλησιαστικού Ιστορικού-Νομικού

 Επέτειος 90 ετών (1923-2013) από  την υπογραφή της συνθήκης της Λωζάνης

Συμπληρώθηκαν εφέτος 90 συναπτά έτη από την υπογραφή της Συνθήκης της Λωζάνης και την ολοκλήρωση της «Αναγκαστικής Ανταλλαγής) των πληθυσμών του Θρακικού Ελληνισμού. Έτσι, η επετειακή γραφή γυρίζει πίσω τις σελίδες της ιστορίας του Θρακικού Ελληνισμού, στην δίσεκτη εκείνη χρονιά του 1922.
Οι  αποφράδες  εκείνες  ημέρες του  Αυγούστου  και  του  Σεπτεμβρίου του 1922, του  «μαύρου  Σεπτεμβρίου), σφραγίστηκαν ανεξίτηλα  από  την  «μαρτυρική  άλωση» του  Μικρασιατικού  Ελληνισμού, ο οποίος ως «άδολον  αρνίον» κατεσφάγη στο βωμό της ακραίας  εθνικιστικής μανίας  και  της εφαρμογής  της νέας πολιτικής της αναδυόμενης πλέον κεμαλικής-μεταοθωμανικής Τουρκίας για εθνοκάθαρση των μη  μουσουλμανικώς μειονοτήτων, καθώς και στο βωμό  των πολιτικών και γεωστρατηγικών σκοπιμοτήτων των μεγάλων Ευρωπαϊκών Δυνάμεων.
Παρά ταύτα, το τραγικό τέλος του ελληνισμού της «καθ’ ημάς Ανατολής» δεν είχε ακόμη συντελεσθεί. Αυτό το οριστικό τέλος επρόκειτο να έλθει με την λεγόμενη αναγκαστική ανταλλαγή των πληθυσμών του Θρακικού Ελληνισμού και συγκεκριμένα με τον ξεριζωμό των Ανατολικοθρακών Ελλήνων, κατά τον Σεπτέμβριο, Οκτώβριο και Νοέμβριο του 1922, ο οποίος ολοκληρώθηκε με τον ν αφανισμό και των εσχάτων εστιών του Ελληνισμού της Ανατολικής Θράκης και μέχρι των προαστείων της Κωνσταντινουπόλεως, δια της εφαρμογής της Συνθήκης της Λωζάνης (1923), η οποία έθεσε και την «ταφόπλακα» της Ανατ. Θράκης. Όπως εύστοχα παρατηρεί ο ιστορικός Κωνσταντίνος Βακαλόπουλος: «οι ιθύνοντες του ελληνικού κράτους με την αδιαφορία που είχαν επιδείξει στα 1885, όταν ο βουλγαρικός στρατός προσάρτησε πραξικοπηματικά την Ανατολική Ρωμυλία, επέτρεψαν χωρίς κανένα λόγο και πάλι το 1922 και μόνο εξαιτίας των δυτικών πιέσεων και της ενδοτικής πολιτικής που ακολουθούσαν την αποκοπή του ανατολικοθρακικού Ελληνισμού από τις πατρογονικές εστίες».
Στο σημείο τούτο θα πρέπει να υπογραμμισθεί με έμφαση ότι η εκ μέρους των Μεγάλων Δυνάμεων προκλητική παραχώρηση της ελληνικής Ανατολικής Θράκης στην Τουρκία προσλαμβάνει τραγικώτερη και οδυνηρότερη διάσταση, εάν αναλογισθεί κανείς ότι μέχρι τα τέλη του Ιουλίου του 1920 είχε καταληφθεί από τον προελαύνοντα νικηφόρο ελληνικό στρατό ολόκληρη η Ανατολική Θράκη εκτός μιας μικρής περιοχής ανατολικά της γραμμής Μηδείας-Τσατάλτζας και επιπλέον στις 28 Ιουλίου/10 Αυγούστου 1920 είχε υπογραφεί η Συνθήκη των Σεβρών, η οποία παραχωρούσε στην Ελλάδα ολόκληρη την Δυτική και Ανατολική Θράκη, μαζί με την Καλλίπολη και σχεδόν έως και την περιοχή της Τσατάλτζας.
Το  όνειρο όμως των  Ανατολικοθρακών  για  ελευθερία  δεν κράτησε  για  πολύ και  μετεβλήθη σε έναν εφιάλτη  ανείπωτου  πόνου λόγω του  επακολουθήσαντος εκπατρισμού και ξεριζωμού, ο οποίος επεβλήθη από τις Μεγάλες Δυνάμεις προς ικανοποίηση των απαιτήσεων της νικήτριας Τουρκίας και φυσικά προς εξυπηρέτηση των πολιτικών και γεωστρατηγικών συμφερόντων τους πού ήταν ταυτισμένα κατ’ εκείνη την ιστορική περίοδο με την αναδυόμενη μεταοθωμανική-κεμαλική Τουρκία. Η δε τραγική ειρωνεία στον σχεδιασμό για την επιβολή της παραχωρήσεως της Ανατολικής Θράκης στην κεμαλική Τουρκία έγκειται στο ότι αυτή επετεύχθη χωρίς να παρεμποδισθεί από την ελληνική πλευρά, η οποία ούσα διπλωματικά απομονωμένη εδέχθη μοιρολατρικά τα αποφασισθέντα και επιβληθέντα από τις Μεγάλες Δυνάμεις, παρόλο που ο ελληνικός στρατός κατείχε την Ανατολική Θράκη δυνάμει της ισχύουσας ακόμη και τότε Διεθνούς Συνθήκης των Σεβρών (1920) και ενώ δεν είχε ηττηθεί από τους Τούρκους σε κάποια πολεμική αναμέτρηση επί των εδαφών της Ανατολικής Θράκης.
Τα  ολέθρια  γεγονότα όμως της  μικρασιατικής  καταστροφής  επηρέασαν  άμεσα  και  καταλυτικά την  ελληνική παρουσία στην Ανατολική  Θράκη και προμήνυαν την τραγική  μοίρα του Ελληνισμού της Ανατολικής Θράκης. Ο συνωστισμός 80.000 προσφύγων εκ Μικράς Ασίας στην Ανατολική Θράκη προκαλούσε στους Ανατολικοθρακιώτες αισθήματα θλίψης, απόγνωσης και αγανάκτησης καλλιεργώντας παράλληλα κλίμα ηττοπάθειας, τρόμου και πανικού, επειδή ακριβώς έτρεμαν το ενδεχόμενο επανάληψης του φρικτού σκηνικού της Σμύρνης και στον θρακικό χώρο.
Ο Κώστας Γεραγάς ζώντας τα γεγονότα ως αυτόπτης και αυτήκοος μάρτυς υπογραμμίζει με έμφαση: «Μετά  την συμφοράν η χαρά των Μουσουλμάνων δυσκόλως ηδύνατο να αποκρυβή, επίστευον δε πλέον ακραδάντως εις επάνοδον της Τουρκίας. Δεν υπήρχε καμμία αμφιβολία ότι οι Τούρκοι, ευκαιρίας διδομένης, θα εδεικνύοντο οίοι είνε. Τα επακολουθήσαντα κατά την εκκένωσιν γεγονότα διεπίστωσαν τούτο. Το ελληνικόν στοιχείον κατελείφθη υπό συγκινήσεως δια την συμφοράν και υπό αισθημάτων αγωνίας μετά τας αγρίας σφαγάς της Σμύρνης, μάλιστα δε πάντων οι πρόσφυγες, οι οποίοι μετά τόσας δοκιμασίας απώλεσαν την ευψυχίαν και εζήτουν να μεταφερθώσιν εις Μακεδονίαν. Η συγκίνησις, αν μη ο πανικός, των πρώτων ημερών ηδύνατο να διαλυθή, να παρέλθη, αν αποκαθίστατο η πεποίθησις του λαού επί τον στρατόν. Τούτο δεν συνέβαινε και περιττόν να επεκταθή κανείς περισσότερον εις πενθίμους σελίδας επί του ζητήματος».
