Ο Δημητράς ο Βαλιανάτος και οι λοιποί κατάφεραν το δικαστήριο Ανθρωπίνων Δικαιωμάτων να καταδικάσει την Ελλάδα για τον θρησκευτικό όρκο στα Δικαστήρια

Το γεγονός αυτό έχει ιδιαίτερη σημασία όχι σαν κυρίως θέμα, αλλά για το ότι αποτελεί τον πρόδρομο των διώξεων κατά των θρησκευτικών ελευθεριών των Ελλήνων. Είναι χρόνια η προσπάθεια αφαίρεσης των θρησκευτικών συμβόλων, από την ζωή της Ορθόδοξης Ελλάδας.
Για το θέμα του θρησκευτικού όρκου στα Δικαστήρια τα τελευταία χρόνια, ούτως ή άλλως υπήρχε εδώ και χρόνια, η απόλυτη ελευθερία να αρνήσαι τον θρησκευτικό όρκο και να ορκίζεσαι με πολιτικό όρκο, στην τιμή και την υπόληψή σου. 
Δημοσιεύουμε την καταδίκη της Ελλάδος από το δικαστήριο Ανθρωπίνων δικαιωμάτων από το το newbeast.gr 8/1/2013

Η κατάργηση του υποχρεωτικού θρησκευτικού όρκου είχε τεθεί από το «Ελληνικό Παρατηρητήριο του Ελσίνκι»
Για παραβίαση του δικαιώματος στη θρησκευτική ελευθερία καταδικάστηκε η Ελλάδα από το Δικαστήριο Ανθρωπίνων Δικαιωμάτων, επειδή την περίοδο 2009-2010 οι μάρτυρες των δικαστηρίων υποχρεώνονταν να ορκίζονται στο Ευαγγέλιο.
Συγκεκριμένα, το Δικαστήριο Ανθρωπίνων Δικαιωμάτων καταδίκασε την Ελλάδα, για παραβίαση των άρθρων 9 (θρησκευτική ελευθερία) και 13 (αποτελεσματικό ένδικο μέσο) της Ευρωπαϊκής Σύμβασης Δικαιωμάτων του Ανθρώπου, λόγω της διαδικασίας καταγραφής προσωπικών στοιχείων και υποχρέωσης θρησκευτικού όρκου, κατά τα έτη 2009-2010, που καθιστούσαν υποχρεωτική για τους μάρτυρες των ελληνικών δικαστηρίων, τη δήλωση του θρησκεύματος.

Το θέμα της κατάργησης του υποχρεωτικού θρησκευτικού όρκου στα δικαστήρια είχαν θέσει, με την προσφυγή τους, οι Παναγιώτης Δημητράς, Αντρέα Τζίλμπερτ, Νικόλαος Μυλωνάς, Γρηγόρης Βαλλιανάτος, Ευαγγελία Βλάμη, Αντωνία Παπαδοπούλου, Ναυσικά Παπανικολάτου και Δημήτρης Τσαμπρούνης, μέλη της Μη Κυβερνητικής Οργάνωσης «Ελληνικό Παρατηρητήριο του Ελσίνκι».

Σημειώνοντας ότι τα μέλη του «Ελληνικού Παρατηρητηρίου του Ελσίνκι» παραβρέθηκαν ως μάρτυρες υπεράσπισης σε 48 ποινικές υποθέσεις, που αφορούσαν παραβιάσεις ανθρωπίνων δικαιωμάτων στην Ελλάδα, οι προσφεύγοντες υποστήριξαν ότι η υποχρέωση των μαρτύρων να ορκίζονται στο Ευαγγέλιο συνιστά παραβίαση του δικαιώματος στον σεβασμό της ιδιωτικής και οικογενειακής ζωής, του δικαιώματος στην ελευθερία της σκέψης, συνείδησης και θρησκείας των σχετικών διατάξεων της Σύμβασης, με τις οποίες απαγορεύονται οι διακρίσεις.
http://anavaseis.blogspot.gr/2013/01/blog-post_1121.html

Το «Παρατηρητήριο του Ελσίνκι», ο όρκος και η στάση των χριστιανών. Χαράλαμπος Άνδραλης

