ΠΡΟΣΚΛΗΤΗΡΙΟ

ΑΝΑΣΤΑΣΙΟΣ ΚΑΝΤΑΡΑΚΙΑΣ

Σκιάθος

Ποτέ δεν περίμενα μάνα Ελλάδα
να γνωρίσω
τα βουνά, τα μονοπάτια σου
από το προσκλητήριο ενός νεκρού.
Μα χρόνια τώρα από των προγόνων
το αίμα το θεϊκό
που ξεκινά από τα βουνά
και χύνεται σε κάμπους και χωριά
και σαν ποτάμι χύνεται μες την αγκαλιά
της θάλασσας
και του πελάγου καταλήγει
σηκώνοντας κύματα θεριά
και των εχθρών τα ξένα ήθη πνίγει.
Αναθαρρεύω
αν και παράξενο το κάλεσμα.
Νεκρός ο Κωνσταντίνος.
Πόσες φορές νεκρός μα πάντα ζεί
και πάντα περιμένει κάτω απο την
Αγιά Σοφιά.
Νεκρή, πόσες φορές σου έκαναν
μνημόσυνο οι εχθροί σου.
Μα εσύ εδώ και πάλι ζωντανή
να περπατάς αγέρωχη χέρι με χέρι
με τον αγαπημένο-Αναστημένο
και στον κόρφο σου
να έχεις τον Σταυρό
δώρο πολύτιμο όσο και τιμημένο.
Είναι το αίμα που κυλά αυτό που έχει ποτίσει
τα χώματά σου και ιερά τα έχει
καταστήσει.
Βουβό το κλάμα σαν θωρώ
τον γαλανό Σταυρό σου
να κυματίζει στου ανέμου την δροσερή πνοή
να χαίρομαι που μ’ αγαπάς μ’ έχεις όλο
δικό σου
κι άς είμαστε μανούλα μου
και οι δυό μας μοναχοί.

http://www.enromiosini.gr/arthrografia/%CF%80%CF%81%CE%BF%CF%83%CE%BA%CE%BB%CE%B7%CF%84%CE%B7%CF%81%CE%B9%CE%BF/

Τό ὑπερευλογημένον ἐκεῖνον Σάββατον. Βασιλείου Χαραλάμπους

Τό ὑπερευλογημένον ἐκεῖνον Σάββατον

Βασιλείου Χαραλάμπους

 Κεκλεισμένη ἡ Ἁγία Πόρτα
δεδιωγμένος ὁ γέρων Πατριάρχης  Σωφρόνιος
ὁμοῦ μετά τῆς τῶν Ὀρθοδόξων ὁμηγύρεως
δεδιωγμένοι ἀπό Ἀρμενίων ἀλλοδόξων
ἀπό τόν Πανίερον τοῦτον Ναόν
ἐν ἔτει  ἀπό τῆς τοῦ Χριστοῦ Γεννήσεως
χίλια πεντακόσια τεσσαράκοντα ἐννέα.
Τοῦ Πατριάρχου  αἱ λαμπάδες ἐσβεσμένες
οἱ  κώδωνες σιωπηλοί
ἐσβεσμένα καί τά κηρία
τά σήμαντρα ἄηχα
ἡ νύξ μακρά.

Ὁ γέρων Πατριάρχης γονυπετής
τήν ἀρχαίαν ἀφίησι ἱκεσίαν
ἀγωνίας ἀρρήτου
πρός τόν ὄντα Φῶς μέγα
τόν Κύριον τῆς Δόξης.

Αἴφνης ὁ κίων ἐν τῇ Αὐλῇ τῇ Ἁγία ἐσχίσθη
τό Ἅγιον Φῶς ἔλαμψεν
ἡ νύξ φωταυγής γέγονεν
ἀλαλαγμοί χαρᾶς οὐρανίου.

Αὔτη ἡ φωτοφάνεια
τήν θεοφάνειαν εἰκονίζει.*

Τό Ἅγιον Φῶς τάς λαμπάδας τοῦ Πατριάρχου ἀνάπτει
ὁμοῦ καί τοῦ λαοῦ τά κηρία
οἱ μακράν τοῦ ὀλβίου τάφου
ἐγγύς γεγόνασιν

καί οἱ  ἐγγύς μακράν.

Καί ὁ τῆς Ἄγαρ υἱός φρουρῶν
ἄλλοις ὀφθαλμοῖς ὁρᾶ τά γενόμενα
τῆς ἀληθείας τήν πίστην ὁμολογεῖ
δι’ αἵματος μαρτυρίου τήν ἀπιστίαν καταργεῖ
υἱός φωτός γενόμενος.