Οι Μεγάλες Δυνάμεις (Αγγλία, Γαλλία και Ιταλία), ύστερα από την απάνθρωπη στάση που επέδειξαν κυνικά έναντι της εθνοκαθάρσεως σε βάρος των Ελλήνων της Μικράς Ασίας και παρά τις όποιες ασθενικές αντιδράσεις του Ελ. Βενιζέλου, απεφάσισαν να θυσιασθεί η Ανατολική Θράκη και να αποδοθεί στην Τουρκία, μέχρι την Ανδριανούπολη και τον Έβρο.
Τόπος των  συσκέψεων  μεταξύ των  εκπροσώπων των  Μεγάλων Δυνάμεων, της Τουρκίας και της Ελλάδος  είχαν ορισθεί τα Μουδανιά, όπου οι Έλληνες βουλευτές της Θράκης ως πληρεξούσιοι των Ανατολικοθρακών  πληροφορήθηκαν εμβρόντητοι τα περί της αναγκαστικής εκκενώσεως της Αν. Θράκης ολίγες ημέρες πριν από την υπογραφή του Πρωτοκόλλου των Μουδανιών. Έτσι, στις 25 Σεπτεμβρίου/8 Οκτωβρίου 1922 ο Ελ. Βενιζέλος έστειλε από το Παρίσι προς την Γενική Διοίκηση Θράκης, το παρακάτω συγκλονιστικό τηλεγράφημα: «Ανακοινώσατε, παρακαλώ, τηλεγράφημα εις πληρεξουσίους Θράκης. Ανατολική Θράκη απωλέσθη ατυχώς δι’ Ελλάδα και επανέρχεται εις άμεσον κυριαρχίαν Τουρκίας, αποκλειομένης πάσης διαμέσου λύσεως, οία υπονοουμένη εις τηλεγράφημά Σας. Επί πλέον υποχρεούμεθα να εκκενώσωμεν από τούδε Θράκην. Ολόκληρος προσπάθειά μου στρέφεται πώς χάνοντες Θράκην να σώσωμεν εν μέτρω δυνατώ Θράκας. Γνωρίζετε ότι πάσαι αι εγγύσεις, ας συνθήκη Ειρήνης ηδύνατο να προΐδη και ας Τούρκοι θα εδέχοντο, ουδεμίαν ασφάλειαν πραγματικήν αποτελούσιν δια χριστιανούς και χαίρω, διότι επί τούτω συμφωνείτε εντελώς. Όσον τραγικόν και αν είνε, ανάγκη Θράκες να εγκαταλείψωσιν την γην, ην από τόσων αιώνων κατοικούσιν αυτοί και πρόγονοί των, δεν υπάρχει άλλο μέσον σωτηρίας δι’ αυτούς μετά την θριαμβευτικήν επιστροφήν των Τούρκων εις Ευρώπην. Κάμνω ό,τι δυνατόν, όπως επιτύχω, ίνα την αποχώρησιν των Ελληνικής Διοικήσεως μη επακολουθήση αμέσως επαναφορά Τουρκικής Διοικήσεως και χωροφυλακής, αλλά συμμαχικά στρατεύματα αναλάβωσι προσωρινώς διοίκησιν, ίνα δοθή καιρός εις θέλοντας εκ των κατοίκων να μετοικήσωσιν αποκομίζοντες την κινητήν περιουσίαν των…».
Στις 28 Σεπτεμβρίου / 11 Οκτωβρίου 1922 υπεγράφη τελικώς  στα  Μουδανιά μεταξύ των  συμμάχων η  στρατιωτική  συμφωνία, η  οποία  ετέθη σε ισχύ από τα μεσάνυκτατης 1/14 – 2/15 Οκτωβρίου. Η στρατιωτική εκκένωση της Ανατολικής Θράκης, με εξαίρεση την περιοχή της Καλλιπόλεως, θα έπρεπε να συντελεσθεί εντός προθεσμίας 15 ημερών και η έξοδος των ελληνικών πληθυσμών θα ολοκληρωνόταν μέσα σε 30 ημέρες μετά το πέρας της αποχωρήσεως του ελληνικού στρατού.
Εν προκειμένω, άξια ιδιαίτερης μνείας είναι η κρίση του Αλ. Μαζαράκη-Αινιάν, ο οποίος υπήρξε ο  άλλοτε ελευθερωτής της Θράκης και  ήταν απολύτως αντίθετος με το περί ανακωχής σχέδιο του Πρωτοκόλλου  των Μουδανιών. Γράφει λοιπόν ο Μαζαράκης-Αινιάν στα «Απομνημονεύματά» του: «κι αν υπήρχε μια μικρή πιθανότητα να διασωθεί η Ανατολοική Θράκη (παρά την κατάπτωση του ηθικού του ελληνικού στρατού και την αποδιοργάνωσή του), φρόντισαν, τόσο ο Ελ. Βενιζέλος στο Παρίσι όσο και η επαναστατική κυβέρνηση στην Αθήνα, να δώσουν τη χαριστική βολή γιατί αποδέχθηκαν αμέσως και μάλιστα την άμεση εκκένωσή της». Αυτή υπήρξε η απάντηση του Αλ. Μαζαράκη-Αινιάνος στο αυτό ερώτημα «Ηδυνάμεθα να σώσωμεν την Θράκην;».
Όταν πλέον η διπλωματία των ισχυρών έθεσε και επί χάρτου τις υπογραφές για τον πατρογονικό ξεριζωμό των αθώων Ελλήνων της Ανατολικής Θράκης, άρχισε η «Μεγάλη Έξοδος» μέσα σε κατάσταση απόλυτου πανικού και υπό το «σύνδρομο της ατάκτου φυγής». Γράφει σπαρακτικά λόγιος και φιλόμουσος θρακιώτης Πολύδωρος Παπαχριστοδούλου: «Ένα λυπητερό και μουχρωμένο φθινόπωρο άφηναν οι Θράκες πανοικεί τους χρυσαφένιους κάμπους και τις απέραντες κοιλάδες, άφηναν τους θρακικούς δρυμώνες, τις λαγκαδιές και τα δάση τ’ απάτητα, άφηναν την τη γή των τριών χιλιετηρίδων του Γένους, όπου ανθοβολούσε η ελληνική σκέψη και προκοπή. Άφηναν τους παμπάλαιους τάφους των προγόνων και τις Εκκλησίες τους και έπαιρναν τον δρόμο της εξορίας. – Προς τα γεφύρια, ακούγεται πάντα η προσταγή, προς τα γεφύρια! Και ταξίδευαν όλοι προς τα γεφύρια. Μέρες από τ’ ακρογυάλια της Μαυροθάλασσας αφήνοντας πίσω τους την τρισευλογημένη γή της Θράκης. Την ατρύγητη θάλασσά τους οι Αγαθπολίτες, οι Βασιλικιώτες, οι Μηδειώτες – τη Μαυροθάλασσα».
Οι δυστυχείς Θράκες αναζητούσαν την σωτηρία τους μέσω της ατάκτου φυγής με κάρα και αραμπάδες, που όταν ακινητοποιούνταν λόγω των αθλίων καιρικών συνθηκών από τις πυκνές βροχοπτώσεις, οδηγούσαν τους απροστάτευτους επιβάτες τους σε βέβαιο θάνατο από τους ατάκτους ενόπλους Τούρκους. Κατά την διάρκεια της μαρτυρικής εξόδου συνέβαιναν θάνατοι και τοκετοί. Η πεζοπορία υπήρξε ένας εφιαλτικός και βασανιστικός γολγοθάς. Γέροι, μωρά και ασθενείς υπέκυπταν από τις κακουχίες.
Όπως γράφει με πόνο ψυχής  ο Κώστας Γεραγάς: «Δεν ήταν μόνο οι προσωπικές περιουσίες που χάνονταν, ήταν οι απέραντες και γόνιμες πεδιάδες, οι πράσινες θάλασσες των αμπελιών, τα πλούσια αρχοντόσπιτα, τα επιβλητικά κοινοτικά και εκπαιδευτικά ιδρύματα, τα ατέλειωτα θρακικά δημητριακά, των οποίων ενώ είχε παραχωρηθεί στην Εθνική Τράπεζα το προνόμιο της εξαγοράς μεγάλου μέρους τους, τελικά και εκείνα εγκαταλείφθηκαν σχεδόν όλα».
