Στό μεταίχμιο δύο ἐποχῶν. (Μέρος ΣΤ'). Τελευταῖο. Μητροπολίτου Κυροβογκράντ καί Νικολάεφ Νέστορος

   Στό μεταίχμιο δύο ἐποχῶν. (Μέρος ΣΤ'). Τελευταῖο
 Μητροπολίτου Κυροβογκράντ καί Νικολάεφ Νέστορος

Ἀπό τήν ἴδια κιόλας ἡμέρα ἀνέλαβα τά νέα μου καθήκοντα. Δέν ἦταν ὅμως θέλημα Θεοῦ νά ὑπηρετήσω γιά πολύ σάν ἐπίσκοπος στό λαό τῆς Καμτσάτας. Ἴσα-ἴσα πού πρόλαβα, ἐκεῖνο τό χειμώνα τοῦ 1916-17, νά κάνω μιά ποιμαντική περιοδεία μέ τά ἕλκηθρα στήν ἀνατολική πλευρά τῆς χερσονήσου.
Τότε ἦρθε ἡ ἐπιδήμία τῆς μαύρης εὐλογιᾶς κι ἔγινε ὁ σεισμός πού ἀνέφερα πιό πάνω...
Εἶχα μόλις ἐπιστρέψει στό Πετροπαυλόφσκ, στά τέλη Φεβρουαρίου τοῦ 1917, ὅταν ὁ τηλέγραφος μετέδιδε ἀπό τήν Πετρούπολη ἄσχημα νέα. Στό μέτωπο τά πράγματα δέν πήγαιναν καθόλου καλά. Οἱ νεκροί εἶχαν ξεπεράσει τό ἑναμίση ἑκατομμύριο, οἱ ἧττες ἀκολουθοῦσαν ἡ μία τήν ἄλλη καί τό ἠθικό τῶν στρατιωτῶν εἶχε καταπέσει. 
Στήν πρωτεύουσα καί τίς ἄλλες μεγάλες πόλεις ὁ λαός, ἀγανακτισμένος ἀπό τίς πολεμικές ἀποτυχίες, τούς χαμηλούς μισθούς, τήν ἔλλειψη τροφίμων καί τήν ἀνικανότητα τῆς κυβερνήσεως, εἶχε ξεσηκωθεῖ καί ζητοῦσε ἀλλαγές καί μεταρρυθμίσεις. Ὁ τσάρος ἀναγκάστηκε, κάτω ἀπό τήν πίεση τῆς κοινῆς γνώμης, νά παραιτηθεῖ.
Ἀλλά μαζί μέ τίς στρατιωτικοπολιτικές, εἴχαμε καί ἐκκλησιαστικές ἐξελίξεις. Ἡ Ρωσική Ἐκκλησία, πού ἀπό τήν ἐποχή τοῦ Μεγάλου Πέτρου, εἶχε χάσει τήν αὐτονομία καί τήν πατριαρχική της ἀξία, βρῆκε τώρα τήν εὐκαιρία νά χειραφετηθεῖ ἀπό τόν ἀσφυκτικό ἔλεγχο τοῦ κράτους.
Ὁ Μέγας Πέτρος εἶχε καταργήσει τό θεσμό τοῦ Πατριαρχείου Μόσχας καί εἶχε ἀναθέσει στήν ἐκκλησιαστική διοίκηση σέ ὀλιγομελή Σύνόδο. Στίς συνεδριάσεις της ἔπαιρνε μέρος κι ἕνας πανίσχυρος κυβερνητικός ἐπίτροπος, πού οὐσιαστικά διοικοῦσε τήν Ἐκκλησία, ἐπιβάλλοντας τή γνώμη του στους συνοδικούς ἱεράρχες καί ἐπεμβαίνοντας ἀκόμα καί στίς ἐκλογές ἤ μεταθέσεις ἐπισκόπων.
Μετά τήν πτώση τοῦ τσάρου λοιπόν, ὁ πρόεδρος τῆς Συνόδου, ἀρχιεπίσκοπος Βλαντιμίρ Σέργιος, κάλεσε γιά τίς 15 Αὐγούστου 1917 ὅλους τούς ἱεράρχες τῆς Ρωσικῆς Ἐκκλησίας σέ Παρρωσική Σύνοδο στή Μόσχα, στήν ὁποία κλήθηκαν ἐπίσης καί ἐκπρόσωποι τοῦ ἐφημεριακοῦ κλήρου, τῶν μοναχῶν καί τοῦ λαοῦ.
Ἡ σύνοδος συγκλήθηκε στό ναό τῆς Κοιμήσεως τῆς Θεοτόκου, στό Κρεμλίνο. Συμμετεῖχαν οἱ ἐπαρχιοῦχοι ἀρχιερεῖς, γύρω στούς ἑκατό, καί ἐκλεγμένοι ἀντιπρόσωποι κλήρου καί λαοῦ. Ὅλοι μαζί ἦταν περίπου 770 ἄτομα. Πρόεδρος τῶν ἐργασιῶν τῆς συνόδου ὁρίστηκε ὁ μητροπολίτης Μόσχας Τύχων25. Στίς 30 Ὀκτωβρίου, μετά ἀπό πολλές συνεδριάσεις καί συζητήσεις, ψηφίστηκε ἡ ἐπανίδρυση τοῦ Πατριαρχείου Μόσχας. 
Πρῶτος πατριάρχης ἐξελέγη ὁ μητροπολίτης Τύχων.
Μετά τήν ἐκλογή τοῦ πατριάρχη τά μέλη τῆς Συνόδου χωρίστηκαν σέ ἐπιτροπές, γιά τήν ἐξέταση ἐπειγόντων ζητημάτων τῆς ἐκκλησιαστικῆς διοικήσεως καί ζωῆς. Οἰ ἐργασίες κράτησαν πολλούς μῆνες καί ἀντιμετώπισαν πολλά ἐμπόδια, τόσο ἀπό διασπαστικές κινήσεις μέσα στήν Ἐκκλησία, ὅσο καί ἀπό τίς ραγδαῖες πολιτικές ἐξελίξεις.
Ἐπιτέλους, τό φθινόπωρο τοῦ 1918 πῆρα τό δρόμο τῆς ἐπιστροφῆς γιά τήν Καμτσάτκα. Λόγω τῶν ἐπαναστατικῶν γεγονότων ὅμως, ὁ συντομότερος δρόμος μέσω τῆς Σιβηρίας ἦταν κλειστός. Ἀναγκάστηκα ἔτσι νά ταξιδέψω μέσω Κιέβου, Ὀδησσοῦ, Κωνσταντινουπόλεως, Ἀλεξάνδρειας, Σουέζ, Πόρτ-Σάντι, Χόνγκ Κόνγκ καί Σαγκάης!
Μετά ἀπό κοπιαστικό ταξίδι ὀγδοντατεσσάρων ἡμερῶν, πού ἀπό τήν Κωνσταντινούπολη καί πέρα τό ἔκανα μ’ ἕνα πλοῖο πού εἶχε τό ὄνομα «Τόμσκ», ἔφτασα στό Πετροπαυλόφσκ.
Ἔμεινα ἐκεῖ κάμποσο καιρό, τακτοποίησα ὅλες τίς ἐκκρεμότητες πού εἶχαν συσσωρευθεῖ στή διάρκεια τῆς ἀπουσίας μου, λειτούργησα ἀρκετές φορές, κι ἔπειτα ἐπιχείρησα μιά περιοδεία στίς ἀνατολικές ἀκτές τῆς Καμτσάτκας. Ἡ χαρά μου ὅμως ἀπό τ’ ἀποτελέσαμτα καί τίς εὐχάριστες ἐμπειρίες αὐτῆς τῆς περιοδείας ἐξατμίστηκε ὅταν, -ἀλλοίμονο!-, ἐπιστρέφοντας, δέν μπόρεσα ν’ ἀποβιβαστῶ στό Πετροπαυλόφσκ. Εἶχε ξεσπάσει κι ἐκεῖ ἡ ἐπανάσταση, καί γι’ αὐτό ἀπαγορεύθηκε στό πλοῖο πού μέ μετέφερε νά μπεῖ στό λιμάνι.
Δέν θά ξανάβλεπα ποτέ πιά τήν ἀγαπημένη μου Κατμσάτκα...

*  *  *

Ἡ καρδιά μου, μετά ἀπό τόσα χρόνια, εἶναι ἀκόμα ἐκεῖ, ἀνάμεσα στά πνευματικά μου παιδιά, πού τόσο ἀγάπησα καί μέ ἀγάπησαν. Ἡ ὁλόθερμη πορσευχή μου τούς ἀγκαλιάζει νύχτα καί μέρα. Καί ἡ τελευταία πνευματική παρακαταθήκη πού τούς ἀφήνω, μεσ’ ἀπό τοῦτο τό φτωχικό κείμενό μου, εἶναι ἡ ἀποστολική παραγγελία:
«Ἀξίως τοῦ εὐαγγελίου τοῦ Χριστοῦ πολιτεύεσθε, ἵνα εἴτε ἐλθών καί ἰδών ὑμᾶς εἴτε ἀπών ἀκούσω τά περί ὑμῶν, ὅτι στήκετε ἐν ἑνί πνεύματι μιᾷ ψυχῇ συναθλοῦντες τῇ πίστει τοῦ εὐαγγελίου» (Φιλιπ. 1:27).
«Ἅ καί ἐμάθετε καί παρελάβετε καί ἠκούσατε καί εἴδετε ἐν ἐμοί, ταῦτα πράσσετε· καί ὁ Θεός τῆς εἰρήνης ἔσται μεθ’ ὑμῶν» (Φιλιπ. 4:9).


25. Ἅγιος Τύχων (κατά κόσμος Βασίλειος Ἰβάνοβιτς Μπελλάβιν) πατριάρχης Μόσχας.
Γεννήθηκε τό 1865 στό Τόροπεκ, καί ἀπεβίωσε στίς 7 Ἀπριλίου 1925 στή Μόσχα. Μετά τίς σπουδές του στή Θεολογική Ἀκαδημία τῆς Πετρουπόλεως ἔγινε μοναχός (1891) καί χειροτονήθηκε ἱερέας. Ὑπηρέτησε σάν καθηγητής καί διευθυντής ἱερατικῶν σχολῶν μέχρι τό 1897, ὁπότε ἐκλέχθηκε ἐπίσκοπος Λουβλίν.
Μητροπολίτης Μόσχας καί Κολόμνας ἔγινε τό 1917 καί ὑπῆρξε ὁ πρόεδρος τῆς Παρρωσικῆς Συνόδου, πού παλινόρθωσε τό θεσμό τοῦ Πατριαρχείου Μόσχας καί ἐξέλεξε τόν ἴδιο πατριάρχη. Κάτω ἀπό τή συνετή, μετριοπαθή καί ἐμπνευσμένη προεδρία του, ἡ Σύνοδος χάραξε ἕνα πρόγραμμα βαθειᾶς ἀναμορφώσεως γιά τή Ρωσική Ἐκκλησία. Ἀλλά ὁ ἐμφύλιος πόλεμος ἀνάγκασε τή Σύνοδο ν’ ἀνακόψει τό ἔργο της στά μέσα τοῦ 1918.

Μητροπολίτου Κυροβογκράντ καί Νικολάεφ Νέστορος

Ἀναμνήσεις ἀπό τήν Καμτσάτκα

Ἀπόδοση ἀπό τά ρωσικά

Ἔκδοση Τρίτη

Ἱερά Μονή Παρακλήτου Ωρωπός Ἀττικῆς 2001

σελ.265-274

Ἀναβάσεις

20 Ὀκτωβρίου 2013

 Διαβάστε τά ὑπόλοιπα πατώντας  Ἀναμνήσεις ἀπό τήν Καμτσάτκα

 

 http://anavaseis.blogspot.gr/2013/10/blog-post_3053.html

Στό μεταίχμιο δύο ἐποχῶν. (Μέρος Ε'). Μητροπολίτου Κυροβογκράντ καί Νικολάεφ Νέστορος

   Στό μεταίχμιο δύο ἐποχῶν. (Μέρος Ε')

 Μητροπολίτου Κυροβογκράντ καί Νικολάεφ Νέστορος

Στίς 9 Νοεμβρίου 1916, ἡμέρα τῶν γενεθλίων μου (ἔκλεινα τά 31 χρόνια ζωῆς), 9 τό πρωί, ἔφτασα στό Πετροπαυλόφσκ μέ τό πλοῖο.
Οἱ ἀρχές καί οἱ κάτοικοι τῆς πόλεως μοῦ ἐπιφύλαξαν ἐπίσημη καί ἐνθουσιώδη ὑποδοχή.  Μόλις ἀποβιβάστηκα, σχηματίστηκε μεγάλη πομπή ἀπό τήν ἀποβάθρα μέχρι τό ναό, μέ τή φιλαρμονική νά προπορεύεται παιανίζοντας τό «Εὐλογητός Κύριος ἐκ Σιών», τούς μαθητές τῶν σχολείων ν’ ἀκολουθοῦν σέ παράταξη, ντυμένους στίς καλές τους στολές, καί ὅλο τό λαό νά συνωστίζεται γύρω, γιά νά ἐπευφημήσει τόν πρῶτο του ἐπίσκοπο.
Στό ναό ἔγινε δοξολογία, ἐκφωνήθηκαν λόγοι καί προσφωνήσεις, καί μοῦ προσφέρθηκαν διάφορα δῶρα ἀπό τούς ἐκπροσώπους τῶν ἀρχῶν καί τοῦ λαοῦ.
Παραβρέθηκε, θυμᾶμαι, καί ἀντιπροσωπεία τῆς κινεζικῆς παροικίας τοῦ Πετροπαυλόφσκ. Ὁ ἐπικεφαλής βουδιστής κινέζος Σούπ-Ἴν- Τούν μοῦ πρόσφερε μιά ἀρχιερατική ράβδο ἀπό χαυλιόδοντα μαμμούθ, σκαλισμένη ἀπό κάποιον ἰαθαγενή κοριάκο, καί μέ προσφώνησε στή ρωσική γλώσσα, ἀλλά μέ κινέζικη σύνταξη:

-Ἡ πανυψηλότητά σου, καλῶς ἦλθες!  Ἡ κινεζική μας παροικία σέ γνωρίζει καί σέ ἀγαπάει πολύ. Οἱ κινέζοι ἄνθρωποί μας εἶναι πολύ χαρούμενοι, πού ἔγινες «Ταάντα Λάμα» (Μεγάλος Ἱερέας). Ἐμεῖς θέλουμε νά σοῦ προσφέρουμε αὐτό τό δῶρο. Ἐσεῖς τό λέτε «ποιμαντική ράβδο», ἐμεῖς «πλούσιο ραβδί». Τό πολυάριθμο ποίμνιό σου πρέπει νά σέ ἀκούει, ὅταν θά τούς διδάσκεις γιά μιά καλή ζωή. Ὅποιος ἔχει ζῶο –πρόβατο, τάρανδο ἤ σκύλο- ἀνυπάκουο, παίρνει ἕνα ραβδί καί τό χτυπάει. Ἐσύ ὅμως δέν πρέπει νά χτυπᾶς τό ποίμνιό σου μέ τό ραβδί. Δείχοντάς το μόνο, πρέπει νά σέ φοβοῦνται.  Μή μᾶς ἀπαντᾶς.  Μή μᾶς λές «εὐχαριστῶ». Ἐμεῖς σέ ἀγαπᾶμε.
Σημειώνω ἐδῶ παρεμβατικά, ὅτι οἱ ἰθαγενεῖς, ἰδιαίτερα οἱ κοριάκοι καί οἱ τσοῦκτσοι, ἐπεξεργάζονταν μέ πολλή τέχνη τά δόντια τοῦ μαμμούθ, κι ἔφτιαχναν μ’ αὐτά τόσο ἀντικείμενα καθημερινῆς χρήσεως ὅσο καί διάφορα μικρά κομψοτεχνήματα, λ.χ. ἕλκηθρα πού τά ἔσερναν σκυλιά ἤ τάρανδοι, ἰθαγενεῖς πού ψάρευαν ἤ κυνηγοῦσαν θηρία, καί ἄλλες ἀναπαραστάσεις τῆς καθημερινῆς τους ζωῆς.  Καί τό παράξενο εἶναι, ὅτι ὅλα αὐτά –κάποτε ἀληθινά ἀριστουργήματα μικρογλυφίας- τά σκάλιζαν μ’ ἕνα ἁπλό χοντρομάχαιρο, μέ τό ἴδιο πού χρησιμοποιοῦσαν γιά νά κόβουν τήν τροφή τους, τήν τροφή τῶν ζώων τους, ἀκόμα καί τά ξύλα! 
Ἕνας τρωγλοδύτης κοριάκος εἶδε κάποτε μέ θαυμασμό τήν ἀρχιερατική μου μίτρα, πού ἦταν φτιαγμένη ἀπό χρυσή στόφα καί εἶχε πάνω της κεντημένα λουλούδια καί ὡραῖα σχέδια. Ἀφοῦ τοῦ ἐξήγησα τή λειτουργική της σημασία, τόν ρώτησα ἄν μποροῦσε νά κατασκευάσει μιά παρόμοια μίτρα ἀπό δόντια μαμμούθ.  Μέ βεβαίωσε ὅτι μποροῦσε νά κάνει μία ἀκριβῶς ἴδια, ἀλλά χρειαζόταν 40-50 μέρες γι’ αὐτό.
Τό διάστημα μοῦ φάνηκε μικρό, μά ἐκεῖνος ἐπέμενε πώς ἦταν ἀρκετό. Καί πράγματι, δέν ἄργησε νά μοῦ τήν παραδώσει. Ἦταν πανομοιότυπη μέ τήν κεντητή, ἀλλά ἐξ ὁλοκλήρου σκαλισμένη στόν χαυλιόδοντα. Οἱ εἰκόνες στίς τέσσερις πλεύρές, τά σχέδια καί τά λουλούδια εἶχαν σκαλιστεῖ μέ ἀπράμιλλη τέχνη.  Καί ὁ περίγυρος ἦταν στολισμένος μέ γούνα σαμουριοῦ.
Αὐτή τή μίτρα τή χάρισα ἀργότερα στό Ἀρχαιλογικό Ἰνστιντοῦτο τῆς Μόσχας. Σήμερα βρίσκεται σέ κάποιο μουσεῖο τῆς πρωτεύουσας καί προξενεῖ κατάπληξη στούς ἐπισκέπτες του.
Μετά ἀπ’ αὐτή τήν παρένθεση, ἐπανέρχομαι στήν ἡμέρα τῆς ἐνθρονίσεώς μου, γιά νά θυμηθῶ ἕνα τελευταῖο καί κωμικοτραγικό περιστατικό.
Ὅταν τελείωσε ἡ τελετή, κάλεσα τούς ἐκπροσώπους τῶν ἀρχῶν τοῦ τόπου στό ταπεινό κατάλυμά μου γιά ἕνα τσάι. Ἀνάμεσά τους ἦταν καί ὁ νομάρχης μέ τή γυναίκα του.
Στό μεταξύ πολλοί μοῦ εἶχαν στείλει ἐκεῖ τοῦρτες ἀπό τό ζαχαροπλαστεῖο, πού μόλις τότε, γιά πρώτη φορά εἶχε ἀνοιχθεῖ στό Πετροπαυλόφσκ. Ἦταν ὅμως τόσο πολλές, πού οἱ οἰκονόμος μου Νικόλαος δέν ἤξερε ποῦ νά τίς βάλει. Ἀκόμα καί πάνω στίς καρέκλες, μέσα στό μικρό μου γραφεῖο, ὑπῆρχαν τοῦρτες.
Μόλις λοιπόν μπῆκαν οἱ καλεσμένοι μου καί τό μικρό δωμάτιο γέμισε, ἡ γυναῖκα τοῦ νομάρχη, χωρίς νά προσέξει, κάθησε ἀπότομα καί βαριά σέ μιά καρέκλα, ὅπου βρισκόταν μιά τούρτα μέ μπόλικη κρέμα!
Ἐκείνη τσίριξε τρομαγμένη, ἐνῶ οἱ ἄλλοι ξέσπασαν σέ νευρικά γέλια, καθώς ἡ τούρτα, μέ τρόπο πού θύμιζε ἡφαιστειακή ἔκρηξη, σκόρπισε σ’ ὅλο τό δωμάτιο.
Ντροπιασμένη ἡ γυναίκα, ἔφυγε ἆρον-ἆρον μ’ ἕνα ἕκληθρο γιά ν’ ἀλλάξει. Πολύ καιρό θρηνοῦσε τό καινούργιο της φόρεμα, ραμμένο εἰδικά γιάτ ήν ἐπίσημη ἐκείνη περίσταση!

  Μητροπολίτου Κυροβογκράντ καί Νικολάεφ Νέστορος
Ἀναμνήσεις ἀπό τήν Καμτσάτκα
Ἀπόδοση ἀπό τά ρωσικά
Ἔκδοση Τρίτη
Ἱερά Μονή Παρακλήτου Ωρωπός Ἀττικῆς 2001
σελ.265-274

Ἀναβάσεις
15  Ὀκτωβρίου 2013

 Διαβάστε τά ὑπόλοιπα πατώντας  Ἀναμνήσεις ἀπό τήν Καμτσάτκα

http://anavaseis.blogspot.gr/2013/10/blog-post_9686.html

Στό μεταίχμιο δύο ἐποχῶν. (Μέρος Δ'). Μητροπολίτου Κυροβογκράντ καί Νικολάεφ Νέστορος

 Στό μεταίχμιο δύο ἐποχῶν. (Μέρος Δ')
 Μητροπολίτου Κυροβογκράντ καί Νικολάεφ Νέστορος

Πρίν ἐπιστρέψω στήν Καμτσάτκα, φρόντισα γιά τήν ἀσφαλή ἐπιστροφή τῆς μητέρας μου στό Κύρωφ. Ἀνάμεσα στ’ ἄλλα, παρακάλεσα τόν προϊστάμενο τοῦ τελωνείου τοῦ Βλαντιβοστόκ νά ἐλέγξει καί νά σφραγίσει μέ μολύβι τή βαλίτσα της, γιά νά μήν ταλαιπωρηθεῖ μέ πρόσθετους ἐλέγχους στούς ἐνδιάμεσος σταθμούς.
 Ὁ προϊστάμενος πρόθυμα δέχθηκε νά μᾶς ἐξυπηρετήσει. Τηλεφώνησε στήν ὑπηρεσία ἐλέγχου ἀποσκευῶν νά στείλει ἕνα ὑπάλληλο στό σπίτι, νά ἐλέγξει τή βαλίτσα, νά τή σφραγίσει καί νά χορηγήσει στή μητέρα μου ἕνα σχετικό πιστοποιητικό. Ἔτσι κι ἔγινε.
Ἀργότερα ὅμως ἔλαβε ἕνα γράμμα ἀπό τή μητέρα, μέ τό ὁποῖο πληροφορήθηκα γιά μιά ἀπροσδόκητη καί εὐτράπελη πλευρά τοῦ θέματος. Νά τί ἔγινε ἀκριβῶς.
Ὅταν ἕνας ἐλεγκτής τοῦ τελωνείου μπῆκε στό τραῖνο, πρίν ἀπό τήν ἀναχώρησή του, γιά τόν καθιερωμένο ἔλεγχο, ἡ μητέρα ἔβγαλε καί τοῦ ἔδειξε τό πιστοποιητικό σφραγίσεως τῆς βαλίτσας.
Μέχρι τότε ἐκείνη δέν εἶχε ρίξει οὔτε μιά ματιά στό πιστοποιητικό. Ὁ τελωνειακός τό πῆρε καί ἄρχισε νά τό διαβάζει. Στό πρόσωπό του ἀμέσως ζωγραφίστηκε μιά ἔκφραση ἀπορίας καί δυσπιστίας.  Σήκωσε τά μάτια του ἀπό τό χαρτί καί κοίταξε καχύποπτα τή μητέρα μου.
-Ἐσεῖς ποιά εἶστε; τή ρώτησε.
-Εἶμαι ἡ Ἀντωνίνα Ἀνισίμοβνα, μητέρα τοῦ ἐπισκόπου Νέστορος, πού χειροτονήθηκε πρόσφατα ἐδῶ, στήν πόλη σας.
Μεσολάβησε ἕνα μικρό διάστημα σιωπῆς. Ἡ μητέρα ἀνησύχησε ὅτι κάτι δέν πήγαινε καλά. Τήν ἀνησυχία της ὅμως διέλυσαν τά γέλια τοῦ τελωνειακοῦ.
-Διαβάστε τί γράφει ἐδῶ! τῆς εἶπε, προτείνοντας της τό πσιτποποιητικό.
Ἐκείνη τό πῆρε καί τό κοίταξε τότε γιά πρώτη φορά. Κοκκίνησε ὅταν διάβασε τήν πρώτη ἀράδα, ἀλλά μετά γέλασε κι αὐτή.  Νά τί ἔγραφε:
«Ἡ βαλίτσα τῆς αὐτῆς πανιερότητος τῆς δεσποτίνας κυρίας Νεστόροβνας, ἐλέγχθηκε καί σφραγίστηκε στό τελωνεῖο τοῦ Βλαντιβοστόκ.  Δέν περιέχει πράγματα ἀπαγορευμένα ἤ ὑποκείμενα σέ φόρο (Ὑπογραφή τοῦ ὑπαλλήλου)».
Ὦ, ἀγράμματη Ρωσία!.....

*  *  *

Ἀναχώρησα μέ πλοῖο ἀπό τό Βλαντιβοστόκ μαζί μέ τόν ἀρχιεπίσκοπο Ἰαπωνίας Σέργιο, πού θά πήγαινε στό Χακοντάτε, στή νησί Χοκάιντο, γιά νά ἐγκαινιάσει τό νεόδμητο ὀρθόδοξο ναό τοῦ ἁγίου Νικολάου.
Μετά ἀπό παράκλησή του, τόν ἀκολούθησα ὥς ἐκεῖ καί τελέσαμε μαζί τά ἐγκαίνια.
Εἶχε συγκεντρωθεῖ μεγάλο πλῆθος ὀρθοδόξων ἰαπώνων μέ τίς οἰκογένειές τους,στούς ὁποίους καί μίλησα μετά τήν τελετή. Ἤμουν συγκινημένος, γιατί θυμήθηκα –καί διηγήθηκα στούς πιστούς- τήν πρώτη καί ὀδυνηρή γνωριμία μου μέ τό νησί καί τήν πόλη, στά 1907, τότε πού ταξίδευα γιά τήν Καμτσάτκα μέ τό σαπιοκάραβο «Ἀμούρ».
Φοβερός τυφώνας εἶχε πλήξει τότε τήν περιοχή καί εἶχε προκαλέσει πυρκαγιά, πού ἀποτέφρωσε τά περισσότερα κτίρια τοῦ Χακοντάτε. Ἀνάμεσα σ’ αὐτά καί τόν ὀρθόδοξο ναό.  Καί νά!  Μετά ἀπό ἐννέα χρόνια, ὁ Θεός μέ ἀξίωνε, σάν ἐπίσκοπο τώρα, νά ἐγκαινιάζω τόν καινούργιο ναό τοῦ τόπου.
Ἀνταλλάχθηκαν προσφωνήσεις καί ἐκφωνήθηκαν λόγοι ἀπό πολλούς.
 Στή μνήμη μου ὅμως ἔμεινε ἔντονα μόνο τό μικρό λογύδριο, πού ἐκφώνησε μέ χαριτωμένο αὐθορμητισμό ἕνα δεκάχρονο ἀγοαράκι. Πήδησε ξαφνικά, μέ τήν παιδική σβελτάδα, πάνω στήν ἐξέδρα, ἔκανε βαθειά ὑπόκλιση, καί εἶπε μέ δυνατή φωνή καί ἐπίσημο ὕφος:
-Εἶδα σήμερα νά καθαγιάζεται ἀπό τούς ἀρχιερεῖς, κυρίους Σέργιο καί Νέστορα, ὁ νέος ὡραῖος καί μεγάλος ναός μας.  Τόν ἔχτισαν οἱ ἰάπωνες χριστιανοί μέ τίς προσφορές τους. Ἐγώ εἶμαι μικρός ἀκόμα καί δέν ἔχω δικά μου χρήματα.
Ὅταν μεγαλώσω καί ἔχω δική μου δουλειά, σᾶς ὑπόσχομαι ὅτι θά προσφέρω ἀπό τά κέρδη μου στό ναό μας. Σᾶς βεβαιώνω ὅλους μέ εἰλικρίνεια, ὅτι θά ἐκπληρώσω τήν ὑπόσχεσή μου.  Πρός τό παρόν, τό μερίδιό μου τό πρόσφεραν οἱ γονεῖς μου. Ὀνομάζονται Νικόλαος Τιαγινούτσι.

   Μητροπολίτου Κυροβογκράντ καί Νικολάεφ Νέστορος

Ἀναμνήσεις ἀπό τήν Καμτσάτκα

Ἀπόδοση ἀπό τά ρωσικά

Ἔκδοση Τρίτη

Ἱερά Μονή Παρακλήτου Ωρωπός Ἀττικῆς 2001

σελ.265-274

Ἀναβάσεις

  Ὀκτωβρίου 2013

 Διαβάστε τά ὑπόλοιπα πατώντας  Ἀναμνήσεις ἀπό τήν Καμτσάτκα

 

http://anavaseis.blogspot.gr/2013/10/blog-post_3665.html

Στό μεταίχμιο δύο ἐποχῶν. (Μέρος Γ'). Μητροπολίτου Κυροβογκράντ καί Νικολάεφ Νέστορος

Στό μεταίχμιο δύο ἐποχῶν. (Μέρος Γ')
 Μητροπολίτου Κυροβογκράντ καί Νικολάεφ Νέστορος

Μέ πολλή συντομία ἀναφέρομαι στά κατοπινά γεγονότα.

Χειροτονήθηκα ἐπίσκοπος Πετροπαυλόφσκ καί Καμτσάκας, βοηθός ἐπίσκοπος τῆς ἀρχιεπισκοπῆς Βλαντιβοστόκ, τήν Κυριακή, 16 Ὁκτωβρίου 1916, στόν καθεδρικό ναό τῆς πόλεως.  Ἡ συνοδική ἀπόφαση ὅριζε ἀρχικά νά χειροτονηθῶ εἴτε στήν Πετρούπολη, στήν Λαύρα τοῦ ἁγίου Ἀλεξάνδρου Νέφσκυ,  εἴτε σάν καθεδρικό ναό τοῦ Καζάν, ἀφήνοντας σέ μένα τήν ἐπιλογή ἑνός ἀπό τούς δύο τόπους. 

Ἀλλά στή σχετική ἐρώτηση τοῦ διευθυντῆ ὑπηρεσιῶν τῆς Ἱερᾶς Συνόδου, ὑπέβαλα τή θερμότατη παράκληση νά χειροτονηθῶ στόν καθεδρικό ναό τοῦ Βλαντιβοστόκ, ἀπό τά χέρια τοῦ πολυσεβάστου μου ἀρχιεπισκόπου Εὐσεβίου, ὅπως καί ἔγινε. Στή χειροτονία πῆραν μέρος καί οἱ πλησιόχωροι ἀρχιερεῖς Ἰαπωνίας Σέργιος, Μπλαγοβεστσένσκ Εὐγένιος καί Νικόλσκ  -Οὐσουρίσκ Παῦλος.

Ἡ χειροτονία ἐπισκόπου ἦταν γιά τό Βλαντιβοστόκ ἀνεπανάληπτο ἐκκλησιαστικό καί κοινωνικό γεγονός. Γι’ αὐτό δόθηκε ἀπό τίς ἀρχές πρωτοφανής ἐπισημότητα.   

Προσῆλθαν  οἱ ἐκπρόσωποι τῆς πολιτικῆς, τῆς στρατιωτικῆς καί τῆς ναυτικῆς διοικήσεως, καθώς καί χιλιάδες λαοῦ, πού στό τέλος προέβησαν σέ συγκινητικότατες ἐκδηλώσεις χαρᾶς καί ἀγάπης πρός ὅλους τούς ἀρχιερεῖς καί τήν ἀναξιότητά μου. Ἀνάμεσα τους βρισκόταν καί ἡ μητέρα μου Ἀντωνίνα, πού παρά τήν ἡλικία της ἀνέλαβε τούς κόπους ἑνός τόσο μακρινοῦ ταξιδιοῦ, γιά νά παραβρεθεῖ στό σημαντικότερο γεγονός τῆς ζωῆς τοῦ παιδιοῦ της.

Πρίν ἀπό τό μυστήριο, στό χειροτονητήριο λόγο μου, ἀπευθύνθηκα κατγασυγκινημένος πρός τούς ἐπισκόπους καί τό λαό, κάνοντας μιά σύντομη ἀναδρομή στή ζωή μου καί στήν ἱεραποστολή τῆς Καμτσάτκας. 

