Τελευταία Αναστάσιμη επιστολή Γέροντος Ευσεβίου Βίττη προς τα πνευματικά του τέκνα (2009)

Τελευταία Αναστάσιμη επιστολή Γέροντος Ευσεβίου Βίττη προς τα πνευματικά του τέκνα (2009)

Πάσχα Κυρίου
Θεσσαλονίκη, 19 Απριλίου 2009

Αγαπητοί μου εν Κυρίφ Αδελφοί και Αδελφές, Χριστός ανέστη!

Θα έπρεπε το παρόν να Σας είχε σταλη εγκαίρως, για να το πάρετε επικαίρως. Κάποιες δυσκολίες πρακτικές λόγω της καταστάσεως της υγείας μου δεν το επέτρεψαν. Ζητώ την συγγνώμη σας.
Επειδή η Εκκλησία μας γιορτάζει τη μεγάλη και ιερώτατη Εορτή του Πάσχα όλη τη Διακαινίσιμο εβδομάδα σαν μια μέρα και επειδή ό απόηχος της εορτής αυτής χαρακτηρίζει τις επόμενες σαράντα μέρες (και φυσικά και όλες τις Κυριακές) θέλω να πιστεύω, ότι δεν είναι άκαιρη η επιστολή μου αυτή.
Επιτρέψτε μου να υπογραμμίσω κάποιους ιερούς χαρακτηρισμούς της μεγάλης αυτής εορτής και να τους υποβάλω στην αγάπη σας. Όλοι oι χαρακτηρισμοί αύτοϊ έναν έχουν σκοπό, τον οποίο μας τον πληροφορεί ο ιερός Υμνωδός: «Πάσχα πάντας αγιάζον πιστούς».
Ο αγιασμός όμως αυτός δεν γίνεται αυτομάτως και χωρίς να το ξέρουμε, αλλά με συνειδητή και εκ μέρους μας προσπάθεια, ώστε τα μηνύματα αυτά να γίνουν ζωή μας με τη χάρη του Κυρίου μας. Μια βασική αλήθεια, που τονίζεται σ' αυτά μηνύματα, είναι η ενδυνάμωση της πίστεως μας, ότι δηλαδή «θανάτου εορτάζομεν νέκρωσιν, άλλης βιοτής της αιωνίου απαρχής».
Μία άλλη αλήθεια·«Μεθ' ημών αψευδώς επηγγείλατο έσεσθαι» ό Κύριος. Υποσχέθηκε ό Κύριος, που δεν λέει ποτέ κάτι, που θα διαψευσθή, ότι θα είναι μαζί μας πάντοτε, όσο διαρκεί ό πάρων κόσμος με τη δυνατότητα να μεταπηδήσουμε στην Βασιλεία του αναστάντος Χριστού, που θα είναι αίώνια. Θα έχη δηλαδή άρχή, άλλά ποτέ τέλος. Γι' αυτό επιβάλλεται ο καθαρμός των αισθήσεών μας με αγώνα νεκρώσεως του παλαιου μας άνθρωπου.
Καρπός δε αυτής της προσπάθειας μας θα είναι η ειρήνευση της ζωής μας με τη χάρη του Κυρίου μας ως του μόνου Παντοδύναμου. Και επι πλέον η μόνιμη εγκατάσταση στην ψυχή μας της αγάπης. Η προσωπική μας πρόοδος της αγάπης μέσα μας θα μας συνδέη περισσότερο με τους πιστούς και αγαπητούς αδελφούς μας, ώστε «εν χαρά αλλήλους (να) περππυσσώμεθα», άλλά και να μπορούμε να λέμε και «τοις μισούσιν ημάς συγχωρήσωμεν πάντα τι αναστάσει». Θρονιάζοντας μέσα μας μόνιμα την αγάπη αυτή «ουδέποτε εκπίπτει», δεν ξεπέφτει ποτέ, άλλά μένει για πάντα και στον παρόντα αίωνα και στην αίωνιότητα.
Αυτά, αγαπητοί μου εν Χριστώ αναστάντι σημειώνω στην αγάπη Σας «πετώντι καλάμω»,που θα πη: στα πεταχτά, μια που ο χρόνος δεν μου επιτρέπει για κάτι πιο συστηματικό και προσεγμένο.
Με την ευκαιρία αυτή θα ήθελα να Σας ευχαριστήσω «εκ ψυχής» τον καθένα χωριστά και όλους μαζί για την αγάπη, που δείξατε με πολλούς τρόπους και προ πάντων με τις πολύτιμες προσευχές Σας για την ελαχιστότητά μου. Ο Κύριος να Σας την ανταποδίδη μυριοπλάσια και με κάθε τρόπο.
Επειδή είναι αβέβαιη η έκβαση της υγείας μου, που ίσως απαίτηση περισσότερον από τον μέχρι τώρα χρόνο, γιατί καλή δεν πρόκειται να γίνη, έκτος αν η αγαθότητα του Θεού ευδοκήση για κάτι, που ανθρωπίνως δεν προβλέπεται, θα Σας παρακαλούσα θερμά ετούτο: Μη διστάζετε να απευθυνθητε σε Πνευματικούς, στους όποιους θα επαναπαυθήτε και θα εμπιστευθήτε την συνέχιση της εν Κυρίω πνευματικής Σας πορείας.
 Έχετε όλη την ευλογία να προχωρήσετε αδίστακτα, γιατί ο υποφαινόμενος σήμερα ζη στοιχειωδώς και αύριο φεύγει για πάντα. Αυτό όμως δεν πρέπει να εμποδίση την πρόοδο Σας στην πνευματική Σας πορεία. Σκοπός της πνευματικής πορείας δεν είναι η προσκόλληση σε πρόσωπα, που σήμερα ζουν και αύριο πεθαίνουν η αχρηστεύονται για ιερό έργο χειραγωγίας ψυχών, αλλά η ένωση όλων μας με τον Κύριο μας Ιησού Χριστό.
 Γι' αυτό προσευχή όλων μας και στο ζήτημα αυτό είναι η θερμή δέηση: «Κύριε,γνωρισόν μοι όδόν εν ή πορεύσομαι», γνώρισε μου, Κύριε, το δρόμο που πρέπει να βαδίσω και στο ζήτημα ευρέσεως του Πνευματικού, που χρειάζομαι.
Το ίδιο κάνει για όλους Σας αυτός που υπογράφει το παρόν μήνυμα. Γι' αυτόν πολύ μεγάλη του χαρά θα είναι η πρόοδος Σας εν Χριστώ και όχι η προσκόλληση σε πρόσωπα, άρα και στον υποφαινόμενο, ωστε να δοξάζεται ο Κύριος, στον οποίο αρμόζει όλη η τιμή και η αφοσίωση μέχρι τέλους με όλη την καρδιά μας. Αμήν. Σάς χαιρετώ όλους και όλες με όλη μου την αγάπη εν Χριστώ

ιερομ. Ευσέβιος, ο, κεγχριαίος μοναχός,


impantokratoros.gr


http://anavaseis.blogspot.gr/2013/05/2009.html

Ανάσταση! Η ανόρθωση και ο θρίαμβος της αγάπης. Αρχιμανδρίτη Ευσέβιου Βίττη. Μέρος ΙΖ΄. Τελευταίο

γ) Η ανόρθωση και ο θρίαμβος της αγάπης
Ανάσταση! Ο θρίαμβος της αγάπης του Θεού
Μέρος ΙΖ'

 Ο κύριος «εαυτόν εκένωσε και έλαβε δούλου μορφήν… και σχήματι ευρεθείς ως άνθρωπος εταπείνωσεν εαυτόν, γενόμενος υπήκοος μέχρι θανάτου, θανάτου δε σταυρού».
 Με τη σταύρωση και την ταφή του φάνηκε πως όλα τελείωναν. Έγινε λοιπόν άδικα η θυσία; Όλα όσα είπε και έκανε ο Ιησούς, ο Μονογενής Υιός του Θεού, όλα αυτά αποτελούσαν απλούστατα φενάκη; Στηρίχθηκαν λοιπόν ελπίδες στο πρόσωπό του και στο έργο του και όλα τάφηκαν πίσω από μια βαριά ταφόπετρα;
 Έτσι φάνηκε τουλάχιστον. Μιαν αναλαμπή απολυτρώσεως στο Πρόσωπο του Κυρίου την διέψευδε η αλυσίδα των δραματικών γεγονότων των ελαχίστων ημερών, που προηγήθηκαν, και τα σφράγισε πια για πάντα η σιγή του τάφου; Για λίγες μέρες έτσι φάνηκε, πως όλα πήγαν χαμένα. «Ημείς δε ηλπίζομεν ότι αυτός εστίν ο μέλλων λυτρούσθαι τον Ισραήλ˙ αλλά γε συν πάσι τούτοις τρίτην ταύτην ημέραν άγει σήμερον, αφ’ ου ταύτα εγένετο…».

Πόση θλίψη, αλήθεια, πόση απογοήτευση, πόσο ζοφερή απαισιοδοξία αλλά και απελπισία δε μαρτυρούν αυτά τα λόγια! Καμιά ελπίδα πια μετά την ταφόπετρα, που φάνηκε να σκεπάζει και να νεκρώνει ελπίδες, όνειρα, προσδοκίες…
   Αυτή ήταν η ανθρώπινη πλευρά.
   Και η θεία πλευρά; Η θεία πλευρά δε μίλησε με λόγια. Μίλησε με τον πιο αυθεντικό και αδιαμφισβήτητο τρόπο, με την ΑΝΑΣΤΑΣΗ!
   Γιατί με την ανάσταση:
   «Η φθορά εξωστράκισται˙
   Αφθαρσία εξήνθησεν˙
   Ο δεσμός ο χρόνιος διαλέλυται˙
   Οι ουρανοί, η γη και τα επίγεια ευφραίνονται˙
   Εξανέστη γαρ Χριστός˙
   Εσκύλευται ο θάνατος»

   και η συνδιαλλαγή Θεού και ανθρώπου επισφραγίσθηκε οριστικά και αμετάκλητα. Γιατί «η ευφρόσυνος επεφάνη ημέρα», που κατ’ αυτήν πραγματοποιήθηκε ο θρίαμβος της αγάπης του αιωνίου Θεού!

Αυτώ η δόξα, η τιμή, το κράτος, η σοφία, η αγάπη, ο αίνος και η αιώνια ευγνώμων ευχαριστία!  

ΑΜΗΝ!

Αρχιμανδρίτη Ευσέβιου Βίττη

Εμείς και η αγάπη μας

Εκδόσεις Μονής Οσίου Γρηγορίου

Άγιον Όρος 2012

(σελ. 80-100)

Επιμέλεια και μεταφορά στο Διαδίκτυο  Αναβάσεις

Διαβάστε περισσότερα αποσπάσματα πατώντας   Εμείς και η αγάπη μας

http://anavaseis.blogspot.gr/2013/02/blog-post_1717.html 

Ανάσταση! Η ανόρθωση και ο θρίαμβος της αγάπης. Αρχιμανδρίτη Ευσέβιου Βίττη. Μέρος ΙΣΤ΄

γ) Η ανόρθωση και ο θρίαμβος της αγάπης

Ανάσταση! Ο θρίαμβος της αγάπης του Θεού

Μέρος ΙΣΤ'

  Αλήθεια ποιος άνθρωπος αγάπησε τόσο πολύ; και αν αγάπησε έναν ή κάποιον αριθμό συνανθρώπων του, δεν του ήταν δυνατό να αγαπήσει όλους τους ανθρώπους με την ίδια απέραντη αγάπη και για όλους μαζί και για τον καθένα τους χωριστά.
Όλους, όχι μόνο τους τωρινούς ανθρώπους, αλλά όλους, μικρούς και μεγάλους, καλούς και κακούς, δικαίους και αδίκους, όσοι υπήρξαν και όσοι θα υπάρξουν επάνω στη γη. Είναι αδιανόητο αυτό για τον άνθρωπο. Όση αγάπη κι αν νιώθει ένας φιλόστοργος πατέρας.
 Είναι αγάπη για το δικό του παιδί, και βέβαια αγάπη ανθρώπινη, περιορισμένη, αδύναμη, ασύγκριτα μικρή μπρος στην αγάπη του Θεού. Όση αγάπη κι αν έχει μια μητέρα για τα παιδιά της, δεν μπορεί να έχει την ίδια αγάπη και για όλα τα παιδιά του κόσμου, έστω κι αν θυσιασθεί γι’ αυτά. Η αγάπη της είναι ανθρώπινη, και γι’ αυτό περιορισμένη και ανίκανη να σώσει το παιδί της από την αμαρτία ή να του εξασφαλίσει αιώνια ζωή.
  Ποιος καλός άνθρωπος ένιωσε τέτοιον μανικόν έρωτα για τους ανθρώπους, ώστε να αγαπάει απαραμείωτα και μισούμενος και διωκόμενος και βασανιζόμενος και κακοπαθών ως καταγέλαστος και περιφρονημένος από τους ίδιους τους αγαπημένους του χωρίς πικρία, χωρίς αγανάκτηση, χωρίς απογοήτευση;
 Και μάλιστα διατηρώντας από ευγνώμονα αγάπη τη μνήμη των αγνωμόνων και σαδιστών δημίων του; Ποιος θα έδειχνε θεωρώντας τα τραύματα των βασανιστηρίων του δείγματα αγάπης αδιάσειστα ως προς τη γνησιότητά της; Αυτά μόνον η κενωθείσα και ενανθρωπήσασα Αγάπη ήταν ικανή να πραγματοποιήσει όχι σε περιορισμένη κλίμακα, αλλά σε όλη την έκτασή τους.
Επανερχόμενος στη ζωή ο ενανθρωπήσας και σταυρωθείς και αναστάς Ιησούς, ανασταίνοντας το σώμα του διατηρεί τις ουλές του και τις πληγές του και στα μάτια των Αγγέλων και στα μάτια των Μαθητών του, τους οποίους αφήνει να ψαύσουν προς επιβεβαίωση της ταυτότητός του και της θυσίας και της αγάπης του.
Και ενώ απέρριψε όλα τα άλλα σωματικά στοιχεία και όποιο άλλο χαρακτηριστικό της υλικότητός του πριν από την ανάσταση του σώματός του και όποιο άλλο αδιάβλητο πάθος (π.χ. πείνα, δίψα, βάρος, ανάπαυση κ.λπ.) κρατάει συνεχώς τις ουλές του και τα σημάδια των πληγών του.
Και μάλιστα με χαρά και καμάρι και ικανοποίηση. Πώς λοιπόν να μη βρουν ανταπόκριση σε αυτήν την αγάπη τα αναρίθμητα πλήθη των αγίων μαρτύρων, που «επηκολούθησαν τοις ίχνεσιν αυτού), βαδίζοντας τον ίδιο δρόμο του μαρτυρίου χάριν της υπέρτατης αγάπης του Κυρίου για τους ανθρώπους, και μαρτύρησαν με τη σειρά τους και αυτοί από αγάπη προς τον πρώτον αγαπήσαντα αυτούς Κύριον;