Ο δεύτερος τρόπος φυγής των μαρτύρων Θρακών ήταν η δια της θαλάσσης οδός. Απερίγραπτες και ανείπωτες εικόνες διεδραματίζονταν στους παραλιακούς όρμους λόγω της αθρόας συρροής των προσφύγων θρακών, οι οποίοι επρόκειτο να αναχωρήσουν από τα λιμάνια της Θυνιάδος, της Μηδείας, του Εξάστερου, των Επιβατών, της Σηλυβρίας, της Ηρακλείας, της Ραιδεστού, της Μυρνοφύτου, της Περιστάσεως και άλλων σημείων της Προποντίδος.
Όσοι από  τους κατοίκους της θρακικής ενδοχώρας μπορούσαν να ακολουθήσουν τις οδικές διαβάσεις κατευθύνονταν δια μέσου του Έβρου προς την Δυτική Θράκη. Κατά χιλιάδες όμως έπαιρναν τον δρόμο της προσφυγιάς και μέσω των σιδηροδρομικών σταθμών, όπου αθρόα συγκεντρώνονταν υπό άθλιες καιρικές συνθήκες με την ελπίδα ότι θα μπορούσαν ύστερα και από αναμονή πολλών ημερών να επιβιβαστούν σε κάποια βαγόνια για να σωθούν.
Οι Θράκες έσωζαν πρωτίστως με αγάπη τα ιερά σκεύη, τα Ευαγγέλια, τις ιερές εικόνες και τα ιερά λείψανα των αγίων τους, όπως συνέβη και με το ιερό λείψανο του εθνοϊερομάρτυρος Αγίου Κυρίλλου του Στ΄ (†1821), Πατριάρχου Κωνσταντινουπόλεως, το οποίο εφυλάσσετο στη Μητρόπολη Αδριανουπόλεως, και αφού τα τοποθετούσαν είτε στα κάρα και τους αραμπάδες είτε τα έκρυπταν κάτω από τα ρούχα τους, με δάκρυα λυγμούς κλείδωναν τα σπίτια και τις αποθήκες με το βιός της χρονιάς εκείνης, και έπαιρναν τον μαρτυρικό δρόμο της προσφυγιάς έχοντας άσβεστη ελπίδα ότι θα επέστρεφαν και πάλι στα σπίτια τους.
Μετά την  αναχώρηση των Θρακών από τις πατρογονικές τους εστίες αντίκριζε κανείς στα έρημα χωριά, κωμοπόλεις και πόλεις, τα λεηλατημένα σπίτια και καταστήματα, τις κατεστραμμένες αποθήκες και τις απογυμνωμένες Εκκλησίες, οι οποίες μάλιστα σε πολλές περιπτώσεις είχαν υποστεί τους βανδαλισμούς των ένοπλων τουρκικών ομάδων. Ο δε Κωνσταντίνος Βακαλόπουλος αναφέρει ότι συγκλονιστικές σκηνές εξελίσσονταν ανάμεσα σε φίλους και γείτονες Έλληνες και Τούρκους, οι οποίοι αγκαλιασμένοι αποχωρίζονταν και το συγκινητικό είναι ότι εκείνες τις μεγάλες ώρες, εάν κάποιοι Τούρκοι χρωστούσαν κάποιο χρηματικό ποσό στους Έλληνες, το επέστρεφαν. Σε άλλες περιπτώσεις οι Έλληνες καθώς τον τόπο τους, έκαιγαν τα σπίτια και τα καταστήματά τους για να μη λεηλατηθούν από τους επελαύνοντες Τούρκους.
Ο Μενέλ Εμμανουηλίδης αναφερόμενος στον ξεριζωμό των Ελλήνων της κωμοπόλεως Βρύσης (Μπουνάρ-Χισάρ), η οποία υπήγετο στην επαρχία των Σαράντα Εκκλησιών, γράφει χαρακτηριστικά: «… αφού εφιλήσαμε με συντριβήν καρδίας τα άγια χώματα της χώρας των πατέρων και προγόνων μας εξεκινήσαμεν κατά καραβάνια συνεχή σχεδόν όλοι ομαδικώς πλην των Διοικ. Αρχών, αι οποίαι είχον διαταγήν να μείνουν μέχρι της τελείας εκκενώσεως της Θράκης». Παντού κυριαρχούσαν ο φόβος, ο πανικός, η απόγνωση, οι ασθένειες και οι επιδημίες, οι οποίες θέριζαν γέροντες και παιδιά, ενώ ανήμπορες μανάδες και νήπια, που έκλαιγαν γοερά, αναζητούσαν τις οικογένειές τους.
Οι τελευταίοι ανατολικοθρακιώτες, οι οποίοι εγκατέλειψαν τις πατρογονικές εστίες τους, ήταν οι καλλιπολίτες κατά τον Νοέμβριο του 1922 και οι κάτοικοι της περιφέρειας Τσατάλτζας κατά τον Δεκέμβριο του 1922.
Συγκλονιστικές είναι  οι μαρτυρίες των αυτοπτών και  αυτηκόων μαρτύρων, οι οποίοι με τις περιγραφές τους διασώζουν την τραγικά πραγματικότητα που βίωναν οι πρόσφυγες κατά την οδό του μαρτυρίου τους στην «Μεγάλη Έξοδο» από την πατρίδα τους. μία εξ αυτών των περιγραφών αναφέρει: «Η έξοδος αυτή παρίστα σπαραξικάρδιον θέαμα. Δια της πόλεως Μ. Γέφυρας, κεντρικής οδού πολλών περιφερειών, επί ημέρας και νύκτας πολλάς διήρχοντο μυριάδες προσφύγων της Μ. Ασίας και Θράκης. Θρήνοι και οδυρμοί και αραί στυγεραί κατά των υπαιτίων της τραγικής συμφοράς επλήρουν τους αιθέρας. Κατά σατανικήν σύμπτωσιν βροχή ραγδαία και χάλαζα χονδρά έπληττον τους ατυχείς τούτους πληθυσμούς…
Ωσεί μη ήρκουν ταύτα ο  προσφυγικός κόσμος επέπρωτο να δοκιμάση και αιματηράς περιπετείας κατά την οδόν του μαρτυρίου του… υπό τοιαύτας λοιπόν τραγικάς και καταστρεπτικάς συνθήκας έλαβε χώραν η έξοδος των κατοίκων της Θράκης, ως πάλαι ποτέ των Εβραίων εξ Αιγύπτου. Λαός, κατοικών την χώραν ταύτην από αμνημονεύτων χρόνων, αναγκάζεται να εγκαταλείψη την γήν των πατέρων του, μεθ’  ης συνδέεται δι’ αρρήκτων ιστορικών και εθνολογικών δεσμών, εις το άκουσμα της επανόδου των Τούρκων…».
Ο Κωνσταντίνο Βακαλόπουλος διασώζει την προσωπική μαρτυρία του Υποδιοικητού Αρκαδιουπόλεως κ. Λεφά, ο ποίος μεταξύ άλλων έγραφε: «… Έτι τραγική ήτο η θέσις των αγροτικών πληθυσμών, οι οποίοι σχηματίζοντες καραβάνια διέσχιζον την περιφέρειαν με διεύθυνσιν προς τον Έβρον αίροντες τον σταυρόν του μαρτυρίου….. είδον γυναίκα πεσούσαν εξ εξαντλήσεως από την υπερπληρωμένην άμαξαν και εκπνεύσασαν.