 Εὐχαρίστησα τά πρόσωπα πού μοῦ εἶχαν συμπαρασταθεῖ, ἀπό τήν παιδική μου ἡλικία μέχρι τήν ὥρα ἐκείνη, στόν ἀγώνα τῆς ζωῆς καί τῆς προσφορᾶς μέσα στόν ἀμπελώνα τοῦ Κυρίου.  Ἀναφέρθηκα στό ἀγαπημένο μου ποίμνιο τῶν ἰθαγενῶν τῆς Καμτσάτκας.   

Καί τέλος, ζήτησα τίς προσευχές ὅλων, ἰδιαίτερα τῶν συνιερουργούντων ἀρχιερέων, γιά νά συνεχίσω, μέ τή χάρη τοῦ Θεοῦ, ἀκαταίσχυντη τή διακονία, πού μοῦ εἶχε ἀναθέσει ἡ Ἐκκλησία καί μέ τό νέο ὕψιστο ἀξίωμα τῆς ἀρχιερωσύνης, τό ὁποῖο ἀπό τήν ἡμέρα ἐκείνη δεχόμουν στούς ἀδύναμους καί ἀνάξιους ὤμους μου.

Σέ σύντομη ἀντιφώνησή του, ὁ ἀρχιεπίσκοπος Εὐσέβιος μοῦ ἔδωσε τίς κατάλληλες παραινέσεις καί νουθεσίες, προτρέποντάς με σέ  μεγαλύτερο ζῆλο καί περισσότερες θυσίες γιά τό λαό τοῦ Θεοῦ.

Τό μεσημέρι παρατέθηκε στό Ναυαρχεῖο ἐπίσημη τράπεζα, στήν ὁποία παρακάθησαν οἱ ἀριχερεῖς καί οἱ ἐπίσημοι.

Τό ἀπόγευμα ὅλοι οἱ ἀρχιερεῖς βρεθήκαμε στήν ἀρχιεπισκοπική κοιτοικία, στή Σεντάκα.  Τότε μόνο ἄρχισα νά συνέρχομαι ἀπό τή συγκίνηση, τήν ψυχική ἔνταση καί τόν κόπο τῆς ἡμέρας.  Καθήσαμε στό μεγάλο γραφεῖο, πού ἔβλεπε πρός τόν πανέμορφο κόλπο Ἀμούρ.  Συζητούσαμε ἥσυχα, ὅταν ἀρχιεπίσκοπος, πού σκάλιζε σχεδόν ἀδιάφορα τήν ἀλληλογραφία τῆς ἡμέρας, ἔβγαλε μιά ἔκπληκτη φωνή:

-Ὤ, ἀκοῦστε!

Στραφήκαμε ὅλοι πρός τό μέρος του.

-Σᾶς διαβάζω σημερινό τηλεγράφημα ἀπό τήν Ἱερά Σύνοδο: «Ὁ ἀρχιεπίσκοπος Βλαντιβοστόκ καί Καμτσάτκας Εὐσέβιος προάγεται σέ ἀρχιεπίσκοπο Πριμόρσκ καί Βλαντιβοστόκ. Ὁ βοηθός του ἐπίσκοπος Πετροπαυλόφσκ καί Καμτσάτκας Νέστωρ προάγεται σέ ἀνεξάρτητο ἐπαρχιοῦχο ἐπίσκοπο τῆς Καμτσάτκας, μέ ἕδρα τό Πετροπαυλόφσκ».

Ὁ δεσπότης χτύπησε χαρούμενα παλαμάκια.

-Νά, λοιπόν! εἶπε.  Τό πρωί χειροτονοῦσα τό βοηθό μου ἐπίσκοπο, καί τό ἀπόγευμα τόν χάνω μαζί μέ τήν ἐπαρχία τῆς Καμτσάτκας! Πόσο χαίρομαι γι’ αὐτό!  Ἡ Καμτσάτκα ἀνῆκει διακαιωματικά στόν ἄνθρωπό της, τόν Νέστορα. Καί ὁ Θεός τοῦ τήν ἔδωσε! 

    Μητροπολίτου Κυροβογκράντ καί Νικολάεφ Νέστορος

Ἀναμνήσεις ἀπό τήν Καμτσάτκα

Ἀπόδοση ἀπό τά ρωσικά

Ἔκδοση Τρίτη

Ἱερά Μονή Παρακλήτου Ωρωπός Ἀττικῆς 2001

σελ.265-274

Ἀναβάσεις

10  Ὀκτωβρίου 2013

 Διαβάστε τά ὑπόλοιπα πατώντας  Ἀναμνήσεις ἀπό τήν Καμτσάτκα

 

http://anavaseis.blogspot.gr/2013/10/blog-post_729.html

Στό μεταίχμιο δύο ἐποχῶν. (Μέρος Β'). Μητροπολίτου Κυροβογκράντ καί Νικολάεφ Νέστορος

Στό μεταίχμιο δύο ἐποχῶν. (Μέρος Β')

 Μητροπολίτου Κυροβογκράντ καί Νικολάεφ Νέστορος

Στά τέλη τοῦ 1915 ὁ ἀρχιεπίσκοπος Εὐσέβιος μοῦ ἔστειλε γράμμα στό μέτωπο. Ἔγραφε ὅτι, ἐξατίας τῆς μακρᾶς μου ἀπουσίας μου, ἡ ἀδελφότητα καί ὅλο τό ἱεραποστολικό ἔργο τῆς Καμτσάτκας κινδύνευαν νά διαλυθοῦν πρίν καλά-καλά καρποφορήσουν.
Μέ προέτρεπε λοιπόν τώρα ὁ ἴδιος ὁ δεσπότης, νά ἐπιστρέψω τό συντομότερο πίσω καί νά συνεχίσω τή διακονία πού εἶχα διακόψει.
Ὑπακούοντας στήν ἐντολή του, στίς ἀρχές τοῦ 1916 ἀποχαιρέτησα συγκινημένος τούς συνεργάτες μου καί τούς στρατιῶτες τοῦ μετώπου, καί κίνησα γιά τήν Καμτσάτκα.  Φεύγοντας, δονήθηκα ἀπό ποικίλα καί δυνατά συναισθήματα.  Πονοῦσα γιά τούς ρώσους στρατιῶτες, πού μάχονταν κι ἔδιναν τή ζωή τους γιά τή Ρωσία καί τό λαό της.  Πονοῦσα ὅμως καί γιά τό ἀγαπημένο μου ποίμνιο, πού χρειαζόταν βοήθεια καί πνευματική συνδρομή.
Μόλις ἔφτασα στό Πετροπαυλόφσκ, τό πρῶτο μου μέλημα ἦταν νά ἔρθω σ’ ἐπαφή μέ τούς τοπικούς παράγοντες καί νά συστήσω μιά ἐπιτροπή συμπαραστάσεως στό μαχόμενο ρωσικό στρατό.  Ἀνοίξαμε εἰδικό ταμεῖο ὑπέρ τῶν τραυματιῶν τοῦ πολέμου, στό ὁποῖο κατέθεσα πρῶτος ὅλα τά χρυσά καί πολύτιμα ἀντικείμενα πού εἶχα κατά καιρούς συγκεντρώσει ἀπό δωρεές.
Τό χειμώνα τοῦ 1916 τόν πέρασα στό Πετροπαυλόφσκ, ἔντονα ἀπασχολημένος μέ τό ἔργο τῆς ἐπιτροπῆς αὐτῆς. 
Μέ δυσκολία ἀφιέρωνα λίγες ἡμέρες γιά σύντομες περιοδεῖες στίς γύρω περιοχές.
Πάνω στόν πυρετό  τῆς δραστηριότητος αὐτῆς, ὁ ἀρχιεπίσκπος Εὐσέβιος μοῦ τηλεγράφησε νά ταξιδέψω ἐπειγόντως στό Βλαντιβοστόκ.  Δέν ἐξηγοῦσε τί ἤθελε.
Μέ ἀπορία παρουσιάστηκα, μετά ἀπό μερικές ἡμέρες, μπροστά του.  Μ’ ἔβαλε νά καθήσω στό γραφεῖο του, ἐνῶ ἐκεῖνο στάθηκε ἀπό πάνω μου καί μέ κοίταξε βαθιά στά μάτια.
-Πάρε χαρτί καί μολύβι, καί γράφε! εἶπε αἰνιγματικά.
-Τί νά γράψω, δεσπότη μου; ἀπόρησα.
-Θά γράψεις μιά ἀναλυτική ἔκθεση γιά τήν ἱεραποστολική-ποιμαντική σου δραστηριότητα στήν Καμτσάτκα.  Θά τήν ἀπευθύνεις στήν Ἱερά Σύνοδο. Ἡ ἔκθεση αὐτή εἶναι ἀπαραίτητη γιά τήν ἐνημέρωση τῶν συνοδικῶν ἀρχιερέων, πρίν πάρουν ἀπόφαη πάνω στήν πρότασή μου γιά τήν ἵδρυση ἐπισκοπῆς Καμτσάτκας. Ὁ πρῶτος ἐπίσκοπός της, φυσικά, θά ἐκλεγεῖ μετά ἀπό δική μου εἰσήγηση....
Ὁ δεσπότης μέ κοίταξε τώρα πιό ἐπίμονα. Ἔμεινα ἄναυδος ἀκούγοντάς του νά προσθέτει θριαμβευτικά:
-Περιττό νά σοῦ πῶ, ὅτι μοναδικός ὑποψήφιος γιά τήν ἐπισκοπή καθέδρα εἶναι ὁ ἱερομόναχος Νέστωρ Ἀνίσιμωφ. Ἐπειδή Καμτσάτκα ἴσον Νέστωρ, καί Νέστωρ ἴσον Καμτσάτκα!

    Μητροπολίτου Κυροβογκράντ καί Νικολάεφ Νέστορος

Ἀναμνήσεις ἀπό τήν Καμτσάτκα

Ἀπόδοση ἀπό τά ρωσικά

Ἔκδοση Τρίτη

Ἱερά Μονή Παρακλήτου Ωρωπός Ἀττικῆς 2001

σελ.265-274

Ἀναβάσεις

9  Ὀκτωβρίου 2013

 Διαβάστε τά ὑπόλοιπα πατώντας  Ἀναμνήσεις ἀπό τήν Καμτσάτκα


http://anavaseis.blogspot.gr/2013/10/blog-post_3416.html

Στό μεταίχμιο δύο ἐποχῶν. (Μέρος Α'). Μητροπολίτου Κυροβογκράντ καί Νικολάεφ Νέστορος

 Στό μεταίχμιο δύο ἐποχῶν. (Μέρος Α')

  Μητροπολίτου Κυροβογκράντ καί Νικολάεφ Νέστορος

Τό καλαοκαίρι τοῦ 1914 ταξίδεψα γι’ ἄλλη μιά φορά στήν Πετρούπολη μέ τήν εὐλογία τοῦ ἀρχιεπισκόπου Εὐσεβίου. Ὁ βασικός σκοπός τοῦ ταξιδιοῦ μου αὐτή τή φορά ἦταν ἡ εἴσπραξη 25.000 ρουβλίων, πού εἶχαν συνεισφέρει γιά τούς σκοπούς τῆς ἀδελφότητος διάφοροι ὀργανισμοί καί ἱδρύματα, ὕστερα ἀπό εἰσήγησή μου καί μέ ἐνέργειες τῆς Κρατικῆς Δούμας.
Ταξίδευα μέ τό σιβηρικό ἐξπρές.  Μέσ’ ἀπό τό βαγόνι μου ἔβλεπα τίς ἀπέραντες ἐκτάσεις τῆς ρωσικῆς γῆς νά παρελαύνουν μέ μιάν εἰρηνική νωχέλεια.  Τίποτα δέν προμηνοῦσε τήν πολεμική θύελλα πού σέ λίγο θά ξεσποῦσε.
Φτάνοντας στήν Πετρούπολη μιά ἡλιόλουστη αὐγουστιάτικη μέρα, πληροφορήθηκα μέ ἔκπληξη ὅτι ἡ Γερμανία καί ἡ Αὐστρουγγαρία εἶχαν κηρύξει τόν πόλεμο ἐναντίον τῆς Ρωσίας. Ἤδη στά πεδία τῶν μαχῶν χυνόταν αἷμα. Ὁ πρῶτος παγκόσμιος πόλεμος εἶχε ἀρχίσει.
Τά 25.000 ρούβλια δέν εἰσπράχθηκαν ποτέ. Ἀπό τή Σύνοδο μοῦ ἀνακοίνωσαν ὅτι τά χρήματα αὐτά θά ξοδεύονταν γιά τίς ἀνάγκες τῶν ἐνόπλων δυνάμεων. Ἴσως, εἶπαν, θά μοῦ τά ἔδιναν μετά τή λήξη τοῦ πολέμου.

Τότε, ἐκπληρώνοντας προτροπή τοῦ ἀρχιεπισκόπου Εὐσεβίου, ἐπισκέφθηκα τό μοναστήρι Βαλαάμ, ξακουστό γιά τήν αὐστηρότητα καί τήν ἀκεραιότητα τῶν μοναχῶν του, μέ σκοπό νά ἐξετάσω τίς πιθανότητες ἀποστολῆς μιᾶς ὁμάδας ἀδελφῶν στήν Καμτσάτκα. Ἡ μονή τῆς Κοιμήσεως τῆς Θεοτόκου, ἱδρυμένη στά 1711 ἀπό τό ρῶσο ἱεραπόστολο ἀρχιμ. Μαρτινιανό, περίμενε, μετά τίς ἐπισκευές καί τήν ἀνακαίνισή της, μιά μοναχική ἀδελφότητα. Ἀλλά δυστυχῶς, ὅλοι οἱ νέοι μοναχοί εἶχαν ἐπιστρατευθεῖ.
Βρέθηκα σέ ἀμηχανία. Τηλεγράφησα ἀμέσως στόν ἀρχιεπίσκοπο Εὐσέβιο γιά τίς δυσκολίες πού ἀντιμετώπιζα λόγω τῆς πολεμικῆς συρράξεως. Κι ἐκεῖνος μοῦ ἀπάντησε μ’ ἕνα σύντομο τηλεγράφημα: «Ὁ πόλεμος, ὅπως φαίνεται, δέν θά κρατήσει πολύ.  Παραμείνετε ἐκεῖ. Ἐκπληρῶστε ὅσα σᾶς ἀνατέθηκαν, μόλις τό ἐπιτρέψουν οἱ περιστάσεις».
Μετά ἀπό μιά τέτοια κατηγορηματική ἀπάντηση, δέν εἶχα περιθώρια ἐπιστροφῆς στήν Καμτσάτκα.  Δέν μποροῦσα ὅμως καί νά μένω ἄπραγος, ὅταν ἡ πατρίδα μου καί ὁ ρωσικός λαός περνοῦσαν μιά τέτοια πολεμική δοκιμασία.  Ζήτησα λοιπόν τήν ἄδεια ἀπό τή Σύνοδο καί τή στρατιωτική ἀρχή νά στρατευθῶ σάν μέλος κλιμακίου περιθάλψεως τραυματιῶν.  Πράγματι, ὄχι μόνο μέ δέχθηκαν, ἀλλά καί μέ τοποθέτησαν ἐπικεφαλῆς ἑνός ὑγειονομικοῦ ἀποσπάσματος, πού περιλάμβανε, ἐκτός ἀπό μένα, ἕνα γιατρό καί μερικούς νοσοκόμους.  Μᾶς ἔστειλαν στήν πρώτη γραμμή, στήν ὑπηρεσία τῶν τμημάτων τοῦ ἱππικοῦ καί τῆς αὐτοκρατορικῆς φρουρᾶς, τοῦ συντάγματος Ντραγούν.
Οἱ ἰατρικές γνώσεις καί ἡ πείρα, πού εἶχα ἀποκτήσει μέ τήν περιποίηση τῶν ἀσθενῶν στήν Καμτσάτκα, μέ βοήθησαν πολύ στήν ἐπιτέλεση τοῦ ἔργου πού μοῦ ἀνατέθηκε στόν πόλεμο.
Πολλές φορές ἀναγκαζόμουν νά τρέχω, καβάλα στό ἄλογο, κατά μῆκος τῆς γραμμῆς τοῦ πυρός, συντονίζοντας τίς ἐνέργειες τῶν ἀνδρῶν τοῦ ἀποσπάσματός μου καί μεταφέροντας φαρμακευτικό ὑλικό, ὅπου ὑπῆρχε ἀνάγκη. Καθημερινά ἔβλεπα τόν θάνατο μέ τά μάτια μου, περνώντας μέσ’ ἀπό καταιγισμό σφαιρῶν πού σφύριζαν γύρω στ’ αὐτιά μου, καί ἐκρήξεις ὀβίδων πού κομμάτιαζαν ἀνθρώπινα κορμιά....
Καθημερινά κήδευα νεκρούς, ἐμψύχωνα ζωντανούς, φρόντιζα τραυματίες, παρηγοροῦσα ἀκρωτηριασμένους, κάποτε καί χειρουργοῦσα.... Καθημερνά κατέπνιγα τόν πόνο, τό φόβο, τή φρίκη, τήν ἀγωνία μου, γιά χάρη τῆς πατρίδας καί τῶν παιδιῶν της, πού ἔχυνα τό αἷμα τους στό πεδίο τῆς μάχης. Γιά μεγάλα διαστήματα ἔμενα μέσα στά χαρακώματα, μαζί μέ τούς βασανισμένους ρώσους στρατιῶτες.  Συχνά ἡ στρατιωτική διοίκηση μοῦ ἀνέθετε ὑπηρεσία ἀγγελιοφόρου, κι ἔπρεπε τότε νά περάσω μεσ’ ἀπό τίς πύρινες γραμμές τοῦ θανάτου γιά νά μεταφέρω μηνύματα καί μυστικές πληροφορίες.
Σχεδόν δυό χρόνια ἔμεινα στήν πρώτη γραμμή τοῦ μετώπου. Καί παρ’ ὅλες τίς ἐπικίνδυνες ἀποστολές πού ἀνέλαβα, ὁ Κύριος μέ φύλαξε σῶο καί ἀβλαβή.  Καί ἡ πατρίδα, γιά τήν ταπεινή ὑπηρεσία μου, μέ τίμησε μέ τό  ἀνώτατο πολεμικό παράσημο πού ἀπονέμεται σέ κληρικούς, τό Σταυρό τοῦ Ἁγίου Γεωργίου, καθώς ἐπίσης καί μέ τά παράσημα τῆς Ἁγίας Ἄννης, τοῦ Ἁγίου Βλαδιμήρου καί τοῦ Ἁγίου Νικολάου.

