29 Ἰανουαρίου 1946. Ὁ Βαλέριος Γκαφένκου – γράμματα καί ποιήματα. (Μέρος Δ')

29 Ἰανουαρίου 1946
 Περιστατικά ἀπό τήν ζωή φυλακισμένων Ρουμάνων Μαρτύρων καί ὁμολογητῶν τοῦ 20οῦ αἰῶνος

 
Ἰωάννης Ἰανωλίδε

Ἡ ζωή εἶναι διαφορετική ἀπό ὅπως τήν φαντάζονται οἱ ἄνθρωποι. Καί ὁ ἴδιος ὁ ἄνθρωπος εἶναι διαφορετικός ἀπό ὅ,τι φαντάζεται αὐτός ὅτι εἶναι. Ἡ ἀλήθεια εἶναι ὄντως διαφορετική ἀπό τό πῶς τήν θεωρεῖ ὁ ἀνθρώπινος νοῦς.
Θέλω νά εἶμαι εἰλικρινής καί ἀνοιχτός μέχρι τά βάθη τῆς ψυχῆς μου. Μέ τό πρῶτο βῆμα πού ἔκανα στήν φυλακή ἀναρωτιόμουνα γιατί εἶχα φυλακιστεῖ.
Στό κοινωνικό ἐπίπεδο πάντα ἐθεωρούμην σάν πολύ καλός, ἕνα παράδειγμα ἠθικῆς ἀγωγῆς. Ἄν βρισκόμουν σέ σύγκρουση μέ κάποιον, θά ἦταν μόνο γιά τήν ἀλήθεια.
Μετά ἀπό πολλή ἀνησυχία καί πολύ πόνο, ὅταν τό ποτήρι τῶν βασάνων εἶχε γεμίσει, ἦλθε μιά ἁγία ἡμέρα, τόν Ἰούνιο 1943, ὅταν ἔπεσα μέ τό πρόσωπο στό ἔδαφος, γονατισμένος, μέ συντετριμμένη καρδιά, κλαίγοντας μέ λυγμούς.
Παρακαλοῦσα τόν Θεό  νά μοῦ δωρίσει τό φῶς. Ἐκείνη τήν περίοδο εἶχα χάσει ὅλη τήν ἐμπιστοσύνη μου  στούς ἀνθρώπους. Ἔνοιωθα ὅτι βρισκόμουνα στήν ἀλήθεια καί τότε γιατί ὑπέφερα; Στήν ψυχή μου κάποτε γεμάτη ἀπό ἐνθουσιασμό παρέμεινε μόνο ἡ ἀγάπη.
Κανένας δέν μέ καταλάβαινε.
Ταὐτόχρονα μέ τό κλάμμα ἄρχισα νά κάνω μετάνοιες. Καί ξαφνικά –ὦ Κύριε, τί μεγάλος εἶσαι, Κύριε!  Εἶδα ὅλη τήν ψυχή μου γεμάτη ἀπό ἁμαρτίες. Βρῆκα μέσα μου τήν ρίζα ὅλων τῶν ἀνθρώπινων ἁμαρτιῶν. Ἀλλοίμονο, ἦταν τόσες ἁμαρτίες καί τά μάτια τῆς πωρωμένης διά τῆς ὑπερηφάνειας ψυχῆς μου δέν τίς ἔβλεπαν! Τί μεγάλος εἶναι ὁ Θεός!
Βλέποντας ὅλες τίς ἁμαρτίες μου αἰσθάνθηκα τήν ἀνάγκη νά φωνάζω δυνατά, νά καταβάλλομαι ἀπ᾿ αὐτές. Καί μιά βαθειά εἰρήνη, ἕνα ἀπέραντο φῶς καί πολύ ἀγάπη πλημμύρισαν τήν καρδία μου. Μόλις ἀνοίχθηκε ἡ πόρτα βγῆκα ταχύτατα ἀπό τό κρατητήριο καί ἐπῆγα  στούς ἀνθρώπους πού τούς ἤξερα ὅτι μέ ἀγαποῦν περισσότερο καί σ΄ ἐκείνους πού μέ μισοῦσαν καί εἶχαν ἁμαρτήσει ἐναντίον μου πιό πολύ καί τούς εἶπα στ᾿ ἀνοιχτά καί ρητά: «Εἶμαι ὁ πιό ἁμαρτωλός ἄνθρωπος. Δέν ἀξίζω τήν ἐμπιστοσύνη οὔτε τοῦ τελευταίου ἀνθρώπου. Εἶμαι εὐτυχής!»
Ὅλοι ἔμειναν κατάπληκτοι. Μερικοί μέ κοίταξαν περιφρονητικά ἄλλοι ἀψήφιστα, ὡρισμένοι μέ κοίταξαν μέ μιά ἀγάπη πού οὔτε οἱ ἴδιοι δέν μποροῦσαν νά τήν ἐξηγήσουν. Μόνο ἕνας ἄνθρωπος μοῦ εἶπε: «Ἀξίζεις νά σέ ἀσπασθοῦμε!» ἀλλά ἐγώ ἔτρεξα γρήγορα στό κρατητήριο μου, ξάπλωσα στό κρεβάτι μου καί συνέχισα τά κλάμματα μου, εὐχαριστῶντας καί δοξάζοντας τόν Θεό …
Ἀπό τότε ἄρχισα ἐνσυνείδητα τήν μάχη ἐναντίον τῆς ἁμαρτίας. Ἀλλά, ἄν ξέρατε τί δύσκολη εἶναι ἡ μάχη μέ τήν ἁμαρτία! Θέλω νά ξέρετε ὅτι ὄχι μόνο ἐδῶ, ἀλλά καί ὅταν ἤμουν ἔξω πολεμοῦσα πάρα πολύ μέ τήν ἁμαρτία (ἐδῶ ὁμολογεῖ ὅτι, μολονότι ἔχει μολυνθεῖ σωματικά, δέν ἔχει πέσει, ἀλλά παρέμεινε καθαρός).
Στήν φυλακή ἔχω ἐξετάσει τήν ψυχή μου καί κατάλαβα ὅτι, ἔστω κι ἄν δέν εἶχα ἁμαρτήσει στήν πράξη, ἀλλά μέ τό στόμα καί μέ τό νοῦ εἶχα φταίξει. Ἐπῆγα στόν ἱερέα καί, μετά ἀπό μιά βαθειά ἐξέταση τῆς συνείδησής μου, ἐξωμολογήθηκα. Ἡ ἐξομολόγηση μέ ξεφόρτωσε  ἀπό τίς ἁμαρτίες μου.
Καί ἀγωνίζομαι ἀδιαλείπτως. Ἡ μάχη δέν σταματάει μέχρι τόν θάνατο. Χωρίς μετάνοια  κανένας ἄνθρωπος δέν μπορεῖ νά προχωρήσει οὔτε κἄν ἕνα βῆμα. Ὅποιος τρέχει ἀπό τήν ἰκανότητα τῆς δικῆς του ψυχῆς εἶναι ἕνας ψεύτης. Τί εἶναι ἡ ζωή; Εἶναι ἕνα δῶρο τοῦ Θεοῦ γιά ἐμᾶς, τούς ἀνθρώπους, γιά νά καθαρίζουμε τίς ψυχές μας ἀπό τήν ἁμαρτία καί νά ἑτοιμαστοῦμε, διά τοῦ Χριστοῦ, νά δεχτοῦμε τήν αἰώνια ζωή.
Τί εἶναι ὁ ἄνθρωπος; Ἕνα πλάσμα πού ἔχει δημιουργηθεῖ ἀπό τήν ἀπροσμέτρητἡ ἀγάπη τοῦ Θεοῦ, στόν ὁποῖο τέθηκαν μπροστά ἡ εὐτυχία καί ὁ θάνατος, γιά νά διαλέξει τί θέλει…
Νά εἶστε πολύ προσεκτικοί! Στήν κοινωνική  τους ζωή οἱ ἄνθρωποι κοιτάζονται καί ἐκδικάζονται ὄχι μέ βάση τί εἶναι αὐτοί οὐσιαστικά, ἀλλά μέ ἐξωτερικά κριτήρια. Μήν ἔχετε ἀπαιτήσεις ἀπό τούς ἄλλους ἀνθρώπους, διότι ὅποιος κάνει ἔτσι θά ὑποφέρει πικρά. Ἀλλά ἀγαπῆστε τον. Ἕνας μόνος εἶναι τέλειος, ἕνας μόνο εἶναι ἀγαθός καί ἀγνός: ὁ Χριστός-Θεός!
Καί τώρα: τί εἶναι ἡ ἀλήθεια; Ἡ ἀλήθεια εἶναι ὁ Χριστός, ὁ λόγος τοῦ Θεοῦ. Προσπαθεῖστε νά πλησιάσετε εἰλικρινά τόν Χριστό καί ἀφῆστε τόν κόσμο μέ τίς ἁμαρτίες του!

Ἀναβάσεις

3 Δεκεμβρίου 2013

 ________________________________________________

Διαβάστε τά ὑπόλοιπα πατώντας  Ρουμάνοι Μάρτυρες του 20ου αιώνα

 

 http://anavaseis.blogspot.gr/2013/12/29-1946.html

Ὁ Βαλέριος Γκαφένκου – γράμματα καί ποιήματα. (Μέρος Γ')

Ὁ Βαλέριος Γκαφένκου – γράμματα καί ποιήματα. (Μέρος Γ')
Περιστατικά ἀπό τήν ζωή φυλακισμένων Ρουμάνων Μαρτύρων καί ὁμολογητῶν τοῦ 20οῦ αἰῶνος

Ἰωάννης Ἰανωλίδε

25 Ἰουνίου 1945

Νά ξέρετε ὅτι ἐγώ δέν στενοχωροῦμαι για τό τί θά γίνει μέ σᾶς, ἐξ αἰτίας ἑνός πράγματος: Σᾶς ξέρω καθαρές στήν καρδιά, διότι ἔχετε μεγάλη πίστη στόν Θεό καί ἀγάπη πρός ὅλους. Αὐτές οἱ μεγάλες πραγματικότητες μοῦ δίνουν τήν ἀπόλυτη Ἀσφάλεια ὅτι θά διαπεράσετε καλά ὅλες τίς δοκιμασίες πού θά ἀντιμετωπίσετε στό μέλλον. Κοιτᾶξτε τά πράγματα στό βάθος τους.
Δέν βλέπετε ὅτι ὁ Θεός σᾶς στέλνει διάφορες δοκιμασίες γιά νά σᾶς ἐνισχύσει στήν πίστη; Δέν γεύεστε, στίς πιό δύσκολες στιγμές, μιά χαρά πού πηγάζει ἀπό τόν ἐσωτερικό κόσμο του πνευματικοῦ σας εἶναι; Μιά καινούργια χαρά, πού εὑρίσκεται στά δάκρυα …
Πόσο θά ἤθελα νά εἶμαι μεταξύ σας, νά μπῶ στήν φιλία τῶν ψυχῶν σας καί ν᾿ ἀνοίξω πολύ τίς πόρτες τῆς ἀγάπης πού ὑπάρχουν ἐκεῖ καί περιμένουν νά διαχύσουν ἄφθονα νά σᾶς δῶ πῶς κλαῖτε μέ χαρά, γονατισμένες μπροστά στήν εἰκόνα τοῦ Χριστοῦ, ἐξομολογούμενες τίς ἁμαρτίες σας καί εὐχαριστῶντας …
Νά ὑπακούετε πάντα στήν φωνή τῆς συνείδησής σας, ζώντας τήν ἀλήθεια  μέ ὅλη σας τήν ψυχή. Θέλω νά ξέρω ὅτι εἶστε ἤρεμες καί ἐνσυνείδητες στόν ἀγῶνα πού ἔχετε νά ζῆτε σάν ἔμψυχα ὄντα γιά τήν σωτηρία σας. Θέλω νά σᾶς βλέπω καθαρές στήν καρδία. Μιά ἀγνότητα γεμάτη ἀρετές. Νά εἶστε χριστιανές στόν βίο σας!

23 Σεπτεμβρίου 1945

Ἡ προσευχή εἶναι ἡ πιό ἀγνή ἔκφραση τῆς ἀγάπης τοῦ Θεοῦ καί τοῦ συνανθρώπου. Ὅταν φτάσεις νά προσεύχεσαι ἀληθινά, τότε θα γνωρίσεις τήν εἰρήνη καί τήν εὐτυχία. Ἐγώ προσπαθῶ διαρκῶς καί ὁ  Καλός Θεός μέ προστατεύει καί μοῦ δωρίζει τόσο πολλά, ὥστε ἔφτασα νά ἰδῶ σέ κάθε βῆμα ὅτι γίνεται κι ἕνα θαῦμα. Πρέπει νά εἶμαι εἰλικρινής καί νά ὁμολογήσω ὅτι πραγματοποιῶ τό ἐλάχιστό.
Ἀκόμη δέν ἔφτασα νά προσεύχομαι μέ καθαρή καρδιά, νά μήν ἔχω καθόλου ἀνάγκες, ἁμαρτίες ἤ κοσμικούς λογισμούς. Ἀγαπημένη Νορίκα, μόνο ἐκεῖνος πού ἔχει γευθεῖ κάτι ἀπό τίς βαθειές χαρές τῆς ψυχῆς του, μπορεῖ νά τίς καταλαβαίνει. Εἶχα στιγμές στήν ζωή μου, πού ἔκλαιγα μέ ἀσυγκράτητα δάκρυα, νοιώθοντας τήν ματαιότητα καί τήν κενότητα τῆς φύσεώς μου, ἀλλά καί τήν δόξα καί τήν ἀγάπη τοῦ Θεοῦ.
 Λοιπόν, σ΄ αὐτά τά δάκρυα, πού πηγάζουν ἀπό τά βάθη τῆς πονεμένης μου ψυχῆς, βρῆκα τήν πιό ὑψηλή καί καθαρή εὐτυχία πού ἔζησα ποτέ. Πόσο εὐτυχής θά ἤμουν νά φτάσω σέ μιά ἀδιάλειπτη κατάστασἡ προσευχῆς! Αὐτή ἡ ζωή εἶναι ἐντελῶς ἐφήμερη. Καί ὅ,τι ἀνήκει σ΄ αὐτήν εἶναι μάταιο!

20 Νοεμβρίου 1945

Ἀπασχολοῦμαι ἰδιαιτέρως μέ τό θέμα τῆς ἁμαρτίας. Ἀπό τόν Ἰούνιο τοῦ 1943, ὅταν ἔζησα τόν πρῶτο ψυχικό μου κραδασμό, πού προερχόταν ἀπό τήν συνείδηση τῆς ἁμαρτίας, κατάλαβα ὅτι ὅσο περισσότερο βυθίζομαι στόν ἑαυτό μου, τόσο ἀνακαλύπτω ἄλλες κι ἄλλες ἁμαρτίες.
Στό πιό μυστικό βάθος τῆς καρδιᾶς βρῆκα τήν ἀνεξάντλητη πηγή τῆς ζωῆς, δηλαδή τήν ἀγάπη. Κατάλαβα ὅτι εἶχα περιφρονήσει αὐτό τό δῶρο. Τότε εἶπα: Ἔκανα λάθος! Στό ἔδαφος τῶν ἁμαρτιῶν μου εἶχα ἐνταφιάσει ὅ,τι πιό πολύτιμο εἶχε φυτέψει ὁ Θεός μέσα μου.
Γιά τήν καταφρόνηση αὐτοῦ τοῦ ἱεροῦ δώρου, τήν ἀγάπη, θεωροῦμαι ὑπεύθυνος γιά ὅλες τίς ἁμαρτίες τῶν συνανθρώπων μου, ὅλες τίς ἐποχές καί ὅλα τά μέρη. Ἀλλά εἶμαι ἕνας εὐτυχής ἄνθρωπος, ὁ πιό εὐτυχής! Νιώθω τήν ἀγάπη τοῦ Θεοῦ  παντοῦ, τήν προστασία καί τήν πρόνοια Του γιά μένα. Θέλω νά μήν ζῶ γιά μένα, ἀλλά γιά τήν ἀγάπη, νά συμβάλλω στήν εὐτυχία ὅλων, μέ τό ἔλεος τοῦ Θεοῦ. Διά τῆς σωτηρίας τῶν συνανθρώπων μου, νά σώσω καί τήν ψυχή μου. Ὤ, εἶμαι τόσο εὐτυχής! Πῶς μπορεῖ νά ζήσει ὁ ἄνθρωπος, αὐτό τό μικρό πλάσμα μέ τόση εὐτυχία;
Ἡ ζωή  τοῦ ἀνθρώπου εἶναι ἕνα ἀνεκτίμητο δῶρο, εἶναι ἕνα θαῦμα κι ἐγώ προσπαθῶ νά γίνω μωρό στήν ψυχή.  Ὕστερα ἀπό χιλιάδες θλίψεις ἀπέκτησα τήν πιό ὄμορφη γλυκύτητα τῆς ζωῆς μου. Θά ζοῦμε σ᾿ ὅλη τήν ζωή μας ὁ ἕνας γιά τόν ἄλλο, Βασιλεῦ Οὐράνιε!