Το «Παρατηρητήριο του Ελσίνκι», ο όρκος και η στάση των χριστιανών

Χαράλαμπος Άνδραλης  Δικηγόρος-συγγραφέας

Το ζήτημα του θρησκευτικού όρκου στα Δικαστήρια, στο Στρατό, στα Πανεπιστήμια, έρχεται όλο και πιο συχνά στην επικαιρότητα με αφορμή τη γενικότερη τάση αποχριστιανοποίησης του Ελληνικού Κράτους.
Και παρότι όλοι όσοι ευσυνείδητα πιστεύουμε στον Σωτήρα Χριστό, αντιτιθέμεθα όσο μπορούμε σε άλλες εκφάνσεις της επιβολής του άθρησκου κράτους, όπως η αποκαθήλωση των εικόνων από τις δικαστηριακές, νοσοκομειακές, σχολικές αίθουσες, η από-ορθοδοξοποίηση του μαθήματος των θρησκευτικών κλπ, δεν θα μπορούσαμε να μη δούμε ως μεγάλη ευκαιρία για την επικράτηση του Ευαγγελικού Λόγου στο θέμα της ορκοδοσίας, τις ευεργετικές αυτές κινήσεις που άθελά τους μας «χαρίζουν» οι γνωστοί εκκλησιομάχοι και οι αδρά χρηματοδοτούμενές τους Μ.Κ.Ο.
Με αφορμή την απόφαση του ΕΔΔΑ το οποίο «καταδίκασε τη χώρα μας
για  παραβίαση των άρθρων 9 (θρησκευτική ελευθερία) και 13 (αποτελεσματικό ένδικο μέσο) της Ευρωπαϊκής Σύμβασης Δικαιωμάτων του Ανθρώπου, λόγω της διαδικασίας καταγραφής προσωπικών στοιχείων και υποχρέωσης θρησκευτικού όρκου, κατά τα έτη 2009-2010, που καθιστούσαν υποχρεωτική για τους μάρτυρες των ελληνικών δικαστηρίων, τη δήλωση του θρησκεύματος» (Πηγή: ΑΠΕ ΜΠΕ), έπειτα από προσφυγή μελών της Μ.Κ.Ο «Ελληνικό Παρατηρητήριο του Ελσίνκι», η χώρα μας καλείται να επανεξετάσει το θέμα του θρησκευτικού όρκου στις διάφορες εκφάνσεις του κοινωνικού βίου των Ελλήνων.
Πρέπει σε αυτό το σημείο να ερευνήσουμε ποια είναι η θέση της Αγίας Γραφής στο ζήτημα της ορκοδοσίας.

Ο ίδιος ο Θεάνθρωπος Ιησούς διδάσκει: «Εγώ δε λέγω υμίν, είπε, μη ομόσαι όλως, μήτε εν τω ουρανώ, ότι θρόνος εστί του Θεού^. μήτε εν τη γη, ότι υποπόδιον έστι των ποδών αυτού^. μήτε εις Ιεροσόλυμα, ότι πόλις εστί του μεγάλου βασιλέως^. μήτε εν τη κεφαλή σου ομόσης, ότι ου δύνασαι μίαν τρίχα λευκήν ή μέλαιναν ποιήσαι» (Ματθ. ε’ 34-36). (μτφρ: Εγώ όμως σας λέγω, είπε, μην ορκίζεσθε καθόλου, ούτε στον ουρανό διότι είναι ο θρόνος του Θεού, ούτε στη γη επειδή είναι το υποπόδιο των ποδιών του. Ούτε στα Ιεροσόλυμα γιατί είναι η πόλη του μεγάλου βασιλιά. Ούτε στο κεφάλι σου μην ορκισθής γιατί δεν μπορείς να δημιουργήσεις ούτε μια λευκή ή μαύρη τρίχα του).

Ο Άγιος Ιάκωβος ο Αδελφόθεος, πιστός στη διδασκαλία του Μεσσία, έγραψε στην Καθολική του Επιστολή: «Προ πάντων αδελφοί μου, μη ομνύετε, μήτε τον ουρανόν, μήτε την γην, μήτε τινά άλλον όρκον^. ήτω δε ο λόγος υμών το ναι, ναι και το ου, ου» (Ιακ. ε’ 12). (μτφρ: Προ πάντων αδελφοί μου, μην ορκίζεσθε ούτε στον ουρανό ούτε στη γη, ούτε οποιοδήποτε άλλο όρκο. Ας είναι όμως ειλικρινής ο λόγος σας, το ναι να είναι ναι και το όχι να είναι όχι).

Υπό το αγιογραφικό πρίσμα των παραπάνω εκτεθέντων, δεν υπάρχει αμφιβολία για την Ορθόδοξη στάση στο ζήτημα του όρκου. Το ίδιο μας επιβεβαιώνουν και οι Άγιοι Πατέρες της Εκκλησίας μας.

Οι Τρεις Μέγιστοι Ιεράρχες τονίζουν:

Άγιος Γρηγόριος Θεολόγος: «Όρκου τι χείρον; Ουδέν».(μτφρ: Τι είναι χειρότερο από τον όρκο; Τίποτα!»)

Μέγας Βασίλειος: «Καθ’ άπαξ μεν όρκος απαγορεύεται. Πολλώ δε που εικός τον επί κακώ γενόμενον κατακεκρίσθαι»(ΚΘ’ Κανών Μ. Βασιλείου) (μτφρ: Ο όρκος απαγορεύεται μια και για πάντα. Περισσότερο μάλιστα ο όρκος που γίνεται για κακό).

Ιερός Χρυσόστομος: «Συ, ει μηδέν έτερον, αυτό γουν το Βιβλίον αιδέσθητι, ο προτείνεις εις όρκον. Το Ευαγγέλιον, ο μετά χείρας φέρεις και κελεύεις ομνύναι, ανάπτυξον και ακούσας τι περί όρκου ο Χριστός εκεί διαλέγεται, φρίξον και απόστηθι. Συ δε τον νόμον τον κωλύοντα ομνύναι, τούτον όρκον ποιείς: Ω της ύβρεως! Ω της παροινίας!» (μτφρ: εσύ, αν μη τι άλλο, αυτό το Βιβλίο σεβάσου το, το οποίο προτείνεις για όρκο. Το Ευαγγέλιο που κρατάς στα χέρια σου και παροτρύνεις κάποιον να ορκισθεί σε αυτό, άνοιξέ το και όταν μάθεις τι λέγει για τον όρκο ο Χριστός, φρίξε και στάσου μακριά από αυτό που πήγες να κάνεις. Εσύ, ορκίζεσαι στο νόμο που απαγορεύει τον όρκο; Τι ύβρις! Τι παράνοια!)