 Μητροπολίτου Κυροβογκράντ καί Νικολάεφ Νέστορος

Ἀναμνήσεις ἀπό τήν Καμτσάτκα

Ἀπόδοση ἀπό τά ρωσικά

Ἔκδοση Τρίτη

Ἱερά Μονή Παρακλήτου Ωρωπός Ἀττικῆς 2001

σελ.275-290

Ἀναβάσεις

8 Ὀκτωβρίου 2013

 Διαβάστε τά ὑπόλοιπα πατώντας  Ἀναμνήσεις ἀπό τήν Καμτσάτκα

http://anavaseis.blogspot.gr/2013/10/blog-post_262.html

Στό μεταίχμιο δύο ἐποχῶν. (Μέρος Α'). Μητροπολίτου Κυροβογκράντ καί Νικολάεφ Νέστορος

Στό μεταίχμιο δύο ἐποχῶν. (Μέρος Α')

Μητροπολίτου Κυροβογκράντ καί Νικολάεφ Νέστορος

Τό καλαοκαίρι τοῦ 1914 ταξίδεψα γι’ ἄλλη μιά φορά στήν Πετρούπολη μέ τήν εὐλογία τοῦ ἀρχιεπισκόπου Εὐσεβίου.
 Ὁ βασικός σκοπός τοῦ ταξιδιοῦ μου αὐτή τή φορά ἦταν ἡ εἴσπραξη 25.000 ρουβλίων, πού εἶχαν συνεισφέρει γιά τούς σκοπούς τῆς ἀδελφότητος διάφοροι ὀργανισμοί καί ἱδρύματα, ὕστερα ἀπό εἰσήγησή μου καί μέ ἐνέργειες τῆς Κρατικῆς Δούμας.
Ταξίδευα μέ τό σιβηρικό ἐξπρές.  Μέσ’ ἀπό τό βαγόνι μου ἔβλεπα τίς ἀπέραντες ἐκτάσεις τῆς ρωσικῆς γῆς νά παρελαύνουν μέ μιάν εἰρηνική νωχέλεια.  Τίποτα δέν προμηνοῦσε τήν πολεμική θύελλα πού σέ λίγο θά ξεσποῦσε.
Φτάνοντας στήν Πετρούπολη μιά ἡλιόλουστη αὐγουστιάτικη μέρα, πληροφορήθηκα μέ ἔκπληξη ὅτι ἡ Γερμανία καί ἡ Αὐστρουγγαρία εἶχαν κηρύξει τόν πόλεμο ἐναντίον τῆς Ρωσίας. Ἤδη στά πεδία τῶν μαχῶν χυνόταν αἷμα. Ὁ πρῶτος παγκόσμιος πόλεμος εἶχε ἀρχίσει.
Τά 25.000 ρούβλια δέν εἰσπράχθηκαν ποτέ. Ἀπό τή Σύνοδο μοῦ ἀνακοίνωσαν ὅτι τά χρήματα αὐτά θά ξοδεύονταν γιά τίς ἀνάγκες τῶν ἐνόπλων δυνάμεων. Ἴσως, εἶπαν, θά μοῦ τά ἔδιναν μετά τή λήξη τοῦ πολέμου.

Τότε, ἐκπληρώνοντας προτροπή τοῦ ἀρχιεπισκόπου Εὐσεβίου, ἐπισκέφθηκα τό μοναστήρι Βαλαάμ, ξακουστό γιά τήν αὐστηρότητα καί τήν ἀκεραιότητα τῶν μοναχῶν του, μέ σκοπό νά ἐξετάσω τίς πιθανότητες ἀποστολῆς μιᾶς ὁμάδας ἀδελφῶν στήν Καμτσάτκα. Ἡ μονή τῆς Κοιμήσεως τῆς Θεοτόκου, ἱδρυμένη στά 1711 ἀπό τό ρῶσο ἱεραπόστολο ἀρχιμ. Μαρτινιανό, περίμενε, μετά τίς ἐπισκευές καί τήν ἀνακαίνισή της, μιά μοναχική ἀδελφότητα. Ἀλλά δυστυχῶς, ὅλοι οἱ νέοι μοναχοί εἶχαν ἐπιστρατευθεῖ.
Βρέθηκα σέ ἀμηχανία. Τηλεγράφησα ἀμέσως στόν ἀρχιεπίσκοπο Εὐσέβιο γιά τίς δυσκολίες πού ἀντιμετώπιζα λόγω τῆς πολεμικῆς συρράξεως. Κι ἐκεῖνος μοῦ ἀπάντησε μ’ ἕνα σύντομο τηλεγράφημα: «Ὁ πόλεμος, ὅπως φαίνεται, δέν θά κρατήσει πολύ.  Παραμείνετε ἐκεῖ. Ἐκπληρῶστε ὅσα σᾶς ἀνατέθηκαν, μόλις τό ἐπιτρέψουν οἱ περιστάσεις».
Μετά ἀπό μιά τέτοια κατηγορηματική ἀπάντηση, δέν εἶχα περιθώρια ἐπιστροφῆς στήν Καμτσάτκα.  Δέν μποροῦσα ὅμως καί νά μένω ἄπραγος, ὅταν ἡ πατρίδα μου καί ὁ ρωσικός λαός περνοῦσαν μιά τέτοια πολεμική δοκιμασία. 
Ζήτησα λοιπόν τήν ἄδεια ἀπό τή Σύνοδο καί τή στρατιωτική ἀρχή νά στρατευθῶ σάν μέλος κλιμακίου περιθάλψεως τραυματιῶν.  Πράγματι, ὄχι μόνο μέ δέχθηκαν, ἀλλά καί μέ τοποθέτησαν ἐπικεφαλῆς ἑνός ὑγειονομικοῦ ἀποσπάσματος, πού περιλάμβανε, ἐκτός ἀπό μένα, ἕνα γιατρό καί μερικούς νοσοκόμους. 
Μᾶς ἔστειλαν στήν πρώτη γραμμή, στήν ὑπηρεσία τῶν τμημάτων τοῦ ἱππικοῦ καί τῆς αὐτοκρατορικῆς φρουρᾶς, τοῦ συντάγματος Ντραγούν.
Οἱ ἰατρικές γνώσεις καί ἡ πείρα, πού εἶχα ἀποκτήσει μέ τήν περιποίηση τῶν ἀσθενῶν στήν Καμτσάτκα, μέ βοήθησαν πολύ στήν ἐπιτέλεση τοῦ ἔργου πού μοῦ ἀνατέθηκε στόν πόλεμο.
Πολλές φορές ἀναγκαζόμουν νά τρέχω, καβάλα στό ἄλογο, κατά μῆκος τῆς γραμμῆς τοῦ πυρός, συντονίζοντας τίς ἐνέργειες τῶν ἀνδρῶν τοῦ ἀποσπάσματός μου καί μεταφέροντας φαρμακευτικό ὑλικό, ὅπου ὑπῆρχε ἀνάγκη. Καθημερινά ἔβλεπα τόν θάνατο μέ τά μάτια μου, περνώντας μέσ’ ἀπό καταιγισμό σφαιρῶν πού σφύριζαν γύρω στ’ αὐτιά μου, καί ἐκρήξεις ὀβίδων πού κομμάτιαζαν ἀνθρώπινα κορμιά.... 
Καθημερινά κήδευα νεκρούς, ἐμψύχωνα ζωντανούς, φρόντιζα τραυματίες, παρηγοροῦσα ἀκρωτηριασμένους, κάποτε καί χειρουργοῦσα.... Καθημερνά κατέπνιγα τόν πόνο, τό φόβο, τή φρίκη, τήν ἀγωνία μου, γιά χάρη τῆς πατρίδας καί τῶν παιδιῶν της, πού ἔχυνα τό αἷμα τους στό πεδίο τῆς μάχης.
Γιά μεγάλα διαστήματα ἔμενα μέσα στά χαρακώματα, μαζί μέ τούς βασανισμένους ρώσους στρατιῶτες.  Συχνά ἡ στρατιωτική διοίκηση μοῦ ἀνέθετε ὑπηρεσία ἀγγελιοφόρου, κι ἔπρεπε τότε νά περάσω μεσ’ ἀπό τίς πύρινες γραμμές τοῦ θανάτου γιά νά μεταφέρω μηνύματα καί μυστικές πληροφορίες.
Σχεδόν δυό χρόνια ἔμεινα στήν πρώτη γραμμή τοῦ μετώπου. Καί παρ’ ὅλες τίς ἐπικίνδυνες ἀποστολές πού ἀνέλαβα, ὁ Κύριος μέ φύλαξε σῶο καί ἀβλαβή.  Καί ἡ πατρίδα, γιά τήν ταπεινή ὑπηρεσία μου, μέ τίμησε μέ τό  ἀνώτατο πολεμικό παράσημο πού ἀπονέμεται σέ κληρικούς, τό Σταυρό τοῦ Ἁγίου Γεωργίου, καθώς ἐπίσης καί μέ τά παράσημα τῆς Ἁγίας Ἄννης, τοῦ Ἁγίου Βλαδιμήρου καί τοῦ Ἁγίου Νικολάου.

     Μητροπολίτου Κυροβογκράντ καί Νικολάεφ Νέστορος

Ἀναμνήσεις ἀπό τήν Καμτσάτκα

Ἀπόδοση ἀπό τά ρωσικά

Ἔκδοση Τρίτη

Ἱερά Μονή Παρακλήτου Ωρωπός Ἀττικῆς 2001

σελ.275-290

Ἀναβάσεις

5  Ὀκτωβρίου 2013

 Διαβάστε τά ὑπόλοιπα πατώντας  Ἀναμνήσεις ἀπό τήν Καμτσάτκα

http://anavaseis.blogspot.gr/2013/10/blog-post_5895.html

Ἱεραποστολικό συνέδριο στήν Καμτσάτκα. (Μέρος Ε'). Τελευταῖο

Ἱεραποστολικό συνέδριο στήν Καμτσάτκα. (Μέρος Ε')
  Μητροπολίτου Κυροβογκράντ καί Νικολάεφ Νέστορος

Θέλω τώρα ν’ ἀναφερθῶ σέ μιά ἄλλη μάστιγα τῆς περιοχῆς.  Πρόκειται γιά τούς ξένους, πού φτάνουν ὥς ἐδῶ μέ πονηρούς ἐμπορικούς σκοπούς –ρώσους, τάταρους, λεττονούς, ἀρμένιους, γεωργιανούς, ἰάπωνες, κινέζους κ.ἄ.
Ὅλοι αὐτοί ἐκμεταλλεύονται τήν ἄγνοια, τήν ἁπλοϊκότητα καί τήν εὐπιστία τῶν κατοίκων, πλουτίζοντας σέ βάρος τους.
Κυριολεκτικά τούς κατακλέβουν, ἀφοῦ τούς δίνουν πράγματα ἀσήμαντης ἀξίας –σπίρτα, βότκα, κολώνια, βελόνες- καί, χρησιμοποιώντας τήν πονηριά καί τήν κατεργαριά, ἁρπάζουν τά πολύτιμα γουναρικά, πού μέ κόπους καί κινδύνους ἐξασφαλίζουν οἱ ντόπιοι ἀπό τό κυνήγι τους.
 Καθένας τέτοιος τυχοδιώκτης, πού γιά τό εὔκολο κέρδος δέν διστάζει νά ὑπομείνει ὅλες τίς ἀντιξοότητες καί τίς δυσκολίες τῶν χειμερινῶν διαδρομῶν στή χιονισμένη ἔρημο τῆς Καμτσάτκας, θεωρεῖται και ὀνομάζεται ἐδῶ «φίλος». 
Τί τραγική εἰρωνεία!  Ὁ ἐκμεταλλευτής, φίλος!  Καί αὐτός ὁ φίλος κερδίζει τόν ἀπονήρευτο καμτσαντάλο μέ τήν ὑποκριτική του καλωσύνη, μέ ψευτοδῶρα, μέ κεράσματα φτηνῶν οἰνοπνευματωδῶν ποτῶν.  Κάθε τέτοιος «φίλος» ἔχει τόν ἰθαγενή στά χέρια του.  Τόν κάνει ὅ,τι θέλει καί τον ξεγελάει χωρίς δυσκολία. 