Τά Χριστούγεννα, 1945

Εἶναι νύχτα. Μόλις διάβασα τούς Χαιρετισμούς τοῦ Κυρίου. Εἶχα μιά γιορτή ὅπως εἶναι  σ᾿ ἕνα παραμύθι!
Πνευματικά αἰσθάνθηκα πιό ἕτοιμος ἀπό τίς ἄλλες φορές. Ἔνοιωσα ἔντονα, μέσῳ τῶν βασάνων πού εἶχα ζήσει γιά τήν ἀνάσταση τῆς ψυχῆς, τήν εὐθύνη πού μέ πιέζει σχετικά μέ τήν σωτηρία τῆς δικῆς μου ψυχῆς, τῆς οἰκογένειας, τῶν συγγενῶν, τῶν φίλων, τῶν ἐχθρῶν, τοῦ ἔθνους ὁλοκλήρου.
Καί ὅσο ἀνέβαινα πιό ψηλά στήν κλίμακα τοῦ ἰδανικοῦ, τοῦ τελείου, τόσο ἔβλεπα τόν ἑαυτό μου πιό μικρό, πιό ἁμαρτωλό, ἀλλά τό ἰδανικό πιό ὑψηλό, τέλειο: δηλαδή τόν Χριστό! Καί ἔτσι, σιγά-σιγά, ὅλα τά εἴδωλα τῆς ἐφηβείας κατέρρευσαν.
Τό πέπλο πού κάλυπτε τά μάτια μου ἔπεσε διά τῆς μάχης μέ τήν ἁμαρτία καί μπροστά μου παρέμεινε ζωντανή καί αἰθέρια ἡ εἰκόνα τοῦ Κυρίου Ἰησοῦ Χριστοῦ!
Ἑπομένως ἀξιωθήκαμε νά ἔχουμε εἰρήνη μέ ὅλους τούς συνανθρώπους μας κι αὐτό ἔγινε μόνο διά τοῦ τσαλαπατήματός μας, τῆς ἀναγνώρισης τῶν σφαλμάτων μας, διά τῆς ἀγάπης. Καί πόση εἰρήνη εἶχα τήν Παρασκευή, ὅταν βρέθηκα μπροστά στόν ἱερέα! Κοινωνήσαμε πολλοί. Τί μεγάλη καί ὡραία ἡμέρα! Τήν ἔζησα ἔντονα, μέ ὅλες τίς εὐλογίες σταλμένες ἀπό τόν Κύριο!

Πρωτοχρονιά 1946

Στήν πόρτα τῆς καρδιᾶς μου ψάλλω τόν Χριστό. Ὅποιος ἔχει ζήσει τήν ἀγάπη, θά μέ καταλάβει καί θά εἶναι εὐτυχής γιά τήν εὐτυχία μου … ἐγώ ἔχω ἑτοιμασθεῖ καί ἑτοιμάζομαι διαρκῶς νά γίνω χριστιανός. Ὁ ἄνθρωπος δέν σώζεται μόνο στό μοναστήρι. Μέ πονάει ἡ ἀδυναμία τῆς ἀνθρώπινης φύσης, ἀλλά μέ μακαρίζει ἡ ἀγάπη.

Ἀναβάσεις

25  Νοεμβρίου 2013

 ________________________________________________

Διαβάστε τά ὑπόλοιπα πατώντας  Ρουμάνοι Μάρτυρες του 20ου αιώνα

 

http://anavaseis.blogspot.gr/2013/11/blog-post_8694.html

Ὁ Βαλέριος Γκαφένκου – γράμματα καί ποιήματα. (Μέρος Β')

 Ὁ Βαλέριος Γκαφένκου – γράμματα καί ποιήματα. (Μέρος Β')
Περιστατικά ἀπό τήν ζωή φυλακισμένων Ρουμάνων Μαρτύρων καί ὁμολογητῶν τοῦ 20οῦ αἰῶνος

Ἰωάννης Ἰανωλίδε

10 Φεβρουαρίου 1945

Ἐφ᾿ ὅσον ὁ Θεός φροντίζει τόν κόσμο,  κανένα κακό δέν θά μπορέσει νά κλονίσει τό ἠθικό καί βαθειά χριστιανικό περιεχόμενο τῶν καθαρῶν ψυχῶν πού εἶναι γεμάτες ἀπό ἀπέραντἡ ἀγάπη γιά τήν ἀλήθεια καί γιά τόν πλησίον.
Ἡ θλίψη, ὅσο δύσκολη καί νά εἶναι, δέν ἔχει  κανένα νόημα παρά τήν κάθαρση τῆς ψυχῆς πού ποθεῖ ἡ ψυχή γιά τήν σωτηρία της.
Ἐπιθυμῶ νά ξέρω ὅτι εἶστε ἕτοιμες νά δεχτεῖτε τά πιό βαρειά χτυπήματα μέ τήν πίστη διότι πέρα ἀπ᾿ αὐτήν τήν ἐφήμερη ζωή ὑπάρχει μιά ἄλλη ζωή, ἡ ὁποία εἶναι αἰώνια, εὐτυχής, μιά οὐράνια ἀπέραντη πατρίδα πού ἀξίζει κάθε θυσία, ὅσο μεγάλη καί νά εἶναι.
Ἐγώ εἶμαι ὑγιής καί εὐτυχής. Τίποτε δέν θά μποροῦσε νά γκρεμίσει αὐτήν τήν πνευματική μου κατάσταση.
Εἶμαι τόσο εὐτυχής ὥστε θά ἤθελα να φωνάξω πολύ δυνατά, ν᾿ ἀκούσει ὅλος ὁ κόσμος τήν κραυγή μου, νά τήν ἀκούσει καί ὁ  μπαμπᾶς μου, ἀπό ἐκεῖ πού εἶναι, νά φτάσει ἡ εὐτυχία μου μέχρι τόν οὐρανό!

20 Φεβρουαρίου 1945

Ἡ Παναγία μέ εἰσακούει. Ζῶ τό πλημμύρισμα κάποιων ἀληθινῶν κυμάτων ἀγάπης, τά ὁποῖα μοῦ πλημμυρίζουν ὅλο τό εἶναι μου καί ἔχω τήν συνείδηση τῆς ματαιότητάς μου σάν ἄνθρωπος στήν γῆ. Ἀγρυπνῶ μπροστά στήν εἰκόνα, στά γόνατα, προσπέφτοντας ζητῶντας ἔλεος, βοήθεια καί ἀγάπη γιά μένα καί γιά ὅλους τούς δικούς μου: γονεῖς, συγγενεῖς, φίλους, εὐεργέτες, ἐχθρούς. Εἶμαι ὅπως μέ ξέρετε. Σιωπῶ ἀπόλυτα καί ἀναλογίζομαι ὧρες καί ἡμέρες ὁλόκληρες. Στέλνω τούς λογισμούς μου μακριά καί, ὅταν γυρίσω στήν πραγματικότητα, χαμογελάω. Ψέλνω καί προσεύχομαι. Εἶμαι πρόσχαρος πνευματικά. Ἡ καθημερινή ζωή ἔχει μιά αὐτούσια παρουσίαση. Ἡ ἐσωτερική μου ζωή εἶναι ἁπλή, ζωντανή, γεμάτη καί μεγάλη, μέ πόθους καί ὄνειρα πού τά ζῶ ἐγώ καί τά αἰσθάνομαι ζωντανά στήν ψυχή μου.
Πολεμάω μέ τίς ἁμαρτίες. Καί ὅσο βυθίζομαι πιό πολύ στόν ἑαυτό μου, τόσο βρίσκω ἄλλες καί ἄλλες ἁμαρτίες. Ἀλλά μέ τήν βοήθεια τοῦ Κυρίου τίς νικάω. Ἔχω ἀποκτήσει μιά πνευματική μόνιμη γαλήνη καί εἶμαι εὐχαριστημένος μέ τά δῶρα πού μοῦ δίνει ὁ Θεός, διότι εἶναι ἀνεκτίμητα. Σᾶς ὁμολογῶ πάλιν τό ἴδιο πρᾶγμα: Ζῶ τήν εὐτυχία, τήν δοκιμάζω ἰδιαιτέρως μέ τά δάκρυα καί τόν πόνο, ἐκεῖ βρίσκω τήν πιό γλυκειά καί βαθειά. Ζῶ μέ τήν συνείδηση τοῦ ἁμαρτωλοῦ ἀνθρώπου. Ζῶ τόν Θεό, τήν Πηγή ὅλων τῶν χαρῶν τῆς ζωῆς. Εἶμαι πολύ εὐχαριστημένος τώρα, διότι ἔζησα μιά καθαρή καί ἠθική ζωή. Στίς σχέσεις μου μέ τίς γυναῖκες ἤμουν πάντα τίμιος, σωστός καί καθαρός, δηλαδή δέν ἔχω πέσει στήν ἁμαρτία. Καί ἔχω ἀγαπήσει τόσο πολύ. Σᾶς λέγω εἰλικρινά, εἶμαι εὐτυχής. Καταλαβαίνω καί συγχωρῶ τά πάντα, ὁποιοσδήποτε νά μέ χτυποῦσε, ἐγώ τόν συγχωρῶ.

10 Ἀπριλίου 1945

Ἀπλοποίησε τήν ζωή σου, ὅσο γίνεται περισσότερο! Πάντοτε μάθε νά εὐχαριστιέσαι μέ τά λίγα, μάθε νά αὐτοθυσιάζεσαι γιά τό καλό τοῦ συνανθρώπου σου! Ἡ προσευχή εἶναι ἡ πιό καθαρή ἔκφραση τῆς ἀγάπης τοῦ Θεοῦ καί τοῦ πλησίον. Ὅταν φτάσεις νά προσεύχεσαι ἀληθινά, τότε πραγματοποίησες τήν εἰρήνη, τήν εὐτυχία.

25 Μαΐου 1945

Σᾶς μιλάω τώρα ὅσο σοβαρά γίνεται: κάντε μιά ὅσο πιό λεπτομερειακή ἐξέταση τῆς συνειδήσεώς σας. Ἐξετᾶστε καλά τήν ζωή σας, ἐμβαθύνετε στά ἐνδότερα τῆς ὕπαρξής σας καί γνωρίστε τόν ἑαυτό σας, μέ ὅλες τίς ἐπιτελεσθεῖσες ἁμαρτίες καί λάθη στήν ζωή σας. Ποτέ δέν εἶναι ἀργά. Ἀλλά μήν ἀναβάλλετε οὔτε κἄν μιά ἡμέρα!
Σᾶς μιλάω σάν υἱός καί ἀδελφός σας,  μέ ὅλη τήν ἀγάπη πού ἔχω γιά ἐσᾶς. Μιλάω  μέ ὅλη τήν πιστότητα τῆς ψυχῆς, ὄχι ἀπό βιβλία, ἀλλά ἀπό τήν ἴδια τήν καρδιά μου σέ ὅλα αὐτά τά χρόνια, τά πιό σοβαρά καί σημαντικά χρόνια τῆς ζωῆς μου, τά ὁποῖα γιά μένα σημαίνουν τό πᾶν, τό ἀπόλυτο πᾶν. Εὐχαριστῶ ἀπό καρδιᾶς τόν Πανάγαθο Θεό γιά τόν πόνο πού μοῦ ἔχει στείλει. Διότι μέσω τοῦ πόνου διαφωτίσθηκε ἡ ψυχή μου καί βρῆκα τήν πορεία τῆς ζωῆς μου.
Σᾶς παρακαλῶ ἀπό καρδίας νά διαβάζετε τήν Ἁγία Γραφή. Κάθε βράδυ, πρίν κοιμηθεῖτε, μαζευτεῖτε γύρω-γύρω στήν μαμά, ἐσεῖς, ἀγαπημένα παιδάκια τῆς καρδιᾶς μου, καί μέ γαλήνη νά καθίστε ἥσυχες μερικά λεπτά καί μετά διαβάστε ἕνα κεφάλαιο ἀπό τό Εὐαγγέλιο, ἕνα κεφάλαιο ἀπό τίς Ἐπιστολές καί ἕναν Ψαλμό. Μέ πολλή εὐλάβεια νά κάνετε μετά τίς βραδινές σας προσευχές. Θά ἦταν καλά νά ἔχετε ἕνα καντήλι στήν κρεβατοκάμαρα. Μέ τό καντήλι ἀναμμένο, στήν ἡσυχία, ἡ καθεμία νά ἐξετάζει τίς πράξεις, τούς λογισμούς καί τά λόγια της γιά ἐκείνη τήν ἡμέρα. Μόλις παρατηρεῖτε ἕνα λάθος, νά τό  ὁμολογήσετε μέ εἰλικρίνεια, ζητώντας τήν συγχώρηση. Ὕστερα … καλή νύχτα!
Ἀγαπηθεῖτε πολύ, πολύ! Βοηθηθεῖτε πάντα! Θά ἦταν τό πιό μεγάλο καί ὡραῖο πρᾶγμα πού θά τό ἐφαρμόζατε: Νά γίνετε μιά χριστιανική οἰκογένεια. Καί μιά ταλαίπωρη καρδιά πάντα νά βρίσκει τήν παρηγοριά ανάμεσά σας!

Ἀναβάσεις

22  Νοεμβρίου 2013

 ________________________________________________

Διαβάστε τά ὑπόλοιπα πατώντας  Ρουμάνοι Μάρτυρες του 20ου αιώνα

 

http://anavaseis.blogspot.gr/2013/11/blog-post_551.html

 

Τό μεγαλύτερο χτύπημα

 Τό μεγαλύτερο χτύπημα

Περιστατικά ἀπό τήν ζωή φυλακισμένων Ρουμάνων Μαρτύρων καί ὁμολογητῶν τοῦ 20οῦ αἰῶνος

Ἰωάννης Ἰανωλίδε

Δέν ἔκανα λάθος. Ἔμεναν ἀκόμη στό ἴδιο μέρος, ἀλλά ἀντί νά βρῶ τήν φτιαγμένη με ἀγγαρεία ὡραία βίλα τους, εἶδα μόνο ἕνα πλῆθος τούβλων, σάν ἀνάμνηση τῶν βομβαρδισμῶν τῆς ἀγγλικο-ἀμερικανικῆς ἀεροπορίας. Τό παρόν καί τό παρελθόν μέ σούβλιζαν γιά ὅλες αὐτές τίς περιπέτειές μου.
Οἱ συγγενεῖς μέ δέχτηκαν μέ στοργή καί δάκρυα. Ἔνοιωθα ὅτι θέλουν κάτι νά μοῦ κρύψουν. Ἤθελα νά μάθω γιά τήν μνηστή μου, τούς γονεῖς, τά ἀδέλφια μου.
- Ναί, ναί, ὁ Πέτρος εἶναι μιά χαρά, μένει στό Βουκουρέστι. Καί ἡ Μαρία ἔχει δύο κορίτσια, εἶναι στό πατρικό σας σπίτι. Ὁ μπαμπᾶς εἶναι λίγο ἄρρωστος, ἀλλά δέν εἶναι κάτι σοβαρό, θά τοῦ περάσει!
- Ἡ μαμά;

-  Ἡ μαμά σου πέθανε, μέ τόν πόθο γιά σένα στήν καρδιά της, πρίν ἀπό τρία χρόνια!
Μάζεψα τότε τίς τελευταῖες μου δυνάμεις καί εἶπα:
-Ἀλλά ἡ μνηστή μου;
- Θά τήν δεῖς, εἶναι καλά, ὑγιής!
- Νά τήν δῶ, ἀλλά τί κάνει;
- Σέ περίμενε μέχρι πέρυσι. Μετά διαδόθηκε ὅτι πέθανες. Ὅλοι τήν συμβουλέψαμε νά παντρευτεῖ, διότι τῆς ἔφθανε νά σέ περιμένει 18 χρόνια!
- Καί; Ρώτησα ἐγώ.
- Βρῆκε ἕναν καλό ἄνθρωπο μέ τόν ὁποῖο καί παντρεύτηκε.
Κάμφθηκα καί ξέσπασα σ᾿ ἕνα συγκρατημένο μέ στεναγμούς κλᾶμμα, πού δέν θά σταματᾶ ποτέ στήν ψυχή μου. Ὅλα ἦταν μιά πανωλεθρία, ἕνα ρημάδι κι ἐγώ ἤμουν ἕνας ἴσκιος, ἕνα φάντασμα, μιά χίμαιρα. Ἄφησα τόν ἑαυτό μου στά χέρια τῶν συγγενῶν μου. Κι ἔτσι, μαζί μέ δύο γέρους, ξεκίνησα πάλι τὀν δρόμο μου σ᾿ ἕνα νέο, ἐχθρικό, ἐρημικό κόσμο.

