Ὁ Θεῖος Ἔρως. Ἀρχ. Ἀρσένιος Κατερέλος

Ὁ Θεῖος Ἔρως

Ἑσπερινή ὁμιλία Ἀρχ. Ἀρσενίου Κατερέλου, ἡγουμένου Ἱ. Μονῆς Ἁγίου Νικολάου Δίβρης Φθιώτιδος, σέ χαιρετισμούς τῆς Παναγίας στήν Ἱερά Μονή  στίς 23-03-2012.

Ἐκ τοῦ Γεροντικοῦ του Ἀββᾶ Ἰωσήφ. Δέν ὑπάρχει χριστιανική ἠθική ἀλλά ἀκόρεστος κορεσμός
– Λόγοι καί γεγονότα μέ τούς Ἄγ. Σεραφείμ Σάρωφ
– π. Παΐσιο καί π. Δωρόθεο νεοσκητιώτη



Για να κατεβάσετε και να αποθηκεύσετε την ομιλία σε mp3 πατήστε ΕΔΩ (δεξί κλίκ αποθήκευση ως, ή αποθήκευση δεσμού ως)
Ἀρχείο  Ἀναβάσεων 

 

http://anavaseis.blogspot.gr/2013/08/blog-post_368.html 

ΚΛΗΡΟΝΟΜΙΚΟΤΗΤΑ. ΠΕΡΙΒΑΛΛΟΝ. ΕΛΕΥΘΕΡΙΑ. ΚΑΙ Η ΧΑΡΙΣ ΤΟΥ ΘΕΟΥ*

Ἀρχιμ. Νικοδήμου Κανσίζογλου

Ἱεροκήρυκος Ἱ. Μητροπόλεως

Ἐδέσσης, Πέλλης καὶ Ἀλμωπίας

Α. ΚΛΗΡΟΝΟΜΙΚΟΤΗΤΑ.

