Αικατερίνη Χατζηγεωργίου: η δασκάλα του Μακεδονικού Αγώνα που έκαψαν ζωντανή οι κομιτατζήδες…

 ΕΛΑΧΙΣΤΟ ΜΝΗΜΟΣΥΝΟ ΣΤΗ ΜΕΓΑΛΗ ΘΥΣΙΑ ΤΗΣ…

Μιά μόλις μέρα μετά την δολοφονία του Παύλου Μελά, στις 14 Οκτωβρίου του 1904… και η ελληνική παράδοση καταγράφει με το παράκάτω δημώδες και γλαφυρό ποιήμα την θυσία της:

.

-

Παιδιά μου , γιατί χύνεται δάκρυα με τόση λαύρα 
κι όλα φοράτε μαύρα στο έρμο αυτό σχολειό ;
- Έκαψαν τη δασκάλα μας Βούλγαροι δολοφόνοι
κι έχουμε μείνει μόνοι , χωρίς μανούλα πλειό .
Γιατί από μάνα πιο πολύ μας αγαπούσε εκείνη ,
η δόλια Αικατερίνη από τη Γευγελή .
Της είπαν να παραδοθεί τα τέρατα εκείνα.
Μ’ αυτή σαν Μπουμπουλίνα, ενώ πυροβολεί, τους λέει
” Δεν παραδίνεται ποτέ της μια Ελληνίδα “.
Κι ως λύκαινα ηρωίδα τρεις ώρες τους κρατεί.
Μα τέλος την εκάψανε κι επέταξε στα ουράνια
κι εμάς σε μαύρη ορφάνια μας άφησε στη γη . 

.

Η Αικατερίνη Χατζηγεωργίου υπήρξε ένα κορίτσι, το οποίο άφησε τον μάταιο ετούτο κόσμο μόλις στα είκοσι της χρόνια μιας και είχε μπεί στο μάτι του βουλγαρικού κομιτάτου, το οποίο την είχε “προγράψει” για την αγάπη που έτρεφε στην Ελλάδα και για το οτι κρατούσε την φλόγα της ελπίδας για λευτεριά ζωντανή στα σκλαβωμένα εδάφη της Μακεδονίας των αρχών του 20ου αιώνα. Πριν όμως καεί ζωντανή, πήρε μαζί τις στον τάφο αρκετές  ψυχές Βουλγάρων κομιτατζήδων δια μέσου του πιστολιού της, αν και εγκλωβισμένη στο σπίτι στο οποίο έβαλαν τελικά φωτιά  καίγοντας την μαζί με όσους βρίσκονταν μαζί της εκείνο το κρύο βράδυ του 1904.

.

Στις 14 Οκτωβρίου 1904 στην Μακεδονία βασιλεύει ο τρόμος, διότι μια μέρα πριν οι τούρκοι στρατιώτες σε συνεργασία με τους βούλγαρους κομιτατζήδες δολοφόνησαν τον Παύλο Μελά (Μίκη Ζέζα) στο χωριό Στάτιστα (το οποίο σήμερα ονομάζεται Παύλος Μελάς προς τιμήν του ήρωα). Η Μακεδονία θρηνεί έναν από τους μεγάλους υπερασπιστές της. Όλοι είναι λυπημένοι μα και αισιόδοξοι συνάμα, γιατί ξέρουν πως με το αίμα ενός τέτοιου παλληκαριού θα ποτιστεί το δέντρο της ελευθερίας και θα καρπίσει.

.

Κάπου πιο μακριά σ’ ένα χωριό της σκλάβας Μακεδονίας, στην Γρίτσιστα (Ελληνικό) της περιοχής Γευγελής (νότια Σκόπια), ζει μια κοπέλα, η Αικατερίνη Χατζηγεωργίου. Είναι η μόλις 21 ετών δασκάλα του χωριού, η οποία, αν και μικρή στην ηλικία είναι μεγάλη στην ψυχή. Η Κατερίνα διδάσκει με ζέση τους μαθητές της σαν να πρόκειται για δικά της παιδιά. Διδάσκει την ιστορία αυτής της χιλιοβασανισμένης, μα πάντα Ελληνικής γης, που τόσοι και τόσοι βάρβαροι προσπάθησαν να αφελληνίσουν αλλά δεν τα κατάφεραν.

.