Ἀναβάσεις

 14 Νοεμβρίου 2013

 ________________________________________________

Διαβάστε τά ὑπόλοιπα πατώντας  Ρουμάνοι Μάρτυρες του 20ου αιώνα

 

 http://anavaseis.blogspot.gr/2013/11/blog-post_8612.html

Δέν μᾶς ἄφησαν τήν εὐκαιρία νά πεθάνουμε σάν μάρτυρες! Στό Βόρειο Σταθμό τοῦ Βουκουρεστίου

 Δέν μᾶς ἄφησαν τήν εὐκαιρία νά πεθάνουμε σάν μάρτυρες!

  Περιστατικά ἀπό τήν ζωή φυλακισμένων Ρουμάνων Μαρτύρων καί ὁμολογητῶν τοῦ 20οῦ αἰῶνος

Ἰωάννης Ἰανωλίδε

Αἰσθανόμουν σάν νά ἔχω μέσα μου ἕνα τάφο, νά κινοῦμαι σ΄ ἕνα τάφο, νά πορευθῶ πρός αὐτόν. Ὤ, ἔλεγα στόν ἑαυτό μου, πόσο εὐτυχεῖς εἶναι ἐκεῖνοι πού ἀπέθαναν καί δέν πρόλαβαν νά ζήσουν τήν στενοχώρια αὐτῆς τῆς ἀποφυλάκισης!
Στό φορτηγό οἱ ἄνθρωποι ἄρχισαν νά ἐκφράζουν τίς ἰδέες τους:
-Δέν μᾶς ἀποφυλάκισαν οἱ κομμουνιστές, ἀλλά οἱ Ἀμερικάνοι! εἶπε ἕνας δημοκράτης.
- Εἶναι τελειωμένοι, πέρασε ὁ καιρός τους. Θ᾿ ἀκολουθήσουν ἐλεύθερες ἐκλογές καί θά τούς τσακίσουμε! Προσπαθοῦσε νά μέ πείσει ἕνας ἄλλος.
Ἄκουγα μέ κατανόηση πώς ζοῦσαν μέ φαντασίες αὐτοί οἱ ἄνθρωποι.
-Δέν μᾶς ἀποφυλάκισαν ἐξ αἰτίας τῆς ἀδυναμίας, ἀλλά τῆς ἐξουσίας τους. Δέν φοβοῦνται πιά ἀπό ἐμᾶς. Σ᾿ ἐμᾶς δόθηκε ἡ εὐκαιρία νά πεθάνουμε καί σάν μάρτυρες!
Τότε, πολύ κοντά σέ μένα, κάποιος ψιθύρισε κάτι πού με συγκλόνισε:
- Ἄν ξεκινοῦσα τήν ζωή μου ἀπό τήν ἀρχή, θά ἐπαναλάμβανα τήν πορεία πού ἔκανα μέχρι τώρα!
 Ὕστερα ἀπό 10 χρόνια συνάντησα αὐτόν τόν ἄνθρωπο στό Βουκουρέστι. Ὅταν μέ εἶδε, τρόμαξε, μεταμορφώθηκε καί ἤθελε νά τρέξει μακριά μου, ἀλλά ἐπειδή ἦταν πολύ κοντά, ψέλλισε κάτι καί ἐξαφανίστηκε! Τί εἶχε γίνει; Ἄραγε ἡ “ἀναμόρφωση”, ἄραγε τά ψυχιατρικά ἄσυλα εἶχαν κάνει τήν δουλειά τους ἐπάνω του; Τί δαιμονική μέθοδος εἶχε θρυμματίσει αὐτό τόν ὅρο: ἦθος.

Στό Βόρειο Σταθμό τοῦ Βουκουρεστίου

 Φτάσαμε στό σιδηροδρομικό σταθμό καί ἀνεβήκαμε σ᾿ ἕνα ἐργατικό τραῖνο. Ἀκούστηκε ὅτι εἴμαστε σ᾿ ἕνα κουπέ καί ἔρχονταν οἱ καημένοι ἄνθρωποι νά μᾶς δοῦν. Μερικοί ἀποτολμοῦσαν ν᾿ ἀρχίσουν μιά συζήτηση, ἄλλοι μᾶς ἔδιναν ἕνα κομμάτι ψωμιοῦ καί ὅλοι συμμετεῖχαν στό μεγάλο μας πόνο, ἀλλά δέν κατάλαβαν ὅτι ἐμεῖς δέν εἴχαμε  κανένα νόμισμα στήν τσέπη.
Ὅταν κατέβηκα στόν βόρειο σταθμό, ζήτησα ἀπό μιά γυναίκα κάτι ψιλά καί αὐτή μοῦ ἔδωσε ὅ,τι εἶχε στήν τσέπη της. Ἦταν κἄπου καθαρίστρια.
      Στό κρηπίδωμα περίμεναν οἱ οἰκογένειες τῶν κρατουμένων. Συνάντησα μιά μητέρα μέ δύο μεγαλούτσικα παιδιά. Ἦταν τρομαγμένοι. Ἡ γυναίκα μᾶς ρώτησε:
- Μήπως ἔχετε ἀκούσει γιά τόν τάδε; Εἶναι ὁ σύζυγος μου καί ὁ  πατέρας αὐτῶν τῶν παιδιῶν. Ὅλοι ἔρχονται, μόνο γι΄ αὐτόν δέν μαθαίνω τίποτε. Καί ἄν ξέρετε ὅτι ἔχει πεθάνει, πεῖτε μου εἰλικρινά, διότι ὁ κλονισμός τῆς καρδιᾶς μου μ᾿ ἔχει καταστρέψει!
-Κυρία, ἀγαπητή μητέρα, τῆς εἴπαμε, συγχώρησέ μας, ἀλλά δέν  μποροῦμε νά σοῦ ξαλαφρώσουμε τόν πόνο, διότι δέν γνωρίζουμέ τόν σύζυγό σου. Ἀλλά, ἄν δέν ἔλθει σέ 2-3 ἡμέρες, νά μήν τόν περιμένεις ἄλλο!
Ἔκλαιγε αὐτή, ἀλλά καί τά μάτια μας ἦταν γεμᾶτα δάκρυα.
Ἔψαχνα στό κρηπίδωμα νά ἰδῶ τήν φιγοῦρα τῆς μνηστῆς μου, ἀλλά οὔτε αὐτή, οὔτε  κανένας ἀπό τήν οἰκογένεια μου δέν μέ περίμενε. Ἔφτασα στό τράμ, ἀλλά δέν ἤξερα πιἀ ποῦ καί πῶς κυκλοφορεῖ. Ἤθελα νά πάρω τηλέφωνο, ἀλλά δέν ἤξερα πιά πῶς λειτουργεῖ. Τελικά ἔφτασα  στούς συγγενεῖς μου.

Ἀναβάσεις

 12 Νοεμβρίου 2013

 ________________________________________________

Διαβάστε τά ὑπόλοιπα πατώντας  Ρουμάνοι Μάρτυρες του 20ου αιώνα

 

http://anavaseis.blogspot.gr/2013/11/blog-post_8680.html

Ἡ ἀποφυλάκιση Ἀπό τήν μικρή στήν μεγάλη φυλακή

Ἡ ἀποφυλάκιση. Ἀπό τήν μικρή στήν μεγάλη φυλακή  

 Περιστατικά ἀπό τήν ζωή φυλακισμένων Ρουμάνων Μαρτύρων καί ὁμολογητῶν τοῦ 20οῦ αἰῶνος

Ἰωάννης Ἰανωλίδε

Φτάσαμε στόν Ἰούλιο καί ἀκόμη μᾶς ἔλεγαν ὅτι δέν θ᾿ ἀποφυλακιστοῦμε ἄν δέν ἀναμορφωθοῦμε. Στήν κατάσταση πού βρισκόμουν, τό μόνο πού περίμενα ἦταν ὁ θάνατος. Ἐν τούτοις, στίς τελευταῖες ἡμέρες τοῦ μήνα ἄρχισαν νά φεύγουν ἑκατοντάδες ἄνθρωποι κάθε ἡμέρα.
Μ᾿ ἐπῆγαν σ΄ ἕνα κρατητήριο. Μοῦ δόθηκαν οἱ πατσαβοῦρες μου πού τίς εἶχα ἀκόμη μετά ἀπό 20 χρόνια φυλάκισης. Ἀκόμη δέν ἤξερα τί θά γίνει. Δέν πίστευα ὅτι θ᾿ ἀποφυλακιστῶ. Ἀλλά τήν 31η Ἰουλίου πῆρα στό χέρι μου τήν ἀπόφαση ἀποφυλάκισης κι ἕνα εἰσιτήριο γιά τό τραῖνο μέχρι τό Βουκουρέστι.
 Ἔπαθα ἕνα σόκ καί ἔκλαψα σπασμωδικά … Δέν μποροῦσα νά τό  πιστέψω.
Δέν ἤξερα ποῦ νά πάω καί ποιός ζοῦσε ἀκόμη ἀπό τά μέλη τῆς οἰκογένειάς μου. Ὁ πατέρας μου εἶχε κατηγορηθεῖ σάν ἀστικός καί ὑπῆρχε μικρή πιθανότητα νά βρῶ τήν οἰκογένεια μου στό πατρικό μας σπίτι.
Εἶχα μόνο ἕνα συγγενῆ στό Βουκουρέστι, ὁ ὁποῖος πιθανόν νά ἐπιζοῦσε ἀκόμη καί ἐπῆγα σ΄ αὐτόν. Ἔνοιωθα νά στριφογυρίζουν ὅλα γύρω μου …
    Ἀνέβηκα σ᾿ ἕνα φορτηγό καί ἐπῆγα στό σταθμό μ᾿ ἕνα μεγάλο γκρούπ πού ἐπήγαινε στό Βουκουρέστι. Ἦταν ἡ 1η Αὐγούστου 1964. Ἔφυγα κλαίγοντας. Ξεσκιζόταν ἡ καρδιά μου ἀπό τόν πόνο, τόν ἐξευτελισμό καί τήν ἀδυναμία.
Εἴμασταν νικημένοι καί τελειωτικά ἐξολοθρευμένοι. Ἀπό τούς χιλιάδες ἀνθρώπους τοῦ Ἀϊούντ, λίγες δεκαριές εἶχαν ἀναμορφωθεῖ, καί συμπεριφέροντο ὅσο ἄνομα γίνονταν, ἀλλά ἡ πλειονότητα προσπάθησε νά ξεφύγει. Ὁ καθένας ὅπως νόμιζε ἤ μποροῦσε καλύτερα. Ἦταν καί περίπου ἄλλοι διακόσιοι πού παρέμειναν ἀλύγιστοι, χωρίς νά ρεζιλευτοῦν, ἀληθινά ἀνδρειωμένοι.
Τώρα φεύγαμε ὅλοι ἀπό τήν φυλακή, ὄντας ἀδύνατοι, ρακένδυτοι, βρώμικοι, σκιές σέ σύγκριση μέ τό τί εἴμασταν πρίν ἀπό 20 χρόνια.
Πολλοί ἔφυγαν σέ φορεῖα, διότι ἦταν ἄρρωστοι. Ὅλοι φαινόμασταν ἀλλόκοτα καί θλιβερά ὄντα. Περιμέναμε σέ κάθε στάση τοῦ τραίνου νά μᾶς συλάβουν καί νά τελειώσει αὐτή ἡ ἱστορία, ἀλλά ἀστοχούσαμε: Πηγαίναμε, πρός τήν μεγάλη φυλακή, τόν παρόντα κόσμο.

  Ἀναβάσεις

7 Σεπτεμβρίου  2013

 ________________________________________________

Διαβάστε τά ὑπόλοιπα πατώντας  Ρουμάνοι Μάρτυρες του 20ου αιώνα

 

 

 http://anavaseis.blogspot.gr/2013/11/blog-post_5920.html

 

Στήν Ζάρκα

Στήν Ζάρκα

Περιστατικά ἀπό τήν ζωή φυλακισμένων Ρουμάνων Μαρτύρων καί ὁμολογητῶν τοῦ 20οῦ αἰῶνος

Ἰωάννης Ἰανωλίδε

Ἀνάμεσα στούς ἀναμορφωτές ὑπῆρχε μία «ἀντοχή» καί ἄρχισαν νά βασανίζουν ἡμέρα-νύχτα, στό κρατητήριο καί δημόσια, μέ ἀλήθειες καί ψέμματα, μέ προσβολές καί ἀπειλές, μέ ὅλες τίς ἠθικές καί προφορικές πιθανές ἀθλιότητες καί δέν σταματοῦσαν μέχρι νά κάμψουν τόν κρατούμενο.
Ἔκλαιγαν αὐτοί οἱ καημένοι οἱ ἄνθρωποι, καταδιωκόμενοι ἀπ᾿ αὐτήν τήν ἀγέλη τῶν λυσσαλέων λύκων καί ὀλίγοι μπόρεσαν ν᾿ ἀντέξουν μέχρι τέλος.
Διότι ὅλο καί περισσότερο ἡ “ἀναμόρφωση” γινόταν μιά χιονοστιβάδα πού ἐσκἐπαζε ὅλους τούς κρατουμένους.
Ὑπῆρχε ἄνωθεν διαταγή νά γκρεμιστεῖ ἡ ὁποιαδήποτε ἀντίσταση μέχρι τήν 31η Ἰουλίου, ὅπου τότε ἔπρεπε ν᾿ ἀποφυλακιστοῦν ὅλοι οἱ πολιτικοί κρατούμενοι.
Σ᾿ ἐμᾶς ἔλεγαν ὅτι ἄν δέν ἀναμορφωθοῦμε, θά πεθάνουμε ἐκεῖ.
Ἐκεῖνοι πού ἀρνήθηκαν ρητά τήν “ἀναμόρφωση” περιμαζεύτηκαν στήν Ζάρκα καί ὑποβλήθηκαν σ΄ ἕνα κανονισμό ἐξολόθρευσης διά ἀσιτίας, ἀποκλεισμοῦ, ἀρρώστιας καί τιμωριῶν.
Γιά τούς ἄλλους, πού δέχθηκαν τήν “ἀναμόρφωση”, τήν ὁλική δηλαδή καταστροφή τῆς προσωπικότητάς τους, τούς ἔδιναν μπόλικο ἄνοστο φαγητό, γιά νά καλυτερεύουν λίγο οἱ καημένοι σκελετοί.
Μέ κάλεσε καί ἐμένα ὁ συνταγματάρχης καί μοῦ μίλησε περί τῆς “ἀναμόρφωσης”. Ἀπάντησα:
-Τά προβλήματα τῆς συνείδησής μου τά λύνω μόνος μου καί δέν ἐπιτρέπω τήν παρέμβαση κανενός.
- Εἶσαι τρελλός! Οὐρλιαξε μέ λύσσα καί μ᾿ έστειλε, σάν τιμωρία, σ᾿ ἕνα δωμάτιο πού ἦταν γιά φρενοβλαβεῖς.
Ἐκεῖ εἶχα μιά σπάνια καί μέ ἀπίστευτα ἀποτελέσματα ἐμπειρία.  Ὕστερα ἔφτασα στήν Ζάρκα. Τελικά μέ ἐπῆγαν στό νοσοκομείο, διότι ἤμουν ἐξαντλημένος. Ἐκεῖ ἔμεινα στό ἴδιο κρεβάτι μ΄ ἕναν ἑβραῖο κομμουνιστή, πρώην ὑπουργό μέ τήν Ἄννα Πάουκερ. Εἶχε ἀπομονωθεῖ στίς φυλακές τῆς πόλεως Ρίμνικου Σαράτι γιά ἐννέα χρόνια Ἦταν γεμᾶτος μῖσος καί πάθος γιά ἐκδίκηση. Ἡ θλίψη  τόν εἶχε διδάξει νά κάνει μόνο τό κακό.