Αρχιμανδρίτη Ευσέβιου Βίττη

Εμείς και η αγάπη μας

Εκδόσεις Μονής Οσίου Γρηγορίου

Άγιον Όρος 2012

(σελ. 80-100)

Επιμέλεια και μεταφορά στο Διαδίκτυο  Αναβάσεις

Διαβάστε περισσότερα αποσπάσματα πατώντας   Εμείς και η αγάπη μας

http://anavaseis.blogspot.gr/2013/02/blog-post_25.html

Ανάσταση! Η ανόρθωση και ο θρίαμβος της αγάπης. Αρχιμανδρίτη Ευσέβιου Βίττη. Μέρος ΙΕ΄

γ) Η ανόρθωση και ο θρίαμβος της αγάπης

Ανάσταση! Ο θρίαμβος της αγάπης του Θεού

Μέρος ΙΕ'

   Ο Ευαγγελιστής Ιωάννης στην Αποκάλυψή του μας λέει ετούτα:
   «Ιωάννης ταις επτά εκκλησίαις… από Ιησού Χριστού, ο μάρτυς ο πιστός, ο πρωτότοκος των νεκρών και ο άρχων των βασιλέων της γης, τω αγαπώντι ημάς και λούσαντι ημάς από των αμαρτιών ημών…».
   «Εγώ ο Ιωάννης απευθύνομαι στις επτά εκκλησίες (της Μ. Ασίας) και σας εύχομαι να έχετε τη χάρη του Κυρίου μας Ιησού Χριστού. Αυτός είναι ο αξιόπιστος μάρτυρας της αλήθειας του Θεού. Αυτός είναι εκείνος που έχει αναστηθεί πρώτος από τους νεκρούς και έγινε αρχή της αναστάσεως όλων των πιστών στη νέα ζωή. Αυτός είναι ο εξουσιαστής και κύριος όλων των βασιλέων της γης. Αυτός λοιπόν ο Ιησούς και μας αγαπάει και μας έχει λούσει και καθαρίσει με το αίμα του από τις αμαρτίες μας».
   Κάτι που έχει σημαντική βαρύτητα και αποτελεί θεμελιώδη σημασία για την αγάπη του Θεού, είναι και η εμπειρία των Αγίων και η προσωπική βίωση της αγάπης αυτής. Αυτήν καταθέτει ο άγιος απόστολος Παύλος, που έχει ζήσει όσο λίγοι την αγάπη αυτή και μας λέει τα ακόλουθα:
   «Η αγάπη του Θεού εκκέχυται εν ταις καρδίαις ημών διά Πνεύματος Αγίου του δοθέντος ημίν. Έτι γαρ Χριστός όντων ημών ασθενών κατά καιρόν υπέρ ασεβών απέθανε. Μόλις γαρ υπέρ δικαίου τις αποθανείται˙ υπέρ γαρ του αγαθού τάχα τις και τολμά αποθανείν. Συνίστησι δε την εαυτού αγάπην εις ημάς ο Θεός, ότι έτι αμαρτωλών όντων ημών Χριστός υπέρ ημών απέθανε. Πολλώ ούν μάλλον δικαιωθέντες νυν εν τω αίματι αυτού σωθησόμεθα δι’ αυτού από της οργής. Ει γαρ εχθροί όντες κατηλλάγημεν τω Θεώ διά του θανάτου του Υιού αυτού, πολλώ μάλλον καταλλαγέντες σωθησόμεθα εν τη ζωή αυτού. Ου μόνον δε, αλλά και καυχώμενοι εν τω Θεώ διά του Κυρίου ημών Ιησού Χριστού, δι’ ου νυν καταλλαγήν ελάβομεν».
   «Δεν μας ντροπιάζει η ελπίδα στο Θεό, γιατί η αγάπη του Θεού έχει χυθεί πλούσια και έχει πλημμυρίσει τις καρδιές μας με το Άγιον Πνεύμα. Και μας δόθηκε ως προκαταβολή για τις δωρεές, που με βέβαιη ελπίδα περιμένουμε να δεχθούμε από το Θεό. Η άπειρη αγάπη και συγκατάβαση του Θεού απέναντί μας έγινε φανερή από τούτο, δηλαδή από το ότι, ενώ εμείς ήμασταν άρρωστοι πνευματικά, δηλαδή αμαρτωλοί και ένοχοι, ο Χριστός στον καιρό, που γνώριζε από πριν ποιος θα είναι ο κατάλληλος, πέθανε επάνω στο σταυρό, για να σώσει με τη θυσία του τους ασεβείς.
   Πραγματικά είναι μεγάλη η αγάπη του Θεού. Πολύ δύσκολα μπορεί πιθανόν να υπάρξει άνθρωπος που να θυσιασθεί για κάποιον δίκαιον. Για έναν αγαθόν και καλόν άνθρωπο ίσως τολμήσει κάποιος να πεθάνει. Ο Θεός όμως δείχνει με τρόπο αναμφισβήτητο την αγάπη του για μας με το γεγονός, ότι, αν και εμείς ήμασταν αμαρτωλοί, πέθανε για χάρη μας ο Χριστός.
Πολύ περισσότερο λοιπόν τώρα, που δικαιωθήκαμε με το αίμα του, θα σωθούμε από τη μελλοντική οργή. Και αυτό, γιατί, ενώ εμείς ήμασταν εχθροί, συμφιλιωθήκαμε με το Θεό μέσω του σταυρικού θανάτου του Χριστού, πολύ περισσότερο τώρα, που έχουμε συμφιλιωθεί, θα σωθούμε μέσω του Κυρίου Ιησού Χριστού, που ζει (με την Ανάστασή του) αιώνια, κοντά στο Θεό ως μεσίτης μας. Και όχι μόνο θα σωθούμε, αλλά απολαμβάνοντας από τώρα τις ευεργεσίες του Θεού καυχώμαστε για την αγάπη του διά μέσου του Κυρίου μας Ιησού Χριστού, που με την παρέμβασή του έχουμε αποκαταστήσει τις σχέσεις μας με το Θεό».

Αρχιμανδρίτη Ευσέβιου Βίττη

Εμείς και η αγάπη μας

Εκδόσεις Μονής Οσίου Γρηγορίου

Άγιον Όρος 2012

(σελ. 80-100)

Επιμέλεια και μεταφορά στο Διαδίκτυο  Αναβάσεις

Διαβάστε περισσότερα αποσπάσματα πατώντας   Εμείς και η αγάπη μας

 http://anavaseis.blogspot.gr/2013/02/blog-post_4134.html

Ανάσταση! Η ανόρθωση και ο θρίαμβος της αγάπης. Αρχιμανδρίτη Ευσέβιου Βίττη. Μέρος ΙΔ΄

γ) Η ανόρθωση και ο θρίαμβος της αγάπης

Ανάσταση! Ο θρίαμβος της αγάπης του Θεού
Μέρος ΙΔ'

   Ο Πατήρ αγάπησε πράγματι τον κόσμο. Το ίδιο και ο Υιός του. Αγάπησε και αυτός με την ίδια θέρμη και στον ίδιο βαθμό τον άνθρωπο. Αυτό μας βεβαιώνει ο άγιος Απόστολος Παύλος γράφοντας στους Θεσσαλονικείς:
   «Ο ίδιος ο Κύριός μας Ιησούς Χριστός και ο Θεός και Πατέρας μας, που μας αγάπησε, μας έδωσε παρηγορία ανεξάντλητη με τη χάρη και την καλή ελπίδα του ουρανού και των αγαθών του. Είθε αυτός να παρηγορήσει τις καρδιές σας και να σας στηρίξει με κάθε διδασκαλία οικοδομητική και κάθε καλό έργο».
   Και ο Ευαγγελιστής της αγάπης, ο ίδιος  ο άγιος απόστολος Ιωάννης, καταθέτει και αυτός τη δική του μαρτυρία.
   «Εν τούτω εστίν η αγάπη, ουχ ότι ημείς ηγαπήσαμεν τον Θεόν, αλλ’ ότι ημείς ηγαπήσαμεν τον Θεόν, αλλ’ ότι αυτός ηγάπησεν ημάς και απέστειλεν τον Υιόν αυτού ιλασμόν περί των αμαρτιών ημών».
   «Η αγάπη του Θεού φαίνεται και συνίσταται στο γεγονός, ότι δεν είμαστε εμείς εκείνοι, που πρώτοι αγαπήσαμε το Θεό, αλλά εκείνος αγάπησε πρώτος εμάς τους αμαρτωλούς και έστειλε τον Υιό του για τις αμαρτίες μας και τη συμφιλίωση μας με το Θεό».
   Και ο απόστολος Παύλος προσθέτει δοξολογικά και ευχαριστιακά ό, τι θα αποτελούσε και σύνοψη του θείου έργου της αγαπητικής για τη σωτηρία του ανθρώπου οικονομίας του Θεού.
   «Ευλογητός ο Θεός και πατήρ του Κυρίου ημών Ιησού Χριστού, ο ευλογήσας ημάς εν πάση ευλογία πνευματική εν τοις επουρανίοις εν Χριστώ, καθώς και εξελέξατο ημάς εν αυτώ προ καταβολής κόσμου είναι ημάς αγίους και αμώμους κατενώπιον αυτού, εν αγάπη προορίσας ημάς εις υιοθεσίαν διά Ιησού Χριστού εις αυτόν, κατά την ευδοκίαν του θελήματος αυτού, εν η εχαρίτωσεν ημάς εν τω ηγαπημένω, εν ω έχομεν την απολύτρωσιν διά του αίματος αυτού, την άφεσιν των παραπτωμάτων, κατά τον πλούτον της χάριτος αυτού, ης επερίσσευσεν εις ημάς εν πάση σοφία και φρονήσει, γνωρίσας ημίν το μυστήριον του θελήματος αυτού κατά την ευδοκίαν αυτού, ην προέθετο εν αυτώ εις οικονομίαν του πληρώματος των καιρών, ανακεφαλαιώσασθαι τα πάντα εν τω Χριστώ, τα επί τοις ουρανοίς και τα επί της γης, εν αυτώ, εν ω και εκληρώθημεν προορισθέντες κατά πρόθεσιν του τα πάντα ενεργούντος κατά την βουλήν του θελήματος αυτού, εις το είναι ημάς εις έπαινον δόξης αυτού, τους προηλπικότας εν τω Χριστώ».
   «Ας είναι ευλογημένος και δοξασμένος ο Θεός και Πατήρ του Κυρίου μας Ιησού Χριστού, ο οποίος μας έχει χορηγήσει πλούσια κάθε ευλογία πνευματική διά μέσου του Ιησού Χριστού, ώστε να αποκτήσουμε και να απολαύσουμε τα επουράνια αγαθά. Αυτό το πραγματοποίησε σύμφωνα με την εκλογή, που μας έκανε διά μέσου του Ιησού Χριστού προτού να δημιουργηθεί ο κόσμος.
Και το έκανε με σκοπό να γίνουμε εμείς άγιοι και αψεγάδιαστοι μπροστά του. Με την αγάπη του μας προόρισε να υιοθετηθούμε και να γίνουμε παιδιά του χαριστικώς διά μέσου του Ιησού Χριστού, σύμφωνα με την αγαθή του θέληση και το άγιό του θέλημα. Και αυτό, με το να υμνούνται και να δοξάζονται η χάρη του και οι πλούσιες δωρεές του, που με αυτές μας στόλισε και μας έκανε χαριτωμένους πνευματικά διά μέσου του αγαπημένου του Υιού.
   Πραγματικά διά μέσου του Υιού του λάβαμε και έχουμε την απελευθέρωση από τη σκλαβιά της αμαρτίας και τη σωτηρία με το αίμα του, που χύθηκε επάνω στο Σταυρό για να εξαγορασθούμε. Έτσι λάβαμε και έχουμε τη συγχώρηση των αμαρτιών μας βάσει του πλούτου της χάριτός του. Τη χάρη αυτή μας τη χορήγησε πλούσια και με το παραπάνω μαζί με κάθε σοφία πνευματική. Και αυτό, για να γνωρίσουμε μεγάλες αλήθειες και για να σκεφτόμαστε σωστά και να ρυθμίζουμε όσα μας αφορούν καθώς πρέπει.
   Ακόμα μας έκανε γνωστό το μυστικό και κρυμμένο μέχρι τότε για τον άνθρωπο θέλημά του σύμφωνα με την καλή διάθεση, που είχε για μας πριν από αιώνες ο Θεός. Και η καλή του διάθεση ήταν να πραγματοποιηθεί στον κατάλληλο καιρό, όταν αυτός θα ερχόταν για τη σωτηρία μας.
Και έτσι να ενώσει διά μέσου του Χριστού σε μια αρμονική ενότητα τα πάντα, τους αγγέλους του ουρανού και τους ανθρώπους στη γη.
Διά μέσου του Χριστού και εμείς έχουμε εκλεγεί, σαν να έγινε κλήρωση γι’ αυτό, δηλαδή χωρίς εμείς να κοπιάσουμε καθόλου, και έχουμε προορισθεί σύμφωνα με την αγία πρόθεση του Θεού. Ο Θεός ενεργεί και τα κάνει όλα σύμφωνα με το αγαθό του θέλημα.
Έχουμε επομένως προορισθεί να αποτελούμε έπαινον και ύμνον παντοτεινό της άπειρης δόξας του και της αγαθότητός του εμείς οι χριστιανοί, που και από πριν (όσοι ήμασταν πρώην πιστοί Ιουδαίοι και γίναμε τώρα χριστιανοί) ελπίζαμε και περιμέναμε τη σωτηρία μας διά μέσου του Ιησού Χριστού».