Ψάλλει ὁ Πατριάρχης

ἀντιφωνά ὁ τῆς χάριτος Ἰσραήλ

οἱ  κώδωνες ἰσοκρατοῦσιν

τά σήμαντρα τήν ἀνεκλάλητον χαράν

ἄλλῳ τρόπῳ λαλοῦσιν.

Τό ὑπερευλογημένον ἐκεῖνον Σάββατον

οὐρανία βαθμίς γέγονεν.

* Ἀπό τήν προσευχήν πού ἀναπέμπει ὁ Πατριάρχης Ἰεροσολύμων γιά τό Ἅγιον  Φῶς «φωτοφάνειαν ποιούμεθα, σοῦ  τήν πρός ἡμάς συμπαθῶς γενομένην θεοφάνειαν εἰκονίζοντες».

 http://anavaseis.blogspot.gr/2013/05/blog-post_622.html

Στη μνήμη σου. (Αφιερωμένο στην μνήμη του μακαριστού Μητροπολίτου Αργολίδος Ιακώβου)

Στη Μνήμη σου. (Αφιερωμένο στην μνήμη του μακαριστού Μητροπολίτου Αργολίδος Ιακώβου)

Γιορτή του Ευαγγελισμού

Του Αρχαγγέλου τη μέρα

Σε κάλεσε κοντά στον Γιό της

Η Πάντων Πλατυτέρα.

***

Κουράστηκες δεσπότη μου

απ’ της ζωής τα έργα

ο Κύριος σε κάλεσε αυτή την Άγια μέρα.

***

28 χρόνια ολόκληρα σε είχαμε κοντά μας

στον ουρανό πρεσβευτή μας τώρα

 θα  σ’έχουμε

Άγιε Γέροντά μας.

***

Ήταν ο λόγος σου βροντή

κρυστάλλινη η ζωή σου

πεντακάθαρα τα χέρια σου

ως αστραπή η ζωή σου.

***

Ωφέλησες κόσμο πολύ

με την αγία βιοτή σου,

αδιάλειπτη ήταν η προσευχή

μέσα εις την Μονήν σου.

***

Αγάπησες, πικράθηκες και χάρηκες μαζί μας

όμως στην καρδιά μας θα σ΄ έχουμε

Άγιε πρεσβευτή μας.

***

Του Αγίου που αγάπησες

πολύ εις την ζωή σου

τα λείψανά του επροσπάθησες

και επανέφερες στην Μητρόπολή σου.

Σκέπε και φύλαττε Δέσποτα

για πάντα τα παιδιά σου

που πήραν την Ιερωσύνη απ’τα χέρια Σου

ν ’ακολουθούν το παράδειγμά Σου.

   ***

Την Αργολίδα που αγάπησες

προστάτευσέ τη πάλι,

με την πρεσβεία σου στον Άγιο Θεό

 ποιμενάρχη καλό να έχει πάλι.

***

Στα δικά σου τα χνάρια να βαδίσει,

ο νέος ποιμενάρχης

με ασκητικότητα, αγάπη πολύ

να μας οδηγήσει πάλι.

***

Ο Άγιος που αγάπησες

Να φέρει διάδοχό σου

Αυτόν που επεθύμησες

Να’ ναι αντάξιός σου.

 

 http://anavaseis.blogspot.gr/2013/04/blog-post_3506.html

Μετά δε το κρουσθήναι το τάλαντον. Βασίλη Χαραλάμπους

θήναι το τάλαντον

Βασίλη Χαραλάμπους

Στου Πενταδάκτυλου το βουνοπλάγι

καταμεσίς στο Συγχαρί και το Βουνό

ο ερειπωμένος καημός μας

τ’ ανείπωτου εκείνου χαλασμού

το μοναστήρι της Παναγιάς της Αψινθιώτισσας

κι ολοτρίγυρα αψινθιές και πεύκα

κυπαρίσσια, λιόδενδρα και χαρουπιές.

Κι ανεβαίνοντας το βουνοκόρφι της Αφεντρούσας

ανάμεσα σ’ αψινθιές κι αγριολούλουδα

η σπηλιά της Παναγιάς

ασκητήριον παλαιόν

«μοναστών καταφυγή».

Η αψίδα στην Τράπεζα αποζητά

το κάλλος το βυζαντινόν

από τις παμπάλαιες τοιχογραφίες.

Μαδημένα φωνήεντα του πόνου

από κείνο τον ατέρμονο ανασασμό

το παρακάλι στης Ψηθίας την Πάναγνο Κόρη.

Μετά δε το κρουσθήναι το τάλαντον

στη των Αψινθίων Μονή

τανάπαλιν θα’ πιστρέψουμε

τον μήνα τον Αλωνιστή

όσο κι αν τ’ άδικο ετούτο

παντοτινό φαντάζει.

(Από την ποιητική Συλλογή «Ασπελία»)

 http://anavaseis.blogspot.gr/2012/08/blog-post_8630.html