Άγιος Γρηγόριος Παλαμάς: «Φεύξη τον όρκον τελείως» (απόφευγε τελείως τον όρκο)

Άγιος Θεοφύλακτος Βουλγαρίας: «ουκ ην πονηρόν τότε το ομνύειν, μετά Χριστόν εστί πονηρόν» (στην Παλαιά Διαθήκη δεν ήταν κακό να ορκίζεσαι, μετά Χριστόν όμως είναι κακό)

Άγιος Νικόδημος Αγιορείτης: (στην ερμηνεία του ΨΔ’ Κανόνα της Πενθέκτης Οικ. Συνόδου) «ου μόνοι δε οι κατά την συνήθειαν των Ελλήνων γινόμενοι όρκοι είναι εμποδισμένοι από τους Χριστιανούς, αλλά και κάθε απλός όρκος».

Πλήθος ακόμα Αγίων Πατέρων που επιμένουν στην αρνητική στάση απέναντι στον όρκο θα μπορούσαμε να επικαλεσθούμε. Η μικρή όμως αυτή αναφορά αρκεί για να καταδείξει την τεράστια σωτηριολογική σημασία που έχει το εν λόγω, φαινομενικά ασήμαντο θέμα.

Από την άλλη πλευρά, είναι λυπηρό να μάχονται υπέρ της συντήρησης του όρκου παραδοσιακοί κληρικοί και λαϊκοί, προφανώς διότι συγχέουν την κατάργηση του όρκου με την υπόλοιπη όντως θλιβερή κατάσταση από-ιεροποίησης των πάντων στη χώρα μας. Αλλά αυτό το ζήτημα πρέπει να το δούμε νηφάλια και ξεχωριστά από τα υπόλοιπα.

Όσοι εργαζόμαστε στο χώρο των Δικαστηρίων, διαπιστώνουμε καθημερινά την προσφυγή των πολιτών στην ελαφρά τη καρδία ψευδορκία, προκειμένου να επιτύχουν την επιθυμητή για αυτούς έκβαση κάποιας δικαστικής υποθέσεως. Είναι άλλωστε κοινό μυστικό η δράση κάποιων «επαγγελματιών» ψευδομαρτύρων, οι οποίοι για λίγα χρήματα δέχονται να υποκύψουν στο τρομερό αυτό αμάρτημα, το οποίο ο Άγιος Γρηγόριος ο Παλαμάς το ταυτίζει με την άρνηση του Θεού. Άλλα και σε απλές υποθέσεις, όπως η δημοσίευση και κήρυξη κυρίας ιδιόγραφης διαθήκης, η ψευδορκία είναι πλέον ρουτίνα και μάλιστα από ανθρώπους που πιθανό να έχουν κάποια ευλάβεια, αλλά δεν θέλουν να χαλάσουν το χατίρι των φίλων τους διαδίκων.

Για αυτές τις ψυχές, που όπως προαναφέραμε, αρνούνται έμμεσα την Πίστη τους, δεν πρέπει να ενδιαφερθούμε; Μήπως επιτρέποντας και ενθαρρύνοντας την επί καθημερινή βάση ψευδορκία στα Δικαστήρια της χώρας, έχουμε προκαλέσει την δυσαρέσκεια του Ουράνιου Πατέρα μας; Μήπως δεν είναι κι αυτό ένα από τα πολλά αίτια και αποτελέσματα της αποστασίας; Μήπως και ο ειλικρινής έστω όρκος δεν είναι μεγάλη αμαρτία; Η Διοικούσα Εκκλησία καλείται να πάρει θέση. Και η θέση αυτή δεν πρέπει να αντιτίθεται στην Ιερά μας Παράδοση, ήτοι την Αγία Γραφή και τους Θεοφώτιστους Αγίους Πατέρες.

Βοηθήματα:

Καινή Διαθήκη

Ιερό Πηδάλιο

Μη ορκίζεσαι, Εκδόσεις «Ορθοδόξου Τύπου», 1976 († Αρχιμ. Χαράλαμπος Δ. Βασιλόπουλος)

Η πονηρία του όρκου Ιερόθεος, Μητροπολίτης Ναυπάκτου και Αγίου Βλασίου, 25/10/2009 άρθρο στην εφημερίδα «ΤΟ ΒΗΜΑ»

 http://anavaseis.blogspot.gr/2013/01/blog-post_5319.html

Η απόφαση του ΕΔΔΑ της 8/1/2013 Δημητράς (Dimitras) κατά της Ελλάδας ως πρόσχημα (για την αποκλειστικότητα του πολιτικού όρκου); Κωστή Δεμερτζή

Η απόφαση του ΕΔΔΑ της 8/1/2013 Δημητράς (Dimitras) κατά της Ελλάδας ως πρόσχημα (για την αποκλειστικότητα του πολιτικού όρκου);

Κωστή Δεμερτζή Δικηγόρου

«Εκσυγχρονιζόμεθα μανδάμ! Εκσυγχρονιζόμεθα στου … ΕΔΔάρη!», θα μπορούσε να είναι η παραλλαγή μιας διαφήμισης που παιζόταν προ ετών στα ραδιόφωνά μας.

Έτσι, στις 9/1/2013, την επομένη της απόφασης του Ευρωπαϊκού Δικαστηρίου των Δικαιωμάτων του Ανθρώπου (ΕΔΔΑ) «Δημητράς κατά της Ελλάδας», τα Ευαγγέλια είχαν εξαφανιστεί από τις δικαστικές αίθουσες, και οι δικαστές υπαγόρευαν απευθείας τον πολιτικό όρκο στους μάρτυρες, μην … παραβιάσουν το άρθρο 9 της Σύμβασης.