Αρχιμανδρίτη Ευσέβιου Βίττη

Εμείς και η αγάπη μας

Εκδόσεις Μονής Οσίου Γρηγορίου

Άγιον Όρος 2012

(σελ. 80-100)

Επιμέλεια και μεταφορά στο Διαδίκτυο  Αναβάσεις

Διαβάστε περισσότερα αποσπάσματα πατώντας   Εμείς και η αγάπη μας

 http://anavaseis.blogspot.gr/2013/02/blog-post_7621.html

Ανάσταση! Η ανόρθωση και ο θρίαμβος της αγάπης. Αρχιμανδρίτη Ευσέβιου Βίττη. Μέρος ΙΓ΄

γ) Η ανόρθωση και ο θρίαμβος της αγάπης

Ανάσταση! Ο θρίαμβος της αγάπης του Θεού
Μέρος ΙΓ'

    Μια, αυτός είναι ο Κύριος. «Φωνή αύρας λεπτής», γαλήνια αύρα, που δροσίζει, που γαληνεύει, που εξηρεμεί, που ειρηνεύει και που θωπεύει τρυφερά και σπλαχνικά τον ξεπεσμένον άνθρωπο. Ως τέτοιος θα επισκεπτόταν τον άνθρωπο.
Θα επισκεπτόταν τον άνθρωπο ο Μονογενής Υιός ως άνθρωπος. Όχι μεταμορφωμένος σε άνθρωπο, χωρίς να είναι, αλλά σε πραγματικόν άνθρωπο, με σάρκα και αίμα, ως «ενανθρωπήσας Θεός». Ως ίσος προς ίσους, έστω κι αν πίσω του θα κρυβόταν η Θεότης του, αφού θα ήταν Θεάνθρωπος. Όμως θα φαινόταν και θα λεγόταν και θα ήταν και «υιός του ανθρώπου». «και (λοιπόν) ο Λόγος σαρξ εγένετο και εσκήνωσεν εν τοις ανθρώποις». Μάλιστα˙ «άνθρωπος γίνεται Θεός, ίνα θεόν τον άνθρωπον απεργάσηται»!
   Ο Υιός λοιπόν του Θεού «εν μορφή Θεού υπάρχων… εαυτόν εκένωσε μορφήν δούλου λαβών, εν ομοιώματι ανθρώπων γενόμενος, και σχήματι ευρεθείς ως άνθρωπος εταπείνωσεν εαυτόν γενόμενος υπήκοος μέχρι θανάτου, θανάτου δε σταυρού».
   «Ο Λόγος του Θεού, το δεύτερο Πρόσωπο της Αγίας Τριάδος, ο Χριστός, που ως απαράλλακτη εικόνα του Θεού και Πατρός ήταν και ο ίδιος Θεός, άδειασε τον εαυτό του από το θεϊκό του μεγαλείο, τον σμίκρυνε μόνος του θεληματικά, από αγάπη και μόνο και από απόλυτη υπακοή στο θέλημα του αγαπημένου του Πατρός, και έλαβε μορφή δούλου, δηλαδή έγινε άνθρωπος, και ουσιαστικά ίδιος με τους ανθρώπους κατά το εξωτερικό του φαινόμενο, χωρίς όμως αμαρτία, και ταπείνωσε τον εαυτό του μέχρι θανάτου, και μάλιστα σταυρικού θανάτου, οδυνηρού και ατιμωτικού».
   «Ο περί τους ανθρώπους έρως τον Θεόν εκένωσεν», θα σχολιάσει ένας εκκλησιαστικός Πατήρ.
   Πλήθος είναι οι σχετικές γραφικές μαρτυρίες για το θέμα αυτό. Κάποιες από αυτές θα αναφέρουμε, για να πιστοποιηθεί πόση αγάπη και πόσο πόθο είχε ο Θεός να σώσει τον άνθρωπο συμφιλιώνοντάς τον μαζί του.
   «Ούτω γαρ ηγάπησεν ο Θεός τον κόσμον, ώστε τον Υιόν αυτού τον μονογενή έδωκεν, ίνα πας ο πιστεύων εις αυτόν μη απόληται, αλλ’ έχη ζωήν αιώνιον. Ου γαρ απέστειλεν ο Θεός τον Υιόν αυτού εις τον κόσμον, ίνα κρίνη τον κόσμον, αλλ’ ίνα σωθή ο κόσμος δι’ αυτού».
   «Τόσο πολύ αγάπησε ο Θεός τον κόσμο, ώστε παρέδωσε σε θάνατο το μονογενή του Υιόν, για να μη χαθεί και καταδικαστεί ο κόσμος, αλλά να σωθεί ο καθένας, που θα πιστέψει σε αυτόν, και να κληρονομήσει την αιώνια ζωή. Γιατί δεν έστειλε ο Θεός τον Υιό του στον κόσμο για να κρίνει και να καταδικάσει τον κόσμο, αλλά για να σωθεί ο κόσμος βάσει της λυτρωτικής θυσίας του Χριστού».
   Αντί λοιπόν να παρουσιασθεί ένδοξος και περιβεβλημένος όλη του τη θεία δύναμη και το μοναδικό του μεγαλείο, ήρθε ταπεινά, από αγάπη και εντελώς αθόρυβα, για να κάνει ό, τι ο θείος Απόστολος Παύλος σημειώνει αναφερόμενος στο γεγονός αυτό.
   «Ιδού γέγονε καινά τα πάντα. Τα δε πάντα εκ του Θεού του καταλλάξαντος ημάς εαυτώ διά Ιησού Χριστού και δόντος ημίν την διακονίαν της καταλλαγής, ως ότι Θεός ην εν Χριστώ κόσμον καταλλάσσων εαυτώ, μη λογιζόμενος αυτοίς τα παραπτώματα αυτών, και θέμενος εν ημίν τον λόγον της καταλλαγής. Υπέρ Χριστού ουν πρεσβεύομεν ως του Θεού παρακαλούντος δι’ ημών˙ δεόμεθα υπέρ Χριστού, καταλλάγητε τω Θεώ˙ τον γαρ μη γνόντα αμαρτίαν εποίησεν, ίνα ημείς γενώμεθα δικαιοσύνη Θεού εν αυτώ».
   «Όλα έγιναν καινούργια. Και όλες οι δωρεές πηγάζουν από το Θεό, ο οποίος μας συμφιλίωσε με τον εαυτό του διά του Ιησού Χριστού και ανέθεσε σ’ εμάς τους αποστόλους το έργο του να υπηρετούμε σε αυτήν την συμφιλίωση του Θεού με τους ανθρώπους. Γιατί ο Θεός ήταν ενωμένος με τον Ιησούν Χριστόν σε μια θεανδρική υπόσταση συμφιλιώνοντας τους ανθρώπους με τον εαυτό του και μη καταλογίζοντας τα αμαρτήματα εις βάρος των ανθρώπων.
Αυτός μας ανέθεσε το κήρυγμα του Ευαγγελίου, που συμφιλιώνει με το Θεό. Είμαστε λοιπόν πρεσβευτές του Χριστού προς τους άλλους ανθρώπους, γιατί ο Θεός διά μέσου μας σας παρακαλεί. Και εμείς λοιπόν παρακαλούμε εξ ονόματος του Χριστού και σας λέμε˙ συμφιλιωθείτε με το Θεό!
   Και τώρα είναι πια εύκολο έργο η συμφιλίωση με το Θεό διά μέσου του Κυρίου μας Ιησού Χριστού, που ως άνθρωπος δε γνώρισε ποτέ καμιά αμαρτία από προσωπική πείρα, αυτόν τον Ιησούν Χριστό τον έκανε για μας αμαρτία, τον φόρτωσε, με άλλα λόγια, τις δικές μας αμαρτίες, και τον άφησε να κατακριθεί ως αμαρτωλός για χάρη μας, ώστε εμείς διά μέσου του και της θυσίας του να δικαιωθούμε απέναντι του Θεού».

Αρχιμανδρίτη Ευσέβιου Βίττη

Εμείς και η αγάπη μας

Εκδόσεις Μονής Οσίου Γρηγορίου

Άγιον Όρος 2012

(σελ. 80-100)

Επιμέλεια και μεταφορά στο Διαδίκτυο  Αναβάσεις

Διαβάστε περισσότερα αποσπάσματα πατώντας   Εμείς και η αγάπη μας

http://anavaseis.blogspot.gr/2013/02/blog-post_4067.html

Ανάσταση! Η ανόρθωση και ο θρίαμβος της αγάπης. Αρχιμανδρίτη Ευσέβιου Βίττη. Μέρος ΙΒ΄

γ) Η ανόρθωση και ο θρίαμβος της αγάπης

Ανάσταση! Ο θρίαμβος της αγάπης του Θεού
Μέρος ΙΒ'

Η αγάπη του ως πάνσοφη και απείρως εφευρετική θα έβρισκε τον τρόπο να προχωρήσει και στη δεύτερη ενέργεια, γιατί μόνο έτσι θα μπορούσε να πείσει την ανθρώπινη φύση για τη γνησιότητα της αγάπης του, χωρίς να την παραβιάσει ή να την παραμορφώσει ή να την άρει και να την αφαιρέσει.
Ο Θεός χαρίζει ατημέλητα ό, τι χαρίζει.
Δε μετανιώνει ποτέ για ό, τι έκανε, γιατί δεν κάνει τίποτε, που να μην είναι και σοφά καμωμένο και ακριβώς σύμφωνο με αυτό ακριβώς, που ήθελε να κάνει. Και λοιπόν βρήκε τη λύση. Βρήκε τη λύση όχι περιμένοντας την πτώση του ανθρώπου, αλλά προαιωνίως, γιατί ο Θεός ήξερε τι επρόκειτο να συμβεί με τον άνθρωπο. Και ποια θα ήταν η λύση; η λύση θα ήταν η «κένωση».
Η κένωση; Τι σημαίνει κένωση; σημαίνει, ότι θα άδειαζε από τη θεότητά του και θα έπαιρνε σάρκα και οστά ο μονογενής Υιός του, η απόλυτη αγάπη του θείου προσώπου του, το θείο και υπερφυσικό Γέννημά του.
   Τι πιο μεγαλειώδες και πιο υπέροχο σχέδιο από αυτό; Σχέδιο, που μόνον αυτός θα μπορούσε και να το σκεφθεί και προ πάντων να το θέσει σε εφαρμογή, επισκεπτόμενος τον άνθρωπο ο Θεός σαν άνθρωπος, και αυτός στο πρόσωπο του αγαπημένου του Μονογενούς Υιού και Λόγου του, που ήταν και είναι ισοδύναμος και συνάναρχος με τον Πατέρα, Θεός εκ Θεού. Και θα τον έστελνε όχι με θείο μεγαλείο και δόξα ουράνια και στρατιές αγγέλων δορυφορούντων αυτόν, αλλά ως ταπεινόν άνθρωπο.
  Αυτό θα ψάλει αργότερα η Εκκλησία:
   «Ο εκ Θεού Πατρός Λόγος, προ των αιώνων γεννηθείς, επ’ εσχάτων δε των χρόνων, ο αυτός εκ της απειρογάμου σαρκωθείς, βουλήσει σταύρωσιν θανάτου υπέμεινε, και τον πάλαι νεκρωθέντα άνθρωπον έσωσε, διά της εαυτού Αναστάσεως».
   «Ο Βασιλεύς των ουρανών διά φιλανθρωπίαν, επί της γης ώφθη, και τοις ανθρώποις συνανεστράφη. Εκ Παρθένου γαρ αγνής σάρκα προσλαβόμενος, και εκ ταύτης προελθών μετά της προσλήψεως, εις εστίν Υιός, διπλούς την φύσιν, αλλ’ ου την υπόστασιν. Διό τέλειον αυτόν Θεόν, και τέλειον άνθρωπον, αληθώς κηρύττοντες, ομολογούμεν Χριστόν τον Θεόν ημών˙ ον ικέτευε Μήτερ ανύμφευτε, ελεηθήναι τας ψυχάς ημών».
   Με άλλα λόγια, δε θα γινόταν άνθρωπος άλλος από τον ίδιο το Θεό, γιατί στο πρόσωπο του Υιού του Θεού θα ήταν ο ίδιος ο Θεός, αφού ο Λόγος του Πατρός είναι Θεός όπως ο Πατήρ χωρίς καμιά διαφορά εκτός της υποστακτικής ιδιότητός του ως εκ Πατρός γεννηθέντος. «Ο Λόγος ην προς τον Θεόν, και Θεός ην ο Λόγος», κατά τη μαρτυρία του κατά Ιωάννη Ευαγγελίου.
   Ναι, τέτοιος είναι ο Θεός. Γεμάτος απέραντη αγάπη  θερμή, τρυφερή, απαλή, ποτέ κουραστική και ποτέ εκβιαστική. Υπέροχη εικόνα αυτής της ανεκτίμητης απαλής αγάπης και θείας λεπτότητος παρουσίας του έδωσε ο ίδιος ο Θεός στο δυναμικό προφήτη Ηλία, στον οποίο είπε:
   «Εξελεύση αύριον και στήση ενώπιον Κυρίου εν τω όρει˙ ιδού παρελεύσεται Κύριος, και ιδού πνεύμα μέγα κραταιόν διαλύον όρη και συντρίβον πέτρας ενώπιον Κυρίου, ουκ εν τω πνεύματι Κύριος˙ και μετά το πνεύμα συσσεισμός, ουκ εν τω συσσεισμω Κύριος˙ και μετά τον συσσεισμόν πυρ, ουκ εν τω πυρί Κύριος˙ και μετά το πυρ φωνή αύρας λεπτής, κακεί Κύριος»!