Είδον πρόσφυγα εξ ατονίας  μη συγκρατηθέντα επί των ποδών  του και πεσόντα άπνουν εκ του  βαγονίου. Είδον βρέφη αποθανόντα εξ ασφυξίας εις τας αγκάλας δυστυχών χωρικών γυναικών…. Εις τον σιδηροδρομικόν σταθμόν εν αναμονή των βαγονίων και της χορηγίας θέσεων οι πρόσφυγες έμενον εκτεθειμένοι εις τας ιδιοτροπίας του θρακικού φθινοπώρου με τον άγριον άνεμον και την βροχήν. Βήξ, στόνοι και κλαυθμοί ηκούοντο διαρκώς. Φωναί ως από τάφων εζήτουν επίσπευσιν της αναχωρήσεως, ενώ χείρες ικέτιδες των ιερέων ηυλόγουν δια τελευταίαν φοράν την γενέτειραν γήν και τους τάφους των προγόνων…. Έλαβον χώρα και τοκετοί καθ’ οδόν και θάνατοι με απλοποιημένας στιγμιαίας κηδείας…».
Η οριστική χαριστική βολή στον ελληνισμό της Ανατολικής Θράκης και των περιχώρων του Νομού Κωνσταντινουπόλεως επήλθε με την Συνθήκη της Λωζάνης, η οποία υπεγράφη στις 24 Ιουλίου του 1923, αλλά κυρίως με την «Σύμβαση περί ανταλλαγής των ελληνικών και τουρκικών πληθυσμών» μεταξύ Ελλάδος και Τουρκίας, η οποία υπεγράφη στις 30 Ιανουαρίου του 1923 και ίσχυσε από την 31^η Μαρτίου του 1924.
Έτσι, δυνάμει της Συνθήκης της Λωζάνης, εξαναγκάστηκαν σε επατρισμό  και οι τελευταίοι εναπομείναντες Έλληνες  του Καραγάτς και των χωριών Μπόσνα και Δερμιδές, ενώ τον Ιούνιο του 1924 εκπατρίστηκαν οι τελευταίοι Έλληνες της περιφέρειας Τσατάλτζας και των χωριών της Κωνσταντινουπόλεως.
Η Συνθήκη της Λωζάνης, ύστερα από 90 συναπτά έτη εκ της  υπογραφής της, έχει πλέον καταγραφεί ως ένα αρνητικό διθνές ορόσημο, διότι  αν και προηγήθηκαν και άλλες ανταλλαγές πληθυσμών μεταξύ Τούρκων και Βουλγάρων κατά το έτος 1913, καθώς και μεταξύ Βουλγάρων και Ελλήνων με την κατά το 1919 υπογραφείσα Συνθήκη του Νεϊγύ, εντούτοις διαφέρει καίρια από εκείνες ως προς το ότι η συγκεκριμένη ανταλλαγή των πληθυσμών υπήρξε «αναγκαστική» και μάλιστα υλοποιήθηκε υπό την αιγίδα της Κοινωνίας των Εθνών. Δεν είναι υπερβολή η διαπίστωση ότι η ιστορία των εθνών δεν έχει να παρουσιάσει προηγούμενο τόσο ασυνήθιστης διεθνούς συνθήκης. Ποτέ άλλοτε μέσα στην μακραίων ιστορία των μαζικών μετακινήσεων πληθυσμών δεν είδαμε σχεδόν περί τα 2.000.000 ανθρώπων να ξεριζώνονται από τις πατρογονικές τους εστίες και να εγκαθίστανται σε ξένη γή με μια μονοκονδυλιά. Ακόμη δε και αν εθεωρείτο «εθελούσια μετοικεσία» και όχι αναγκαστική αναταλλαγή, ωστόσο και πάλι η πληθυσμιακή αυτή μετακίνηση δεν θα είχε προηγούμενο μέσα στην ιστορία των μαζικών μεταναστεύσεων.
Καθίσταται  μάλιστα  ακόμη  τραγικότερη  και  οδυνηρότερα  άδικη  η  εκκένωση της Ανατολικής Θράκης, η  οποία  είχε προηγηθεί  της υπογραφής  της Συνθήκης  της Λωζάνης, επειεδή  ακριβώς επεβλήθη στην ανήμπορη και πολιτικά διχασμένη Ελλάδα από τους άλλοτε –και μέχρι πρότινος- ευρωπαίους συμμάχους της παρόλο που δεν είχε προηγηθεί κα΄ποια στρατιωτική-πολεμική ήττα των Ελλήνων, που να δικαιολογούσε την οριστική απώλεια της Ανατολικής Θράκης, την οποία εξάλλου κατείχε η Ελλάδα δυνάμει της Συνθήκης των Σεβρών (1920).
Ο απολογισμός όλων αυτών  των ασύλληπτων γεγονότων, τα οποία  βίωναν ως απόλυτη «κόλαση» οι Έλληνες  της «καθ’ ημάς Ανατολής», υπήρξε τραγικός και ολέθριος, αφού περίπου 250.000 Ανατολικοθρακιώτες και σχεδόν 1.300.000 Μικρασιάτες, Πόντιοι και Ανατολικορωμυλιώτες πρόσφυγες εκτοπίστηκαν και εκπατρίστηκαν από τις πατρογονικές εστίες τους, από την «Πατρίδα», όπως συνήθιζαν να λένε με σπαραγμό και πόνο ψυχής μέχρι και στα βαθιά γεράματά τους, μέχρι και τον θάνατό τους.
Οι  πρόσφυγες  Έλληνες  της  Ανατολικής  Θράκης αγκάλιασαν την  νέα  τους πατρίδα  στην κυρίως Ελλάδα, που  την  αγάπησαν και  την πόνεσαν  όπως την Ανατολική Θράκη και  την Ανατολική Ρωμυλία. Δούλεψαν σκληρά και αγόγγυστα, μεταλαμπάδευσαν τον πολιτισμό τους, πρόκοψαν και ανέστησαν τις αλησμόνητες πατρίδες τους φυτεύοντας με τις ίδιες ονομασίες για να μη λησμονηθούν ποτέ, νέους οικισμούς και κωμοπόλεις όπως: Νεοχώρι, Νέος Σκοπός (Σερρών), Νέα Πέτρα, Νέα Μήδεια, Νέα Καλλίπολη, Νέα Μάλγαρα, Σαράντα Εκκλησιές, Νέα Μάδυτος, Νέα Αγχίαλος, Στενήμαχος, Νέα Μάκρη, Νέα Πέραμος, Νέα Αδριανή κ.α.
Δεν είναι καθόλου τυχαίο ότι οι βασανισμένοι πρόγονοί μας  ως τελευταία επιθυμίας τους είχαν  πριν πεθάνουν να φιλήσουν το χώμα της πατρώας γής και όταν πεθάνουν να λάβουν μαζί τους στον τάφο λίγο χώμα από την αλησμόνητη και λατρευτή γενέτειρά τους, όπου είδαν το πρώτο φώς της ζωής, αλλά και να γραφεί στην μαρμάρινη ταφόπλακά τους το όνομα του χωριού ή της πόλεώς τους, που ποτέ δεν είχαν λησμονήσει και έφευγαν από τον μάταιο και άδικο τούτο κόσμο με το μαράζι της απώλειάς τους.
Η γραφή αυτή ας είναι  «εις μνημόσυνον αιώνιον» των βιαίως και αδίκως εκτοπισθέντων και  εκπατρισθέντων προσφύγων εκ της  Ανατολικής Θράκης και Ανατολικής Ρωμυλίας, και προσήκει να έχει ως κατακλείδα τους λόγους του αοίδιμου λόγιου και φιλόμουσου μεγάλου Θράκα Πολύδωρου Χριστοδούλου: «Περνούν στην αντίπερα όχθη του Έβρου, όπου τους προσμένει ένας αδελφός λαός. Λουλουδίζουν φθινοπωρινά τα ξεροτόπια και οι πλαγιές χαμογελούν. Ξεπροβάλλουν πολιτείες άλλες, άγνωστες, πανάρχαιες, βυζαντινές, χωριά και τοπία συγγενικά και χαμόγελο και αγκαλιά ζεστή. Είναι η ελεύθερα Θράκη. Εδώ παιδιά, φωνάζει ο παπα-Μανώλης, ο παπάς κι ο δάσκαλος στους συντοπίτες του -ξεζέψτε και λύστε τους ζυγούς, εδώ θα χτίσουμε ξανά τις ορφανές και χαμένες μας πατρίδες. Καρτερείτε».