Δέν πάει πολύς καιρός, πού ἕνας τέτοιος τάταρος «φίλος», μαζί μέ τίς χάρτινες ἱερές εἰκόνες, πουλοῦσε στούς ἀνίδεους ἰθαγενεῖς καί φωτογραφίες μέ γυμνές ἄσεμνες γυναῖκες, πείθοντάς τους ὅτι κι αὐτές εἶναι εἰκόνες, μπροστά στίς ὁποῖες μποροῦν νά προσεύχονται! 
Βέβαια, ἡ πρωτάκουστη αὐτή ἀσέβεια δέν ἔμεινε ἀτιμώρητη, γιατί, ὅπως ἔμαθα, μετά ἀπό λίγο πέθανε, ἀφοῦ πρῶτα παραφρόνησε. Ἕνας ἄλλος πάλι ξένος ἔμπορος καπνοῦ καί ζάχαρης δίδασκε τούς κοριάκους νά χορεύουν, νά φτύνουν καί ν’ ἀσεβοῦν μπροστά στίς εἰκόνες τῶν ἁγίων!
»Γιά ὅλ’ αὐτά, ἀδελφοί μου, χρειάζεται ἀπό τό μέρος μας πάλη. Χρειάζεται πνευματικός συναγερμός ὅλων τῶν ἐργατῶν τοῦ καμτσατκικοῦ τμήματος τοῦ ἀμπελῶνος τοῦ Κυρίου.  Χρειάζεται κόπος καί μόχθος πολύς. Ὁ Θεός βοηθός!».
Τό συνέδριο τελείωσε τό Σάββατο, 22 Φεβρουαρίου. Τήν Κυριακή, μετά τή θεία Λειτουργία ἔγινε μεγάλη λιτανεία, ἀπό τό χωριό μέχρι τό λόφο Ἀπαπέλ, τόν ἱερό τόπο τῶν εἰδωλολατρῶν κοριάκων.
Τό σπιτάκια, ἡ ἐκκλησία, τό σχολεῖο ἦταν στολισμένα μέ σημαῖες καί γιρλάντες, καμωμένες ἀπό σκουροπράσινο κέδρο καί χρωματιστά ὑφάσματα. Ἔξω ἀπό τήν ἐκκλησία ἦταν κρεμασμένο ἕνα πανώ μέ τήν ἐπιγραφή: «Ο ΧΡΙΣΤΟΣ ΕΝ Τῼ ΜΕΣῼ ΗΜΩΝ».
Περνώντας μεσ’ ἀπό τά οἰκήματα καί τά χωράφια ἡ λιτανεία κατέληξε στό λόφο. Στήν κορυφή τοῦ ὑπῆρχε βωμός ὅπου γίνονταν οἱ θυσίες στό σκοτεινό πνεῦμα ἀπαπέλ.  Στό ἴδιο σημεῖο, ἐκεῖνο τό πρωινό, ἀναρτήσαμε μιά τεράστια ἐπιγραφή: «ΜΕΘ’ ΗΜΩΝ Ο ΘΕΟΣ».
Τή λιτανεία ἀκολούθησε πολύς κόσμος, κι ἀνάμεσά τους ἀρκετοί εἰδωλολάτρες κοριάκοι ἀπό ἄλλα μέρη. Ὅταν φτάσαμε στήν κορυφή τοῦ λόφου, στράφηκα σ’ αὐτούς, τούς ἔδειξα τό βωμό καί τούς ρώτησα:
-Τί εἶν’ αὐτό;
-Εἶναι τό δικό μας ἀπαπέλ. Ἐδῶ ζεῖ τό πονηρό πνεῦμα, πού τό ἐξευμενίζουμε μέ θυσίες ζώων.
Τούς ἔδειξα τήν ἐκκλησία τοῦ χωριοῦ.
-Κι αὐτό τί εἶναι;
-Αὐτό εἶναι τό δικό σου ἀπαπέλ, ἀποκρίθηκαν οἱ εἰδωλολάτρες. Ἐκεῖ ζεῖ τό ἀγαθό πνεῦμα.
-Καί γιατί νά ἔχουμε δυό ἀπαπέλ; τούς εἶπα τότε.  Δέν φτάνει μόνο ὁ ἕνας, ὁ ἀγαθός;
-Ναί, ναί, φτάνει! Ξεφώνησαν ὅλοι, λές καί περίμεναν νά τούς πῶ κάτι τέτοιο.  Φτάνει ὁ καλός ἀπαπέλ, ὁ δικός σου. Ὁ δικός μας, ὁ κακός, δέν μᾶς χρειάζεται πιά!
Οἱ κορικάκοι ἐκεῖνοι ἀρνήθηκαν μεμιᾶς τό σαμανισμό. Ἄνοιξαν ἐπιτόπου ἕνα λάκκο κι ἔθαψαν τά ὑπολείμματα τῶν θυσιῶν, ἐνῶ τό θυσιαστήριο καί ὅλα τά μαγικά σύνεργα τά πέταξαν στή θάλασσα.  Στή θέση τοῦ εἰδωλολατρικοῦ βωμοῦ τοποθέτησαν ἕνα μεγάλο σταυρό.
Οἱ ἐργασίες τοῦ συνεδρίου ἐπισφραγίσθηκαν μέ γιορταστικές ἐκδηλώσεις, πού ὀργάνωνσαν οἱ ὀρθόδοξοι κάτοικοι τοῦ Ἁγίου Ἰωάσαφ. Τό ἀπόγευμα ἔγιναν παραδιοσιακοί ἀγῶνες –πάλη, βάδισμα μέ ξυλοπόδαρα, σκυλοδρομίες, ταρανδοδρομίες καί ἄλλα ἀγαπημένα τους ἀγωνίσματα. Στούς νικητές δόθηκαν ἔπαθλα καί δῶρα. Τό βράδυ γιορτάσαμε μέ τοπικούς χορούς, πυροτεχνήματα, βεγγαλικά, φωτιές καί ρουκέτες.
Τή Δευτέρα, 24 Φεβρουαρίου, ἀφοῦ ψάλαμε τόν παρακλητικό κανόνα καί τόν ἀκάθιστο ὕμνο στόν ἅγιο ἱεράρχη Ἰωάσαφ, χωριστήκαμε συγκινημένοι.
Κίνησαν πάλι οἱ σειρές τῶν ἑλκήθρων, πού ὁδήγησαν τούς καλούς ἐργάτες, μεσ’ ἀπό χιόνια κι ἀνεμοθύελλες, στούς τόπους τῆς σπορᾶς καί τῆς καλλιέργειας. Ὅλοι ἔφυγαν ὠφελημένοι, μέ ἀνανεωμένη τή φλόγα τῆς ἀγάπης καί τῆς προσφορᾶς, ἔχοντας μαζί τους σάν ἐνθύμιο, ἐκτός ἀπό τίς ἱερές ἀναμνήσεις, καί κάποιο δῶρο, προσφορά τῆς ἀδελφότητος.  Στούς ἱερεῖς μάλιστα προσφέρθηκε ἀπό μία ἱερατική στολή.

    Μητροπολίτου Κυροβογκράντ καί Νικολάεφ Νέστορος

Ἀναμνήσεις ἀπό τήν Καμτσάτκα

Ἀπόδοση ἀπό τά ρωσικά

Ἔκδοση Τρίτη

Ἱερά Μονή Παρακλήτου Ωρωπός Ἀττικῆς 2001

σελ.265-274

Ἀναβάσεις

4  Ὀκτωβρίου 2013

 Διαβάστε τά ὑπόλοιπα πατώντας  Ἀναμνήσεις ἀπό τήν Καμτσάτκα

http://anavaseis.blogspot.gr/2013/10/blog-post_7986.html

Ἱεραποστολικό συνέδριο στήν Καμτσάτκα. (Μέρος Γ')

Ἱεραποστολικό συνέδριο στήν Καμτσάτκα. (Μέρος Γ')

  Μητροπολίτου Κυροβογκράντ καί Νικολάεφ Νέστορος

»Ἀδελφοί, δέν μποροῦμε νά ἐπαναπαυθοῦμε, κάνοντας στόν ἰθαγενή μιά στοιχειώδη κατήχηση, βαπτίζοντάς τον καί κρεμώντας στό λαιμό του ἕνα σταυρό. Ὀφείλουμε νά σταθοῦμε μέ ἱερό δέος καί μέ βαθειά συναίσθηση εὐθύνης ἀπέναντι στό πάντιμο ἔργο τῆς ἁλιείας ψυχῶν, πού ἐπιτελοῦμε.
 Νά βιώσουμε ὅλο τό μεγαλεῖο τοῦ ἔργου αὐτοῦ καί ὅλη τήν τραγικότητα τοῦ προβλήματος πού παρουσιάζει.
Ν’ ἀναπληρώσουμε, μέ τίς μεγαλύτερες δυνατές θυσίες, τά κενά πού ὑπάρχουν.  Νά συντονιστοῦμε –καί θά βροῦμε τρόπους γι’ αὐτό -ὥστε νά ἐξασφαλίσουμε τή συχνότερη καί οὐσιαστικότερη δυνατή ἐπικοινωνία τόσο μεταξύ μας ὅσο καί μέ τό νεόφυτο ἰθαγενές ποίμνιό μας. 
Τώρα, δόξα τῷ Θεῷ, μέ τή δραστηριοποίηση τῆς ἀδελφότητος σ’ ὅλη τή χώρα, ἔχουμε ἐπάρκεια ὑλικῶν μέσων καί ἱκανοποιητικές οἰκονομικές δυνατότητες. Γι’ αὐτό καί ἡ εὐθύνη μας εἶναι μεγάλη.
»Πρέπει, βέβαια, νά παραδεχθοῦμε, ὅτι ἡ σπανιότητα τῶν ποιμαντικῶν ἐπισκέψεων δέν ὀφείλεται σέ νωχέλεια, ἀμέλεια ἤ ὀλιγωρία τῶν ποιμένων.
Κάθε ἱερέας-ἱεραπόστολος εἶναι ἐφημέριος κάποιου μεγάλου χωριοῦ, ὅπου ὀφείλει ν’ ἀνταποκρίνεται συνεχῶς καί μέ συνέπεια στίς ἐφημεριακές του ὑποχρεώσεις, καί ταυτόχρονα δάσκαλος κάποιου ἐνοριακοῦ σχολείου. Ἔτσι δέν ἔχει τή δυνατότητα ν’ ἀπομακρύνεται συχνά καί γιά μεγάλα διαστήματα, ὥστε νά φτάσει καί στούς πιό ἀπομακρυσμένους οἰκισμούς τῆς ἀπέραντης τούντρας ἤ τῶν δύσβατων ὀρεινῶν περιοχῶν τοῦ τόπου μας.
»Πρέπει, παρ’ ὅλ’ αὐτά, νά πάρουμε κάποια μέτρα, ὥστε νά ἐπιτευχθῆ ἡ δημιουργία μιᾶς, κατά τό δυνατό, πιό στενῆς καί συστηματικῆς ἐπαφῆς ποιμένων καί ποιμνίου. 
Καί νομίζω ὅτι, μέ τίς παροῦσες συνθῆκες καί μέ τούς λίγους ἀνθρώπους πού διαθέτουμε, αὐτό μπορεῖ νά πραγματοποιηθεῖ μόνο μέ τήν αὔξηση τοῦ ἀριθμοῦ τῶν ἱεραποστολικῶν σταθμῶν καί τήν καθιέρωση τοῦ θεσμοῦ τῶν περιοδευόντων ἱεραποστόλων.  Θά χτίσουμε στά πιό προστιτά μέρη ὅσο μποροῦμε περισσότερα μικρά συγκροτήματα, πού θά περιλαμβάνουν ὁπωσδήποτε ἐκκλησία, σχολεῖο καί ὑγειονομικό σταθμό...
»Σάν παράδειγμα εὐεργετικῆς ἐπιδράσεως συστηματικοῦ ἱεραποστολικοῦ ἔργου σᾶς φέρνω τήν ἀληθινά ἐντυπωσιακή περίπτωση τοῦ χωριοῦ Ἅγιος Ἰωάσαφ, στό ὁποῖο καί πραγματοποιοῦμε τό συνέδριό μας. Ὅλοι σας μπορεῖτε εὔκολα νά διαπιστώσετε τήν ἀλλαγή τῆς ζωῆς τῶν ντόπιων κοριάκων. 
Μιά ἀλλαγή ὁλοφάνερη ὄχι μόνο ἀπό νέα κτίσματα –τήν ἐκκλησία, τό σχολεῖο, τά ξύλινα σπιτάκια-, ὄχι μόνο ἀπό τήν ἐξαφάνιση τῶν συνηθειῶν ὅπως ἡ καύση τῶν νεκρῶν, οἱ ζωοθυσίες, ἡ μαγεία, ἡ πολυγαμία, ἀλλά καί ἀπ’ αὐτά τά γαλήνια καί χαρούμενα πρόσωπα τῶν ἀνθρώπων, τῶν ἀπαλλαγμένων ἀπό τήν καταθλιπτική ἐξουσία τῶν πονηρῶν πνευμάτων.
»Ὁ κόσμος τοῦ Ἁγίου Ἰωάσαφ γνωρίζει τώρα τό χριστιανικό του ὄνομα καί ἔχει ἀποκτήσει ἐπώνυμο. Τό σπίτι του εἶναι νοικοκυρεμένο. Ἔχει εἰκονοστάσι μέ πολλές εἰκόνες, ἀνάβει μπροστά τους καθαρό κερί καί προσεύχεται καθημερινά.  Προσέχει τήν ὑγιεινή τῆς κατοικίας, τῆς ἐνδύσεως καί τοῦ σώματός του. Ὅταν ἀρρωστήσει, ἐμπιστεύεται τόν ἑαυτό του στήν ἰατρική μας καί ὄχι στά μαγικά μέσα τοῦ σαμάν. 
Στέλνει τά παιδιά του στό σχολεῖο μας, ὅπου ἔρχεται κάποτε καί ὁ ἴδιος γιά νά διδαχθεῖ. Ἐμπιστεύεται ἀπόλυτα τόν ἱερέα, τόν ὑπακούει, καί σέ κάθε πρόβλημά του ζητάει τή συμβουλή του.  Καί ὅλη αὐτή ἡ ἀλλαγή συντελέστηκε σ’ ἕνα τόπο, πού εἶχε ἕναν ἀπό τούς σκληρότερους μάγους σαμάν.
»Πῶς ἔγιναν ὅλ’ αὐτά; Μέ τή συστηματική ἱεραποστολική, κατηχητική καί ποιμαντική ἐργασία, μέ τή συνεχή παρουσία τῶν ἱεραποστόλων, μέ τήν ἀδιάκοπη καθοδήγηση καί διαφώτιση τῶν ἰθαγενῶν.

    Μητροπολίτου Κυροβογκράντ καί Νικολάεφ Νέστορος
Ἀναμνήσεις ἀπό τήν Καμτσάτκα
Ἀπόδοση ἀπό τά ρωσικά
Ἔκδοση Τρίτη
Ἱερά Μονή Παρακλήτου Ωρωπός Ἀττικῆς 2001
σελ.265-274

Ἀναβάσεις
2  Ὀκτωβρίου 2013

 Διαβάστε τά ὑπόλοιπα πατώντας  Ἀναμνήσεις ἀπό τήν Καμτσάτκα

http://anavaseis.blogspot.gr/2013/10/blog-post_2.html

Ἱεραποστολικό συνέδριο στήν Καμτσάτκα. (Μέρος Β')

Ἱεραποστολικό συνέδριο στήν Καμτσάτκα. (Μέρος Β')
  Μητροπολίτου Κυροβογκράντ καί Νικολάεφ Νέστορος

Τό συνέδριο λοιπόν συγκλήθηκε σ’ ἕνα μέρος, πού ἦταν δημιούργημα τοῦ ἱεραποστολικοῦ ἔργου.
Καθημερινά στόν ἐνοριακό νάο τοῦ ἁγίου Ἰωάσαφ γίνονταν  οἱ κατανυκτικές σαρακοστιανές ἀκολουθίες, πού τίς τελοῦσαν οἱ ἱερεῖς μέ τή σειρά, κηρύσσοντας καί τό θεῖο λόγο.
Ὁ ναός  ἦταν συνεχῶς κατάμεστος ἀπό πιστούς, κοριάκους καί ρώσους.  Τό κήρυγμα καί οἱ διδαχές γίνονταν τόσο στή ρωσική ὅσο καί στήν κοριάκικη γλώσσα. 
Ἀπό τήν πρώτη μέρα κινήθηκε τό ἐνδιαφέρον καί τῶν ἰθαγενῶν εἰδωλολατρικῶν φυλῶν γιά τό συνέδριο. Ἄρχισαν νά ἔρχονται φάλαγγες ὁλόκληρες ἐλαφρῶν ἑκλήθρων, μεταφέροντας ἄνδρες καί γυναῖκες κάθε ἡλικίας, πού παρακολουθοῦσαν μέ ἡσυχία καί προσοχή τίς λατρευτικές ἐκδηλώσεις, τίς διδασκαλίες, τά κηρύγματα, τίς εἰσήγήσεις καί τίς συζητήσεις τῶν συνέδρων.
Κατά τίς ἐργασίες τοῦ συνεδρίου ἐξετάστηκαν ὄχι μόνο γενικά θέματα, ἀλλά καί τά πιό λεπτομερειακά προβλήματα τῆς ἱεραποστολικῆς δραστηριότητος. Ἔγιναν πολύωροι διάλογοι, ἀνταλλάχθηκαν ἀπόψεις καί ἐμπειρίες, ἀντιμετωπίστηκαν εἰδικές δύσκολες περιπτώσεις, ἔγινε ἐπεξεργασία προγραμμάτων τόσο τοῦ πνευματικοῦ τομέα ὅσο καί τοῦ τεχνικοῦ.
Ἀνάμεσα στούς συνέδρους δημιουργήθηκε ἀπό τήν πρώτη στιγμή, καί κράτησε ὅλες τίς ἡμέρες, μιά συγκινητική ἀτμόσφαιρα ζεστασιᾶς, ἀδελφοσύνης καί ἀγάπης.
Μεταφέρω πιό κάτω τά κύρια σημεῖα τῆς εἰσηγήσεώς μου, κατά τήν ἔναρξη τῶν ἐργασιῶν τοῦ συνεδρίου, πού περιέγραφε σέ γενικές γραμμές τήν κατάσταση τῆς ἱεραποστολῆς στήν Καμτσάτκα τήν ἐποχή ἐκείνη.
«....Λόγω ἐλλείψεως στελεχῶν, συνεργατῶν καί κυρίως ἱερέων, ἡ ζωή τῶν βαπτισμένων τουγγούσων καί κοριάκων, νομάδων ἤ ὄχι, κυλάει σχεδόν ἀποκομένη ἀπό τήν παρουσία, τή διδαχή καί τήν πνευματική συμπαράσταση τῶν ἱεραποστόλων, τῶν δασκάλων, τῶν ποιμένων. 
Αὐτό ὅμως ἔχει τή δυσάρεστη συνέπεια ὅτι, μετά τή βασική κατήχηση, ὁ μέχρι χθές δαιμονολάτρης νεοφώτιστος ἀφήνεται στό ἔλεος τοῦ Θεοῦ -ἤ μᾶλλον στό ἔλεος τῶν πονηρῶν πνευμάτων, πού θέλουν νά τόν ξαναρίξουν στήν παλιά πλάνη του. Ἔτσι, φτάνει κάποτε μέχρι τό τραγικό σημεῖο νά ξεχνάει τό χριστιανικό του ὄνομα ἤ τό πῶς νά κάνει τό σημεῖο τοῦ σταυροῦ.
Οὔτε λόγος νά γίνεται, βέβαια, γιά προσευχή, πνευματική ζωή καί τά παρόμοια. Οὔτε μέ τήν ὀρθόδοξη διδασκαλία, οὔτε μέ τή θεία λατρεία, οὔτε μέ μιά συγκροτημένη ἐκκλησιαστική ζωή ἦρθε ποτέ σέ σοβαρή καί μακροχρόνια ἐπαφή.
»Πρέπει λοιπόν, μετά ἀπ’ αὐτά, ν’ ἀποροῦμε, ὅταν οἱ βαπτισμένοι ἰθαγενεῖς εὔκολα γλυστροῦν πάλι στή δαιμονολατρεία; Πρέπει νά ξαφνιαζόμαστε, ὅταν ζητοῦν βοήθεια γιά τά πολλά τους προβλήματα ἀπό τά πονηρά πνεύματα, ὅπως εἶχαν συνηθίσει τόσα χρόνια πρίν; Μποροῦμε νά τούς κατηγορήσουμε, ἐπειδή ξαναρχίζουν δειλά-δειλά τίς ἐξιλαστήριες ζωοθυσίες καί καταφεύγουν πάλι στόν ἱερέα τῶν εἰδώλων σαμάν;
»Ἄς μήν ξεχνᾶμε, πώς ὁ σαμάν ζεῖ ἀνάμεσά τους καί μοιράζεται τή σκληρή ζωή τους, ἐνῶ ὁ ὀρθόδοξος ἱερέας περνάει βιαστικά κάθε δυό, τρεῖς, ἕξι μῆνες, ἤ καί μιά φορά τόν χρόνο..... Ἀλλοίμονο, κάποτε κι αὐτός ὁ σαμάν εἶναι ἀπό τούς βαπτισμένους τουγγούσους ἤ κοριάκους, πού ἐπέστρεψαν πάλι στή λατρεία τῶν δαιμόνων!