Αρχιμανδρίτη Ευσέβιου Βίττη

Εμείς και η αγάπη μας

Εκδόσεις Μονής Οσίου Γρηγορίου

Άγιον Όρος 2012

(σελ. 80-100)

Επιμέλεια και μεταφορά στο Διαδίκτυο  Αναβάσεις

Διαβάστε περισσότερα αποσπάσματα πατώντας   Εμείς και η αγάπη μας

http://anavaseis.blogspot.gr/2013/02/blog-post_3561.html

Ανάσταση! Η ανόρθωση και ο θρίαμβος της αγάπης. Αρχιμανδρίτη Ευσέβιου Βίττη. Μέρος ΙΑ

γ) Η ανόρθωση και ο θρίαμβος της αγάπης

Ανάσταση! Ο θρίαμβος της αγάπης του Θεού
Μέρος ΙΑ'

Ο Θεός όμως δεν είναι μικροπρεπής ούτε εκδικητικός. «Ουκ εις τέλος οργισθήσεται, ουδείς εις τον αιώνα μηνιεί˙ ου κατά τας ανομίας ημών εποίησεν ημίν, ουδέ κατά τας αμαρτίας ημών ανταπέδωκεν ημίν», θα ψάλει αργότερα ο ιερός Ψαλμωδός.
Αλλά ο Θεός ήταν και είναι πάντα ο ίδιος. Το πλάσμα του ελεύθερα τον παρήκουσε. Διεχώρισε την πορεία του από την πορεία, που του χάραξε ο Δημιουργός του. Αλλά εκείνος μακρόθυμος ων και πολυέλεος, δεν μπορούσε να υποφέρει βλέποντας το πλάσμα του καταδικασμένο στη φθορά και στο θάνατο από τον ίδιο τον εαυτό του.
Αν ο άνθρωπος λησμόνησε τον Πλαστουργό του, ο Πλαστουργός δεν λησμόνησε ποτέ το πλάσμα του, το ξεπεσμένο και δυστυχισμένο από τη δική του παράνοια και ανυπακοή. «Ο Θεός αγάπη εστί».
Και η αγάπη του Θεού «ουδέποτε εκπίπτει» σε μη αγάπη. Ο Θεός δεν έπαψε να αγαπά το δημιούργημά του, στο οποίο μάλιστα εγκατέστησε την εικόνα του. Ως Παντογνώστης, αλλά και πλήρως Προγνώστης του μέλλοντος, είχε σχεδιάσει «προ καταβολής κόσμου» την επανόρθωση του πεσόντος Αδάμ και της καταπεσμένης ανθρώπινης φύσεως.
 Και προγραμμάτισε κάτι, που όχι ανθρώπου διάνοια, αλλά και αυτών των αγίων αγγέλων ο άγιος νους, ήταν αδύνατο να φαντασθεί.
Επειδή δε δεν ήθελε με κανένα τρόπο να παραβιάσει την ελευθερία του ανθρώπου, που ο ίδιος του χάρισε, και επειδή δεν ήθελε χρησιμοποιώντας τη θεία δύναμή του να αναγκάσει τον άνθρωπο να δεχθεί τη λύτρωσή του, έπρεπε να χρησιμοποιήσει τρόπο τέτοιον, που να βοηθηθεί ο άνθρωπος να δεχθεί ελεύθερα και αβίαστα την επάνοδό του στην αγαπητική σχέση με το Δημιουργό του.
Δύο ενέργειες καθιστούν φανερόν και γνήσιον τον εραστή και φορέα της θείας αγάπης.
Πρώτον, η ευποιΐα και ευεργεσία προς τον αγαπημένο και
Δεύτερον, η αδίστακτη προσφορά και των μεγαλυτέρων θυσιών και δεινών χάριν του αγαπημένου.
Η δεύτερη ενέργεια είναι ανώτερη από την πρώτη. Η δεύτερη ενέργεια είναι επίσης πειστικότερη από την πρώτη. Και γι’ αυτό και είναι σπανιότερη από την πρώτη. Στον ανθρώπινο βίο βέβαια, όχι όμως και προκειμένου περί του Θεού.
Και η πρώτη ενέργεια για το Θεό ήταν προχειρότατη. Και την είχε εκδηλώσει προηγουμένως με πλούσια δώρα στον άνθρωπο και μπορούσε να την επαναλάβει με περισσότερες και ακόμη ανώτερες δωρεές και ευεργεσίες.
Η δεύτερη όμως ενέργεια θα σκόνταβε στο ότι ο Θεός είναι απρόσβλητος από ο,τιδήποτε μειωτικό και αρνητικό, γιατί ο Θεός δεν είναι παθητός. Όμως η αγάπη του δε σταμάτησε σε αυτό το εμπόδιο.

Αρχιμανδρίτη Ευσέβιου Βίττη

Εμείς και η αγάπη μας

Εκδόσεις Μονής Οσίου Γρηγορίου

Άγιον Όρος 2012

(σελ. 80-100)

Επιμέλεια και μεταφορά στο Διαδίκτυο  Αναβάσεις

Διαβάστε περισσότερα αποσπάσματα πατώντας   Εμείς και η αγάπη μας

 http://anavaseis.blogspot.gr/2013/02/blog-post_11.html

Ανάσταση! Η αγάπη του Θεού για τον άνθρωπο. Αρχιμανδρίτη Ευσέβιου Βίττη. Μέρος Ι'

 Η αγάπη του Θεού για τον άνθρωπο

Ανάσταση! Ο θρίαμβος της αγάπης του Θεού

Μέρος Ι'

   Όπως δημιουργήθηκε ο πρώτος άνθρωπος, μας λέει ο άγιος Μάξιμος ο Ομολογητής, «δεν χρειαζόταν να παρεμβάλλεται μεταξύ αυτού και του Θεού κάτι, που να χρειάζεται να το γνωρίζει και που να τον εμποδίζει στην αυτόβουλη σχέση και συγγένειά του με το Θεό. Αυτό θα πραγματοποιούνταν μέσω της αγάπης κατά την κίνησή του προς αυτόν.
Επειδή με τη βοήθεια της θείας χάριτος ο άνθρωπος ήταν απαθής, δε θα μπορούσαν να τον εξαπατήσουν με την ηδονή οι φαντασίες των παθών.
Επειδή δε ήταν χωρίς ανάγκες, ήταν ελεύθερος από τις περιστατικές ανάγκες των τεχνών, για την οποιαδήποτε χρεία του. Και επειδή ήταν σοφός, ήταν χάρις στη γνώση ελεύθερος από την εξάρτηση και αναγκαστική θεώρηση της φύσεως, γιατί θα τη γνώριζε άμεσα με τη βοήθεια της χάριτος».
Αυτή δε η κατάσταση μονιμοποιούμενη ελεύθερα με την προσωπική προσπάθεια και ελεύθερη συμβολή του ίδιου του ανθρώπου θα τον οδηγούσε στη θέωση.
   Όμως ο Αδάμ έπεσε θεληματικά παρακούοντας τη σαφή εντολή του Θεού. Έπεσε πολύ βαριά. Και ευρισκόμενος στην κατάσταση της παρακοής στερήθηκε τη θεία χάρη και αποξενώθηκε από το Θεό. Έχασε το ζωοποιό και φωτιστικό Άγιο Πνεύμα, αφού δε θέλησε να τιμήσει και την προνομιακή θέση, που σε αυτήν τον τοποθέτησε ο Θεός, καθώς και τις ανεκτίμητες ευεργεσίες, που του έκανε ο Δημιουργός του. «Και άνθρωπος εν τιμή ων ου συνήκε, παρασυνεβλήθη τοις κτήνεσι τοις ανοήτοις και ωμοιώθη αυτοίς».
Έτσι βυθίστηκε στην άγνοια και στο σκοτάδι μη έχοντας πια οδηγό του το Άγιο Πνεύμα και δεν του ήταν πια δυνατή η πρώτη οικεία σχέση του με το Θεό. Κατάντησε λοιπόν ο άνθρωπος γεώδης και βοσκηματώδης, σκλάβος των παθών του και της αμαρτίας, που τον κυρίεψε ολοκληρωτικά. Ο άνθρωπος έμεινε πια μόνος του, με μόνο σύντροφό του την πικρή, την κατάπικρη, τώρα για την κατάστασή του ανάμνηση μιας τρομερής πτώσεως και καταπτώσεως, αλλά και μιας ανέφικτης πια και οριστικά χαμένης ευτυχίας και ενός απολεσθέντος Παραδείσου.
   «Οίμοι! ο Αδάμ εν θρήνω κέκραγεν, ότι όφις και γυνή θεϊκής παρρησίας με έξωσαν, και Παραδείσου της τρυφής ξύλου βρώσις ηλλοτρίωσεν. Οίμοι! Ου φέρω λοιπόν το όνειδος˙ ο ποτέ βασιλεύς των επιγείων πάντων κτισμάτων Θεού, νυν αιχμάλωτος ώφθην, υπό μιας αθέσμου συμβουλής˙ και ο ποτέ δόξαν αθανασίας ημφιεσμένος, της νεκρώσεως την δοράν, ως θνητός ελεεινός περιφέρω. Οίμοι! Τίνα των θρήνων συνεργάτην ποιήσομαι;».
  Άδικα λοιπόν δημιούργησε ο Θεός τον άνθρωπο; Θα έμενε πια όνειρο μακρινό η αρχέγονη κατάσταση; Θα ήταν για πάντα κλειστός για τον άνθρωπο ο ουρανός;

Αρχιμανδρίτη Ευσέβιου Βίττη

Εμείς και η αγάπη μας

Εκδόσεις Μονής Οσίου Γρηγορίου

Άγιον Όρος 2012

(σελ. 73-80)

Επιμέλεια και μεταφορά στο Διαδίκτυο  Αναβάσεις

Διαβάστε περισσότερα αποσπάσματα πατώντας   Εμείς και η αγάπη μας

http://anavaseis.blogspot.gr/2013/02/blog-post_2105.html

Ανάσταση! Η αγάπη του Θεού για τον άνθρωπο. Αρχιμανδρίτη Ευσέβιου Βίττη. Μέρος Θ'

 Η αγάπη του Θεού για τον άνθρωπο
Ανάσταση! Ο θρίαμβος της αγάπης του Θεού
Μέρος Θ'

   Η κίνηση αυτή είναι κίνηση αγαπητική κοινωνίας με το Θεό. Ιδιαίτερα τα λογικά πλάσματα, ακριβώς γιατί έχουν λογικό και αυτοσυνειδησία, κοινωνούν συνειδητότερα και βαθύτερα με το Θεό. Η κοινωνία αυτή βέβαια δεν είναι κοινωνία ίσων προς ίσον, αλλά κοινωνία πλασμάτων σχετικών και περιορισμένων προς τον άπειρο Δημιουργό τους.
Με άλλα λόγια˙ αλλιώς αγαπάει ο Θεός τα πλάσματά του και αλλιώς τα πλάσματα το Θεό. Η αγάπη του Θεού είναι απρόσμενη και άπειρη σε μέγεθος και βάθος και πλάτος και γνησιότητα. Η αγάπη των πλασμάτων προς το Δημιουργό τους πάντοτε περιορισμένη και σχετική και οπωσδήποτε ανάλογη με τη δύναμη προσφοράς τους.
  Ο άνθρωπος, όπως είπαμε, δημιουργήθηκε από το Θεό ως έκφραση της απέραντης αγαθότητος και κοινωνικότητός του. Και δημιουργήθηκε με κέντρο της υπάρξεώς του το Δημιουργό του, από τον οποίο την πήρε και η οποία μόνο από αυτόν μπορεί να συνεχίζεται και να διατηρείται αλώβητη, όπως π.χ., τηρουμένων πάντοτε των αναλογιών, η γη διατηρείται και διατηρεί όλον τον πλούτο της από τον ήλιο, που τη συγκρατεί στην τροχιά της και τη ζωογονεί με το φως και τη θερμότητά του.
   Ο άνθρωπος δημιουργήθηκε «κατ’ εικόνα και καθ’ ομοίωσιν Θεού». 