Αφιερούται στην Ιερά Μνήμη  των προπατόρων μου: Ιωάννου και  Μαγδαληνής Σιδηρά εξ Ανατολικής Θράκης, και Νικολάου και Ειρήνης Τζιμοτούδη εξ Ανατολικής Ρωμυλίας. Αιωνία αυτών η μνήμη.

 http://www.enromiosini.gr/arthrografia/%CE%B1%CE%BD%CE%B1%CE%B3%CE%BA%CE%B1%CF%83%CF%84%CE%B9%CE%BA%CE%B7-%CE%B1%CE%BD%CF%84%CE%B1%CE%BB%CE%BB%CE%B1%CE%B3%CE%B7-%CF%84%CF%89%CE%BD-%CF%80%CE%BB%CE%B7%CE%B8%CF%85%CF%83%CE%BC%CF%89%CE%BD/

Ποιός πληρώνει τον Ιμάμη; Κωνσταντίνος Χολέβας

Ποιός πληρώνει τον Ιμάμη; 

Κωνσταντίνος Χολέβας –Πολιτικός Επιστήμων

 Ομολογώ ότι δεν μπορώ να καταλάβω τί ακριβώς πιστεύουν και τί ζητούν ορισμένα στελέχη της Αριστεράς όταν αναφέρονται στη θρησκευτική ελευθερία και στα δικαιώματα των μειονοτήτων. Κατά καιρούς διαμαρτύρονται για δήθεν «προνομιακή μεταχείριση» της Ορθοδόξου Εκκλησίας χρησιμοποιώντας ως παραδείγματα τη μισθοδοσία του κλήρου και τον Χριστιανικό προσανατολισμό του μαθήματος των Θρησκευτικών.
Προφανώς αγνοούν ή θέλουν να αγνοούν το ιστορικό, πολιτιστικό και νομικό υπόβαθρο των σχέσεων Εκκλησίας και Πολιτείας. Όταν, όμως, το Κράτος αποφασίζει να μισθοδοτεί Μουσουλμάνους θρησκευτικούς λειτουργούς στη Θράκη και να τους δώσει τη δυνατότητα να διδάσκουν τα Θρησκευτικά στους μουσουλμανόπαιδες, κάποιοι αριστεροί βουλευτές πάλι διαμαρτύρονται.
Αντί να παραδεχθούν ότι πρόκειται για εφαρμογή της ισονομίας και ισοπολιτείας υπέρ Ελλήνων πολιτών μουσουλμανικού θρησκεύματος, έρχονται να συνταχθούν με εκείνους που δυναμιτίζουν την ειρηνική συνύπαρξη στη Θράκη.
Από το 2007 εκκρεμούσε η εφαρμογή ενός νόμου που προβλέπει να διορίζονται και να μισθοδοτούνται από το ελληνικό κράτος 240 ιεροδιδάσκαλοι στις τρεις Μουφτείες της Θράκης. Θα διδάσκουν τα Θρησκευτικά στα δημόσια ελληνικά σχολεία και συγκεκριμένα στα παιδιά των Μουσουλμάνων, τα οποία απαλλάσσονται από το μάθημα Θρησκευτικών των Χριστιανών. Επίσης θα έχουν ιερατικά καθήκοντα στα τζαμιά και θα βοηθούν διοικητικά τους νόμιμους Μουφτήδες. Με αυτό τον τρόπο το ελληνικό σχολείο θα γίνει ελκυστικό για τη μειονότητα και θα προωθηθεί η ένταξή της στην ελληνική κοινωνία.
Η πρόσφατη τροπολογία βουλευτών της ΝΔ και του ΠΑΣΟΚ για να υλοποιηθεί -επιτέλους – ο νόμος βρήκε αντίθετους τον Τούρκο Πρόξενο της Κομοτηνής και ορισμένα πρόσωπα από τον χώρο της Αριστεράς. Να μην παρεξηγηθώ: Δεν μιλώ για  σύμπραξη, ο καθένας έχει διαφορετικά κίνητρα. Το Προξενείο έχει στόχο να φοιτούν οι μουσουλμανόπαιδες σε απογευματινά φροντιστήρια Κορανίου, όπου διαδίδεται η τουρκική εθνικιστική προπαγάνδα. Στελέχη της Αριστεράς με πρωταγωνίστρια γνωστή «συνωστισμένη» Βουλευτή, αντιδρούν νομίζοντας ότι έτσι θα εισπράξουν περισσότερες ψήφους από τη μειονότητα. Τελικά η τροπολογία υπερψηφίσθηκε στις 16 Ιανουαρίου, παρά τις αντιδράσεις.
Τι επιτέλους προτιμά η κ Ρεπούση και όσοι την στηρίζουν; Να μαθαίνουν οι Μουσουλμάνοι μαθητές για την πίστη τους από δασκάλους που θα χρηματοδοτεί η Ελληνική Πολιτεία ή να την διδάσκονται από ανεξέλεγκτους φανατικούς με χρηματοδότηση της Άγκυρας και ακραίων ισλαμιστών;  Αναμένω απάντηση.
Κ.Χ. 16.1.2013 -Εφ. Κυριακάτικη Δημοκρατία 20/1/2013
http://anavaseis.blogspot.gr/2013/01/blog-post_3256.html