  Ἀναβάσεις

1 Σεπτεμβρίου 2013

 ________________________________________________

Διαβάστε τά ὑπόλοιπα πατώντας  Ρουμάνοι Μάρτυρες του 20ου αιώνα

 

 http://anavaseis.blogspot.gr/2013/11/blog-post_3960.html

Ὁ Βίκτωρας

Ὁ Βίκτωρας

    Περιστατικά ἀπό τήν ζωή φυλακισμένων Ρουμάνων Μαρτύρων καί ὁμολογητῶν τοῦ 20οῦ αἰῶνος

Ἰωάννης Ἰανωλίδε

Στίς ρουμανικές φυλακές δέν εἶχαν μαζευτεῖ μόνο ἥρωες καί ἅγιοι. Οἱ φυλακές ἦταν ἕνα εἶδος συγκεντρώσεως χιλιάδων ἀνθρώπων, λίαν ἐκλεκτῶν  καί προοδευμένων στήν ζωή τους. Λίγοι, ἐλάχιστοι ἦταν ἐκεῖνοι πού ἄντεξαν ὅλα τά κοσκινίσματα.
Αὐτή ἡ διαδικασία αὐστηρῆς ἐπιλογῆς πρέπει νά κατανοεῖται πολύ καλά, διότι ἀλλιῶς οἱ ἅγιοι καί οἱ ἥρωες δέν εἶναι ἀληθοφανεῖς.
Ὑπῆρχαν πολλές ὀλέθριες μορφές πού συνάντησα στήν φυλακή. Θά ξαναγυρίσω σ΄ αὐτές, ἀλλά ἐδῶ προτιμῶ νά θυμίσω μιά ἀριστοτεχνική, συγκλονιστική περίπτωση ἀπό τήν τελευταία “ἀναμόρφωση”: Τόν Βίκτωρα.

Ὁ Βίκτωρας ἦταν δικηγόρος καί καθηγητής, ἔξυπνος ἄνθρωπος, μέ ἐπιβλητικότητα, ψηλός καί μέ ἀδίστακτη συμπεριφορά. Ὑποδήλωνε πυγμή καί ἀνωτερότητα. Εἶχε ὅλα τά ἰδιώματα νά γίνει γνωστός καί νά ἐπιβάλλεται μεταξύ τῶν ἀνθρώπων. Εἶχε γίνει κιόλας παλαιότερα ὑπουργός. Σέ λίγο ἀκολούθησε ἡ φυλάκιση.

 Τό δωμάτιο τῆς φυλακῆς του ἀπεῖχε ἀπό τό πλῆθος τῶν πολιτικῶν κρατουμένων. Δέν ξέρουμε ἀκριβῶς τί σκεφτόταν, ἀλλά νομίζουμε ὅτι φρονοῦσε ὅτι εἶναι σέ μιά νικηφόρα πολιτική θέση. Συνεπῶς, σ΄ ἐκεῖνα τά σκοτεινά χρόνια, ὅταν ἡ Γερμανία εἶχε τσακιστεῖ καί ὁ  κομμουνισμός εἶχε φτάσει μέχρι τό Βερολίνο, ὅταν οἱ Ρουμᾶνοι ὑποδουλώθηκαν καί περίτρομοι, ἔψαχναν νά βροῦν τρόπους γιά νά σωθοῦν – τότε ὁ Βίκτωρας βγῆκε μπροστά καί ξάφνιασε μέ τήν ὑπερβολική  του στάση.
Ἐδημιούργησε μία ὁμάδα ὁπαδῶν του, οἱ ὁποῖοι ἀνακηρύχτηκαν ἥρωες καί πουριτανοί. Ὡρκίσθηκαν νά θανατώνουν τούς κομμουνιστές καί ὅσους συνεργάζονται μ᾿ αὐτούς.  Ἄρχισαν κιόλας νά βασανίζουν ἐκείνους πού ἔλεγε αὐτός, νά ἀτιμάζουν τό ὄνομα ρουμᾶνος καί ἄνθρωπος. Τό γκρούπ ἀπομονώθηκε, ὁ Βίκτωρας εἰσήγαγε μιά αὐστηρή πειθαρχία, μεταξύ ἀσκητικῆς καί πολιτικῆς, πνευματικῶν ἰησουϊτικῶν ἀσκήσεων καί ἐξτρεμιστικοῦ ἐθνικισμοῦ. Περιφρονοῦσαν ὅλους τούς ἄλλους ἀνθρώπους.
Τό ἔτος 1948 ὁ Βίκτωρας ἀπειλεῖται μέ μιά δίκη γιά τήν δρᾶση του. Συνεπῶς, αὐτός προσφέρεται στό Κόμμα καί κατηγορεῖ τούς πρώην φίλους του. Οἱ κομμουνιστές δέν ἔχουν χρόνο ν᾿ἀσχοληθοῦν μ᾿αὐτόν, ἀλλά τόν καταδικάζουν συνοπτικά γιά τήν ἀντιεπαναστατική  του δρᾶση. Ὁ Βίκτωρας ἀπειλεῖ ὅτι θά ἀποκεφαλίσει ὅλους τούς κομμουνιστές  ἄρχοντες. Οἱ ἀκόλουθοί του ἀρχίζουν νά ξυπνοῦν, ἀλλά ἡ ἐπιρροή  του εἶχε ἐνεργήσει πολύ βαθειά καί ἔτσι οἱ περισσότεροι παρέμειναν μέ βαθειές ψυχικές πληγές.
Ὁ Βίκτωρας παραμένει σχεδόν μόνος. Περνᾶ ἕνα μεγάλο καί αὐστηρό χρονικό διάστημα, ὅπου συναντιέται στήν φυλακή μέ ὅλους τούς ἐχθρούς τῶν κομμουνιστῶν. Αὐτός ἐμφανίζεται σάν ἥρωας τῆς ἀντίδρασης, ξεγελώντας πολλούς.
Ἔβλεπε πάλι πώς πραγματοποιεῖται τό ὄνειρο τῆς δόξας του.
Προσπαθοῦσε νά ἔχει ἐπαφή μέ τήν διοίκηση, ἀλλά χρησιμοποιήθηκε μόνο σάν προδότης. Ἔπαιξε κι αὐτό τό βρωμερό παιχνίδι για ἕνα πινάκιο πολτοῦ. Καί ὁ  θάνατος μερικῶν ἀνθρώπων ὀφειλόταν στίς πληροφορίες του, παρόλο πού ἐπιφανειακά συνέχιζε νά κάνει τόν ἥρωα.
Ὅταν ἄρχισε ἡ τελευταία “ἀναμόρφωση” στό Ἀϊούντ, οἱ κομμουνιστές διάλεξαν προσεκτικά ἀπό τούς κρατουμένους μιά σειρά κατάλληλων στοιχείων. Ὁ Βίκτωρας ὅμως δέν ἦταν μεταξύ τῶν πρώτων πού διαλέχθηκαν. Ὅταν ἔμαθε ὅτι ἄλλοι τόν πρόλαβαν, τρελλάθηκε τελείως.  Κανένας δέν μποροῦσε νά τόν καθησυχάσει.
Ὁ Βίκτωρας διακηρύσσεται τώρα σάν διαφωτιστής ἀπό τόν Μαρξισμό-Λενινισμό καί μπαίνει σάν ἀθλητής στήν νέα μή ἐλθοῦσα ἀκόμη βασιλεία. Ἀρνεῖται τόν Θεό, κοροϊδεύει τόν Χριστό, κακολογεῖ ὅλο τό παρελθόν, ἀποδέχεται ὅτι ἐξ αἰτίας του δόθηκαν διαταγές γιά ἐγκλήματα καί λεηλασίες. Καρφώνει ἄσπλαχνα ὅλους. Τρομοκρατεῖ καί τσακίζει τό πᾶν.
Τρελλαίνεται ὑπερβολικά ὅταν ἡ ἴδια ἡ Κεντρική Ἐπιτροπή τοῦ κόμματος τόν συγχαίρει. Πιστεύει ὅτι θά βγεῖ θριαμβευτής στήν ἐλευθερία. Ἀλλά,  ὕστερα ἀπό τήν ἀποφυλάκιση του, πέρασαν μόνο δύο ἡμέρες καί, σκανδαλισμένος, πετάχτηκε μπροστά σ᾿ ἕνα τραῖνο καί πέθανε σάν ἕνας ἀλήτης.
Τέτοιες στυγερότητες – ὄχι καί τόσο ἀπεγνωσμένες – ὑπῆρχαν καί ἄλλα  πολλά στήν “ἀναμόρφωση”.

 Ἀναβάσεις

31 Ὀκτωβρίου 2013

 ________________________________________________

Διαβάστε τά ὑπόλοιπα πατώντας  Ρουμάνοι Μάρτυρες του 20ου αιώνα

 

 http://anavaseis.blogspot.gr/2013/10/blog-post_5332.html

Ἡ τελευταία “ἀναμόρφωση” στό Μποτοσάνι καί στήν Γκέρλα. Ἡ τελευταία “ἀναμόρφωση” στό Αϊούντ

 Ἡ τελευταία “ἀναμόρφωση” στό Μποτοσάνι καί στήν Γκέρλα

   Περιστατικά ἀπό τήν ζωή φυλακισμένων Ρουμάνων Μαρτύρων καί ὁμολογητῶν τοῦ 20οῦ αἰῶνος

Ἰωάννης Ἰανωλίδε

Οἱ φυλακές ἦταν ὀργανωμένες σύμφωνα μέ τό πολιτικό χρῶμα.
Στήν πόλι Μποτοσάνι ἦταν τά μέλη τῶν ἱστορικῶν κομμάτων, πού ἀποδείχθηκαν ἀκόμη μιά φορά οἱ πιό πιστοί καί διατεθειμένοι  στούς συμβιβασμούς, παρόλο πού εἶχαν τίς πιό μικρές ποινές.
 Μερικοί πρόκριτοί τους μεταφέρθηκαν στήν Χώρα, γιά νά προβάλλουν τά μεγάλα κατορθώματα τοῦ καθεστῶτος τους. Γιά τόν σκοπό αὐτόν διατέθηκε ὑλικό καί χρῆμα γιά τήν προπαγάνδα καί οἱ ἄνθρωποι ἐνθουσιάστηκαν.
Δέν χρειάστηκαν ἰδιαίτερες προσπάθειες γιά “ἀναμόρφωση”. Ἔγιναν γρήγορα δηλώσεις μή ἀλληλεγγύης μέ τό παρελθόν καί ὑποταγῆς στό παρόν καί ἔτσι ἡ ἀποφυλάκισή τους ἔγινε χωρίς ἀντίδραση ἤ σκάνδαλο.
Στήν Γκέρλα ἦταν μαζεμένοι οἱ χωρίς συγκεκριμένο πολιτικό χρῶμα κρατούμενοι, σάν ἀβέβαια καί ὕποπτα στοιχεῖα γιά τό Κόμμα.
Κι ἐδῶ χρησιμοποιήθηκαν οἱ δημαγωγικοί λόγοι, οἱ βόλτες στήν Χώρα καί μεγάλες ὑποσχέσεις καί σιγά-σιγά ἀποφυλακίσθηκαν.

Ἡ τελευταία “ἀναμόρφωση” στό Αϊούντ

Ἡ τελευταία “ἀναμόρφωση” στό Ἀϊούντ ἄρχισε τό 1959 – ὅταν τό Διεθνές Δικαστήριο τῆς Χάγης ἀποφάσισε ν᾿ἀθωώσει τόν Ὀργανισμό τῶν Λεγεωναρίων πού κατηγορήθηκε γιά φασισμό, διέταξε τήν ἐπανεξέταση τῶν λεγεωναρικῶν δικῶν καί τήν ἀποφυλάκιση ὅλων τῶν πολιτικῶν κρατουμένων – καί σταμάτησε τόν Αὔγουστο τοῦ 1964. Ὁ σκοπός της ἦταν ἡ τελειωτική καταστροφή τῶν ἐπιζώντων λεγεωναρίων διά τοῦ θανάτου ἤ διά τῆς βιολογικῆς καί ἠθικῆς κατάπτωσης.
Στό Ἀϊούντ ἦταν οἱ λεγεωνάριοι! Μ᾿ αὐτούς δέν ἦταν καθόλου εὔκολο καί ἡ “ἀναμόρφωση” ἦταν πολλή ἐπίπονη. Ἡ τελευταία “ἀναμόρφωση” στό Ἀϊούντ ἦταν μιά πανωλεθρία. Αὐτή εἶχε ἀναληφθῆ καθημερινά ἀπό δύο συνταγματάρχες τῆς Ἀσφάλειας τοῦ Κράτους μαζί μέ μιά ὁλόκληρη συνοδεία δεσμοφυλάκων.
Ὁ Ράδου Γίρ, ὁ ποιητής τοῦ ὁποίου οἱ στίχοι ἦταν τό βιβλίο τῆς κατήχησης τῆς ρουμανικῆς ψυχῆς στίς φυλακές, ἦταν κατεστραμμένος, σκελετωμένος, τραυματισμένος. Εἶχε φτάσει στά ὅρια τῆς ἀντοχῆς. Εἶχε πίσω του ἕνα τέταρτο αἰῶνα φυλακῆς. Γιά ἕνα χρόνο περίμενε τήν κεφαλική ποινή, ὅπως εἶχε καταδικαστεῖ. Σάν αρχηγός λεγεωνάριος τοῦ ἔδωσαν τήν εὐθύνη τῆς ζωῆς ὅλων τῶν κρατουμένων. Ἡ ἐναλλαγή ἦταν σαφής: εἴτε ὑπακούετε, εἴτε σᾶς σκοτώνουμε. Αὐτός τελικά ἔκανε μιά δήλωση ὅτι παραιτεῖται ἀπό τό ἔργο του πού εἶχε παλαιότερα κοινωνικό χαρακτῆρα. Τό ἴδιο ἔκανε καί ὁ  Νικηφόρος Κραϊνίκ. Τά γράμματά τους διαβάστηκαν  στούς κρατουμένους καί τά ἄκουσαν σάν νά ἐπῆραν ἕνα κρύο καί σκανδαλιστικό μπάνιο.
Κατασκευάσθηκαν εἰδικά δωμάτια-κλάμπ, ὅπου γινόταν ἡ “ἀναμόρφωση”. Ὠργανώθηκαν πολλές ὁμάδες ἀκτιβιστῶν τῆς “ἀναμόρφωσης”, ὅλοι ξεδιαλεγμένοι ἀπό τίς κορυφές τῆς εὐφυΐας. Δόθηκαν γραπτές καί προφορικές δηλώσεις.
Οἰ προφορικές εἰπώθηκαν ἐλάχιστα καί μέ δόλο.
Τό πιό τραγικό ἦταν ὅτι οἱ ἀκτιβιστές ἀναμορφωτές παρουσιαζόταν σάν γενναῖοι καί ἥρωες πού πραγματοποίησαν μιά ὑπερήφανη ἀποστολή. Ρεζίλευαν τόν ἑαυτό τους, ψεύδονταν ἤ κορόϊδευαν ὅ,τι ἦταν πολύτιμο κάποτε γι΄ αὐτούς, καί ἔλεγαν ὅτι ἔχουν ζήσει μιά συνειδησιακή ἐκδίκηση, ἡ ὁποία τούς ἀνεκάλυψε τήν ἀλήθεια καί ἀπ᾿ αὐτήν τήν θέση ἐκτελοῦν ἕνα τιμητικό καθῆκον.
Ἡ διαστροφή ἦταν ἀποκρουστική.
Οἱ ἀλαλαγμοί τῶν ἀναμορφωτῶν ἔμοιαζαν μέ γαύγισμα ὕαινας. Ὅλη ἡ ὁμιλία τους μύριζε μέ ἠθικό ψοφίμι. Ἔξυπνοι καί μορφωμένοι αὐτοί παρεξηγοῦσαν τήν ἀλήθεια τόσο ἐπιτήδεια ὥστε ἔμενες ἔκθαμβος ἀπό τήν διαλεκτική ἰκανότητά τους. Αὐτοί συναγωνίζοντο στά ρητορικά σχήματα. Βασανίζονταν συχνά μεταξύ τους.
Τώρα αὐτοί ψεύδονταν,  ὕστερα παραπλανοῦσαν ἤ κολάκευαν καί ψεύδονταν. Πολύ δύσκολα μποροῦσες νά διακρίνεις τήν ἀλήθεια ἀπό τό ψέμμα, ἄν δέν ἤσουν ἀρκετά ἐνήμερος ἤ ἑτοιμασμένος ἀπό πρίν.

  Ἀναβάσεις

30 Ὀκτωβρίου 2013

 ________________________________________________

Διαβάστε τά ὑπόλοιπα πατώντας  Ρουμάνοι Μάρτυρες του 20ου αιώνα


http://anavaseis.blogspot.gr/2013/10/blog-post_30.html

Ἡ τελευταία “ἀναμόρφωση”. Γένοιτο!

 Ἡ τελευταία “ἀναμόρφωση”. Γένοιτο!