α. Ἀσκεῖ ἐπάνω σὲ ὅλους μας μία δυνατὴ γοητεία ἡ σκέψη πὼς εἴμαστε ἐλεύθεροι ἤ πὼς ἀγωνιζόμαστε νὰ κάνουμε τὸ πᾶν γιὰ νὰ εἴμαστε ἐλεύθεροι. Ἄν, ὅμως, σκεφθοῦμε κάπως βαθύτερα, θὰ δοῦμε πὼς ἀπὸ τὴ γέννησή μας ἀκόμη, ἀλλὰ καὶ κατὰ τὴν ἀμέσως ἀρχομένη ψυχοσωματική μας ἐξέλιξη φέρουμε ἀκουσίως ἕνα πλῆθος ἀπὸ γενετικὲς καταβολὲς πού μᾶς προσδιορίζουν καὶ μᾶς περιορίζουν λίγο ἤ πολύ. Τὸ πρῶτο πράγμα ποὺ κληρονομοῦμε, κατὰ ἀδήριτο καὶ καθοριστικὸ νόμο τῆς φύσεως, εἶναι οἱ καρποί, τὰ ἀποτελέσματα τοῦ λεγόμενου προπαταρικοῦ ἁμαρτήματος   δηλαδὴ ἡ ἀρρωστημένη ἀνθρώπινη φύση καὶ οἱ καρποὶ αὐτῆς τῆς ἀσθένειας. Ἐπίσης, κληρονομοῦμε καὶ ἄλλα πάθη καὶ ροπὲς μὲ ἀδιάβλητο χαρακτήρα, ὅπως εἶναι τὰ διάφορα ἔνστικτα αὐτοσυντηρήσεως, ἡ ἐρωτικὴ ἐπιθυμία κ.ἄ. Γιὰ παράδειγμα, νὰ ἀναφέρουμε αὐτὸ ποὺ λέει ὁ ἅγ. Γρηγόριος ὁ Παλαμᾶς, πὼς τὶς σαρκικὲς κινήσεις καὶ ροπὲς μποροῦμε νὰ τὶς διακρίνουμε στὰ παιδιὰ «ὑπομαζίοις ἔτι οὔσι», δηλ. ὅταν ἀκόμη θηλάζουν. Τὶς φροϋδικὲς   ἀνακαλύψεις  οἱ ἅγιοι τὶς εἶχαν ἐντοπίσει καὶ γνωρίσει ἀπὸ πολὺ παλαιότερα.
β. Προσοχὴ ὅμως! Δὲν κληρονομοῦμε ἐπ᾽ οὐδενὶ κάποια ἐνοχή. Κληρονομοῦμε τὸ ἀσθενὲς σῶμα τοῦ Ἀδάμ, ὄχι ὅμως καὶ τὴν ἐνοχή του. Φέρουμε μόνον τὴν ἀσθένεια τῆς φύσεως ἀφοῦ ἡ φύση μας προέρχεται ἀπὸ τὴ φύση τῶν γεννητόρων μας.  Καὶ γενικὰ ἰσχύει τὸ ὅτι δὲν μπορεῖ ἄλλος νὰ ἁμαρτάνει καὶ ἄλλος νὰ πληρώνει. Καὶ γιὰ τὸ λόγο αὐτὸ τὸ φερόμενον ὡς ἀξίωμα: «Ἁμαρτίαι γονέων παιδεύουσι τέκνα» πρέπει νὰ τὸ κατανοοῦμε μὲ αὐτὴν τὴν προοπτική. Τὰ παιδιὰ παιδεύονται ὄχι διότι πληρώνουν τὶς ἁμαρτίες τῶν γονέων τους, ἀλλὰ διότι οἱ καρποὶ τῆς ἀσθενείας ἤ τῆς ἁμαρτίας τῶν γονέων κληρονομοῦνται ἀπὸ τὰ παιδιὰ διὰ τῆς φύσεως ἤ τῆς ἕξεως (συνηθείας).
γ. Διὰ τῆς ἕξεως δηλαδὴ τῆς συνήθειας ἀποκτοῦμε ἰδιώματα λόγῳ τοῦ τρόπου ζωῆς τῶν γονέων ( καὶ γενικά τοῦ περιβάλλοντος) ποὺ ἐπιδρᾶ ἰσχυρῶς ἐπάνω μας. Ἡ ἐπίδραση αὐτὴ εἶναι τόσο καταλυτικὴ ποὺ στὴν Ἁγία Γραφὴ ἀποδίδεται μὲ τὴν ἑξῆς παρομοίωση: «Εἰ ἀλλάξεται Αἰθίοψ τὸ δέρμα αὐτοῦ καὶ πάρδαλις τὰ ποικίλματα αὐτῆς, καὶ ὑμεῖς δυνήσεσθε εὖ ποιῆσαι μεμαθηκότες τὰ κακά» (Ἰερεμ. ιγ, 23). Ἡ ἐπίδραση τοῦ περιβάλλοντος (μεμαθηκότες) μπορεῖ νὰ ἀποβεῖ τόσο ἰσχυρὴ ὅσο καὶ τῆς φύσεως. Εἶναι αὐτὸ ποὺ λέει ὁ  Μ. Βασίλειος, ὅτι τὰ πάθη μέσα μας ἀποκτοῦν δύναμη δευτέρας φύσεως δηλ.  μᾶς γίνονται σὰν δεύτερη φύση. Ὁ Ἀρχιμ. Σωφρόνιος Σαχάρωφ λέει πὼς οἱ γονεῖς γεννοῦν τέκνα ἀναλόγως μὲ τὸν αὐτοπροσδιορισμό τους, ἐὰν δηλ. εἶναι μόνον σάρκες, θὰ γεννοῦν τέκνα μόνον κατὰ σάρκα, ἂν ζοῦν κατὰ τὸ Πνεῦμα τοῦ Θεοῦ, θὰ γεννοῦν παιδιὰ μὲ τὸ Πνεῦμα Θεοῦ. Τονίζει πώς, ἐπειδὴ οἱ γονεῖς τῆς ἐποχῆς μας ἔχασαν τὴν ὑψηλὴ συνείδηση τῆς ἀποστολῆς τους, «ἄρχισαν νὰ γεννοῦν προπαντὸς κατὰ σάρκα». Γι ᾽ αὐτὸ τὸ λόγο «τὰ παιδιά μας ἔγιναν ἀνίκανα γιὰ τὴν πίστη». Ἐμεῖς μὲ ἀβασάνιστη εὐκολία ἐντοπίζουμε τὴν αἰτία τῆς σημερινῆς γενικῆς ἀπιστίας καὶ ἀποστασίας πάντοτε σὲ σκοτεινὲς δυνάμεις   καὶ σὲ ἄθεα συστήματα. Ἴσως, ὅμως, θὰ ἔπρεπε ὀρθότερα νὰ ἐξηγήσουμε τὴν κατάσταση μὲ τὸ πρίσμα τῆς παραπάνω σκέψεως τοῦ Ἀρχιμ. Σωφρονίου. Δημιουργήσαμε σαρκικὸ περιβάλλον καὶ τρόπο ζωῆς. Γίναμε σάρκες καὶ γεννοῦμε σάρκες.

Β. ΠΕΡΙΒΑΛΛΟΝ.