Η ανάγνωση, όμως, της «Δημητράς  κατά της Ελλάδας» της 8/1/2013 δεν δικαιολογεί τέτοια «υπερχειλίζουσα ανταπόκριση».

Τα περιστατικά της απόφασης αυτής έχουν ως εξής:

Στις προσφυγές τους, οι διάφοροι ακτιβιστές προσφεύγοντες της «Δημητράς» της 8/1/2013 (προσφυγές 44077/09, 15369/10 και 41345/10) παραπονέθηκαν ότι, υπό το κράτος των άρθρων 218 και 220 ΚΠοινΔ, υποχρεώνονταν να δηλώνουν δημοσία το θρήσκευμά τους, ότι γράφονταν αυθαίρετα ως «Χριστιανοί Ορθόδοξοι» χωρίς να είναι, ή χωρίς δυνατότητα να το διορθώσουν κ.τ.λ.

Το παράπονο της ομάδας αυτής των προσφευγόντων στρεφόταν στην ουσία κατά του τύπου του όρκου των μαρτύρων της ποινικής δίκης, όπως οριζόταν στην Ποινική Δικονομία.

Πράγματι, μέχρι τον Απρίλιο του 2012, ο Κώδικας Ποινικής Δικονομίας όριζε, με τα άρθρα του 218 και 220 τα εξής:

Άρθρο 218 - Όρκος των μαρτύρων στο ακροατήριο

1. Κάθε μάρτυρας οφείλει, πριν εξεταστεί στο ακροατήριο, να ορκιστεί δημόσια, θέτοντας το δεξιό του χέρι του στο ιερό ευαγγέλιο, τον εξής όρκο: "Ορκίζομαι στο Θεό, να πω με ευσυνειδησία όλη την αλήθεια και μόνο την αλήθεια, χωρίς να προσθέσω ούτε να αποκρύψω τίποτε". Αν δεν τηρηθεί η διάταξη αυτή, η διαδικασία είναι άκυρη. …

Άρθρο 220 - Όρκοι αλλόθρησκων

1. Αν ο μάρτυρας πιστεύει σε θρησκεία αναγνωρισμένη ή απλώς ανεκτή από το κράτος και σ' αυτήν υπάρχει γνωστός τύπος όρκου, ο τύπος αυτός είναι έγκυρος στην ποινική διαδικασία.

2. Αν ο μάρτυρας πιστεύει σε θρησκεία που δεν επιτρέπει τον όρκο, καθώς και αν εκείνος που ανακρίνει ή το δικαστήριο πειστεί ύστερα από σχετική δήλωση του μάρτυρα ότι αυτός δεν πιστεύει σε καμία θρησκεία, ο όρκος που δίνεται είναι ο ακόλουθος: "Δηλώνω επικαλούμενος την τιμή μου και τη συνείδησή μου ότι θα πω όλη την αλήθεια και μόνο την αλήθεια, χωρίς να προσθέσω ούτε να αποκρύψω τίποτε".

*  *  *

Προφανώς, από τα παραπάνω άρθρα, το 220 ΚΠοινΔ συνιστούσε μια περιττή παρέμβαση στην θρησκευτική ελευθερία, προστατευόμενη από το άρθρο 9 της Σύμβασης. Θα έπρεπε ο μάρτυρας «να δηλώσει ότι δεν πιστεύει σε καμιά θρησκεία» το δικαστήριο «να πειστεί» ότι ο μάρτυρας δεν πιστεύει σε καμία θρησκεία, και τότε να επιτρέψει τον πολιτικό όρκο! Για ποιο λόγο; Και τι θα γίνει αν το δικαστήριο δεν «πειστεί»; Και τι θα γίνει αν «πειστεί»; Έχει, μήπως, να κάνει (πέρα από το διαβόητο ζήτημα των «προσωπικών δεδομένων») με την δικαστική εκτίμηση της αξιοπιστίας του μάρτυρος, εάν, λ.χ., ο δικαστής πιστεύει σε κάποια θρησκεία και ο μάρτυρας δηλώσει ότι «δεν πιστεύει»; Ήταν, σε κάθε περίπτωση, μια διάταξη περιττή. Κανείς δεν είχε λόγο να την υποστηρίξει σε ένα σύγχρονο Κράτος.

*  *  *

Δεν συνέβαινε το ίδιο με τον τύπο του θρησκευτικού όρκου στην Πολιτική δικονομία. Συγκριτικά, το άρθρο 408 της Πολιτικής Δικονομίας, ήταν άψογο:

Άρθρο 408

"1. Πριν εξεταστεί ο μάρτυρας οφείλει να ορκισθεί. Προς τούτο ερωτάται, αν προτιμά να δώσει θρησκευτικό ή πολιτικό όρκο.

2. Ο τύπος του χριστιανικού όρκου είναι: "Ορκίζομαι ενώπιον του Θεού να πω ευσυνείδητα όλη την αλήθεια και μόνο την αλήθεια, χωρίς να προσθέσω ούτε να κρύψω τίποτε". Αν ο μάρτυρας πιστεύει σε γνωστή θρησκεία ή δόγμα, που ορίζει άλλο τύπο όρκου, δίνει τον όρκο σύμφωνα με αυτόν τον τύπο.

3. Ο πολιτικός όρκος δίνεται ως διαβεβαίωση με τον εξής τύπο: "Δηλώνω στην τιμή και στη συνείδησή μου πως θα πω όλη την αλήθεια και μόνο την αλήθεια, χωρίς να προσθέσω ούτε να κρύψω τίποτε"."