 Περιστατικά ἀπό τήν ζωή φυλακισμένων Ρουμάνων Μαρτύρων καί ὁμολογητῶν τοῦ 20οῦ αἰῶνος

Ἰωάννης Ἰανωλίδε

Τό ἔτος 1964 οἱ φυλακές ἦταν ὑπερφορτωμένες μέ ἀνθρώπους καταβεβλημένους, ἀρρώστους, ἀπελπισμένους. Μερικοί εἶχαν κάνει μόνο 5 χρόνια φυλακῆς, ἄλλοι ὅμως εἶχαν φτάσει 24-25 χρόνια.
Μιά ὁλόκληρη ζωή!… Μιά γενεά! Ἕνας χαμένος αἰῶνας γιά ἕνα ἔθνος εἶναι πολύ!
Ἡ κομμουνιστική ἐξουσία ἦταν τώρα παντοκρατορική, ἀρχοντική καί χωρίς ἀνταγωνιστές. Οἱ δεδομένες θυσίες φαίνονταν ἄσκοπες.
Ὁ κομμουνισμός εἶχε ἐγκαθιδρυθεῖ γιά ἕνα ἀπρόβλεπτα αἰωνόβιο διάστημα.
Οἱ ἄνθρωποι λυπόνταν διότι δέν ἤξεραν ἀπό πρίν τήν ἀληθινή πολιτική διεθνῆ πραγματικότητα. Ὑπῆρξαν πολλές τυραννικές ξενοκρατίες στήν Χώρα μας, ἀλλά  καμμιά δέν ἔφτασε τήν ἔκταση, τό βάθος καί τήν διάρκεια τοῦ μαρξιστικοῦ-λενινιστικοῦ ἀθεϊσμοῦ.
Μέ λύπη καί πόνο βλέπουμε πώς, ὑπό τήν πίεση τῶν μπολσεβίκων, ὄχι μόνο το πρόσωπο τῆς Χώρας «κοκκινίζει», ἀλλά καί ἡ ψυχή  τοῦ Ἔθνους μας γίνεται ἐλεεινή. Ἡ λαβίδα τοῦ χειρουργείου εἰσέρχεται ὅλο καί περισσότερο. Εἴμαστε μόνιμα σκλάβοι στήν Χώρα μας.
Ὑπάρχει ἀπαλλαγή; Ἀλλά ἀπό ποῦ θά ἔλθει;  Κανένας δέν μᾶς δίνει ἐμπιστοσύνη, κανένας δέν ἀντικρύζει ἀληθινά τήν ἐπανάσταση!
Ἡ δημοκρατία, ἀντί νά τόν καταδικάζει, σύρεται ἀπό τόν κομμουνισμό. Οἱ κομμουνιστές εἶναι τόσο σίγουροι γιά τήν ἐξουσία τους, ὥστε ἀπεφάσισαν νά καταφύγουν σ᾿ ἕνα πολιτικό ἐλιγμό, πολύ ἐπινοητικό, ἀλλά καί πονηρό.
Ἡ Δύση ἐζήτησε, ἐν ὀνόματι τοῦ ἀνθρωπισμοῦ, ν᾿ ἀποφυλακίζουν ὅλους τούς πολιτικούς κρατουμένους. Γένοιτο! – Τῆς ἀπάντησαν τότε οἱ κομμουνιστές – ἐπί τῶ ὅρῳ νά δέχονται οἱ Χῶρες τῆς Ἀνατολῆς οἰκονομική καί τεχνική ὑποστήριξη, ἀλλά καί πολιτική ἀνεκτικότητα.
Αὐτοί ἤξεραν τί σκιές ἀνθρώπων ἀκόμη ἐπεβίωναν στίς εἱρκτές καί ἦταν σίγουροι ὅτι αὐτοί δέν ἀποτελοῦν πιά  κανένα κίνδυνο γιά τό κομμουνιστικό κράτος.
Λοιπόν, γιά μιά τόσο χαμηλή τιμή ἀπόκτησαν μιά διπλῆ νίκη: Ἀπό τήν μιά πλευρά τήν ἐκτόνωση τῶν σχέσεων μεταξύ Ἀνατολῆς καί Δύσεως, ἡ ὁποία θά ἐπιφέρει σταδικά τήν ἐπικράτηση  τοῦ κομμουνισμοῦ σ᾿ ὅλο τόν κόσμο καί ἀφ᾿ἑτέρου τήν δημιουργία ἑνός ἀνθρωπιστικοῦ σχήματος τοῦ κομμουνιστικοῦ καθεστῶτος στόν κόσμο.
Τό 1964 ἀνεκοίνωσαν τήν ἀποφυλάκιση τῶν πολιτικῶν κρατουμένων – ἀλλά δέν ἀνακοινώθηκε καί  στούς ἴδιους. Αὐτοί ἦταν κατεστραμμένοι, ἀλλά ἔπρεπε νά ἀποτελειωθοῦν πρίν νά ἀποφυλακιστοῦν. Αὐτή ἦταν ἡ τελευταία “ἀναμόρφωση”!

  Ἀναβάσεις

29 Ὀκτωβρίου 2013

 ________________________________________________

Διαβάστε τά ὑπόλοιπα πατώντας  Ρουμάνοι Μάρτυρες του 20ου αιώνα

 

http://anavaseis.blogspot.gr/2013/10/blog-post_29.html

Αὐτός, ὁ καημένος, ἀπό ποῦ εἶναι; Μαζικές καταδίκες

Αὐτός, ὁ καημένος, ἀπό ποῦ εἶναι;  

Περιστατικά ἀπό τήν ζωή φυλακισμένων Ρουμάνων Μαρτύρων καί ὁμολογητῶν τοῦ 20οῦ αἰῶνος

Ἰωάννης Ἰανωλίδε

Στό τέλος τῆς ἔρευνας ἤμουνα πολύ ἐξαντλημένος. Μ᾿ ἔστειλαν γιά λίγη ἀνασυγκρότηση στό νοσοκομεῖοο Βακαρέστι. Ἐκεῖ μέ νοσήλευαν δύο ρουμᾶνοι ἰατροί, πού τούς εὐχαριστῶ πολύ καί μέ βασάνισε ἕνας νεαρός ἑβραῖος ἰατρός, χωρίς νά ἔχει  καμμιά νομική, ἰατρική ἤ ἠθική δικαιολογία γιά τήν θεραπεία πού μέ ὑπέβαλε.
Ὅταν μεταφέρθηκα στήν δίκη, στό Στρατοδικεῖο, βασταζόμουν ἀπό ἕνα δεσμοφύλακα. Στήν αἴθουσα ἦταν παρόντες καί οἱ οἰκογένειές μας. Πέρασα κοντά στήν μητέρα καί στόν πατέρα μου, πού μόλις τούς ἀνεγνώρισα. Τόσο πολύ εἶχαν ἀλλάξει καί γεράσει. Ὅταν μέ εἶδε, ἡ μαμά μου δέν κατάλαβε ποιός εἶμαι καί ἀναφώνησε:
- Κι αὐτός, ὁ καημένος, ἀπό ποῦ εἶναι;
Ἤμουν τόσο σακατεμένος, τόσο ἄσχημος καί ἐξαντλημένος, ὥστε οὔτε ἡ ἴδια η μητέρα μου δέν μέ ἀνεγνώρισε. Εἶναι γνωστή ἐκείνη ἡ μυστική αἴσθηση τῶν μητέρων γιά ν᾿ ἀποκαλύψουν τά παιδιά τους. Ἡ μητέρα μου, λοιπόν, δέν μέ ἀνἐγνώρισε. Τόσο παραμορφωμένος ἤμουν!

Μαζικές καταδίκες

Τό δικαστήριο ἀποτελοῦνταν ἀπό ἀξιωματικούς, δικαστές, ἕνα εἰσαγγελέα-ἀξιωματικό καί τούς δικηγόρους, οἱ ὁποῖοι μεταμφιέστηκαν σέ κατηγόρους. Οἱ μάρτυρες τῆς καταγγελίας ἦταν οἱ γονεῖς καί οἱ γυναῖκες τῶν κατηγορουμένων. Οἱ κομμουνιστές κυβερνοῦσαν ὅλη τήν δίκη. Ὅλο τό ἀκροατήριο ἦταν ἐκφοβισμένο. Ἐγώ ὑπεράσπιζα ὅλους τούς κατηγορούμενους. Ὅταν πῆρα τόν λόγο τήν τελευταία φορά εἶπα:
-Κανένας ἀπό τούς κατηγορουμένους δέν εἶναι ἔνοχος! Ἀφῆστε τούς ἀνθρώπους νά πᾶνε στίς οἰκογένειές τους!
Οἱ ποινές ἦταν μεγάλες, φυλάκιση γιά ὅλη τήν ζωή τους ἤ γιά 15 χρόνια. Μόνο ἕνας πού παραδέχτηκε ὅτι νά εἶναι προδότης καί κατήγορος ἐπῆρε κάτω ἀπό 15 χρόνια. Ἀπ᾿ αὐτό τό ἴδιο σχέδιο ἔχουν σκηνοθετηθεῖ ἑκατοντάδες δίκες  μυρίων καταδίκων, πολλοί ἀπό τούς ὁποίους ἔφτασαν στόν θάνατο.
Αὐτοί οἱ τελευταῖοι ἁλυσοδέθηκαν κατά τήν ἀναμονή τῆς ἐκτέλεσης γιά ἕνα χρόνο σχεδόν, καθημερινά τρομοκρατούμενοι, ἐμπαιγμένοι καί χλευασμένοι. Τελικά, ὁ ἀνθρωπισμός τους φανερώθηκε καί τούς ἔδωσε τό δικαίωμα νά ζοῦν ὅλη τήν ζωή  τους σέ προγράμματα ἀναγκαστικῆς ἐργασίας.
Οἱ φυλακές ἦταν γεμάτες. Οἱ ἄνθρωποι ἦταν τραυματισμένοι.  Καμμιά ἐλπίδα δέν ἐμφανιζόταν στόν ὁρίζοντα. Ζητούσαμε μέ περισσότερη ἐπιμονή τό ἔλεος τοῦ Θεοῦ γιά ἐμᾶς καί γιά τόν κόσμο. Εἶχε ἀρχίσει ὁ διωγμός πού ἐφαρμόσθηκε ἀπό τόν Βαλέριο στό κρεβάτι του πόνου του, ὅταν περνοῦσε ἀπό τόν θάνατο στήν ζωή διά Ἰησοῦ Χριστοῦ.

 Ἀναβάσεις

21 Ὀκτωβρίου 2013

 ________________________________________________

Διαβάστε τά ὑπόλοιπα πατώντας  Ρουμάνοι Μάρτυρες του 20ου αιώνα 

http://anavaseis.blogspot.gr/2013/10/blog-post_477.html

Θά σᾶς στουμπίσουμε μέ τόν ὁδοστρωτῆρα!

Θά σᾶς στουμπίσουμε μέ τόν ὁδοστρωτῆρα!

Περιστατικά ἀπό τήν ζωή φυλακισμένων Ρουμάνων Μαρτύρων καί ὁμολογητῶν τοῦ 20οῦ αἰῶνος

 Ἰωάννης Ἰανωλίδε

Οἱ ἐρωτήσεις συνεχίσθηκαν ἐξίσου χαζές καί ἀδιανόητες:
-Ρέ, ἐσύ διέταξες νά γίνουν παπάδες ὁ τάδε καί ὁ  τάδε καί ὁ  τάδε;
Δέν ἤξερα τίποτε γι᾿ αὐτό τό πρᾶγμα, ἀλλά χάρηκα μέσα μου.
- Δέν διέταξα τίποτε σέ κανέναν, οὔτε εἶπα ποτέ νά γίνουν ἱερεῖς ὁ τάδε καί ὁ τάδε!  Οἱ ἴδιοι ξέρουν τί ἔχουν κάνει. Ἀλλά δέν καταλαβαίνω τί σχέση μπορεῖ νά ὑπάρχει μεταξύ τῆς ἱερωσύνης καί τοῦ ὀργανισμοῦ τῶν Λεγεωναρίων γιά τόν ὁποῖο ἀκόμη μιλᾶτε.
-Ρέ, εἴτε παπάδες, εἴτε λεγεωνάριοι, εἶναι ὁ ἴδιος δαίμονας! Καί ἐσεῖς καί οἱ ἄλλοι, ὅλοι εἶστε ἐναντίον τῆς ἐπανάστασής μας. Ἀλλά  θά σᾶς τσακίσουμε μέ τόν ὁδοστρωτῆρα. Δέν θά σταματήσουμε μέχρι τήν Ἀμερική!
-Κύριοι, τούς εἶπα, τό θρησκευτικό ἐπίπεδο δέν ταυτίζεται μέ τό πολιτικό! Καί ἐάν ἀπαγορεύεται κάθε πολιτική μἡ κομμουνιστική ἐργάνωση, ἡ Λαοκρατία ἀναγνωρίζει τήν νομιμότητα τῆς Ἐκκλησίας καί ἀνέχεται τίς θεολογικές σχολές.
-Ἡ ἐπανάστασή μας εἶναι ἐπιστημονική καί ἔχουν ληφθεῖ ὅλα τά μέτρα γιά τήν δημόσια καί μεγαλειώδη κηδεία τῆς Ἐκκλησίας! Τήν χρειαζόμαστε ἀκόμη για ἕνα διάστημα καί μετά θά τήν χαλάσουμε! Ἡ Ἐκκλησία σας εἶναι στήν ἐξουσία καί διάθεσή μας. Ἐπί πλέοιν εἶστε ἄχρηστοι χριστιανοί διότι ὅλη ἡ Σύνοδός σας ἦλθε στό πλευρό τῆς ἐπανάστασης. Αὐτοί οἱ ἴδιοι σᾶς ἀποκηρύσουν, ρέ! Τώρα καταλαβαίνεις;
-Θά ἦταν πολύ πιό σοφό νά προσπαθεῖτε νά καταλάβετε τί ἀκριβῶς εἶναι ὁ Χριστιανισμός καί ἡ χριστιανική ἠθική, λέω ἐγώ. Αὐτό θά ἦταν πιό ὠφέλιμο γιά ἐσᾶς.
- Δέν χρειαζόμαστε τόν σκοταδιστικό μυστικισμό σας! Καί σοῦ ξαναείπαμε ὅτι δέν μοιράζουμε τήν ἐξουσία μας μέ κανέναν. Ὅλη ἡ ἐξουσία συγκεντρώνεται στά χέρια μας.  Κανένας καί τίποτε δέν μᾶς ξεφεύγει.
Πάλι χαμογέλασα πικρά. Αὐτοί συνέχισαν:
-Μᾶλλον σκέφτεσαι ὅτι ἔρχονται οἱ Ἀμερικάνοι! Θά φροντίσουμε ἐμεῖς νά μήν ἔρθουν! Ἔχουμε ἤδη στείλει τούς δικούς μας νά τούς ἐμποδίσουν νά ἔρθουν. Ἡ ἐπανάσταση δέν ἔχει πιά ἀντίπαλο. Ἡ Κίνα εἶναι μαζί μας καί ὅταν ἐξαπολύσουμε ἕνα δισἑκατομμύριο κινέζους, εἰσβάλλουμε σ᾿ ὁλόκληρο τόν κόσμο.
Ὕστερα ἐπανάρχισαν ξαφνικά:
- Ρέ, τι λέγεις, ἐκεῖνες οἱ διδασκαλίες εἶναι δικές σου ἤ τοῦ Βαλερίου;
Σιώπησα. Ἄρα τίς ἤξεραν.
(Πρόκειται γιά τίς χριστιανικές σκέψεις περί τοῦ κόσμου καί τῆς ζωῆς αὐτές πού μιλούσαμε στό Τίργου Ὄκνα, μετά ἀπό τόσα χρόνια θλίψης, μέ τόν Βαλέριο καί τούς κοντινούς του, πού ἀργότερα υἱοθετήθηκαν κι ἀπό τήν πλειονότητα τῶν κρατουμένων τοῦ δεσμωτηρίου.
- Τίς ξέρεις;
- Δέν τίς ξέρω, τούς ἀπάντησα ξερά.
-Λές ψέματα! Ρέ, ἐσύ εἶσαι ἕνας χαζός! Σκεφθήκατε καί εἴδατε ὅτι στήν πρᾶξη δέν γίνεται πιά, ὅπως γινόταν, πρίν ἀλλάξατε τίς ἰδέες!
- Οἱ ἰδέες μου εἶναι τοῦ Ἰησοῦ Χριστοῦ, τούς εἶπα ἐγώ.
-Θά σοῦ ἀποδείξουμε ὅτι προέρχονται ἀπό τήν ὁμάδα τῶν Λεγεωναρίων, εἶπαν αὐτοί.
Ὅλη αὐτή ἡ συζήτηση ἦταν ψεύτικη. Δέν ὑπῆρχε οὔτε πρόθεση, οὔτε κίνηση, οὔτε πολιτική δράση, οὔτε ἀντεπανάσταση, τίποτε ἀπολύτως, διότι εἶναι μιά χαζομάρα νά σκεφτεῖς κάτι τέτοιο στό Τίργου Ὄκνα ἤ στήν Ρουμανική Λαοκρατία τοῦ ἔτους 1958, ἀφοῦ εἴμασταν σίγουροι γιά τήν συνεχῆ ἐξάπλωση του κομμουνισμοῦ. Ἀλλά ἀπό τό τίποτε διωργάνωσαν ἕνα μεγάλο δικαστήριο, μέ ὅ,τι χρειάζεται γιά μιά νομική σκηνοθεσία. 