Και αυτό σημαίνει μεταξύ άλλων ότι δημιουργήθηκε και με τα ιδιαίτερα χαρίσματα της λογικότητος, της αυτοσυνειδησίας και της ελευθερίας και επομένως με τη δυνατότητα προσωπικής και αγαπητικής κοινωνίας με το Θεό.
Και αυτή πάντοτε εν ελευθερία. Αυτός ήταν ο πρωταρχικός σκοπός, όπως ήδη τονίσθηκε και πιο πάνω, και για τα άλλα λογικά και πνευματικά όντα. Όχι βέβαια γιατί είχε ανάγκη ο Θεός, το τονίζουμε και πάλι αυτό, της κοινωνίας του ανθρώπου μαζί του, αλλά από αγαθότητα απέραντη και από αγάπη και με την επιθυμία να μετέχει διαρκώς και περισσότερο ο άνθρωπος στις πνευματικές και άλλες δωρεές του Θεού, στη μακαριότητα και στην απεριόριστη χαρά και ευτυχία του και , αν μπορούμε να το πούμε και αλλιώς, να χαίρεται ο Θεός βλέποντας χαρούμενον και μακάριον τον άνθρωπο και διαρκώς προοδεύοντα στη μαζί του σχέση.
   Ο Θεός φύσηξε στον Αδάμ πνοήν ζωής. Και του έδωσε άφθονη τη θεία χάρη, γιατί προίκισε τον Αδάμ με «ψυχήν ζώσαν» και όχι απλώς ψυχή, που είχαν άλλα έμβια όντα. Και δεν ήταν η ψυχή του ανθρώπου απλώς ζωή, αλλά ψυχή, που δεχόταν την επίσκεψη του Αγίου Πνεύματος και που θα μπορούσε να τη διατηρεί, εφόσον θα ζούσε πνευματικά. Έτσι το Άγιον Πνεύμα θα γινόταν η ψυχή της ψυχής του, ο μόνιμος κάτοικός της, και επομένως θα γινόταν «τέλειος και ολόκληρος και εν μηδενί λειπόμενος».
Όσο θα εξακολουθούσε αυτή η ψυχή του Αδάμ να είναι τέτοια, θα του έδινε συνεχή δόξα και θεόμορφη και θεοειδή λαμπρότητα. Θα έβλεπε τα πράγματα διορατικά και προφητικά και θα γινόταν συνδημιουργός του Θεού στην κλίμακα και τον κύκλο της ανθρώπινης υπάρξεώς του.

Αρχιμανδρίτη Ευσέβιου Βίττη

Εμείς και η αγάπη μας

Εκδόσεις Μονής Οσίου Γρηγορίου

Άγιον Όρος 2012

(σελ. 73-80)

Επιμέλεια και μεταφορά στο Διαδίκτυο  Αναβάσεις

Διαβάστε περισσότερα αποσπάσματα πατώντας   Εμείς και η αγάπη μας

http://anavaseis.blogspot.gr/2013/02/blog-post_4400.html

Ανάσταση! Η αγάπη του Θεού για τον άνθρωπο. Αρχιμανδρίτη Ευσέβιου Βίττη. Μέρος Η'

 Η αγάπη του Θεού για τον άνθρωπο

Ανάσταση! Ο θρίαμβος της αγάπης του Θεού

Μέρος Α'

Ο Θεός ο υπεράγαθος και υπεράγιος, ο Θεός, που είναι η αγάπη η άπειρη και απερινόητη, δεν ανεχόταν να περιορίζεται σε μόνον τον εαυτό του τα αγαθό, που τον χαρακτηρίζει, και η χωρίς όρια μακαριότης του, χωρίς αυτά τα αγαθά να μετέχωνται και από άλλους εκτός του εαυτού του.
 Γι’ αυτό δημιούργησε τις νοερές αγγελικές δυνάμεις, τον αισθητό κόσμο και ανάμεσά τους τον άνθρωπο, τον περιβεβλημένον υλικό σώμα, αλλά και προικισμένον με πνευματικόν πλούτο μέσα σε αυτό. Όλα έγιναν από πολλή αγάπη και μόνο, γιατί ο Θεός είναι ανενδεής, δηλαδή δεν έχει ανάγκη από τίποτε.
Είναι παντοδύναμος και δε χρειάζεται συμπλήρωση από τίποτε. Είναι απολύτως μακάριος και δε χρειάζεται προσθήκη άλλης δυνάμεως. Είναι πάνσοφος και δε χρειάζεται συμβούλους και έξωθεν σοφία, όντας αυτός αυτοσοφία και πηγή κάθε σοφίας. Ο μόνος λόγος νοερής και υλικής δημιουργίας ήταν η απέραντη αγάπη του, για να μετάσχουν και τα δημιουργήματά του από τον πλούτο των αγαθών, των οποίων είναι ο ίδιος φορεύς, και να γεύονται τον πλούτο της αγάπης του.
   Έτσι έχουμε μια κίνηση αγάπης, που εκπορεύεται από το Θεό, διαπερνάει και διαποτίζει όλα τα όντα, πνευματικά και υλικά, και επιστρέφει πάλι στον ίδιο το Θεό ως πηγή της.
Ιδιοποιούμενα δε τα πλάσματά του αυτή την αγάπη, την προσφέρουν με τη σειρά τους στην αέναη πηγή της, για να συνεχίζει ακατάπαυστα αυτή η θεία ροή και η υπερλογική ανακύκληση.
Έτσι ο λόγος «Τα σα εκ των σων» αποτελεί μια ατέλειωτη και αδιάκοπη και διαρκώς επαναλαμβανόμενη περίοδο αγάπης, που ζωοποιεί και χαρίζει ό, τι καλό σε όλους τους αποδέκτες της, και προ πάντων στους λογικούς αποδέκτες της, που του προσφέρουν με τη σειρά τους ως δική τους, συνειδητά δική τους, την αγάπη τους στο Θεό, από τον οποίο και ξεκίνησε.
Αυτό τονίζει και ο άγιος Μάξιμος ο Ομολογητής: «Η ερωτική κίνηση του αγαθού, η οποία προϋποθέτει τον Αγαθό Κύριο του παντός και το Αγαθό, που σε αυτόν προϋπάρχει και που από αυτόν προέρχεται, ξαναγυρίζει στον ίδιο, γιατί η κίνηση αυτή είναι χωρίς τέλος και χωρίς αρχή. Αυτό φανερώνει και την ακατάπαυστη επιθυμία μας προς ένωση μαζί του. Γιατί η αγαπητική ένωση με το Θεό είναι πιο πάνω από κάθε άλλη ένωση».

Αρχιμανδρίτη Ευσέβιου Βίττη

Εμείς και η αγάπη μας

Εκδόσεις Μονής Οσίου Γρηγορίου

Άγιον Όρος 2012

(σελ. 73-80)

Επιμέλεια και μεταφορά στο Διαδίκτυο  Αναβάσεις

Διαβάστε περισσότερα αποσπάσματα πατώντας   Εμείς και η αγάπη μας

http://anavaseis.blogspot.gr/2013/02/blog-post_5.html

Ανάσταση! Ο θρίαμβος της αγάπης του Θεού. Αρχιμανδρίτη Ευσέβιου Βίττη. Μέρος Ζ'

 Ανάσταση! Ο θρίαμβος της αγάπης του Θεού
Α) Η αγάπη του Θεού
 Μέρος Ζ'

Επομένως ο Θεός «εξίσταται» με μια πνευματική κίνηση αγαπητική προς τα δημιουργήματά του, και ειδικότερα προς τα λογικά πλάσματά του, όπως είναι ο άνθρωπος. Και ο άγιος Διονύσιος συνεχίζει: «Ο θείος έρως είναι από τη φύση του εκστατικός. Δεν αφήνει τους εραστές να ανήκουν στον εαυτό τους. Και αυτό το δείχνουν από την πρόνοια, που δείχνουν για τα κατώτερα.
Εκείνα που είναι της ίδιας σειράς τη δείχνουν από τη μεταξύ τους συνοχή. Και τα χαμηλότερα από τη θειότερη επιστροφή τους προς τα πρώτα. Γι’ αυτό ο θείος Παύλος, που κυριεύθηκε από τον θείον έρωτα και δοκίμασε την εκστατική του δύναμη, λέει με ένθεο στόμα: «δεν ζω εγώ, αλλά ζει μέσα μου ο Χριστός», ως αληθινός εραστής, που μέσα του είχε υποστεί έκσταση προς το Χριστό, όπως λέει ο ίδιος στην προς Κορινθίους 
Επιστολή του. Δε ζούσε επομένως τη δική του ζωή, αλλά τη ζωή του αγαπημένου του ως υπερβολικά αγαπητή και ποθητή».
   Και ο μεγάλος θεολόγος, ο όσιος Μάξιμος ο Ομολογητής, λέει τα εξής: «Οι θεολόγοι ονομάζουν το θείον άλλοτε έρωτα, άλλοτε αγάπη, άλλοτε εραστό και αγαπητό. Γι’ αυτό ο έρως, που είναι αγάπη, κινείται (προς τα έξω), ως εραστό δε και αγαπητό κινεί προς τον εαυτό του όλα όσα είναι δεικτικά έρωτος και αγάπης.
Και, για να το ξαναπούμε καθαρότερα και σαφέστερα, κινείται προς εκείνα που είναι δεικτικά έρωτος και αγάπης, προξενώντας μια εσωτερική σχέση. Και κινεί, γιατί είναι εκ φύσεως ελκυστικός της επιθυμίας εκείνων, που κινούνται προς αυτόν. Και πάλι κινεί και κινείται, γιατί ο θείος έρως διψάει να τον διψούν, ποθεί να ποθείται και αγαπάει να τον αγαπούν». το ίδιο άλλωστε ισχύει και από την πλευρά των αγαπημένων εν σχέσει προς τον Κύριο, ως πηγή της θείας αγάπης.
   Και συνεχίζει: «Πηγή και γεννήτορας της αγάπης και του θείου και αγίου έρωτος είναι ο ίδιος ο Θεός. Γιατί αυτός, ενώ υπήρχε αυτή η αγάπη μέσα του, την πρόβαλε προς τα έξω, δηλαδή προς τα κτίσματά του. Σύμφωνα με αυτό έχει λεχθεί ότι “ο Θεός είναι αγάπη”. Και πάλι λέγεται για το Θεό, ότι είναι “γλυκύτης και επιθυμία”, δηλαδή αγάπη και θείος έρως. Υποκείμενο λοιπόν αλλά και αντικείμενο αγάπης και θείου έρωτος είναι ο ίδιος. Λοιπόν με το να ξεχύνεται από αυτόν ο θείος έρως και η θεία αγάπη, αυτή η έκβλυση σημαίνεται ως κίνηση. Με το να είναι αυτός το πράγματι αξιέραστο και αγαπητό και επιθυμητό και προτιμητό, κινεί εκείνα, που στρέφονται προς αυτόν ανάλογα προς τη δύναμη της επιθυμίας τους».