α. Ὁ Μέγας Βασίλειος ἐξηγεῖ τὴν κατάσταση κάποιου ποὺ ἁμαρτάνει πέφτοντας στὴν ἀνηθικότητα μὲ τὴν ἑξῆς θέση: «πονηροῖς ἤθεσι τὸ ἐξ ἀρχῆς ἐντεθραμμένος· καὶ γὰρ ὑπὸ γονέων ἀσελγῶν εἰς τὸν βίον παρήχθη, καὶ συνανεστράφη τῇ περὶ τὰ φαῦλα συνηθεῖᾳ, μέθαις καὶ κώμοις καὶ αἰσχροῖς διηγήμασιν» (Εἰς τὸν Ζ Ψαλμόν, Ε.Π.Ε. 5, 54). Τὸ πρῶτο ποὺ γεννᾶ μέσα μας ἔντονες ἀρνητικὲς ροπὲς εἶναι, ὅταν γεννιόμαστε ἀπὸ ἀσελγῶν γονέων καὶ στὴ συνέχεια,  ὅταν μεγαλώνουμε ἀρρωστημένα, τὰ περὶ τὰ φαῦλα συνηθεῖᾳ   δηλ. μὲ φαῦλες συνήθειες.
β. Τὴν ἰδιοσυγκρασία μας, λοιπόν, δηλ. τὸν ἰδιαίτερο τρόπο μὲ τὸν ὁποῖο ἐκδηλώνει ὁ καθένας μας τὸν ψυχικό του κόσμο, ἐκτὸς ἀπὸ τὴν κληρονομικότητα, γιὰ τὴν ὁποία ἔγινε λόγος παραπάνω, βασικὰ τὴν διαμορφώνουν ὡς δεδομένα τοῦ περιβάλλοντος: πρῶτον ἡ οἰκογένεια, ἀφοῦ ὅλοι ἀντιλαμβανόμαστε τὶς οἰκογενειακὲς ἐπιρροὲς στὸν ψυχισμό μας. Δεύτερον ἡ κοινωνία, μία καὶ σὲ εὐρύτερο ἐπίπεδο τὰ ἴδια ἰσχύουν καὶ γιὰ τὴν κοινωνία ὅπου ἐξελισσόμαστε. Τρίτον ἡ παιδεία καὶ ἡ ἐκπαίδευση: ποὺ   παίζουν παρὰ πολὺ σημαντικὸ ρόλο στὴ διαμόρφωσή μας. Τέταρτον ἡ ἐθνικότητα δηλ.  ἡ ἐθνική, πολιτιστική, καὶ θρησκευτικὴ παράδοση μέσα στὴν ὁποία κινούμαστε. Τέλος, ἀκόμη καὶ ἡ φυσιολογία καὶ μετεωρολογία ἐπηρεάζουν τὸν ψυχισμό μας δηλ. τὰ  ἄγρια, ψυχρά, θερμὰ κλίματα κ.ο.κ.
γ. Οἱ παραπάνω παράγοντες, καὶ πολλοὶ ἄλλοι δευτερεύοντες, δημιουργοῦν διάφορα περικαλύμματα ποὺ ἐπενδύουν τὸν πυρήνα τῆς προσωπικότητος τοῦ καθενός μας, τὸν κατ᾽ εἰκόνα τοῦ Θεοῦ πλασθέντα ἄνθρωπο, καὶ ἄλλοτε τὸν παραμορφώνουν οἰκτρὰ ἐνῷ ἄλλοτε τοῦ χαρίζουν μία ἰδιαίτερη καὶ ἀνεπανάληπτη ὀμορφιά. Ὅλοι εἴμαστε εἰκόνες τῆς ἀρρήτου δόξης τοῦ Θεοῦ (αὐτὸς εἶναι ὁ πυρήνας μας), «εἰ καὶ στίγματα φέρομεν πταισμάτων», ἂν καὶ φέρουμε πάνω μας ρυπαρὲς ἐπενδύσεις τῆς φθορᾶς καὶ τῶν παθῶν. Ἄν, βεβαίως, μὲ καλὲς γενετικὲς καταβολὲς καὶ ἐπιρροὲς τοῦ περιβάλλοντος βοηθηθοῦμε, δημιουργοῦμε καλύτερες προϋποθέσεις «ἵνα τὸ φθαρτὸν τοῦτο ἐνδύσηται ἀφθαρσίαν καὶ τὸ θνητὸν τοῦτο ἐνδύσηται ἀθανασίαν» ἀσφαλῶς κατὰ τὴν μετὰ τὴν κρίση δωρεὰ τοῦ Θεοῦ.

Γ. ΕΛΕΥΘΕΡΙΑ ΚΑΙ Η ΧΑΡΙΣ ΤΟΥ ΘΕΟΥ.