 Ἀναβάσεις

16  Ὀκτωβρίου 2013

 ________________________________________________

Διαβάστε τά ὑπόλοιπα πατώντας  Ρουμάνοι Μάρτυρες του 20ου αιώνα

 

http://anavaseis.blogspot.gr/2013/10/blog-post_3436.html

Ἡ ἔρευνα

Ἡ ἔρευνα

Περιστατικά ἀπό τήν ζωή φυλακισμένων Ρουμάνων Μαρτύρων καί ὁμολογητῶν τοῦ 20οῦ αἰῶνος

 Ἰωάννης Ἰανωλίδε

Ἐπειδή ὅλοι οἱ πρώην συληφθέντες κρατούμενοι εἶχαν σχεδόν τήν ἴδια στάση, τότε οἱ κομμουνιστές σκέφτηκαν νά μέ κάνουν ἐμένα ὁμαδάρχη.
-Κύριοι, τούς εἶπα ἐγώ, ὅ,τι κάνετε εἶναι ἀποτρόπαιο. Ἔχετε μπροστά σας ἕναν ἄνθρωπο πού θά ἔπρεπε νά τόν σεβαστεῖτε τουλάχιστόν γιά τήν ἀπερίγραπτη θλίψη του! Σᾶς προειδοποιῶ ὅτι δέν θ᾿ ἀφήσω καθόλου τόν ἑαυτό μου νά γίνει μέλος αὐτῆς τῆς σκηνοθεσίας.
Οὔτε ἐγώ, οὔτε οἱ ἄνθρωποι γιά τούς ὁποίους μοῦ μιλᾶτε δέν φταῖνε σέ τίποτα. Πρῶτα θέλω νά σᾶς πῶ ὅτι, λόγῳ ὁρισμένων ψυχικῶν μου κατευθύνσεων γιά τίς ὁποῖες δέν ὀφείλω νά σᾶς λογοδοτήσω, ἐγώ δέν εἶμαι σέ καμμία θέσι σάν λεγεωνάριος. Δεύτερον, πολλοί ἀπό τούς κρατουμένους οὔτε κἄν ἦταν ποτέ λεγεωνάριοι.
Ἑπομένως, δέν  μποροῦμε νά μιλήσουμε γιά μιά λεγεωναρική ἐνέργεια! Καί οἱ πράξεις πού τίς ἀναφέρετε εἶναι πλάσματα φανταστικά καί παρεξηγήσεις πού δέν πρόκειται νά μᾶς ἐνοχοποιήσουν πολιτικά. Ἔχουμε ζήσει μιά ἀνυπόφορη ζωή, ἔχουμε φτάσει στό κράσπεδο τοῦ τάφου καί ἡ μοναδική μας φροντίδα ἦταν ἡ σωτηρία τῶν ψυχῶν μας καί λιγώτερο ἡ ἐπιβίωσή μας.
- Δέν βοηθούσατε ὁ ἕνας τόν ἄλλον μεταξύ σας;
-Ἦταν μιά ἀνθρώπινη βοήθεια τῶν ἄμοιρων ἀνθρώπων καί ἐπί πλέον ἐπιτρεπόταν ἀπό τήν διοίκηση.
-Ἄσε ἐμᾶς, ρέ, δέν μπορεῖς νά μᾶς πεῖς ψέμματα τόσο εὔκολα! Ἔπρεπε νά νοσηλεύετε τούς ἀσθενεῖς τοῦ δωματίου 4, ἀλλά γιατί διωργανώσατε ἐράνους; Γιατί διαμοιράζατε τό φαγητό σας; Γιατί ἔχετε δώσει καί σ΄ ἄλλους συμμορίτες φάρμακα καί στρεπτομυκίνη;
- Εἶναι θλιβερό ν᾿ἀκούω ὅτι κατηγορούμεθα σάν μιά ἀντιεπαναστατική ὀργάνωση, ἐπειδή διαμοιράσαμε μεταξύ μας, σύμφωνα μέ τίς ἀνάγκες μας, τίς πατσαβοῦρες καί τά ἀποπλύματα! Οἱ κομμουνιστές πού ἦταν στό Τίργου-Ὄκνα δέχονταν ἀνθρώπινα δικαιώματα καί τήν κόκκινη βοήθεια!
- Ρέ, μή μαγαρίζεις τήν μνήμη τῶν δικῶν μας ἡρώων, διότι θά σέ πάρει ὁ ἄνεμος! Ἐμεῖς δέν εἴμαστε χαζοί καί δέν θά ἐπαναλάβουμέ τά λάθη τοῦ παρελθόντος!
- Κύριοι, ἐσεῖς δέν δικάζετε σύμφωνα μέ τόν νόμο, ἀλλά ὅπως σᾶς ἀρέσει καί ἔχετε μόνο ἕνα μέτρο καί ὄχι δύο.
-Ἔχουμε ὅσα μᾶς ἀρέσουν! Ἐμεῖς δέν διχάζουμε κανέναν μέ τήν ἐξουσία. Δέν λογοδοτοῦμε σέ κανέναν. Ὁ λαός καί ἡ ἐργατική τάξη εἶναι πανίσχυρες.
Χαμογέλασα πικρά καί αὐτοί τό εἶδαν. Διότι τώρα ἐρευνοῦσαν περισσότεροι.
-Ἀλλά τί ἔγινε μέ τήν στρεπτομυκίνη; Ξέρουμε ὅτι ἐσύ βάπτισες τόν W … Οὔτε αὐτή δέν εἶναι διοργάνωση;
Ἐπειδή αὐτοί ἐψεύδοντο σκηνοθετώντας, ἐγώ ἄρχισα νά μήν ἀναγνωρίζω  πλέον τίποτε.
-Δέν ξέρω γιά πιό πρᾶγμα μιλᾶτε, τούς εἶπα. Ἐξ ἄλλου δέν καταλαβαίνω πῶς μπορεῖ νά εἶναι πολιτική διοργάνωση μιά βάπτιση καί ἰδιαίτερα ἑνός Ἑβραίου! Τόν θεωρεῖτε κι αὐτόν λεγεωνάριο;
- Δέν θέλεις νά ὁμολογήσεις τίποτε; Καλά! Ἄς ἀφήσουμε αὐτό. Γιά τόν W. ἔχουμε ἑτοιμάσει κάτι πιό ἐπίσημο. Δέν θά γλυτώσει οὔτε ἐκεῖνος ὁ βρώμικος προδότης!
Ἀργότερα ἔμαθα  ὅτι ὁ W. συνελήφθηκε καί, θεωρώντας οἱ Ἀρχές ὅτι εἶναι  ἀλήθεια νά ὑπάρχει σέ μιά ἀντισημιτική ὀργάνωση κι ἕνας Ἑβραῖος, τόν ἔβαλαν σέ μιά ὁμάδα κατηγορουμένων σάν αἱρετικό καί τόν κατεδίκασαν.

  Ἀναβάσεις

  Ὀκτωβρίου 2013

 ________________________________________________

Διαβάστε τά ὑπόλοιπα πατώντας  Ρουμάνοι Μάρτυρες του 20ου αιώνα

 

http://anavaseis.blogspot.gr/2013/10/blog-post_14.html

Πέντε μῆνες στήν κάβα μέ τόν Πέτρο Τσούτσεα. Οἱ καταγγελίες

Πέντε μῆνες στήν κάβα μέ τόν Πέτρο Τσούτσεα

Περιστατικά ἀπό τήν ζωή φυλακισμένων Ρουμάνων Μαρτύρων καί ὁμολογητῶν τοῦ 20οῦ αἰῶνος

 Ἰωάννης Ἰανωλίδε

Μ᾿ ἐπῆγαν στό κρατητήριο. Ἐκεῖ ἦταν καί ἄλλοι τρεῖς κρατούμενοι, ὅλοι φιλόσοφοι. Ὁ ἕνας ἀπ᾿ αὐτούς ἦταν ὁ Πέτρος Τσούτσεα, πού τόν ἤξερα, διότι εἶχε ἀναδειχτεῖ ἐξαιρετική προσωπικότητα, σάν διανοούμενος καί οἰκονομολόγος, ἀλλά καί σάν ἄνθρωπος.
Ἦταν μέσα στήν φυλακή περίπου 7 χρόνια.  Ὕστερα ἀποφυλακίστηκε καί τώρα ξανά συνελήφθηκε. Μοῦ εἶπε:
-Ξέρεις, ἐδῶ βρίθουν οἱ προδότες, ἀλλά ἐσύ μυρίζεις γιά καλός ἄνθρωπος.
Μήν ἀπορεῖς ὅμως, ἀπό ὅσα ἐδῶ γίνονται. Μᾶς σκηνοθετοῦν κάποια δικαστήρια διότι πρέπει νά δικαιολογηθεῖ ὄχι μόνο ἡ σύλληψή μας, ἀλλά καί ὁ  κίνδυνος πού βρίσκεται ἡ Λαοκρατία, ἐξ αἰτίας τοῦ ὁποίου, λένε, οἱ ἴδιοι ἀναγκάστηκαν νά πάρουν αὐστηρά μέτρα.
Ὁ Πέτρος Τσούτσεα ἦταν ἕνας θαυμάσιος ἄνθρωπος κι ἐγώ ξαφνιαζόμουν πώς σ᾿ ἕνα ἰδιοφυῆ νοῦ κατοικοῦσε καί μιά καθαρή ψυχή, μιά φλογερή καρδιά.
Ἔμεινα μαζί του περίπου πέντε μῆνες στήν κάβα τῆς Ἀσφάλειας τοῦ Κράτους. Ἐγώ τότε τόν ἀνεκάλυψα. Ἦταν πάντα σέ διανοητικό οἶστρο κι ἐγώ ἤμουν περίεργος νά τόν ἀκούω. Ἐπεσκίαζε ἀπολύτως κάθε συνομιλητή του. Ἡ ἐγκυκλοπαιδική  του παιδεία διατηροῦσε τήν συζήτηση πάντοτε ζωηρή. Εἶχε συναντήσει στίς φυλακές τούς μεγαλύτερους ρουμάνους λογίους καί σέ συζητήσεις τοῦ πιό ὑψηλοῦ ἐπιπέδου τους εἶχε ἐντυπωσιάσει ὅλους αὐτούς.
Ἡ διαμονή μου μέ τόν Πέτρο Τσούτσεα γιά μερικούς μῆνες στήν κάβα (μπουντρούμι) , σέ συζητήσεις 12-16 ὡρῶν τήν ἡμέρα, ἦταν μιά μεγάλη ἀπόλαυση καί ἕνα πανεπιστήμιο τοῦ πιό ὑψηλοῦ βαθμοῦ.

Οἱ καταγγελίες

Ἀνακρίθηκα πολλές φορές. Ξυλοκοπήθηκα, χλευάσθηκα, ἐξευτελίσθηκα. Ὅσα περισσότερα ἔμαθα τό τί νομικό τερατούργημα θέλουν νά σκηνοθετήσουν τόσο πιό ἐμπαθῶς ἔφριττα καί ἡ σκέψη μου αἰχμαλωτιζόταν ἀπ᾿ αὐτό. Ὅλα αὐτά ἦταν ἕνα μεγάλο ψέμμα, ἀπατηλή, νομική πλαστογραφία.
Οἱ καταγγελίες ἦταν δύο: ὅτι ἔχω διοργανώσει μιά σπείρα λεγεωναρίων στό Τίργου Ὄκνα, μέ μυστικά ἀντιεπαναστατικά σχέδια καί ὅτι ἔχω διατάξει σ΄ αὐτούς πού ἀποφυλακίζονται νά διατηροῦν τήν ὀργάνωση, νά προσελκύουν καί ἄλλους καί νά πραγματοποιοῦν τήν ἀντεπανάσταση.
Πῶς ἔφτασαν αὐτοί νά μέ θεωρήσουν σάν λήσταρχο λεγεωναρίων; Εἶχαν ἀνακρίνει καί βασανίσει τούς ἄλλους κρατουμένους νά ποῦν ποιός ἀπ᾿ αὐτούς συμμετεῖχε στήν ὀργάνωση καί ποιός ἦταν ὁ ἡγέτης στό Τίργου Ὄκνα.
- Δέν ὑπάρχει κανένας ἡγέτης, ἀπάντησαν αὐτοί.
- Ἀφοῦ δέν ὑπάρχει  κανένας ἡγέτης, τότε ποιός ἔχει μεγαλύτερη πυγμή ἐπάνω σας;
Οἱ ἄνθρωποι, ὄντες σίγουροι ὅτι δέν κάνουν κανέναν κακό, εἶπαν:
-Ἦταν ἐκεῖ ἕνας κρατούμενος μεγάλης πυγμῆς: ὁ Βαλέριος Γκαφένκου.
- Ἄφησέ τον, αὐτός πέθανε. Ἄλλος! 
-Ἐπίσης ἦταν καί ὁ  Ἰωάννης Ἰανωλίδε, εἶπαν αὐτοί.
- Κι αὐτά τά ποιήματα ποιός τά ἔγραψε;
-Μερικά ἀνήκουν στόν Βαλέριο Γκαφένκου, ἄλλα εἶναι τοῦ Ράδου Γίρ καί μερικά τοῦ Κ. Δ.
Ὁ Βαλέριος ἀπέθανε ὁ  Ράδου Γίρ ἦταν μπλεγμένος σέ μιά ἄλλη σκηνοθεσία, ἐξίσου «ἀληθινή», ὅπως καί ὅλες οἱ δικαστικές ὑποθέσεις ἐκείνης τῆς ἐποχῆς. Ὁπότε ἔφεραν τόν Κ. Δ. Πρῶτα τόν κατηγόρησάν ὅτι ἔκανε ἐχθρικά ποιήματα σάν ἐκεῖνο πού ἔλεγε ὅτι τό πνεῦμα τοῦ Λένιν ὑπερίπτατο ἐπάνω ἀπό τήν φυλακισμένη Χώρα, χαρούμενο ἐξ αἰτίας τοῦ πλήθους θυμάτων, προκλήσεως θλίψεως καί ἐκχύσεως αἱμάτων πού εἶχε βυθιστῆ ἡ Χώρα. Μετά τόν ρώτησαν:
- Γνωρίζεις τά ποιήματα τοῦ Βαλερίου;
- Μερικά.
-Ἀλλά τόν Ἰωάννη Ἰανωλίδε τόν ξέρεις;
- Ναί.
- Πές μας ὅ,τι ξέρεις περί αὐτοῦ!
- Ξέρει αὐτός γιά τόν ἴδιο. Μιλάω μόνο γιά μένα.

   Ἀναβάσεις

  Ὀκτωβρίου 2013

 ________________________________________________

 Διαβάστε τά ὑπόλοιπα πατώντας  Ρουμάνοι Μάρτυρες του 20ου αιώνα

 

http://anavaseis.blogspot.gr/2013/10/blog-post_7749.html

 

 

Ἤθελες ν᾿ ἀναποδογυρίσεις τήν Λαοκρατία!

Ἤθελες ν᾿  ἀναποδογυρίσεις τήν Λαοκρατία!