*  *  *

Με προηγούμενες προσφυγές τους, ο Δημητράς και λοιποί, είχαν παραπονεθεί για το ΠΡΟΪΣΧΥΣΑΝ δίκαιο, δηλαδή τα άρθρα 218 και 220 ΚΠοινΔ, όπως παρατέθηκαν πιο πάνω.

Είχαν εκδοθεί, συνεπώς, οι αποφάσεις Dimitras(1) κ.λ. κατά της Ελλάδας της 3-6-2010 [προσφυγές 42837/06, 3237/07, 3269/07, 35793/07, 6099/08] και Dimitras(2) κ.λ. κατά της Ελλάδας της 3/11/2011 [προσφυγές αρ. 34207/08, 6365/09].

Και στις δύο αυτές αποφάσεις του ΕΔΔΑ, αντικείμενο του παραπόνου ήταν κυρίως τα άρθρα 218 και 220 του (προϊσχύσαντος) ΚΠολΔ.

Το Ευρωπαϊκό Δικαστήριο, και στις δύο εκείνες αποφάσεις, καταδίκασε την Ελλάδα για τα ΠΡΟΪΣΧΥΣΑΝΤΑ άρθρα 218 και 220 ΚΠοινΔ. Τα δύο άρθρα αυτά, μόνα τους και σε συνδυασμό, κρίνει το Ευρωπαϊκό Δικαστήριο (Dimitras(1), παρ. 84 και επόμενα, Dimitras(2), παρ. 34 επ.), «προϋποθέτουν τον μάρτυρα χριστιανό ορθόδοξο» και του επιβάλουν να δηλώσει τις θρησκευτικές του πεποιθήσεις για να του επιτρέψουν τον πολιτικό όρκο. Η παρέμβαση στην θρησκευτική του ελευθερία είναι ΔΥΣΑΝΑΛΟΓΗ προς τον σκοπό της διάταξης, που είναι ο καθορισμός του τύπου του όρκου που θα δώσει ο μάρτυρας.

ΚΑΤ’ ΑΝΤΙΘΕΣΗ προς τις προϊσχύσασες διατάξεις του άρθρου 218 και 220 ΚΠοινΔ, το άρθρο 408 ΚΠολΔ (όπως είχε αντικατασταθεί με το άρθρο 14 παρ. 7 του Ν. 2915/2001), είχε κριθεί ΑΠΟ ΤΟ ΙΔΙΟ ΤΟ ΕΔΔΑ, άψογο. Κι επειδή κρίθηκε άψογο, χρησιμοποιήθηκε ΚΑΤΑ των διατάξεων του άρθρου 218 και 220 ΚΠολΔ. Γιατί, κυρία Ελλάς (Dimitras(1), παρ. 87) ρυθμίζεις αλλιώς τον όρκο στην πολιτική δίκη και αλλιώς τον όρκο στην ποινική δίκη[1]; Χάθηκε να ρύθμιζες τον όρκο στην ποινική δίκη όπως και στην πολιτική;

*  *  *

Μια «λεπτομέρεια» που δεν φαίνεται να έλαβε υπόψη του το ΕΔΔΑ σε καμία από τις αποφάσεις Dimitras κ.λ. κατά της Ελλάδας είναι ότι τα άρθρα 218 και 220 ΚΠοινΔ, δεν εφαρμόζονταν ως είχαν. Στις ποινικές διαδικασίες, οι Έλληνες δικαστές εφάρμοζαν το άρθρο 408 ΚΠολΔ: «επιθυμείτε να δώσετε θρησκευτικό ή πολιτικό όρκο;» ρώταγαν, χωρίς ούτε θρήσκευμα να διαπιστώνουν, ούτε τίποτα. Μερικοί, από κεκτημένη ταχύτητα και κακή ενημέρωση, έλεγαν, αφηρημένα: «το χέρι σας στο ευαγγέλιο» αλλά, εάν ο ορκιζόμενος δήλωνε ότι θα δώσει πολιτικό όρκο το δέχονταν αμέσως. Τα άρθρα 218 και 220 στην λεπτομερή τους ρύθμιση είχαν καταργηθεί στην δικαστική πράξη, μέχρι που τα κατάργησε ο νομοθέτης του Ν. 4055/2012.

*  *  *

Πράγματι, ο νεότερος νομοθέτης, εφαρμόζοντας τις (Dimitras(1) και (Dimitras(2) κατά της Ελλάδας, τροποποίησε την ποινική δικονομία, διατηρώντας τον θρησκευτικό όρκο δίπλα στον πολιτικό, κατά τρόπο ώστε να μην προσβάλλεται επ’ ουδενί η θρησκευτική ελευθερία του ορκιζομένου: με το άρθρο 39 παρ. 3 Ν.4055/2012, ΦΕΚ Α 51/12.3.2012: προσάρμοσε το άρθρο 218 ΚΠοινΔ στο άρθρο 408 ΚΠολΔ και κατάργησε το άρθρο 220 ΚΠοινΔ (το αναγνωρίζει και το ΕΔΔΑ στην Dimitras(3) της 8/1/13, παρ. 11).

Το άρθρο 218, από 2/4/2012 έχει, πλέον, όπως και το 408 ΚΠολΔ:

«1. Κάθε μάρτυρας οφείλει, πριν εξετασθεί στο ακροατήριο, να ορκιστεί δημόσια. Προς τούτο ερωτάται, αν προτιμά να δώσει θρησκευτικό ή πολιτικό όρκο.