α. Ἡ ἐκτίμηση τῶν παραγόντων ποὺ διαμορφώνουν τὸ πρόσωπό μας, τὴν προσωπικότητά μας, ὅπως συνήθως λέμε,  γίνεται μὲ διαφορετικὸ τρόπο ἀπό: ἀνθρωπολόγους, φιλοσόφους, ψυχολόγους, θεολόγους κλπ. Ἔτσι ἔχουμε μονομέρειες καὶ ἀπολυτοποιήσεις. Κάποιοι ὑποστηρίζουν τὴν ἀποκλειστικὴ ἐπίδραση τοῦ περιβάλλοντος στὸν ἄνθρωπο καὶ παραθεωροῦν τὴ σπουδαιότητα τῶν γενετικῶν καταβολῶν καὶ τῆς ἐλευθερίας τοῦ ἀνθρώπου. Ἄλλοι θεωροῦν προσδιοριστικὲς μονάχα τὶς κληρονομικὲς καταβολὲς καὶ λησμονοῦν τὶς ἐπιδράσεις τοῦ περιβάλλοντος καὶ τὴν ἐλεύθερη διάθεση τοῦ ἀνθρώπου. Καὶ ἄλλοι, τέλος,  νομίζουν πὼς ἡ ἐλεύθερη ἐπιλογὴ τοῦ ἀνθρώπου εἶναι τὸ πᾶν, ποὺ ἐκμηδενίζει τὴν κληρονομικότητα καὶ τὸ περιβάλλον. Ἡ ἀλήθεια, ὅμως, βρίσκεται μᾶλλον στὸ συνδυασμὸ τῶν τριῶν αὐτῶν παραγόντων.
β. «Καὶ ἔτι καθ’ ὑπερβολὴν ὁδὸν ὑμῖν δείκνυμι»: Θὰ πρέπει μὲ ὥριμη χρήση τῆς ἐλευθερίας μας νὰ προσκαλέσουμε τὴ Χάρη τοῦ Θεοῦ γιὰ νὰ θεραπεύσει τὶς ἀρνητικὲς κληρονομικὲς – γενετικὲς καταβολὲς καὶ τὶς κακὲς ἐπιρροὲς τοῦ περιβάλλοντος καὶ νὰ φωτίσει τὸ βάθος τῆς ὑπάρξεώς μας μὲ τὸ φῶς τῆς Θεογνωσίας. Ἔτσι θὰ ἀνακαινισθοῦμε. Λέει ὁ μακαριστὸς Γέρων Παΐσιος:  «Ὁ κάθε ἄνθρωπος ἔχει κληρονομικὲς καταβολὲς καλὲς καὶ κακές. Πρέπει νὰ ἀγωνισθεῖ νὰ ἀπαλλαγεῖ ἀπὸ τὰ ἐλαττώματά του καὶ νὰ καλλιεργήσει τὰ καλὰ ποὺ ἔχει, γιὰ νὰ γίνει μία ἀληθινή, χαριτωμένη εἰκόνα τοῦ Θεοῦ…Οἱ κακὲς κληρονομικὲς καταβολὲς δὲν εἶναι ἐμπόδιο γιὰ τὴν πνευματικὴ πρόοδο. Γιατί, ὅταν ἀγωνίζεται κανείς, ἔστω καὶ λίγο ἀλλὰ μὲ πολὺ φιλότιμο, τότε κινεῖται στὸν πνευματικὸ χῶρο, στὸ θαῦμα, καὶ ὅλα τὰ ἄσχημα καὶ κληρονομικὰ τὰ διαλύει ἡ Χάρις τοῦ Θεοῦ».
γ. Ἕνας μύθος τῆς Ἀνατολῆς λέει πὼς κάποτε ἕνας σκορπιὸς ἤθελε νὰ περάσει στὴν ἀπέναντι ὄχθη ἑνὸς ποταμοῦ. Βρῆκε ἕνα βάτραχο καὶ τοῦ ζήτησε νὰ τὸν περάσει ἀπέναντι πάνω στὴν πλάτη του. Ὁ βάτραχος ἀρνήθηκε δικαιολογούμενος πὼς φοβόταν μήπως ὁ σκορπιὸς τὸν τσιμπήσει καθὼς θὰ τὸν κουβαλοῦσε στὴν πλάτη του. Ὁ σκορπιὸς ἀντέτεινε πὼς ἀποκλείεται νὰ τὸ κάνει αὐτό, διότι ἔτσι θὰ πνίγονταν καὶ οἱ δυὸ μαζί. Πείσθηκε ὁ βάτραχος. Στὴ μέση, ὅμως, τοῦ ποταμοῦ ὁ σκορπιὸς τὸν τσίμπησε. Προτοῦ πεθάνουν μαζί, ὁ ἕνας ἀπὸ τὸ τσίμπημα καὶ ὁ ἄλλος ἀπὸ πνιγμό, ὁ βάτραχος ρώτησε τὸν σκορπιό: «μὰ γιατὶ τὸ ἔκανες αὐτό;» Καὶ ὁ σκορπιὸς ἀπάντησε: «δὲν μποροῦσα νὰ κάνω ἀλλιῶς, διότι εἶμαι σκορπιός». Πολλοὶ ἀπό ἐμᾶς εἴμαστε σκορπιοί, εἴτε γιατί γεννηθήκαμε σκορπιοὶ εἴτε διότι ἔτσι μᾶς διεμόρφωσε τὸ περιβάλλον μας, καὶ κάποιες στιγμὲς τὸ καταλαβαίνουμε (μᾶς δίνει ὁ Θεὸς τέτοιες εὐκαιρίες). Τότε πρέπει νὰ παρακαλέσουμε Αὐτὸν ποὺ μόνον μπορεῖ νὰ μᾶς βοηθήσει νὰ μετατρέψουμε τὴν ὕπαρξή μας, ἀπὸ σκορπιοὶ ποὺ φονεύουμε καὶ ἐν ταυτῷ φονευόμαστε, νὰ μετατραποῦμε σὲ ἀνθρώπους ἐλεύθερους ἀπὸ τὰ πάθη τὰ φυσικὰ ἤ τὰ ἐπίκτητα καὶ τότε νὰ μποροῦμε ἐλεύθερα μόνο νὰ ἀγαποῦμε γιὰ νὰ κατασταθοῦμε εἰκόνες γνήσιες καὶ πρόσωπα ὅμοια μὲ τὸν Χριστό.