Όλοι στο χωριό την γνωρίζουν σαν το καλόκαρδο κορίτσι που βοηθάει πάντα τους Μακεδονομάχους αγωνιστές με όποιον τρόπο μπορεί. Οι βούλγαροι κομιτατζήδες την έχουν βάλει στο μάτι γιατί κρατάει άσβεστη την φλόγα της Ελληνικότητας στα μικρά παιδιά και στο χωριό. Την παρενοχλούν συνεχώς, την βρίζουν, την απειλούν, της περιγράφουν τι θα της κάνουν όταν θα πέσει στα χέρια τους. Την Κατερίνα όμως, δεν την νοιάζει η ζωή της παρά μόνο να μην χάσει η Μακεδονία την ελληνικότητά της. Οι βούλγαροι μετά τον θάνατο του Παύλου Μελά έχουν αποθρασυνθεί και θέλουν να τελειώνουν με κάθε εστία Ελληνικής αντίστασης.

.

Όταν οι κομιτατζήδες καταφτάνουν στο χωριό, τα παράθυρα και οι πόρτες των σπιτιών κλείνουν. Οι χωριανοί κρυφοκοιτάζουν ανάμεσα από τις γρίλιες τους κομιτατζήδες να κατευθύνονται στο σπίτι της δασκάλας. Φτάνοντας έξω από την πόρτα του σπιτιού της, της φωνάζουν να βγει έξω. Η Κατερίνα τους ακούει από μέσα και αποκρίνεται πως «δεν παραδίδεται ποτέ της μια Ελληνίδα». Η ατρόμητη ψυχή της δεν τους φοβάται. Μαζί της βρίσκονται ακόμη έξι Μακεδονομάχοι έτοιμοι να δώσουν την ζωή τους για την πατρίδα. Η περήφανη Ελληνίδα λέει πως δεν παραδίδεται και με το όπλο της ρίχνει μια βολή εναντίον των αιμοβόρων κομιτατζήδων και η μάχη ξεκινάει.

.

Οι σφαίρες των βουλγάρων χτυπάνε τους τοίχους του σπιτιού γεμίζοντάς το τρύπες. Μετά από τρεις ώρες αναποτελεσματικών πυροβολισμών κι ενώ φαίνεται ότι το σπίτι της δασκάλας είναι άπαρτο κάστρο, ένας κομιτατζής δίνει την ιδέα να το κάψουν. Όλοι συμφωνούν, μιας και δεν υπάρχει άλλος τρόπος να καταβάλουν τους Έλληνες αγωνιστές. Ένας κομιτατζής τρέχει με αναμμένο πυρσό, σπάει το παράθυρο και τον ρίχνει μέσα. Το εσωτερικό του σπιτιού είναι ξύλινο και λαμπαδιάζει αμέσως. Οι αγωνιστές όμως δεν βγαίνουν έξω. Προτιμούν να καούν ζωντανοί παρά να πέσουν στα χέρια των βουλγάρων. Οι φλόγες λαμπαδιάζουν το σπίτι, δημιουργώντας μια κόλαση πυρός. Η Κατερίνα όπως και οι άλλοι αγωνιστές συνεχίζουν να πυροβολούν μέχρι να σωθούν οι σφαίρες τους και να τους καταπιούν οι φλόγες.

.

Οι βούλγαροι πανηγυρίζουν για το φοβερό «κατόρθωμά» τους, καθώς από το σπίτι έχουν πια μείνει μόνο στάχτη και καπνισμένα ντουβάρια. Ένα ακόμη ολοκαύτωμα, πήρε την θέση του δίπλα στο Κούγκι, στο Σούλι, στα Σάλωνα, στο Αρκάδι της Κρήτης και σε όλα τα ολοκαυτώματα του Ελληνισμού για την ελευθερία της πατρίδας από τον βάρβαρο ζυγό.

.

 

Το 1939 βρέθηκε στο νεκροταφείο της Γευγελής ο τάφος της ηρωικής Ελληνίδας δασκάλας. Ο σταυρός, έγραφε:

  «Υπέρ της εις τον Θεόν των Ελλήνων πίστεως αγωνιζομένη, πυρί υπό των Βουλγάρων παραδοθείσα, ενθάδε κείμαι, Αικατερίνη Χατζηγεωργίου διδάσκαλος, 14 Οκτωβρίου 1904».

ΑΙΩΝΙΑ Η ΜΝΗΜΗ ΤΗΣ!