2. Ο τύπος του χριστιανικού όρκου έχει ως εξής: «Ορκίζομαι ενώπιον του θεού να πω όλη την αλήθεια και μόνο την αλήθεια, χωρίς να προσθέσω ούτε να κρύψω τίποτε».

3. Αν ο μάρτυρας πιστεύει σε θρησκεία ή δόγμα που ορίζει άλλο τύπο όρκου, δίνει τον όρκο σύμφωνα με αυτόν τον τύπο.

4. Ο πολιτικός όρκος δίνεται ως διαβεβαίωση με τον εξής τύπο: «Δηλώνω επικαλούμενος την τιμή και τη συνείδηση μου ότι θα πω όλη την αλήθεια και μόνο την αλήθεια, χωρίς να προσθέσω ούτε να κρύψω τίποτε».

Με το άρθρο 109 παρ. 1 εδ.2 του Ν. 4055/2012, (ΦΕΚ Α 51  12.3.2012), ο οποίος ισχύει από 2.4.2012., επίσης καταργήθηκε το άρθρο 220 ΚΠοινΔ.

Αυτό σημαίνει ότι η Ελλάδα ΣΥΜΜΟΡΦΩΘΗΚΕ με τις αποφάσεις Dimitras(1) και Dimitras(2).

Πόθεν, συνεπώς, η νέα καταδίκη, με την Dimitras(3);

Η Dimitras(3) είναι μια απόφαση προχειρογραμμένη (όπως πολλές αποφάσεις κατά της Ελλάδας) αλλά σαφής. Από τις παραγράφους 17 – 23, σε συνδυασμό με τα παράπονα των προσφευγόντων, τα οποία εμπίπτουν όλα στην περίοδο ΠΡΟ ΤΗΣ 2/4/2012, προκύπτει ότι Η ΚΑΤΑΔΙΚΗ ΤΗΣ ΕΛΛΑΔΑΣ ΜΕ ΤΗΝ DIMITRAS(3) ΤΗΣ 8/1/2013 ΑΦΟΡΑ ΤΙΣ ΠΡΟΪΣΧΥΣΑΣΕΣ ΔΙΑΤΑΞΕΙΣ 218 και 220 ΚΠοινΔ. ΟΧΙ ΤΙΣ ΙΣΧΥΟΥΣΕΣ ΑΠΟ 2/4/2012.

Πρόκειται για μια «καταδίκη» με την οποία η Ελλάδα ΕΧΕΙ ΗΔΗ ΣΥΜΜΟΡΦΩΘΕΙ από 2/4/2012, δηλαδή πριν την έκδοση της απόφασης του ΕΔΔΑ!!!

Η διάταξη του άρθρου 218 ΚΠοινΔ, όπως ισχύει, με την ελεύθερη επιλογή θρησκευτικού ή πολιτικού όρκου, είναι ΣΥΜΦΩΝΗ με την Ευρωπαϊκή Σύμβαση των Δικαιωμάτων του Ανθρώπου (με την βούλα του ΕΔΔΑ), και η ερώτηση του δικαστή: «θέλετε να δώσετε πολιτικό ή θρησκευτικό όρκο;», είναι σύμφωνη με την Σύμβαση, η παρουσία του Ευαγγελίου στις δικαστικές αίθουσες ΔΕΝ ΠΑΡΑΒΙΑΖΕΙ την θρησκευτική ελευθερία των προσφευγόντων (ούτε κανενός)[2].

*  *  *

Μια ανάγνωση καθαυτής της απόφασης του ΕΔΔΑ Dimitras(3) κατά της Ελλάδας της 8/1/2013, συνεπώς, δεν δικαιολογεί ΟΥΔΕΜΙΑ ΑΠΟΛΥΤΩΣ ΜΕΤΑΒΟΛΗ ΣΤΗΝ ΝΟΜΟΘΕΣΙΑ Η ΣΤΗΝ ΠΡΑΚΤΙΚΗ ΤΗΣ ΕΛΛΑΔΑΣ.

Το ΕΔΔΑ δεν είναι ένα άψογο δικαστήριο. Αλλά στην συγκεκριμένη απόφαση δεν έχει κανείς να του προσάψει κάτι το σοβαρό. Το εσωτερικό πρόβλημα και το εσωτερικό έλλειμμα της Ελλάδας, είναι πολύ σοβαρότερα.

Εν προκειμένω, η πρεμούρα των διοικήσεων των Ελληνικών Δικαστηρίων να εξαφανίσουν αυθημερόν τα ευαγγέλια από τις δικαστικές αίθουσες, άμα τη εκδόσει της Dimitras(3) δεν έχει να κάνει με την Ευρωπαϊκή Σύμβαση και το Ευρωπαϊκό Δικαστήριο. Η φημολογία ότι η Dimitras(3) θα κρίνει την … νομιμότητα του θρησκευτικού όρκου διοχετεύεται από «παπαγαλάκια» των ενδιαφερομένων κύκλων και επαναλαμβάνεται από αδιάβαστους (καλόπιστους ή μη) πριν την έκδοση της απόφασης, και εξακολουθεί και μετά την έκδοση και την δημοσίευσή της στον ίντερνετ.