Δύο διαφορετικές φωνές από την Θράκη. Κωνσταντίνος Χολέβας

Δύο διαφορετικές φωνές από την Θράκη

Κωνσταντίνος Χολέβας- ΠολιτικόςΕπιστήμων

Η μουσουλμανική μειονότητα της Θράκης αποτελεί τη μόνη ανεγνωρισμένη μειονότητα στη χώρα μας, διότι είναι και η μόνη υπαρκτή.
Η Συνθήκη της Λωζάννης την αναγνωρίζει ως θρησκευτική, ενώ τους Έλληνες της Κωνσταντινουπόλεως, Ίμβρου και Τενέδου τους αναγνωρίζει ως εθνική μειονότητα.

Η Ελλάς ως δημοκρατική και ευρωπαϊκή χώρα, και πρωτίστως ως χώρα με χριστιανική και ανθρωπιστική παράδοση, σέβεται αυτή τη μειονότητα και καλώς κάνει. Όμως κατά το παρελθόν υπήρξαν υπερβολές προς διάφορες κατευθύνσεις.

Άλλοτε έγιναν λάθη που απομόνωσαν κάποια χωριά της μειονότητας και άλλοτε έγιναν λάθη που οδήγησαν τους Πομάκους στην τουρκοποίηση μέσω γλώσσας και παιδείας. Θυμίζω ότι μέσα στη μειονότητα υπάρχουν τρεις διακριτές ομάδες: Οι τουρκόφωνοι που ονομάζονται και τουρκογενείς (χωρίς να είναι αυτή η καταγωγή τους), οι Πομάκοι που μιλούν ένα σλαβογενές ιδίωμα και δεν είναι Τούρκοι, και οι Αθίγγανοι. Σήμερα τα λάθη, τα προβλήματα και τα κενά της επίσημης πολιτικής των προηγουμένων δεκαετιών αναδεικνύονται μέσα από δύο τελείως διαφορετικές φωνές που έρχονται από μέλη της μειονότητας. Η μία φωνή έρχεται μέσω διαδικτύου και άλλων μέσων από τον Πομακικό Σύλλογο Ζαγάλισα.
Η νεαρή Μολλά Νουρσέλ και άλλοι Πομάκοι φωνάζουν και διαμαρτύρονται
Είμαστε Έλληνες και όχι Τούρκοι. Γιατί μας αναγκάζετε να μαθαίνουμε την τουρκική γλώσσα στα «μειονοτικά» σχολεία; Γιατί μας ρίχνει η ίδια η Ελλάδα στην αγκαλιά του Τουρκικού Προξενείου; Γιατί μας στερείτε το δικαίωμα να μαθαίνουμε στο σχολείο τη μητρική μας διάλεκτο, τα πομακικά και τη γλώσσα της πατρίδας μας, τα ελληνικά;

Σημειώνω ότι οι περισσότεροι Πομάκοι φοιτούν στα μειονοτικά δημοτικά με γλώσσα την τουρκική και αργότερα πηγαίνουν στο Γυμνάσιο-Λύκειο με γλώσσα την ελληνική, την οποία όμως δεν έμαθαν στο Δημοτικό. Γενικά υφίστανται γλωσσική σύγχυση, αν αναλογισθούμε μάλιστα ότι στην τριγλωσσία που προαναφέραμε προστίθεται η αραβική γλώσσα των θρησκευτικών μαθημάτων και του Κορανίου και η αγγλική ως υποχρεωτική ξένη γλώσσα!

Η δεύτερη τελείως αντίθετη φωνή έρχεται από την παρανόμως αυτοαποκαλούμενη «Συμβουλευτική Επιτροπή Τουρκικής Μειονότητας Δυτικής Θράκης», η οποία με πρόσφατη επιστολή της προς τον Υπουργό Παιδείας ζητεί να μην διδαχθεί στα μειονοτικά σχολεία το νέο βιβλίο Ιστορίας της Στ΄ Δημοτικού.
Πρόκειται για το εγχειρίδιο, το οποίο παραγγέλθηκε το 2007 επί Υπουργίας Ευριπίδη Στυλιανίδη και τυπώνεται τώρα με απόφαση των κ.κ. Γ. Μπαμπινιώτη και Κ. Αρβανιτόπουλου. Έχει συγγραφεί από τους καθηγητές του Α.Π.Θ. Ιωάννη Κολλιόπουλο και Ιάκωβο Μιχαηλίδη και από τον Δρα Νεότερης Ιστορίας Χαράλαμπο Μηνάογλου με τρόπο σοβαρό και επιστημονικό.
Δείχνει σεβασμό στην μνήμη των ηρώων, των μαρτύρων του 1821 και της Μικρασιατικής καταστροφής και περιέχει αξιοπρεπείς αναφορές στους αγώνες της Εκκλησίας για την επιβίωση του Ελληνισμού.  Επειδή το βιβλίο μιλά καθαρά για τη σφαγή των Ελλήνων το 1922 από τους Τούρκους η συγκεκριμένη Επιτροπή αρνείται να παραλάβει το βιβλίο.

Βεβαίως αναμένουμε από το Υπουργείο Παιδείας να απαιτήσει την εφαρμογή των νόμων στα μειονοτικά σχολεία, στα οποία μόνο τα Θρησκευτικά μπορούν να είναι μουσουλμανικά. Η Ιστορία αφορά το Έθνος μας και το κράτος μας και όλοι οι Μουσουλμάνοι της Θράκης ως Έλληνες πολίτες δικαιούνται αλλά και υποχρεούνται να την διδαχθούν.
Δεν επιτρέπονται υποχωρήσεις μπροστά στα όργανα του Τουρκικού Προξενείου Κομοτηνής, το οποίο όχι μόνο δεν εκπροσωπεί την πλειοψηφία των φιλησύχων μουσουλμάνων, αλλά αντιθέτως κατηγορείται ότι τους εκφοβίζει για να τους εκτουρκίσει. Ο σεβασμός στα Ανθρώπινα Δικαιώματα επιβάλλει να μαθαίνουν οι Πομάκοι στο Δημοτικό κυρίως την ελληνική γλώσσα που είναι η επίσημη του κράτους μας και λίγα στοιχεία από την πομακική διάλεκτο. Όχι πάντως τα τουρκικά, με τα οποία ουδεμία εθνολογική ή γλωσσική σχέση έχουν.
http://anavaseis.blogspot.gr/2012/08/blog-post_3689.html

Αν και μουσουλμάνοι, δημιούργησαν εκκλησάκι και προσκυνούν τις εικόνες του. Αντώνιος Ουρεϊλίδης

Αν και μουσουλμάνοι, δημιούργησαν εκκλησάκι και προσκυνούν τις εικόνες του

Αντώνιος Ουρεϊλίδης, Φοιτητής Θεολογικής Σχολής ΑΠΘ

Ένα θαυμαστό γεγονός παρουσίασε «Ο ΧΡΟΝΟΣ» της Κομοτηνής (10/1/09): «Μέσα σε μια παραγκούπολη, ανάμεσα σε σπίτια με πλινθιά, τσιμεντόλιθους και λαμαρίνες, σε στενοσόκακα που μετά βίας χωρά να περάσει ένας άνθρωπος, στην μικροσκοπική αυλή ενός μουσουλμάνου κατοίκου του τέρματος Αδριανουπόλεως θα δούμε την δύναμη της πίστης και την αγάπη τους στην Αγία Ειρήνη την Χρυσοβαλάντου, όπου στην χάρη της φτιάχτηκε ένα εκκλησάκι.