      Μητροπολίτου Κυροβογκράντ καί Νικολάεφ Νέστορος

Ἀναμνήσεις ἀπό τήν Καμτσάτκα

Ἀπόδοση ἀπό τά ρωσικά

Ἔκδοση Τρίτη

Ἱερά Μονή Παρακλήτου Ωρωπός Ἀττικῆς 2001

σελ.265-274

Ἀναβάσεις

   Σεπτεμβρίου  2013

 Διαβάστε τά ὑπόλοιπα πατώντας  Ἀναμνήσεις ἀπό τήν Καμτσάτκα

 

http://anavaseis.blogspot.gr/2013/09/blog-post_6913.html

Ἱεραποστολικό συνέδριο στήν Καμτσάτκα. (Μέρος Α')

 Ἱεραποστολικό συνέδριο στήν Καμτσάτκα

  Μητροπολίτου Κυροβογκράντ καί Νικολάεφ Νέστορος

Στό χωριό Ἅγιος Ἰωάσαφ, στήν περιοχή Ὀλιούτορσκ τῆς βόρειας Καμτσάτκας, πραγματοποιήθηκε τό Φεβρουάριο τοῦ 1914 ἕνα σηναντικότατο γεγονός, σταθμός στήν ἱστορία τῆς ἱεραποστολῆς στήν Ἄπω Ἀνατολή. Ἦταν τό πρῶτο –καί τελευταῖο δυστυχῶς- ἱεραποστολικό συνέδριο στήν περιοχή αὐτή, πού τήν ἰδέα του εἶχα συλλάβει πολλούς μῆνες πρίν.
Ἡ εἰδοποίηση τῶν ἱεραποστόλων γιά τό συνέδριο δέν μποροῦσε νά γίνει ἀλλῶς, παρά μόνο προφορικά, ἀπό στόμα σέ στόμα! 
Ὅπως ἔχω ἤδη πεῖ, οὔτε τηλέφωνο οὔτε τηλέγραφος συνέδεε τότε τά σκορπισμένα σέ τεράστια ἔκταση χωριά τῆς εὐρύτερης Καμτσατικικῆς περιοχῆς.  Σά νά τήν πῆραν τά σύννεφα λοιπόν, σά νά τήν πῆραν τά πουλιά τήν εἴδηση γιά ἐπικείμενη σύγκληση του συνεδρίου, καί τή μετέφεραν παντοῦ, σ’ ὅλες τίς ἐνορίες, σ’ ὅλα τά ἱεραποστολικά κέντρα καί τούς σταθμούς.
Ἀπό ἀποστάσεις ἑκαντοντάδων χιλιάδων βερστίων μαζεύθηκαν οἱ ἱεραπόστολοι, οἱ συνεργοί, οἱ ἰθαγενεῖς ἱερεῖς, οἱ ἐθελόντριες ἀδελφές.
Ἦρθαν μέ τά ἐλαφρά τους ἕλκηθρα, πού τά ἔσεραν σκυλιά ἤ τάρανδοι.  Μερικοί κινδύνεψαν.  Θυμᾶμαι ὅτι τρεῖς ἱερεῖς καί τέσσερις ψάλτες ἔπεσαν σέ ἄγρια χιονοθύελλα στή φοβερή χαράδρα Ἀνάπκα.
Ἡ Ἀνάπκα ε ἶναι ἕνα μέρος, πού καί τ’ ὄνομά του προξενεῖ φρίκη ἀκόμα καί στούς πιό γενναίους καί ριψοκίνδυνους κοριάκους.
 Σκοτεινό φαράγγι, ἀνάμεσα σέ βραχώδη βουνά, μ’ ἕνα στενό κι ἐπικίνδυνο μονοπάτι, μ’ ἕνα παγωμένο ποτάμι, μ’ ἕναν ἄνεμο μανιασμένο, διαπεραστικό καί τόσο κρύο, πού κάνει τό δέρμα ἀκόμα καί τῶν πιό ἀνθεκτικῶν σκυλιῶν νά σκάει καί νά τρέχει αἷμα.  Καί τό χειρότερο, μαστίζεται συχνά ἀπό χιονοθύελλες.  Σέ μιά τέτοια ὥρα βρέθηκαν σ’ ἐκεῖνο τόν τόπο οἱ ἱερεῖς καί οἱ ψάλτες. Ἑπτά μέρες ἔμειναν ἀποκλεισμένοι μέσα στό χιόνι. Τέλος, κατόρθωσαν νά συνεχίσουν τό ταξίδι καί νά ἔρθουν στό συνέδριο σέ κακό χάλι.
Ἡ ἔναρξη ἐγινε στίς 18 Φεβρουαρίου τοῦ 1914, ἀρχές τῆς μεγάλης Σαρακοστῆς, μέ πανηγυρικό συλλείτουργο. Οἱ ντόπιοι κοριάκοι γιά πρώτη φορά ἔβλεπαν λειτουργία μέ περισσότερους ἀπό ἕναν ἱερεῖς καί μέ διάκονο.
Δύο χρόνια πρίν στό χωριό τους δέν ὑπῆρχε ἐκκλησία, δέν ὑπῆρχε σχολεῖο, δέν ὑπῆρχε μόνιμος ἱερέας, δέν ὑπῆρχαν κάν καλύβες. 
Στό Τσελίκι -ἔτσι λεγόταν τότε τό χωριό- οἱ ἄνθρωποι ζοῦσαν σέ ὀκτώ ἄθλιες, ὑπόγειες τρῶγλες, μέ εἴσοδο καί μοναδικό ἄνοιγμα πρός τόν ἔξω κόσμο τήν καπνοδόχο. Ὅταν τίς πρωταντίκρυσα, νόμισα πώς ἦταν μικρά ἐνεργά ἡφαίστεια, ἔτσι καθώς ἔβλεπα τόν καπνό νά βγαίνει μεσ’ ἀπό τή γῆ.
Ἕνας χρόνος χρειάστηκε γιά νά κερδίσω τήν ἐμπιστοσύνη τῶν καχύποπτων κοριάκων τοῦ Τσελίκι.  Κι ἄλλος ἕνας χρόνος γιά ν’ ἀλλάξει ὄψη τό χωριό. Οἱ τρῶγλες ἐγκαταλείφθηκαν καί ἀντικαταστάθηκαν μέ ξύλινα σπιτάκια.  Χτίστηκαν ἐκκλησία καί σχολεῖο.  Καί οἱ ἄγριοι σαμανιστές ἦρθαν σ’ ἐπαφή μέ τό σωτήριο μήνυμα τοῦ Χριστοῦ.  Τελικά, καί τ’ ὄνομα ἀκόμα τοῦ χωριοῦ μεταβλήθηκε. Ἀπό Τσελίκι ἔγινε Ἅγιος Ἱωάσαφ. 

 Μητροπολίτου Κυροβογκράντ καί Νικολάεφ Νέστορος

Ἀναμνήσεις ἀπό τήν Καμτσάτκα

Ἀπόδοση ἀπό τά ρωσικά

Ἔκδοση Τρίτη

Ἱερά Μονή Παρακλήτου Ωρωπός Ἀττικῆς 2001

σελ.265-274

Ἀναβάσεις

25   Σεπτεμβρίου  2013

 Διαβάστε τά ὑπόλοιπα πατώντας  Ἀναμνήσεις ἀπό τήν Καμτσάτκα

http://anavaseis.blogspot.gr/2013/09/blog-post_5721.html

Τὸ ἔργο τῆς ἀδελφότητος. (Μέρος Ε')

Τὸ ἔργο τῆς ἀδελφότητος. (Μέρος Ε')
   Μητροπολίτου Κυροβογκράντ καί Νικολάεφ Νέστορος

  Καθημερινά ἔνιωθα νά μέ κυκλώνει ἡ ὑπερβολική ἀγάπη τοῦ ποιμνίου μου, μικρῶν καί μεγάλων, ἀπ’ ἄκρη σ’ ἄκρη τῆς Καμτσάτκας.  Μοῦ τή φανέρωναν τά γεμάτα ζεστασιά κι ἐμπιστοσύνη βλέμματά τους, τά παιδιάστικα χαμόγελά τους, τά δῶρα τους, ἡ ὑποδοχή καί ἡ φιλοξενία τους σέ κάθε ἐπίσκεψή μου.
Οἱ ἀδελφές, πού ὑπηρετοῦσαν στούς κατά τόπους ἱεραποστολικούς σταθμούς, μέ πληροφοροῦσαν ὅτι οἱ ἰθαγενεῖς γνώριζαν τόν ἐρχομό μου μερικές ἡμέρες πρίν τή ἄφιξή μου!  Καθώς φαίνεται ἀκόμα καί στήν ἀραιοκατοικημένη τούντρα εἶναι ἀδύνατο νά γλυτώσει κανείς ἀπό τ’ ἀνθρώπινα κουτσομπολιά. Ὁ κόσμος εἶναι παντοῦ ὁ ἴδιος!.....
Θυμᾶμαι τήν ἔκπληξη τοῦ παλιοῦ ἀμερικανοῦ περιηγητῆ Κένον, πού τά εἶχε χαμένα μέ τήν ταχύτητα μεταδόσεως κάθε λογῆς εἰδήσεως στήν ὁλιγάνθρωπη, παγωμένη ἔρημο.
Ὁ Κένον ταξίδευε μέ τή μεγαλύτερη δυνατή ταχύτητα. Διέθετε τά καλύτερα μέσα μεταφορᾶς. Καί ὅμως, παντοῦ ἡ εἴδηση γιά τήν ἄφιξη του ἔφτανε πρίν ἀπ’ αὐτόν.
Τό ἴδιο συνέβαινε καί σέ μένα. Οἱ περιοδεῖες μου ἦταν μέν προγραμματισμένες, ἀλλά συχνά τροποποιοῦνταν λόγω καιρικῶν ἤ ἄλλων ἐμποδίων. Τηλέφωνο καί τηλέγραφος δέν ὑπῆρχαν. Ἡ ταχυδρομική ἐπικοινωνία ἀραιή ἕως ἀνύπαρκτη.  Καί ὅμως! Δυό-τρεῖς ἡμέρες πρίν τούς ἐπισκεφθῶ, ἔλεγαν στίς ἀδελφές.
«Ἑτοιμαστεῖτε!  Ἔρχετε ὁ παπα-Νέστωρ!».  Χαρά καί πανηγύρι στό χωριό. Ἔβγαιναν νά μέ προϋπαντήσουν μέ τά σκί καί τά ἕλκηθρα.  Φώναζαν, τραγουδοῦσαν, γελοῦσαν, χειροκροτοῦσαν...
Μερικές φορές, πού καθυστέρησα περισσότερο ἀπ’ ὅσο ἦταν φυσικό, βγῆκαν ἀνήσυχοι στήν παγωμένη ἔρημο γιά νά μέ βροῦν. Κάποια χιονοθύελλα, σάν αὐτές πού σᾶς ἔχω ἤδη περιγράψει, μέ εἶχε ἀποκλείσει μέσα στά χιόνια.  Τά σκυλιά τους μέ ξετρύπωναν κάθε φορά καί μέ παρέδιναν σῶο καί ἀβλαβή στά στοργικά χέρια τῶν ἀφεντικῶν τους.
Σχεδόν σέ κάθε περιοδεία, τώρα πιά, ἔβαζα τά θεμέλια κάποιας ἐκκλησίας, κάποιας στέγης, κάποιου σχολείου.  Μέ τά συνεχή κηρύγματα, τήν κατήχηση καί τήν τέλεση τῆς λατρείας, ὅλο καί περισσότεροι βαπτίζονταν, ὅλο καί περισσότεροι ἐγκολπώνονταν τό σωτήριο μήνυμα τοῦ εὐαγγελίου τοῦ Κυρίου.

Ἐκτός ὅμως ἀπό τίς ἐθελόντριες ἀδελφές, ἡ πρόνοια τοῦ Θεοῦ μοῦ χάρισε κι ἕναν ἐξαίρετο, ζηλωτή κληρικό συνεργάτη.
Σ’ ἕνα ἀπό τά ταξίδια μου στήν Πέρμ, πέρασα κι ἀπό τήν ἰδιαίτερη πατρίδα μου, τή Βιάτκα. Ὁ ἐπιχώριος ἐπίσκοπος Φιλάρετος μέ γέμισε χαρά, ὅταν μοῦ ἀνακοίνωσε ὅτι θά ἐρχόταν στήν Καμτσάτκα σάν συνεργός τῆς ἱεραποστολῆς ὁ ἱερομόναχος π. Δανιήλ Σερστιάνικωφ, ἀπό τήν πόλη Γλάζοβα.
Πράγματι, ὁ π. Δανιήλ τέθηκε ἐπικεφαλῆς τοῦ παραρτήματος Πετροπαυλόφσκ τῆς ἀδελφότητος καί ἐργάστηκε δραστήρια στό ποιμαντικό ἔργο. Ἀργότερα χειροτονήθηκε ἐπίσκοπος Ὀχότσκ καί τοποθετήθηκε βοηθός ἐπίσκοπος τῆς ἐπαρχίας Καμτσάτκας.