 Τό ἔτος 1958 – Μαζικές συλλήψεις

 Περιστατικά ἀπό τήν ζωή φυλακισμένων Ρουμάνων Μαρτύρων καί ὁμολογητῶν τοῦ 20οῦ αἰῶνος

Ἰωάννης Ἰανωλίδε

Μέ τήν κουβέρτα στό κεφάλι μας ἐπήγαιναν τόν καθένα σ΄ ἕνα κρατητήριο στήν Ἀσφάλεια ἀπό τήν ὁδό Πράχωβας. Τό κρατητήριο δέν εἶχε παράθυρο πρός τά ἔξω, ἀλλά πρός τόν διάδρομο. Ἦταν τά ξημερώματα καί ἀμέσως ὡδηγήθηκα σ᾿ ἕνα γραφεῖο, ὅπου μέ προϋπάντησε ὁρμητικά ἕνα παλληκάρι μέ γυαλιά, ἀδύνατος, μέ τόν βαθμό ὑπολοχαγοῦ. Μοῦ φαίνεται  ὅτι ὠνομαζόταν Κενοῦσε. Παρόλο πού μεταφέρθηκα ἄγρια καί ἀδιάντροπα, ἔνοιωσα σ΄ αὐτόν καί μιά ντροπαλοσύνη:
- Ἐδῶ εὑρίσκεσαι στήν Ἀσφάλεια τοῦ Κράτους, μοῦ εἶπε.
    -Ἀπό πότε συνελήφθηκες;
- Ἀπό τό 1941!
- Εἶσαι ἄρρωστος;
- Εἶμαι!
- Ναί, εἶσαι ἄρρωστος, ἀλλά τά κακουργήματα δέν τά ἀφήνεις! Ἐκεῖ πού ἤσουνα ἐδημιούργησες θύματα. Ἔβαλες ἀνθρώπους στήν φυλακή!
- Δέν γνωρίζω νά ἔχει ὑποφέρει κάποιος ἐξ αἰτίας μου.
- Ξέρεις τόν Κ. Β.;
- Ναί.
- Ἀλλά τόν Ν. Φ.;
-  Καί αὐτόν.
- Ποῦ τούς γνώρισες;
- Στό Τίργου Ὄκνα.
- Καί πώς ἔχετε ὀργανωθεῖ ἐκεῖ;
-................!
- Δέν ἀπαντᾶς; Ἔχουμε μέσα νά σέ κάνουμε νά μιλᾶς! Κερατᾶ, ἤθελες νά ἀναποδογυρίσεις τήν Λαοκρατία!
Ἤμουν ἐντελῶς ἄλαλος ἀπό τίς βλακεῖες πού ἔλεγε. Ἀναρωτιόμουν πού θέλει νά καταλήξει.
- Ρέ, δέν ἀπαντᾶς; Οὔρλιαξε καί πάλιν αὐτός.
Ἔβαλα τό δάκτυλο στήν πληγή!
Νόμιζες ὅτι δέν θά τό μάθουμε; Θά λογοδοτήσεις! Τούς ἔχω πιάσει ἐδῶ ὅλους τούς “κερατάδες” ἀπό τό Τίργου Ὄκνα. Ἀλλοίμονο γιά τά παιδάκια πού εἶχαν ἀποκτἠσει καί τίς οἰκογένειες τους! Ἐσύ φταῖς γιά ὅλα!
- Κύριε … εἶναι πάρα πολύ, εἶναι τόσο ἀναληθῆ αὐτά καί ξαφνιάζομαι εἰλικρινά. Μοῦ ρίχνετε λάσπες πού δέν ἔχουν  κανένα θεμέλιο καί εἶμαι σίγουρος  ὅτι οὔτε ἐσεῖς δέν τίς πιστεύετε!
- Ἄκου, ρέ, μέ κάνεις ψεύτη! Ἄσε καί θά σοῦ ἀποδείξω ἐγώ ποιός εἶσαι ἐσύ!

   Ἀναβάσεις

 9 Ὀκτωβρίου 2013

 ________________________________________________

 Διαβάστε τά ὑπόλοιπα πατώντας  Ρουμάνοι Μάρτυρες του 20ου αιώνα

 

http://anavaseis.blogspot.gr/2013/10/blog-post_4372.html

Ἀπό τό Αϊούντ στό Βουκουρέστι.

Ἀπό τό Αϊούντ στό Βουκουρέστι

 Τό ἔτος 1958 – Μαζικές συλλήψεις

 Περιστατικά ἀπό τήν ζωή φυλακισμένων Ρουμάνων Μαρτύρων καί ὁμολογητῶν τοῦ 20οῦ αἰῶνος

Ἰωάννης Ἰανωλίδε

Ἤμουνα τότε φυλακισμένος στό Αϊούντ, ἄρρωστος, καταβεβλημένος, μέ δυστροφίες, σ᾿ ἕνα βαρύ κανονισμό ἀπομόνωσης, ἀσιτίας καί τρόμου, πού διαρκοῦσε γιά πολύ καιρό. Εἶχα σχεδόν ἕνα χρόνο πού ἔμενα στήν ἴδια κατάσταση μέ ἄλλους τρεῖς κρατουμένους, ὥστε εἴχαμε φτάσει νά ζοῦμε ἀσφυκτικά πολύ  ἄσχημα καί δέν μπορούσαμε νά ζοῦμε σέ μιά παράλογη, ἀλλά ἀναπόφευκτη ἔνταση.
Ἤμουν κουρασμένος ἀπό ὅλες τίς προσπάθειες πού ψυχικά διέθετα γιά νά παλινορθώσω τήν εἰρήνη καί τήν ἀρμονία μεταξύ τεσσάρων ἀνθρώπων πού δέν εἴχαμε τίποτε νά μοιράσουμε καί  στεκόμασταν ἐπάνω στά ἴδια ὁδοφράγματα, ἕτοιμοι γιά τόν ἴδιο θάνατο, ἀλλά εἶχαν ξεπεραστεῖ τά  ὅρια τῆς ἀνεκτικότητάς  μας καί τῆς ἀμοιβαίας συνεννόησης. Δεχόμασταν τούς λογισμούς μας καί ἀντιδρούσαμε ἄσχημα σ΄ αὐτούς Σ᾿ αὐτές τίς συνθῆκες εἶχα προσφύγει στήν προσευχή σκεπτόμενος τά ἱερά τῆς Ἐκκλησίας μας νάματα, ἀλλά ἐνικώμουν ἀπό τίς θλίψεις.

Ἕνα βράδυ, φθινόπωρο τοῦ 1958, ἀνοίχτηκαν τά λουκέτα καί πετάχθηκα ἔξω μέ τόν μπόγο τῶν πατσαβούρων πού μοῦ εἶχαν ἀπομείνει. Ἐκείνη τήν νύχτα μέ ἀνέβασαν σέ μιά κλοῦβα, ὅπου ὑπῆρχαν ὀχτώ μικρές ἀπομονώσεις πού μόλις μποροῦσες νά μπεῖς.
 Ἡ κλοῦβα ἦταν τό σύμβολο τῆς τρομάρας, ἀλλά καί τῆς ὑποκρισίας, διότι μολονότι εἶχε παράθυρα, ἀλλά δέν ὑπῆρχουν, διότι ἦταν ψεύτικα, βαλμένα ἔτσι γιά νά ξεγελοῦν τό μάτι ἀπό ἔξω. Καί ἡ κλοῦβα ξεκίνησε.
Ποῦ μᾶς πηγαίνουν; Τί θέλουν; Χτύπησα στόν τοῖχο καί ἔμαθα, διά τοῦ  συστήματος Μόρς, ὅτι εἶναι ἐκεῖ καί ἄλλοι φίλοι, ὅλοι πρώην κρατούμενοι στό Τίργου- Όκνα. Τί θέλουν ἀπό ἐμᾶς; Ἡ “ἀναμόρφωση” ἀπό τό Πιτέστι εἶχε τελειώσει, ἀλλά ἡ παρουσία ἀκόμη μᾶς τρομοκρατοῦσε. Νά γίνει τό θέλημα τοῦ Κυρίου, εἴπαμε!
Ἀργότερα ἡ κλοῦβα σταμάτησε λίγο στόν δρόμο. Μᾶς ἔβγαλαν ἔξω γιά ἀνάγκες μας. Εἴμασταν σ΄ ἕνα κάμπο καί μπροστά μας ἦταν τά ὁροπέδια τῶν Ὀρέων τοῦ Φαγκαρᾶς. Μιά βαθειά λύπη ὑπῆρχε στήν καρδιά τοῦ καθενός μας. Καταλάβαμε ὅτι πηγαίναμε πρός τό Βουκουρέστι. Φθάσαμε πρωϊνές ὧρες καί μᾶς ἄφησαν στήν Ἀσφάλεια.

Ἀναβάσεις

8 Ὀκτωβρίου 2013

 ________________________________________________

 Διαβάστε τά ὑπόλοιπα πατώντας  Ρουμάνοι Μάρτυρες του 20ου αιώνα

 

 

http://anavaseis.blogspot.gr/2013/10/blog-post_7307.html

Χωρίς σταυρό, χωρίς ὄνομα …Ἐπίλογος.

Χωρίς σταυρό, χωρίς ὄνομα …

 Περιστατικά ἀπό τήν ζωή φυλακισμένων Ρουμάνων Μαρτύρων καί ὁμολογητῶν τοῦ 20οῦ αἰῶνος

Ἰωάννης Ἰανωλίδε

Ὁ Βαλέριος ἦταν ὡραῖος, πιο ὡραῖος ἀπό ἄλλοτε. Ἔσβησα τό μικρό κερί πού ἦταν ἀναμμένο στά τελευταῖα λεπτά  τῆς ζωῆς του. Ξέχασα νά εἰπῶ ὅτι ἐκείνη τήν ἡμέρα φώναξε τόν ἱερέα, γύρω στίς ἐννέα, καί κοινώνησε λάμποντας ἀπό χαρά. Τόν ἔντυσα. Στό στόμα του ἔβαλα ἕνα μικρό ἀσημένιο σταυρό, πού εἶχε καταφέρει νά τόν διαφυλάξει ἀπό ὅλες τίς ἔρευνες.
-Νά μοῦ τόν βάλετε στό στόμα, γιά νά ἀναγνωριστῶ! Μοῦ εἶπε.
Ἦλθε τό φορεῖο. Ὅλοι οἱ κρατούμενοι ἦταν στήν αὐλή, σἐ ἀναμονή. Ὅταν περάσαμε μ᾿ αὐτόν τήν ἐξώθυρα, σταματήσαμε κι αὐτοί ὅλοι ἔβγαλαν τά καπέλλα τους καί προσκύνησαν. Τόν ἐπῆραν δύο κρατούμενοι πού εἶχαν τόν ρόλο τῶν κηδειῶν.
Δύο ἡμέρες τόν ἄφησαν στήν μεγάλη αὐλή, ἐνῶ ἔξω χιόνιζε συνέχεια καί τόν κήδεψαν τήν νύχτα. Ἕνα τεμάχιο τῶν πραγμάτων του τό ἐπῆραν οἱ δεσμοφύλακες, ἀλλά πολλά φυλάχτηκαν σάν ἀνάμνηση ἀπό τούς φίλους του. Στόν τάφο του δέν τοποθετήθηκε κανένας σταυρός, οὔτε γράφτηκε τὀ ὄνομά του πουθενά. Ὁ Βαλέριος παρέμεινε ζωντανός καί παρών ἀνάμεσά μας. Πολλοί τόν ὠνειρεύθηκαν τίς ἑπόμενες ἡμέρες. Τό ἄγγελμα περί τῆς ζωῆς τοῦ Βαλερίου διαδόθηκε σ᾿ ὅλες τίς φυλακές καί πολλοί τόν μνημονεύουν μέ εὐλάβεια. Ἀμήν.

Ἐπίλογος

Ἀφοῦ ἔφυγε γιά τόν οὐρανό ὁ Βαλέριος, ὁ W. μοῦ ζήτησε νά τόν βαπτίσω ὀρθόδοξο, μέ τό ὄνομα Βαλέριος. Τόν καθυστέρησα μέχρι τό καλοκαίρι, γιά νά τοῦ δώσω εὐκαιρία νά τό  σκεφτῆ καλά. Τοῦ ἐξήγησα ὅτι δέν πρέπει νά βιαστεῖ, ἐπειδή οἱ πνευματικές καί ἐκκλησιαστικές συνέπειες θα εἶναι μεγάλες. Αὐτός, ὅμως, ἐπιθυμοῦσε διακαῶς τήν ζωή στόν ἀληθινό Χριστό. Ἐπιθυμοῦσε νά σωθεῖ, διότι εἶχε δεῖ πραγματικά πῶς μπορεῖ νά μπεῖ ἕνας ἄνθρωπος στήν αἰώνια Βασιλεία.
Ἕνεκα τῶν θετικῶν ἐπιδιώξεών του, ἐξεπλήρωσα  τήν ἐπιθυμία του. Λόγῳ τοῦ διωγμοῦ στόν ὁποῖο ζούσαμε ἐκεῖ, δέν τήν δημοσίευσα πουθενά αὐτήν τήν πράξη. Μιά συγκεκριμένη ἀνησυχία εἶχε ἐμφανισθῆ στήν ψυχή μου καί προσπαθοῦσα νά προστατεύσω τόν W. Ὅσο καιρό εἴμασταν μαζί, αὐτός προώδευε στήν ἀλήθεια, στήν ἀγάπη καί στήν ταπείνωση.
Ἀλλά τό φθινόπωρο τοῦ 1952 ἐγώ μεταφέρθηκα ἀπό τό Τίργου Ὄκνα στό Καρανσέβες,  ὕστερα στό Γαλάτσι καί στό Ἀϊούντ καί ἀπό τότε δέν τόν ξαναεῖδα. Ἀπό τίς λίγες ἀνακρίσεις πού ἔκανα, ἔμαθα μέ πόνο ὅτι δέν ἐνδιαφέρθηκε νά ζήσει σάν ὀρθόδοξος χριστιανός. Ἀποφυλακίσθηκε τό 1955 καί μέχρι τήν δεύτερη σύλληψή του δραστηριοποιήθηκε ἀκόμη  στούς Λουθηρανούς καί  στούς νεοπροτεστάντες. Τό 1964 ὁ W. φυλακίστηκε στήν πόλι Γκέρλα. Ἀπό ὅπου κι ἄν πέρασε ἄφησε ἀμφιταλαντευόμενες ἐντυπώσεις, προκαλώντας ἀπορία καί περισσότερο ἀποτροπιασμό. Δέν δηλωνόταν σάν ὀρθόδοξος.
 Ὕστερα ἀπό τήν ἀποφυλάκισή μας, εἴμασταν παρακολουθούμενοι καί τρομοκρατημένοι καί ἑπομένως δέν ξανασυναντηθήκαμε, παρόλο πού ἐπιθυμοῦσα πάρα πολύ νά τόν ἰδῶ. Δέν ξέρω ἐάν αὐτός ἤθελε νά μέ ἰδεῖ. Σύντομα οἱ Ἀμερικάνοι τόν ἀνεζήτησαν ἀπό τήν ρουμανική κυβέρνηση καί ἔφυγε ιγιά τίς Ἡνωμένες Πολιτεῖες. Ἐγκαταστάθηκε κἄπου στήν Καλιφόρνιια. Ἄκουσα  ὅτι ὁ W. ἔκανε ἀντικομμουνιστικές δηλώσεις μπροστά στήν ἀμερικανική Γερουσία καί δημιούργησε μιά χριστιανική ὀργάνωση μέ τήν ὁποία γυρίζει ὅλες τίς Χῶρες, καί ὁμιλεῖ μέ μεγἀλο ἀκροατήριο κατά τοῦ κομμουνισμοῦ.
Ἐπίσης, ἄκουσα ὅτι ἔχει γράψει πολλά βιβλία. Δέν τά διάβασα, ἀλλά ρώτησα γι΄ αὐτά καί ἔμαθα ὅ,τι ἔχει κρύψει ὅ,τι εἶχε δεῖ, εἶχε ζήσει καί εἶχε αἰσθανθεῖ στό Τίργου Ὄκνα. Εἶχε ξεχάσει τήν ὀρθόδοξη ἀλήθεια καί ὅτι εἶχε βαπτιστεῖ. Ξέχασε καί τόν Βαλέριο. Ἐν τῶ μεταξύ, οἱ θαυμάσιοι χριστιανοί, τούς ὁποίους αὐτός  εἶχε ἀνακαλύψει στό Τίργου Ὄκνα, πεθαίνουν ἀπό φυματίωση στήν μεγάλη φυλακή  τοῦ κομμουνισμοῦ.
Ὅταν κατάλαβα ὅτι στήν Χώρα δέν μποροῦσα νά κάνω ἀπολύτως τίποτε, ὅτι τό πνεῦμα τοῦ ἀληθινοῦ Χριστιανισμοῦ, στό ὁποῖο ὁ Βαλέριος μᾶς εἶχε παρακαλέσει νά συνεχίσουμε στήν ζωή μας, δέν μποροῦσε οὔτε κἄν νά ὁμολογηθεῖ. Ἔτσι, ἀποφάσισα νά προσφύγω στόν W. νά μέ βοηθήσει, μέ τίς σχέσεις πού εἶχε, γιά νά πάω στήν Αμερική. Γι΄ αὐτό ἔστειλα κάποιον σ᾿ αὐτόν.
Ἡ πρώτη του ἀντίδραση ἦταν θετική. Ὁ W. μοῦ ἔγραψε καί δύο κάρτες, μετά ξαφνικά ἀρνήθηκε κάθε βοήθεια καί ἐπαφή μέ μένα. Μόνο μοῦ κοινοποίησε  ὅτι οἱ Ἀμερικάνοι δέν μέ θέλουν ἐκεῖ διότι εἶμαι φασίστας. Βαθειά λυπημένος ἀπό τήν πορεία τῆς συνείδησής τοῦ W. ἀφηγοῦμαι ὅλα αὐτά πολύ εἰλικρινά καί ἀντικειμενικά, σάν ἕνα ἔγγραφο γιά διατήρηση.