 Κι αυτό μικρό, ταπεινό, με λαμαρίνες αλλά με πολλή αγάπη και αφοσίωση των ανθρώπων της οικογένειας που το έκαναν για να ευχαριστήσουν την χάρη της όταν προσευχόμενοι είδαν να σώζεται μετά από πολύ δύσκολες εγχειρήσεις καρδιάς το εγγονάκι τους.
Όλοι τους μουσουλμάνοι και μάλιστα πιστοί και αφοσιωμένοι στο Ισλάμ ωστόσο, βρήκαν στις σεπτές μορφές των Αγίων το δικό τους βάλσαμο ψυχής κι έτσι απλόχερα δείχνουν τα αισθήματά τους. Η περίπτωση του Γκαρήπ είναι γνωστή στον μαχαλά όπου μας οδήγησαν οι κάτοικοι και κυρίως τα νεαρά παιδιά από το κεντρικό καφενείο που γνώριζαν την πίστη και το τάμα του να φτιάξει το εκκλησάκι που όλοι το περιβάλλουν με σεβασμό…

            …αυτοπροσδιορίζονται ως μουσουλμάνοι σύμφωνα με τις πεποιθήσεις και τις παραδόσεις τους, αλλά πιστεύουν με απόλυτο τρόπο στην δύναμη και την μορφή της Παναγίας, στην Ειρήνη Χρυσοβαλάντου και στον Αη Γιώργη.

            Στο ιδιότυπο αυτό εκκλησάκι δεν υπάρχει ελεύθερο τετραγωνικό εκατοστό δίχως κάποια εικόνα. Όλες προέρχονται από κάποιο μοναστήρι, από κάποιο ξωκλήσι ή αγοράστηκαν από την Τήνο όπου η οικογένεια της μικρής Ζεϊνέπ πηγαίνει σχεδόν κάθε καλοκαίρι, όπως και πολλοί κάτοικοι του οικισμού του τέρματος Αδριανουπόλεως.
Έχει χώρο για να ανάβουν κεριά που υπάρχουν όπως και λαμπάδες, ενώ όπως θα πουν και οι γείτονες ο κόσμος πηγαίνει γονατιστός κι έρποντας όταν θέλει να ζητήσει κάτι με μεγάλη θρησκευτική κατάνυξη και συνήθως τα αιτήματά τους γίνονται και νοιώθουν οι περισσότεροι ευγνωμοσύνη και για αυτό έρχονται και ξαναέρχονται.

            Όλα ξεκίνησαν από την περιπέτεια υγείας της μικρής Ζεϊνέπ που είναι κόρη του Ταϊφούν και της Σιμπέλ Ρετζέπ, όταν σώθηκε η μικρή και με ένα όραμα που είδε ο παππούς της ξεκίνησαν όλα. Ο κ. Γκαρήπ Γιουσούφ μας μιλά για το όνειρο που είδε, που του έλεγε μια φωνή ότι αν κάνει το εκκλησάκι θα σωθεί η μικρή. ‘‘ Όταν πήγαμε το παιδί στην Θεσσαλονίκη και έγινε η πρώτη εγχείρηση, το παιδί ήταν σε άσχημη κατάσταση. Η δεύτερη εγχείρηση μετά έγινε στην Αθήνα, βοήθησε η Αγία Ειρήνη και όλα πάνε καλά τώρα. Τώρα στα 15 της χρόνια θα κάνει εγχείρηση το παιδί άμα χρειαστεί.

 
 - Τι εγχείρηση έκανε;

 -Εγχείρηση καρδιάς, είχε ανεπάρκεια. Έγινε μεγάλη εγχείρηση στο παιδί και όλα πάνε καλά τώρα.

            Βλέπουμε όμως εδώ πάρα πολλές εικόνες, τις φέρνει ο κόσμος;

-Ο κόσμος, δικοί μας από εδώ, ήρθαν από Αθήνα και έρχεται συνέχεια κόσμος στον μαχαλά και φέρνουν εικόνες, ζητάνε βοήθεια. Το μοναστηράκι βοήθησε τον κόσμο πάρα πολύ.

            Βλέπουμε εικόνες απ’ όλους τους αγίους. Άγιος Γεώργιος, Άγιος Χριστόφορος, Άγιος Δημήτριος, Ταξιάρχης, Προφήτης Ηλίας, Κοσμάς ο Αιτωλός, Άγιος Στυλιανός, ο Μυστικός Δείπνος, η Παναγία.

-Είχα άλλα τόσα και τα συγκεντρώσαμε και τα παραδώσαμε σ’ ένα άλλο εκκλησάκι. Και ο κόσμος μας φέρνει συνέχεια. Αν έρθετε κάποια άλλη στιγμή θα δείτε τον κόσμο να έρχονται γονατιστοί. Αυτό γίνεται όταν η Παναγία έρχεται στο όνειρό σου. Ο κόσμος πιστεύει. Κι εγώ πάντως πιστεύω. Είμαι μουσουλμάνος, δεν με πειράζει που είμαι μουσουλμάνος, απλώς έκανε θαύματα η Αγία Ειρήνη Χρυσοβαλάντου. Έσωσε την εγγονή μου…’’

…Από τις πιο τακτικές επισκέπτριες η κ. Φαϊζέ που λέει ότι άσχετα αν είναι μουσουλμάνα έρχεται γιατί η Αγία Ειρήνη βοηθά.

«Ερχόμαστε και ανάβουμε κεριά για τα παιδιά μας όταν αρρωσταίνουν, τα φέρνουμε εδώ πέρα, φιλούν τις εικόνες και γίνονται καλά. Ό,τι ζητάς αυτό μπορείς να το κάνεις. Εγώ δόξα τω Θεώ ξέρω ότι ήρθε πολύς κόσμος και τον βοήθησε. Και αυτό είναι πάντα καλό»…

…Μια άλλη μουσουλμάνα λέει για το προσκυνητάρι: «Πήγα εκεί και παρακάλεσα για την κόρη μου να της δώσει ένα κορίτσι. Το έδωσε. Δεύτερη φορά ήρθα εδώ σε αυτό το μοναστηράκι και ζήτησα άλλο ένα κορίτσι να της δώσει, να μην της δώσει αγόρι. Και το δεύτερο κορίτσι βγήκε. Αλλά το τρίτο μου λέει, γιαγιά να πας πάλι εκεί εσένα σε πιστεύει.
Ήρθα, παρακάλεσα, άναψα εδώ ένα κερί, λέω για την εγγονή μου να την δώσει ένα αγοράκι και το έδωσε». Πιο χαρακτηριστική περίπτωση είναι μια άλλη γυναίκα που έκανε 10 χρόνια για να αποκτήσει παιδί. «Βλέπει στο όνειρό της την Παναγία και της λέει θα πας να το πεις. Θα έρθει με τα γόνατα, θα παρακαλέσει, θα ανάψει ένα κεράκι και όλη αυτή η στεναχώρια θα περάσει. Και πράγματι η γυναίκα γέννησε και έδωσε στο παιδί το όνομα της Παναγίας, στα τούρκικα «Μυριέμ».