*ΠΕΡΙΟΔΙΚΟ ‘Ἐρῶ’ , Θ΄ ΤΕΥΧΟΣ, ΙΑΝ.-ΜΑΡΤ. 2012

 http://www.enromiosini.gr/%CE%BA%CE%BB%CE%B7%CF%81%CE%BF%CE%BD%CE%BF%CE%BC%CE%B9%CE%BA%CE%BF%CF%84%CE%B7%CF%84%CE%B1-%CF%80%CE%B5%CF%81%CE%B9%CE%B2%CE%B1%CE%BB%CE%BB%CE%BF%CE%BD-%CE%B5%CE%BB%CE%B5%CF%85%CE%B8%CE%B5%CF%81/

Ἡ Ὑπακοή ὁδηγεῖ στήν Προσευχή καί ἡ Προσευχή στή Θεολογία. Ὁ Θεῖος Ἔρωτας εἶναι τό κύριο θεραπευτικό μέσο τῆς ἀνθρώπινης ψυχῆς. Ἱερομόναχος Σάββας Ἁγιορείτης

Ἡ Ὑπακοή ὁδηγεῖ στήν Προσευχή καί ἡ Προσευχή στή Θεολογία  

 

Βασικό στοιχεῖο τῆς πράξεως εἶναι ἡ ὑπακοή σέ πνευματικό Πατέρα.«Ἡ ὑπακοή φέρει τόν ἄνθρωπο, ὄχι μόνο σέ ἀπάθεια σωματική, ἀλλά καί πνευματική»¹, δίδασκε ἕνας ἄλλος μεγάλος σύγχρονος Γέροντας, ὁ π. Ἐφραίμ Κατουνακιώτης.

Ἀπό τήν ὑπακοή πάλι πηγάζει ἡ προσευχή, πού μυσταγωγεῖ τόν ἄνθρωπο στά Θεῖα Μυστήρια. Ἔλεγε πάλι ὁ π. Ἐφραίμ, ἀκολουθώντας τούς Ἁγίους Πατέρες: «Θέλεις νά ἀποκτήσεις προσευχή; Θέλεις, ὅταν λές τό “Κύριε Ἰησοῦ Χριστέ”, νά τρέχουν τά δάκρυα ποτάμι ἀπό τά μάτια σου; Θέλεις νά ζήσεις τή ζωή τῶν ἀγγέλων; “Eὐλόγησον”, “νά ‘ναι εὐλογημένο”. Ὑπακοή»²

Ἀπό τήν ἀληθινή προσευχή στή συνέχεια, πηγάζει ἡ γνήσια θεολογία.

«Eἰ θεολόγος εἶ, προσεύξῃ ἀληθῶς, καί εἰ ἀληθῶς προσεύξῃ, θεολόγος εἶ»³. Αὐτή εἶναι ἡ κοινή πατερική θέση.