Αρχιμανδρίτη Ευσέβιου Βίττη

Εμείς και η αγάπη μας

Εκδόσεις Μονής Οσίου Γρηγορίου

Άγιον Όρος 2012

(σελ. 69-73)

Επιμέλεια και μεταφορά στο Διαδίκτυο  Αναβάσεις

Διαβάστε περισσότερα αποσπάσματα πατώντας   Εμείς και η αγάπη μας

http://anavaseis.blogspot.gr/2013/02/blog-post_1537.html

Ανάσταση! Ο θρίαμβος της αγάπης του Θεού. Αρχιμανδρίτη Ευσέβιου Βίττη. Μέρος ΣΤ'

Ανάσταση! Ο θρίαμβος της αγάπης του Θεού
Α) Η αγάπη του Θεού
 Μέρος ΣΤ'

   «Ο Θεός αγάπη εστίν». Όσο κι αν μας φαίνεται κατανοητή η φράση αυτή και ο προσδιορισμός του νοήματός της, όμως αποτελεί μυστήριο, γιατί μυστήριο είναι ο ίδιος ο Θεός, με τον οποίο ταυτίζεται. Όσο άπειρος είναι ο Θεός, τόσο άπειρη είναι και η αγάπη του.
Και όσο λίγο κατανοούμε το Θεό, τόσο λίγο μπορούμε να κατανοήσουμε και το νόημα αυτής της φράσεως, ότι ο Θεός είναι αγάπη στην ολότητά του, γιατί ξεπερνάει τα όρια της περιορισμένης μας λογικής.
Μένουν όμως κάποια στοιχεία και μερικά περιθώρια κατανοήσεως κάποιων εκδηλώσεων της αγάπης του Θεού, τόσο στη σύνολη δημιουργία, όσο και στη σχέση του Θεού με τον άνθρωπο. Αλλιώς δε θα είχε νόημα η ομιλία αυτή.
   Μια προσπάθεια προσεγγίσεως της θείας αγάπης αποτελεί η περιγραφή, που επιχειρεί σχετικά ο Άγιος Διονύσιος ο Αρεοπαγίτης μιλώντας για την αγάπη του Θεού ως «εκστατικότητα του Θεού».
Η αγάπη του Θεού είναι μια κατά κάποιον τρόπο μυστικόν και απροσπέλαστον νοητικά «έκσταση», δηλαδή έξοδος του Θεού από τον εαυτό του, χωρίς όμως να «εξίσταται» ο Θεός, χωρίς δηλαδή να βγαίνει από τον εαυτό του! Ακατανόητο αυτό και αντινομικό, αλλά μόνον έτσι μπορεί να εκφραστεί αυτή η διαπίστωση.
Ο Θεός πληροί τα πάντα και περιέχει τα πάντα, αλλά ο ίδιος δεν περιέχεται από τίποτε. Πώς λοιπόν είναι δυνατόν να «εξίσταται» ο Θεός, αφού δεν υπάρχει χώρος για να «εκστεί» έξω από αυτόν, γιατί είναι απερίληπτος; Πώς μπορεί δε να εξίσταται, και όμως να παραμένει μη εξισταμένος; «Μείωση» ή «σμίκρυνση» του Θεού είναι απαράδεκτη και ακατανόητη. Ας ιδούμε όμως τι ακριβώς μας λέει ο Άγιος και ας κατανοήσει ο καθένας μας ό, τι μπορεί, αφού ο χρόνος δε μας επιτρέπει αναλύσεις και σχολιασμούς.
   «Ας τολμήσουμε, λέει, να πούμε ετούτο χάριν της αλήθειας, ότι αυτός ο αίτιος των όλων εξαιτίας του καλού και αγαθού έρωτος για όλα από υπερβολή ερωτικής αγαθότητος βγαίνει έξω από τον εαυτό του με τις πρόνοιές του για όλα τα όντα. Και θέλγεται κατά κάποιον τρόπο από την αγαθότητα και την αγάπη και τον θείο έρωτα.
Από εκεί, που είναι πάνω από όλα και υψηλότερος απείρως από αυτά, κατεβαίνει σε όλα με εκστατική δύναμη υπερούσια, χωρίς να εξέρχεται ουσιαστικά από τον εαυτό του. Γι’ αυτό κι εκείνοι, που ξέρουν καλά τα θεία, τον αποκαλούν ζηλωτή, επειδή έχει πολύν αυτόν τον έρωτα προς τα όντα. Και επειδή γι’ αυτά προνοεί».
   Και επεξηγεί ο άγιος Ιερόθεος την έννοια του όρου έρως: «Τον έρωτα είτε θείον ειπούμε είτε αγγελικόν είτε νοερόν είτε ψυχικόν είτε ακόμη και φυσικόν, πρέπει να τον εννοήσουμε ως μία δύναμη που προξενεί ένωση. Και κινεί τα ανώτερα να προνοούν για τα κατώτερα, εκείνα που είναι της ίδιας σειράς τα κινεί να έχουν αμοιβαία συνοχή και κοινωνία, και τέλος κινεί τα κατώτερα να επιστρέψουν στα καλύτερα και ανώτερά τους».

Αρχιμανδρίτη Ευσέβιου Βίττη

Εμείς και η αγάπη μας

Εκδόσεις Μονής Οσίου Γρηγορίου

Άγιον Όρος 2012

(σελ. 65-68)

Επιμέλεια και μεταφορά στο Διαδίκτυο  Αναβάσεις

Διαβάστε περισσότερα αποσπάσματα πατώντας   Εμείς και η αγάπη μας

http://anavaseis.blogspot.gr/2013/01/blog-post_6180.html

Ανάσταση! Ο θρίαμβος της αγάπης του Θεού. Αρχιμανδρίτη Ευσέβιου Βίττη. Μέρος Ε'

Ανάσταση! Ο θρίαμβος της αγάπης του Θεού

Α) Η αγάπη του Θεού

Μέρος Ε'

   «Ο Θεός αγάπη εστίν». Όσο κι αν μας φαίνεται κατανοητή η φράση αυτή και ο προσδιορισμός του νοήματός της, όμως αποτελεί μυστήριο, γιατί μυστήριο είναι ο ίδιος ο Θεός, με τον οποίο ταυτίζεται. Όσο άπειρος είναι ο Θεός, τόσο άπειρη είναι και η αγάπη του.
Και όσο λίγο κατανοούμε το Θεό, τόσο λίγο μπορούμε να κατανοήσουμε και το νόημα αυτής της φράσεως, ότι ο Θεός είναι αγάπη στην ολότητά του, γιατί ξεπερνάει τα όρια της περιορισμένης μας λογικής. Μένουν όμως κάποια στοιχεία και μερικά περιθώρια κατανοήσεως κάποιων εκδηλώσεων της αγάπης του Θεού, τόσο στη σύνολη δημιουργία, όσο και στη σχέση του Θεού με τον άνθρωπο. Αλλιώς δε θα είχε νόημα η ομιλία αυτή.
   Μια προσπάθεια προσεγγίσεως της θείας αγάπης αποτελεί η περιγραφή, που επιχειρεί σχετικά ο Άγιος Διονύσιος ο Αρεοπαγίτης μιλώντας για την αγάπη του Θεού ως «εκστατικότητα του Θεού». Η αγάπη του Θεού είναι μια κατά κάποιον τρόπο μυστικόν και απροσπέλαστον νοητικά «έκσταση», δηλαδή έξοδος του Θεού από τον εαυτό του, χωρίς όμως να «εξίσταται» ο Θεός, χωρίς δηλαδή να βγαίνει από τον εαυτό του! Ακατανόητο αυτό και αντινομικό, αλλά μόνον έτσι μπορεί να εκφραστεί αυτή η διαπίστωση.
 Ο Θεός πληροί τα πάντα και περιέχει τα πάντα, αλλά ο ίδιος δεν περιέχεται από τίποτε. Πώς λοιπόν είναι δυνατόν να «εξίσταται» ο Θεός, αφού δεν υπάρχει χώρος για να «εκστεί» έξω από αυτόν, γιατί είναι απερίληπτος; Πώς μπορεί δε να εξίσταται, και όμως να παραμένει μη εξισταμένος; «Μείωση» ή «σμίκρυνση» του Θεού είναι απαράδεκτη και ακατανόητη. Ας ιδούμε όμως τι ακριβώς μας λέει ο Άγιος και ας κατανοήσει ο καθένας μας ό, τι μπορεί, αφού ο χρόνος δε μας επιτρέπει αναλύσεις και σχολιασμούς.
   «Ας τολμήσουμε, λέει, να πούμε ετούτο χάριν της αλήθειας, ότι αυτός ο αίτιος των όλων εξαιτίας του καλού και αγαθού έρωτος για όλα από υπερβολή ερωτικής αγαθότητος βγαίνει έξω από τον εαυτό του με τις πρόνοιές του για όλα τα όντα. Και θέλγεται κατά κάποιον τρόπο από την αγαθότητα και την αγάπη και τον θείο έρωτα.
Από εκεί, που είναι πάνω από όλα και υψηλότερος απείρως από αυτά, κατεβαίνει σε όλα με εκστατική δύναμη υπερούσια, χωρίς να εξέρχεται ουσιαστικά από τον εαυτό του. Γι’ αυτό κι εκείνοι, που ξέρουν καλά τα θεία, τον αποκαλούν ζηλωτή, επειδή έχει πολύν αυτόν τον έρωτα προς τα όντα. Και επειδή γι’ αυτά προνοεί».
   Και επεξηγεί ο άγιος Ιερόθεος την έννοια του όρου έρως: «Τον έρωτα είτε θείον ειπούμε είτε αγγελικόν είτε νοερόν είτε ψυχικόν είτε ακόμη και φυσικόν, πρέπει να τον εννοήσουμε ως μία δύναμη που προξενεί ένωση. Και κινεί τα ανώτερα να προνοούν για τα κατώτερα, εκείνα που είναι της ίδιας σειράς τα κινεί να έχουν αμοιβαία συνοχή και κοινωνία, και τέλος κινεί τα κατώτερα να επιστρέψουν στα καλύτερα και ανώτερά τους».

Αρχιμανδρίτη Ευσέβιου Βίττη

Εμείς και η αγάπη μας

Εκδόσεις Μονής Οσίου Γρηγορίου

Άγιον Όρος 2012

(σελ. 65-68)

Επιμέλεια και μεταφορά στο Διαδίκτυο  Αναβάσεις

Διαβάστε περισσότερα αποσπάσματα πατώντας   Εμείς και η αγάπη μας

 http://anavaseis.blogspot.gr/2013/01/blog-post_4496.html

Ανάσταση! Ο θρίαμβος της αγάπης του Θεού. Αρχιμανδρίτη Ευσέβιου Βίττη. Μέρος Δ'

 Ανάσταση! Ο θρίαμβος της αγάπης του Θεού

Α) Η αγάπη του Θεού

Μέρος Δ'

   Είναι όμως αδύνατο να περιγράψει κανένας με λόγια το γεγονός, που ολόκληρο το σύμπαν, όλος ο υλικός και πνευματικός κόσμος, αδυνατεί και να περιχωρήσει και να κατανοήσει εις βάθος και να εκτιμήσει ανάλογα με τη σημασία και το μέγεθός του.
Και βέβαια είναι απολύτως αδύνατη η περιγραφή του και παρουσίασή του στα πολύ περιορισμένα χρονικά πλαίσια μιας πενιχρής ομιλίας. Παραμένει μόνο η θελκτικότητα του βιώματος και η διαισθητική προσέγγιση του μεγάλου αυτού μυστηρίου εν πίστει και χαρά αφ’ ενός και εν βιώσει του στην πορεία και τον αγώνα της ζωής αφ’ ετέρου.
   Θα έπρεπε όμως να εκταθεί υπέρμετρα ο λόγος και με ακροθιγή, έστω, αναφορά του στο άφραστον αυτό θαύμα.
Όσα έχουν αναφερθεί ως το σημείο αυτό, αναφέρθηκαν μόνο ως στοιχειωδέστατη και ατελής υπογράμμιση της σημασίας της Αναστάσεως του Κυρίου και οπωσδήποτε αφετηριακά, γιατί το θέμα μας δεν είναι αυτό, αλλά «η Ανάσταση ως θρίαμβος της αγάπης».
 Ποιάς αγάπης; Και ποιού θριάμβου; Της αγάπης του Θεού και του θριάμβου της, όπως θα επιχειρήσει η συνέχεια του λόγου να καταδείξει. Αποτελεί άλλωστε το θέμα αυτό μια ουσιαστική, αν όχι την ουσιαστικότερη, πλευρά του γεγονότος της Αναστάσεως.
Και χρειάζεται, φρονώ, περισσότερη έξαρσή του, αφού η αγάπη του Θεού είναι εκείνη, που αποτελεί τον θρίαμβό της, και αυτή η αγάπη μας ενδιαφέρει περισσότερο από κάθε τι άλλο. Στην πλευρά αυτή θα προσπαθήσουμε να στρέψουμε την προσοχή μας.

Αρχιμανδρίτη Ευσέβιου Βίττη

Εμείς και η αγάπη μας

Εκδόσεις Μονής Οσίου Γρηγορίου

Άγιον Όρος 2012

(σελ. 65-68)

Επιμέλεια και μεταφορά στο Διαδίκτυο  Αναβάσεις

Διαβάστε περισσότερα αποσπάσματα πατώντας   Εμείς και η αγάπη μας

 http://anavaseis.blogspot.gr/2013/01/blog-post_7891.html

Ανάσταση! Ο θρίαμβος της αγάπης του Θεού. Αρχιμανδρίτη Ευσέβιου Βίττη. Μέρος Β'

Ανάσταση! Ο θρίαμβος της αγάπης του Θεού

Α) Η αγάπη του Θεού

Και επεξηγεί ο άγιος Ιερόθεος την έννοια του όρου έρως: «Τον έρωτα είτε θείον ειπούμε είτε αγγελικόν είτε νοερόν είτε ψυχικόν είτε ακόμη και φυσικόν, πρέπει να τον εννοήσουμε ως μία δύναμη που προξενεί ένωση.
Και κινεί τα ανώτερα να προνοούν για τα κατώτερα, εκείνα που είναι της ίδιας σειράς τα κινεί να έχουν αμοιβαία συνοχή και κοινωνία, και τέλος κινεί τα κατώτερα να επιστρέψουν στα καλύτερα και ανώτερά τους».
   Επομένως ο Θεός «εξίσταται» με μια πνευματική κίνηση αγαπητική προς τα δημιουργήματά του, και ειδικότερα προς τα λογικά πλάσματά του, όπως είναι ο άνθρωπος. Και ο άγιος Διονύσιος συνεχίζει: «Ο θείος έρως είναι από τη φύση του εκστατικός.
Δεν αφήνει τους εραστές να ανήκουν στον εαυτό τους. Και αυτό το δείχνουν από την πρόνοια, που δείχνουν για τα κατώτερα. Εκείνα που είναι της ίδιας σειράς τη δείχνουν από τη μεταξύ τους συνοχή. Και τα χαμηλότερα από τη θειότερη επιστροφή τους προς τα πρώτα.