Μετά την έκδοση της Dimitras(3), όμως, θα έπρεπε να αναγνωρισθεί «ψευδής συναγερμός», και ο θόρυβος να πάψει. Η συνέχιση του θορύβου (σε σημείο να εξαφανιστούν τα ευαγγέλια από τις δικαστικές αίθουσες) δεν δικαιολογείται. Όλη η «υπεραντίδραση» στην Dimitras(3) μοιάζει σαν ορισμένοι στην Ελλάδα να είδαν την απόφαση του ΕΔΔΑ σαν πρόσχημα για την κατάργηση του θρησκευτικού όρκου. Η ουσία είναι ότι το ΕΔΔΑ δεν εκτέθηκε υπερβολικά με την Dimitras(3). Εμείς εκτεθήκαμε. Το πρόβλημα της Ελλάδας είναι εσωτερικό πρόβλημα ταυτότητας και η υπεραντίδραση στην Dimitras(3) θα ήταν ευτράπελη, αν δεν υπέκρυπτε μια νεοελληνική τραγωδία – την τραγωδία της γελοιότητας.  

Να υποθέσουμε ότι τα ευαγγέλια εξαφανίστηκαν από τις δικαστικές αίθουσες μέχρι να … διαβάσει το Ν.Σ.Κ. (ή το Υπουργείο Δικαιοσύνης) «τι γράφει η απόφαση» (Dimitras(3) της 8/1/2013);

Να υποθέσουμε ότι, αν λάβει κάποιος («αρμόδιος») τον κόπο να την διαβάσει και καταλάβει τι ακριβώς συνέβη, θα ξαναγυρίσουν;

---

[1]               Το άρθρο 408 ΚΠολΔ, πριν την τροποποίηση του 2001, είχε τύπο ανάλογο με του άρθρου 220 ΚΠοινΔ: έπρεπε ο μάρτυρας, για να ορκιστεί με πολιτικό όρκο, να «δηλώσει ενώπιον του δικαστή ότι δεν πιστεύει σε καμία θρησκεία ή ότι πιστεύει σε θρησκεία που δεν επιτρέπει τον όρκο». Το 2001, του δόθηκε η δυνατότητα να επιλέξει τύπο όρκου με απλή δήλωσή του. Η εξήγηση του ότι από τις δύο, παρεμφερείς μεταξύ τους, ρυθμίσεις του τύπου του όρκου, το 2001 τροποποιήθηκε αυτή της Πολιτικής Δικονομίας και όχι της Ποινικής θα πρέπει να αναζητηθεί μάλλον στην διαφορετική ανάπτυξη της Πολιτικής, σε σχέση με την Ποινική Δικονομία στην Ελλάδα (για την οποία βλ. και Ν. Ανδρουλάκη: «Θεμελιώδεις έννοιες της Ποινικής Δίκης»). Το ότι στις επανειλημμένες καταδίκες της Ελλάδας στην Dimitras(1), Dimitras(2) και Dimitras(3) βρισκόταν μια περιττή τυπολατρεία του Έλληνα νομοθέτη του άρθρου 220 ΚΠοινΔ είναι ένα «θετικό» γεγονός καθεαυτό, γιατί υποδηλώνει ότι, εάν ο νομοθέτης μας δεν κάνει ανοησίες, τότε η Ελλάδα θα πρέπει να αισθάνεται πιο ασφαλής ενώπιον του ΕΔΔΑ. Στην αντίθετη περίπτωση, το ΕΔΔΑ είναι εκεί για να του τις επισημαίνει. Το πρόβλημα, όπως εξηγείται και παρακάτω, βρίσκεται στην ανάγνωση της ΕΣΔΑ και των αποφάσεων του ΕΔΔΑ από τις Ελληνικές Αρχές. Οι περισσότερες από τις τελευταίες είναι απελπιστικά αδιάβαστες.

[2]               Επιπλέον, με την Dimitras(3), παρ. 24 – 25, απορρίπτεται, ως απαράδεκτο (προδήλως αβάσιμο) το παράπονο των προσφευγόντων ότι η ύπαρξη θρησκευτικών συμβόλων στα δικαστήρια (λ.χ. σταυροί, εικόνες του Χριστού, Ευαγγέλια κ.τ.λ.) «προσβάλλει το δικαίωμά τους σε δίκαιη δίκη» (άρθρο 6 παρ. 1 της ΕΣΔΑ). Συνεπώς, τα θρησκευτικά σύμβολα στα Δικαστήρια είναι επίσης νόμιμα, με «βούλα του Ευρωπαϊκού Δικαστηρίου». 

 http://anavaseis.blogspot.gr/2013/01/812013-dimitras.html

Τα χριστιανικά σύμβολα στις αίθουσες των Δικαστηρίων καθώς και η ορθοδοξία των Ελλήνων Δικαστικών ενοχλούν αφόρητα τον κ. Παναγιώτη Δημητρά και το συνάφι του. 8/1 η απόφαση κατάργησης ή μη του θρησκευτικού όρκου

Τα χριστιανικά σύμβολα στις αίθουσες των Δικαστηρίων καθώς και η ορθοδοξία των Ελλήνων Δικαστικών ενοχλούν αφόρητα και ...«δημιουργούν αμφιβολίες για την αμεροληψία των αποφάσεών τους» σύμφωνα με τον γνωστό πράκτορα του Σόρος Παναγιώτη Δημητρά και το συνάφι του από αυτη τη σφηγκοφωλιά πρακτόρων που ονομάζεται "Ελληνικό Παρατηρητήριο του Ελσίνκι"

Έτσι λοιπόν τις 8/1 θα πιεστεί το Δικαστήριο Ανθρωπίνων Δικαιωμάτων για την απόφαση κατάργησης ή μη του θρησκευτικού όρκου στα Ελληνικά Δικαστήρια!!