Δηλαδή: «Ἐάν εἶσαι ἀληθινά θεολόγος, τότε θά (τό ἀποδείξεις μέ τό νά) προσεύχεσαι ἀληθινά, καί ἐάν ἀληθινά προσεύχεσαι, τότε εἶσαι καί (πραγματικός) θεολόγος».

Ἡ προσευχή ὁδηγεῖ στήν ἀληθινή θεολογία καί ὁ γνήσιος θεολόγος ἀποδεικνύεται ἀπό τήν καθαρή προσευχή του.

Ὁ Θεῖος Ἔρωτας εἶναι τό κύριο θεραπευτικό μέσο τῆς ἀνθρώπινης ψυχῆς

Ὁ π. Πορφύριος: α)μέ τή «χαρούμενη καί ἄκρα» ὑπακοή του καί β) μέ τήν ἀδιάλειπτη προσευχή του κατέστη θεοδίδακτος καί «θείῳ ἔρωτι πτερούμενος».

Ἡ ψυχή του θεραπεύτηκε.

Ὅταν ὁ ἄνθρωπος δοθεῖ στόν Θεῖο Ἔρωτα, δέχεται ἐντός του τόν Χριστό, τόν ἀληθινό Ἰατρό τῶν ψυχῶν καί τῶν σωμάτων μας. Βρίσκει τότε ὁ ἄνθρωπος τήν κρυμμένη «ἐντός αὐτοῦ» Βασιλεία, πού τοῦ χαρίστηκε δωρεάν μέ τό Ἅγιο Βάπτισμα καί τό Ἅγιο Χρίσμα.

Ὁ Γέροντας συμβούλευε πάντα ὅτι πρέπει νά ἀγαπήσουμε τήν προσευχή, ὡς συνομιλία μέ τόν Κύριο, πρός τόν Ὁποῖον, θά πρέπει νά ἔχουμε διαρκῶς στραμμένο τό νοῦ μας, ἔτσι ὥστε νά φθάσουμε στόν Θεῖο Ἔρωτα. Ὅταν ἡ ὑπακοή συνδυάζεται μέ προσευχή τότε πολύ γρήγορα ὁ ἄνθρωπος φθάνει στό νά ἀγαπήσει τόν Θεό, ἀνακαλύπτοντας τήν κρυμμένη ἐντός του Βαπτισματική Θεία Χάρη.

«Ἐγώ ἐκεῖ στό Ὄρος», διηγεῖτο περιγράφοντας τή ζωή του στά Καυσοκαλύβια, «πέρασα ζωή παραδεισένια. Πῆγα μικρός, ἀπό δώδεκα ἐτῶν, εἶχα δύο Γεροντάκια καί τούς ἔκανα ἄκρα ὑπακοή. Μ΄ ἔστελναν νά φέρω χῶμα, δύο τσουβάλια, γιά τά κηπάκια τους, ὥς τό μεσημέρι. Ἐγώ πήγαινα τρέχοντας, πηδώντας ξυπόλητος μέσα στά βράχια, ἀχτένιστος καί φωνάζοντας μέσ' στίς ἐρημιές: «Ἄσπιλε, Ἀμόλυντε, Ἄφθορε, Ἄχραντε...», «Κύριε Ἰησοῦ Χριστέ, ἐλέησόν με» καί ἄλλα τροπάρια, πού μάθαινα ἀπ' ἔξω ἀπό τήν «Παρακλητική», ἀπό τά Μηναῖα». Ἄν μ' ἔβλεπε κανείς, θά ἔλεγε: «Πάει αὐτό τό καλογέρι τρελλάθηκε»... Ἀλλοιώθηκε ἡ ψυχή μου ἀπό τήν ἀγάπη τοῦ Χριστοῦ, ἀλλοιώθηκε καί τό πρόσωπό μου. Διότι κάποια μέρα, πού ἔτρεχα πάλι μέ θεῖο ζῆλο στίς δουλειές, πού μ' ἔστελναν, εἶδα, χωρίς νά τό ἐπιδιώξω, τό πρόσωπό μου σ' ἕνα τζάμι. Καί ἐθαύμασα πῶς ἡ ζωή τοῦ Χριστοῦ, πού ζοῦσα στό Ὄρος, εἶχε ὀμορφήνει καί ἐξωτερικά τήν ὄψη μου. Αὐτό τό λέει καί ἡ Ἁγία Γραφή: «εὐφραινομένης καρδίας τό πρόσωπον θάλλει»»⁴. Ἡ φράση αὐτή, πού χρησιμοποιεῖ ἐδῶ ὁ π. Πορφύριος, εἶναι ἀπό τό βιβλίο Παροιμίαι τῆς Παλαιᾶς Διαθήκης (κεφ. 15 στίχ.13).