Γι’ αυτό ο θείος Παύλος, που κυριεύθηκε από τον θείον έρωτα και δοκίμασε την εκστατική του δύναμη, λέει με ένθεο στόμα: «δεν ζω εγώ, αλλά ζει μέσα μου ο Χριστός», ως αληθινός εραστής, που μέσα του είχε υποστεί έκσταση προς το Χριστό, όπως λέει ο ίδιος στην προς Κορινθίους 
Επιστολή του. Δε ζούσε επομένως τη δική του ζωή, αλλά τη ζωή του αγαπημένου του ως υπερβολικά αγαπητή και ποθητή».
   Και ο μεγάλος θεολόγος, ο όσιος Μάξιμος ο Ομολογητής, λέει τα εξής: «Οι θεολόγοι ονομάζουν το θείον άλλοτε έρωτα, άλλοτε αγάπη, άλλοτε εραστό και αγαπητό. Γι’ αυτό ο έρως, που είναι αγάπη, κινείται (προς τα έξω), ως εραστό δε και αγαπητό κινεί προς τον εαυτό του όλα όσα είναι δεικτικά έρωτος και αγάπης.
Και, για να το ξαναπούμε καθαρότερα και σαφέστερα, κινείται προς εκείνα που είναι δεικτικά έρωτος και αγάπης, προξενώντας μια εσωτερική σχέση. Και κινεί, γιατί είναι εκ φύσεως ελκυστικός της επιθυμίας εκείνων, που κινούνται προς αυτόν. Και πάλι κινεί και κινείται, γιατί ο θείος έρως διψάει να τον διψούν, ποθεί να ποθείται και αγαπάει να τον αγαπούν». το ίδιο άλλωστε ισχύει και από την πλευρά των αγαπημένων εν σχέσει προς τον Κύριο, ως πηγή της θείας αγάπης.
   Και συνεχίζει: «Πηγή και γεννήτορας της αγάπης και του θείου και αγίου έρωτος είναι ο ίδιος ο Θεός. Γιατί αυτός, ενώ υπήρχε αυτή η αγάπη μέσα του, την πρόβαλε προς τα έξω, δηλαδή προς τα κτίσματά του. Σύμφωνα με αυτό έχει λεχθεί ότι “ο Θεός είναι αγάπη”.
Και πάλι λέγεται για το Θεό, ότι είναι “γλυκύτης και επιθυμία”, δηλαδή αγάπη και θείος έρως. Υποκείμενο λοιπόν αλλά και αντικείμενο αγάπης και θείου έρωτος είναι ο ίδιος. Λοιπόν με το να ξεχύνεται από αυτόν ο θείος έρως και η θεία αγάπη, αυτή η έκβλυση σημαίνεται ως κίνηση. Με το να είναι αυτός το πράγματι αξιέραστο και αγαπητό και επιθυμητό και προτιμητό, κινεί εκείνα, που στρέφονται προς αυτόν ανάλογα προς τη δύναμη της επιθυμίας τους».

Αρχιμανδρίτη Ευσέβιου Βίττη

Εμείς και η αγάπη μας

Εκδόσεις Μονής Οσίου Γρηγορίου

Άγιον Όρος 2012

(σελ. 47-64)

Επιμέλεια και μεταφορά στο Διαδίκτυο  Αναβάσεις

Διαβάστε περισσότερα αποσπάσματα πατώντας   Εμείς και η αγάπη μας

 http://anavaseis.blogspot.gr/2013/01/blog-post_20.html

Ανάσταση! Ο θρίαμβος της αγάπης του Θεού. Αρχιμανδρίτη Ευσέβιου Βίττη. Μέρος Α'

Ανάσταση! Ο θρίαμβος της αγάπης του Θεού

Α) Η αγάπη του Θεού

   «Ο Θεός αγάπη εστίν». Όσο κι αν μας φαίνεται κατανοητή η φράση αυτή και ο προσδιορισμός του νοήματός της, όμως αποτελεί μυστήριο, γιατί μυστήριο είναι ο ίδιος ο Θεός, με τον οποίο ταυτίζεται. Όσο άπειρος είναι ο Θεός, τόσο άπειρη είναι και η αγάπη του.
Και όσο λίγο κατανοούμε το Θεό, τόσο λίγο μπορούμε να κατανοήσουμε και το νόημα αυτής της φράσεως, ότι ο Θεός είναι αγάπη στην ολότητά του, γιατί ξεπερνάει τα όρια της περιορισμένης μας λογικής. Μένουν όμως κάποια στοιχεία και μερικά περιθώρια κατανοήσεως κάποιων εκδηλώσεων της αγάπης του Θεού, τόσο στη σύνολη δημιουργία, όσο και στη σχέση του Θεού με τον άνθρωπο. Αλλιώς δε θα είχε νόημα η ομιλία αυτή.
   Μια προσπάθεια προσεγγίσεως της θείας αγάπης αποτελεί η περιγραφή, που επιχειρεί σχετικά ο Άγιος Διονύσιος ο Αρεοπαγίτης μιλώντας για την αγάπη του Θεού ως «εκστατικότητα του Θεού». Η αγάπη του Θεού είναι μια κατά κάποιον τρόπο μυστικόν και απροσπέλαστον νοητικά «έκσταση», δηλαδή έξοδος του Θεού από τον εαυτό του, χωρίς όμως να «εξίσταται» ο Θεός, χωρίς δηλαδή να βγαίνει από τον εαυτό του! Ακατανόητο αυτό και αντινομικό, αλλά μόνον έτσι μπορεί να εκφραστεί αυτή η διαπίστωση.

Ο Θεός πληροί τα πάντα και περιέχει τα πάντα, αλλά ο ίδιος δεν περιέχεται από τίποτε. Πώς λοιπόν είναι δυνατόν να «εξίσταται» ο Θεός, αφού δεν υπάρχει χώρος για να «εκστεί» έξω από αυτόν, γιατί είναι απερίληπτος; Πώς μπορεί δε να εξίσταται, και όμως να παραμένει μη εξισταμένος; «Μείωση» ή «σμίκρυνση» του Θεού είναι απαράδεκτη και ακατανόητη. Ας ιδούμε όμως τι ακριβώς μας λέει ο Άγιος και ας κατανοήσει ο καθένας μας ό, τι μπορεί, αφού ο χρόνος δε μας επιτρέπει αναλύσεις και σχολιασμούς.
   «Ας τολμήσουμε, λέει, να πούμε ετούτο χάριν της αλήθειας, ότι αυτός ο αίτιος των όλων εξαιτίας του καλού και αγαθού έρωτος για όλα από υπερβολή ερωτικής αγαθότητος βγαίνει έξω από τον εαυτό του με τις πρόνοιές του για όλα τα όντα.
Και θέλγεται κατά κάποιον τρόπο από την αγαθότητα και την αγάπη και τον θείο έρωτα. Από εκεί, που είναι πάνω από όλα και υψηλότερος απείρως από αυτά, κατεβαίνει σε όλα με εκστατική δύναμη υπερούσια, χωρίς να εξέρχεται ουσιαστικά από τον εαυτό του. Γι’ αυτό κι εκείνοι, που ξέρουν καλά τα θεία, τον αποκαλούν ζηλωτή, επειδή έχει πολύν αυτόν τον έρωτα προς τα όντα. Και επειδή γι’ αυτά προνοεί».

Αρχιμανδρίτη Ευσέβιου Βίττη

Εμείς και η αγάπη μας

Εκδόσεις Μονής Οσίου Γρηγορίου

Άγιον Όρος 2012

(σελ. 47-64)

Επιμέλεια και μεταφορά στο Διαδίκτυο  Αναβάσεις

Διαβάστε περισσότερα αποσπάσματα πατώντας   Εμείς και η αγάπη μας

 http://anavaseis.blogspot.gr/2013/01/blog-post_9741.html

Για την αγάπη από γράμμα σε πρόσωπα μοναχών. Αρχιμανδρίτη Ευσέβιου Βίττη. Μέρος Ε'

 Για την αγάπη από γράμμα σε πρόσωπα μοναχών

  Μέρος Ε'

   Για να δοθεί απάντηση, που να ξεπερνά την κάθε απαισιοδοξία και την κάθε απογοήτευση, που θα δημιουργούσε μια αρνητική απάντηση στα παραπάνω ερωτηματικά, θα πρέπει να προσέξουμε με όση προσοχή χρειάζεται κάποια ενδιαφέροντα σημεία αντιμετωπίσεώς τους. Ποια μπορεί να είναι αυτά;
α) Η γενναιότητα και σταθερότητα της θελήσεώς μας
   Η θέλησή μας είναι ένα από τα στοιχεία της υπάρξεώς μας, που μπορούμε να έχουμε στο χέρι μας, αν δουλεύουμε κατάλληλα και έγκαιρα, και να μην την αφήνουμε να υποδουλωθεί σε οποιαδήποτε πάθη και κακές συνήθειες. Η θέληση προσδιορίζει το ποιόν και το χαρακτήρα των ενεργειών μας, άρα και την αγάπη μας και τη διάθεσή μας να εμμείνουμε σ’ αυτήν.
β) Η αδιάκοπη εκζήτηση της βοήθειας της θείας χάριτος
   Αν το κάνουμε αυτό συστηματικά και με επιμονή, δε θα μας λείψει η θεία βοήθεια. Ιδιαίτερο μέσον για την πρόσκτηση και διατήρηση της θείας βοήθειας είναι η ολόψυχη μετοχή μας στα μέσα της χάριτος με αντίστοιχη εσωτερική εργασία. Γνωστά αυτά και κανονισμένα από το πρόγραμμα της ζωής μέσα στον ιερό χώρο, που ζείτε.

γ) Η ορθότητα της αντιλήψεως και βιώσεως της αγάπης τέτοιας, που τη θέλει ο Ιησούς
   Ας μην ξεχνούμε πως δε φτάνει μονάχα η καλή θέληση να επιτύχουμε κάτι το ωραίο και υψηλό. Στο λάθος αυτό πέφτουν πολλοί νέοι, που στηρίζονται εντελώς ανθρώπινα στην αγνότητα των προθέσεών τους, αλλά αγνοούν τον «παλαιόν άνθρωπον» που κρύβεται στα βάθη της υπάρξεώς τους. Όσο αγνές κι αν είναι οι προθέσεις μας, όσο καλή και ανιδιοτελής κι αν είναι η θέλησή μας για την επιτυχία κάποιου ωραίου και μεγάλου σκοπού, δεν είναι αρκετή για να μας προφυλάξει από την εκλογή λανθασμένου δρόμου ή από οποιαδήποτε παρέκκλιση ή εκτροχιασμό στην πορεία μας. Ας έχουμε διαρκώς υπ’ όψη μας, ότι για μας το παν και στο ζήτημα της αγάπης είναι ο Ιησούς, που μας είπε: «χωρίς εμού ου δύνασθε ποιείν ουδέν»!