      Μητροπολίτου Κυροβογκράντ καί Νικολάεφ Νέστορος

Ἀναμνήσεις ἀπό τήν Καμτσάτκα

Ἀπόδοση ἀπό τά ρωσικά

Ἔκδοση Τρίτη

Ἱερά Μονή Παρακλήτου Ωρωπός Ἀττικῆς 2001

σελ.253-264

Ἀναβάσεις

22  Σεπτεμβρίου  2013

 Διαβάστε τά ὑπόλοιπα πατώντας  Ἀναμνήσεις ἀπό τήν Καμτσάτκα

 

 http://anavaseis.blogspot.gr/2013/09/blog-post_7759.html

Τὸ ἔργο τῆς ἀδελφότητος. (Μέρος Δ')

 Τὸ ἔργο τῆς ἀδελφότητος. (Μέρος Δ')

   Μητροπολίτου Κυροβογκράντ καί Νικολάεφ Νέστορος

Στή βόρεια Καμτσάτκα ἱδρύσαμε καί ἐξοπλίσαμε ἄρτια μιά παιδική στέγη, γιά τίς ἀνάγκες τῶν παιδιῶν τῶν νομάδαν καί τῶν μονίμων κατοίκων τῆς περιοχῆς. Ἡ στέγη παρεῖχε στά παιδιά ἐντελῶς δωρεάν διαμονή, διατροφή, ἐγκύκλια καί τεχνική ἐκπαίδευση, καθώς καί ἰατροφαρμακευτική περίθαλψη, σέ συστεγαζόμενη μικρή παιδιατρική μονάδα.
Ἡ στέγη αὐτή βρισκόταν στήν ἀγριότερη καί πιό παγωμένη τοποθεσία ὁλόκληρης τῆς χερσονήσου. Ἡ βλάστηση ἦταν σχεδόν ἀνύπαρκτη.
Ἡ ὑπεύθυνη τῆς στέγης, ἀδελφή ΜΒ. Βόλκοβα, ἀντιμετώπιζε μόνιμο πρόβλημα διατροφῆς -ἀφοῦ μόνο ψάρι μποροῦσε νά βρεῖ- ἀλλά καί ἐπικοινωνίας. Ὁ ντόπιος καμτσαντάλος ἱερέας ἐλάχιστα ρωσικά γνώριζε. 
Καί οἱ συνεχεῖς ματακινήσεις της κάτω ἀπό ἀντίξοες συνθῆκες καί σέ μεγάλες ἀποστάσεις, γιά τήν παροχή ἰατροφαρμακευτικῆς βοήθειας στούς ἰθαγενεῖς, γίνονταν μέ τά πόδια ἤ μέ βάρκα τό καλοκαίρι, μέ σκί ἤ ἕλκηθρα τό χειμώνα.  Ποτέ της ὅμως δέν δείλιασε.  Μέ πίστη καί ἐλπίδα στό Θεό, ἀναδείχθηκε σέ μιά ἀληθινή ἡρωίδα τῆς χριστιανικῆς ἀγάπης.
Ἡ ἀδελφή Τ. Καζάντσεβα πάλι, ἀπό τίς πρῶτες πού ἦρθαν στήν Καμτσάτκα, ἔμεινε ἐδῶ ἕξι χρόνια.  Στήν ἀρχή, πρίν ἔρθουν ἄλλες ἀδελφές, ἐπιτέλεσε ἕνα ὑπεράνθρωπο ἔργο: Μέ κέντρο τό Ὀχότσκ, μέ μύριους κόπους, στερήσεις καί δυσκολίες, ἐξυπηρετοῦσε 17 ἱεραποστολικούς σταθμούς! 
Στόν ὅρμο Κόρφ ἱδρύσαμε ἄλλη μιά παιδική στέγη: ἕνα μεγάλο ξύλινο οἴκημα μέ ὀκτώ ἄνετες αἴθουσες.
Γιά τή γρήγορη ἀποπεράτωσή του ἐργάστηκαν ἐντατικά δέκα τεχνικές μαραγκοί, μέ βοηθούς ἐμένα, τίς ἀδελφές καί τά μεγαλύτερα παιδιά. Ἐφοδιάσαμε τή στέγη ἀκόμα καί μέ κεντρικό σύστημα θερμάνσεως, θερμοσίφωνο καί σύγχρονα λουτρά.
Τά παιδιά ἦταν ἀσυνήθιστα σέ τέτοιο τρόπο ζωῆς.
Μαθημένα νά κοιμοῦνται στό χῶμα, συχνά ἔπεφταν ἀπό τά κρεβάτια στή διάρκεια τοῦ ὕπνου τους. Ἀσυνήθιστα καί σέ λουτρά, τό ’ βαζαν στά πόδια ὅταν ἔβλεπαν τίς ἀδελφές ν’ ἀνάβουν φωτιά γιά τό θερμοσίφωνο.  Καί μή ἔχοντας καθόλου καλές σχέσεις μέ τήν καθαριότητα, ἔψηναν τό ψάρι στά χείλη τῶν ἀδελφῶν μέχρι νά μάθουν μερικούς στοιχειώδεις κανόνες ὑγιεινῆς.
Ὡστόσο, μέ τόν καιρό, ἡ κατάσταση βελτιωνόταν. Τά παιδιά μάθαιναν, πρόκοβαν, καταρτίζονταν, μετέφεραν καί στίς οἰκογένειές τους τίς γνώσεις καί τίς ἐμπειρίες τους.  Παράλληλα προόδευε καί τό σπουδαιότερο ἔργο ὁ εὐαγγελισμός τῶν ψυχῶν τους.

      Μητροπολίτου Κυροβογκράντ καί Νικολάεφ Νέστορος

Ἀναμνήσεις ἀπό τήν Καμτσάτκα

Ἀπόδοση ἀπό τά ρωσικά

Ἔκδοση Τρίτη

Ἱερά Μονή Παρακλήτου Ωρωπός Ἀττικῆς 2001

σελ.253-264

Ἀναβάσεις

17  Σεπτεμβρίου  2013

 Διαβάστε τά ὑπόλοιπα πατώντας  Ἀναμνήσεις ἀπό τήν Καμτσάτκα

 

http://anavaseis.blogspot.gr/2013/09/blog-post_17.html

Τὸ ἔργο τῆς ἀδελφότητος. (Μέρος Γ')

Τὸ ἔργο τῆς ἀδελφότητος. (Μέρος Γ')

   Μητροπολίτου Κυροβογκράντ καί Νικολάεφ Νέστορος

Στό κέντρο τῶν λεπρῶν ἡ ὑπεύθυνη ἀδελφή ἦταν τώρα σέ θέση νά παραθέτει καθημερινά στούς τροφίμους φρέσκο καί ζεστό φαγητό, ἐνῶ ποτέ δέν τῆς ἔλειψαν τό ψωμί, τό γάλα, τά φροῦτα, τά κηπευτικά καί οἱ κονσέρβες.
Τό κέντρο ἀνακαινίστηκε, διαρρυθμίστηκε κατάλληλα καί ἀπέκτησε καινούργια ἔπιπλα, καλά κρεβάτια –στή θέση τῶν ἑλκήθρων, πού μέχρι τότε χρησιμοποιοῦνταν σάν κλίνες  τῶν ἀσθενῶν- ἐξοπλισμό κουζίνας καί τραπεζαρίας, καθώς καί ἄλλα πράγματα γιά τήν ἀπασχόληση τῶν λεπρῶν. 
Συγκεκριμένα, γιά τούς ἄνδρες προμηθευθήκαμε ὁλόκληρη τράτα καί δίχτυα γιά νά ψαρεύουν, ἐνῶ γιά τίς γυναῖκες ὕφασμα καί κλωστές γιά κέντημα.
Ἡ ἐργασία τούς ἔκανε νά ξεχνοῦν τήν κατάστασή τους καί νά γεμίζουν τό χρόνο τους μέ κάτι χρήσιμο, πού ἀπέτρεπε τήν κατάθλιψη καί τό μαρασμό.  Γιά τίς βαρύτερες περιπτώσεις ἀσθενῶν οἱ ἀδελφές ὅλοι κι ἐπινοοῦσαν κάποια ἄλλη, ἐλαφριά ἀπασχόληση, ἀνάλογη μέ τίς δυνατότητές τους.
Ἀπό τίς τελευταῖες ἀδελφές, πού ὑπηρέτησαν στό κέντρο τῶν λεπρῶν, ἦταν ἡ καλοκάγαθη γερόντισσα Ἄννα Ἰβάνοβνα Τόμσον, φιλόστοργη κι ἀκούραστη, παρά τήν ἡλικία της.  Μέ τήν καλωσύνη καί τίς φροντίδες της ἀναδείχθηκε σέ ἀληθινή μάνα τῶν λεπρῶν.
Δέν θά ξεχάσω τί ἔγινε στό σεισμό, πού συνέβη στίς ἀρχές τοῦ 1917 στήν περιοχή ἐκείνη. Ἦταν μία σκοτεινή καί κρύα χειμωνιάτικη νύχτα. Ἡ χιονοθύελλα λυσσομανοῦσε, ὅταν ὁ τόπος σείστηκε δυνατά. Ἡ ἀδελφή Τόμσον ἔμενε μόνη της σ’ ἕνα μικρό σπιτάκι, λίγο πιό πέρα ἀπό τό νοσοκομεῖο.
Μέ τίς πρῶτες δονήσεις τό σπιτάκι γκρεμίστηκε, κι ἐκείνη ἐγκλωβίστηκε μέσα στούς σωρούς τῶν ἐρειπίων.  Ταυτόχρονα ἡ ἀναμμένη λάμπα πετρελαίου ἔσπασε, τό πετρέλαιο χύθηκε κι ἔπιασε φωτιά. Οἱ φλόγες φούντωσαν γρήγορα. Ἡ καλή γερόντισσα, σφηνωμένη μέσα σέ δοκάρια καί σανίδες, κινδύνευε νά καεῖ ζωντανή. Ὁ Κύριος ὅμως δέν θέλησε κάτι τέτοιο.  Τί συνέβη λοιπόν;
Ἕνας ἄγνωστος ρῶσος κυνηγός διέσχιζε τή νύχτα ἐκείνη μέ τό σκύλο τους τά κοντινά βουνά. Λόγω τῆς χιονοθύελλας, ἔχασε τό δρόμο καί τόν προσανατολισμό του.  Προχωρώντας στήν τύχη, κατέβηκε χαμηλά, καί τήν ὥρα τοῦ σεισμοῦ βρέθηκε κοντά στά φλεγόμενα ἐρείπια. Ἄκουσε ἀνθρώπινα βογγητά.  Πλησίασε τρέχοντας.
-Εἶναι κανέις ἐδῶ; φώναξε ἀνήσυχα.
-Ναί! ..., ἄκουσε μιά ἀδύναμη, πνιχτή φωνή.  Σῶστε με!...
Ὁ γεροδεμένος κυνηγός μέ σβελτάδα σκόρπισε τά φλεγόμενα ξύλα, ἔσβησε τή φωτιά καί ἔσυρε τή γυναίκα μέσ’ ἀπό τά ἐρείπια.
-Ποιά εἶστε; ρώτησε μετά ἀπ’ ὅλ’ αὐτά.
-Εἶμαι ἡ ἀδελφή Τόμσον, ἀπό τόν καταυλισμό τῶν λεπρῶν, ἐδῶ πιό κάτω... εἶπε μέ δυσκολία ἡ γερόντισσα, στενάζοντας καί μορφάζοντας ἀπό τούς πόνους. Ἀλλά τώρα δέν μπορῶ νά σᾶς ἐξηγήσω πολλά πράγματα. Ἀνησυχῶ γιά τούς ἀσθενεῖς μου. Εἶναι ἄραγε ζωντανοί;.... Εἶναι καλά;....  Ποιός θά τούς βοηθήσει;   Σᾶς παρακαλῶ, βοηθῆστε με νά πάω ἀμέσως κοντά τους!....
Συγκινητική ἦταν ἡ σκηνή στό νοσοκομεῖο, ὅταν ἡ καλή «μάνα» βρέθηκε κοντά στά «παιδιά»της. Ἐκείνη ἄρχισε νά κλαίει ἀπό χαρά, ὅταν διαπίστωσε πώς τό γερό οἴκημα δέν εἶχε πάθει τήν παραμικρή ζημιά καί οἱ τρόφιμοι ἦταν ὅλοι καλά.
 Οἱ λεπροί πάλι ἀγκάλιαζαν τήν ἀδελφή μέ γέλια καί μέ δάκρυα, γιατί ὁ νυχτερινός σεισμός τούς εἶχε γεμίσει περισσότερο τρόμο κι ἀνησυχία γιά τη δική της ζωή παρά γιά τήν δική τους. Ἔτσι, ὅταν τήν εἶδαν, ἔστω καί τραυματισμένη, δέν μποροῦσαν νά συγκρατήσουν τή χαρά καί τή συγκίνησή τους.
Ὁλ’ αὐτά τά πληροφορήθηκα ἀπό τόν κυνηγό, πού πέρασε λίγο ἀργότερα ἀπό τό Πετροπαυλόφσκ καί, ὕστερα ἀπο σχετική παράκληση τῆς ἀδελφῆς Τόμσον, ἦρθε νά μέ βρεῖ καί νά μοῦ διηγηθεῖ τά συμβάντα.
Χωρίς ἀργοπορία, φόρτωσα μέ φάρμακα καί προμήθειες μερικά ἕλκηθρα κι ἔτρεξα κοντά στούς λεπρούς. Ἡ παρουσία μου ἔδωσε πολύ κουράγιο καί σ’ αὐτούς καί στήν ἡλικιωμένη ἀδελφή. Ἔμεινα γιά λίγες ἡμέρες κοντά τους καί ξαναγύρισα στή βάση μου.

      Μητροπολίτου Κυροβογκράντ καί Νικολάεφ Νέστορος

Ἀναμνήσεις ἀπό τήν Καμτσάτκα

Ἀπόδοση ἀπό τά ρωσικά

Ἔκδοση Τρίτη

Ἱερά Μονή Παρακλήτου Ωρωπός Ἀττικῆς 2001

σελ.253-264

Ἀναβάσεις

   Σεπτεμβρίου  2013

 Διαβάστε τά ὑπόλοιπα πατώντας  Ἀναμνήσεις ἀπό τήν Καμτσάτκα

 

http://anavaseis.blogspot.gr/2013/09/blog-post_3437.html

Τὸ ἔργο τῆς ἀδελφότητος. (Μέρος Β')

 Τὸ ἔργο τῆς ἀδελφότητος. (Μέρος Β')

   Μητροπολίτου Κυροβογκράντ καί Νικολάεφ Νέστορος

Σέ μιά προσπάθεια διευρύνσεως τοῦ κύκλου τῶν δραστηριοτήτων τῆς ἀδελφότητος, ἐπισκέφθηκα μερικές μεγάλες πόλεις τῆς πατρίδας μου.  Μιά ἀπ’ αὐτές ἦταν ἡ Πέρμ, στήν ὁποία βρέθηκα τό 1910, τό 1911 καί τό 1914.
Τό 1911 μίλησα στή μεγάλη αἴθουσα τοῦ ναοῦ τοῦ ἁγίου Στεφάνου γιά τήν Καμτσάτκα, τήν ἄγρια φύση της, τούς βασανισμένους κατοίκους της... Τή συναρπαστική ἐντύπωση, πού προκάλεσαν οἱ πληροφορίες μου στό ἀκροατήριο, συμπλήρωσε προβολή σχετικῶν διαφανειῶν.
Τόν  ἴδιο χρόνο, μέ εὐλογία τοῦ ἐπισκόπου τῆς Πέρμ Παλλαδίου, ἱδρύθηκε τοπικό παράρτημα τῆς ἀδελφότητος, πού ἐξελίχθηκε σ’ ἕνα ἀπό τά πιό δραστήρια τῆς χώρας. Ἀπό τό νοσοκομεῖο τῆς ἴδιας πόλεως τρεῖς ἀδελφές νοσοκόμες τοῦ Ἐρυθροῦ Σταυροῦ προσφέρθηκαν ἐθελοντικά νά συνδράμουν τό ἱεραποστολικό ἔργο στή μακρινή, παγωμένη καί ἀπαράκλητη Καμτσάτκα. 
Τό παράδειγμά τους ἀκολούθησαν καί ἄλλες ἐρυθροσταυρίτισσες ἀδελφές ἀπό διάφορες μονάδες τῆς Ρωσίας, κι ἔτσι δέν ἄργησε νά σχηματιστεῖ μιά μικρή, ἀλλά συγκροτημένη ὁμάδα ἀδελφῶν νοσοκόμων, πού διακρίθηκαν γιά τήν αὐτοθυσία, τό ζῆλο, τήν ἐργατικότητα καί τήν ἀπέραντη ἀγάπη τους πρός τούς κατοίκους τῆς Καμτσάτκας, πού γιά πρώτη φορά ἔβλεπαν τέτοια συμπεριφορά καί τέτοιον ἡρωισμό ἀπό ρωσίδες γυναῖκες.
Τό σπουδαιότερο ἦταν, ὅτι δέν περιορίστηκαν μόνο στήν παροχή ἰατρικῆς βοήθειας πρός τούς ἀσθενεῖς. Ἡ προσφορά τους ἦταν πολύ πλατειά καί ἡ παρουσία τους, παρουσία πολιτισμοῦ καί γνώσεων μέσα σέ περιβάλλον πρωτογονισμοῦ καί ἄγνοιας, ἦταν πολύπλευρα εὐεργετική.
Καταπιάστηκαν μ’ ἐνθουσιασμό ν’ ἀναμορφώσουν τή ζωή τῶν ἰθαγενῶν μέ τή βελτίωση τῶν ὅρων ὑγιεινῆς διαβιώσεως· μέ τήν ὀργάνωση τοῦ νοικοκυριοῦ καί τῆς οἰκογενειακῆς ἑστίας·  μέ τήν ἀνατροφή τῶν παιδιῶν· μέ τήν πρακτική ἐκπαίδευση πάνω σέ καίρια προβλήματα καθημερινῆς ζωῆς μέ τήν παροχή βασικῶν γνώσεων πρώτων βοηθειῶν καί ἀντιμετωπίσεως τῶν κυριοτέρων ἀσθενειῶν.  Καί μέ τόσα ἄλλα...
Τά ὑλικά μέσα ἦταν ἐπαρκή ἀπό τούς πρώτους κιόλας μῆνες τῆς δραστηριοποιήσεως τῆς ἀδελφότητος, κι ἔτσι, ἀπό τήν πλευρά τουλάχιστον αὐτή, οἱ ἐθελόντριες δέν ἀντιμέτωπιζαν σοβαρά προβλήματα ἤ ἐλλείψεις. Ἀντίθετα, συνήθως δέν προλάβαιναν ν’ ἀξιοποιήσουν ὅσα ἔστελνε ἡ ἀδελφότητα.
Οἱ ταλαίπωροι ἰθαγενεῖς, πού πρώτη φορά γνώριζαν τόση στοργή, ἀνιδιοτελή ἀγάπη καί θερμό ἐνδιαφέρον, ἐκδήλωναν μέ κάθε τρόπο τόν ἐνθουσιασμό καί τήν εὐγνωμοσύνη τους ἀπέναντι στίς ἀδελφές, πού τίς ἔβλεπαν σάν ἐπίγειους ἀγγέλους.
 Στήν ἀρχή μάλιστα, βλέποντας τούς σταυρούς πού ἔφεραν στό στῆθος, τίς θεωροῦσαν κάτι σάν ἱερεῖς, καί τίς ὀνόμαζαν «νέβισχατ-πόπε» (γυναίκα-παπάς)!  Ἀργότερα ἄρχισαν νά τίς ἀποκαλοῦν μητέρες.
Τά φαρμακεῖα ἐκστρατείας, γιά τίς περιοδεῖες τίς δικές μου καί τῶν ἀδελφῶν νοσοκόμων, ἐμπλουτίσθηκαν μέ ἄφθονο καί ποικίλο ἰατροφαρμακευτικό ὑλικό. Οἱ ἰατρικοί σταθμοί καί τά ἱδρύματα ἐξοπλίστηκαν μέ ἔπιπλα, σκεύη, ρουχισμό, καί ἐφοδιάζονταν τακτικά μέ τρόφιμα.