Εἶναι ἀπαίτηση τῆς ψυχῆς μας, ἔλεγε, νά ἀγαπήσουμε τόν Θεό. Χωρίς αὐτήν τήν ἀγάπη ἡ ψυχή παραμένει ἄρρωστη, ἀθεράπευτη, καχεκτική, φίλαυτη, ὑπερήφανη, καταθλιμμένη, κενή, ἀνικανοποίητη...

-Τί εἶναι ὅμως ὁ Θεῖος Ἔρωτας;

-«Ὁ Θεῖος Ἔρωτας», δίδασκε ὁ Γέροντας, «εἶναι μία θεία τρέλλα, πού, ὅταν κυριεύσει τόν ἄνθρωπο, τόν ἀλλοιώνει ψυχῇ τε καί σώματι»⁵.

Εἶχε πάει κάποιος μοναχός στόν Γέροντα Πορφύριο καί τοῦ παραπονιόταν ὅτι στό μοναστῆρι πού ἀνῆκε, συνέχεια ἔκαναν προσευχή καί αὐτό τόν εἶχε κουράσει.

Ὁ Γέροντας σάν ἀπάντηση τοῦ εἶπε τήν ἑξῆς ἱστορία(τήν παραθέτουμε ὅπως τήν καταγράφει ὁ ἐν λόγῳ μοναχός): «Ἐρχόταν ἐδῶ μιά κοπέλλα καί ἐξομολογεῖτο. Ἦταν στήν προτελευταία τάξη τοῦ Λυκείου. Κάποτε μοῦ λέει: «Πάτερ, ἔχω ἀγαπήσει ἕνα παιδί καί δέν μπορῶ νά τό ξεχάσω. Συνέχεια τό μυαλό μου εἶναι ἐκεῖ, στό Νίκο. Λές καί ὁ Νίκος εἶναι ἐδῶ (ἔδειξε μέ τό δάκτυλο τό μέτωπό του). Πάω νά διαβάσω, ὁ Νίκος ἐδῶ. Πάω νά φάω, νά κοιμηθῶ, τίποτα. Ὁ Νίκος εἶναι ἐδῶ. Τί νά κάνω πάτερ μου;»

-Παιδί μου, τῆς εἶπα, ἐσύ εἶσαι ἀκόμα μικρή. Κάνε ὑπομονή νά τελειώσεις τό σχολεῖο καί μετά, ἐδῶ θά 'ναι ὁ Νίκος. Τώρα νά βάλεις προσπάθεια στά μαθήματά σου.

Πέρασε μιά ἑβδομάδα καί ξαναῆλθε.

-Πάτερ μου, ἀδύνατον νά συγκεντρωθῶ στά μαθήματά μου. Ὅλη μέρα, συνεχῶς, ὁ νοῦς μου, ἡ καρδιά μου εἶναι στό Νίκο. Ὁ Νίκος μοῦ ἔχει κολλήσει μέσα μου καί δέν ξεκολλάει.

(Καθώς ἔλεγε αὐτά, ἐγώ σκεφτόμουν: Μά τί σχέση ἔχουν αὐτά πού μοῦ λέει ὁ Γέροντας μέ τήν ἐρώτησή μου. Ἴσως μοῦ τό λέει νά μέ ξεκουράσει).

Ὁ Γέροντας συνέχισε (διαβάζοντας τή σκέψη μου):

-Ἐσύ τώρα θά λές: Γιατί μοῦ τά λέει αὐτά; Κι ὅμως πές μου σέ παρακαλῶ. Κάθισε αὐτή ἡ κοπέλα σέ κανένα σκαμνί;

(Ἐδῶ ὁ Γέροντας ἀναφερόταν στό χαμηλό σκαμνί, πού συνιστᾶται ἀπό ὡρισμένους πατέρες, σέ ὅσους θέλουν νά κάνουν νοερά προσευχή. Τό νόημα τῶν λόγων του εἶναι: Ἔκανε αὐτή ἡ κοπέλλα καμμιά προσπάθεια;)

-Πίεσε τόν ἑαυτό της γιά νά κολλήσει ὁ νοῦς της στό Νίκο; Ὄχι. Αὐτό ἔγινε αὐθόρμητα, ἀβίαστα μέ τήν ἀγάπη. Ἔτσι κι ἐμεῖς. Ὅταν ἀγαπήσουμε μέ Θεῖο Ἔρωτα τό Χριστό μας, τότε χωρίς καμμία βία ἤ πίεση καί στενοχώρια, θά φωνάζουμε μέ ἀγάπη τό ἅγιο ὄνομά Του.«Κύριε Ἰησοῦ Χριστέ». 
Κι ὅταν ἡ καρδιά εἶναι πλημμυρισμένη ἀπ' αὐτόν τόν Θεῖο Ἔρωτα, δέν χρειάζεται νά λέει ὁλόκληρη τήν εὐχή «Κύριε Ἰησοῦ Χριστέ, ἐλέησόν με». Πρίν τήν τελειώσει, ἡ καρδιά σταματᾶ ἐκεῖ, ἀπό ἀγάπη καί ἀγαλλίαση. 
Ἄλλοτε πάλι φωνάζει μόνο τό «Κύριε...» καί σταματᾶ. Φωνάζει μυστικά, ἀλαλήτως.