Αρχιμανδρίτη Ευσέβιου Βίττη

Εμείς και η αγάπη μας

Εκδόσεις Μονής Οσίου Γρηγορίου

Άγιον Όρος 2012

(σελ. 47-64)

Επιμέλεια και μεταφορά στο Διαδίκτυο  Αναβάσεις

Διαβάστε περισσότερα αποσπάσματα πατώντας   Εμείς και η αγάπη μας

http://anavaseis.blogspot.gr/2013/01/blog-post_4569.html

Για την αγάπη από γράμμα σε πρόσωπα μοναχών. Αρχιμανδρίτη Ευσέβιου Βίττη. Μέρος Δ'

Για την αγάπη από γράμμα σε πρόσωπα μοναχών

 Μέρος Δ'

Έτσι με τον καιρό δε μας ενδιαφέρει τίποτε άλλο παρά μόνο ό, τι έχει σημασία για τον εαυτό μας, ό, τι μας βολεύει και ό, τι μας κολακεύει φανερά ή κρυφά. Ακόμη εύκολα περιγελούμε τους άλλους χωρίς πολλές τύψεις, τους ειρωνευόμαστε ή τους χλευάζουμε, προ πάντων όταν τους αισθανόμαστε κατώτερους από μας.
Είμαστε επίμονοι στη γνώμη μας και συζητούμε με φιλόνεικη διάθεση για μικροπράγματα χωρίς πραγματικό ενδιαφέρον για την αλήθεια, αλλά μόνο για να στηρίξουμε τη γνώμη μας και τις απόψεις μας, έστω κι αν δεν ευσταθούν. Επίσης μπορεί να ανακαλύψουμε μέσα μας προκαταλήψεις εις βάρος άλλων προσώπων στο άμεσο ή ευρύτερο περιβάλλον μας.
 Όχι σπάνια μπορούν να καμουφλαριστούν ως δήθεν αγάπη με καθαρά ψυχολογικά ελατήρια ή καταστάσεις, όπως ο θαυμασμός, η ομορφιά, η εξυπνάδα ή η ιδιοφυία κάποιου προσώπου, κατά συνθήκην κληρονομημένες απόψεις για άλλους ή επειδή όλοι έχουν τη γνώμη αυτή, έστω κι αν εμείς δεν έχουμε ακόμη σχηματίσει δική μας προσωπική γνώμη. Άλλοτε πάλι θέλουμε να ενεργούμε «πρωτότυπα», όχι δηλαδή όπως ενεργούνε οι άλλοι, αλλά σαν να είμαστε εμείς κάποιοι σπουδαίοι άνθρωποι και ξεπερνούμε το μέσο τύπο ανθρώπου.
Άλλοτε πάλι, από φόβο μην τυχόν μας κρίνουν άσχημα, ενεργούμε έτσι, ώστε να διατηρήσουμε το θαυμασμό ή την εκτίμηση ή μια κάποια καλή ιδέα, που έχουν οι άλλοι για μας, για τη δήθεν σύνεση και φρονιμάδα μας κ.λπ., κ.λπ., πράγμα που κάνει να φερόμαστε εγωιστικά και σκληρά.
   Εφόσον λοιπόν υπάρχουν στην ψυχή μας τέτοια επιθέματα και την παραμορφώνουν, πώς μπορούμε να είμαστε διαφανείς και διαυγείς και πεντακάθαροι στις εκδηλώσεις της αγάπης μας, αν προβαίνουμε και όσες φορές προβαίνουμε σε τέτοιες; Αν είμαστε γυαλιά μαυρισμένα από τα πάθη μας, πώς να διαπεράσουν οι φωτεινές ακτίνες της καρδιάς για να φωτίσουν άλλες καρδιές και πώς να εκπεμφθεί η θερμότητα που θα τις θερμάνει; Πώς μπορεί με άλλα λόγια να είναι αγνή και γνήσια η αγάπη μας, όταν έχουμε ένα τέτοιο καταλερωμένο εσωτερικό;
   Αυτές οι διαπιστώσεις επιβάλλουν να προσέχουμε αδιάκοπα τα εξής σημεία:
   την αγνότητα της καρδιάς,
   την αδελφική αγάπη,
   τη φιλία, και τέλος
   τη θεϊκή αγάπη.
   Όλα αυτά είναι πολύ συνδεδεμένα μεταξύ τους, και μάλιστα πολύ περισσότερο από ό, τι φανταζόμαστε. Ως ψυχές, που νιώθετε να έχει αντηχήσει μέσα σας η κλήση να ακολουθήσετε τον Κύριο, προ πάντων οι νέες στην ηλικία, θα καταλάβετε καλά, ότι το αληθινό πρόβλημα για μια ψυχή, που δίνεται ολοκληρωτικά στον Κύριο, είναι ασφαλώς το πρόβλημα της αγνής αγάπης, χάριν της οποίας διακινδυνεύουμε την ίδια τη ζωή μας προσφέροντάς την ως «θυσίαν ζώσαν, αγίαν, ευάρεστον τω Θεώ, την λογικήν λατρείαν ημών».
   Για τις νέες ψυχές ανάμεσά σας είναι φανερό πως «κατ’ άνθρωπον» υπάρχουν πολύ μακρότερες προοπτικές από αυτές, που υπάρχουν για όσες έχουν προχωρημένη πια ηλικία. Και για μερικές μερικές από τις πολύ μεγάλες, ελάχιστες ακόμη απομένουν οι προοπτικές και τα περιθώρια χρόνου για κάτι πολύ σπουδαίο.
 Οι νέες ψυχές φλογίζονται, το διαισθάνεται κανένας αυτό, από τη λαχτάρα να δώσουν όλης τους την ύπαρξη θυσία στο βωμό της θείας και ανθρώπινης αγάπης.
Όμως η πείρα δείχνει πως τα χρόνια γρήγορα περνούν. Ο ενθουσιασμός πέφτει σιγά σιγά και ανεπαίσθητα, τα πόδια αρχίζουν να βαραίνουν στην πορεία και η φθορά αρχίζει να γίνεται πιο έκδηλη και χειροπιαστή. Και γεννιέται το ερώτημα˙ τι θα απομείνει λοιπόν από την αγάπη των τωρινών είκοσι και εικοσιπέντε και εικοσιοχτώ χρόνων ύστερα από κάμποσα χρόνια;
Τι θα απομείνει από τη φλόγα, που φαίνεται να κατατρώει την ψυχή στο τέλος της γήινης πορείας της; Θα έχει μεγαλώσει μαζί με την ψυχή η αγάπη ή θα υποστεί μια εγωιστική σκλήρυνση, όπως το κυκλοφορικό παράρτημα της βιολογικής καρδιάς;
Θα μπορούν να υπολογίζουν στον πλούτο των συναισθημάτων τους, όπως τώρα, ή οι θύελλες και οι επαναστάσεις της σάρκας και της καρδιάς θα σαρώσουν κάθε τι στο ξέσπασμά τους και θα εξαφανίσουν ό, τι ευγενικό μέσα τους; Θα παραμείνουν πιστές στο πρώτο τους όνειρο και θα μεταμορφωθούν σύμφωνα με αυτό ή θα σβήσει σιγά σιγά η φλόγα, για να απλωθεί η παγωνιά του θανάτου στην ψυχή;
Θα κατασιγάσουν και θα μεταμορφωθούν κατά Χριστόν τα πάθη ή θα κυριαρχήσουν τελικά αυτά και η ψυχή θα «παρασυμβληθή τοις κτήνεσι τοις ανοήτοις» βόσκοντας γη αντί να τρέφεται με το μάννα της αγάπης του ουρανού; Θα μπορέσουν να παραμείνουν στη γενναιοφροσύνη, που αγνοεί τον εαυτό της, ή θα υποκύψει στη δύναμη των οποιωνδήποτε κρίσεων ηλικίας και αυξήσεως, δυσκολιών εσωτερικών και εξωτερικών;
Θα συνεχίσουν την πορεία τους προς τον ουρανό παρά ταύτα ή θα τις γοητεύσει κάποιο τραγούδι σειρήνων και θα σταματήσουν καταμεσίς της πορείας τους, γιατί θα έχουν δελεαστεί από τα εφήμερα αγαθά και τις ηδονές του παρόντος; Θα εξακολουθεί να τις ενθουσιάζει η αγνή αγγελική αγάπη ή θα ξεπέσει αυτή σε σαρκικότητα και χοϊκότητα, που μαραίνει και τα πιο ωραία όνειρα και ιδανικά;

Αρχιμανδρίτη Ευσέβιου Βίττη

Εμείς και η αγάπη μας

Εκδόσεις Μονής Οσίου Γρηγορίου

Άγιον Όρος 2012

(σελ. 47-64)

Επιμέλεια και μεταφορά στο Διαδίκτυο  Αναβάσεις

Διαβάστε περισσότερα αποσπάσματα πατώντας   Εμείς και η αγάπη μας

 http://anavaseis.blogspot.gr/2013/01/blog-post_8493.html

Για την αγάπη από γράμμα σε πρόσωπα μοναχών. Αρχιμανδρίτη Ευσέβιου Βίττη. Μέρος Γ'

Για την αγάπη από γράμμα σε πρόσωπα μοναχών

 Μέρος Γ'

  Υπάρχει ίσως η όχι σωστή αντίληψη, ότι δήθεν ο μοναχός αγαπάει μόνο εσωτερικά με τρόπο που δε φαίνεται εξωτερικά. Αυτό όμως δεν ανταποκρίνεται στα πράγματα. Η αγάπη του μοναχού, που υπάρχει μέσα του, όπως και κάθε άλλη αγάπη, πρέπει να εκδηλώνεται και εξωτερικά.
Είναι όρος απαραίτητος αυτός για να είναι η αγάπη αγάπη. Χωρίς την εξωτερίκευση αυτή, εκτός αν τα πράγματα δεν την επιτρέπουν σε συγκεκριμένες πράξεις, θα ήταν η αγάπη μας είτε φαντασίωση είτε υποκρισία είτε καθαρή αυταπάτη.
Μόνο που η αγάπη του μοναχού ως πράξη είναι πιο διακριτική, πιο ανάλαφρη, πιο αθόρυβη, κρυμμένη μέσα σε μια καθημερινότητα και πεζότητα, κρυμμένη σε μια πράξη υπακοής ή μια έκχυση θερμών δακρύων μέσα σε ολονύχτια προσευχή για κάποια ή κάποιες ψυχές, για ολόκληρο τον κόσμο, ή σε κάποια ταπεινά διακονήματα, που κανένας ίσως δεν δίνει σ’ αυτά σημασία.
   Πάντως είτε έτσι είτε αλλιώς η αγάπη πρέπει να εκδηλωθεί με συγκεκριμένους τρόπους προς τα έξω. Και θα ιδούμε πιο κάτω πως πολλά εμπόδια δεν επιτρέπουν να αγαπήσουμε τους άλλους σαν αδέρφια μας, σαν άλλους «εαυτούς».

Και αυτό σημαίνει πως η απόκτηση αγάπης δεν είναι εύκολη δουλειά, ούτε πετυχαίνεται στα γρήγορα, σαν ένα μανιτάρι που μεγαλώνει μέσα σε μια νύχτα.
Θα χρειαστεί κόπος και μόχθος πολύς και χρόνος αντίστοιχος, προκειμένου να πετύχουμε να κάνουμε την αγάπη μόνιμη κατάσταση των ψυχών μας, ώστε να ακτινοβολεί γύρω της ως συνεχής πράξη, όπως ακτινοβολεί ένα σώμα που έχει πυρακτωθεί ως τα έγκατά του.
   Μέσα στα βάθη της ψυχής μας βρίσκονται όγκοι καθόλου ευκαταφρόνητοι φιλαυτίας και υπερηφάνειας, και δύσκολα αναγνωρίζουμε πως δεν ξέρουμε ή δεν μπορούμε να αγαπήσουμε σωστά.
Ακριβώς, γιατί τέτοιο είναι το εσωτερικό μας, πέφτουμε εύκολα στην κατάκριση των άλλων, μάλιστα κατακρίνοντάς τους για έλλειψη αγάπης! Και όχι σπάνια δίνουμε στην κατάκριση ένα «ευπρεπές» όνομα, για να καλύψουμε την ασχήμια της.
Και έτσι άνετα παρακολουθούμε τους άλλους με κάποια χαιρεκακία, όταν είναι στις κακές τους, νιώθοντας μια αφύσικη ικανοποίηση καθώς πέφτουν σε λάθη, που κι εμείς πέσαμε σ’ αυτά, ή θεωρώντας τους κατώτερους από μας, αν τυχόν δεν πέσαμε όπως αυτοί.
   Όλα αυτά και ό, τι συναφές με αυτά πρέπει να τα ανακαλύψουμε, όσο κι αν κρύβονται επιμελώς μέσα μας, και, αφού τα ανακαλύψουμε, να τα αναγνωρίσουμε ως στοιχεία της «παλαιότητός» μας, ως στοιχεία εγωιστικότητος και αυτοφιλίας, που δύσκολα τα απαρνούμαστε. Όμως πρέπει να τα απαρνηθούμε, αν θέλουμε να καθαριστεί το έδαφος της ψυχής μας, προκειμένου να ανθοφορήσει σ’ αυτήν η αγάπη.
Πώς όμως θα ανακαλύψουμε όλα αυτά τα στοιχεία; Δεν είναι τόσο δύσκολο το εγχείρημα, όσο κι αν φαίνεται τέτοιο. Αν π.χ. προσέξουμε λίγο περισσότερο και επιμελέστερα τον εαυτό μας, θα ανακαλύψουμε πόσο εύκολα δε θέλουμε να μας ενοχλούν οι άλλοι, πόσο δεν επιθυμούμε να «χαλάσουμε τη ζαχαρένια μας» στο χρόνο που τον θεωρούμε εντελώς δικό μας.
 Δε μας ευχαριστεί να κουραζόμαστε για τους άλλους, αν μάλιστα συμβαίνει να μην είναι ευχάριστοι τύποι.
Δεν νιώθουμε πρόθυμοι να αφουγκραστούμε τον πόνο τους και τις δυσκολίες τους. Συγκεντρωμένοι στα δικά μας μικρά ή μεγάλα προβλήματα, απορροφημένοι από τις δικές μας δυσκολίες, γινόμαστε σιγά σιγά αναίσθητοι έναντι των άλλων, αδιάφοροι, σκληροί και τελικά ανάπηροι κατά κάποιο τρόπο στο ζήτημα αυτό.

Αρχιμανδρίτη Ευσέβιου Βίττη

Εμείς και η αγάπη μας

Εκδόσεις Μονής Οσίου Γρηγορίου

Άγιον Όρος 2012

(σελ. 47-64)

Επιμέλεια και μεταφορά στο Διαδίκτυο  Αναβάσεις

Διαβάστε περισσότερα αποσπάσματα πατώντας   Εμείς και η αγάπη μας

 http://anavaseis.blogspot.gr/2013/01/blog-post_4583.html