Δεν λένε όμως ότι πανεύκολα αρνήται κάποιος τον θρησκευτικό όρκο στα Δικαστήρια και απλώς ορκίζεται πολιτικά στην τιμή του, και την υπόληψή του.
Σύμφωνα με το Athens Macedonian News Agency την επόμενη Τρίτη, 8 Ιανουαρίου 2013, έχει ορισθεί από το Δικαστήριο Ανθρωπίνων Δικαιωμάτων, η εκδίκαση της προσφυγής του Παναγιώτη Δημητρά κι άλλων κατά της Ελλάδας, με την οποία ζητείται η κατάργηση του θρησκευτικού όρκου στα ελληνικά δικαστήρια.
Οι προσφεύγοντες,Παναγιώτης Δημητράς, Αντρέα Τζίλμπερτ, Νικόλαος Μυλωνάς, Γρηγόρης Βαλλιανάτος, Ευαγγελία Βλάμη, Αντωνία Παπαδοπούλου, Ναυσικά Παπανικολάτου και Δημήτρης Τσαμπρούνης, μέλη της Μη Κυβερνητικής Οργάνωσης "Ελληνικό Παρατηρητήριο του Ελσίνκι" διαμαρτύρονται, στην προσφυγή τους, για την υποχρέωση που επιβάλλεται στους μάρτυρες των ελληνικών δικαστηρίων,να ορκίζονται στο Ευαγγέλιο.

Σημειώνοντας ότι τα μέλη του Ελληνικού Παρατηρητηρίου του Ελσίνκι,παραβρέθηκαν ως μάρτυρες υπεράσπισης σε 48 ποινικές υποθέσεις που αφορούσαν παραβιάσεις ανθρωπίνων δικαιωμάτων στην Ελλάδα, οι προσφεύγοντες υποστηρίζουν ότι η υποχρέωση των μαρτύρων να ορκίζονται στο Ευαγγέλιο συνιστά παραβίαση του δικαιώματος στον σεβασμό της ιδιωτικής και οικογενειακής ζωής, του δικαιώματος στην ελευθερία της σκέψης,συνείδησης και θρησκείας των σχετικών διατάξεων της Σύμβασης, με τις οποίες απαγορεύονται οι διακρίσεις.
Παράλληλα, οι προσφεύγοντες, ισχυρίζονται στην προς εκδίκαση προσφυγή τους, ότι η παρουσία χριστιανικών συμβόλων στις αίθουσες των ελληνικών δικαστηρίων, σε συνδυασμό με το γεγονός ότι όλοι οι Έλληνες δικαστές είναι ορθόδοξοι χριστιανοί, δημιουργούν αμφιβολίες για την αμεροληψία των αποφάσεών τους.

http://anavaseis.blogspot.gr/2013/01/81.html

Στο Δικαστήριο Ανθρωπίνων Δικαιωμάτων ο θρησκευτικός όρκος

Σημ. Κατάνυξις: Ο κόκκινος τονισμός είναι προσθήκη του ιστολογίου.

Θα συζητηθεί την ερχόμενη Τρίτη προσφυγή που ζητά την κατάργησή του

Το θέμα της κατάργησης του θρησκευτικού όρκου στα ελληνικά δικαστήρια θα συζητηθεί την ερχόμενη Τρίτη στο Δικαστήριο Ανθρωπίνων Δικαιωμάτων μετά από σειρά προσφυγών κατά της Ελλάδας.
Οι προσφεύγοντες, Παναγιώτης Δημητράς, Αντρέα Τζίλμπερτ, Νικόλαος Μυλωνάς, Γρηγόρης Βαλλιανάτος, Ευαγγελία Βλάμη, Αντωνία Παπαδοπούλου, Ναυσικά Παπανικολάτου και Δημήτρης Τσαμπρούνης, μέλη της Μη Κυβερνητικής Οργάνωσης «Ελληνικό Παρατηρητήριο του Ελσίνκι» διαμαρτύρονται, στην προσφυγή τους, για την υποχρέωση που επιβάλλεται στους μάρτυρες των ελληνικών δικαστηρίων να ορκίζονται στο Ευαγγέλιο.

Σημειώνοντας ότι τα μέλη του «Ελληνικού Παρατηρητηρίου του Ελσίνκι» παραβρέθηκαν ως μάρτυρες υπεράσπισης σε 48 ποινικές υποθέσεις που αφορούσαν παραβιάσεις ανθρωπίνων δικαιωμάτων στην Ελλάδα, οι προσφεύγοντες υποστηρίζουν ότι η υποχρέωση των μαρτύρων να ορκίζονται στο Ευαγγέλιο συνιστά παραβίαση του δικαιώματος στον σεβασμό της ιδιωτικής και οικογενειακής ζωής, του δικαιώματος στην ελευθερία της σκέψης, συνείδησης και θρησκείας των σχετικών διατάξεων της Σύμβασης, με τις οποίες απαγορεύονται οι διακρίσεις.
Παράλληλα, οι προσφεύγοντες, ισχυρίζονται στην προς εκδίκαση προσφυγή τους, ότι η παρουσία χριστιανικών συμβόλων στις αίθουσες των ελληνικών δικαστηρίων, σε συνδυασμό με το γεγονός ότι όλοι οι Έλληνες δικαστές είναι ορθόδοξοι χριστιανοί, δημιουργούν αμφιβολίες για την αμεροληψία των αποφάσεών τους.

http://www.tovima.gr

http://katanixis.blogspot.gr/2013/01/blog-post_1312.html?utm_source=feedburner&utm_medium=email&utm_campaign=Feed:+blogspot/gssUJ+(%CE%9A%CE%B1%CF%84%CE%AC%CE%BD%CF%85%CE%BE%CE%B9%CF%82)