Κι ἔτσι λέγοντας αὐτά, μοῦ ἔδωσε ἀπάντηση στήν πρώτη μου ἀπορία, πού μόνο τή σκέφτηκα, χωρίς νά τήν ἐκφράσω. Ἔμεινα ἄναυδος. Ἀπό ἔκπληξη σέ ἔκπληξη. Μέσα μου φούντωσε πάλι ἡ θεϊκή φλόγα καί ἔνοιωσα τήν ἐπιθυμία νά ἀρχίσω νά φωνάζω μέσα στήν καρδιά μου τό ὄνομα τοῦ Χριστοῦ μας, μέ ἀκατανίκητη ἀγάπη»⁶.

Ὁ ἄνθρωπος δέν κουράζεται νά θυμᾶται τόν Θεό μέ τήν προσευχή, ὅταν ὑπάρχει ἡ ἀγάπη πρός Αὐτόν.

Ἡ ψυχή ἀγάλλεται, ὅταν θυμᾶται τό ὄνομα τοῦ Ἀγαπημένου Ἰησοῦ. Πολλές φορές ὁ ἄνθρωπος, δέν μπορεῖ νά ὁλοκληρώσει τήν εὐχή. Σταματᾶ στό «Κύριε Ἰησοῦ..» ἤ στό «Κύριε..». Αὐτό συμβαίνει διότι ἡ ψυχή του τότε, ἔχει πλημμυρίσει ἀπό τήν Θεία ἀγάπη καί μακαριότητα.

Ὁ Γέροντας τά ζοῦσε αὐτά, ἀπό μικρό καλογεράκι στά Καυσοκαλύβια. Ἔτρεχε στά διακονήματα καί συγχρόνως ἔψαλλε, ἤ προσηύχετο, ἤ ἔλεγε τήν «εὐχή». Οἱ διάφοροι ἐπισκέπτες, μερικές φορές τόν παρεξηγοῦσαν, καί νόμιζαν ὅτι δέν εἶναι «καλά στό μυαλό του». Ὅμως ὁ μικρός π. Πορφύριος ζοῦσε τόν Θεῖο Ἔρωτα, τήν θεία τρέλλα καί νοερά βρισκόταν συνεχῶς μέ τόν Κύριο⁷.

____________________________________________________________________________

1 Γέροντας Ἐφραίμ Κατουνακιώτης, Ἔκδοση Ἱ. Ἡσυχαστηρίου «Ἅγιος Ἐφραίμ», Κατουνάκια Ἁγίου Ὄρους, 2000, σελ. 161( στό ἑξῆς : Γέροντας Ἐφραίμ Κατουνακιώτης).

2 Γέροντας Ἐφραίμ Κατουνακιώτης σελ. 162.

3 TLG, Work #024 79.1180.22 to Work #024 79.1180.23.

4Ἀγαπίου Μοναχοῦ, Ἡ θεϊκή φλόγα πού ἄναψε στήν καρδιά μου ὁ Γέρων Πορφύριος, Ἀθῆναι 1999, σελ.24-26 (στό ἑξῆς: Ἡ Θεϊκή φλόγα).

5Ἡ Θεϊκή φλόγα, σελ. 26.

6 Ἡ Θεϊκή φλόγα, σελ. 23-25.

7 Ὅ.π. σελ. 24-26. 

Ἀπόσπασμα ἀπό τό Βιβλίο:Ἡ θεραπεία τῆς ψυχῆς κατά τόν Γέροντα Πορφύριο.Β΄ ΕΚΔΟΣΗ ΕΠΗΥΞΗΜΕΝΗ (Ἱερομονάχου Σάββα Ἁγιορείτου). Σχῆμα 14Χ20.5 ,Σελίδες: 170, Τιμή: 7€, Παραγγελίες στό τηλέφωνο 6944577885 ἤ στό e- mail: hristospanagia@yahoo.gr

hristospanagia3.blogspot.gr

 

http://anavaseis.blogspot.gr/2013/05/blog-post_9335.html