            Όσο καθόμαστε εκεί οι ιστορίες που ακούμε είναι πολλές και ανάλογες. Αναρωτιόμαστε αν έχει έρθει ποτέ ιερέας στο σημείο εκείνο όπου οι άνθρωποι νοιώθουν την ανάγκη να εκφράσουν την αγάπη, την πίστη και εναποθέτουν την ελπίδα τους σε κάποιους χριστιανούς Αγίους και στην ίδια την Παναγία.»

     Βλέπουμε τα θαυμάσια που ποιεί ο Κύριός μας και Θεός μας, ο Οποίος «πάντας ανθρώποις θέλει σωθήναι και εις επίγνωσιν αληθείας ελθείν» (Α΄Τιμ. 2:4). Ίσως τα παραπάνω γεγονότα αποτελούν απάντηση σε όσους ρωτούν τι θα απογίνουν όσοι άνθρωποι γεννήθηκαν βουδιστές, μουσουλμάνοι ή μέσα σε οποιαδήποτε άλλo θρήσκευμα και όχι Χριστιανοί. Ο Θεός μεριμνά για όλους.

 http://anavaseis.blogspot.gr/2012/07/blog-post_7202.html

Το Τουρκικό προξενείο αποφασίζει ποιοι θα βγουν βουλευτές στη Θράκη! Το λέει μουσουλμάνος υποψήφιος

Το έγκλημα που διαπράττουν όλα κόμματα που διεκδικούν εξουσία ή ρόλο σ΄ αυτή συνεχίζεται χωρίς καμία αιδώ στη Θράκη. Οι απαράδεκτες μεθοδεύσεις για ένα “ψηφουλάκι” παραπάνω, βάζουν στην άκρη το εθνικό συμφέρον.
Άπαντες παριστάνουν ότι δεν καταλαβαίνουν το παιχνίδι που χρόνια τώρα μεθοδικά παίζει η Τουρκία στη περιοχή.Κι όχι μόνο αυτό. Το παίζουν κιόλας.

Όσοι σπεύσουν να μιλήσουν περί υπερβολών,ας μη βιαστούν.Η εφημερίδα ΑΝΤΙΦΩΝΗΤΗΣ της Θράκης που κάνει αγώνα για να εμποδίσει τα τουρκικά σχέδια δημοσίευσε τις δηλώσεις ενός μουσουλμάνου υποψήφιου ο οποιος πολύ ξεκάθαρα λέει: ”Δεν προσκύνησα το Προξενείο, γι΄ αυτό δεν βγήκα βουλευτής”. Σ΄αυτό το σημείο έχουμε φθάσει εδώ και χρόνια.


Αναδημοσιεύουμε το ρεπορτάζ μαζί με φωτογραφία από τους υποψηφίους με τον Τούρκο πρόξενο.

"Τό γράψαμε καί πρίν 15 μέρες ἀλλά ἴσως χάθηκε μέσα στήν εὐρύτερη ἀναφορά μας γιά τούς νέους μειονοτικούς βουλευτές. Ἐπειδή λοιπόν ἀξίζει προβολῆς ἡ δήλωση τοῦ ὑποψηφίου βουλευτῆ (μέ τό ΠαΣοΚ στήν Ξάνθη) Μπαράν Μπουρχάν, τήν ἐπαναλαμβάνουμε σήμερα γιά νά τονιστεῖ δεόντως.

Δέν ἔχουμε δά καί κάθε μέρα δηλώσεις μειονοτικῶν πολιτευτῶν κατά τοῦ τουρκικοῦ Προξενείου τῆς Κομοτηνῆς!
Ὁ κ. Μπαράν λοιπόν, πού εἶχε ἐκλεγεῖ πρίν 1,5 χρόνο περιφερειακός σύμβουλος μέ 7.000 σταυρούς, περιορίστηκε στούς 1.800, χάνοντας τήν ἕδρα γιά 300 μόλις ψήφους. Τί συνέβη; Σύμφωνα μέ τίς δηλώσεις τοῦ ἰδίου στό ξανθιώτικο «Ἐμπρός» (10-5-12), τόν ἔθαψε τό τουρκικό Προξενεῖο τῆς Κομοτηνῆς:
«Δέν μπόρεσα νά σπάσω τή γραμμή τοῦ Προξενείου πού ἦταν ὑπέρ τοῦ Χουσεΐν Ζεϊμπέκ ἀρχικά καί μετά τοῦ Χατζημεμίς Τουρκές. Μόνο ὅταν κατάλαβαν ὅτι ἡ Μπακογιάννη δέν θά μπεῖ στή Βουλή κατηύθυναν ὅλες τίς ψήφους στόν Ζεϊμπέκ.
Ἦταν ἐμφανές, συνεχῶς τούς πρόβαλλε ὁ τουρκόφωνος Τῦπος… Ἡ μειονότητα στή μεγάλη της πλειοψηφία ἄγεται καί φέρεται ἀπό τό Τουρκικό Προξενεῖο (…) Αὐτοί δέν μέ στήριξαν γιατί δέν τούς προσκυνάω… Γιατί δέν τούς ζήτησα τήν ἄδεια νά εἶμαι ὑποψήφιος. Γι’ αὐτό καί μέ πολέμησαν ὅλοι… Δέν μέ βοήθησε καί τό ΠαΣοΚ ἀλλά καί μέ πολέμησε καί ὁ Τσετίν Μάντατζη μέ τόν Μπιρόλ! Αὐτοί οἱ 1800 ψῆφοι πού πῆρα ἦταν καθαρά προσωπικοί».

Λογικά λοιπόν ὁ (γιατρός) Μπαράν Μπουρχάν σκέφτεται νά ἐπιστρέψει στίς ἐπαγγελματικές του ἐνασχολήσεις, ἐγκαταλείποντας τήν πολιτική ἀκόμα καί πρίν τίς ἐπαναληπτικές ἐκλογές. Τό περισσότερο ἐνδιαφέρον βεβαίως εἶναι ὄχι τό προσωπικό του ζήτημα ἀλλά τό γενικότερο πολιτικό πού ἔθιξε μέ τόλμη.
Αὐτό πού καί μεῖς κατά καιρούς ἐπισημαίνουμε, ἀλλά κάποιοι (ἄσχετοι, βλαμμένοι ἤ πουλημένοι) συνέλληνες ἐπιμένουν νά θεωροῦν τά περί προξενικῆς παρέμβασης ὑπερβολές ἤ καί ἐμμονές. Τά εἶχε δηλώσει παλιότερα καί ὁ τ. βουλευτής (ΠαΣοΚ Ροδόπης) Μεχμέτ Ἀχμέτ, περιγράφοντας τόν μηχανισμό μέ τούς ἰμάμηδες, τούς δασκάλους κτλ ἀλλά ξεχάστηκαν.
Τά χρόνια περνᾶνε καί ἀντί νά κάνουμε ὡς πολιτεία ἕνα βῆμα μπροστά, τά βήματα τά κάνει τό προξενικό παρακράτος κι ὄχι μόνο σέ ἐκλογικά ζητήματα".

Εφημερίδα ΑΝΤΙΦΩΝΗΤΗΣ
onalert.gr
http://anavaseis.blogspot.gr/2012/06/blog-post_11.html#more