 

http://olympia.gr/2013/10/14/%CE%B1%CE%B9%CE%BA%CE%B1%CF%84%CE%B5%CF%81%CE%AF%CE%BD%CE%B7-%CF%87%CE%B1%CF%84%CE%B6%CE%B7%CE%B3%CE%B5%CF%89%CF%81%CE%B3%CE%AF%CE%BF%CF%85-%CE%B7-%CE%B4%CE%B1%CF%83%CE%BA%CE%AC%CE%BB%CE%B1-%CF%84/

Μια ημερίδα Μνήμης και Ελπίδας Κωνσταντίνος Χολέβας- Πολιτικός Επιστήμων

Μια ημερίδα Μνήμης και Ελπίδας 

Κωνσταντίνος Χολέβας- Πολιτικός Επιστήμων

 Το Σάββατο 18 Μαίου είχα την τιμή να είμαι ομιλητής στην Ημερίδα που διοργάνωσε η Ιερά Σύνοδος και η Μητρόπολις Θεσσαλονίκης για τους Βαλκανικούς Πολέμους και τη συμβολή της Εκκλησίας.  Τιμήσαμε   την επέτειο 100 χρόνων από τον θρίαμβο. Πολλοί οι ήρωες, μεταξύ των οποίων και στρατιωτικοί ιερείς, τεράστια η σημασία της νίκης μας,.
 Πώς μία Ελλάδα μικρή τότε, πτωχευμένη το 1893 και ηττημένη το 1897 κατόρθωσε γρήγορα να ανορθωθεί και να είναι εξοπλισμένη ηθικά και στρατιωτικά για το μεγάλο άλμα; Ο καθηγητής Αθ. Καραθανάσης και άλλοι ομιλητές τόνισαν τον ρόλο της Μεγάλης Ιδέας και της ελληνορθόδοξης παιδείας, τη χαρισματική φυσιογνωμία του Ελ. Βενιζέλου, αλλά και τα ηγετικά προσόντα  του Αρχιστρατήγου Διαδόχου Κωνσταντίνου και των επιτελών του.
Ο λαός μας  τότε είχε όραμα: Τη Μεγάλη Ιδέα, δηλαδή την ανάγκη να απελευθερωθούν όλοι οι Έλληνες που ζούσαν υπόδουλοι στους Οθωμανούς.
Σήμερα μας λείπει ένα εθνικό και πνευματικό όραμα για να βγούμε από την κρίση. Χρειαζόμαστε μία νέα Μεγάλη Ιδέα, πολιτιστική, όχι εδαφική αυτή τη φορά.
Ο Μητροπολίτης Θεσσαλονίκης κ. Άνθιμος αναφέρθηκε στον δυναμικό προκάτοχό του Γεννάδιο Αλεξιάδη.  Ο Μητροπολίτης Χίου κ. Μάρκος  μίλησε για τον ηρωισμό του Πολεμικού Ναυτικού και υπογράμμισε ότι οι περισσότεροι ναυτικοί του 1912 ήσαν απόγονοι ναυτικών οικογενειών του 1821.Ο Μητροπολίτης Καστορίας κ. Σεραφείμ τόνισε τη συμβολή της Εκκλησίας στον Μακεδονικό Αγώνα, ο οποίος προετοίμασε την απελευθέρωση της Μακεδονίας.

Οι καθηγήτριες Μ. Τσέρνου- Καζαμία και Αγγ. Τριβιζαδάκη μάς θύμισαν ότι μόνο δύο ναοί λειτουργούσαν για τους Ορθοδόξους επί Τουρκοκρατίας στη Θεσσαλονίκη, ενώ όλοι οι άλλοι έγιναν τζαμιά. Ο Καθηγητής Σπυρίδων Σφέττας αποκάλυψε ότι οι Βούλγαροι πριν από το 1912 υποτιμούσαν τον Ελληνικό Στρατό και το θαύμα των συνεχών νικών μας τούς άφησε άναυδους!
Ο ιστορικός Σαράντος Καργάκος έδωσε μία άγνωστη πληροφορία: Γνώρισε τον ιερέα που εξομολόγησε τον δολοφόνο του βασιλέως Γεωργίου, τον Σχοινά, τον Μάρτιο του 1913. Παρά τις υποψίες ότι τον Γεώργιο ήθελαν να εξουδετερώσουν οι Γερμανοί και οι Αυστριακοί εν όψει του Α΄ Παγκοσμίου Πολέμου, τελικά ο Σχοινάς ομολόγησε ότι τον υποκίνησε η οργάνωση ΒΜΡΟ των Βουλγάρων κομιταζήδων που διεκδικούσαν όλη την Μακεδονία. Θυμίζω ότι σήμερα στα Σκόπια το κυβερνών κόμμα λέγεται ΒΜΡΟ!
Κ.Χ. 21.5.2013- Εφ. Δημοκρατία 26 Μαΐου 2013

 http://anavaseis.blogspot.gr/2013/05/blog-post_880.html