      Μητροπολίτου Κυροβογκράντ καί Νικολάεφ Νέστορος

Ἀναμνήσεις ἀπό τήν Καμτσάτκα

Ἀπόδοση ἀπό τά ρωσικά

Ἔκδοση Τρίτη

Ἱερά Μονή Παρακλήτου Ωρωπός Ἀττικῆς 2001

σελ.253-264

Ἀναβάσεις

11  Σεπτεμβρίου  2013

 Διαβάστε τά ὑπόλοιπα πατώντας  Ἀναμνήσεις ἀπό τήν Καμτσάτκα

http://anavaseis.blogspot.gr/2013/09/blog-post_3608.html

Τὸ ἔργο τῆς ἀδελφότητος. (Μέρος Α')

Τὸ ἔργο τῆς ἀδελφότητος 

  Μητροπολίτου Κυροβογκράντ καί Νικολάεφ Νέστορος

Μετά τήν ἐπιστροφή μου ἀπό τήν Πετρούπολη στήν Καμτσάτκα, ρίχτηκα πάλι μέ νέες δυνάμεις καί μεγαλύτερο ἐνθουσιασμό στό εὐαγγελικό ἔργο.  Στηριζόμουν τώρα στή συμπαράσταση μιᾶς δυναμικῆς ἀδελφότητος μέ ἕδρα τό Βλαντιβοστόκ, παραρτήματα σ’ ὅλη σχεδόν τή Ρωσία, ἐπιφανή στελέχη καί δραστήρια μέλη.
Πρόεδρος τοῦ κεντρικοῦ τμήματος τοῦ Βλαντιβοστόκ ἦταν ὁ προϊστάμενος τοῦ καθεδρικοῦ ναοῦ π. Ἀ. Μουράβιεφ, καί μέλη γνωστοί ἐκκλησιαστικοί, στρατιωτικοί καί ἐκπαιδευτικοί παράγοντες τῆς περιοχῆς.  Σημειώνω ξεχωριστά τόν πασίγνωστο ἱεραπόστολο καί ἤδη ἀρχιεπίσκοπο τῆς Ἰαπωνίας Νικόλαο Κασάτκιν (†1912) καί τή διευθύντρια τοῦ γυναικείου ἐκπαιδευτηρίου τοῦ Βλαντιβοστόκ Ἀ.Γ. Κραφτσόβα.
Ὁ ἀριχεπίσκοπος, ἄν καί ἀπασχολημένος μέ πολλές καί βαρειές ποιμαντικές ὑποχρεώσεις, ἔδειχνε ἀμέριστη συμπαράσταση στό ἱεραποστολικό μας ἔργο καί στή δραστηριότητα τῆς ἀδελφότητος.
  Οἱ σοφές συμβουλές τῆς μακροχρόνιας ἱεραποστολικῆς του πείρας μᾶς ἔβγαλαν πολλές φορές ἀπό κάποια δύσκολη θέση.

*  *  *

Ὅπως ἦταν φυσικό, τή μεγαλύτερη δραστηριότητα ἐπέδειξε τό παράρτημα Πετρουπόλεως.  Μέ τή χρηματοδότηση τοῦ παραρτήματος αὐτοῦ δημιουργήθηκε στή Γιζίγ ἕνα ἄρτιο ἐργαστήριο κατασκευῆς λυόμενων οἰκημάτων. Ἔτσι δέν χρειαζόταν πιά νά μεταφέρονται τά λυόμενα ἀπό τήν κεντρική Ρωσία.
 Ἀπό τό ἐργαστήριο αὐτό κατασκευάστηκαν ἐκκλησίες γιά πολλά χωριά, σπίτια, σχολεῖα, μικρές νοσοκομειακές μονάδες, γηροκομεῖα κ.ἄ. Ὅλα λυόμενα!
Τρία χρόνια μετά τήν ἵδρυση της, ἡ ἀδελφότητα ἀριθμοῦσε 1.900 δραστήρια μέλη καί δώδεκα παραρτήματα σ’ ὅλη τή ρωσική ἐπικράτεια.  Χάρη στίς προσπάθειες τῶν μελῶν της, μέσα σέ πέντε χρόνια, ἀπό τό 1911 μέχρι τό 1917, χτίστηκαν 7 ναοί καί 8 σχολεῖα, ἐνῶ ἐπισκευάστηκαν καί βελτιώθηκαν πολλά ἄλλα
Ἔτσι τό 1916 ὑπῆρχαν στήν Καμτσάτκα 73 ναοί, ἀπό τούς ὁποίους οἱ 35 ἐνοριακοί, 42 σχολεῖα καί ἀρκετά εὐαγή ἱδρύματα γιά παιδιά, γέροντες καί ἀρρώστους.
Τό ἔργο πού ἐπιτελέστηκε στό πολύ μικρό αὐτό χρονικό διάστημα, καί πού διέκοψε τά ἐσωτερικά πολιτικά γεγονότα τῆς χώρας, φαίνεται ἀνάγλυφα ἀπό τή σύγκριση δύο δημοσιευμάτων τῆς ἐποχῆς.
Ἔτσι, τά «Ἐκκλησιαστικά Χρονικά» (ἔκδοση τῆς Ἱερᾶς Συνόδου), στό τεῦχος 24 τῆς 9ης Ἰουλίου 1890, ἔγραφαν: «Στήν ἐπαρχία τῆς Καμτσάτκας, μέ τούς κόπους τῶν ἐκεῖ ὀρθοδόξων ἱερέων, ἔχουν προσέλθει στή χριστιανική πίστη 388 ἄτομα...».
Εἰκοσιτρία χρόνια ἀργότερα, τά «Ἐπαρχιακά Χρονικά Ἐνισένσκυ», στό τεῦχος 5 τῆς 1ης Μαρτίου 1913 (δηλαδή καί πρίν ἀκόμα ἀπό τήν ἐπαρκή δραστηριοποίηση τῆς ἀδελφότητος), ἔγραφαν: «Μετά τά ἐγκαίνια τοῦ νέου ναοῦ τοῦ ἁγίου Ἰωάσαφ τοῦ Μπέλγκοροντ, στό ὄρμο Κόρφ τῆς Καμτσάτκας, ὁ ἐκεῖ ἐργαζόμενος ἱεραποστολικά ἱερομόναχος Νέστωρ βάπτισε πάνω ἀπό 1.000 εἰδωλολάτρες κοριάκους. Ἤδη οἱ ἀκολουθίες καί τά κηρύγματα σ’ αὐτήν τήν περιοχή γίνονται στήν κοριάκικη γλώσσα.  Πλήθη ἰθαγενῶν προσέρχονται συνεχῶς στήν Ὀρθοδοξία...».

*  *  *

      Μητροπολίτου Κυροβογκράντ καί Νικολάεφ Νέστορος

Ἀναμνήσεις ἀπό τήν Καμτσάτκα

Ἀπόδοση ἀπό τά ρωσικά

Ἔκδοση Τρίτη

Ἱερά Μονή Παρακλήτου Ωρωπός Ἀττικῆς 2001

σελ.253-264

Ἀναβάσεις

  Σεπτεμβρίου  2013

 Διαβάστε τά ὑπόλοιπα πατώντας  Ἀναμνήσεις ἀπό τήν Καμτσάτκα

 http://anavaseis.blogspot.gr/2013/09/blog-post_9685.html

Τό δεύτερο ταξίδι στὴν Πετρούπολη. (Μέρος ΙΔ')

Τό δεύτερο ταξίδι στὴν Πετρούπολη. (Μέρος ΙΔ')

 Μητροπολίτου Κυροβογκράντ καί Νικολάεφ Νέστορος

Ἡ ἀδελφότητα δέχεται εἰσφορές καί δωρεές ἀπό τό δημόσιο καί ἀπό ἰδιῶτες σέ χρήματα καί ἀκίνητα.
Τά μέλη τῆς ἀδελφότητος διακρίνονται σέ ἔφορα, ἱδρυτικά, ἐπίτιμα καί ἐνεργά.
Ἔφορα μέλη ὀνομάζονται, μετά ἀπό εἰσήγηση τοῦ κεντρικοῦ συμβουλίου τῆς ἀδελφότητος καί ἔγκριση τοῦ ἀρχιεπισκόπου τοῦ Βλαντιβοστόκ, τά πρόσωπα πού συνέβαλαν στή διάδοση τῆς ὀρθοδόξου διδασκαλίας στήν περιοχή τῆς Καμτσάτκας, καθώς ἐπίσης καί ὅσοι πρόσφεραν ἐφάπαξ ποσό ὄχι μικρότερο ἀπό 300 ρούβλια.
Στά πρόσωπα αὐτά ἀπονέμεται τιμητικό δίπλωμα ἀπό τόν ἀρχιεπίσκοπο Βλαντιβοστόκ, καθώς καί ὁ σταυρός (παράσημο) α΄ τάξεως τῆς ἀδελφότητος.
Ἱδρυτικά μέλη ὀνομάζονται αὐτοδικαίως τά πρόσωπα πού ὑπέγραψαν τόν κανονισμό κατά τήν ἵδρυση τῆς ἀδελφότητος, καθώς ἐπίσης, μετά ἀπό εἰσήγηση τοῦ συμβουλίου καί ἔγκριση τοῦ ἀρχιεπισκόπου Βλαντιβοστόκ,
καί α) γνωστοί ἱεραποστολικοί παράγοντες τῆς Ρωσίας, β) ἀκαδημαϊκοί διδάσκαλοι τῆς ὀρθοδόξου θεολογίας, γ) παράγοντες συλλόγων καί σωματείων τῶν παραμεθορίων περιοχῶν, δ) γνωστά ὀνοματα τῆς ἐκκλησιαστικῆς δημοσιογραφίας καί ε) ὅσοι πρόσφεραν ἐφάπαξ ποσό ὄχι μικρότερο ἀπό 75 ρούβλια. Στά πρόσωπα αὐτά ἀπονέμεται τιμητικό δίπλωμα καί ὁ σταυρός β΄ τάξεως τῆς ἀδελφότητος.
Ἐπίτιμα μέλη ὀνομάζονται ἀπό τό συμβούλιο τά πρόσωπα πού συνέβαλαν μέ ὁποιοδήποτε τρόπο στήν πραγμάτωση τῶν σκοπῶν τῆς ἀδελφότητος ἤ πρόσφεραν ἐφάπαξ ποσό ὄχι μικρότερο ἀπό 50 ρούβλια. Ἀπονέμεται καί σ’ αὐτούς τιμητικό δίπλωμα καί ὁ σταυρός γ΄ τάξεως.
Ἐνεργά μέλη ὀνομάζονται ἀπό τό συμβούλιο τά πρόσωπα πού πρόσφεραν ἐφάπαξ ποσό ὄχι μικρότερο ἀπό 25 ρούβλια. Σ’ αὐτά, μαζί μέ τό δίπλωμα, ἀπονέμεται ὁ σταυρός δ΄ τάξεως.
Πέρα ἀπό τίς ἐφάπαξ εἰσφορές τους, ὅλα τά μέλη εἶναι ὑποχρεωμένα νά προσφέρουν στήν ἀδελφότητα ἐτήσια συνδρομή ἀπό δύο τουλάχιστον ρούβλια.
Τά ὀνόματα ὅλων τῶν μελῶν εἶναι καταχωρισμένα σέ εἰδικό βιβλίο καί μνημονεύονται κατά τήν πανηγυρική θεία λειτουργία τῆς 16ης Αὐγούστου, ἡμέρας τῆς ἑορτῆς τῆς ἀδελφότητος.
Μετά ἀπό ἀπόφαση τοῦ κεντρικοῦ συμβουλίου, πού ἑδρεύει στό Βλαντιβοστόκ, εἶναι δυνατή ἵδρυση παραρτημάτων τῆς ἀδελφότητος καί σέ ἄλλα μέρη τῆς ρωσικῆς ἐπικράτειας, πού θά διαθέτουν δικά τους τοπικά συμβούλια, ἀποτελούμενα ἀπό τρία τουλάχιστον μέλη, ἐκλεγμένα ἀπό τό κεντρικό συμβούλιο.
Ἔμβλημα τῆς ἀδελφότητος εἶναι ἡ Ἀχειροποίητη Εἰκόνα τοῦ Σωτῆρος [...] καί ἐπίγειος προστάτης της ἡ Α.Α.Υ. ὁ διάδοχος Ἀλέξιος Νικολάγιεβιτς.
Ὁ φιλοξενούμενος αὐτές τίς ἡμέρες στήν πρωτεύουσα ἱεραπόστολος καί ἐμπνευστής τῆς ἀδελφότητος ἱερομόναχος Νέστωρ, ἵδρυσε καί στήν Πετρούπολη παράρτημα της.  Μέ τήν εὐθύνη τοῦ παραρτήματος καί μετά ἀπό ἄδεια τῆς ἐκκλησιαστικῆς ἀρχῆς, θά περιφερθεῖ δίσκος σ’ ὅλες τίς ἐκκλησίες τῆς Πετρουπόλεως τήν Κυριακή 16 Ὀκτωβρίου ἔ.ἔ., γιά τήν ἐνίσχυση τῆς ἀδελφότητος καί εἰδικότερα γιά τήν ἀνέγερση ὀρθοδόξων ναῶν στήνΚαμτσάτκα. Ἡ ὥρα ἡ καλή! [...]]

     Μητροπολίτου Κυροβογκράντ καί Νικολάεφ Νέστορος

Ἀναμνήσεις ἀπό τήν Καμτσάτκα

Ἀπόδοση ἀπό τά ρωσικά

Ἔκδοση Τρίτη

Ἱερά Μονή Παρακλήτου Ωρωπός Ἀττικῆς 2001

σελ.223-252

Ἀναβάσεις

7  Σεπτεμβρίου  2013

 Διαβάστε τά ὑπόλοιπα πατώντας  Ἀναμνήσεις ἀπό τήν Καμτσάτκα

 

http://anavaseis.blogspot.gr/2013/09/blog-post_6567.html