   Ἀναβάσεις

30  Σεπτεμβρίου 2013

 ________________________________________________

 Διαβάστε τά ὑπόλοιπα πατώντας  Ρουμάνοι Μάρτυρες του 20ου αιώνα

 

http://anavaseis.blogspot.gr/2013/09/blog-post_6024.html

Νά συνεχίζετε σ΄ αὐτό τό πνεῦμα!

Νά συνεχίζετε σ΄ αὐτό τό πνεῦμα!

Περιστατικά ἀπό τήν ζωή φυλακισμένων Ρουμάνων Μαρτύρων καί ὁμολογητῶν τοῦ 20οῦ αἰῶνος

Ἰωάννης Ἰανωλίδε

Τώρα ἦταν ὅλο καί πιό καταβεβλημένος. Ὁ τράχηλός του δέν μποροῦσε νά στηρίξει  τό κεφάλι του καί τό στήριξα ἐγώ μέ τό χέρι μου. Ζοῦσα τότε μέ τό αἴσθημα     ὅτι ξεσκεπάζονται τά μυστήρια τῆς δημιουργίας καί οἱ πατοῦσες μου εἶχαν κάτω ἀπ᾿ αὐτές ἕνα εἶδος πανιοῦ, τό ὁποῖο μέ βοηθοῦσε καί ἡ ψυχή μου εἶχε τό συναίσθημα τῆς πληρότητας. Ἤμουν τόσο εὐτυχής ἐκεῖνες τίς ὧρες ὥστε ποτέ δέν θά τίς ξεχάσω.
 Καί στήν αἰωνιότητα δέν ἐπιθυμῶ ὑψηλότερη γαλήνη ἀπ᾿ αὐτήν, διότι  ἤμουν τελείως εὐτυχής. Πιστεύω  ὅτι ὁ Χριστός ἦταν παρών μέσα στόν Βαλέριο. Μόνο ἔτσι μπορῶ νά ἐξηγήσω τήν κατάσταση χάριτος στήν ὁποία ζοῦσε αὐτός, καθώς καί τήν ἔκπληξή μου καί τῶν παρόντων φίλων μου σ΄ αὐτό τό περιστατικό.
Μέ τίς τελευταῖες του δυνάμεις ὁ Βαλέριος μοῦ εἶπε:
- Πρῶτα ὁ νοῦς καί ἡ ψυχή μου προσκυνοῦν τόν Κύριο. Εὐχαριστῶ πού ἔφτασα ἐδῶ. Πάω σ΄ Αὐτόν. Σᾶς παρακαλῶ πολύ νά τόν ἀκολουθεῖτε, νά τόν δοξάζετε καί νά τόν ὑπηρετεῖτε. Εἶμαι εὐτυχής διότι πεθαίνω γιά τόν Χριστό. Σ΄ Αὐτόν Τοῦ ὀφείλω τό σημερινό δῶρο. Ὅλο εἶναι ἕνα θαῦμα.
Ἐγώ φεύγω, ἀλλά ἐσεῖς ἔχετε ἕνα βαρύ σταυρό καί μιά ἁγία ἀποστολή. Ἐάν θά ἐπιτρέπεται, ἀπό κι πού θά εἶμαι, θά προσεύχομαι γιά ἐσᾶς καί θά εἶμαι μαζί σας.
 Θά ἔχετε πολλά βάσανα. Νά εἶστε πέτρινοι στήν πίστη, διότι ὁ Χριστός νικᾶ ὅλους τούς ἐχθρούς Του. Νά εἶστε θαρρετοί καί νά προσεύχεσθε!
Φυλάξτε ἀπαρασάλευτη τήν ἀλήθεια, ἀλλά νά ἀποφεύγετε τόν φανατισμό. Ἡ τρέλλα τῆς πίστεως εἶναι θεϊκή δύναμη, ἀλλά ἀκριβῶς δι΄ αὐτῆς εἶναι ἰσορροπημένη, νηφάλια καί βαθειά ἀνθρώπινη. Νά ἀγαπᾶτε καί νά ὑπηρετεῖτε τούς ἀνθρώπους. Χρειάζονται πολύ βοήθεια, διότι οἱ ἀετονύχηδες ἐχθροί θέλουν νά τούς πλανήσουν. Ὁ ἀθεϊσμός θά νικηθεῖ, ἀλλά προσέξτε μέ τί θά ἀντικατασταθεῖ!
Κάθε τόσο σταματοῦσε γιά νά ξεκουραστεῖ.
- Σᾶς εὐχαριστῶ ἀπό καρδίας γιά ὅ,τι κάνατε γιά μένα. Σᾶς παρακαλῶ νά μέ συγχωρεῖτε … Νά μέ συγχωρέσει ὁ κάθε ἄνθρωπος στόν ὁποῖο ἔχω ἁμαρτήσει σέ κάτι. Σκέφτομαι μέ πολλή ἀγάπη τήν μητέρα καί τίς ἀδελφές μου. Ἐπιθυμῶ νά πορεύωνται πρός τόν Κύριο.  Παρακαλῶ νά τίς φροντίζετε.
Ἡ διαθήκη μου εἶναι ὁ σημερινός μου λόγος.
Οἱ χριστιανοί πρέπει νά βάλουν μιά νέα ἀρχή, πιό καθαρή, πιό κοντά στήν ἀλήθεια ..…..Παρακαλῶ τούς χριστιανούς Πολιτευτές νά ὑπακούουν στόν Χριστό καί νά ἀκολουθοῦν τήν διδασκαλία Του. Αὐτοί ἔχουν παρά πολύ μεγάλες εὐθύνες …
Ἦταν ἡ ὥρα μετά τίς 12. Ἔξω ἐχιόνιζε μέ μεγάλες, βελοῦδινες νιφάδες, πού ἔπαιζαν στόν αέρα. Οἱ ἀσθενεῖς ἔφαγαν τό γεῦμα. Ὁ Βαλέριος ζοῦσε καί ἔφτυνε ταὐτόχρονα. Ἀνάσαινε μέ δυσκολία. Μιλοῦσε σπάνια. Ἐγώ ἤμουν ὅλο καί πιό βαθειά συγκινημένος.
-Ἰωάννη, μοῦ εἶπε, νά συνεχίζετε νά ζεῖτε σ΄ αὐτό τό πνεῦμα! Ἐδῶ ἐνέργησε ὁ Θεός!
Ἀκολούθησε ἕνα μεγάλο διάλειμμα. Εἶχε συμφόρηση λίγο στό πρόσωπο καί μετά ἔγινε πάλι ἤρεμος, ὡραῖος, εὐτυχής. Πρόλαβε νά πεῖ μόνο:
- Τελείωσε!
Σήκωσε τα γαλανά του μάτια πρός τόν οὐρανό καί εἶδε σάν σέ ἀποκάλυψη βαθειά καί καταπληκτικά θαύματα. Τά πάντα ἀποτελοῦνταν ἀπό ἕνα ἀπόκοσμο, ἀλλά πραγματικό φῶς, ἕνα εἶδος τέλειας πραγματικότητας, τῆς ὁποίας τό θέαμα σ΄ ἔκανε εὐτυχῆ. Ἔκλαιγα μέ λυγμούς.
Ξεψύχησε γύρω στήν μία τό μεσημέρι, στίς 18 Φεβρουαρίου τοῦ ἔτους 1952. Οἱ καμπάνες τῆς Σκήτης ἄρχισαν νά ἀναγγέλλουν τό πένθος μας. Τά δάκρυά μου ἔπαψαν.

  Ἀναβάσεις

23  Σεπτεμβρίου 2013

 ________________________________________________

 Διαβάστε τά ὑπόλοιπα πατώντας  Ρουμάνοι Μάρτυρες του 20ου αιώνα

 

http://anavaseis.blogspot.gr/2013/09/blog-post_23.html

Ἀποχωρισμοί.

 Ἀποχωρισμοί

Περιστατικά ἀπό τήν ζωή φυλακισμένων Ρουμάνων Μαρτύρων καί ὁμολογητῶν τοῦ 20οῦ αἰῶνος

Ἰωάννης Ἰανωλίδε

Γρήγορα ἀκούστηκε μεταξύ τῶν κρατουμένων ὅτι ὁ Βαλέριος θά πεθάνει. Στό δωματιό του ὑπῆρχε ἀτμόσφαιρα περισυλλογῆς. Ὁ W., πού συνήθως ἦταν πολύ ὁμιλητικός, τώρα καθόταν ἀκίνητος στό κρεβάτι του καί, μέ τά μάτια γεμάτα κατάπληξη, σάν νά εὑρισκόταν μπροστά σ΄ ἕνα θαῦμα.
Οἱ φίλοι ἦλθαν ἀλλεπάλληλα νά τόν ἀποχαιρετίσουν. Μέχρι καί οἱ ἀναμορφωτές ἐνημερώθηκαν καί, ἐντυπωσιασμένοι, ἤθελαν κι αὐτοί νά τόν ἰδοῦν.
Καί ὁ  δεσμοφύλακας, πού πρώτευε στήν κακία, ἐκείνη τήν ἡμέρα ἐξαφανίστηκε, ὥστε τίποτε δέν διατάρασσε τήν ἀτμόσφαιρα εἰρήνης καί μυστηρίου.
Ὁ Βαλέριος ἐξασθενοῦσε ὅλο καί περισσότερο, ἀλλά ἡ ψυχή  του ἦταν ὅλο  πιό ζωντανή καί ἰσχυρή. Μερικές φορές ζήτησε νερό, μερικές φορές μέ παρεκάλεσε νά τοῦ συνάξω τήν γαμψή πλάτη του. Μίλησε πολλές φορές καί κάθε φορά  ὕστερα ἀπό μιά ὁμιλία ξεκουραζόταν μέ τό κεφάλι κατεβασμένο ἐπάνω στό στῆθος.
Μερικοί φίλοι του ἔψαλλαν κάποιες ἀπό τίς μελωδίες του. Τίς ἄκουσε καί σάν νά ἐνσάρκωνε ὁ ἴδιος τήν ψαλμωδία.  Ὕστερα τούς εὐχαρίστησε μέ εὐγνωμοσύνη.
-Νά δοξάζετε τόν Θεό σέ ὅλη τήν ζωή σας! τούς εἶπε.
Σ΄ ἕναν νεαρό σπάνιας πνευματικότητας τοῦ εἶπε:
-Ἐσύ εἶσαι ἕνα λουλούδι! Δώρισε ὅλο τό ἄρωμα τῆς ψυχῆς σου σ΄ ἐκεῖνον πού σοῦ ἔδωσε τόσο ὄμορφα δῶρα!
Σε κάποιον ἄλλον τοῦ εἶπε:
- Μή φοβᾶσαι νά ἐμπιστεύεσαι στόν Χριστό, καί γιά ὅλες τίς ἀτέλειές σου θά λάβης ἀπάντηση καί θά γνωρίσεις τήν ζωή καί τόν κόσμο ἐν Ἁγίῳ Πνεύματι.     Ἦλθε κι ἕνας ποιητής. Ὁ Βαλέριος τόν κοίταξε μἐ ἀγάπη:
- Ἐσύ ἔχεις χάρισμα καί πρέπει νά τό ἀφιερώσεις στόν Χριστό! Χρειάζεται ἕνας χριστιανικός πολιτισμός. Οἱ ποιητές ἔχουν μεγάλα χαρίσματα καί μεγάλες εὐθύνες. Δοξάζετε τόν Θεό καί ὅλα τά ἔργα Του!
Ὁ ποιητής ἦταν τόσο συγκινημένος ὥστε δέν κατάλαβε τί τοῦ εἶχε πεῖ. Ἄλαλος βγῆκε ἔξω καί μέ φώναξε,  παρακαλῶντας με νά τοῦ ἐπαναλάβω τά λόγια τοῦ Βαλερίου.
Ἦλθε κι ἕνας προτεστάντης ἰατρός, πού τόν εἶχε νοσηλεύσει τόν τελευταῖο καιρό:
- Κύριε ἰατρέ, εἶμαι εὐγνώμων γιά τήν ἀγάπη πού μοῦ ἐπεδείξατε, τοῦ εἶπε κατά τήν ὑποδοχή ὁ Βαλέριος. Ἐμεῖς εἴχαμε συχνές θεολογικές διαφορές στήν συζήτησι. Τό τέλος τῆς ζωῆς μου εἶναι μιά τελευταία ὀρθόδοξη ὁμολογία.
Θά χαιρόμουν πολύ νά ξαναρθεῖτε στήν ἀληθινή Ἐκκλησία.
Κάθε φορά πού ἄρχιζε νά μιλᾶ, ὁ Βαλέριος ἀνέδιδε δύναμη καί αὐτό μέ ἐντυπωσίαζε. Ἡ χάρη ἦταν μέσα του κι ἐγώ συμμεριζόμουν ἀπό τό φῶς του. Ὅλα ἐγίνονταν φυσικά, ἁπλᾶ καί χωρίς πρόθεση, σάν ἕνα ἔργο τοῦ Θεοῦ.
Ἦλθε καί ὁ  ἑβραῖος W., εὐλαβικός καί συνεσταλμένος χωρίς συνήθως νά εἶναι ἔτσι.
-Δόξα τῶ Θεῶ πού ἔφτασα ἐδῶ! εἶπε. Ὁ Θεός μ᾿ ἔφερε ἐδῶ γιά τήν δική μου σωτηρία. Ἐδῶ ἐγνώρισα πραγματικά τόν Χριστό. Σ᾿ εὐχαριστῶ γιά ὅ,τι ἔκανες γιά μένα. Τά λόγια πού μοῦ εἶχες πεῖ δέν θά παραμείνουν ἄκαρπα, οὔτε ἡ ὀρθόδοξη ἀλήθεια πού μοῦ εἶχες ἀποκαλύψει. Συγχώρησέ με γιά τίς προκληθεῖσες φασαρίες. Προσεύχου γιά μένα, διότι χρειάζομαι τήν προσευχή σου. Ἐπιθυμῶ νά μποῦμε ἀπό τήν ἴδια πόρτα στήν Βασιλεία τοῦ Θεοῦ!
Ὁ Βαλέριος τοῦ ἀπάντησε:
-Χαίρομαι συναντηθήκαμε. Καταλαβαίνω τήν ἀγωνία σας, ἀλλά σᾶς παρακαλῶ νά ἔλθετε στόν Χριστό, ὅπως ὁ Παῦλος, χωρίς δισταγμό ἤ ἐπιφύλαξη. Νά τόν παρακαλέσουμε μαζί γιά τήν μετάνοια καί τόν ἐκχριστιανισμό τοῦ ἑβραϊκοῦ λαοῦ. Κάθε ἔθνος ἀπό τόν κόσμο καί πρῶτα οἱ Ἑβραῖοι ἔχουν τήν σωτηρία μόνο  ἐν Χριστῶ. Ἡ χάρη τοῦ Κυρίου νά σᾶς φέρει στήν ἀλήθεια!
Ὁ W. ἦταν βαθειά συγκινημένος. Γύρισε στό κρεβάτι του καί συνέχισε νά κοιτάζει ἀπό ἐκεῖ τόν Βαλέριο.
Γύρω στίς δέκα ἔγινε ἡ ἰατρική ἐπίσκεψη. Ἦταν μιά μεγαλόψυχη ἰατρός, πού κοίταξε τόν Βαλέριο καί κατάλαβε ἡ ἴδια ὅτι ἦλθε ἡ τελευταία ἡμέρα του. Ἦταν καταφανῶς συγκινημένη. Ὁ Βαλέριος τῆς εἶπε:
- Σᾶς εὐχαριστοῦμε γιά ὅλα πού κάνετε γιά ἐμᾶς. Μᾶλλον αὔριο ἀκόμη ἕνας θά λείπει ἀπό τό δωμάτιο 4.  Σᾶς παρακαλοῦμε ἄν μπορεῖτε, ν΄ ἀποκτήσετε τήν ἔγκριση γιά νά ὑπάρχει σ΄ αὐτό τό δωμάτιο ἕνα φῶς καί τήν νύχτα.

 Ἀναβάσεις
  Σεπτεμβρίου 2013
 ________________________________________________

 Διαβάστε τά ὑπόλοιπα πατώντας  Ρουμάνοι Μάρτυρες του 20ου αιώνα

 

 http://anavaseis.blogspot.gr/2013/09/blog-post_9128.html